Το e-steki είναι μια από τις μεγαλύτερες ελληνικές διαδικτυακές κοινότητες με 80,358 εγγεγραμμένα μέλη και 3,094,233 μηνύματα σε 96,248 θέματα. Αυτή τη στιγμή μαζί με εσάς απολαμβάνουν το e-steki άλλα 769 άτομα.

Καλώς ήρθατε στο e-steki.

Εγγραφή Βοήθεια

Η Μουσική, το πάθος και ...τα λαμπερά μάτια!

Isiliel (Φεγγάρω)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Isiliel
H Φεγγάρω αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 9,802 μηνύματα.

H Isiliel Salus populi suprema lex esto έγραψε στις 10:30, 08-09-09:

#1
Ο Μπέντζαμιν Ζάντερ για τη μουσική και το πάθος




O Μπέντζαμιν Ζάντερ έχει δύο μεταδοτικά πάθη: την κλασσική μουσική και το να βοηθάει όλους μας να συνειδητοποιούμε την ανεκμετάλλευτη αγάπη μας για αυτήν -- και κατ' επέκταση, την ανεκμετάλλευτη αγάπη μας για καινούριες δυνατότητες, νέες εμπειρίες, νέες συνδέσεις.

Ο Ζάντερ είναι μαέστρος στην Φιλαρμονική της Βοστώνης από το 1979. Είναι διάσημος για τις παραστάσεις του που συνδυάζουν το μουσικό ταλέντο του με αυτό του εμπνευσμένου ομιλητή. Χρησιμοποιεί τη μουσική για να δείξει στους ανθρώπους πτυχές που δε γνώριζαν ότι είχαν, βγάζοντας στην επιφάνεια τον καλύτερο εαυτό τους.

Είτε είστε λάτρης της κλασσικής μουσικής, είτε την απεχθάνεστε, ο Ben Zander θα σας κερδίσει με τη μεταδοτικότητα και το χιούμορ του, θα σας καθηλώσει και θα σας κάνει να δείτε τη μουσική με άλλο μάτι.

Η κλασσική μουσική κατά τον Ζάντερ, δεν έχει πει ακόμη την τελευταία της λέξη, αντίθετα δεν έχουμε δει ακόμη τίποτα... Εσείς τι πιστεύετε; Έχει πεθάνει η κλασσική μουσική;

(Η μετάφραση της ομιλίας έγινε από τον Βασίλη Ακοινόγλου)

tedlink
Ben Zander's Homepage
Σχετικό βίντεο στο YouTube

Περισσότερες ομιλίες από το TED, μπορείτε να βρείτε εδώ.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Isiliel : 22-09-09 στις 22:14.
8 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Isiliel (Φεγγάρω)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Isiliel
H Φεγγάρω αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 9,802 μηνύματα.

H Isiliel Salus populi suprema lex esto έγραψε στις 11:05, 08-09-09:

#2
Μέσα από το link του Youtube που σας παρέθεσα, ξεχώρισα το παρακάτω απόσπασμα, το οποίο βρίσκω εξαιρετική έμπνευση για κάθε εκπαιδευτικό:

Μπεν Ζάντερ: Γύρισα από το μάθημά μου μια μέρα και είπα στη Ρος που είναι συνεργάτιδα και προπονήτριά μου: Τι μπορούμε να κάνουμε; Αυτά τα παιδιά είναι τόσο αγχωμένα, ανησυχούν τόσο πολύ για τις μουσικές εξετάσεις τους, για τους βαθμούς τους και τον ανταγωνισμό. Αγωνιούν τόσο, που δε μπορούν να πάρουν τα απαιτούμενα ρίσκα στη ζωή τους ώστε να γίνουν μεγάλοι καλλιτέχνες. Τι μπορούμε να κάνουμε; Εκείνη σκέφτηκε αυτή την όμορφη ιδέα την οποία θα μοιραστώ μαζί σας:

Την πρώτη μέρα που μπαίνω στην τάξη στην αρχή του έτους, έχω 40 μαθητές περίπου στην αίθουσα και τους λέω: Ο βαθμός σου είναι Άριστα (Α). Αυτός θα είναι ο βαθμός σου για όλη την υπόλοιπη χρονιά. Είσαι ένας μαθητής του Α, με μόνο έναν όρο: Θα πρέπει να μου γράψεις μια επιστολή με ημερομηνία κοντά στο τέλος του μαθητικού έτους το Μάιο, που θα πρέπει να ξεκινά έτσι: "Αγαπητέ κε Ζάντερ, πήρα το Άριστα επειδή...". Θα πρέπει η επιστολή να είναι γραμμένη σαν να γράφτηκε στο τέλος της χρονιάς και να περιγράφει ποιος θα έχεις γίνει μέχρι το τέλος της.

Γράφουν για το ποιοι θα έχουν γίνει και για το τι μπορούν να γίνουν και για το πώς βλέπουν τους εαυτούς τους, σαν η φωνούλα μέσα τους, να έχει σταματήσει να τους υπαγορεύει ότι δεν μπορούν να τα κάνουν ολ' αυτά. Έτσι όταν μπαίνω στην αίθουσα, το άτομο που διδάσκω είναι το άτομο που μου έχουν περιγράψει στις επιστολές τους.
Βλέπετε, ...δέχομαι μόνο Άριστους μαθητές. [Γέλια και χειροκροτήματα].

Βλέπω μερικούς ανθρώπους εδώ μέσα να με κοιτάζουν σαστισμένοι λέγοντας μέσα τους "Μα πώς μπορείς να το κάνεις αυτό;" Βλέπετε, μπορείς να δώσεις Άριστα στον καθένα! Στη σερβιτόρα, στον ταξιτζή, στην πεθερά σου. Μπορείς να δώσεις Άριστα στον καθένα. [Γέλια]

Και αυτό που συμβαίνει όταν δίνεις Άριστα, είναι ότι η σχέση μεταμορφώνεται. Σκεφτείτε το. Η Ρος που είναι ψυχοθεραπεύτρια, λέει πως "όταν μια σχέση χαλάει, είναι επειδή δεν δόθηκε σε κάποιον ένα Άριστα".


Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Isiliel : 08-09-09 στις 11:14. Αιτία: προσθήκη κειμένου
13 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Great Chaos (Όττο)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Great Chaos
Ο Όττο αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 50 ετών , επαγγέλεται Παραγωγός και μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 4,030 μηνύματα.

O Great Chaos I took a wrong turn in the Freak Parade έγραψε στις 00:15, 10-09-09:

#3
Είναι μαγευτική αυτή η ...παράσταση. Αυτός ο άνθρωπος έχει το χάρισμα να προκαλεί μεταμορφώσεις, άρα είναι μάγος, σύμφωνα με τον ορισμό!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Νωεύς (Ιάσων)

Τιμώμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη Νωεύς
Ο Ιάσων αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Μαθητής/τρια . Έχει γράψει 4,830 μηνύματα.

O Νωεύς επιπεδο : Μηδεν έγραψε στις 00:25, 10-09-09:

#4
...είναι απλά, Άνθρωπος, βρε παιδιά! Ο Άνθρωπος! (Που είσαι, Διογένη; )

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

todesfuge

Νεοφερμένος

Το avatar του χρήστη todesfuge
Ο todesfuge αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 51 ετών , επαγγέλεται Η.Μ.Μ.Υ. και μας γράφει απο Νέα Ιωνία (Αττική). Έχει γράψει 14 μηνύματα.

O todesfuge έγραψε στις 12:25, 10-09-09:

#5
Δεν ξερω αν προκειται για την ιδια διαλεξη, παντωσ καπου παραθετει ενα συγκλονιστικο παραδειγμα για ενα κοριτσακι που καθ' οδον προσ καποιο Στρατοπεδο Συγκεντρωσησ μαλωσε αγρια το μικρο αδερφο τησ διοτι εχασε την τσαντα με τα πραγματα τους. Το παιδι τελικα δεν επεζησε τησ δοκιμασιασ και εκεινη εμεινε να σκεφτεται οτι τελευταια αναμνηση που ο μικροσ ειχε απο την αδερφη του, ηταν να του ουρλιαζει, μεσα στον απιστευτο συνωστιζμο κ τον τρομο, επειδη ξεχασε μερικα παλιορουχα. Τα οποια, ετσι κι αλιωσ, θα κατασχοταν απο τους Γερμανουσ!

Η γυναικα εκμυστηρευτηκε στον Ζαντερ ποσο το περιστατικο την αλαξε. Απο τοτε, του ειπε, προσπαθω να συμπεριφερομαι σε καθε συναντηση με αγαπημενο ατομο σα να ειναι η τελευταια φορα που το βλεπω.

Φυσικα αυτο ειναι ανεφικτο, συνιστα ομωσ εναν καλο μπουσουλα αναφορασ. Το λεω επειδη αναγνωριζω οτι δεν το πρατω οσο συχνα θα πρεπε..

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Μελιώ (-Το Νου Σου Στην- Αμέλεια)

Πολύ δραστήριο μέλος

Το avatar του χρήστη Μελιώ
H -Το Νου Σου Στην- Αμέλεια αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 548 μηνύματα.

H Μελιώ το παπί έκανε πιπί στο Μισισιπή και έγραψε στις 18:44, 10-09-09:

#6
Χρησιμοποιεί τη μουσική για να δείξει στους ανθρώπους πτυχές που δε γνώριζαν ότι είχαν, βγάζοντας στην επιφάνεια τον καλύτερο εαυτό τους.
Η μουσική γενικότερα είτε προέρχεται από μια απλή κιθάρα είτε από την καλύτερη ορχήστρα του κόσμου , πάντα θα βγάζει στην επιφάνεια κομμάτια του εαυτού μας που δεν γνωρίζαμε , συνήθως τα καλύτερα αλλά επειδή είναι κυρίως συναισθήματα δεν ξέρουμε πως να τα αντιμετωπίσουμε ...


Είτε είστε λάτρης της κλασσικής μουσικής, είτε την απεχθάνεστε, ο Ben Zander θα σας κερδίσει με τη μεταδοτικότητα και το χιούμορ του, θα σας καθηλώσει και θα σας κάνει να δείτε τη μουσική με άλλο μάτι.
Δεν υπάρχει μεταδοτικότητα χωρίς χιούμορ , πάντα πίστευα πως το χιούμορ είναι "συναίσθημα" και δεν αναφέρομαι στον απλό γέλωτα , μα σε εκείνα τα συναισθήματα και τις εικόνες που σου ξυπνά ένα εύστοχα σαρκαστικό σχόλιο , οι καλύτεροι καθηγητές που θυμάμαι ήταν εκείνοι που ήξεραν να σαρκάζουν και να αυτοσαρκάζονται , αλλά και να μας προκαλούν βουρκωμένα μάτια
όταν γύριζαν το νόμισμα στην άλλη του όψη την πικρή ...
Όπως και να έχει και οι δύο όψεις φανερώνουν μια και μοναδική Το Πάθος που χωρίς αυτό δεν υπάρχει δημιουργία ,αλλά ξεπατικοτούρα , ούτε ουσιαστική διδασκαλία αλλά αγόρευση , μήτε μουσική αλλά θόρυβος ....

Η κλασσική μουσική κατά τον Ζάντερ, δεν έχει πει ακόμη την τελευταία της λέξη, αντίθετα δεν έχουμε δει ακόμη τίποτα... Εσείς τι πιστεύετε; Έχει πεθάνει η κλασσική μουσική;
Δεν μπορώ να δεχτώ τη λέξη " πεθάνει " δίπλα σε οποιοδήποτε είδος μουσικής
Μουσική είναι τα πάντα , από το απλό θρόισμα των φύλλων εως τις κραυγές των άγριων ζώων

Θα σας φανεί ίσως παράδοξο λόγω των μέχρι τώρα επιλογών μου στα ανάλογα μουσικά τόπικ αλλά αγάπησα την κλασσική μουσική κι εγώ , μέσα από το πάθος ενός ανθρωπου γι αυτην και συγκεκριμένα για έναν καλλιτέχνη τον Μότσαρτ
Ο άνθρωπος αυτός λάτρευε τόσο πολύ αυτό το μεγάλο ταλέντο που κατάφερε να μου εμφυσήσει αυτη τη λατρεία , έχω ακούσει αρκετή κλασσική μουσική από τότε , όμως οφείλω να ομολογήσω πως την ένταση των συναισθημάτων που μου προκαλεί ο συγκεκριμένος δημιουργός δεν κατάφερε να μου την προκαλέσει σχεδόν κανένας άλλος .
Θέλετε ο τρόπος που έζησε , η έντονα παθιασμένη προσωπικότητα του ?
Το μεγάλο ταλέντο που από την παιδική του ηλικία ξεδιπλώθηκε ?
Ο τρόπος που πέθανε και το μισοτελιωμένο ρέκβιεμ ?
Θέλετε αυτή η ύψωση και μετά το απόλυτο γκρέμισμα που επικρατεί στις μουσικές του
καθαρή αποτύπωση μιας τόσο ιδιάζουσας προσωπικότητας ?
Ίσως όλα αυτά μαζί , αλλά και άλλα τόσα που μόνο ακούγοντας τη μουσική του μπορεί
κανείς να νιώσει ...

Είναι πολύ σημαντικό το σημείο που ο Ζάντερ αναφέρει πως ξεκινώντας κάποιος να ακούσει κλασσική μουσική πράγματι στα πρώτα λεπτά αρχίζει να σκέφτεται διάφορα , το παιδί του που πρέπει να το πάει αγγλικά , την πεθερά του που θέλει γαστρεντερολόγο
Ξέρετε γιατί συμβαίνει αυτό ?
Γιατί οι άνθρωποι έχουμε ανάγκη να επικοινωνούμε με το λόγο , οι λέξεις παίζουν μέσα στο κεφάλι μας όπως έπαιζαν ολόκληρα κονσέρτα στο κεφάλι του Μότσαρτ πριν καν καθήσει στο πιάνο για να τα δημιουργήσει ...
Κι αυτό που δεν έχει μάθει συνήθως κανείς ακούγοντας ορχηστρική μουσική είναι το να προσθέτει λέξεις , αυτό δλδ που τους προέτρεψε ο Ζάντερ να κάνουν , το να σκεφτούν , να
θυμηθούν , να αναπολήσουν , να νιώσουν , δλδ με απλά λόγια να βάλουν λόγια στη μουσική για να καταφέρουν να ταξιδέψουν μαζί της .
Γιατί η κλασσική μουσική έχει αυτό το φαινομενικά αρνητικό δεν έχει στίχους , δεν έχει λόγια γι αυτό είναι δύσκολο να ταυτιστεί κάποιος μαζί της , οπότε αρχίζει να σκέφτεται διάφορα άσχετα , αν όμως σε αυτή τη μουσική βάλει στίχους από τα συναισθήματά του , από αυτά που τον πονάνε , που τον πληγώνουν , που τον θυμώνουν τότε θα τελιώσει το κονσέρτο και δεν θα έχει καταλάβει πότε πέρασε η ώρα .

Η κλασσική μουσική λοιπόν για μένα μια κλασσική Ελληνίδα που μεγάλωσε με λαικά ακούσματα έχει αυτό το θετικό , μπορεί αρκεί να αφεθεις να σε κάνει στιχουργό , βάζοντας εσύ τους προσωπικούς σου στιχους απο τη δική σου ζωή



Την πρώτη μέρα που μπαίνω στην τάξη στην αρχή του έτους, έχω 40 μαθητές περίπου στην αίθουσα και τους λέω: Ο βαθμός σου είναι Άριστα (Α). Αυτός θα είναι ο βαθμός σου για όλη την υπόλοιπη χρονιά. Είσαι ένας μαθητής του Α, με μόνο έναν όρο: Θα πρέπει να μου γράψεις μια επιστολή με ημερομηνία κοντά στο τέλος του μαθητικού έτους το Μάιο, που θα πρέπει να ξεκινά έτσι: "Αγαπητέ κε Ζάντερ, πήρα το Άριστα επειδή...". Θα πρέπει η επιστολή να είναι γραμμένη σαν να γράφτηκε στο τέλος της χρονιάς και να περιγράφει ποιος θα έχεις γίνει μέχρι το τέλος της.
Υπέροχο πράγματι ευτυχώς υπάρχουν και στα ελληνικά πανεπιστήμια τέτοιοι καθηγητές
λίγοι βέβαια , δεν ξεπερνούν σε αριθμό τα δάχτυλα του ενός χεριού όμως υπάρχουν
Καθηγητές που από την αρχή ξέρεις πως θα έχεις 10 και τότε η πρόκληση είναι ακόμα
μεγαλύτερη να αποδείξεις πως το αξίζεις ...

Και αυτό που συμβαίνει όταν δίνεις Άριστα, είναι ότι η σχέση μεταμορφώνεται. Σκεφτείτε το. Η Ρος που είναι ψυχοθεραπεύτρια, λέει πως "όταν μια σχέση χαλάει, είναι επειδή δεν δόθηκε σε κάποιον ένα Άριστα".
Πόσο θα συμφωνήσω να ξέρατε πόσο , και η σχεση χαλάει και ολόκληρες ζωές , ψυχές ...



Τελιώνοντας να αναφέρω πως η κλασσική μουσική χρησιμοποείται ευρέως στη διαφήμιση όπως όλοι γνωρίζουμε γιατί οι γάτες οι διαφημιστές γνωρίζουν πολύ καλά τα υποσυνείδητα συναισθήματα που μπορεί να προκαλέσει , καθώς επίσης και στην ψυχοθεραπεία όχι μόνο ψυχικών παθήσεων αλλά και στην αποθεραπεία εξαρτόμενων ατόμων από αλκοόλ , ναρκωτικά κλπ .
Σε πολλά χειρουργεία σε χώρες του εξωτερικού τη στιγμή της εγχείρησης ακούγεται κλασσική μουσική , εδώ βέβαια ένας κλασσικός ελληναράς θα μπορούσε να πει πως είναι λογικό γιατροί είναι άρα πλούσιοι , οπότε τι είδους μουσική θα ακούνε ?
Σχετικά είναι όλα θα απαντούσα γνωστός καρδιοχειρούργος στην Ελλάδα από τους καλύτερους που είχαμε μέχρι τώρα είχε δηλωσει πως την ώρα της εγχείρησης άκουγε Γαρμπή οπότε ... ας αφήσουμε τα στερεότυπα γιατρός = καλλιεργημένος για άλλο τόπικ συζήτησης ...


Εδώ θα μου επιτρέψετε να βάλω λίγο Μότσαρτ και να προτρέψω όποιον θέλει να τον ακούσει κλείνοντας τα μάτια και βάζοντας τους δικούς του στίχους για όλα αυτά που τον παιδεύουν , τον φοβίζουν , τον πονάνε ... αν στο τέλος του ακούσματος δει στον καθρέφτη του τα μάτια του να γυαλίζουν τότε σίγουρα ο Μότσαρτ μίλησε στην ψυχή του

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

12 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Isiliel (Φεγγάρω)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Isiliel
H Φεγγάρω αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 9,802 μηνύματα.

H Isiliel Salus populi suprema lex esto έγραψε στις 14:38, 11-09-09:

#7
Αρχική Δημοσίευση από todesfuge
Η γυναικα εκμυστηρευτηκε στον Ζαντερ ποσο το περιστατικο την αλαξε. Απο τοτε, του ειπε, προσπαθω να συμπεριφερομαι σε καθε συναντηση με αγαπημενο ατομο σα να ειναι η τελευταια φορα που το βλεπω.
Ναι, αυτή είναι η ομιλία και συγκεκριμένα ο Ζάντερ μεταφέρει τα λόγια της γυναίκας έτσι:
Είπε: "Βγήκα από το Άουσβιτς στη ζωή και έδωσα έναν όρκο. Και ο όρκος ήταν, πως δεν θα ξανάλεγα τίποτα το οποίο δεν θα μπορούσε να σταθεί, σαν το τελευταίο πράγμα που θα μπορούσα να πω."



Μεγάλωσα σε ένα σπίτι με πλούσια κλασσική δισκοθήκη και το πορτραίτο του Μπετόβεν στον τοίχο, ζωγραφισμένο με Σινική μελάνη από τον μπαμπά...
Η μαμά από την άλλη τρελαινόταν κάθε που έπαιζε κλασσική στο σπίτι: "Κλείσε πια αυτό το πράμα, λες και πέθανε κανένας...". Είχε μεγαλώσει τα χρόνια που το ραδιόφωνο έπαιζε κλασσική μόνο τη Μεγάλη Εβδομάδα...

Το πρώτο κλασσικό μου άκουσμα ήταν "ο Πέτρος και ο Λύκος" του Σεργκέι Προκόφιεφ. Η ιστορία ενός παιδιού που παγιδεύει έναν λύκο στο δάσος. Έτσι πολύ γρήγορα, η κλασσική για μένα δεν είχε μόνο λόγια, αλλά και εικόνες που έπλαθα με το μυαλό μου.

Μεγαλώνοντας, δυστυχώς έχασα την επαφή μου με την κλασσική μουσική, αν και πάντα με συγκινούν κάποια κομμάτια, ιδιαίτερα του Μότσαρντ. Ίσως να φταίει και το γεγονός πως δεν ασχολήθηκα προσωπικά με τη μουσική.

Όπως και να 'χει ο Ζάντερ είναι πραγματική έμπνευση και χαίρεσαι να συναντάς ανθρώπους με τόσο πάθος για το αντικείμενό τους. Ζηλεύω τους μαθητές του!

Ένα δείγμα από τον Πέτρο και το Λύκο, καθώς και ένα δείγμα της πολυαγαπημένης ταινίας, Fantasia:

http://www.youtube.com/watch?v=ILI3s7Wonvg

http://www.youtube.com/watch?v=a1z12_Ps-gk

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Isiliel : 11-09-09 στις 15:04.
4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

todesfuge

Νεοφερμένος

Το avatar του χρήστη todesfuge
Ο todesfuge αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 51 ετών , επαγγέλεται Η.Μ.Μ.Υ. και μας γράφει απο Νέα Ιωνία (Αττική). Έχει γράψει 14 μηνύματα.

O todesfuge έγραψε στις 11:41, 12-09-09:

#8
Αρχική Δημοσίευση από Isiliel
Ναι, αυτή είναι η ομιλία και συγκεκριμένα ο Ζάντερ μεταφέρει τα λόγια της γυναίκας έτσι:
Είπε: "Βγήκα από το Άουσβιτς στη ζωή και έδωσα έναν όρκο. Και ο όρκος ήταν, πως δεν θα ξανάλεγα τίποτα το οποίο δεν θα μπορούσε να σταθεί, σαν το τελευταίο πράγμα που θα μπορούσα να πω."
Α, σ' ευχαριστω Ισιλιελ. Ειμαι τοσο βλακασ, ουτε πριν δυο μηνεσ ακουσα τη διαλεξη κ καταφερα να την ξεχασω!

Το ονομα απτον Τολκιν ειναι;; Δεν μου θυμιζει κατι..


Αρχική Δημοσίευση από Isiliel
Όπως και να 'χει ο Ζάντερ είναι πραγματική έμπνευση και χαίρεσαι να συναντάς ανθρώπους με τόσο πάθος για το αντικείμενό τους. Ζηλεύω τους μαθητές του!
Ναι, ναι, συμφωνω, ωστοσο ωσ εκπαιδευτικοσ δε μπορω παρα να δηλωσω οτι υπαρχει κι η αλη πλευρα. Δλδ το υπερβολικο παθοσ κι ενθουσιαζμοσ μπορει να οδηγησουν σε μονοδιαστατεσ κι επιφανειακεσ αναγνωσεισ. Απο μονα τουσ δεν αρκουν, οσο κι αν τιμω κι απολαμβανω το παραδειγμα του Ζαντερ.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Isiliel (Φεγγάρω)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Isiliel
H Φεγγάρω αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 9,802 μηνύματα.

H Isiliel Salus populi suprema lex esto έγραψε στις 15:45, 16-09-09:

#9
Αρχική Δημοσίευση από todesfuge
Ναι, ναι, συμφωνω, ωστοσο ωσ εκπαιδευτικοσ δε μπορω παρα να δηλωσω οτι υπαρχει κι η αλη πλευρα. Δλδ το υπερβολικο παθοσ κι ενθουσιαζμοσ μπορει να οδηγησουν σε μονοδιαστατεσ κι επιφανειακεσ αναγνωσεισ.
Ομολογώ πως δεν καταλαβαίνω τι εννοείς. Μπορείς να δώσεις κάποια παραδείγματα;

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Isiliel (Φεγγάρω)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Isiliel
H Φεγγάρω αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 9,802 μηνύματα.

H Isiliel Salus populi suprema lex esto έγραψε στις 10:01, 14-10-09:

#10
Ο Γκουστάβο Ντουνταμέλ διευθύνει την Ορχήστρα Νέων: Τερέζα Καρένιο

Η Ορχήστρα Νέων Τερέζα Καρένιο, περιλαμβάνει τους καλύτερους μουσικούς λυκείων της Βενεζουέλας μέσω του πρωτοποριακού μουσικού προγράμματος Ελ Συστέμα. Εδώ, υπό την διεύθυνση του Γκουστάβο Ντουνταμέλ, παίζουν το δεύτερο μέρος της Συμφωνίας Νο. 10 του Σοστακόβιτς και το Ντανσόν Νο. 2 του Αρτούρο Μάρκες.


Η μετάφραση έγινε από το Βασίλη Ακοινόγλου

Τι είναι όμως το El Sistema;

Το 1975 η Βενεζουέλα είχε δυο συμφωνικές ορχήστρες και ένα κοινό περίπου 1.000 ακροατών κλασικής μουσικής.
Τότε σʼ ένα υπόγειο γκαράζ στο Καράκας ο οικονομολόγος και ερασιτέχνης μουσικός José Antonio Abreu, μερικοί δάσκαλοι εθελοντές και 11 παιδιά μαζεύονται για να φτιάξουν ορχήστρα με την πεποίθηση ότι η κλασική μουσική δεν πρέπει να είναι προσβάσιμη μόνο στην ανώτερη τάξη αλλά δικαίωμα και εφόδιο ζωής των μη προνομιούχων, επίσης.

Την επόμενη μέρα τα παιδιά -αξιοσημείωτο είναι ότι δεν γνώριζαν μουσική- είναι 45 και την μεθεπόμενη 75. Αναλογιζόμενοι την κοινωνική κατάσταση στην Βενεζουέλα, όπου η συντριπτική πλειοψηφία των παιδιών μεγαλώνουν μέσα στη φτώχεια, την βία και την εγκατάλειψη, η αθρόα προσέλευσή τους είναι σαφές ότι δεν βασιζόταν στην αγάπη τους για την μουσική που δεν γνώριζαν αλλά πρωτίστως στην ενστικτώδη ανάγκη τους να ενταχθούν σε μία δημιουργική ομάδα, να είναι μέρος συνόλου που παράγει έργο.

Ο José Antonio Abreu, εθελοντής στο όραμα ενός καλύτερου κόσμου κατάφερε το σχεδόν ακατόρθωτο: να ευαισθητοποιήσει το υδροκέφαλο κράτος να χρησιμοποιήσει μέρος των κεφαλαίων που εισρέουν από την παραγωγή πετρελαίου για την χρηματοδότηση του προγράμματος ευρέως γνωστού ως «El Sistema» (Το Σύστημα). Το πρόγραμμα τελικώς δεν χρηματοδοτήθηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού αλλά από το Υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Ανάπτυξης με μοναδικό σκοπό την σωτηρία των παιδιών από τους κινδύνους των πολυτάραχων δρόμων της χώρας και είναι σχεδόν απίστευτη, ακόμα και για αναπτυγμένες χώρες πόσο μάλλον για τριτοκοσμικές, η συνέπεια όλων των κυβερνήσεων στην διατήρηση του προγράμματος.

Στις μέρες μας και στον τόπο μας που η συστηματική και σοβαρή ενασχόληση με την κλασική μουσική μεταφράζεται από πολλούς ή σαν «κουσούρι» ή σαν ταξικό χαρακτηριστικό ή –εσχάτως- ως κληρονομικό δικαίωμα, η ταραχώδης Βενεζουέλα και Το Σύστημα της έρχεται να αναπτερώσει τις ελπίδες εκείνων που οραματίζονται ένα καλύτερο κόσμο μέσω μουσικών δρόμων.

Η δομή του συστήματος έχει την βάση της στις πολύ μικρές ηλικίες, με τα núclei, δηλαδή κέντρα εκπαίδευσης σπαρμένα σε όλες τις πόλεις της Βενεζουέλας, όπου γίνονται δεκτά όλα τα παιδιά από δύο χρονών, με μόνη προϋπόθεση την καθημερινή τετράωρη συμμετοχή τους στην μουσική εκπαίδευση.

Εκπαίδευση που διαφοροποιείται από την δυτική στο γεγονός ότι δεν στηρίζεται στην μοναχική μελέτη (μελανό σημείο στην χαρά που υπόσχεται η μουσική).
Τα μαθήματα είναι ομαδικά και υποχρεωτικά καθώς επίσης η δημιουργία μικρών συνόλων που χρησιμοποιούνται και ως ομάδες μελέτης και η συμμετοχή αυτών στις ορχήστρες, από την πρώτη στιγμή της επαφής των παιδιών με το όργανο. Τα μουσικά σχήματα που ξεχωρίζουν έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο και στην ορχήστρα.

Με λίγα λόγια Το Σύστημα καλλιεργεί την ομαδική δουλειά, την συνεργασία, την υπευθυνότητα και την κοινωνικότητα εξυπηρετώντας με τον καλύτερο τρόπο το σκοπό του προγράμματος. Όπως πολλάκις αναφέρεται σε συνεντεύξεις των ανθρώπων της διοίκησης του El Sistema, ο σκοπός ποτέ δεν ήταν η αναζήτηση ταλέντων αλλά η καλλιέργεια του ταλέντου, με στόχο μια κοινωνία με πολίτες «οπλισμένους» με αυτοεκτίμηση.

Η επιτυχία του σκοπού πιστοποιείται και από ενήλικες που είχαν την τύχη σαν παιδιά να περάσουν την πόρτα ενός núcleo με κοινό τόπο στις δηλώσεις τους την διαπίστωση ότι η μουσική δεν τους άνοιξε μόνο επαγγελματικές πόρτες αλλά κυρίως τους ορίζοντες του μυαλού τους.

Αλλά ακόμα και οι στατιστικές της εγκληματικότητας, σε μία χώρα που κυριολεκτικά αιμορραγεί και η αστυνομία απουσιάζει, επιβεβαιώνουν το προφανές: η μουσική σώζει.

Από το 1975 όμως έως το 2007 τα νούμερα είναι εντυπωσιακά. Η κρατική επιχορήγηση ανέρχεται πλέον σε 29 εκατομμύρια δολάρια και σε αυτή πρέπει να προστεθούν και οι χορηγίες τραπεζών, καθοριστικές για την συνέχιση και ανάπτυξη του προγράμματος. καθώς και οι ιδιωτικές χορηγίες όπου το κυνήγι τους καλά κρατεί κι εκεί και παντού. Το αποτέλεσμα των διατιθέμενων κεφαλαίων είναι: 60 παιδικές ορχήστρες (από 2 έως 12 ετών), 120 νεανικές (πάνω από 12 ετών), 30 επαγγελματικές, 120 κέντρα εκπαίδευσης, αμέτρητα μουσικά σύνολα και η Simon Bolivar Youth Orchestra of Venezuela (με μέλη τους καλύτερους των τοπικών ορχηστρών ηλικίας από 12 έως 26 ετών) το καμάρι της χώρας, το σήμα κατατεθέν της στον αντίποδα των ποδοσφαιρικών ομάδων άλλων λατινοαμερικάνικων εθνών.

Στο μουσικό οικοδόμημα εμπλέκονται ως μαθητές, δάσκαλοι, συνθέτες, οργανοποιοί και ό,τι άλλο αφορά την μουσική 250.000 άνθρωποι. Το 80% των παιδιών που η διαδρομή της ζωής τους πέρασε μέσα από το El Sistema συνεχίζουν νʼ ασχολούνται με την μουσική και μάλιστα πολλές φορές ως εθελοντές δάσκαλοι στη νέα γενιά του Συστήματος, η δική τους συνεισφορά στο όραμα μιας καλύτερης κοινωνίας, απόρροια της εκπαίδευσης που δέχθηκαν.

Στη Βενεζουέλα πλέον, ένας στους εκατό ανθρώπους ανήκει σε μία ορχήστρα και γίνεται η αφορμή ώστε το περιβάλλον του να έρθει σʼ επαφή με την κλασική μουσική –που το 1975 αριθμούσε 1.000 άτομα- και να γεμίζει τις αίθουσες συναυλιών στις πολλές παραστάσεις (αρκετές από τις οποίες δωρεάν) που δίνουν οι ορχήστρες. Η δυναμική του κοινού ήταν ικανή να εξαντλήσει τα εισιτήρια που εκδόθηκαν για σειρά 20 συναυλιών μιας τοπικής ορχήστρας. [Μουσικό διαδικτυακό περιοδικό TAR]



Από εκεί βγήκε ο Γκουστάβο Ντουνταμέλ, που ο δίσκος του πέρυσι με τις Συμφωνίες αρ. 5 και 7 του Μπετόβεν στην «Ντόιτσε Γκράμοφον», επικεφαλής μιας ορχήστρας της πατρίδας του, της Εθνικής Ορχήστρας Νέων Σίμον Μπολιβάρ της Βενεζουέλας, έγινε εγκωμιαστικά δεκτή από φιλόμουσους και κριτικούς.

Τη Φιλαρμονική του Λος Αντζελες αναλαμβάνει το 2009, όταν θα αποχωρήσει ο τωρινός διευθυντής της, 48χρονος Φινλανδός Εσα Πέκα Σαλόνεν, για να αφιερωθεί στη σύνθεση. Περιχαρής για τον διάδοχό του, τον οποίο είχε ακούσει δύο φορές πέρυσι να διευθύνει στη Φιλαρμονική, δήλωσε ότι είναι αυτός ακριβώς στον οποίο θα ήθελε να παραδώσει την μπαγκέτα του.

Ισως όμως καθοριστικότερος παράγοντας να είναι το πώς αντιμετωπίζει τον νέο διευθυντή της, η ίδια η ορχήστρα· γιʼ αυτό εύγλωττα είναι τα λόγια ενός μέλους της, της τσελίστριας Γκλόρια Λάμι, που λέει ότι υπάρχουν πολλοί καλοί μαέστροι, τεχνικά τέλειοι οι οποίοι, όμως, είναι απορροφημένοι με τον εαυτό τους, επιβάλλοντας το εγώ τους πάνω στη μουσική. «Με τον Ντουνταμέλ όμως δεν υπάρχουν εγωισμοί ούτε προσποιήσεις». [Εφημερίδα Καθημερινή]


Tocar y Luchar (Ταινία ντοκιμαντέρ γύρω από το El Sistema)
Να παίζεις και να αγωνίζεσαι (Παρουσίαση της ταινίας)
TEDlink
Gustavo Dudamel

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Great Chaos (Όττο)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Great Chaos
Ο Όττο αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 50 ετών , επαγγέλεται Παραγωγός και μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 4,030 μηνύματα.

O Great Chaos I took a wrong turn in the Freak Parade έγραψε στις 21:34, 14-10-09:

#11
Να πάρει η ευχή, δεν είμαι λάτρης αυτού του είδους της μουσικής, αλλά αυτή η ορχήστρα με συνεπήρε με το παίξιμό της. Έβαλα και δεύτερη φορά ν' ακούσω τα δύο κομμάτια. Εδώ υπάρχει πάθος, υπάρχουν πράγματι λαμπερά μάτια, πράγμα που κατάφερε να συγκινήσει ακόμη και την αναίσθητη ψυχή ενός κάφρου μεταλλά όπως του λόγου μου. Εδώ λείπει η συνήθης πόζα και αποστείρωση που διακατέχει την κλασική μουσική, ο τρόπος που παίζουν είναι πολύ...ροκ, δεν ξέρω πώς να το εκφράσω.

Στ' αλήθεια μου έφτιαξε τη μέρα...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Μελιώ (-Το Νου Σου Στην- Αμέλεια)

Πολύ δραστήριο μέλος

Το avatar του χρήστη Μελιώ
H -Το Νου Σου Στην- Αμέλεια αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 548 μηνύματα.

H Μελιώ το παπί έκανε πιπί στο Μισισιπή και έγραψε στις 21:06, 23-10-09:

#12
Πανέμορφο ...
Πανέμοφρη η μουσική τους
Πανέμορφα τα παιδιά ..
Μπράβο Ισί


Αρχική Δημοσίευση από Isiliel
αλλά πρωτίστως στην ενστικτώδη ανάγκη τους να ενταχθούν σε μία δημιουργική ομάδα, να είναι μέρος συνόλου που παράγει έργο.
Μα από εκεί ξεκινούν όλα ( ή για να είμαι πιο ακριβής και από κει ) σε αυτή την ενστικτώδη ανάγκη να ανήκουν σε μια ομάδα με αποτέλεσμα να γίνονται μέλη σε συμμορίες , να παρουσιάζουν παραβατική συμπεριφορά κλπ .
Αρχική Δημοσίευση από Isiliel
Εκπαίδευση που διαφοροποιείται από την δυτική στο γεγονός ότι δεν στηρίζεται στην μοναχική μελέτη (μελανό σημείο στην χαρά που υπόσχεται η μουσική).
Μελανό και όχι μόνο
κυρίως θα έλεγα πολυδάπανο που επίσης προυποθέτει ένα στοιχειώδες
επίπεδο εκ μέρους των γονέων βέβαια τελευταία στην Ελλάδα βλέπουμε ένα αρκετά μεγάλο ποσοστό
γονέων να πηγαίνουν ακόμα και με το ζόρι τα παιδιά τους στην εκμάθηση πιάνου , κιθάρας κλπ

Ενώ στο σπίτι όλη μέρα παίζει το : μπορείς απόψε να βγεις μ' όλες τις τσούλες της γης

Όχι πως διαφωνώ με την βιοποικιλότητα που πρέπει να έχει η μουσική παιδεία κάποιου
εγώ άλλωστε ακούω από Ραχμάνινοφ μέχρι Βούλα Πάλλα ... αλλά να ... έχω μια κρυφή υποψία πως
οι νεοέλληνες σπρώχνουν τα παιδιά τους στα ωδεία όχι γιατί με κάποιο τρόπο αγάπησαν την
κλασσική μουσική αλλά για λόγους μίμησης , ανταγωνισμού , μοδας κλπ .
Έστω ...
εύχομαι ακόμα και με αυτό τον τρόπο κάποια παιδιά να αγαπήσουν αυτό το είδος
αν και πολύ φοβάμαι πως ότι γίνεται με εξαναγκασμό δεν μπορεί να έχει και το καλύτερο αποτέλεσμα
Η μουσική είναι έρωτας γι αυτό και σώζει


Προχτές μου στείλαν αυτό το βίντεο
Θεωρητικά μπορεί να μην ταιριάζει με το θέμα όμως ..
Είναι για μένα ένα μικρό παράδειγμα πως η μουσική ή οτιδήποτε παραπέμπει σε αυτην
μπορεί να επηρεάσει ακόμα και το πιο απλό και καθημερινό πράγμα στον κόσμο
όπως το ανέβασμα μιας σκάλας

Για το τέλος θα ήθελα να θυμηθούμε και τις δικές μας προσπάθειες
εδώ στην Ελλάδα στα μουσικά σχολεία δεν λέω πως αγγίζει τα ύψη της προσπάθειας
της Βενεζουέλας αλλά καλό είναι να τα αναφέρουμε ,γιατί γίνεται αρκετά καλή δουλειά
άσχετα αν δεν ακούγεται στο ευρύ κοινό .

Καθώς επίσης και την προσπάθεια του ΚΕΘΕΑ-ΣΤΡΟΦΗ
που έχει δημιουργήσει Στούντιο Ηχογράφησης για μουσικά συγκροτήματα εφήβων και τις ανάγκες των μουσικών ομάδων του προγράμματος.Ήδη εδώ και λίγες μέρες λειτουργεί και
διαδικτυακό ραδιόφωνο.


Η μουσική πάντα η μουσική ..
που καταφέρνει ακόμα και τις πιο δύσκολες στιγμές
να μας ξυπνά το πάθος που χρειάζονται τα μάτια μας για να γίνουν
πάλι λαμπερά

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

6 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Isiliel (Φεγγάρω)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Isiliel
H Φεγγάρω αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 9,802 μηνύματα.

H Isiliel Salus populi suprema lex esto έγραψε στις 23:42, 28-02-10:

#13
Στο 3λεπτο βίντεο που ακολουθεί, από το World Science Festival (2009) και την ενότητα: "Notes & Neurons: In Search of the Common Chorus" ο Bobby McFerrin παίζει με το κοινό χρησιμοποιώντας την πεντατονική κλίμακα.
Ο ίδιος στο τέλος του βίντεο λέει: "Το ενδιαφέρον για μένα είναι ότι όπου κι αν βρίσκομαι, οπουδήποτε, κάθε κοινό πιάνει το νόημα. Είναι η πεντατονική κλίμακα που το κάνει αυτό για κάποιο λόγο".

http://www.youtube.com/watch?v=ne6tB2KiZuk

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Isiliel (Φεγγάρω)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Isiliel
H Φεγγάρω αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 9,802 μηνύματα.

H Isiliel Salus populi suprema lex esto έγραψε στις 23:06, 07-03-12:

#14
Έχουμε ξαναγράψει για το Εl Sistema. Καιρός να το θυμηθούμε τις δύσκολες ώρες που περνά η χώρα μας:

Το Σύστημα καλλιεργεί την ομαδική δουλειά, την συνεργασία, την υπευθυνότητα και την κοινωνικότητα εξυπηρετώντας με τον καλύτερο τρόπο το σκοπό του προγράμματος. Όπως πολλάκις αναφέρεται σε συνεντεύξεις των ανθρώπων της διοίκησης του El Sistema, ο σκοπός ποτέ δεν ήταν η αναζήτηση ταλέντων αλλά η καλλιέργεια του ταλέντου, με στόχο μια κοινωνία με πολίτες «οπλισμένους» με αυτοεκτίμηση.
Δείτε το βίντεο από τη Τhe New York Times:
http://video.nytimes.com/video/2012/...l-sistema.html

El Sistema

«Η μουσική σαφώς μπορεί να σώσει τη ζωή ενός παιδιού, γιατί μπορεί να κατευθύνει, να μετασχηματίσει τις αξίες του». Ένα πετυχημένο λατινοαμερικάνικο πείραμα ενάντια στη φτώχεια, που προσδίδει θετικό πρόσημο στη μουσική αλλά και... στον δημόσιο τομέα.

Το 1975, ο οικονομολόγος και μουσικός José Antonio Abreu εγκαινίασε το El Sistema, ένα πρόγραμμα μουσικής εκπαίδευσης νέων, χρηματοδοτούμενο από το κράτος της Βενεζουέλας, με την ενεργή συμμετοχή εθελοντών. Αριθμητικά: περιλαμβάνει 125 ορχήστρες νέων (οι 31 συμφωνικές), ενώ 370.000 παιδιά παρακολουθούν μαθήματα στα μουσικά σχολεία ολόκληρης της χώρας – εξ αυτών, το 70-90% προέρχονται από φτωχές οικογένειες. Το El Sistema έχει «συνυπάρξει» με δέκα διαφορετικές κυβερνήσεις, οι εφτά από τις οποίες το στήριξαν έμπρακτα. Μέχρι στιγμής, η κυβέρνηση Τσάβες υπήρξε η πιο γενναιόδωρη, απορροφώντας σχεδόν το σύνολο του προϋπολογισμού του προγράμματος. Βασικός στόχος του El Sistema είναι «να χρησιμοποιήσει τη μουσική για την προστασία των παιδιών, μέσα από την εκπαίδευση και την πρόληψη της παραβατικής συμπεριφοράς», κάτι που σε μεγάλο βαθμό έχει πετύχει –καθώς λειτουργεί σαν αντίβαρο σε ένα περιβάλλον φαβέλας, με πολλά ναρκωτικά και πολλά εγκλήματα. Το πιο σημαντικό «προϊόν» του μουσικού πειράματος El Sistema είναι η Ορχήστρα Νέων Σιμόν Μπολιβάρ «... που εμφανίστηκε το 2007 στο φεστιβάλ του Εδιμβούργου και ήταν απλώς, θεϊκή».
Η επιτυχημένη πρωτοβουλία του Abreu έχει χρησιμοποιηθεί σαν παράδειγμα από πολλά δυτικά κράτη: η βρετανική κυβέρνηση καθιέρωσε το 2009 ένα πρόγραμμα βασισμένο στο El Sistema, σε τρεις υποβαθμισμένες περιοχές της χώρας, με πολυ θετικά μέχρι στιγμής αποτελέσματα. Το El Sistema USA –«ένα παγκόσμιο κίνημα που μετασχηματίζει τις ζωές των παιδιών μέσα από τη μουσική, ένα νέο μοντέλο για την κοινωνική αλλαγή»- αποτελείται από 50 οργανώσεις, που «τρέχουν» αντίστοιχα προγράμματα κατά μήκος της ομοσπονδίας.



Στη σημερινή Ελλάδα, οι δαπάνες για τον πολιτισμό μπορεί να περικόπτονται μέρα με τη μέρα, όμως εδώ και λίγες εβδομάδες λειτουργεί το Κοινωνικό Ωδείο, μία πρωτοβουλία εθελοντών καθηγητών που παραδίδουν δωρεάν μαθήματα μουσικής (κλασσική και ηλεκτρική κιθάρα, πιάνο, τσέλο, κλασσικό φλάουτο, τρομπέτα, φωνητική, θεωρία, σολφέζ, αρμονία, ιστορία μουσικής, χορωδία, πρίμα βίστα και πολλά άλλα) σε ανήλικους και ενηλίκους. «Το Κοινωνικό Ωδείο, για να λειτουργήσει ομαλά, έχει κάποιες ανάγκες σε διδακτικό υλικό και όργανα» ...επομένως, όσοι έχουν κάτι να προσφέρουν, μπορούν να επισκεφθούν την ιστοσελίδα του Ωδείου για περαιτέρω πληροφορίες.
The Press Project

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Μαρσύας

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη Μαρσύας
Ο Μαρσύας αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 27 ετών . Έχει γράψει 10 μηνύματα.

O Μαρσύας έγραψε στις 20:22, 21-08-17:

#15
Αρχική Δημοσίευση από Μελιώ
Η μουσική πάντα η μουσική ..
που καταφέρνει ακόμα και τις πιο δύσκολες στιγμές
να μας ξυπνά το πάθος που χρειάζονται τα μάτια μας για να γίνουν
πάλι λαμπερά
http://www.youtube.com/watch?v=kXYiU_JCYtU
0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση
Απάντηση στο θέμα

Χρήστες

  • Τα παρακάτω 0 μέλη και 1 επισκέπτες διαβάζουν μαζί με εσάς αυτό το θέμα.
     
  • (View-All Tα παρακάτω 0 μέλη διάβασαν αυτό το θέμα τις τελευταίες 30 μέρες:
    Μέχρι και αυτή την στιγμή δεν έχει δει το θέμα κάποιο ορατό μέλος

Βρείτε παρόμοια

Μοιραστείτε το

...με ένα φίλο

...με πολλούς φίλους