Το e-steki είναι μια από τις μεγαλύτερες ελληνικές διαδικτυακές κοινότητες με 66,417 εγγεγραμμένα μέλη και 2,395,292 μηνύματα σε 74,310 θέματα. Αυτή τη στιγμή μαζί με εσάς απολαμβάνουν το e-steki άλλα 487 άτομα.

Καλώς ήρθατε στο e-steki!

Εγγραφή Βοήθεια

Μοιραζόμαστε ποιήματα

bekker

Αποκλεισμένος χρήστης

Ο bekker αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 181 μηνύματα.

O bekker έγραψε στις 23:49, 13-03-16:

#1651
Πάσχω από την υστερία της καθαριότητας.
Γιαυτό σου γλείφω την κωλοτρυπίδα.

ΗΛΙΑΣ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ
-2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Dimitris S

Περιβόητο Μέλος

Ο Dimitris S αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Ηχολήπτης και μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 1,111 μηνύματα.

O Dimitris S έγραψε στις 21:19, 13-04-16:

#1652
Μέσα στη βουή του δρόμου
ήταν να ‘βρω τ’ όνειρό μου,
να το βρώ και να το χάσω
κι ούτε πιά που θα το φτάσω.

Μιά στιγμή πέρασε μπρός μου
κι ήταν η χαρά του κόσμου,
η χαρά που μας ματώνει
σαν οι πιο μεγάλοι πόνοι.

Πέρασε όπως περνούνε
όσα δέ θα ξαναρθούνε
–πουλιά πού ‘χουν φτερουγίσει
σύννεφα μέσα στη δύση.

Κι άφησε στο πέρασμά του-
πέρασμα ζωής, θανάτου –
στην καρδιά μου σα σφραγίδα
μια πεθαμένη ελπίδα.

Μιάν ελπίδα πεθαμένη
που μας ζεί και μας πεθαίνει
κι όλο μας τραβάει δώ κάτου
ώς την πόρτα του θανάτου.

Όνειρο γλυκό και ξένο
και παντοτινά χαμένο,
σε κρατώ στο νού μου ακόμα
σαν τριαντάφυλλο στο στόμα.

Όταν πέρασες με πήρες
κι όλες μου άνοιξες τις θύρες
με το μαγικό κλειδί σου
του χαμένου παραδείσου.

Μήτσος Παπανικολάου
Έχει μελοποιηθεί από τους Domenica https://www.youtube.com/watch?v=F4Sc18tYpds
6 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

nymphet

Δραστήριο Μέλος

H nymphet αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 202 μηνύματα.

H nymphet έγραψε στις 22:59, 13-04-16:

#1653
Κι ήμουν στο σκοτάδι.
Κι ήμουν το σκοτάδι.
Και με είδε μια αχτίδα.

Κώστας Καρυωτάκης ,Αγάπη - 1984
5 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

nichavg

Νεοφερμένος

Ο nichavg αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 12 μηνύματα.

O nichavg έγραψε στις 23:03, 13-04-16:

#1654
Η Πόλις

Είπες· «Θα πάγω σ’ άλλη γη, θα πάγω σ’ άλλη θάλασσα.
Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή.
Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή·
κ’ είν’ η καρδιά μου — σαν νεκρός — θαμένη.
Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμόν αυτόν θα μένει.
Όπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω
ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,
που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα.»

Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς·
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ’ ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού — μη ελπίζεις—
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη την μικρή, σ’ όλην την γη την χάλασες.

Ποσο χαιρομαι που καναμε Καβαφη στο σχολειο..Καποιες φορες ενα ποιημα,μια σημειωση, μια φραση ειναι αυτο που σε στιγματιζει και σε κανει να σκεφτεσαι πολυ διαφορετικα απ'οτι πριν..
5 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

oasis

Δραστήριο Μέλος

H oasis αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Φιλόλογος . Έχει γράψει 297 μηνύματα.

H oasis γράφει, έγραφε, γράψει έγραψε στις 01:26, 14-04-16:

#1655
^ Προσωπικά είχα την τύχη να κάνω Καβάφη και στο πανεπιστήμιο, ένα ολόκληρο εξάμηνο!

Σώμα, θυμήσου όχι μόνο το πόσο αγαπήθηκες,
όχι μονάχα τα κρεββάτια όπου πλάγιασες,
αλλά κ’ εκείνες τες επιθυμίες που για σένα
γυάλιζαν μες στα μάτια φανερά,
κ’ ετρέμανε μες στην φωνή — και κάποιο
τυχαίον εμπόδιο τες ματαίωσε.
Τώρα που είναι όλα πια μέσα στο παρελθόν,
μοιάζει σχεδόν και στες επιθυμίες
εκείνες σαν να δόθηκες — πώς γυάλιζαν,
θυμήσου, μες στα μάτια που σε κύτταζαν·
πώς έτρεμαν μες στην φωνή, για σε, θυμήσου, σώμα.
-Θυμήσου, Σώμα... - Καβάφης

https://www.youtube.com/watch?v=SPQwGvVS-tA
4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Claire Rentfield (Βάσω.)

Επιφανές Μέλος

H Βάσω. αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Άνεργος/η . Έχει γράψει 5,606 μηνύματα.

H Claire Rentfield έγραψε στις 21:32, 15-04-16:

#1656
ΑΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ

Θεέ μου τι δεν μας περιμένει ακόμα.

Κάθομαι εδώ και κάθομαι
Βρέχει χωρίς να βρέχει
όπως όταν σκιά
μας επιστρέφει σώμα.

Κάθομαι εδώ και κάθομαι.
Εγώ εδώ, απέναντι η καρδιά μου
και πιο μακριά
η κουρασμένη σχέση μου μαζί της.
Έτσι για να φαινόμαστε πολλοί
κάθε που μας μετράει το άδειο.

Φυσάει άδειο δωμάτιο.
Πιάνομαι γερά από τον τρόπο μου
που έχω να σαρώνομαι.

Νέα σου δεν έχω.
Η φωτογραφία σου στάσιμη.
Κοιτάζεις σαν ερχόμενος
χαμογελάς σαν όχι.
Άνθη αποξηραμένα στο πλάι
σου επαναλαμβάνουν ασταμάτητα
το άκρατο όνομά τους semprevives
semprevives – αιώνιες, αιώνιες
μην τύχει και ξεχάσεις τι δεν είσαι.

Με ρωτάει ο καιρός
από πού θέλω να περάσει
που ακριβώς τονίζομαι
στο γέρνω ή στο γερνώ.
Αστειότητες
Κανένα τέλος δεν γνωρίζει ορθογραφία.

Νέα σου δεν έχω.
Η φωτογραφία σου στάσιμη.
Όπως βρέχει χωρίς να βρέχει
ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ
2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Deutsch... Lover (Everl)

Επιφανές Μέλος

H Everl αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Φιλόλογος ξένων γλωσσών και μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 6,282 μηνύματα.

H Deutsch... Lover Lebenslust. έγραψε στις 22:34, 15-04-16:

#1657
Δώδεκα και μισή. Γρήγορα πέρασεν η ώρα
απ’ τες εννιά που άναψα την λάμπα,
και κάθισα εδώ. Κάθουμουν χωρίς να διαβάζω,
και χωρίς να μιλώ. Με ποιόνα να μιλήσω
κατάμονος μέσα στο σπίτι αυτό.

Το είδωλον του νέου σώματός μου,
απ’ τες εννιά που άναψα την λάμπα,
ήλθε και με ηύρε και με θύμισε
κλειστές κάμαρες αρωματισμένες,
και περασμένην ηδονή— τι τολμηρή ηδονή!
Κ’ επίσης μ’ έφερε στα μάτια εμπρός,
δρόμους που τώρα έγιναν αγνώριστοι,
κέντρα γεμάτα κίνησι που τέλεψαν,
και θέατρα και καφενεία που ήσαν μια φορά.

Το είδωλον του νέου σώματός μου
ήλθε και μ’ έφερε και τα λυπητερά·
πένθη της οικογένειας, χωρισμοί,
αισθήματα δικών μου, αισθήματα
των πεθαμένων τόσο λίγο εκτιμηθέντα.

Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασεν η ώρα.
Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασαν τα χρόνια.


~Κ.Π Καβάφης Απ ' τες Εννιά
4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

nymphet

Δραστήριο Μέλος

H nymphet αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 202 μηνύματα.

H nymphet έγραψε στις 12:04, 16-04-16:

#1658
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί να σε κλείσουν φυλακή για είκοσι ή
και περισσότερα χρόνια
μα εσύ και μες στη φυλακή θα θυμάσαι πάντοτε την άνοιξη,
τη μάνα σου και τον κόσμο.
Εσύ και μες απ΄ το τετραγωνικό μέτρο του κελλιού σου
θα συνεχίσεις τον δρόμο σου πάνω στη γη .
Κι΄ όταν μες στην απέραντη σιωπή, τη νύχτα
θα χτυπάς τον τοίχο του κελλιού σου με το δάχτυλο
απ΄τ΄άλλο μέρος του τοίχου θα σου απαντάει η Ισπανία.
Εσύ, κι ας βλέπεις να περνάν τα χρόνια σου και ν΄ ασπρίζουν
τα μαλλιά σου
δε θα γερνάς.
Εσύ και μες στη φυλακή κάθε πρωί θα ξημερώνεσαι πιο νέος
Αφού όλο και νέοι αγώνες θ΄ αρχίζουνε στον κόσμο
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος


-Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος (Τάσος Λειβαδίτης)
3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Padme (xanax party)

Δραστήριο Μέλος

H xanax party αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 340 μηνύματα.

H Padme έγραψε στις 13:12, 16-04-16:

#1659
Άφησέ με να έρθω μαζί σου. Τι φεγγάρι απόψε!
Είναι καλό το φεγγάρι, - δε θα φαίνεται
που άσπρισαν τα μαλλιά μου. Το φεγγάρι
θα κάνει πάλι χρυσά τα μαλλιά μου. Δε θα καταλάβεις.
Άφησέ με να’ρθω μαζί σου.

Όταν έχει φεγγάρι μεγαλώνουν οι σκιές μες στο σπίτι,
αόρατα χέρια τραβούν τις κουρτίνες,
ένα δάχτυλο αχνό γράφει στη σκόνη του πιάνου
λησμονημένα λόγια δε θέλω να τ’ ακούσω. Σώπα.

Άφησε με να’ρθω μαζί σου
λίγο πιο κάτου, ως την μάντρα του τουβλάδικου,
ως εκεί που στρίβει ο δρόμος και φαίνεται
η πολιτεία τσιμεντένια κι αέρινη, ασβεστωμένη με φεγγαρόφωτο,
τόσο αδιάφορη κι άυλη
τόσο θετική σαν μεταφυσική
που μπορείς επιτέλους να πιστέψεις
πως υπάρχεις και δεν υπάρχεις
πως ποτέ δεν υπήρξες, δεν υπήρξε ο χρόνος κι η φθορά του.
Άφησε με να’ρθω μαζί σου.

[...]
Γιάννης Ρίτσος - Η σονάτα του σεληνόφωτος
edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Padme : 16-04-16 στις 13:13. Αιτία: τιτλος
6 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

oasis

Δραστήριο Μέλος

H oasis αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Φιλόλογος . Έχει γράψει 297 μηνύματα.

H oasis γράφει, έγραφε, γράψει έγραψε στις 13:37, 16-04-16:

#1660
Ντίνος Χριστιανόπουλος, άλλος μεγάλος έρωτας..

Η Θάλασσα
Ἡ θάλασσα εἶναι σὰν τὸν ἔρωτα:
μπαίνεις καὶ δὲν ξέρεις ἂν θὰ βγεῖς.
Πόσοι δὲν ἔφαγαν τὰ νιάτα τους –
μοιραῖες βουτιές, θανατερὲς καταδύσεις,
γράμπες, πηγάδια, βράχια ἀθέατα,
ρουφῆχτρες, καρχαρίες, μέδουσες.
Ἀλίμονο ἂν κόψουμε τὰ μπάνια
Μόνο καὶ μόνο γιατί πνίγηκαν πεντέξι.
Ἀλίμονο ἂν προδώσουμε τὴ θάλασσα
Γιατὶ ἔχει τρόπους νὰ μᾶς καταπίνει.
Ἡ θάλασσα εἶναι σὰν τὸν ἔρωτα:
χίλιοι τὴ χαίρονται – ἕνας τὴν πληρώνει.
3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Deutsch... Lover (Everl)

Επιφανές Μέλος

H Everl αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Φιλόλογος ξένων γλωσσών και μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 6,282 μηνύματα.

H Deutsch... Lover Lebenslust. έγραψε στις 17:31, 16-04-16:

#1661
Αρχική Δημοσίευση από Padme
Άφησέ με να έρθω μαζί σου. Τι φεγγάρι απόψε!
Είναι καλό το φεγγάρι, - δε θα φαίνεται
που άσπρισαν τα μαλλιά μου. Το φεγγάρι
θα κάνει πάλι χρυσά τα μαλλιά μου. Δε θα καταλάβεις.
Άφησέ με να’ρθω μαζί σου.

Όταν έχει φεγγάρι μεγαλώνουν οι σκιές μες στο σπίτι,
αόρατα χέρια τραβούν τις κουρτίνες,
ένα δάχτυλο αχνό γράφει στη σκόνη του πιάνου
λησμονημένα λόγια δε θέλω να τ’ ακούσω. Σώπα.

Άφησε με να’ρθω μαζί σου
λίγο πιο κάτου, ως την μάντρα του τουβλάδικου,
ως εκεί που στρίβει ο δρόμος και φαίνεται
η πολιτεία τσιμεντένια κι αέρινη, ασβεστωμένη με φεγγαρόφωτο,
τόσο αδιάφορη κι άυλη
τόσο θετική σαν μεταφυσική
που μπορείς επιτέλους να πιστέψεις
πως υπάρχεις και δεν υπάρχεις
πως ποτέ δεν υπήρξες, δεν υπήρξε ο χρόνος κι η φθορά του.
Άφησε με να’ρθω μαζί σου.

[...]
Γιάννης Ρίτσος - Η σονάτα του σεληνόφωτος

''Kι αν κάνεις να κοιτάξεις σ' αυτόν ή στον
άλλο καθρέφτη,/πίσω απ' τη σκόνη και
τις ραγισματιές,/διακρίνεις πιο θαμπό
και πιο τεμαχισμένο το πρόσωπό σου,/το
πρόσωπό σου που άλλο δε ζήτησες στη
ζωή σου παρά να το κρα-/τήσεις καθάριο
κι αδιαίρετο.''
Ένα από τα αγαπημένα μου κομμάτια στο ποίημα του Ρίτσου

On topic:

Ναὶ ἀγαπημένη μου,
ἐμεῖς γι᾿ αὐτὰ τὰ λίγα κι ἁπλὰ πράγματα πολεμᾶμε
γιὰ νὰ μποροῦμε νά ῾χουμε μία πόρτα, ἕν᾿ ἄστρο, ἕνα σκαμνὶ
ἕνα χαρούμενο δρόμο τὸ πρωὶ
ἕνα ἤρεμο ὄνειρο τὸ βράδι.
Γιὰ νά ῾χουμε ἕναν ἔρωτα ποὺ νὰ μὴ μᾶς τὸν λερώνουν
ἕνα τραγούδι ποὺ νὰ μποροῦμε νὰ τραγουδᾶμε

Ὅμως αὐτοὶ σπᾶνε τὶς πόρτες μας
πατᾶνε πάνω στὸν ἔρωτά μας.
Πρὶν ποῦμε τὸ τραγούδι μας
μᾶς σκοτώνουν.


Μᾶς φοβοῦνται καὶ μᾶς σκοτώνουν.
Φοβοῦνται τὸν οὐρανὸ ποὺ κοιτάζουμε
φοβοῦνται τὸ πεζούλι ποὺ ἀκουμπᾶμε

φοβοῦνται τὸ ἀδράχτι τῆς μητέρας μας καὶ τὸ ἀλφαβητάρι τοῦ παιδιοῦ μας
φοβοῦνται τὰ χέρια σου ποὺ ξέρουν νὰ ἀγγαλιάζουν τόσο τρυφερὰ
καὶ νὰ μοχτοῦν τόσο ἀντρίκια
φοβοῦνται τὰ λόγια ποὺ λέμε οἱ δυό μας μὲ φωνὴ χαμηλωμένη
φοβοῦνται τὰ λόγια ποὺ θὰ λέμε αὔριο ὅλοι μαζὶ
μᾶς φοβοῦνται, ἀγάπη μου, καὶ ὅταν μᾶς σκοτώνουν
νεκροὺς μᾶς φοβοῦνται πιὸ πολύ.


Απόσπασμα IV
Τάσος Λειβαδίτης: Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας
4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

nymphet

Δραστήριο Μέλος

H nymphet αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 202 μηνύματα.

H nymphet έγραψε στις 22:15, 30-05-16:

#1662
Κι αν είσαι στο σκαλί το πρώτο, πρέπει
νάσαι υπερήφανος κ’ ευτυχισμένος.
Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι·
τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα.
Κι αυτό ακόμη το σκαλί το πρώτο
πολύ από τον κοινό τον κόσμο απέχει.
Εις το σκαλί για να πατήσεις τούτο
πρέπει με το δικαίωμά σου νάσαι
πολίτης εις των ιδεών την πόλι.
Και δύσκολο στην πόλι εκείνην είναι
και σπάνιο να σε πολιτογραφήσουν.
Στην αγορά της βρίσκεις Νομοθέτας
που δεν γελά κανένας τυχοδιώκτης.
Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι·
τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα.»

Το Πρώτο Σκαλί,Κ.Π. Καβάφης
5 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Mάιρα

Διακεκριμένο μέλος

H Mάιρα αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 1,674 μηνύματα.

H Mάιρα έγραψε στις 23:37, 05-10-16:

#1663
Το λίγο, Μιχαέλα Κόλλια

Είμαστε τυχεροί που μπορούμε να κάνουμε τις επιθυμίες μας λέξεις
γιατί οι πράξεις είναι δύσκολες
και χρονοβόρες
Όταν γράφουμε χωρίς περιστροφές και διορθώσεις
με παιδικότητα όταν λέμε αυτά που οι άλλοι δε μπορούν
και ποτέ να μην τελειώνουμε γιατί πάντα κάτι περισσεύει
να μας αρκεί η ηδονή όταν οι λέξεις χύνονται στα απέραντα κορμιά μας
Είμαστε τυχεροί, σου λέω, που κάνουμε τις λέξεις μας επιθυμίες
γιατί οι σκέψεις είναι ουρλιαχτά
και κρύβονται συνήθως στο σκοτάδι
Όταν ανέμελα κοιμόμαστε
με τα χέρια μας όταν χουφτώνουμε όσα οι άλλοι αγνοούν
και πάντα κρυφές να ‘ναι οι προθέσεις μας γιατί έτσι μας βολεύει
να τρεμουλιάζει το κορμί μας, να χύνεται στις παχύρρευστες λέξεις
Είμαστε, όμως, άτυχοι γιατί οι λέξεις δεν αρκούν
και οι επιθυμίες γερνούν απότομα
ξεχνούν τον πόθο που τις έθρεψε
Όταν οι λέξεις βγαίνουν από μέσα μας και γίνονται ξένες
με οίκτο όταν καταλαβαίνουμε ότι οι άλλοι θέλουν να χαθούν
το ποτέ και το πάντα μας καταδιώκουν
βιάζουν την ανάσα μας, μπαίνουν μέσα μας με το ζόρι
Είμαστε τυχεροί γιατί είχαμε λέξεις να πούμε
μα είμαστε άτυχοι γιατί σηκώσαμε φέρετρα
Είμαστε τυχεροί γιατί κάποια στιγμή είχαμε επιθυμίες να βρούμε
μα είμαστε άτυχοι γιατί πέσαμε ένας ένας ξαφνικά
σάπισαν οι ηδονές
και γίναν ματαιώσεις
2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

ultraviolence (Odi)

Τιμώμενο Μέλος

Ο Odi αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 20 ετών , επαγγέλεται Μουσικός και μας γράφει απο Σλοβακία (Ευρώπη). Έχει γράψει 11,209 μηνύματα.

O ultraviolence έγραψε στις 21:01, 01-11-16:

#1664
Μόνο ~ Κωνσταντίνος Καρυωτάκης

Αχ, όλα έπρεπε να ‘ρθουν καθώς ήρθαν!
Οι ελπίδες και τα ρόδα να μαδήσουν.
Βαρκούλες να μου φύγουνε τα χρόνια,
να φύγουνε, να σβήσουν.


‘Ετσι, όπως εχωρίζαμε τα βράδια,
για πάντα να χαθούνε τόσοι φίλοι.
Τον τόπο που μεγάλωνα παιδάκι
ν’ αφήσω κάποιο δείλι.


Τα ωραία κι απλά κορίτσια –ω, αγαπούλες!–
η ζωή να μου τα πάρει, χορού γύρος.
Ακόμη ο πόνος, άλλοτε που ευώδα,
να με βαραίνει στείρος.


Όλα έπρεπε να γίνουν. Μόνο η νύχτα
δεν έπρεπε γλυκιά έτσι τώρα να ‘ναι,
να παίζουνε τ’ αστέρια εκεί σαν μάτια
και σα να μου γελάνε.


Εξαιρετική μελοποίηση από Λένα Πλάτωνος & Σαβίνα Γιαννάτου
4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Claire Rentfield (Βάσω.)

Επιφανές Μέλος

H Βάσω. αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Άνεργος/η . Έχει γράψει 5,606 μηνύματα.

H Claire Rentfield έγραψε στις 22:00, 01-11-16:

#1665
Αρχική Δημοσίευση από ultraviolence
Μόνο ~ Κωνσταντίνος Καρυωτάκης

Αχ, όλα έπρεπε να ‘ρθουν καθώς ήρθαν!
Οι ελπίδες και τα ρόδα να μαδήσουν.
Βαρκούλες να μου φύγουνε τα χρόνια,
να φύγουνε, να σβήσουν.


‘Ετσι, όπως εχωρίζαμε τα βράδια,
για πάντα να χαθούνε τόσοι φίλοι.
Τον τόπο που μεγάλωνα παιδάκι
ν’ αφήσω κάποιο δείλι.


Τα ωραία κι απλά κορίτσια –ω, αγαπούλες!–
η ζωή να μου τα πάρει, χορού γύρος.
Ακόμη ο πόνος, άλλοτε που ευώδα,
να με βαραίνει στείρος.


Όλα έπρεπε να γίνουν. Μόνο η νύχτα
δεν έπρεπε γλυκιά έτσι τώρα να ‘ναι,
να παίζουνε τ’ αστέρια εκεί σαν μάτια
και σα να μου γελάνε.


Εξαιρετική μελοποίηση από Λένα Πλάτωνος & Σαβίνα Γιαννάτου
΄Αφωνη!
Και πράγματι η μελοποίηση κάτι παραπάνω από εξαιρετική.
2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Deutsch... Lover (Everl)

Επιφανές Μέλος

H Everl αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Φιλόλογος ξένων γλωσσών και μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 6,282 μηνύματα.

H Deutsch... Lover Lebenslust. έγραψε στις 23:42, 02-11-16:

#1666
Τι βρίσκει κανείς ξεφυλλίζοντας το βιβλίο των αρχαίων προσανατολισμού...
Καβάφης- Παράθυρα
Σ’ αυτές τες σκοτεινές κάμαρες, που περνώ
μέρες βαρυές, επάνω κάτω τριγυρνώ
για νάβρω τα παράθυρα.— Όταν ανοίξει
ένα παράθυρο θάναι παρηγορία.—
Μα τα παράθυρα δεν βρίσκονται, ή δεν μπορώ
να τάβρω
. Και καλλίτερα ίσως να μην τα βρω.
Ίσως το φως θάναι μια νέα τυραννία.
Ποιος ξέρει τι καινούρια πράγματα θα δείξει.


Η μελοποίηση όντως εξαιρετική!
4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Κούκου-Βάγια

Δραστήριο Μέλος

H Κούκου-Βάγια αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 213 μηνύματα.

H Κούκου-Βάγια αλλα τ μάτια του λαγού κ΄άλλα της Βαγιας έγραψε στις 23:48, 02-11-16:

#1667
Πάει. Αυτό ήταν.
Χάθηκε η ζωή μου φίλε
μέσα σε κίτρινους ανθρώπους
βρώμικα τζάμια
κι ανιστόρητους συμβιβασμούς.
Άρχισα να γέρνω
σαν εκείνη την ιτιούλα
που σου ‘χα δείξει στη στροφή του δρόμου.
Και δεν είναι που δεν θέλω να ζήσω.
Είναι το γαμώτο που δεν έζησα.
κι ούτε που θα σε ξαναδώ.

Κατερίνα Γώγου
5 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Ελαφίνα

Νεοφερμένος

H Ελαφίνα αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει μόλις ένα μήνυμα.

H Ελαφίνα έγραψε στις 22:24, 08-02-17:

#1668
θα γίνουμε οι δυο μας μία σταγόνα,
πότε θα κυλάει στο λαιμό από την κούραση
πότε από το πάθος
θα γίνουμε οι δυο μας μία σταγόνα
που θα κυλάει από τα μάτια μας,
που θα πέφτει στο δροσερό χώμα
και στη καυτή άσφαλτο.
θα γίνουμε μία σταγόνα ευτυχίας και χαμού
σε έναν ωκεανό που χάνεσαι,
μία σταγόνα καλοκαιρινού απογεύματος
σε ποτήρι με κρασί.
εσύ και εγώ θα γίνουμε σταγόνα
που τα χέρια ενός θεού
εκείνου που μας έπλασε για να 'μαστέ μαζί, διαμόρφωσαν.
μία σταγόνα που μπορεί να γίνει χείμαρρος
και τους πόνους μας να σβήσει.
2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

ultraviolence (Odi)

Τιμώμενο Μέλος

Ο Odi αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 20 ετών , επαγγέλεται Μουσικός και μας γράφει απο Σλοβακία (Ευρώπη). Έχει γράψει 11,209 μηνύματα.

O ultraviolence έγραψε στις 12:02, 25-03-17:

#1669
'Ἐσεῖς ποὺ βρήκατε τὸν ἄνθρωπά σας
κι ἔχετε ἕνα χέρι νὰ σᾶς σφίγγει τρυφερά,
ἕναν ὦμο ν᾿ ἀκουμπᾶτε τὴν πίκρα σας,
ἕνα κορμὶ νὰ ὑπερασπίζει τὴν ἔξαψή σας,

κοκκινίσατε ἄραγε γιὰ τὴν τόση εὐτυχία σας,
ἔστω καὶ μία φορά;
Εἴπατε νὰ κρατήσετε ἑνὸς λεπτοῦ σιγή
γιὰ τοὺς ἀπεγνωσμένους;


Nτίνος Χριστιανόπουλος - Ενός λεπτού σιγή.
7 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Deutsch... Lover (Everl)

Επιφανές Μέλος

H Everl αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Φιλόλογος ξένων γλωσσών και μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 6,282 μηνύματα.

H Deutsch... Lover Lebenslust. έγραψε στις 12:33, 26-03-17:

#1670
ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΧΘΡΟΣ ΣΟΥ;

Τον πεινασμένο, που σου βούτηξε
την τελευταία μπουκιά, εχθρό τον βλέπεις.
Τον κλέφτη όμως, που ποτέ δεν πείνασε,
ποτέ σου απ’ το λαιμό δεν τον εβούτηξες.

- Bertolt Brecht




3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Ιππολύτη

Διάσημο Μέλος

H Ιππολύτη αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 18 ετών . Έχει γράψει 725 μηνύματα.

H Ιππολύτη έγραψε στις 11:36, 06-04-17:

#1671
Να μάθεις να φεύγεις

Από την ασφάλεια τρύπιων αγκαλιών
Από χειραψίες που σε στοιχειώνουν
Από την ανάμνηση μιας κάλπικης ευτυχίας
Να φεύγεις - αθόρυβα, σιωπηλά, χωρίς κραυγές, μακρόσυρτους αποχαιρετισμούς
Να μην παίρνεις τίποτα μαζί, ούτε ενθύμια, ούτε ζακέτες για τον δρομο
Να τρέχεις μακριά από δήθεν καταφύγια κι ας έχει έξω και χαλάζι
Να μάθεις να κοιτάς βαθιά στα μάτια όταν λες αντίο κι όχι κάτω ή το άπειρο
Να εννοείς τις λέξεις σου, μην τις εξευτελίζεις, σε παρακαλώ
Να μάθεις να κοιτάς την κλεψύδρα, να βλέπεις πως ο χρόνος σου τελείωσε
Όχι αγκαλιές, γράμματα, αφιερώσεις, κάποτε θα ξανασυναντηθούμε αγάπη μου
(Όλα τα βράδια και τα τραγούδια δε θα είναι ποτέ δικά σας - αποδέξου το)
Να σταματήσεις να αγαπάς τον Μέλλοντα, όταν αυτό που έχεις είναι μόνο ο Ενεστώτας
Να φεύγεις από κει που δεν ξέρουν πού βρίσκεσαι - από κει που δεν ξέρουν γιατί σε κρατάνε
Να αποχωρίζεσαι τραγούδια που αγάπησες, μέρη που περπάτησες
Δεν έχεις τόση περιορισμένη φαντασία όπως νομίζεις
Μπορείς να φτιάξεις ιστορίες ολοκαίνουργιες, με ουρανό και αλάτι
Να θυμίζουν λίγο φθινόπωρο, πολύ καλοκαίρι, κι εκείνη την απέραντη Άνοιξη
Να φεύγεις από εκεί που δε σου δίνουν αυτά που χρειάζεσαι
Από το δυσανάλογο, το μέτριο και το λίγο
Να απαιτείς αυτό που δίνεις να το παίρνεις πίσω - δεν τους το χρωστάς
Να μάθεις να σέβεσαι την αγάπη σου, το χρόνο σου και την καρδιά σου
Μην πιστεύεις αυτά που λένε - η αγάπη δεν είναι ανεξάντλητη, τελειώνει
Η καρδιά χαλάει, θα τη χτυπάς μια μέρα και δε θα δουλεύει
Να μη συγχωρείς όσους δεν έπλυναν τα πόδια σου με δάκρυα μετανοίας
Να καταλάβεις πως οι δεύτερες ευκαιρίες είναι για τους δειλούς, οι τρίτες για τους γελοίους
Μην τρέμεις την αντιστοιχία λέξεων-εννοιών, να ονομάζεις σχέση τη σχέση την κοροϊδία κοροϊδία
Να μαλώνεις τον εαυτό σου καμιά φορά που κάθεται και κλαψουριζει σαν μωρό
Κι εσύ κάθεσαι και του δίνεις γλειφιτζούρι, μη και σου στεναχωρηθεί το βυζανιάρικο
Να μάθεις να ψάχνεις για αγάπες που θυμίζουν Καζαμπλάνκα, όχι συμβάσεις ορισμένου χρόνου
Και. Να μάθεις να φεύγεις. Από εκεί που ποτέ πραγματικά δεν υπήρξες
Να φεύγεις κι ας μοιάζει να σου ξεριζώνουν το παιδί απ τη μήτρα
Να φεύγεις από όσα νομισες γι' αληθινά, μήπως φτάσεις κάποτε σ' αυτά

(Άγνωστη)
4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

miss marple

Δραστήριο Μέλος

H miss marple αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 21 ετών , επαγγέλεται Φοιτητής/τρια και μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 423 μηνύματα.

H miss marple έγραψε στις 13:22, 06-04-17:

#1672
Μες τις παινεμένες χώρες, Χώρα

παινεμένη, θα ‘ρθει κι η ώρα,

και θα πέσεις, κι από σέν’ απάνου η Φήμη

το στερνό το σάλπισμά της θα σαλπίσει

σε βοριά κι ανατολή, νοτιά και δύση.


Πάει το ψήλος σου, το χτίσμα σου συντρίμι.

Θα ‘ρθει κι η ώρα· εσένα ήταν ο δρόμος

σε βοριά κι ανατολή, νοτιά και δύση,

σαν το δρόμο του ήλιου· γέρνεις· όμως

το πρωί για σε δε θα γυρίσει.


Και θα σβήσεις καθώς σβήνουνε λιβάδια

από μάισσες φυτρωμένα με γητειές·

πιο αλαφρά του περασμού σου τα σημάδια

κι από τις δροσοσταλαματιές·

θα σε κλαιν’ τα κλαψοπούλια στ’ αχνά βράδια

και στα μνήματα οι κλωνόγυρτες ιτιές.


Και θα φύγεις κι απ’ το σάπιο το κορμί,

ω Ψυχή παραδαρμένη από το κρίμα,

και δε θά’ βρει το κορμί μια σπιθαμή

μες στη γη για να την κάμει μνήμα,


κι άθαφτο θα μείνει το ψοφίμι,

να το φάνε τα σκυλιά και τα ερπετά,

κι ο Καιρός μέσα στους γύρους του τη μνήμη

κάποιου σκέλεθρου πανάθλιου θα βαστά.


Όσο να σε λυπηθεί

της αγάπης ο Θεός,

και να ξημερώσει μιαν αυγή,

και να σε καλέσει ο λυτρωμός,

ω Ψυχή παραδαρμένη από το κρίμα!


Και θ’ ακούσεις τη φωνή του λυτρωτή,

θα γθυθείς της αμαρτίας το ντύμα,

και ξανά κυβερνημένη κι αλαφρή,

θα σαλέψεις σαν τη χλόη, σαν το πουλί,

σαν το κόρφο το γυναικείο, σαν το κύμα,


και μην έχοντας πιο κάτου άλλο σκαλί

να κατρακυλήσεις πιο βαθιά

στου Κακού τη σκάλα,

για τ’ ανέβασμα ξανά που σε καλεί

θα αιστανθείς να σου φυτρώσουν, ω χαρά!

Τα φτερά,

τα φτερά τα πρωτινά σου τα μεγάλα!


Κωστής Παλαμάς, Ο Δωδεκάλογος του Γύφτου,

(απόσπασμα από τον Προφητικό που αναφέρεται στην Ελλάδα)
2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

ultraviolence (Odi)

Τιμώμενο Μέλος

Ο Odi αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 20 ετών , επαγγέλεται Μουσικός και μας γράφει απο Σλοβακία (Ευρώπη). Έχει γράψει 11,209 μηνύματα.

O ultraviolence έγραψε στις 14:05, 06-04-17:

#1673
Στην πίστα του αεροδρομίου έχει νυχτώσει
ένα εκατομμύριο αστέρια φωτίζουν ό,τι μ' έχει πληγώσει
ένας φίλος μου απόψε εγκαταλείπει αυτή τη χώρα
κατά βάθος λυπάται μα δε βλέπει και την ώρα που η ζωή του θ' αλλάξει
όταν τ' αεροπλάνα πετάνε
η γη απλώνεται και οι άνθρωποι ξεχνάνε
είναι τρομέρο το θέαμα
η αίσθηση αυτή ότι πετάς
δεν έχω άλλη εκλογή
ένα κίτρινο ταξί περιμένει
φυσάει, θα χειμωνιάσει
δύο ώρες και ξημερώνει
συννεφιασμένη Κυριακή
πρώτη μέρα του χειμώνα
σκέφτομαι τους πιο σημαντικούς ανθρώπους αυτού του αιώνα
απ' το δεξί καθρεφτάκι ο κόσμος μένει πίσω
ποτέ δεν είχα τίποτα κι απόψε θέλω να σε φιλήσω
να μείνεις στα μάτια μου σαν άδειο τοπίο
να κάνουμε έρωτα στο αστεροσκοπείο
κουλουριασμένοι σα μπάλα να εκτοξευθούμε
μέχρι που ειρηνικά στο διάστημα να κοιμηθούμε
κι απ' το ταξίδι της φάλαινας είμαστε τόσο μακριά
σ' ένα παιδικό τραγούδι το μυαλό μου ξυπνά
κι ακούω τα πλοία να διασχίζουν τις θάλασσες
είχα τόσα ωραία πράγματα κι εσύ...

Απόσπασμα απ'το ποίημα του Κ.Βήτα Το ταξίδι της φάλαινας που μελοποίηθηκε από τους Στέρεο Νόβα.
3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Αγγελος Κοκ (Άγγελος)

Τιμώμενο Μέλος

Ο Άγγελος αυτή τη στιγμή είναι συνδεδεμένος. Είναι 18 ετών , επαγγέλεται Φοιτητής/τρια και μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 1,223 μηνύματα.

O Αγγελος Κοκ Η ζωη ειναι υπεροχη...! έγραψε στις 21:07, 06-04-17:

#1674
Λιγες οι νυχτες με φεγγαρι που μ΄αρεσαν
Τ'αλφαβηταρι των αστρων που συλλαβιζεις
οπως το φερνει ο κοπος της τελειωμενης μερας
και βγαζεις αλλα νοηματα κι αλλες ελπιδες
πιο καθαρα μπορεις να διαβασεις
Τωρα που καθομαι ανεργος και λογαριαζω
λιγα φεγγαρια απομειναν στην μνημη...
Σιωπες αγαπημενες της σεληνης...

Σεφερης
3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Lysippe

Περιβόητο Μέλος

H Lysippe αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 996 μηνύματα.

H Lysippe έγραψε στις 23:34, 26-08-17:

#1675
Βάσκο Πόπα - Κυνηγητό

Κάποιοι δαγκώνουν κάποιους
Τους κόβουν χέρι ή πόδι ή οτιδήποτε
Στα δόντια το κρατάνε
Τρέχουνε έξαλλοι
Το θάβουνε στη γη
Ξεχύνονται οι άλλοι παντού
Οσφραίνονται ψάχνουν οσφραίνονται ψάχνουν
Όλη τη γη ξεσκάβουν
Αν βρουν οι τυχεροί το χέρι τους
Είτε το πόδι τους είτε το οτιδήποτε
Είναι η σειρά τους να δαγκώσουν
Το παιχνίδι συνεχίζεται ζωηρά
Όσο υπάρχουν χέρια
Όσο υπάρχουν πόδια
Όσο υπάρχει οτιδήποτε


Βάσκο Πόπα, Ποιήματα, Μτφρ.: Έλλη Σκοπετέα, Τα παιχνίδια (Κυνηγητό), σελ. 27,
(Από τη συλλογήΟ αγρυπνόκαμπος, Εκδόσεις Κέδρος, 1979
2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση
Απάντηση στο θέμα

Χρήστες

  • Τα παρακάτω 0 μέλη και 1 επισκέπτες διαβάζουν μαζί με εσάς αυτό το θέμα.
     
  • (View-All Tα παρακάτω 0 μέλη διάβασαν αυτό το θέμα τις τελευταίες 30 μέρες:
    Μέχρι και αυτή την στιγμή δεν έχει δει το θέμα κάποιο ορατό μέλος

Μοιραστείτε το

...με ένα φίλο

...με πολλούς φίλους