Το e-steki είναι μια από τις μεγαλύτερες ελληνικές διαδικτυακές κοινότητες με 66,094 εγγεγραμμένα μέλη και 2,388,079 μηνύματα σε 74,652 θέματα. Αυτή τη στιγμή μαζί με εσάς απολαμβάνουν το e-steki άλλα

Καλώς ήρθατε στο e-steki!

Εγγραφή Βοήθεια

Φιλοσοφία του Θανάτου...

Isiliel (Φεγγάρω)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Isiliel
H Φεγγάρω αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 9,049 μηνύματα.

H Isiliel Salus populi suprema lex esto έγραψε στις 22:40, 20-08-08:

#51
Αρχική Δημοσίευση από kalypso
Και αυτό επειδή ποτέ όσο ζούμε δεν θα έχουμε την εμπειρία του θανάτου, ώστε να καταλάβουμε περισσότερα γι' αυτόν.
Στην πραγματικότητα πεθαίνουμε πολλές φορές κατά τη διάρκεια της ζωής μας όμως αυτό το ονομάζουμε “αλλαγή”. Κάθε αλλαγή είναι ένας μικρός θάνατος που αναγεννά. Κάθε είδους θάνατος είναι απαραίτητος για την εξέλιξη και τη ζωή.
Ακόμα και το σώμα μας αναγεννάται σχεδόν ολοκληρωτικά με το πέρασμα του χρόνου:

Αξιοποιώντας μια παρενέργεια του ψυχρού πολέμου (την απελευθέρωση ραδιενεργού άνθρακα στην ατμόσφαιρα και τη βαθμιαία ενσωμάτωσή του σε όλους τους φυτικούς και ζωικούς οργανισμούς, από το πλαγκτόν ως τον άνθρωπο), ερευνητές του Ινστιτούτου Καρολίνσκα της Σουηδίας ανακάλυψαν ότι το σώμα μας είναι πολύ νεότερο από ό,τι νομίζουμε χάρη στην εκτεταμένη ανανέωση των ιστών. Ετσι διαπίστωσαν ότι τα επιθηλιακά κύτταρα τα οποία επιστρώνουν το εσωτερικό του εντέρου ζουν μόνο 5 ημέρες. Αντίθετα, τα υπόλοιπα εντερικά κύτταρα έχουν έναν μέσο όρο ζωής της τάξεως των 15,9 ετών. Τα κύτταρα της επιδερμίδας ανανεώνονται κάθε 10-15 ημέρες. Τα ερυθρά αιμοσφαίρια ζουν κατά μέσον όρο 120 ημέρες. Το ανθρώπινο ήπαρ ανανεώνεται εξ ολοκλήρου κάθε 300-500 ημέρες. Ολόκληρος ο ανθρώπινος σκελετός αντικαθίσταται κάθε 10 χρόνια.
Ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε το Θάνατο είναι προϊόν εκπαίδευσης όπως και τόσα άλλα. Ο άνθρωπος έχει μια αφύσικη (αφού το μόνο σταθερό πράγμα στο σύμπαν είναι η αλλαγή) προσκόλληση στη στασιμότητα. Τα είπε πολύ ωραία παραπάνω ο Dr.

Φυσικά δε μιλάω εκ του ασφαλούς (πως θα μπορούσα άλλωστε ) ούτε με πονάει λιγότερο από οποιονδήποτε η απώλεια...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

kalypso (lily allen)

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη kalypso
H lily allen αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 28 ετών , επαγγέλεται Μηχανολόγος μηχανικός και μας γράφει απο Μονακό (Ευρώπη). Έχει γράψει 1,764 μηνύματα.

H kalypso έγραψε στις 23:34, 20-08-08:

#52
Αρχική Δημοσίευση από Isiliel
Στην πραγματικότητα πεθαίνουμε πολλές φορές κατά τη διάρκεια της ζωής μας όμως αυτό το ονομάζουμε “αλλαγή”. Κάθε αλλαγή είναι ένας μικρός θάνατος που αναγεννά. Κάθε είδους θάνατος είναι απαραίτητος για την εξέλιξη και τη ζωή.
Ακόμα και το σώμα μας αναγεννάται σχεδόν ολοκληρωτικά με το πέρασμα του χρόνου
Στο τελευταίο δε διαφωνώ καθόλου μαζί σου αλλά στέκομαι απλά σε μία λέξη, το "αναγεννάται". Το σώμα μας παίρνει μία εντελώς διαφορετική μορφή, υφίσταται διάφορες φυσιολογικές μεταβολές λόγω φθοράς- δεν πεθαίνει όμως...

Επιπλέον έχω την αίσθηση ότι είναι βαρύ αυτό που λες, ότι "πεθαίνουμε" πολλές φορές κατα τη διάρκεια της ζωής μας... Συναντάμε εμπόδια ναι, δυσκολίες, τις οποίες και βρίσκουμε τρόπους να ξεπεράσουμε και από τις οποίες βγαίνουμε δυνατότεροι. Ο θάνατος όμως είναι μία κατάσταση από την οποία δεν υπάρχει διαφυγή και η οποία δεν μπροούμε να ξέρουμε πώς εξελίσσεται, αν δηλαδή υπάρχει ένα στάδιο μετά, κατα το οποίο αυτό που πέθανε παίρνει και πάλι την αρχική του μορφή...

Με μπέρδεψα τώρα... Είναι γεγονός ότι το μυαλό μου είναι λίγο χαοτικό-ελπίζω να καταλάβατε τι θέλω να πω!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Isiliel (Φεγγάρω)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Isiliel
H Φεγγάρω αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 9,049 μηνύματα.

H Isiliel Salus populi suprema lex esto έγραψε στις 23:52, 20-08-08:

#53
Καταλαβαίνω τι θες να πεις. Ίσως θα έπρεπε κι εγώ με τη σειρά μου, να είχα βάλει τα εισαγωγικά στη λέξη πεθαίνουμε και όχι στη λέξη αλλαγή, ώστε να είναι περισσότερο κατανοητό αυτό που ήθελα να πω.

Αν ξαναδιαβάσεις το παραπάνω κείμενο που παρέθεσα θα δεις ότι ο συγγραφέας του αναφέρει πως τα Χ κύτταρα ζουν Χ χρόνο (άρα μετά πεθαίνουν) και τη θέση τους παίρνουν νέα κύτταρα και όλα αυτά εν όσο βρισκόμαστε εν ζωή... Δεν είναι καταπληκτικό;

Ο Θάνατος, όπως και η Αλλαγή, είναι καταστάσεις από τις οποίες πράγματι δεν υπάρχει διαφυγή κι αυτό από μόνο του ίσως μπορεί να μας δώσει μια διαφορετική θεώρηση του Θανάτου.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Neraida (Bitch...)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Neraida
H Bitch... αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 5,916 μηνύματα.

H Neraida Twisted Mind... έγραψε στις 04:41, 21-08-08:

#54
Αρχική Δημοσίευση από Isiliel
Ο Θάνατος, όπως και η Αλλαγή, είναι καταστάσεις από τις οποίες πράγματι δεν υπάρχει διαφυγή κι αυτό από μόνο του ίσως μπορεί να μας δώσει μια διαφορετική θεώρηση του Θανάτου.
Συμφωνω οτι ο Θανατος και η Αλλαγη ειναι καταστασεις απο τις οποιες δεν υπαρχει διαφυγη, οπως λες, αλλα δεν καταλαβαινω πως αυτο μπορει να δωσει μια διαφορετικη θεωρηση του θανατου, οπως παρατηρεις...Ουτε πως μπορει η ιδεα που εχουμε για τον θανατο να ειναι θεμα "εκπαιδευσης" και οχι απλα ενστικτου...
Οι αλλαγες που υφισταμεθα κατα τη διαρκεια της ζωης μας ειναι απολυτα κατανοητες και οριζονται κυριως απο εμας....ο θανατος απο την αλλη ειναι μια κατασταση που δεν μπορουμε να κατανοησουμε, γιατι δε γνωριζουμε κατι γι αυτον, εκτος του ειναι ο βαθυτερος υπνος απο τον οποιο δεν ξυπναμε ποτε, αλλα ουτε και δυναμεθα να ορισουμε....

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Buggs

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Buggs
Ο Buggs αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 56 ετών και επαγγέλεται Συγγραφέας . Έχει γράψει 2,559 μηνύματα.

O Buggs έγραψε στις 05:40, 21-08-08:

#55
O μόνος πραγματικά δραματικός θάνατος είναι ο χωρισμός. Γιατί είναι ο μόνος θάνατος μετά απο τον οποίο είμαστε ζωντανοί για να βιώσουμε τις επιπτώσεις.

Κατα τα άλλα, πεθαίνοντας τελειώνουν όλα μας τα προβλήματα. Εχει ακουσει κανείς κανέναν πεθαμένο να παραπονιέται για οτιδήποτε;

Γι'αυτό το λόγο φοβάμαι το θάνατο μονο σε σχέση με τα παιδιά μου. Δεν θα μου άρεσε δηλαδή να πεθάνω πρίν τα αποκαταστήσω. Όμως κι αυτος ο φόβος πάλι πιστεύω είναι αποτέλεσμα της λανθασμένης "δυτικής" μας εκπαίδευσης που μας υποβάλλει ότι έχουμε τάχα κάποιο έλεγχο σ'αυτό το θέμα. Αν έχουμε λεφτά, αν κάνουμε μια Α ζωή, κλπ.

Ίσως και να έχουμε αν δεν καπνίζουμε τέσσερα πακετα την ημέρα απο το να τα καπνιζαμε. Ποιος ξέρει;Ο Μπουκόφσκι είχε πιεί στη ζωή του ενα μινι τανκερ διάφορα ποτα, όμως πήγε στα 74, παρα που έζησε κιόλας μεσα στη μαύρη φτώχια μέχρι κοντά τα πενήντα. Ο Παπανδρέου,η Βουγιουκλακη, είχαν όλους τους γιατρούς, εκαναν όλες τις πλαστικές και μή επεμβάσεις έζησαν μεσα στα λεφτά όμως πηγαν πρίν τα εβδομηντα τους αμφότεροι.

Η αληθεια είναι οτι when your time is up is up, όπως επίσης ότι άν δεν είναι η ώρα σου ότι και να συμβεί δεν πεθαίνεις. Οτι αυτο ειναι υπόθεση του Θεού...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Buggs : 21-08-08 στις 06:01.
2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Isiliel (Φεγγάρω)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Isiliel
H Φεγγάρω αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 9,049 μηνύματα.

H Isiliel Salus populi suprema lex esto έγραψε στις 11:51, 21-08-08:

#56
Αρχική Δημοσίευση από Neraida
Συμφωνω οτι ο Θανατος και η Αλλαγη ειναι καταστασεις απο τις οποιες δεν υπαρχει διαφυγη, οπως λες, αλλα δεν καταλαβαινω πως αυτο μπορει να δωσει μια διαφορετικη θεωρηση του θανατου, οπως παρατηρεις...Ουτε πως μπορει η ιδεα που εχουμε για τον θανατο να ειναι θεμα "εκπαιδευσης" και οχι απλα ενστικτου...
α. Γι' αυτό χρησιμοποίησα τη λέξη "μπορεί". Σε μένα αυτή η σκέψη λειτουργεί.
β. Θες να πεις πως ο φόβος του θανάτου είναι ένστικτο; Μπορείς να το τεκμηριώσεις αυτό;

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Isiliel : 21-08-08 στις 12:18. Αιτία: αλλαγή λέξης
0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 39 ετών . Έχει γράψει 3,564 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 13:44, 21-08-08:

#57
Πώς θα φαινόταν η ιδέα ότι ο θάνατος μας προειδοποιεί μ'ένα μυστηριώδη τόνο;
..κι ότι η προειδοποίηση γίνεται πάντα μ'ένα ρίγος;

Υποψιάζομαι ό,τι κοντύτερα σε σαμάνο εννοείς προέρχεται από αναφορές σε χαρτί που περιγράφουν τυπάδες του στυλ "Δον Χουάν".
Ο θάνατος είναι ο αιώνιος σύντροφός μας , σύμφωνα με τον "τυπά" Δον Χουάν.
Βρίσκεται πάντα στ'αριστερά μας, όσο μακρυά φτάνει το χέρι μας. Μας παρακολουθεί. Μας ψιθυρίζει κάτι στο αυτί, ενίοτε, και νιώθουμε, έτσι, ένα ρίγος.
Μάλιστα τολμώ να πω ότι ο βαθμός και η συχνότητα αίσθησης του ρίγους είναι συνάρτηση του πόσο κοντά έχουμε φτάσει στο θάνατο μας.
Μας παρακολουθεί πάντα και θα μας παρακολουθεί μέχρι να μας τσακώσει.

Είμαστε αυτοί που στήνουμε καρτέρι στα πουλιά και περιμένουμε υπομονετικά να τα σκοτώσουμε, όπως περιμένει κι ο θάνατος για μας.

Πώς μπορούμε να νιώθουμε τόσο σημαντικοί όταν ξέρουμε ότι ο θάνατος μας παραμονεύει;

Εκείνο που πρέπει να κάνει κανείς όταν τον πιάνει ανυπομονησια είναι να γυρίζει προς τ'αριστερά και να ζητά από τον θάνατό του να τον συμβουλέψει. Αν ο θάνατος σου, σου κάνει κάποιο νεύμα, αν έχεις την τύχη να τον δείς για μια στιγμή, ή έστω αν έχεις την αίσθηση ότι βρίσκεται δίπλα σου και σε παρακολουθεί, γλυτώνεις από ένα σωρό ασήμαντα πράγματα.

Το θέμα του θανάτου έπρεπε να συζητιέται όσο γίνεται περισσότερο. Θεωρούμε ότι είναι ένδειξη, μέχρι και αγένειας (!) να μιλάμε για αυτόν. Συχνά φτύνουμε τον κόρφο μας κι άλλα τέτοια..
Αλλά για τους περισσότερους μια παρόμοια συζήτηση θα ήταν χωρίς νόημα μια που και μόνο η σκέψη του θανάτου προκαλεί δυσφορία και φόβο.

Είμαστε γεμάτοι προκαταλήψεις και η ιδέα του Θανάτου μας το θυμίζει πιο έντονα αυτό, περισσότερο από οτιδήποτε.
Άλλωστε είναι κοινή μας μοίρα και προορισμός. Αυτό που ενώνει όλους τους ανθρώπους όλων των στρωμάτων.
Ο θάνατος είναι ο μόνος σοφός σύμβουλος που διαθέτουμε.

"...όταν νιώθεις πως όλα σου πάνε στραβά και σ'οδηγούν στην καταστροφή, γύρισε προς τον θάνατό σου και ρώτησε τον αν είναι έτσι. Ο θάνατός σου θα σου πει πως κάνεις λάθος και πως τίποτα άλλο δεν μετράει έξω απ'το άγγιγμα του. Και θα προσθέσει: "εγώ δεν σε άγγιξα ακόμα". C. Castaneda "Journey to Ixtlan".

Οφείλουμε να απαλλαγούμε από τις μικρότητες που ανήκουν σε ανθρώπους που ζουν τη ζωή τους σάμπως ο θάνατος να μην υπάρχει.

Είναι δυνατό, όμως να βλέπουμε τον θάνατο μας;
Και βέβαια είναι.

...Όταν δεν νιώθουμε σημαντικότεροι από τίποτα και όταν ο θάνατος μας κάθεται ακριβώς δίπλα μας.

Ο θάνατος μας παραμονεύει συνέχεια. Κατά συνέπεια, δεν έχουμε περιθώρια για αμφιβολίες ή μετανιωμούς. Αν πρέπει να πεθάνω επειδή γράφω σε ένα forum ή πήγα έναν περίπατο, απλούστατα θα πεθάνω.
Μέσα σε έναν κόσμο όπου ο θάνατος είναι κυνηγός δεν υπάρχει περιθώριο για μετανιώματα και αμφιβολίες. Υπάρχει περιθώριο μόνο για αποφάσεις. Και το να αναλαμβάνει κανείς την ευθύνη των αποφάσεών του, σημαίνει να είναι έτοιμος να πεθάνει για αυτές.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Δεσμώτης : 21-08-08 στις 14:37.
6 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Oralee (Κωνσταντίνα)

Τιμώμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη Oralee
H Κωνσταντίνα αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 38 ετών και μας γράφει απο Γλυφάδα (Αττική). Έχει γράψει 5,264 μηνύματα.

H Oralee living, laughing and loving, έγραψε στις 13:54, 21-08-08:

#58
Εγω το μόνο που σκέφτομαι μερικές φορές ειναι πως όλα όσα κάνουμε εδώ πιθανά να είναι μάταια, αφού όλοι θα πεθάνουμε και με δεδομένο μαλιστα πως ποτέ δεν ξέρουμε το πότε, νιώθω πως ενδέχεται να κανουμε λάθος επιλογές θεωρώντας πως έχουμε χρόνο πολύ μπροστά μας, ενώ αν κάποιος μας έλεγε πως εχουμε μόνο ενα χρόνο ζωής πχ, να τα διαχειριζόμασταν όλα αλλιώς και να δίναμε σημασία σε πράγματα που τώρα τα προσπερνάμε ως αυτονόητα ή απλά αδιάφορα..

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

kalypso (lily allen)

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη kalypso
H lily allen αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 28 ετών , επαγγέλεται Μηχανολόγος μηχανικός και μας γράφει απο Μονακό (Ευρώπη). Έχει γράψει 1,764 μηνύματα.

H kalypso έγραψε στις 13:58, 21-08-08:

#59
Αρχική Δημοσίευση από kajira
Εγω το μόνο που σκέφτομαι μερικές φορές ειναι πως όλα όσα κάνουμε εδώ πιθανά να είναι μάταια, αφού όλοι θα πεθάνουμε και με δεδομένο μαλιστα πως ποτέ δεν ξέρουμε το πότε, νιώθω πως ενδέχεται να κανουμε λάθος επιλογές θεωρώντας πως έχουμε χρόνο πολύ μπροστά μας, ενώ αν κάποιος μας έλεγε πως εχουμε μόνο ενα χρόνο ζωής πχ, να τα διαχειριζόμασταν όλα αλλιώς και να δίναμε σημασία σε πράγματα που τώρα τα προσπερνάμε ως αυτονόητα ή απλά αδιάφορα..
Βρε άλλο το ένα κι άλλο το άλλο. Αν αντιμετωπίζαμε έτσι τη ζωή, με το σκεπτικό δηλαδή ότι όσα κάνουμε είναι μάταια και ότι μια μέρα θα πεθάνουμε, καλύτερα να κλεινόμασταν μέσα στο σπίτι και να περιμέναμε τη μέρα αυτή.
Σκοπός είναι να make the most of it, να βρούμε τρόπο να δώσουμε νόημα στην ύπαρξή μας.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Lorien

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Lorien
Ο Lorien αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 4,294 μηνύματα.

O Lorien έγραψε στις 14:50, 21-08-08:

#60
kalypso-kajira...το ιδιο λετε (2ο σκελος των ποστς σας).

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Buggs

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Buggs
Ο Buggs αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 56 ετών και επαγγέλεται Συγγραφέας . Έχει γράψει 2,559 μηνύματα.

O Buggs έγραψε στις 16:31, 21-08-08:

#61
Εχω αρχίσει να πιστεύω ότι ο μόνος τρόπος να ξεφύγουμε απο το θάνατο είναι να αδιαφορήσουμε γι'αυτόν. Να ξεφύγουμε απο τις σκέψεις ή το φόβο γι'αυτόν.
Είναι παράλογο να πούμε τι φοβερό θα είναι άμα πεθάνω, σαν να λέγαμε ποσο άσχημο θα ήταν αν έτρωγα ενα ψόφιο ψάρι.
Γιατί το δεύτερο μπορεί να έχει κάποια επίπτωση στη ζωή μας. Ο θάνατος αντίθετα δεν είναι μια σημαντική στιγμή στην ζωή μας αφού άπαξ και έρθει η ζωή μας παύει να υπάρχει. Ο θάνατος αγνοεί τη ζωή κι έτσι πρέπει και η ζωή μάλλον να αγνοεί το θάνατο. Στην πραγματικότητα ο μόνος θάνατος που έχει, άν έχει, κάποια επίπτωση στη ζωή μας είναι μόνο ο θάνατος των άλλων.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Buggs : 21-08-08 στις 16:37.
5 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Nininaou (Ρηνούλα)

Διάσημο Μέλος

Το avatar του χρήστη Nininaou
H Ρηνούλα αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 635 μηνύματα.

H Nininaou μουντζούρωσε και έγραψε στις 19:05, 21-08-08:

#62
Εχω αρχίσει να πιστεύω ότι ο μόνος τρόπος να ξεφύγουμε απο το θάνατο είναι να αδιαφορήσουμε γι'αυτόν. Να ξεφύγουμε απο τις σκέψεις ή το φόβο γι'αυτόν.
Όταν ένιωσα αυτό το αίσθημα, τον φόβο του θανάτου, όταν έχασα πρόσωπα αγαπημένα κι όταν κατάλαβα οτι κάποτε κι εμένα θα με χάσουν, πανικοβλήθηκα. Ήταν το πρώτο και το μόνο συναίσθημα που με βρήκε τόσο ευάλωτη και παραδομένη. Όταν το είδα στα μάτια των δικών μου προσώπων, το μίσησα. Όταν, όμως, το γνώρισα καλύτερα και έμαθα να ζω μ'αυτό, το αγάπησα.

Στο φόβο του αποχωρισμού, αισθάνθηκα την ανάγκη να τις ζήσω όλες ή καλύτερα ολοκληρωμένες τις στιγμές μου. Κατάλαβα ότι, για να μη φοβάμαι- για να φοβάμαι εποικοδομητικότερα, είναι ανάγκη να είμαι γεμάτη κάθε δεπτερόλεπτο. Να δίνω και να ζητώ να μου δώσουν όλα τα συναισθήματα και τις γνώσεις και τις εικόνες. Απέκτησα ένα κίνητρο παραπάνω, μία βάση για να έχω και να στηρίζω τη συμπεριφορά και τη σκέψη μου.

Ο θάνατος είναι, για μένα, ένα πέρασμα, μία διέξοδος για μια καινούργια κατάσταση διαφορετική από αυτήν της ζωής μας- ανώτερη. Από αυτόν, όσο ζω, προσπαθώ να "ωφεληθώ". Να βρώ στόχους στο φόβο του και ελπίδα στη θεώρησή του.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

5 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Tsipouro

Περιβόητο Μέλος

Το avatar του χρήστη Tsipouro
Ο Tsipouro αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 29 ετών , επαγγέλεται Κτηνίατρος και μας γράφει απο Σουηδία (Ευρώπη). Έχει γράψει 917 μηνύματα.

O Tsipouro έγραψε στις 20:32, 21-08-08:

#63
Death is forever, so dont flirt with death
Death is painfull, so stay away from knifes
Death is not for lovers, so dont die
Death is not for me, so dont even try
Death is never clear, so be carefull
Death is never fun, so stay away from strangers
Death is never pleasing, so dont get caught up in the hype
Death is never fair, so get use to it
Death is always occuring, so dont forget it
Death is never what u expect, so expect the unexpected
Death is not for you, so please dont give up
Death is forever, so dont forget that


...τι ποιήματα διαβάζει κανείς αν προσπαθεί να κόψει το ποτό...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Neraida (Bitch...)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Neraida
H Bitch... αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 5,916 μηνύματα.

H Neraida Twisted Mind... έγραψε στις 04:39, 22-08-08:

#64
Αρχική Δημοσίευση από Isiliel
α. Γι' αυτό χρησιμοποίησα τη λέξη "μπορεί". Σε μένα αυτή η σκέψη λειτουργεί.
β. Θες να πεις πως ο φόβος του θανάτου είναι ένστικτο; Μπορείς να το τεκμηριώσεις αυτό;
Ο Φροιντ σε μια συνεντεξη του στον Τζορτζ Σιλβεστερ Βιρεκ το 1930 ειχε αναφερει για το θανατο: «Η επιθυμία της ζωής και του θανάτου "συγκατοικούν" μέσα μας. Ο θάνατος είναι το φυσικό ταίρι του έρωτα. Μαζί κυβερνούν τον κόσμο. Αυτό είναι και το μήνυμα του βιβλίου μου Πέραν της αρχής της ηδονής. Στα αρχικά της στάδια η ψυχανάλυση υπέθετε ότι πιο σημαντικός είναι ο έρωτας. Τώρα ξέρουμε ότι και ο θάνατος είναι εξίσου σημαντικός. Από βιολογική άποψη κάθε ζωντανός οργανισμός, εξαιτίας της σφοδρότητας με την οποία καίει μέσα του η φλόγα της ζωής, τείνει προς τη νιρβάνα. Και επιθυμεί όλος αυτός ο πυρετός που λέγεται ζωή να φθάσει κάποια στιγμή στο τέλος του. Δεν βλέπει την ώρα να επιστρέψει στο λίκνο του Αβραάμ. Αυτός ο πόθος μπορεί να μεταμφιεσθεί. Τελικά όμως ο ύστατος προορισμός της ζωής είναι ο ίδιος ο θάνατός της!».

Το πως αντιλαμβανομαστε το θανατο εχει να κανει με το ενστικτο μας...Το ενστικτο είναι μια ασυνειδητη λειτουργια του ατομου...Βεβαια αυτο διαμορφωνεται και μεταβαλλεται αναλογα με το γυρω περιβαλλον...
Όταν εγω πχ, αντιμετωπιζω με μια παραξενη αισθηση απαθειας ένα δικο μου πιθανο θανατο, αλλα δραματικα το χαμο ενός αγαπημενου μου προσωπου τι σημανει..? Από μικρη, ενστικτωδως αδιαφορουσα για το εάν εγω παθω κατι…δεν ηταν μια ιδεα που ειχα καλλιεργησει, απλα υπηρχε…δεν ξερω το γιατι και ισως χρηζει ψυχαναλυσης…

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Lorien

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Lorien
Ο Lorien αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 4,294 μηνύματα.

O Lorien έγραψε στις 05:04, 22-08-08:

#65
Eπειδη σας εχασα :

Νεραιδα : αλλα δεν καταλαβαινω πως αυτο μπορει να δωσει μια διαφορετικη θεωρηση του θανατου, οπως παρατηρεις
Ιsiliel : Γι' αυτό χρησιμοποίησα τη λέξη "μπορεί". Σε μένα αυτή η σκέψη λειτουργεί.

Δεν απανταει αυτο στο σχολιο της Νεραιδας κ δε καταλαβα τι εννοει η απαντηση.

Αρχική Δημοσίευση από Isiliel
β. Θες να πεις πως ο φόβος του θανάτου είναι ένστικτο; Μπορείς να το τεκμηριώσεις αυτό;
Θες να πεις πως δεν ειναι ; Μπορεις να το τεκμηριωσεις αυτο ;

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Tsipouro

Περιβόητο Μέλος

Το avatar του χρήστη Tsipouro
Ο Tsipouro αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 29 ετών , επαγγέλεται Κτηνίατρος και μας γράφει απο Σουηδία (Ευρώπη). Έχει γράψει 917 μηνύματα.

O Tsipouro έγραψε στις 07:55, 22-08-08:

#66
Αρχική Δημοσίευση από Neraida
Όταν εγω πχ, αντιμετωπιζω με μια παραξενη αισθηση απαθειας ένα δικο μου πιθανο θανατο, αλλα δραματικα το χαμο ενός αγαπημενου μου προσωπου τι σημανει..? Από μικρη, ενστικτωδως αδιαφορουσα για το εάν εγω παθω κατι…δεν ηταν μια ιδεα που ειχα καλλιεργησει, απλα υπηρχε…δεν ξερω το γιατι και ισως χρηζει ψυχαναλυσης…
Ίσως θα 'πρεπε να σκεφτείς το πόσο σημαντική μπορεί να είναι η δική σου ύπαρξη για κάποιους ανθρώπους. Αυτό μπορεί να σε κάνει να ξανασκεφτείς τη σημασία της ζωής για σένα.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Isiliel (Φεγγάρω)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Isiliel
H Φεγγάρω αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 9,049 μηνύματα.

H Isiliel Salus populi suprema lex esto έγραψε στις 13:11, 22-08-08:

#67
Νέρι: Ευχαριστώ για την όμορφη απάντηση. Θα απαντήσω με τη σειρά μου μετά το Σ/Κ.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Great Chaos (Όττο)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Great Chaos
Ο Όττο αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 50 ετών , επαγγέλεται Παραγωγός και μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 3,520 μηνύματα.

O Great Chaos I took a wrong turn in the Freak Parade έγραψε στις 21:48, 25-08-08:

#68
Αρχική Δημοσίευση από DrStrangelove
Το κακό με το δυτικό πολιτισμό είναι ότι όχι μόνο τρέμουν τα λείψανα αλλά και οι περισσότεροι ζουν σαν λείψανα.
Επίσης, συνηθίζουν να λατρεύουν και τα λείψανα, αν δεν με απατά η μνήμη μου...

Ο αγαπητός Δόκτωρ με κάλυψε κατά το μεγαλύτερο ποσοστό, με τρόπο μάλιστα λακωνικό, που όμως ήταν καταπέλτης. Ο δυτικός άνθρωπος, διάβασα κάπου, θεωρεί πως κατέχει αυτοδικαίως το δικαίωμα στην Αθανασία και κάνει ό,τι μπορεί για να το κατακτήσει. Αξιοθρήνητο πράγματι. Διαβάστε και το μυθιστόρημα "Ο Τζακ Μπάρον και η Αιωνιότητα", το οποίο με έκπληξη έμαθα ότι στον καιρό του απαγορεύτηκε στη Μ. Βρετανία.

Αρχική Δημοσίευση από Rempeskes
Όση συνείδηση και να έχεις για τη δική σου θνητότητα, και πάλι δεν σε προετοιμάζει τίποτα για τη στιγμή του θανάτου εκείνων που αγαπάς.
Την τελευταία νύχτα, γύρισα στ' αριστερά της και Τον είδα. Ήταν πια ώρα, μου είπε. Αυτόν τον θάνατο φοβόμουν περισσότερο, απ' όταν ήμουνα παιδί. Κι όμως, όταν τελικά ήρθε, ήμουν "σαν έτοιμος από καιρό", "να τον δεχτώ με το καλύτερο παλτό μου". Μακάρι ν' αντιμετωπίσω και τον δικό μου με τέτοιον τρόπο, όταν σβήσουν και για μένα τα φώτα της γιορτής...

Αρχική Δημοσίευση από Isiliel
Ακόμα και το σώμα μας αναγεννάται σχεδόν ολοκληρωτικά με το πέρασμα του χρόνου:
Θα ήθελα να διευκρινίσω πως αυτό δεν ισχύει για τον εγκέφαλο και την καρδιά. Αυτών τα κύρια κύτταρα (νευρώνες και γραμμωτές μυικές ίνες αντίστοιχα) δεν αναγεννώνται, δεν αναπαράγονται, δεν αναπλάθονται. Με τα ίδια κύτταρα γεννιόμαστε, με τα ίδια πεθαίνουμε (με όσα φυσικά δεν έχουν προλάβει να μας αφήσουν νωρίς). Δεν είναι τυχαίο λοιπόν, που το μυαλό και η καρδιά, κατά την λαϊκή παράδοση, σηματοδοτούν και χαρακτηρίζουν τον ίδιο τον άνθρωπο. Δεν είναι και τόσο αλληγορικό, όσο φαίνεται...

Αρχική Δημοσίευση από Buggs
Εχω αρχίσει να πιστεύω ότι ο μόνος τρόπος να ξεφύγουμε απο το θάνατο είναι να αδιαφορήσουμε γι'αυτόν. Να ξεφύγουμε απο τις σκέψεις ή το φόβο γι'αυτόν.
Είναι παράλογο να πούμε τι φοβερό θα είναι άμα πεθάνω, σαν να λέγαμε ποσο άσχημο θα ήταν αν έτρωγα ενα ψόφιο ψάρι.
Γιατί το δεύτερο μπορεί να έχει κάποια επίπτωση στη ζωή μας. Ο θάνατος αντίθετα δεν είναι μια σημαντική στιγμή στην ζωή μας αφού άπαξ και έρθει η ζωή μας παύει να υπάρχει. Ο θάνατος αγνοεί τη ζωή κι έτσι πρέπει και η ζωή μάλλον να αγνοεί το θάνατο. Στην πραγματικότητα ο μόνος θάνατος που έχει, άν έχει, κάποια επίπτωση στη ζωή μας είναι μόνο ο θάνατος των άλλων.
Memento Mori!

Ο θάνατος δεν αγνοεί τη ζωή, είναι ζωή.


Τελικά, πιστεύω πως αυτό που μας τρομάζει περισσότερο δεν είναι ο δικός μας θάνατος, αλλά ο θάνατος των πεποιθήσεών μας...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Νωεύς (Ιάσων)

Τιμώμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη Νωεύς
Ο Ιάσων αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Μαθητής/τρια . Έχει γράψει 4,820 μηνύματα.

O Νωεύς επιπεδο : Μηδεν έγραψε στις 18:12, 26-08-08:

#69
Αρχική Δημοσίευση από Great Chaos
...Την τελευταία νύχτα, γύρισα στ' αριστερά της και Τον είδα. Ήταν πια ώρα, μου είπε. Αυτόν τον θάνατο φοβόμουν περισσότερο, απ' όταν ήμουνα παιδί. Κι όμως, όταν τελικά ήρθε, ήμουν "σαν έτοιμος από καιρό", "να τον δεχτώ με το καλύτερο παλτό μου". Μακάρι ν' αντιμετωπίσω και τον δικό μου με τέτοιον τρόπο, όταν σβήσουν και για μένα τα φώτα της γιορτής...
Το ζήτημα είναι αν πράγματι ήταν και για σένα αναμένα, τα "φώτα της γιορτής"!
Αρχική Δημοσίευση από Great Chaos
Θα ήθελα να διευκρινίσω πως αυτό δεν ισχύει για τον εγκέφαλο και την καρδιά. Αυτών τα κύρια κύτταρα (νευρώνες και γραμμωτές μυικές ίνες αντίστοιχα) δεν αναγεννώνται, δεν αναπαράγονται, δεν αναπλάθονται. Με τα ίδια κύτταρα γεννιόμαστε, με τα ίδια πεθαίνουμε (με όσα φυσικά δεν έχουν προλάβει να μας αφήσουν νωρίς). Δεν είναι τυχαίο λοιπόν, που το μυαλό και η καρδιά, κατά την λαϊκή παράδοση, σηματοδοτούν και χαρακτηρίζουν τον ίδιο τον άνθρωπο. Δεν είναι και τόσο αλληγορικό, όσο φαίνεται...
"Πάντε μεν ουκ αποθανείν, πάντες δε αλλαγησόμεθα εξ άπαντος..."(νομίζω!).
Αρχική Δημοσίευση από Great Chaos
Ο θάνατος δεν αγνοεί τη ζωή, είναι ζωή.
;;; ???
Αρχική Δημοσίευση από Great Chaos
...Τελικά, πιστεύω πως αυτό που μας τρομάζει περισσότερο δεν είναι ο δικός μας θάνατος, αλλά ο θάνατος των πεποιθήσεών μας...

...για τους "άλλους";;;

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη iJohnnyCash : 26-08-08 στις 22:22. Αιτία: Διόθρωση Quotes
0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Isiliel (Φεγγάρω)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Isiliel
H Φεγγάρω αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 9,049 μηνύματα.

H Isiliel Salus populi suprema lex esto έγραψε στις 22:23, 26-08-08:

#70
Για τους περισσότερους μελετητές, ένστικτο είναι μια συμπεριφορά ή μια σειρά συμπεριφορών ή μια αντίδραση σε εσωτερικά ή εξωτερικά ερεθίσματα, που είναι έμφυτη, αναγκαστική, μεταφέρεται κληρονομικά από γενιά σε γενιά και υπάρχει σε όλα τα άτομα του ίδιου είδους.
Δεν είναι προϊόν μάθησης και γίνεται για έναν σκοπό, για την ικανοποίηση μιας ζωτικής ανάγκης, χωρίς τη συμμετοχή της συνείδησης.
Είναι μια έμφυτη παρόρμηση που ρυθμίζει τις ενέργειες του ανθρώπου, ανεξάρτητα από βουλητικές ή συνειδητές λειτουργίες.

Ο Θάνατος από μόνος του, είναι η παύση των ζωικών λειτουργιών ενός οργανισμού. Είναι η φυσική κατάληξη κάθε ζωντανού οργανισμού. Είναι ένα σύμπτωμα της ζωής!

Στην ερώτηση που απηύθυνα στη Νεράιδα ρώτησα γιατί θεωρεί το φόβο προς το θάνατο -για τον οποίο συζητάμε σε αυτό το θέμα- ενστικτώδη. Με αυτό σαν βάση, θεωρώ πως η απάντηση περί Freud δεν λύνει το ζήτημα αφού ο Freud δεν αναφέρεται στο φόβο των ανθρώπων προς το Θάνατο.

Ο Freud επηρεασμένος από τις θεωρίες του Δαρβίνου, σε αντίθεση με την κραταιά άποψη, συγκέντρωσε σε μια ομάδα τα ένστικτα του Εγώ και τα σεξουαλικά ένστικτα και τα ονόμασε 'Ερωτα (Eros) ή ενορμήσεις της ζωής. Στον αντίθετο πόλο τοποθέτησε το ένστικτο του θανάτου. Σαν ένστικτο θανάτου εννοούσε μια παρόρμηση αυτοκαταστροφής, που τη θεωρούσε εκδήλωση μιας συντηρητικής τάσης, έμφυτης σε όλες τις ζωτικές διεργασίες -την επιστροφή σε μια προηγούμενη κατάσταση. ”Σκοπός κάθε ζωής είναι ο θάνατος ...τα άψυχα πράγματα υπήρχαν πριν από τα ζωντανά...”*. Δηλαδή υποστήριξε την επιδίωξη του οργανισμού να πεθάνει ή να επιστρέψει στην ανόργανη κατάσταση.

Αν και αργότερα ο Freud κατάληξε να δεχτεί την ύπαρξη του ενστίκτου του θανάτου ως γεγονότος, όταν τη διατύπωσε για πρώτη φορά πίστευε ότι αυτή η έννοια είναι καθαρά υποθετική. Είναι αλήθεια ότι βασίζεται σε ορισμένους αμφίβολους συλλογισμούς, έχει αποτελέσει σημαντικό ζήτημα διαφωνίας και αμφισβητείται από πολλούς σύγχρονους ψυχαναλυτές.

Ακόμη κι αν δεχτούμε όμως τη θεωρία του Freud, οι σύγχρονοι μελετητές των ενστίκτων, μας λένε πως ενώ παίζουν κάποιο ρόλο στην παιδική ηλικία, ατονεί η λειτουργία τους αργότερα, εξαιτίας της ανάπτυξης της κρίσης και της διαδικασίας μάθησης. Ο W.McDugall, όπως και ο Μαλινόφσκι, επισημαίνουν ότι η ενστικτώδης συμπεριφορά του ανθρώπου είναι πιο ελαστική και λιγότερο άκαμπτη, ακριβώς λόγω του ότι υφίσταται την έντονη επίδραση της μάθησης.

Όσο ένα ζώο είναι λιγότερο ικανό να αντιμετωπίσει με δική του πρωτοβουλία τις ανάγκες της ζωής, τόσο τελειότερα συγκροτημένα και πιο παγιωμένα παρουσιάζονται τα ένστικτά του. Αυτά έρχονται να αντικαταστήσουν τη λογική.
Ενώ όσο ψηλότερα στη ζωολογική κλίμακα είναι, τόσο "πλαστικότερα" είναι τα ένστικτά του και επομένως τόσο περισσότερο υπόκεινται σε τροποποιήσεις.

Η ιστορία μας διδάσκει πως οι άνθρωποι δεν αντιμετώπιζαν σε όλες τις εποχές το θάνατο με τον ίδιο τρόπο!

Αυτό αποδεικνύουν οι μελέτες του γνωστού ιστορικού Philip Aries, συγγραφέα ενός εμβριθούς βιβλίου για τη στάση του ανθρώπου απέναντι στο θάνατο, από το Μεσαίωνα ως τις μέρες μας. Σύμφωνα με τον Aries, κατά τον όψιμο Μεσαίωνα ο θάνατος ήταν ένα συμβάν που δεν προκαλούσε φόβο, αλλά αντίθετα ήταν ένα οικείο και δημόσιο γεγονός. Ο μελλοθάνατος δεν πρόβαλε αντίσταση. Ξάπλωνε στο κρεβάτι και προετοιμαζόταν για το μεταθανάτιο ταξίδι του, εγκαταλείποντας το μέλλον του στη θεία βούληση.

Κατά το 12ο και 13ο αιώνα εμφανίζεται μια νέα συλλογική ιδέα για το θάνατο. Σ´ αυτή την εποχή η έμφαση δίνεται σʼ εκείνα που θα συμβούν μετά: η έσχατη κρίση, η τιμωρία ή η ανταμοιβή στην άλλη ζωή.

Κατά το 16ο και 18ο αιώνα η θρησκεία αρχίζει προοδευτικά να χάνει έδαφος και ο θάνατος μεταμορφώνεται σε φυσικό φαινόμενο. Ταυτόχρονα όμως αρχίζει νʼ απομακρύνεται από την καθημερινή ζωή των ανθρώπων ή, πιο σωστά, οι άνθρωποι άρχισαν να αποξενώνονται από την εμπειρία του θανάτου. Τα κοιμητήρια, που μέχρι τότε ήταν μέσα στις πλατείες, άρχισαν να εκτοπίζονται έξω από τις πόλεις. Έγιναν τα ψυχρά νεκροταφεία του παρόντος. Από τα μέσα του 20ού αιώνα ο θάνατος γίνεται κάτι ακόμα πιο απόκρυφο, αφού στέλνουν το μελλοθάνατο στο άσυλο ή στο νοσοκομείο.

Ο Ίρβιν Γιάλομ, σε συνέντευξη για το βιβλίο του «Κοιτάζοντας τον Ήλιο» αναφέρει τους λόγους που επέλεξε αυτόν τον τίτλο:

- Τον διάλεξα για να υπογραμμίσω πως πάντα μας μάθαιναν να μην κοιτάμε καταπρόσωπο τον ήλιο ή τον θάνατο. Νομίζω όμως πως το να φοβόμαστε καν να σκεφτούμε αυτό το πράγμα και να το κρατάμε καταπιεσμένο είναι μια κακή ιδέα. Το να κοιτάμε τον θάνατο στα μάτια, το να μαθαίνουμε από τον θάνατο είναι ένα τελείως διαφορετικό πράγμα. Μπορεί να εμπλουτίσει τη ζωή μας.

Το ίδιο ακριβώς μας παροτρύνει να κάνουμε και ο "τυπάς" Δον Χουάν όταν λέει:

Αρχική Δημοσίευση από Uluru
“Ο θάνατος είναι ο αιώνιος σύντροφός μας, βρίσκεται πάντα στ' αριστερά μας, όσο μακρυά φτάνει το χέρι μας. Μας παρακολουθεί. Μας ψιθυρίζει κάτι στο αυτί, ενίοτε, και νιώθουμε, έτσι, ένα ρίγος”.
Το να φοβόμαστε για την απώλεια αγαπημένων μας προσώπων αλλά να αδιαφορούμε για το δικό μας θάνατο ακούγεται αντιφατικό, αφού είμαστε η απώλεια κάποιου άλλου. Αφού ο θάνατός μας, θα προξενήσει πόνο σε όσους μας αγαπούν.

Είναι η δική μας ύπαρξη που πλήττεται γιʼ αυτό και το θάνατο αυτόν τον ονομάζουμε “απώλεια”. “Έχασα” λέμε, “το αγαπημένο πρόσωπο”. Στην πραγματικότητα αυτό που μας τρομάζει είναι το κενό που αφήνει ένας τέτοιος θάνατος στη δική μας ζωή και λιγότερο (ή περισσότερο καθώς ο χρόνος περνά) αναλογιζόμαστε πόσα ακόμα είχε να ζήσει αυτός που έφυγε απʼ τη ζωή...

Όπως και να ʽχει, δεν υπάρχει σωστή και λάθος αντιμετώπιση στο θέμα του θανάτου και φόβοι σαν αυτόν δε μπαίνουν στη ζυγαριά. Όπως όμως είπε ο Καζαντζάκης: “Δεν πρέπει να επιτρέψεις στο θάνατο να σου πάρει τίποτα παρά μονάχα λίγα κόκαλα”.



Πηγές:
Περιοδικό Focus
Komvos.edu Stevens, R. 1987. Φρόυντ και ψυχανάλυση
Νέα Ακρόπολη Ενστικτα
Εφημερίδα Καθημερινή «Ο Φρόιντ έκανε ένα τεράστιο λάθος»



*Το ένστικτο του θανάτου μπορεί να εκφραστεί με μια δυνητικά αυτοκαταστροφική συμπεριφορά -όπως έκθεση σε περιττούς κινδύνους, εθισμό στο οινόπνευμα ή στα ναρκωτικά και απόπειρες αυτοκτονίας. Ο Φρόυντ θεωρούσε ότι, όπως και η σεξουαλική ενόρμηση, το ένστικτο του θανάτου μπορεί κι αυτό να εκφραστεί με έμμεσο τρόπο -λ.χ. να στραφεί προς τα έξω με τη μορφή επιθετικότητας.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Neraida (Bitch...)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Neraida
H Bitch... αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 5,916 μηνύματα.

H Neraida Twisted Mind... έγραψε στις 23:02, 26-08-08:

#71
Αρχική Δημοσίευση από Neraida
Συμφωνω οτι ο Θανατος και η Αλλαγη ειναι καταστασεις απο τις οποιες δεν υπαρχει διαφυγη, οπως λες, αλλα δεν καταλαβαινω πως αυτο μπορει να δωσει μια διαφορετικη θεωρηση του θανατου, οπως παρατηρεις...Ουτε πως μπορει η ιδεα που εχουμε για τον θανατο να ειναι θεμα "εκπαιδευσης" και οχι απλα ενστικτου...
Οι αλλαγες που υφισταμεθα κατα τη διαρκεια της ζωης μας ειναι απολυτα κατανοητες και οριζονται κυριως απο εμας....ο θανατος απο την αλλη ειναι μια κατασταση που δεν μπορουμε να κατανοησουμε, γιατι δε γνωριζουμε κατι γι αυτον, εκτος του ειναι ο βαθυτερος υπνος απο τον οποιο δεν ξυπναμε ποτε, αλλα ουτε και δυναμεθα να ορισουμε....
Αρχική Δημοσίευση από Neraida
Ο Φροιντ σε μια συνεντεξη του στον Τζορτζ Σιλβεστερ Βιρεκ το 1930 ειχε αναφερει για το θανατο: «Η επιθυμία της ζωής και του θανάτου "συγκατοικούν" μέσα μας. Ο θάνατος είναι το φυσικό ταίρι του έρωτα. Μαζί κυβερνούν τον κόσμο. Αυτό είναι και το μήνυμα του βιβλίου μου Πέραν της αρχής της ηδονής. Στα αρχικά της στάδια η ψυχανάλυση υπέθετε ότι πιο σημαντικός είναι ο έρωτας. Τώρα ξέρουμε ότι και ο θάνατος είναι εξίσου σημαντικός. Από βιολογική άποψη κάθε ζωντανός οργανισμός, εξαιτίας της σφοδρότητας με την οποία καίει μέσα του η φλόγα της ζωής, τείνει προς τη νιρβάνα. Και επιθυμεί όλος αυτός ο πυρετός που λέγεται ζωή να φθάσει κάποια στιγμή στο τέλος του. Δεν βλέπει την ώρα να επιστρέψει στο λίκνο του Αβραάμ. Αυτός ο πόθος μπορεί να μεταμφιεσθεί. Τελικά όμως ο ύστατος προορισμός της ζωής είναι ο ίδιος ο θάνατός της!».

Το πως αντιλαμβανομαστε το θανατο εχει να κανει με το ενστικτο μας...Το ενστικτο είναι μια ασυνειδητη λειτουργια του ατομου...Βεβαια αυτο διαμορφωνεται και μεταβαλλεται αναλογα με το γυρω περιβαλλον...
Όταν εγω πχ, αντιμετωπιζω με μια παραξενη αισθηση απαθειας ένα δικο μου πιθανο θανατο, αλλα δραματικα το χαμο ενός αγαπημενου μου προσωπου τι σημανει..? Από μικρη, ενστικτωδως αδιαφορουσα για το εάν εγω παθω κατι…δεν ηταν μια ιδεα που ειχα καλλιεργησει, απλα υπηρχε…δεν ξερω το γιατι και ισως χρηζει ψυχαναλυσης…
Εγω δε μιλησα για το φοβο του θανατου....μιλησα για αυτο που εχω μπολνταρει....

Τα περι Φροιντ τα ανεφερα, γιατι μου αρεσε αυτο που εξεφρασε περι θανατου...(που ισως θα επρεπε να το ειχα βαλει πριν την παραθεση τη δικη σου στο ποστ, ωστε να μην μπερδευτουμε και να νομιζεις οτι σου απαντω με αυτο)
Και ναι, ολα οσα αναφερεις τα εχω διαβασει και εγω και τα θεωρω πολυ ενδιαφεροντα...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Isiliel (Φεγγάρω)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Isiliel
H Φεγγάρω αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 9,049 μηνύματα.

H Isiliel Salus populi suprema lex esto έγραψε στις 23:25, 26-08-08:

#72
Αρχική Δημοσίευση από Isiliel
β. Θες να πεις πως ο φόβος του θανάτου είναι ένστικτο;
Πάντως η δική μου ερώτηση θεωρώ πως ήταν σαφής.

Αυτό που δεν έχω καταλάβει είναι το εξής:
Αν η συνέντευξη του Freud που παρέθεσες δεν απαντούσε στη δική μου ερώτηση, τότε με βάση ποιά επιχειρήματα τεκμηριώνεις την αποψή σου ότι "Το πως αντιλαμβανομαστε το θανατο εχει να κανει με το ενστικτο μας" η οποία κατά τα φαινόμενα ήταν η απάντησή σου στην ερώτησή μου;

Δεν αμφιβάλλω ότι έχεις ξαναδιαβάσει κι άλλωτε αυτά που δημοσίευσα, όμως φοβάμαι ότι απ' αυτά δεν προκύπτει το συμπερασμά σου.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Neraida (Bitch...)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Neraida
H Bitch... αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 5,916 μηνύματα.

H Neraida Twisted Mind... έγραψε στις 23:34, 26-08-08:

#73
Το πρωτο μου ποστ γραφτηκε πριν διαβασω περι ενστικτου του θανατου, ετσι οπως το οριζει ο Φροιντ....
Αυτα τα διαβασα εκ των υστερων....
Και εγω ημουν πολυ σαφης στο τι εγραψα και χρησιμοποιησα και παραδειγμα για το πως εγω αντιλαμβανομαι το θανατο και σημειωτεων αυτη την ιδεα την εχω απο πολυ μικρη ηλικια, εξου και το οτι αναφερθηκα στο ενστικτο...ηταν καθαρα εμπειρικο συμπερασμα....

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Lorien

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Lorien
Ο Lorien αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 4,294 μηνύματα.

O Lorien έγραψε στις 23:59, 26-08-08:

#74
Bασικα, η θεωρια του Φρουντ για το death instinct δεν ειναι το ιδιο με αυτο που συζηταμε εδω. Εκεινος ελεγε οτι εχουμε καποια ορμη να επιστεψουμε σε πρωιμοτερη κατασταση υπαρξης (θανατο κλπ).

Εδω συζηταμε, αν το πως βλεπουμε το θανατο (με φοβο ή χωρίς), ειναι κατι αμιγως ενστικτωδες, αμιγως θεμα περιβαλλοντος, ή ενα ενστικτο που μπορει να επηρεαστει απο το περιβαλλον.

Και νομιζω οτι συμφωνουμε οτι ισχυει το 3ο.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Νωεύς (Ιάσων)

Τιμώμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη Νωεύς
Ο Ιάσων αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Μαθητής/τρια . Έχει γράψει 4,820 μηνύματα.

O Νωεύς επιπεδο : Μηδεν έγραψε στις 17:57, 31-08-08:

#75
Αρχική Δημοσίευση από Isiliel
Για τους περισσότερους μελετητές, ένστικτο είναι μια συμπεριφορά ή μια σειρά συμπεριφορών ή μια αντίδραση σε εσωτερικά ή εξωτερικά ερεθίσματα, που είναι έμφυτη, αναγκαστική, μεταφέρεται κληρονομικά από γενιά σε γενιά και υπάρχει σε όλα τα άτομα του ίδιου είδους.
Δεν είναι προϊόν μάθησης και γίνεται για έναν σκοπό, για την ικανοποίηση μιας ζωτικής ανάγκης, χωρίς τη συμμετοχή της συνείδησης.
Είναι μια έμφυτη παρόρμηση που ρυθμίζει τις ενέργειες του ανθρώπου, ανεξάρτητα από βουλητικές ή συνειδητές λειτουργίες.

Ο Θάνατος από μόνος του, είναι η παύση των ζωικών λειτουργιών ενός οργανισμού. Είναι η φυσική κατάληξη κάθε ζωντανού οργανισμού. Είναι ένα σύμπτωμα της ζωής!

Στην ερώτηση που απηύθυνα στη Νεράιδα ρώτησα γιατί θεωρεί το φόβο προς το θάνατο -για τον οποίο συζητάμε σε αυτό το θέμα- ενστικτώδη. Με αυτό σαν βάση, θεωρώ πως η απάντηση περί Freud δεν λύνει το ζήτημα αφού ο Freud δεν αναφέρεται στο φόβο των ανθρώπων προς το Θάνατο.

Ο Freud επηρεασμένος από τις θεωρίες του Δαρβίνου, σε αντίθεση με την κραταιά άποψη, συγκέντρωσε σε μια ομάδα τα ένστικτα του Εγώ και τα σεξουαλικά ένστικτα και τα ονόμασε 'Ερωτα (Eros) ή ενορμήσεις της ζωής. Στον αντίθετο πόλο τοποθέτησε το ένστικτο του θανάτου. Σαν ένστικτο θανάτου εννοούσε μια παρόρμηση αυτοκαταστροφής, που τη θεωρούσε εκδήλωση μιας συντηρητικής τάσης, έμφυτης σε όλες τις ζωτικές διεργασίες -την επιστροφή σε μια προηγούμενη κατάσταση. ”Σκοπός κάθε ζωής είναι ο θάνατος ...τα άψυχα πράγματα υπήρχαν πριν από τα ζωντανά...”*. Δηλαδή υποστήριξε την επιδίωξη του οργανισμού να πεθάνει ή να επιστρέψει στην ανόργανη κατάσταση.

Αν και αργότερα ο Freud κατάληξε να δεχτεί την ύπαρξη του ενστίκτου του θανάτου ως γεγονότος, όταν τη διατύπωσε για πρώτη φορά πίστευε ότι αυτή η έννοια είναι καθαρά υποθετική. Είναι αλήθεια ότι βασίζεται σε ορισμένους αμφίβολους συλλογισμούς, έχει αποτελέσει σημαντικό ζήτημα διαφωνίας και αμφισβητείται από πολλούς σύγχρονους ψυχαναλυτές.

Ακόμη κι αν δεχτούμε όμως τη θεωρία του Freud, οι σύγχρονοι μελετητές των ενστίκτων, μας λένε πως ενώ παίζουν κάποιο ρόλο στην παιδική ηλικία, ατονεί η λειτουργία τους αργότερα, εξαιτίας της ανάπτυξης της κρίσης και της διαδικασίας μάθησης. Ο W.McDugall, όπως και ο Μαλινόφσκι, επισημαίνουν ότι η ενστικτώδης συμπεριφορά του ανθρώπου είναι πιο ελαστική και λιγότερο άκαμπτη, ακριβώς λόγω του ότι υφίσταται την έντονη επίδραση της μάθησης.

Όσο ένα ζώο είναι λιγότερο ικανό να αντιμετωπίσει με δική του πρωτοβουλία τις ανάγκες της ζωής, τόσο τελειότερα συγκροτημένα και πιο παγιωμένα παρουσιάζονται τα ένστικτά του. Αυτά έρχονται να αντικαταστήσουν τη λογική.
Ενώ όσο ψηλότερα στη ζωολογική κλίμακα είναι, τόσο "πλαστικότερα" είναι τα ένστικτά του και επομένως τόσο περισσότερο υπόκεινται σε τροποποιήσεις.

Η ιστορία μας διδάσκει πως οι άνθρωποι δεν αντιμετώπιζαν σε όλες τις εποχές το θάνατο με τον ίδιο τρόπο!

Αυτό αποδεικνύουν οι μελέτες του γνωστού ιστορικού Philip Aries, συγγραφέα ενός εμβριθούς βιβλίου για τη στάση του ανθρώπου απέναντι στο θάνατο, από το Μεσαίωνα ως τις μέρες μας. Σύμφωνα με τον Aries, κατά τον όψιμο Μεσαίωνα ο θάνατος ήταν ένα συμβάν που δεν προκαλούσε φόβο, αλλά αντίθετα ήταν ένα οικείο και δημόσιο γεγονός. Ο μελλοθάνατος δεν πρόβαλε αντίσταση. Ξάπλωνε στο κρεβάτι και προετοιμαζόταν για το μεταθανάτιο ταξίδι του, εγκαταλείποντας το μέλλον του στη θεία βούληση.

Κατά το 12ο και 13ο αιώνα εμφανίζεται μια νέα συλλογική ιδέα για το θάνατο. Σ´ αυτή την εποχή η έμφαση δίνεται σʼ εκείνα που θα συμβούν μετά: η έσχατη κρίση, η τιμωρία ή η ανταμοιβή στην άλλη ζωή.

Κατά το 16ο και 18ο αιώνα η θρησκεία αρχίζει προοδευτικά να χάνει έδαφος και ο θάνατος μεταμορφώνεται σε φυσικό φαινόμενο. Ταυτόχρονα όμως αρχίζει νʼ απομακρύνεται από την καθημερινή ζωή των ανθρώπων ή, πιο σωστά, οι άνθρωποι άρχισαν να αποξενώνονται από την εμπειρία του θανάτου. Τα κοιμητήρια, που μέχρι τότε ήταν μέσα στις πλατείες, άρχισαν να εκτοπίζονται έξω από τις πόλεις. Έγιναν τα ψυχρά νεκροταφεία του παρόντος. Από τα μέσα του 20ού αιώνα ο θάνατος γίνεται κάτι ακόμα πιο απόκρυφο, αφού στέλνουν το μελλοθάνατο στο άσυλο ή στο νοσοκομείο.

Ο Ίρβιν Γιάλομ, σε συνέντευξη για το βιβλίο του «Κοιτάζοντας τον Ήλιο» αναφέρει τους λόγους που επέλεξε αυτόν τον τίτλο:

- Τον διάλεξα για να υπογραμμίσω πως πάντα μας μάθαιναν να μην κοιτάμε καταπρόσωπο τον ήλιο ή τον θάνατο. Νομίζω όμως πως το να φοβόμαστε καν να σκεφτούμε αυτό το πράγμα και να το κρατάμε καταπιεσμένο είναι μια κακή ιδέα. Το να κοιτάμε τον θάνατο στα μάτια, το να μαθαίνουμε από τον θάνατο είναι ένα τελείως διαφορετικό πράγμα. Μπορεί να εμπλουτίσει τη ζωή μας.

Το ίδιο ακριβώς μας παροτρύνει να κάνουμε και ο "τυπάς" Δον Χουάν όταν λέει:



Το να φοβόμαστε για την απώλεια αγαπημένων μας προσώπων αλλά να αδιαφορούμε για το δικό μας θάνατο ακούγεται αντιφατικό, αφού είμαστε η απώλεια κάποιου άλλου. Αφού ο θάνατός μας, θα προξενήσει πόνο σε όσους μας αγαπούν.

Είναι η δική μας ύπαρξη που πλήττεται γιʼ αυτό και το θάνατο αυτόν τον ονομάζουμε “απώλεια”. “Έχασα” λέμε, “το αγαπημένο πρόσωπο”. Στην πραγματικότητα αυτό που μας τρομάζει είναι το κενό που αφήνει ένας τέτοιος θάνατος στη δική μας ζωή και λιγότερο (ή περισσότερο καθώς ο χρόνος περνά) αναλογιζόμαστε πόσα ακόμα είχε να ζήσει αυτός που έφυγε απʼ τη ζωή...

Όπως και να ʽχει, δεν υπάρχει σωστή και λάθος αντιμετώπιση στο θέμα του θανάτου και φόβοι σαν αυτόν δε μπαίνουν στη ζυγαριά. Όπως όμως είπε ο Καζαντζάκης: “Δεν πρέπει να επιτρέψεις στο θάνατο να σου πάρει τίποτα παρά μονάχα λίγα κόκαλα”.



Πηγές:
Περιοδικό Focus
Komvos.edu Stevens, R. 1987. Φρόυντ και ψυχανάλυση
Νέα Ακρόπολη Ενστικτα
Εφημερίδα Καθημερινή «Ο Φρόιντ έκανε ένα τεράστιο λάθος»



*Το ένστικτο του θανάτου μπορεί να εκφραστεί με μια δυνητικά αυτοκαταστροφική συμπεριφορά -όπως έκθεση σε περιττούς κινδύνους, εθισμό στο οινόπνευμα ή στα ναρκωτικά και απόπειρες αυτοκτονίας. Ο Φρόυντ θεωρούσε ότι, όπως και η σεξουαλική ενόρμηση, το ένστικτο του θανάτου μπορεί κι αυτό να εκφραστεί με έμμεσο τρόπο -λ.χ. να στραφεί προς τα έξω με τη μορφή επιθετικότητας.
[Για τους περισσότερους μελετητές, ένστικτο
Δεν είναι προϊόν μάθησης και γίνεται για έναν σκοπό, για την ικανοποίηση μιας ζωτικής ανάγκης, χωρίς τη συμμετοχή της συνείδησης.]

Εισάγεις (έτσι) το ερώτημα: «Πως γίνεται;» και μάλιστα «χωρίς τη συμμετοχή της συνείδησης». Οπότε εύλογα ακολουθεί το: «Ποια ή τι είναι η συνείδηση;»

[ Είναι μια έμφυτη παρόρμηση που ρυθμίζει τις ενέργειες του ανθρώπου, ανεξάρτητααπό βουλητικές ή συνειδητές λειτουργίες.]

Πόσο σαφής μπορεί να είναι ο ορισμός του «ενστίκτου», αν δεν οριστεί πρώτα το φαινόμενο «έμφυτη παρόρμηση»; (Είτε φυσικά είτε, και μεταφυσικά!); Στην ενδιαφέρουσα αυτή παράγραφό σου, «ενός καλού….μύρια έπονται»! Λέμε, «ανεξάρτητα από…» , και δίνουμε «ζωή» … στο «Επέκεινα». Γιατί, τι άλλο μπορεί να υποτεθεί «εύλογα», και «ανεξάρτητα από βουλητικές ή συνειδητές λειτουργίες», για «έμφυτες παρορμήσεις» που «ρυθμίζουν τις ενέργειες του ανθρώπου», πέρα από «προϋποθέσεις» εξόχως «βιβλικές» ή έστω «μυθικές»; Ποιος όμως ή τι κάνει να είναι κάτι «ανεξάρτητο», εκτός από την (φιλολογική) «οικονομία λόγου»;

[Ο Θάνατος από μόνος του, είναι η παύση των ζωικών λειτουργιών ενός οργανισμού. Είναι η φυσική κατάληξη κάθε ζωντανού οργανισμού. Είναι ένα σύμπτωμα της ζωής]

!!!??? Χάρη στην κατάληξή της, η παράγραφος αυτή μʼ έκανε να φανταστώ μία ευθεία, που έρχεται από το άπειρο()- «μείον» ή «συν», ανάλογα με την «πίστη του καθενός»- φθάνει στο μηδέν (0)και έπειτα διχάζεται, μισή προς τα κάτω και κάθετα προς το μείον άπειρο() και μισή προς τα πάνω και κάθετα….προς τους «ουρανούς»! Κάτι σαν "γκρεμισμένο" Τ, "προς τα δεξιά". Φυσικά, τα πιο «πρώτα» και απλά ερωτήματα που εισάγεις εδώ είναι:
«Για ποια ζωή μιλάμε;» ή (ακόμη) «τι είναι ζωή» και τι «σύμπτωμά» της;


[… Στον αντίθετο πόλο τοποθέτησε το ένστικτο του θανάτου. Σαν ένστικτο θανάτου εννοούσε μια παρόρμηση αυτοκαταστροφής, που τη θεωρούσε εκδήλωση μιας συντηρητικής τάσης, έμφυτης σε όλες τις ζωτικές διεργασίες -την επιστροφή σε μια προηγούμενη κατάσταση. ”Σκοπός κάθε ζωής είναι ο θάνατος ...τα άψυχα πράγματα υπήρχαν πριν από τα ζωντανά...”*. Δηλαδή υποστήριξε την επιδίωξη του οργανισμού να πεθάνει ή να επιστρέψει στην ανόργανη κατάσταση…]

Στην πραγματικότητα, όλʼ «αυτά», αποτελούν το ρεζουμέ της «ιουδαιοπερσικής παράδοσης», όπως αυτή είχε διατυπωθεί και «ενσταλλαχθεί» στη λεγόμενη «Μετάφραση των Εβδομήκοντα», στη συνέχεια ως «Τορά»(Νόμος), « Πεντάτευχος» και «Βίβλος».
Αντίθετα με την «παράδοση» εκείνη, η «χριστιανική ανθρωπολογία», βλέπει (επίσης) το θάνατο ως καταστροφή, αλλά όχι ως «ενδογενή»(ή «αυτοκαστροφική»). Ο θάνατος «εισεχώρησε στον άνθρωπο, δια της αμαρτίας», «εξωγενώς» και από «αλλότριον»!

[…Αν και αργότερα ο Freud κατάληξε να δεχτεί την ύπαρξη του ενστίκτου του θανάτου ως γεγονότος, όταν τη διατύπωσε για πρώτη φορά πίστευε ότι αυτή η έννοια είναι καθαρά υποθετική. Είναι αλήθεια ότι βασίζεται σε ορισμένους αμφίβολους συλλογισμούς, έχει αποτελέσει σημαντικό ζήτημα διαφωνίας και αμφισβητείται από πολλούς σύγχρονους ψυχαναλυτές.]

: Δεν γινόταν αλλιώς!

[ Όσο ένα ζώο είναι λιγότερο ικανό να αντιμετωπίσει με δική του πρωτοβουλία τις ανάγκες της ζωής, τόσο τελειότερα συγκροτημένα και πιο παγιωμένα παρουσιάζονται τα ένστικτά του.]

Χαρακτηριστική περίπτωση, το ανθρώπινο βρέφος;




[… Όπως όμως είπε ο Καζαντζάκης: “Δεν πρέπει να επιτρέψεις στο θάνατο να σου πάρει τίποτα παρά μονάχα λίγα κόκαλα”.] :
Ναι, ναι, ναι!!!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Νωεύς : 31-08-08 στις 18:04.
1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 39 ετών . Έχει γράψει 3,564 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 13:34, 11-01-09:

#76
Αρχική Δημοσίευση από Great Chaos
Ο θάνατος δεν αγνοεί τη ζωή, είναι ζωή.
Συμφωνώ φωναχτά με τον G.C.

Θα προσπαθήσω δειλά-δειλά να μετατρέψω και τα ερωτηματικά του Νωέα σε αποσιωποιητικά ή θαυμαστικά στο ιδεατό image.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Είμαστε θάνατος.
Αυτό που θεωρούμε ζωή είναι ο ύπνος της πραγματικής ζωής, ο θάνατος αυτού που πραγματικά είμαστε.
Οι νεκροί γεννιούνται, δεν πεθαίνουν. Έχουμε αντιστρέψει τους κόσμους. Όταν νομιζουμε πως ζούμε είμαστε πεθαμένοι, κι αρχίζουμε να ζούμε όταν είμαστε ετοιμοθάνατοι.

Η σχέση που υπάρχει μεταξύ ύπνου και ζωής είναι ίδια μ'αυτή που υπάρχει μεταξύ αυτού που ονομάζουμε ζωή και αυτού που ονομάζουμε θάνατο. (και μη σας ξεγελάει η μη χωμάτινη γεύση στο στόμα)

Κοιμόμαστε κι αυτή η ζωή είναι ένα όνειρο, όχι με τη μεταφορική ή την ποιητική έννοια, αλλά με την πραγματική έννοια.
Όλα αυτά που στις δραστηριότητές μας τα θεωρούμε ανώτερα, όλα αυτά συμμετέχουνσ το θάνατο, όλα αυτά είναι θάνατος.

Τι είναι τέχνη πέρα από την άρνηση της ζωής; Ένα άγαλμα είναι ένα σώμα νεκρό, σμιλεμένο για να διαιωνίζει το θάνατο, σε μια άφθαρτη ύλη. Η απόλαυση αυτή καθ'εαυτή, που μοιάζει τόσο με μια κατάδυση στη ζωή, ειναι πρώτα απ'όλα μια κατάδυση μέσα σ'εμάς τους ίδιους, μια καταστροφή των σχέσεων ανάμεσα σ'εμάς και τη ζωή, μια ταραγμένη σκιά του θανάτου.

Η ίδια η ζωή είναι θάνατος, γιατί δεν ζούμε ούτε μια μέρα παραπάνω στη ζωή μας που να μην είναι, ακριβώς γι'αυτό, μια μέρα λιγότερο.

Κατοικούμε όνειρα, είμαστε ίσκιοι που περιπλανώνται μέσα σε αδιανόητα δάση, που τα δέντρα τους είναι σπίτια, έθιμα, ιδέες, ιδεώδη και φιλοσοφίες.

Ποτέ δεν θα συναντήσουμε τον Θεό, ποτέ δεν θα μάθουμε ούτε καν αν ο Θεός (ο εμπνευστής και πατήσας τον θάνατο) υπάρχει!

Περνάμε από κόσμο σε κόσμο, από ενσάρκωση σε ενσάρκωση, πάντα μέσα στην ψευδαίσθηση που μας θωπεύει, πάντα μέσα στο σφάλμα που μας κολακεύει.

Ποτέ η αλήθεια, ποτέ η στάση! Ποτέ η ένωση με τον Θεό! Ποτέ η ειρήνη στην πληρότητά της, αλλά πάντα κάτι απ'αυτήν, πάντα η επιθυμία της!

We're dead, already.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Φωτηs

Δραστήριο Μέλος

Το avatar του χρήστη Φωτηs
Ο Φωτηs αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 48 ετών , επαγγέλεται Έμπορος και μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 167 μηνύματα.

O Φωτηs έγραψε στις 16:16, 11-01-09:

#77
O βιολογικοs θανατοs ενοs εμβιου οργανισμου εχει να κανει με τη φθορα των οργανων του σωματοs του.Στην ουσια γεννιομαστε με αυτην την ασθενεια και ειμαστε καταδικασμενοι να πεθανουμε απο αυτην.Το ερωτημα ειναι γιατι γεννιομαστε με αυτη την ασθενεια,μηπωs ειναι ενα λαθοs τηs φυσηs: Και τι ειναι τελικα αυτο που προκαλει τη φθορα των οργανων του σωματοs μαs. Μπορουμε να ανατρεψουμε αυτη την κατασταση και να αποκτησουμε αυθαρτα σωματα και οπωs λεει και ενα λαικο ασμα <<Να πεθανει ο χαροs>> να γινει αυτο μια πραγματικοτητα:Σε πρωτη φαση μια λυση ειναι να προσπαθησουμε να βρουμε ενα τροπο να λειτουργουν ολα τα οργανα του σωματοs μαs με τη λιγοτερη δυνατη ενεργεια(Eco energy)) να εργαζεται δηλαδη o οργανισμοs μαs στο ρελαντι ετσι ωστε να προκαλειται η λιγοτερη δυνατη φθορα και να κερδισουμε με αυτο το τροπο περισσοτερα χρονια ζωηs.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

ΔΕΑ(ΠΖ)....JIM (Δημητρης)

Νεοφερμένος

Το avatar του χρήστη ΔΕΑ(ΠΖ)....JIM
Ο Δημητρης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 33 ετών και μας γράφει απο Αλιβέρι (Εύβοια). Έχει γράψει 19 μηνύματα.

O ΔΕΑ(ΠΖ)....JIM H EΠΙΘΥΜΙΑ ΜΟΥ ΕΚΠΛΙΡΩΘΗΚΕ . έγραψε στις 19:07, 11-01-09:

#78
Το θεμα του θανατου ειναι μια κατασταση που μας φοβιζει . Μας φοβιζει γιατι δεν υπαρχει επιστρωφη . Εμεις οι ανθρωποι μονοι μας προσπαθουμαι να ξεγελασουμε το θανατο . Οταν η αποκαλυψη κανει λογο για ανασταση νεκρων . Αυτο ουσιαστηκα ειναι μια προσπαθια να ξεγελασουμε το θανατο . Η Θρησκεια μας δινει την ψευδεσθηση της αθανασιας , την ψευδεσθηση της αιωνιας ζωης .

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Φωτηs

Δραστήριο Μέλος

Το avatar του χρήστη Φωτηs
Ο Φωτηs αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 48 ετών , επαγγέλεται Έμπορος και μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 167 μηνύματα.

O Φωτηs έγραψε στις 19:09, 11-01-09:

#79
Tι ειναι αυτο που προκαλει το βιολογικο θανατο: To σωμα μαs αλλα και γενικοτερα η υλη αποτελουνται απο ατομα τα οποια ατομα αποτελουνται απο το πυρηνα τουs και απο τα ηλεκτρονια που κινουνται γυρω απο αυτον. Γυρω ομωs απο απο τα ατομα και τα ηλεκτρονια που κινουνται γυρω απο τον πυρηνα τουs κινουνται και τα ελευθερα ηλεκτρονια. Αναμεσα στα ατομα και στα ελευθερα ηλεκτρονια ασκουνται ισεs και αντιρροπεs δυναμηs αυτο ομωs προκαλει απωλεια θερμικηs ενεργειαs που αυτο εχει ωs συνεπεια να προκαλει την φθορα στο σωμα μαs και κατα επεκταση τιs αρρωστιεs το γηραs και το θανατο. Εαν κατορθωσουμε να ενσωματωσουμε τα ελευθερα ηλεκτρονια με τα υπολοιπα ηλεκτρονια που κινουνται γυρω απο το πυρηνα των ατομων τοτε θα υπαρξει απολυτη αρμονια αφου δεν θα εχουμε απωλειεs θερμικηs ενεργειαs επομενωs τερμα οι αρρωστιεs και αντιο ο θανατοs.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

-1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Νωεύς (Ιάσων)

Τιμώμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη Νωεύς
Ο Ιάσων αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Μαθητής/τρια . Έχει γράψει 4,820 μηνύματα.

O Νωεύς επιπεδο : Μηδεν έγραψε στις 20:46, 11-01-09:

#80
Αρχική Δημοσίευση από Φωτηs
Tι ειναι αυτο που προκαλει το βιολογικο θανατο: To σωμα μαs αλλα και γενικοτερα η υλη αποτελουνται απο ατομα τα οποια ατομα αποτελουνται απο το πυρηνα τουs και απο τα ηλεκτρονια που κινουνται γυρω απο αυτον. Γυρω ομωs απο απο τα ατομα και τα ηλεκτρονια που κινουνται γυρω απο τον πυρηνα τουs κινουνται και τα ελευθερα ηλεκτρονια. Αναμεσα στα ατομα και στα ελευθερα ηλεκτρονια ασκουνται ισεs και αντιρροπεs δυναμηs αυτο ομωs προκαλει απωλεια θερμικηs ενεργειαs που αυτο εχει ωs συνεπεια να προκαλει την φθορα στο σωμα μαs και κατα επεκταση τιs αρρωστιεs το γηραs και το θανατο. Εαν κατορθωσουμε να ενσωματωσουμε τα ελευθερα ηλεκτρονια με τα υπολοιπα ηλεκτρονια που κινουνται γυρω απο το πυρηνα των ατομων τοτε θα υπαρξει απολυτη αρμονια αφου δεν θα εχουμε απωλειεs θερμικηs ενεργειαs επομενωs τερμα οι αρρωστιεs και αντιο ο θανατοs.
...Κάπως έτσι πρέπει να 'ναι!

Αρχική Δημοσίευση από ΔΕΑ(ΠΖ)....JIM
Το θεμα του θανατου ειναι μια κατασταση που μας φοβιζει . Μας φοβιζει γιατι δεν υπαρχει επιστρωφη . Εμεις οι ανθρωποι μονοι μας προσπαθουμαι να ξεγελασουμε το θανατο . Οταν η αποκαλυψη κανει λογο για ανασταση νεκρων . Αυτο ουσιαστηκα ειναι μια προσπαθια να ξεγελασουμε το θανατο . Η Θρησκεια μας δινει την ψευδεσθηση της αθανασιας , την ψευδεσθηση της αιωνιας ζωης .
Αν όμως κάποτε (πότε;), το θέμα του θανάτου, αντί για φόβο μας δίδασκε την αγάπη, ίσως να μην ήταν (πια) ...ψευδαίσθηση! Ιδού η μέγιστη πρόκληση, προς την Επιστήμη, τη Φιλοσοφία και την κάθε υπέρβαση, της κάθε άλλης ...Θρησκείας!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Isiliel : 11-01-09 στις 23:15. Αιτία: διόρθωση του smilie
3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

_daemon_ (Άγγελος)

Περιβόητο Μέλος

Το avatar του χρήστη _daemon_
Ο Άγγελος αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 1,457 μηνύματα.

O _daemon_ . έγραψε στις 01:09, 12-01-09:

#81
Ο θάνατος της δικής μου.....φιλοσοφικής εκδοχής

Βασικά είναι η κοινή όλων μας μοίρα! Γεννιόμαστε για να....πεθάνουμε τελικά, άρα είμαστε νεκρογεννημένοι....η ζωή δεν είναι άλλο παρά η φυσική μας πορεία προς τον θάνατο!

Σίγουρα όμως δεν είναι αποδημία εις κύριον, αν και οι "σωτήρες" των ψυχών παίρνουν όρκο ότι γεννηθήκαμε για τον "προορισμό" και το ταξίδι δεν είναι παρά μια απλή "μετακίνηση", ενας πηγαιμός αλε ρετουρ, ένα κονβόι όπου σαν τα πρόβατα βαδίζουμε στην σφαγή για να "επιστρεψουμε" απαλλαγμένοι απο κοινωνικές καταθλίψεις, καθαροί κι έτοιμοι για την.... βασιλεια των ουρανων.

Για να σοβαρευτούμε όμως λιγάκι, ο θάνατος είναι απλά η (οριστική) καταστολή των ζωτικών λειτουργιών, άσχετα αν οι φιλοσοφικές τοποθετήσεις είναι ανάλογες των παγιωμένων ....
πολιτικών, θρησκευτικών και συντεχνιακών αντιλήψεων των εν δυνάμει "φιλοσόφων".
Όπως τελικά δεν γλύτωσε από τους επιστήμονες η αγάπη έτσι και ο θάνατος δεν "ξέφυγε"
απ αυτούς!

Εγώ προσωπικά ποτέ δεν φοβήθηκα τον θάνατο!!!!Αυτό που φοβάμαι όμως πολύ είναι μη χάσω την ζωή μου!

Σας ευχαριστώ....

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

fandago (Ә□⌂щяңš)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη fandago
Ο Ә□⌂щяңš αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 34 ετών και μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 2,620 μηνύματα.

O fandago μπορεί να φαίνεται αλλά ΔΕΝ έγραψε στις 14:45, 12-01-09:

#82
Αρχική Δημοσίευση από Φωτηs
Γυρω ομωs απο απο τα ατομα και τα ηλεκτρονια που κινουνται γυρω απο τον πυρηνα τουs κινουνται και τα ελευθερα ηλεκτρονια. Αναμεσα στα ατομα και στα ελευθερα ηλεκτρονια ασκουνται ισεs και αντιρροπεs δυναμηs αυτο ομωs προκαλει απωλεια θερμικηs ενεργειαs που αυτο εχει ωs συνεπεια να προκαλει την φθορα στο σωμα μαs και κατα επεκταση τιs αρρωστιεs το γηραs και το θανατο.
Πρώτη φορά ακούω τέτοια εκδοχή και για να σου πω την αλήθεια δεν νομίζω ότι ισχύει. Αφενός γιατί δεν υπάρχει διαχωρισμός ανάμεσα στα ηλεκτρόνια που ανήκουν σε κάποιο άτομο. Στο μοντέλο του Bohr, τα ηλεκτρόνια περιστρέφονται κυκλικά γύρω από τον πυρήνα και σε ΚΣ έχουν τέτοιο αριθμό ώστε το συνολικό φορτίο του ατόμου να είναι ουδέτερο. Ακόμα και στο εξελιγμένο μοντέλο που δεχόμαστε σήμερα, με το "νέφος ηλεκτρονίων" δεν υπάρχει τέτοιος διαχωρισμός.

Ακόμα και να ίσχυε όμως κάτι τέτοιο, την φθορά στο σώμα μας δεν την προκαλεί καμία απώλεια ενέργειας, πόσο μάλλον σε ατομικό επίπεδο. Σα να λες δηλαδή ότι ακόμα και ένα αντικείμενο χωρίς ζωή, μια πέτρα ας πούμε, η οποία είναι και αυτή από άτομα, αρρωσταίνει γερνάει και πεθαίνει.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

ΛΕΩΝΙΔΑΣ8732

Νεοφερμένος

Το avatar του χρήστη ΛΕΩΝΙΔΑΣ8732
Ο ΛΕΩΝΙΔΑΣ8732 αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 79 ετών . Έχει γράψει 2 μηνύματα.

O ΛΕΩΝΙΔΑΣ8732 έγραψε στις 15:57, 26-05-09:

#83
Ουδέν προς ημάς θάνατος ……
Δεν είναι τίποτα για εμάς ο θάνατος ,διότι όταν μεν εμείς υπάρχουμε ο θάνατος δεν παρευρίσκεται , όταν δε ο θάνατος έλθει εμείς δεν υπάρχουμε .
Επίκουρος

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

alis

Περιβόητο Μέλος

Το avatar του χρήστη alis
H alis αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 1,012 μηνύματα.

H alis έγραψε στις 21:05, 26-05-09:

#84
προσωπικα δεν με απασχολει ιδιαιτερα το θεμα του θανατου....δεν ξερω αν θα μοιαζει με υπνο η οχι παντως σιγουρα δεν ειναι κατι ευχαριστο...για αυτο προσπαθω να περναω καλα οσο ειμαι υγιης...και δεν θελω να σκεφτομαι τι γινεται αμα πεθαινεις...πιθανοτατα τιποτα..

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

@nt¤wnis|~|¤e (Αντώνης)

Δραστήριο Μέλος

Το avatar του χρήστη @nt¤wnis|~|¤e
Ο Αντώνης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 427 μηνύματα.

O @nt¤wnis|~|¤e έγραψε στις 17:16, 28-05-09:

#85
Αρχική Δημοσίευση από ΛΕΩΝΙΔΑΣ
Ουδέν προς ημάς θάνατος ……
Δεν είναι τίποτα για εμάς ο θάνατος ,διότι όταν μεν εμείς υπάρχουμε ο θάνατος δεν παρευρίσκεται, όταν δε ο θάνατος έλθει εμείς δεν υπάρχουμε .
Επίκουρος
Συλλογισμός φαινομενικά ορθός, μα πολύ αδύναμος να καταλαγιάσει το φόβο μας για τον θάνατο.

Θα έλεγα πως ο...
Woody Allen είναι πιο εύστοχος:
"Δε φοβάμαι να πεθάνω. Aπλώς δε θέλω να' μαι εκεί όταν γίνει"


Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

swamps

Πολύ δραστήριο μέλος

Το avatar του χρήστη swamps
H swamps αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 534 μηνύματα.

H swamps έγραψε στις 15:04, 04-06-09:

#86

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

metalhead9121 (φλώρα)

Νεοφερμένος

Το avatar του χρήστη metalhead9121
H φλώρα αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Μαθητής/τρια και μας γράφει απο Λουτράκι (Κόρινθος). Έχει γράψει 56 μηνύματα.

H metalhead9121 γυρισα απο διακοπες οεο έγραψε στις 18:41, 04-06-09:

#87
δεν μπορω να καταλαβω τον φοβο για τον θανατο,μπορει να ειναι η νοοτροπια μου γιατι ειμαι gothic,αλλα και αυτο ειναι η συνεχεια.οπως λενε αλλωστε το σωμα μας ειναι φυλακη που κραταει την ψυχη μας απο την ευτηχια....
Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ ΜΑΣ

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

-3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Obscura

Διάσημο Μέλος

Το avatar του χρήστη Obscura
H Obscura αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 814 μηνύματα.

H Obscura ,προσπαθώντας να πείσει τον εαυτό της, έγραψε στις 18:46, 04-06-09:

#88
Κανείς δεν πιστεύει αληθινά στο δικό του θάνατο είπε ο κύριος Φρόυντ.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

ΙΝΤΕΡΜΕΤΖΟ

Νεοφερμένος

Το avatar του χρήστη ΙΝΤΕΡΜΕΤΖΟ
H ΙΝΤΕΡΜΕΤΖΟ αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 40 ετών . Έχει γράψει μόλις ένα μήνυμα.

H ΙΝΤΕΡΜΕΤΖΟ έγραψε στις 23:24, 04-06-09:

#89
Ο θάνατος είναι πράγματι ένα ταξίδι. Ένα ταξίδι σε μια άλλη διάσταση, σε ένα άλλο πεδίο, όπου η ύλη, το σαρκίο είναι ένα ένδυμα περιττό. Η κατάσταση θάνατος αφορά αποκλειστικά και μόνο στην ύλη, στους φθαρτούς και ατελείς ανθρώπους, που αδιαφορούν με περίσσια αλαζονεία για το "είναι" τους. Τους ανθρώπους που προσκυνούν το χρήμα, ως απόλυτο και παντοδύναμο άρχοντα του σύμπαντος. Όταν όμως βιώνεις με ισορροπία την κάθε στιγμή της ζωής σου, όταν ζεις με ανοιχτά τα μάτια το κάθε τι, όταν αγαπάς και σέβεσαι τον συνάνθρωπο σου ως εαυτό, όταν αναγνωρίζεις ότι εντός σου υπάρχει θεία ουσία, τότε δεν κινδυνεύεις να περάσεις σε ανυπαρξία. Δεν κινδυνεύεις να πεθάνεις. Αντίθετα πλησιάζεις ολοένα και περισσότερο στην τελειότητα και από τα σύμβολα και τις αντανακλάσεις αντικρίζεις τις Ιδέες.


Μερικές φορές σκέφτομαι ότι η το πέρασμα από τη γη είναι μια εκπαιδευτική εκδρομή που καλείσαι να μάθεις, να εξεταστείς, να βιώσεις για να φύγεις από αυτή ελεύθερος και απαλλαγμένος από δεσμεύσεις και έξεις που σε κρατούν εγκλωβισμένο και δε σου επιτρέπουν να νιώσεις την απόλυτη ελευθερία και την απόλυτη αλήθεια. Είναι ένα δύσκολο πέρασμα από μια κατάσταση ασυνειδησίας σε μια κατάσταση συνείδησης και επίγνωσης. Είναι ένα ταξίδι που ο καθένας το πραγματοποιεί μόνος του. Κάποιες φορές όμως στο δρόμο μας έρχονται και άλλοι ταξιδιώτες, άλλοι μένουν λίγο, άλλοι πολύ, όλοι όμως ήρθαν γιατί εμείς τους ήλξαμε. Όμως πάντα στο τέρμα φτάνουμε μόνοι μας.

Η ζωή είναι σαφώς γλυκιά και όμορφη με όλες τις δυσκολίες της και η γλύκα της αυτή είναι που δεν αφήνει τον άνθρωπο να δει με ψυχραιμία το μετά. Η αίσθηση της απώλειας δημιουργεί θλίψη και στενοχώρια όμως με το θάνατο είναι η στιγμή που θα πάρεις όλα όσα σου αναλογούν, ανάλογα με την πορεία μαθητείας σου στην ύλη. Και φυσικά δεν μιλώ για την κόλαση και την παράδεισο, εδώ είναι όλα αυτά. Αλλά μιλώ για την απελευθέρωση της ψυχής και του πνεύματος, όπου θα βρεθεί σε φωτεινά πεδία και θα είναι κοντά στην Απόλυτη Αλήθεια. Εξάλλου όπως είχα διαβάσει κάπου γύρω στα 15, η ζωή τελειώνει με ήττα και ο θάνατος αρχίζει με θα.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Νωεύς (Ιάσων)

Τιμώμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη Νωεύς
Ο Ιάσων αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Μαθητής/τρια . Έχει γράψει 4,820 μηνύματα.

O Νωεύς επιπεδο : Μηδεν έγραψε στις 09:52, 15-06-09:

#90
Αρχική Δημοσίευση από avaptistos
... Δεν ανακαλύφθηκε -ούτε αποκαλύφθηκε- ακόμη, κάποιος απέθαντος...

Για μένα, όταν βλέπω έναν νεκρό, ο θάνατος μου μοιάζει με αναχώρηση. Το λείψανο μου δίνει την εντύπωση ενός ενδύματος που το παράτησαν. Κάποιος έφυγε και δεν χρειάστηκε να πάρει το ένα και μοναδικό ρούχο που φορούσε.
Κι όμως, διαβάζοντας κανείς τα παραπάνω, θα έπρεπε να θεωρήσει, ότι πχ ο Πλωτίνος είναι "απέθαντος"!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

moonlight

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη moonlight
H moonlight αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 1,526 μηνύματα.

H moonlight έγραψε στις 10:37, 15-06-09:

#91
ο ποιος?? καλε ποιος ειναι ο Πλωτινος??

ελεος πρωινιατικα με τετοια θεματα... καλοκαιρι ειναι.... τον χειμωνα τα ξαναλεμε

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Νωεύς (Ιάσων)

Τιμώμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη Νωεύς
Ο Ιάσων αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Μαθητής/τρια . Έχει γράψει 4,820 μηνύματα.

O Νωεύς επιπεδο : Μηδεν έγραψε στις 13:48, 15-06-09:

#92
Αρχική Δημοσίευση από moonlight
ο ποιος?? καλε ποιος ειναι ο Πλωτινος??

ελεος πρωινιατικα με τετοια θεματα... καλοκαιρι ειναι.... τον χειμωνα τα ξαναλεμε
Ένας κάποιος τύπος της αρχαιότητας, που μισούσε το σώμα του..και με τον οποίο φυσικά...δε συμφωνώ(φιλοσοφικά)...Συμφωνώ όμως μαζί σου, ότι το καλοκαίρι είναι... για τα σώματα (κι όχι το θάνατό τους)...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

aggi92 (Angeliiiiiique ^^)

Εκκολαπτόμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη aggi92
H Angeliiiiiique ^^ αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Συνταξιούχος και μας γράφει απο Γαλλία (Ευρώπη). Έχει γράψει 90 μηνύματα.

H aggi92 χωρίς καμία υποψία σκέψης έγραψε στις 18:44, 14-06-11:

#93
Δεν ξερω τιποτα σχετικα με τον θανατο...απλα οτι ποναει.Ισως υπαρχει ''μετα'' , ισως οχι.Ισως πεθαινει μονο η υλη.Ισως οχι.Ισως ξαναβρεθουμε,ισως οχι.Ισως ''μετα'' γινει δικαιη μοιρασια.Ισως οχι.Ισως εχει πολυχρωμους κηπους.Ισως ... οχι...

Ισως τον προσεχουν καλυτερα εκει...ελπιζω ναι...
Ο θανατος ειναι κατι απιστευτο και συγκλονιστικο.Κανεις μας δεν μπορει να συνειδητοποιησει το δραμα του ,αν δεν τον καλεσει το ιδιο να το γνωρισει.

Ενα ξερω.Σημασια εχει η ζωη.Δωσε τον καλυτερο σου εαυτο εδω.Αγαπησε.Φροντισε οσους αγαπας...γιατι μπορεις,και γιατι ενα ωραιο-η οχι και τοσο- πρωι θα κληθεις να δωσεις εξηγησεις και σε σενα...και δεν θα ναι τοσο ευκολο...τουλαχιστον οχι για την ψυχη σου...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

SICX (GEORGE)

Περιβόητο Μέλος

Το avatar του χρήστη SICX
Ο GEORGE αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Φοιτητής/τρια . Έχει γράψει 1,135 μηνύματα.

O SICX αναξιος αυτης, της ωραιοτερης ολων έγραψε στις 20:15, 14-06-11:

#94
μεγαααλο θεμα!!! τα χουμε ξαναπει χιλιαδες φορες....μμ εχω μια αναρτηση στο μπλογκ μου ακριβως για αυτο το θεμα...παω να κανω κοπι πειστ. wait


απο http://justthinkofg.blogspot.com/2011/02/blog-post.html

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

DrStrangelove

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη DrStrangelove
Ο DrStrangelove αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Μοντέλο . Έχει γράψει 4,005 μηνύματα.

O DrStrangelove έγραψε στις 21:23, 14-06-11:

#95
Αρχική Δημοσίευση από Νωεύς
Ένας κάποιος τύπος της αρχαιότητας, που μισούσε το σώμα του..και με τον οποίο φυσικά...δε συμφωνώ(φιλοσοφικά)...Συμφωνώ όμως μαζί σου, ότι το καλοκαίρι είναι... για τα σώματα (κι όχι το θάνατό τους)...
σωπάτε καλέ, τα σώματα ζωντανεύουν από το σφρίγος του χειμώνα, κρύο, καιρός για δύο και τα γνωστά. Πιο ξενερουά εποχή για έρωτα δεν υπάρχει.

Ωραίο θέμα, να επανέλθουμε κάποια στιγμή.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Nat_selection

Νεοφερμένος

Το avatar του χρήστη Nat_selection
Ο Nat_selection αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 23 ετών . Έχει γράψει 7 μηνύματα.

O Nat_selection έγραψε στις 07:42, 29-10-12:

#96
Χωρίς αυτόν η κατανόηση της ζωής θα ήταν ακατανόητη.
απόλυτος καθολικός και αναγκαίος όσο και η γέννηση.
μια υπόθεση οριστική και αμετάκλητη,
η πορεία μας σ αυτόν αναπόφευκτη.
κάτι,που θα συμβεί σε όλους μας κάποια στιγμή.

Τον έχουμε προσδέσει με το προσδόκιμο ζωής,έρχεται όμως
και νωρίτερα,και οι αντιδράσεις μας εδώ είναι ακραίες .
πως αντιδρούν οι ανθρωποι απέναντι στον θάνατο των ξένων
ή των δικών τους ανθρώπων?
πως αντιδρούν στην ιδέα του επικείμενου δικού τους θανάτου?
πως τον βλέπει ο υποφαινόμενος?..........
σαν ένα απλό βιολογικό συμβάν φορτισμένο συναισθήματα!
Καρδιά στοπ,αναπνοή στοπ,εγκεφαλικός θάνατος ο οποίος όταν επέρχεται,
δεν υπάρχει δυνατότητα αποκατάστασης της λειτουργίας του.
και αυτό ήταν!
έχουμε όλοι μας ένα κοινό δρομολόγιο,το δρομολόγιο σ αυτόν!
........Αχ!!!΄
σήμερα το πρωϊ έχω ραντεβού με το νέο μου έγγαμο αμόρε...... .....
……….έχω αργήσει.
Γιατί άραγε να πρέπει,να αποφύγω να κάνω πράγματα πού αντίκειται
στην ηθική των άλλων καί που πραγματικά θέλω να κανω?
ας τα κάνω σιωπηρώς,
είμαι ακόμα ζωντανός πόσο χαίρομαι!

Σημείωση:
Τα μηνύματα από 96 έως 109 προέρχονται από το συγχωνευμένο θέμα "Ο Θάνατος".

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη venividivici : 10-11-12 στις 00:16. Αιτία: προσθήκη σημείωσης λόγω συγχώνευσης θεμάτων
0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

ελλόγιμος λαγός

Εκκολαπτόμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη ελλόγιμος λαγός
Ο ελλόγιμος λαγός αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 37 ετών . Έχει γράψει 118 μηνύματα.

O ελλόγιμος λαγός έγραψε στις 08:30, 29-10-12:

#97
Αρχική Δημοσίευση από Nat_selection
O θάνατος αναγκαίος όσο και η γέννηση
μια υπόθεση οριστική και αμετάκλητη
Πολύ ωραίο θέμα, ελπιδοφόρο, που θα λειτουργήσει σαν μια αλτερνατίβα για νεκρογεννημένους!
Άλλωστε τα φτερά μας βγαίνουνε την ώρα που πεθαίνουμε, στου κάτω κόσμου τα βαθιά τι να τα κάνεις τα φτερά;

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

hack3r

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη hack3r
Ο hack3r αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 28 ετών , επαγγέλεται Μηχανικός λογισμικού και μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 3,551 μηνύματα.

O hack3r έγραψε στις 11:39, 29-10-12:

#98
Αρχική Δημοσίευση από ελλόγιμος λαγός
, στου κάτω κόσμου τα βαθιά τι να τα κάνεις τα φτερά;[/CENTER]
Έχει ψηλό θόλο ο Άδης κατάλληλο για ελεύθερες πτήσεις

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Gilda

Τιμώμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη Gilda
H Gilda αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 1,879 μηνύματα.

H Gilda Ας διάβαζες να πέρναγες.. έγραψε στις 12:22, 29-10-12:

#99
Είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα, είμαστε..
Δεν με τρομάζει ο δικός μου ο θάνατος.
Απλά είμαι τόσο εγωίστρια, που δεν μπορώ να δεχτώ το θάνατο των δικών μου.
Ή είμαι "λίγη" για να το διαχειριστώ.
Κι αυτό δεν αλλάζει.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Gilda : 29-10-12 στις 14:32.
1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

kit-kat

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη kit-kat
H kit-kat αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Φοιτητής/τρια και μας γράφει απο Πάτρα (Αχαΐα). Έχει γράψει 1,502 μηνύματα.

H kit-kat έγραψε στις 14:21, 29-10-12:

#100
θα συμφωνήσω ότι ουτε εμενα με τρομάζει ο θανατος.το μονο που με δυσαρεστεί ειναι αν δεν προλάβω να υλοποιήσω τους στόχους μου και τα ονειρά μου....τον θανατο των δικών μου ανθρωπων δεν μπορω να τον φανταστώ,δεν θα μπορεσω να το διαχειριστώ αλλά προφανώς ούτε αυτοί το δικό μου...όμως ο θανατος έρχεται εκεί που δεν το περιμένεις και δεν μπορείς δυστηχώς να κάνεις τίποτα για να το σταματήσεις...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση
Απάντηση στο θέμα

Χρήστες

  • Τα παρακάτω 0 μέλη και 1 επισκέπτες διαβάζουν μαζί με εσάς αυτό το θέμα.
     
  • (View-All Tα παρακάτω 0 μέλη διάβασαν αυτό το θέμα τις τελευταίες 30 μέρες:
    Μέχρι και αυτή την στιγμή δεν έχει δει το θέμα κάποιο ορατό μέλος

Βρείτε παρόμοια

Μοιραστείτε το

...με ένα φίλο

...με πολλούς φίλους