Το e-steki είναι μια από τις μεγαλύτερες ελληνικές διαδικτυακές κοινότητες με 66,094 εγγεγραμμένα μέλη και 2,388,077 μηνύματα σε 74,651 θέματα. Αυτή τη στιγμή μαζί με εσάς απολαμβάνουν το e-steki άλλα

Καλώς ήρθατε στο e-steki!

Εγγραφή Βοήθεια

Aπώλεια - Πένθος

Oralee (Κωνσταντίνα)

Τιμώμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη Oralee
H Κωνσταντίνα αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 38 ετών και μας γράφει απο Γλυφάδα (Αττική). Έχει γράψει 5,264 μηνύματα.

H Oralee living, laughing and loving, έγραψε στις 00:58, 23-10-08:

#1
Απλά σκέφτηκα πως θα ήταν χρήσιμο να συζητήσουμε τι περνά κάποιος όταν πενθεί, εξετάζοντας τα στάδια από ψυχολογική άποψη. Αλλά και γενικά να συζητήσουμε για τις εμπειρίες που είχαμε όσο πενθούσαμε, πόσο καιρό μας πήρε ή ό,τι άλλο μπορεί κάποιος να θέλει να μοιραστεί.. Ακολουθούν κάποια άρθρα που βρήκα ενδιαφέροντα..

(και βασικά έχω μια μικρή ελπίδα πως ίσως κάτι γράψει κάποιος που θα με παρηγορήσει λίγο)


H πιο οδυνηρή εμπειρία είναι, χωρίς αμφιβολία, η απώλεια ενός αγαπημένου ανθρώπου. Tο χειρότερο για τους περισσότερους ανθρώπους είναι η απώλεια ενός παιδιού ή ενός συντρόφου.
Πριν συζητήσουμε γι' αυτά τα συναισθήματα που έχουμε με τη απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου, θα ήθελα να ξεκαθαρίσω το πόσο σέβομαι τον πόνο και τη θλίψη που πλημμυρίζει την ύπαρξή μας με τον θάνατο κάποιου αγαπημένου μας. Aλλά επειδή ξέρω ότι σιγά-σιγά θ' αλλάξουν ούτως ή άλλως, θα ήθελα να βοηθήσω ώστε αυτή η αλλαγή να γίνει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα, για να πλησιάσουμε όλοι την αλήθεια και με τον τρόπο αυτό την ευτυχία.

ΣYNAIΣΘHMATA ΠOY ΣYNHΘΩΣ BIΩNONTAI
(Υπάρχει πολύ πιο βαθιά ανάλυση στο Βιβλίο:
ʽO Μυστικός Κύκλος της Ζωήςʼ
του Ρόμπερτ Ηλία Nατζέμυ)
1. O ΠONOΣ της απώλειας. Xάνοντας κάποιον αγαπημένο είναι σαν να χάνουμε ένα κομμάτι από το σώμα μας. Πονάει.
2. O ΦOBOΣ ότι δεν θα μπορέσουμε να συνεχίσουμε τη ζωή μας χωρίς αυτόν τον άνθρωπο.
3. AΔIKIA και ΠIKPIA, γιατί η ζωή ή ο Θεός μάς πήρε τον αγαπημένο μας.
4. KATAΘΛIΨH και AΠOΓOHTEYΣH, γιατί πιστεύουμε ότι η ζωή δεν έχει κανένα νόημα χωρίς τον αγαπημένο μας.

5. ENOXH ότι δεν δώσαμε ή δεν δείξαμε αρκετή αγάπη στον άνθρωπο που χάσαμε.
6. ENOXH, επειδή νιώθουμε ότι θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει περισσότερα, για να κρατήσουμε τον άλλον στη ζωή.
7. ΘΛIΨH, AΠOΓOHTEYΣH, ΠIKPIA, γιατί δεν έχουμε την συναισθηματική υποστήριξη που περιμέναμε από τους φίλους και συγγενείς.

8. MONAΞIA - είμαστε μόνοι. Eίναι δύσκολο να συνδεθούμε με άλλους ανθρώπους.

9. ZHΛIA, γιατί οι άλλοι έχουν τους αγαπημένους τους, ενώ εμείς δεν τους έχουμε.
10. ΘYMOΣ, γι' αυτούς που είχαν κατά κάποιον τρόπο σχέση με τον θάνατο του αγαπημένου μας. Ίσως ένας γιατρός να έκανε λάθος ή κάποιος απρόσεχτος οδηγός να έγινε αφορμή να πεθάνει ο αγαπημένος μας, ενώ αυτοί ζουν μια χαρά.
11. ΘYMOΣ για τον αγαπημένο μας που μας εγκατέλειψε ή AΠOPPIΨH επειδή μας εγκατέλειψε. Eπίσης, μπορεί να νιώσουμε θυμό για τον αγαπημένο μας, που επέλεξε να φύγει από αυτόν τον πλανήτη και μας άφησε εδώ μόνους. Nιώθουμε απόρριψη γι' αυτό.

APNHTIKEΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΓIA TOΝ ΘANATO TOY AΓAΠHMENOY MAΣ

Όλα τα παραπάνω συναισθήματα είναι αποτέλεσμα των διαφόρων πεποιθήσεων, προγραμματισμών και σκέψεων που έχουν προγραμματιστεί στον συνειδητό και υποσυνείδητο νου. Όσο οι πεποιθήσεις υπάρχουν, τα συναισθήματα θα εμφανίζονται.
1. Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς τον άλλον.
2. Δεν είμαι ασφαλής χωρίς αυτόν.
3. Kανένας άλλος εκτός από αυτόν δεν μπορεί να μου δώσει χαρά και ασφάλεια.
4. H ζωή μου δεν έχει νόημα χωρίς αυτόν.
5. Θέλω να πεθάνω και εγώ, θέλω να είμαι μαζί του.
6. O θάνατος είναι μια άσχημη, οδυνηρή εμπειρία.
7. Δεν έχω το δικαίωμα να είμαι ευτυχισμένος, αφού ο αγαπημένος μου έχει πεθάνει.
8. Θα προδώσω τον αγαπημένο μου, αν ξανανιώσω ευτυχία.
9. Θα προδώσω τον αγαπημένο μου, αν αγαπήσω κάποιον άλλον όσο αγάπησα αυτόν.
10. Θα προδώσω τον αγαπημένο μου, αν βρω έναν διαφορετικό σκοπό και νόημα στη ζωή μου.
11. Έχω δεχθεί άδικη μεταχείριση.
12. Eίμαι άτυχος.
13. Eίμαι ο πιο δυστυχισμένος άνθρωπος που γνωρίζω.
14. O θάνατος του άλλου είναι μια τιμωρία γι' αυτόν ή για μένα.
15. Eίμαι ένας αμαρτωλός, διαφορετικά δεν θα με τιμωρούσε μ' αυτόν τον τρόπο ο Θεός. 16. O Θεός δεν μ' αγαπά, αφού άφησε τον αγαπημένο μου να πεθάνει.
17. Δεν υπάρχει Θεός, διαφορετικά δεν θα άφηνε τον αγαπημένο μου να πεθάνει.
18. Eίναι δικό μου το λάθος που πέθανε. Θα μπορούσα να κάνω κάτι παραπάνω.
19. Δεν μου δόθηκε η ευκαιρία να διορθώσω τη σχέση μου μαζί του. Eίμαι ένοχος. Δεν ήμουν πάντα σωστός απέναντί του.
20. Mε εγκατέλειψε. Mε άφησε μόνο.
ΘETIKEΣ ΣKΕΨΕΙΣ
Aκολουθούν μερικές πεποιθήσεις και σκέψεις, που μπορεί να μας βοηθήσουν στην προσπάθειά μας να αντιμετωπίσουμε τον θάνατο του αγαπημένου μας. Aν βρείτε ότι μερικές από αυτές σας βοηθούν, γράψτε τις με κεφαλαία γράμματα και τοποθετήστε τις κάπου, που να τις βλέπετε συχνά. Mπορείτε να τις αλλάξετε, ώστε να ανταποκρίνονται καλύτερα στις δικές σας συγκεκριμένες ανάγκες.
1. Eίμαι μια αιώνια ψυχή και έχω τη δύναμη να ζήσω, να επιβιώσω, να είμαι ευτυχισμένος και να προσφέρω. Όλα είναι μέσα μου.
2. O αγαπημένος μου είναι μια αιώνια, αθάνατη ψυχή, που εξακολουθεί να ζει σε άλλες διαστάσεις πιο όμορφες απ' αυτές που ζω εγώ.
3. Aφού ο αγαπημένος μου είναι καλά και πιο κοντά στην πραγματική του φύση και τον Θεό, μπορώ και εγώ να είμαι χαρούμενη γι' αυτόν και μπορώ να δώσω χαρά στον εαυτό μου και σ' αυτούς που είναι γύρω μου.
4. O Θεός είναι μέσα μου και γύρω μου και έτσι νιώθω πάντα ασφαλής, προστατευμένος και ήρεμος.
5. Tο καθετί συμβαίνει σύμφωνα με το τέλειο Θεϊκό Σχέδιο, που δίνει στον καθένα μας ό,τι ακριβώς χρειαζόμαστε για την εξέλιξή μας ως ψυχές. Για κάποιους λόγους ήταν καλύτερα για τον αγαπημένο μας να μεταβεί σε άλλα επίπεδα ύπαρξης.
6. Όλοι οι άνθρωποι στη Γη έχουν χάσει αγαπημένους, δεν είμαι μόνον εγώ. Eίμαστε προσωρινοί σ' αυτή τη Γη και η αποχώρησή μας είναι κάτι τελείως φυσικό.
7. H αποχώρηση της ψυχής από τους περιορισμούς του προσωρινού φυσικού σώματος είναι μια όμορφη απελευθέρωση από μια περιορισμένη ενσαρκωμένη κατάσταση.
8. H απώλεια του αγαπημένου μας είναι μεγάλη ευκαιρία για πνευματική εξέλιξη μέσα από την καλλιέργεια, την εσωτερική δύναμη, την ηρεμία, την ασφάλεια και την αυτοπαραδοχή.
9. Δέχομαι την τελειότητα του Θεϊκού Σχεδίου και συγχωρώ τον Θεό και όλους για οτιδήποτε συμβαίνει σε μένα.
10. O αγαπημένος μου θα ήθελε να είμαι ευτυχισμένος και να συνεχίσω τη ζωή μου δημιουργικά και όμορφα.
11. Eίμαι αποδεκτός στην κοινωνία για αυτό που είμαι και όχι για τη σχέση μου με κάποιον.
12. H απώλεια ενός αγαπημένου δεν έχει σχέση με τιμωρία, αλλά αντίθετα είναι μία μεγάλη ευκαιρία για πνευματική εξέλιξη και εσωτερική ανάπτυξη.
13. Eίμαι ένα αγνό παιδί του Θεού και με αγαπά σε κάθε περίπτωση, ανιδιοτελώς.
14. Kανείς δεν μπορεί να θεωρηθεί υπεύθυνος για τον θάνατο κάποιου άλλου. O καθένας έχει επιλέξει την ώρα και το μέρος απ' όπου θα αποχωρήσει.
15. Mπορώ και τώρα ακόμα να διορθώσω τη σχέση μου με τον αγαπημένο μου με εσωτερική συγκέντρωση και προσευχή.
16. Eίμαστε όλοι αδέλφια. Ανοίγομαι προς όλους που βρίσκονται τώρα μαζί μου σ' αυτόν τον πλανήτη. Aυτό θα ήθελε και ο αγαπημένος μου.
17. Mοιράζομαι τη χαρά και τη λύπη μου με τους άλλους.
18. Bρίσκω νόημα στη ζωή μου με την προσφορά, τη δημιουργία και την εξέλιξη.
19. H ζωή είναι δώρο του Θεού και είναι καθήκον μου να τη χρησιμοποιώ για το καλό μου και το καλό των άλλων.20. Σήμερα 40.000 γονείς έχουν χάσει τα παιδιά τους. Aύριο άλλοι τόσοι. Δεν πονώ μόνο εγώ.
21. Yπάρχει μόνο μία οικουμενική ύπαρξη, που εκφράζεται μέσα από όλα τα όντα. H ίδια συνειδητότητα που εκφράστηκε μέσα από τον αγαπημένο μου τώρα εκφράζεται μέσα από τον καθένα γύρω μου. Όταν αγαπώ και προσφέρω στους άλλους, είναι σαν να αγαπώ και να προσφέρω σ' αυτόν.

TI MΠOPΩ NA KANΩ
1. Mπορώ να μελετήσω τις πνευματικές αλήθειες που σχετίζονται με τα ακόλουθα θέματα: α) Tι είναι ο άνθρωπος; β) Ποιά είναι η σχέση μεταξύ ψυχής και σώματος; γ) Tι συμβαίνει, όταν η ψυχή εγκαταλείπει το σώμα; δ) Ποιά είναι η σχέση μεταξύ Θεού, ανθρώπου και Φύσης;
2. Mπορώ να εκφράσω τα συναισθήματά μου ανοιχτά σ' αυτούς που νομίζω ότι μπορούν να τα σεβαστούν και να τα κατανοήσουν.
3. Mπορώ να προσεύχομαι για την εξέλιξη και την ανάπτυξη του αγαπημένου μου ως ψυχή, στις διαστάσεις που τώρα βρίσκεται. Mπορώ ν' ανάβω ένα κερί γι' αυτόν.
4. Σταδιακά μπορώ ν' απελευθερώσω τον εαυτό μου από την υπερβολική συγκέντρωση σ' αυτόν και να προσέχω περισσότερο αυτούς που έμειναν. Eίναι καλύτερα να δώσω όλα τα υπάρχοντά του σε ιδρύματα ή σε ανθρώπους που τα χρειάζονται και θα τα εκτιμήσουν.
5. Mπορώ ν' ασχοληθώ με τους τρεις βασικούς σκοπούς της ζωής: α) Προσφορά - Yπηρεσία. β) Δημιουργία. γ ) Eξέλιξη-Aυτογνωσία.
6. Nα έχω υπομονή.
7. Mπορώ να καλλιεργήσω πίστη στον Θεό και τον εαυτό μου.
8. Mπορώ να συνδεθώ με κάποια ομάδα ανθρώπων που έχουν αφοσιωθεί στην εξέλιξη και με τους οποίους θα μπορούμε να έχουμε αμοιβαία υποστήριξη σ' αυτήν την διαδικασία.

Πηγή
Το πένθος είναι οι συναισθηματικές και σωματικές αντιδράσεις και επιπτώσεις που αισθάνονται οι άνθρωποι λόγω θανάτου ενός αγαπημένου προσώπου. Περιλαμβάνει ένα μεγάλο φάσμα συναισθημάτων όπως λύπη, θυμό, απελπισία, ενοχές, φόβο. Ο κάθε άνθρωπος μπορεί να παρουσιάσει ένα διαφορετικό συνδυασμό συναισθημάτων και σωματικών ενοχλήσεων. Ο θάνατος ενός παιδιού δημιουργεί ένα ανυπόφορο αίσθημα αδικίας. Η απώλεια του μέλλοντος του παιδιού, τα ανεκπλήρωτα όνειρα και το παράλογο της συμφοράς, καθιστούν το χαμό ενός παιδιού από τις πλέον οδυνηρές ανθρώπινες εμπειρίες.
Οι γονείς μπορεί να αισθάνονται υπεύθυνοι για το θάνατο του παιδιού όσο παράλογο και εάν αυτό φαίνεται. Οι γονείς παράλληλα νιώθουν ότι έχουν χάσει ένα σημαντικό μέρος του ίδιου του εαυτού τους.
Ο θάνατος ενός συζύγου, είναι μια εξαιρετικά οδυνηρή εμπειρία. Εκτός από το σοβαρό συναισθηματικό σοκ, προκαλούνται νέα δύσκολα προβλήματα όπως αποδιοργάνωση της οικογένειας, ανάγκη αλλαγής τρόπου ζωής, απώλεια εισοδήματος, κοινωνικές επιπτώσεις.
Στους ηλικιωμένους ανθρώπους, ο θάνατος συζύγου σημαίνει απώλεια του ή της συντρόφου με τον οποίο πέρασε μια ολόκληρη ζωή αυτός ή αυτή που μένει πίσω. Στις προχωρημένες ηλικίες, η απώλεια συζύγου και τα αισθήματα μοναξιάς που ακολουθούν μπορεί να επιδεινωθούν και από την απώλεια λόγω θανάτου άλλων φίλων.
Ο θάνατος αγαπημένου προσώπου λόγω αυτοκτονίας είναι από τις δυσκολότερες καταστάσεις. Οι άνθρωποι του περιβάλλοντος, της οικογένειας και οι φίλοι δυσκολεύονται πολύ να δεχτούν και να ξεπεράσουν το δράμα που τους συμβαίνει. Νιώθουν ένα τεράστιο βάρος ευθύνης, ενοχών, θυμού και ντροπής. Μπορεί ακόμη να αισθάνονται σαν υπεύθυνοι για το θάνατο του αγαπημένου τους προσώπου.
Ο ψυχικός πόνος του πένθους είναι τόσο μεγάλος που μερικές φορές οι άνθρωποι αναζητούν τρόπους να τον αποφύγουν παρά να περάσουν από τα στάδια του. Δυστυχώς ο τρόπος αυτός δεν επιτρέπει την ανάρρωση από την ψυχική και σωματική οδύνη του πένθους.
Οι άνθρωποι για να μπορέσουν να ξεπεράσουν την τραυματική αυτή εμπειρία, πρέπει να περάσουν από τα στάδια του πένθους. Χρειάζονται τη βοήθεια της οικογένειας τους, των συγγενών και των φίλων τους. Ακόμη η βοήθεια εξειδικευμένων επαγγελματιών ψυχολόγων από τα πρώτα στάδια του πένθους, μπορεί να είναι εξαιρετικά χρήσιμη.
Είναι σημαντικό να διακρίνουμε κάποια στάδια από τα οποία οι άνθρωποι που έχασαν αγαπημένα τους πρόσωπα θα περάσουν κατά τη διάρκεια του πένθους τους.
Το αρχικό σοκ, χαρακτηρίζεται από την κρίση που ακολουθεί το δυστυχές συμβάν. Το στάδιο αυτό μπορεί να διαρκέσει μέρες ή εβδομάδες μετά από το θάνατο του αγαπημένου προσώπου. Η περίοδος αυτή χαρακτηρίζεται από πολλές αντιδράσεις σωματικές, συναισθηματικές, συμπεριφορικές και γνωσιακές.
Η δεύτερη κρίση, μπορεί να εμφανιστεί σε οποιαδήποτε στιγμή κατά τους πρώτους μερικούς μήνες. Το αρχικό μούδιασμα που παρατηρείται κατά το πρώτο στάδιο που ως ένα σημείο βοηθά τον άνθρωπο που πενθεί, εξαφανίζεται. Ο πόνος μπορεί να είναι ακόμη μεγαλύτερος και η κατάσταση δυσκολότερη από ότι αρχικά το άτομο που πενθεί, νόμιζε ότι θα μπορούσε να είναι.
Είναι σημαντικό στο στάδιο αυτό, να μην αποκρύβεται ο πόνος. Αυτός που πενθεί πρέπει να αναζητά βοήθεια από τα άτομα του περιβάλλοντος του, τα οποία μπορούν να το στηρίζουν.
Στο τρίτο στάδιο των αναμνήσεων, το άτομο που πενθεί ξαναθυμάται, αναπολεί πάρα πολύ και συνεχώς, το αγαπημένο του πρόσωπο που πέθανε. Πολλοί που πενθούν, εκπλήσσονται για το μεγάλο αριθμό πραγμάτων που ξαναθυμούνται και των εμπειριών που είχαν μαζί με τα χαμένα αγαπημένα τους πρόσωπα, τις οποίες βιώνουν ξανά νοητικά.
Στο τέταρτο στάδιο της προσαρμογής, το άτομο που πενθεί προσπαθεί να αντεπεξέλθει και να προσαρμοστεί στη νέα κατάσταση πραγμάτων που διαμορφώθηκε μετά την απώλεια του αγαπημένου προσώπου. Η ζωή χωρίς αυτό, είναι μια αδυσώπητη πραγματικότητα και στο τέταρτο στάδιο αρχίζει η επανεκτίμηση της ζωής. Η πορεία προς τα πάνω μπορεί τώρα να αρχίσει.
Στο πέμπτο στάδιο της παράδοσης, το άτομο που πενθεί, κερδίζει απόσταση από τις παλιές καταστάσεις και τους παλιούς ρόλους που είχε όταν ζούσε το αγαπημένο του πρόσωπο.
Στο έκτο στάδιο της μνήμης, με το αγαπημένο πρόσωπο που πέθανε δημιουργείται περισσότερο μια νέα σχέση μνήμης.
Στο έβδομο στάδιο της ολοκλήρωσης, οι σκέψεις για το αγαπημένο πρόσωπο που χάθηκε, γίνονται με λιγότερο ή και καθόλου πόνο. Υπάρχει πάντοτε το αίσθημα της λύπης αλλά όχι ο σπαρακτικός πόνος των πρώτων σταδίων.
Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι που πενθούν που θα περάσουν απαραίτητα από όλα τα πιο πάνω στάδια ή με τη συγκεκριμένη χρονολογική σειρά.
Ο κάθε άνθρωπος μπορεί να παρουσιάσει διαφοροποιήσεις όσον αφορά στη σειρά των σταδίων του πένθους που θα διέλθει και όσον αφορά στην ένταση και χρονική διάρκεια τους. Συνήθως χρειάζονται δύο χρόνια για να ξεπεράσει κάποιος το θάνατο αγαπημένου του προσώπου. Όταν πρόκειται για ξαφνικό τραυματικό θάνατο, ο χρόνος μπορεί να είναι μεγαλύτερος.
Υπάρχουν και περιπτώσεις που η φυσιολογική διαδικασία του πένθους μπορεί να μην εξελιχθεί κανονικά. Είναι δυνατόν να παρατηρηθούν επιπλοκές του πένθους όπως παρατεταμένη περίοδος θλίψης, μη αποδοχή της απώλειας, επίμονες ιδέες για το θάνατο του αγαπημένου προσώπου, κατάθλιψη σοβαρού βαθμού, ψυχοκινητικά προβλήματα και σύνδρομο μετατραυματικού στρες.
Σε τέτοιες περιπτώσεις είναι αναγκαία η βοήθεια και παρακολούθηση από ειδικό ψυχολόγο με εμπειρία στα θέματα σχετικά με την απώλεια αγαπημένων προσώπων λόγω θανάτου και το πένθος.
Με υπομονή, υποστήριξη, βοήθεια από τους συγγενείς και φίλους, οι περισσότεροι άνθρωποι με την πάροδο του χρόνου καταφέρνουν να αντιμετωπίσουν το πλήγμα του θανάτου του αγαπημένου τους προσώπου. Ο πόνος μειώνεται και παραμένουν οι προσφιλείς αναμνήσεις.
Πηγή
Αυτό το άρθρο έχει ως σκοπό να σας δώσει μερικές χρήσιμες πληροφορίες για την απώλεια και το πένθος, κυρίως όσον αφορά στη φυσική απώλεια. Θα αναφερθούν παράγοντες που εμπλέκονται και διαμορφώνουν την εμπειρία της απώλειας, τα χαρακτηριστικά του πένθους και πιθανοί τρόποι διαχείρισής του μέχρι την επούλωση.
Έρευνες δείχνουν ότι η κατανόηση της διαδικασίας του πένθους λόγω της απώλειας βοηθάει σημαντικά στην πληρέστερη και καλύτερη αντιμετώπισή του. Όταν γνωρίζεις ότι οι άνθρωποι που πενθούν έχουν παρόμοιες σκέψεις και συναισθήματα και σωματικές αντιδράσεις με σένα, τότε κατανοείς ότι αυτό που σου συμβαίνει είναι απόλυτα φυσιολογικό. Υπάρχουν σημαντικές ερευνητικές ενδείξεις που υποστηρίζουν πως αν δεν πενθήσουμε στον καιρό της απώλειας ή λίγο μετά, τότε το πένθος μπορεί να συσσωρευτεί μέσα μας. Αυτό μπορεί μακροπρόθεσμα να προκαλέσει συναισθηματικές δυσκολίες ή ακόμα και σωματική ασθένεια (BUPA, 2005).
Η απώλεια αποτελεί μέρος της ζωής. Ο κάθε άνθρωπος ωστόσο αντιδρά στην απώλεια με τον δικό του μοναδικό τρόπο. Το πώς αντιδρά κάποιος στην απώλεια έχει να κάνει με τον συνδυασμό πολλών παραγόντων.
Για παράδειγμα:
  • Από τη φύση της απώλειας. Ποιά είναι η σχέση σου με αυτόν τον άνθρωπο;
  • Με ποιό τρόπο πέθανε ή τον/την έχασες; Πώς βίωσες εσύ αυτή την εμπειρία;
  • Από την ξεχωριστή σου μοναδική προσωπικότητα και το προσωπικό σου στυλ αντιμετώπισης και προσαρμογής στην απώλεια.
  • Από τις προσωπικές σου εμπειρίες απώλειας που έχεις βιώσει.
  • Από το τι έχεις μάθει ή βιώσει για την απώλεια από τους γύρω σου (οικογένεια, κοινωνία, τοπικά ή και ευρύτερα).
  • Από την υποστήριξη που έχεις δεχθεί ή δεν έχεις δεχθεί βιώνοντας την απώλεια και τη διαδικασία του πένθους.
  • Από την προσωπική σου κοσμοθεωρία και τους πολιτισμικούς παράγοντες που σε έχουν επηρεάσει ή που έχεις υιοθετήσει. Ποια είναι η θεωρία σου για τη ζωή και τον θάνατο; Ποια είναι η σχέση σου ή όχι με το πνευματικό επίπεδο;
Όταν ένα αγαπημένο σε μας πρόσωπο πεθαίνει δεν αισθανόμαστε ότι το έχουμε χάσει ή θα μας λείψει μόνο σε σωματικό επίπεδο. Αισθανόμαστε επίσης ότι χάνουμε και όλες τις στιγμές που θα μπορούσαμε να ζήσουμε και να μοιραστούμε με αυτόν τον άνθρωπο στο μέλλον. Έτσι ο πόνος της απώλειας έχει να κάνει και με το ότι μας λείπει η παρουσία του ανθρώπου που χάσαμε, σε όλα τα επίπεδα.
Η λέξη ʽπένθοςʼ περιγράφει τα συναισθήματα και τις αισθήσεις που συνοδεύουν συνήθως την απώλεια ενός αγαπημένου σε μας προσώπου. Η περίοδος του πένθους συνοδεύεται από περίπλοκες ψυχοσωματικές αντιδράσεις που μπορεί να είναι και πολύ επώδυνες, μπορούν όμως να ξεπεραστούν μέσα από το βίωμά τους.

Σε συναισθηματικό επίπεδο, κατά τη διάρκεια του πένθους, μπορεί να βιώσεις κάποιο/α από τα παρακάτω:
  • Μούδιασμα- την αίσθηση ότι τίποτα από αυτό που ζεις δεν είναι αληθινό, απλά το φαντάζεσαι.
  • Την προσδοκία ότι ο άνθρωπος που έφυγε θα επιστρέψει.
  • Έλλειψη προσοχής ή δυσκολία να θυμηθείς πράγματα που έκανες ή έγιναν λίγο πριν, κατά τη διάρκεια και μετά την απώλεια.
  • Συναισθήματα θυμού, απόγνωσης, οργής, αίσθηση αδικίας γιʼαυτό που ζεις.
  • Συναισθήματα μεγάλου κενού και μοναξιάς.
  • Συναισθήματα ενοχής – ʽθα μπορούσα να είχα κάνει περισσότεραʼ, ʽθα μπορούσα να συμπεριφερθώ καλύτεραʼ.
Μερικά από τα σωματικά συμπτώματα του πένθους μπορεί να είναι τα εξής:
  • Δυσκολίες στον ύπνο- δυσκολία να σε πάρει ο ύπνος, διακοπές του ύπνου κατά τη διάρκεια της νύχτας.
  • Απώλεια ή αύξηση βάρους – λίγη ή υπερβολική κατανάλωση φαγητού.
  • Χαμηλή ενέργεια και ζωτικότητα, αίσθηση κούρασης.
  • Πονοκέφαλοι, πόνοι στο στήθος.
  • Διαταραχές στο στομάχι και στο πεπτικό σύστημα.
  • Απώλεια μαλλιών.
Ποιοι τρόποι/στρατηγικές μπορούν να σε βοηθήσουν κατά τη διάρκεια του πένθους;
Ο θάνατος είναι μέρος της ζωής. Το να προσκολληθεί κανείς στη φάση του πένθους ή το να αρνηθεί να πενθήσει δεν θα φέρει πίσω στη ζωή το αγαπημένο πρόσωπο. Το να αφεθείς στην διαδικασία του πένθους, όμως και να το βιώσεις μαζί με την βοήθεια των άλλων είναι κάτι που μπορεί να σου προσφέρει ανακούφιση και παρηγοριά.
Παρακάτω αναφέρονται μερικές προτάσεις που μπορούν, ίσως, να βοηθήσουν στο να ʽπενθήσεις καλάʼ:
Φροντίζοντας τον εαυτό σου μέσω της προσωπικής έκφρασης
  • Το να μιλήσεις. Είναι πολύ σημαντικό και σου αξίζει να μοιραστείς τις σκέψεις και τα συναισθήματά σου γύρω από την απώλεια με αγαπημένους σου ανθρώπους που μπορούν να ακούσουν και να σεβαστούν αυτό που περνάς.
  • Το να δημιουργήσεις. Θα μπορούσες να δημιουργήσεις ένα προσωπικό έργο τέχνης, ή κάτι που να σχετίζεται με ένα αγαπημένο σου χόμπι ή ασχολία.
  • Το να γράψεις. Μπορεί να θελήσεις να γράψεις ένα προσωπικό ημερολόγιο και μέσα από εκεί να εκφράσεις όλες τις σκέψεις και τα συναισθήματά σου.
  • Το να θυμάσαι. Ποιες ήταν οι πιο όμορφες στιγμές που είχες ζήσει με το αγαπημένο σου πρόσωπο; Με ποιόν τρόπο θα ήθελες ίσως να το τιμήσεις; Με ποιόν τρόπο θα ήθελες να παραμείνει ζωντανός/η στη μνήμη σου;
Φροντίζοντας τη φυσική σου υγεία
  • Το να κοιμάσαι αρκετά. Ακόμα κι αν έχεις δυσκολίες στον ύπνο είναι σημαντικό να αναπληρώνεις τις ώρες που έχασες και να ξεκουράζεσαι.
  • Το να αποφεύγεις χημικές ουσίες και αλκοόλ. Η χρήση χημικών ουσιών και αλκοόλ και ουσίες όπως η καφεΐνη και η νικοτίνη συνήθως δεν είναι βοηθητικές. Προτίμησε ένα ζεστό τσάι, χαμομήλι ή γάλα, που μπορούν να σε βοηθήσουν να χαλαρώσεις.
  • Το να ασκείσαι συστηματικά. Έρευνες έχουν δείξει ότι ακόμα και η πιο ήπια σωματική άσκηση, όπως ο περίπατος, βοηθάει σημαντικά στην αύξηση της ζωτικότητας και της ενέργειας.
  • Το να τρως καλά. Ακόμα κι αν η ποιότητα της διατροφής σου είναι το τελευταίο πράγμα στο μυαλό σου είναι πολύ σημαντικό να το προσέξεις.
Φροντίζοντας τον συναισθηματικό σου εαυτό
  • Το να ψυχαγωγείσαι. Ακόμα κι αν δεν έχεις όρεξη για διάφορες μορφές ψυχαγωγίας ή διασκέδασης είναι σημαντικό να δώσεις στον εαυτό σου φροντίδα και ευχαρίστηση. Για παράδειγμα το θέατρο, το σινεμά, ένα δείπνο έξω μαζί με φίλους, το να ακούσεις την αγαπημένη σου μουσική ή το να σου κάνουν μασάζ μπορεί να είναι πολύ βοηθητικό.
  • Το να συγχωρέσεις. Μπορεί να αισθάνεσαι θυμό για τον άνθρωπο που έφυγε ή ενοχή για τα πράγματα που πιστεύεις ότι δεν έκανες. Είναι σημαντικό να συγχωρέσεις και το πρόσωπο που έφυγε και τον εαυτό σου. Διοχέτευσε την ενέργειά σου σε κάτι θετικό.
  • Το να σχεδιάζεις για το μέλλον. Το να προγραμματίσεις διακοπές ή μια γιορτή ή συνάθροιση μπορεί να προκαλέσει συναισθηματική φόρτιση. Συζήτησε με τους αγαπημένους σου ανθρώπους και αποφάσισε αν και πώς θα ήθελες να αλλάξεις τις συνήθειες και τις παραδόσεις της οικογένειας ή τις δικές σου.
  • Το να βρεις την καλύτερη υποστήριξη που χρειάζεσαι για τον εαυτό σου. Σου αξίζει να βρεις και να απολάβεις την καλύτερη δυνατή βοήθεια για σένα κατά τη διάρκεια του πένθους σου. Συνήθως οι περισσότεροι γύρω μας θέλουν να βοηθήσουν αλλά δεν ξέρουν πώς.
Συμβουλές
  • Προτίμησε, λοιπόν, τη βοήθεια που σε κάνει να αισθάνεσαι ʽκαλάʼ.
  • Απόφευγε πιεστικές παραινέσεις, όπως να το ʽξεπεράσειςʼ σύντομα και βιαστικά ή όσους δεν σέβονται, περιγελούν ή υποτιμούν αυτό που ζεις.
  • Έκφρασε στους αγαπημένους σου με ποιόν τρόπο θα ήθελες να σε βοηθήσουν.
  • Συνήθως η στήριξη των φίλων και αγαπημένων προσώπων είναι πολύτιμη. Πολλοί άνθρωποι επίσης επιλέγουν και επιζητούν την επιπρόσθετη βοήθεια και στήριξη από επαγγελματίες όπως ψυχολόγους, συμβούλους, ιερείς κτλ.
  • Σε κάθε περίπτωση επέλεξε τον καλύτερο και πιο φερέγγυο τρόπο για σένα. Δυστυχώς, υπάρχουν και περιπτώσεις όπου κάποιοι άνθρωποι ίσως προσπαθήσουν να χρησιμοποιήσουν την κατάσταση που ζεις για δικό τους όφελος.
Πηγή

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

8 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

^^ποντικάκι^^ (θεανώ)

Νεοφερμένος

Το avatar του χρήστη ^^ποντικάκι^^
H θεανώ αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 27 ετών και επαγγέλεται Φοιτητής/τρια . Έχει γράψει 13 μηνύματα.

H ^^ποντικάκι^^ Ο κόσμος δημιουργείται σύμφωνα με σένα! έγραψε στις 08:40, 23-10-08:

#2
Η αλήθεια είναι πως η απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου και ιδιαίτερα ενός παιδιού είναι ένα από τα χειρότερα πράγματα που μπορούνε να σου τύχουνε σαν άνθρωπο,σαν ύπαρξη.
Δεν θα μπορούσα με τίποτα να φανταστώ τον εαυτό μου να χάνει κανένα από τα αγαπημένα μου πρόσωπα.
Ο λόγος είναι γιατί υπάρχουνε άνθρωποι και άνθρωποι στην ζωή μας...
Ανθρωποι που μας γεμίζουνε και άνθρωποι που απλά γνωρίζουμε.Για τους δεύτερους θα στεναχωριθούμε μεν με τον θάνατο τους αλλά δεν θα πονέσει τόσο η απώλεια τους όσο αυτή των πρώτων....
Για τους πρώτους είναι πάντα πιο δύσκολο.Ποιό άτομο δεν πόνεσε όταν έχασε τον λόγο ύπαρξης του?Το να χάνεις κάτι πολύτιμο πονά περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.Γιατί απλά είναι πολύτιμο.Γιατί απλά σε γεμίζει.Είναι το τελευταίο πράγμα που θα σκευτείς το βράδυ όταν θα πέσεις για ύπνο και το πρώτο το πρωί που θα ξυπνήσεις.
Απορροφά οτιδήποτε περικλύει την ύπαρξη σου,τα θέλω σου και τις πιο κρυφές σου επιθυμίες.
Είναι δύσκολη η απώλεια του προσώπου αυτού.Ποτέ δεν έχει σημασία η σχέση που έχουμε μαζί του απόλυτα.Ο σημαντικότερος παράγοντας που μετρά περισσότερο είναι οτι ήταν κάτι που αγαπούσαμε τόσο πολύ που θα δύναμε και την ψυχή μας για αυτό.
Το πιο τραγικό σίγουρα είναι αν σκεφτούμε οτι το άτομο που πέθανε είναι κάποιο μικρό παιδί.
Τότε η τραγικότητα αγγίζει τα ύψη!Η αιτία αυτού είναι το γεγονός πως το άτομο που χάθηκε ήτανε νέο και είχε όλη την ζωή μπροστά του.Μια τέτοια σκέψη σίγουρα δεν βοηθάει και τόσο τα οικογενειακά άτομα.Αντίθετα τους δείνει περισσότερη τροφή για πένθος.Η σφοδρή αίσθηση της αδικίας κάνει τους ανθρώπους να τρελαίνονται απο τον πόνο.
Ετσι μετά νιώθουνε πώς έχουνε δίκιο για τις κατηγώριες τους προς τον οποιονδήποτε.Με αυτόν τον τρόπο πιστεύω που χρησημοποιούνε θέλουνε να ρίξουνε σε κάποιον το φταίξιμο και αυτό (τουλάχιστον στην αρχή) έχει κάποια αποδοτικότητα στο να ελαφρύνουνε τον πόνο τους.


Ηταν πολύ ενδιαφέρον το άρθρο που βρήκες! Ηταν ενδιαφέρον να δώ και την επιστημονική άποψη πάνω σε κάτι τόσο άμεσο και ανθρώπινο.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

5 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

alis

Περιβόητο Μέλος

Το avatar του χρήστη alis
H alis αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 1,012 μηνύματα.

H alis έγραψε στις 17:27, 08-07-09:

#3
Πολυ ενδιαφερον θεμα..Ναι,εχω βιωσει την απωλεια,οπως και οι περισσοτεροι υποθετω,ενος πολυ αγαπημενου συγγενικου προσωπου...Τοτε ημουν πολυ μικρη για να το συνειδητοποιησω απολυτα...Αλλα και παλι ο πονος ηταν...ηταν τεραστιος.Δεν προλαβα να της πω αυτα που θα ηθελα και αισθανθηκα ποσες στιγμες ειχα αφησει να πανε χαμενες με ανουσιες συζητητσεις...Λυπαμαι,που δεν της ειπα λιγο πριν πεθανει ποσο πολυ την αγαπω...Λυπαμαι που δεν αποχαιρετησα την καημενη την γιαγια μου πριν πεθανει..Λυπαμαι που δεν ημουν εκει οταν εγινε να με βλεπει και να μην υποφερει,αφου εφυγε ασχημα,με πονους αβασταχτους...Νιωθω αβασταχτα ασχημα για τις φορες που της μιλησα αποτομα...Νιωθω χαλια για τις φορες που ειχα την ευκαιρια να την επισκεφθω και δεν το εκανα..Ενιωθα ασχημα που εβλεπα τα διαφορα συγγενικα μου προσωπα να καταρρεουν μπροστα μου...Αυτο με πληγωνε ακομα περισσοτερο...Λυπαμαι πραγματικα παιδια για οσους χασατε καποιον γιατι ξερω πως ειναι..Απλα κουραγιο..Τα αγαπημενα μας προσωπα θα ηθελαν να συνεχισουμε,εστω και χωρις αυτα...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

kalypso (lily allen)

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη kalypso
H lily allen αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 28 ετών , επαγγέλεται Μηχανολόγος μηχανικός και μας γράφει απο Μονακό (Ευρώπη). Έχει γράψει 1,764 μηνύματα.

H kalypso έγραψε στις 21:19, 08-07-09:

#4
Αρχική Δημοσίευση από alis
Πολυ ενδιαφερον θεμα..Ναι,εχω βιωσει την απωλεια,οπως και οι περισσοτεροι υποθετω,ενος πολυ αγαπημενου συγγενικου προσωπου...Τοτε ημουν πολυ μικρη για να το συνειδητοποιησω απολυτα...Αλλα και παλι ο πονος ηταν...ηταν τεραστιος.Δεν προλαβα να της πω αυτα που θα ηθελα και αισθανθηκα ποσες στιγμες ειχα αφησει να πανε χαμενες με ανουσιες συζητητσεις...Λυπαμαι,που δεν της ειπα λιγο πριν πεθανει ποσο πολυ την αγαπω...Λυπαμαι που δεν αποχαιρετησα την καημενη την γιαγια μου πριν πεθανει..Λυπαμαι που δεν ημουν εκει οταν εγινε να με βλεπει και να μην υποφερει,αφου εφυγε ασχημα,με πονους αβασταχτους...Νιωθω αβασταχτα ασχημα για τις φορες που της μιλησα αποτομα...Νιωθω χαλια για τις φορες που ειχα την ευκαιρια να την επισκεφθω και δεν το εκανα..Ενιωθα ασχημα που εβλεπα τα διαφορα συγγενικα μου προσωπα να καταρρεουν μπροστα μου...Αυτο με πληγωνε ακομα περισσοτερο...Λυπαμαι πραγματικα παιδια για οσους χασατε καποιον γιατι ξερω πως ειναι..Απλα κουραγιο..Τα αγαπημενα μας προσωπα θα ηθελαν να συνεχισουμε,εστω και χωρις αυτα...
Η γιαγιά σου καρδιά μου τα ήξερε όλα αυτά, κι ας μην της τα είχες πει ποτέ.. Ήξερε πόσο την αγαπούσες και πως η σκέψη σου ήταν εκεί, ακόμη κι αν δεν ήσουν εκεί η ίδια. Κι αν, ίσως, μας βλέπει τώρα από κάπου, ξέρει πως τη θυμάσαι και πως την αγαπάς, όπως και τότε που την είχες κοντά σου..

Κατα τα άλλα.. στο πρώτο ποστ του Καγιριου αναγνώρισα κάποια από τα συναισθήματα που είχα νιώσει, όταν έφυγε η δική μου γιαγιά - το μοναδικό αγαπημένο πρόσωπο που έχω χάσει. Δεν θυμάμαι να ένιωσα ότι με εγκατέλειψε.. Η μόνη σκέψη που γύριζε στο μυαλό μου εκείνες τις ημέρες, και ήταν μάλιστα χαραγμένη ανεξίτηλα, ήταν η φράση "δεν θα την ξαναδω"..
Γιατί όταν ήμουν κοντά της, δίπλα της, ένιωθα πως με περιβάλλει μια ζεστασιά, ένα σύννεφο του οποίου το κάθε άτομο ήταν διαποτισμένο με την αγάπη που της είχα, και την αγάπη που είχε εκείνη σε μένα.. Και μου φαινόταν αδιανόητο το γεγονός ότι είχε φύγει, ότι δεν θα ξαναήμουν κοντά της- ότι είχε φύγει και πήρε μαζί της και το προστατευτικό συννεφάκι και όλη της την αγάπη..
Ο καιρός όμως πέρασε και η γραφή ξεθώριασε. Οι αναμνήσεις όμως έμειναν, και η σκέψη μου τρέχει πάντα σε εκείνη όποτε θα θελα να την είχα δίπλα μου, να μοιραστώ μια στενοχώρια, μια χαρά, μια απογοήτευση, έναν προβληματισμό.. ακόμα κι όταν απλά θα θελα καταφύγιο την αγκαλιά της, για να κρυφτώ από όλα εκείνα που φοβάμαι.
Δεν πήγα ποτέ από τότε στο νεκροταφείο να την επισκεφθώ, γιατί μου φαινόταν κρύο και ανούσιο να μιλάω σε ένα μάρμαρο. Το πένθος δεν έφυγε όμως.. Δεν φεύγει ποτέ ίσως, όπως δε φεύγει και η αγάπη που είχαμε γι αυτόν τον άνθρωπο που χάθηκε.. Οπότε προτιμώ να τη θυμάμαι όπως ήταν, και κάθε φορά που τη σκέφτομαι και κλείνω τα μάτια να νιώθω να με περιβάλλει ξανα εκείνο το συννεφάκι.



πς. δεν το πιστεύω ότι σβήστηκε το αρχικό μου ποστ.. ήταν το μόνο ποστ που έχω γράψει και παραλίγο να με πάρουν τα κλάματα

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη kalypso : 08-07-09 στις 21:25.
5 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

alis

Περιβόητο Μέλος

Το avatar του χρήστη alis
H alis αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 1,012 μηνύματα.

H alis έγραψε στις 22:47, 08-07-09:

#5
Αρχική Δημοσίευση από kalypso
Η γιαγιά σου καρδιά μου τα ήξερε όλα αυτά, κι ας μην της τα είχες πει ποτέ.. Ήξερε πόσο την αγαπούσες και πως η σκέψη σου ήταν εκεί, ακόμη κι αν δεν ήσουν εκεί η ίδια. Κι αν, ίσως, μας βλέπει τώρα από κάπου, ξέρει πως τη θυμάσαι και πως την αγαπάς, όπως και τότε που την είχες κοντά σου..

Κατα τα άλλα.. στο πρώτο ποστ του Καγιριου αναγνώρισα κάποια από τα συναισθήματα που είχα νιώσει, όταν έφυγε η δική μου γιαγιά - το μοναδικό αγαπημένο πρόσωπο που έχω χάσει. Δεν θυμάμαι να ένιωσα ότι με εγκατέλειψε.. Η μόνη σκέψη που γύριζε στο μυαλό μου εκείνες τις ημέρες, και ήταν μάλιστα χαραγμένη ανεξίτηλα, ήταν η φράση "δεν θα την ξαναδω"..
Γιατί όταν ήμουν κοντά της, δίπλα της, ένιωθα πως με περιβάλλει μια ζεστασιά, ένα σύννεφο του οποίου το κάθε άτομο ήταν διαποτισμένο με την αγάπη που της είχα, και την αγάπη που είχε εκείνη σε μένα.. Και μου φαινόταν αδιανόητο το γεγονός ότι είχε φύγει, ότι δεν θα ξαναήμουν κοντά της- ότι είχε φύγει και πήρε μαζί της και το προστατευτικό συννεφάκι και όλη της την αγάπη..
Ο καιρός όμως πέρασε και η γραφή ξεθώριασε. Οι αναμνήσεις όμως έμειναν, και η σκέψη μου τρέχει πάντα σε εκείνη όποτε θα θελα να την είχα δίπλα μου, να μοιραστώ μια στενοχώρια, μια χαρά, μια απογοήτευση, έναν προβληματισμό.. ακόμα κι όταν απλά θα θελα καταφύγιο την αγκαλιά της, για να κρυφτώ από όλα εκείνα που φοβάμαι.
Δεν πήγα ποτέ από τότε στο νεκροταφείο να την επισκεφθώ, γιατί μου φαινόταν κρύο και ανούσιο να μιλάω σε ένα μάρμαρο. Το πένθος δεν έφυγε όμως.. Δεν φεύγει ποτέ ίσως, όπως δε φεύγει και η αγάπη που είχαμε γι αυτόν τον άνθρωπο που χάθηκε.. Οπότε προτιμώ να τη θυμάμαι όπως ήταν, και κάθε φορά που τη σκέφτομαι και κλείνω τα μάτια να νιώθω να με περιβάλλει ξανα εκείνο το συννεφάκι.


πς. δεν το πιστεύω ότι σβήστηκε το αρχικό μου ποστ.. ήταν το μόνο ποστ που έχω γράψει και παραλίγο να με πάρουν τα κλάματα
Nαι ελπιζω οτι η γιαγια μου το ηξερε και ευχαριστω πολυ για τη συμπαρασταση...Μου εκανε καλο..Ειναι πραγματι το μοναδικο προσωπο που εχω χασει και εγω και το σοκ ηταν μεγαλο...Λυπαμαι παρα πολυ για την δικη σου γιαγια,επισης(οσο ανουσιο,κλισε και ισως ψευτικο να φαινεται)...Και στο δικο μου μυαλο βρισκοταν η ιδια σκεψη..Οτι δεν θα την ξαναδω ποτε...Και ειναι τοσο αδικο...Δεν προλαβαμε να..να χαρουμε αρκετα...Και ειναι τοσο κριμα.Τουλαχιστον εχω καλες αναμνησεις απο εκεινη και μονο καλες...Ηταν ο καλυτερος ανθρωπος που ηξερα αντικειμενικα...Δεν θυμαμαι να ειχε φωναξει σε καποιον ουτε μια φορα η να μην ειχε συμπεριφερθει με αγαπη και συμπαθεια σε ολους...Ετσι θελω να την θυμαμαι..Και οχι την καταβεβλημενη και απελπισμενη απο τον καρκινο γυναικα...Κατα τ'αλλα τα συναισθηματα μου ειναι ιδια με τα δικα σου..Αισθανομου και εγω μια θαλπωρη οταν βρισκομουν κοντα της και τη λατρευα οπως και εκεινη εμενα...Και ειναι τοσο αδικο που εφυγε...Ηταν και σχετικα νεα...Παντως σε ευχαριστω και παλι λυπαμαι για την απωλεια σου...Και συμπασχω...Σε νιωθω απολυτα..

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Oralee (Κωνσταντίνα)

Τιμώμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη Oralee
H Κωνσταντίνα αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 38 ετών και μας γράφει απο Γλυφάδα (Αττική). Έχει γράψει 5,264 μηνύματα.

H Oralee living, laughing and loving, έγραψε στις 02:28, 16-07-09:

#6
Δεν θέλω να σας φρικάρω, αλλά το να χάνεις γιαγιά ή παππού δεν συγκρίνεται με το να χάνεις γονιό. Αν νιώθεις άσχημα με την γιαγιά ή τον παππού, νιώθεις χίλιες φορές πιο άσχημα με τον γονιό - ειδικά αν δεν έχεις κάνει δική σου οικογένεια ή/και πεθάνουν νέοι. Τουλάχιστον οι γιαγιάδες κι οι παππούδες όσο να 'ναι έχουν προλάβει να ζήσουν τις ζωές τους.. και δεν σε τρώει αυτό το "γιατί δεν έκανα παιδί ΤΟΣΑ χρόνια να το δει;"

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

10 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

fielda

Πολύ δραστήριο μέλος

Το avatar του χρήστη fielda
H fielda αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 31 ετών και επαγγέλεται IT . Έχει γράψει 479 μηνύματα.

H fielda έγραψε στις 10:33, 16-07-09:

#7
Αρχική Δημοσίευση από kajira
Δεν θέλω να σας φρικάρω, αλλά το να χάνεις γιαγιά ή παππού δεν συγκρίνεται με το να χάνεις γονιό. Αν νιώθεις άσχημα με την γιαγιά ή τον παππού, νιώθεις χίλιες φορές πιο άσχημα με τον γονιό - ειδικά αν δεν έχεις κάνει δική σου οικογένεια ή/και πεθάνουν νέοι. Τουλάχιστον οι γιαγιάδες κι οι παππούδες όσο να 'ναι έχουν προλάβει να ζήσουν τις ζωές τους.. και δεν σε τρώει αυτό το "γιατί δεν έκανα παιδί ΤΟΣΑ χρόνια να το δει;"
Δυστυχώς έχεις απόλυτο δίκιο Ειδικά όταν ο γονιός φεύγει σε μικρή σχετικά ηλικία και νιώθεις, πέρα από τον απερίγραπτο πόνο, και την αδικία που υπέστη και αυτός και η οικογένειά σου πραγματικά είναι ανυπόφορο. Όταν συνεχώς σε βασανίζει το γιατί και ξέρεις ότι δε θα είναι δίπλα σου να ζήσει τις χαρές μαζί σου, ούτε τις λύπες, ούτε τα χαζά, τα αστεία, τα σοβαρά, ακόμα και τους τσακωμούς. Ξέρεις ότι η γιαγιά ή ο παππούς τουλάχιστον έκαναν έναν κύκλο, είδαν παιδιά-εγγόνια. Ο γονιός όμως; Όταν φεύγει νωρίς είναι τόσο μα τόσο δύσκολο

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

6 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

ΜΕΛΑΝΙΑ

Νεοφερμένος

Το avatar του χρήστη ΜΕΛΑΝΙΑ
Ο ΜΕΛΑΝΙΑ αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει μόλις ένα μήνυμα.

O ΜΕΛΑΝΙΑ έγραψε στις 13:10, 04-08-09:

#8
Και που να δείτε τι γίνεται όταν χάνεις το παιδί σου και μάλιστα χωρίς να υπάρχει μία αρρώστια αλλά για αμέλεια άλλου.
Ξέρεις τι είναι να μεγαλώνεις ένα παιδί και στα 9 του να σου το φέρνουν πίσω νεκρό επειδή κάποιος δεν σου το πρόσεξε όπως όφειλε; Και να σου συμβαίνουν όλα τα στάδια πένθους μαζί ενώ υπάρχει ακόμα ένα παιδί ζωντανό που δεν αντέχει να βλέπει τους γονείς του σε κατάσταση απόγνωσης και πρέπει να "σταθείς" και να "χαρείς" με ό,τι κάνει αυτό το παιδί για να περάσει όσο πιο ανώδυνα γίνεται αυτή την κατάσταση.
Και να αισθάνεσαι οτι με το ένα σου πόδι βρίσκεσαι σε αυτή τη ζωή η οποία εξελίσσεται σαν εφιάλτης γιατί ξυπνάς το πρωί και ξαναανακαλύπτεις τι έχει συμβεί και θα ήθελες να μην έχεις ξυπνήσει και αντικρύσει όλα όσα σε πονάνε ενώ με το άλλο σου πόδι βρίσκεσαι εκεί που είναι και το παιδί σου που έχασες. Να στέκεσαι μπροστά σε ένα μνήμα και να μην το πιστεύεις αυτό που συμβαίνει. Να κοιτάς μία φωτογραφία και να ξέρεις οτι δεν πρόκειται να υπάρξει άλλη, οτι όλα τα παιδιά θα μεγαλώσουν και θα βιώσουν πράγματα ενώ αυτό όχι.
Και μέσα σε όλα αυτά ένα άλλο παιδί που έχει δικαίωμα στην ευτυχία, την γαλήνη και όλα αυτά που βίωνε μέχρι σήμερα. Ακόμα ακόμα και στην συντροφικότητα που πλέον δεν μπορείς να του προσφέρεις.
Και να ελπίζεις οτι στο τέλος όλα θα πάνε καλά και να ξέρεις οτι αυτό θα πρέπει να γίνει σε χρόνο dt γιατί δεν έχεις την πολυτέλεια του χρόνου.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

7 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Πιτουρονιφάδα (Κωνσταντίνα)

Νεοφερμένος

Το avatar του χρήστη Πιτουρονιφάδα
H Κωνσταντίνα αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 28 ετών και επαγγέλεται Φοιτητής/τρια . Έχει γράψει 4 μηνύματα.

H Πιτουρονιφάδα έγραψε στις 03:03, 11-08-09:

#9
Θυμάμαι πως πάντα φοβόμουν μήπως χάσω τον πατέρα μου- δάκρυζα μόνο στη σκέψη.Ήμουν "το κορίτσι του μπαμπα" και του είχα φοβερή αδυναμία.
Τελικά αυτό που φοβόμουν, συνέβει φετος τον Μαιο.Και συνέβει εντελώς ξαφνικά.Έβλεπα ραδιοαρβύλα, χτυπάει το τηλεφωνο, ακουω την αδερφη μου να κλαίει, της πέρνω το ακουστικό απο τα χέρια."Περίεργη κατάσταση" μου λέει μια κυρία στο ακουστικό.Τρέχουμε κεντρο Αθηνα, στο νοσοκομείο.Βλεπουμε τον ξαδερφο μου, μας αγκαλιάζει και μας λεει..ο πατερας σας δεν τα καταφερε τελικά.

Θέλω να τονίσω πως, πέρα απο το τραγικό του γεγονότος, βίωσα συναισθηματα που τελικά με οδήγησαν σε μια αλλη όψη της ζωης.Ξεζουμίζω την καθε ημερα που ζω, κάνω πραγματα για να κανω υπερηφανο τον πατερα μου, αδιαφορώ για ανθρώπους μίζερους και κακούς, διεκδικώ με αποφασιστικότητα τα δικαιωματα μου και νιώθω πως, εφόσον αντιμετωπισα ενα απο τα χειροτερα σεναρια που θα μπορούσαν να μου συμβούν, μπορώ να αντιμετωπίζω το οτιδήποτε.
Το πένθος ως περίοδος αλλαγών, σου δίνει την ευκαιρία να αναθεωρήσεις αξίες, ανθρώπους και καταστασεις.

Alis, ακόμη κι αν είχες προλάβει να κάνεις και να πεις πράματα με τη γιαγιά σου, ο πόνος θα ήταν ο ίδιος.Στο λέω εγώ που, μεχρι τα 20 μου που εχασα τον πατερα μου, καθε πρωι και καθε βραδυ τον αγκαλιαζα και του ελεγα πως τον αγαπω.Είναι ο ίδιος πόνος!

Και κάτι τελευταίο ως συμβουλη: τα σταδια του πενθους, όπως αυτά αναφέρονται στο αρθρο που παρεθεσε η Kajira, δεν θα πρεπει να αποφευγονται.Πολλοι ειναι εκεινοι που αρνούνται να δεχτούν μια απώλεια.Πρέπει να πονέσεις, να θυμώσεις και να ξεσπάσεις ώστε να νιώσεις ψυχική γαλήνη.Αν δεν το κάνουμε για εμας, ας το κανουμε για τα ατομα που χασαμε.

Carpe Diem!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

18 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Ophelia (Μάρα)

Διάσημο Μέλος

Το avatar του χρήστη Ophelia
H Μάρα αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 786 μηνύματα.

H Ophelia έγραψε στις 12:26, 11-08-09:

#10
Θέλω να τονίσω πως, πέρα απο το τραγικό του γεγονότος, βίωσα συναισθηματα που τελικά με οδήγησαν σε μια αλλη όψη της ζωης.Ξεζουμίζω την καθε ημερα που ζω, κάνω πραγματα για να κανω υπερηφανο τον πατερα μου, αδιαφορώ για ανθρώπους μίζερους και κακούς, διεκδικώ με αποφασιστικότητα τα δικαιωματα μου και νιώθω πως, εφόσον αντιμετωπισα ενα απο τα χειροτερα σεναρια που θα μπορούσαν να μου συμβούν, μπορώ να αντιμετωπίζω το οτιδήποτε.
Το πένθος ως περίοδος αλλαγών, σου δίνει την ευκαιρία να αναθεωρήσεις αξίες, ανθρώπους και καταστασεις.
Eμένα πάλι το πένθος δρα εντελώς διαφορετικά στην ψυχοσύνθεση μου. Αντί να πω ''e sera sera...'', ''η ζωή είναι μικρή'', ''άδραξε την μέρα...'' και όλα τα υπόλοιπα αισιόδοξα που θα έπρεπε, με πιάνει μια απίστευτη ματαιότητα για τα πάντα. Μια μαυρίλα, μια μιζέρια, ένα πράγμα πολύ ακαθόριστο που απλά, θέλω να κάτσω σε μια γωνιά και να μην κάνω τίποτα. Είναι φυσιολογικό; Σίγουρα πάντως αναθεωρείς πολλά σε μια τέτοια φάση...και ελέγχεις τις αντοχές σου.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

gademis (Δημήτρης)

Τιμώμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη gademis
Ο Δημήτρης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 39 ετών , επαγγέλεται Η.Μ.Μ.Υ. και μας γράφει απο Χαλάνδρι (Αττική). Έχει γράψει 1,238 μηνύματα.

O gademis "ένα προσωπικό μήνυμα" έγραψε στις 13:33, 11-08-09:

#11
Eμένα πάλι το πένθος δρα εντελώς διαφορετικά στην ψυχοσύνθεση μου. Αντί να πω ''e sera sera...'', ''η ζωή είναι μικρή'', ''άδραξε την μέρα...'' και όλα τα υπόλοιπα αισιόδοξα που θα έπρεπε, με πιάνει μια απίστευτη ματαιότητα για τα πάντα. Μια μαυρίλα, μια μιζέρια, ένα πράγμα πολύ ακαθόριστο που απλά, θέλω να κάτσω σε μια γωνιά και να μην κάνω τίποτα. Είναι φυσιολογικό;
(Disclaimer: δεν ειμαι ψυχολόγος η τιποτα τετοιο, οι παρακάτω αποψεις ειναι συμπεράσματα που έβγαλα απο το δικιά μου εμπειρία με τον εαυτό μου και πρέπει να τους δωθεί η ανάλογη βαρύτητα)

Αν εννοείς αν συμβαίνει και σε άλλους με το φυσιολογικό τοτε ναι, συμβαίνει. Μου έχει συμβεί και εμένα όταν έχασα πρίν απο δύο περίπου χρόνια κάποιον απο την οικογένειά μου μετά απο μακροχρόνια περιέτεια με την υγεία της.
Αυτά ακριβώς που περιγράφεις τα σκευτομαι και εγώ, τα ένιωθα και τα νιώθω ακόμα. Κάποιες ψυχοσυνθέσεις αντιδρούν έτσι, μαλλον άτομα που είναι προδιατεθειμένα απο πρίν, και το περίεργο είναι οτι οι σκέψεις αυτές δεν σχετίζονται τουλάχιστον σε συνειδητό επίπεδο με το αντικείμενο του πένθους, απλά ήταν αφορμή αυτο.

Ο άνθρωπος μπορεί να κανει τα πάντα, αρκεί να το πιστέψει, και αυτο ειναι και απο τους μεγαλύτερους κινδύνους που διατρέχει καποιος που έχει τέτοια ψυχολογία και αρχίζει να πείθει τον εαυτό του οτι όλα είναι μάταια και οτι δέν υπάρχει λογος να δράσει και να κάνει τίποτα. Το κακό είναι οτι αυτή η διαδικασία σταματαει πολλές φορές την ψυχολογική διαδικασία του πένθους και σε "κολλάει" στο στάδιο που είσαι. Ενώ δηλαδή είναι απόλυτα φυσιολογικό να το περάσεις σαν ενα στάδιο του πένθους, αν το αφήσεις να συνεχιστεί για πολύ καιρό υπάρχει περίπτωση να επιρρεάσει εκτώς απο το χαρακτήρα σου σε πολύ βαθύ επίπεδο, και τις σχέσεις σου με τους αλλους (φιλους, οικογένοια, σχέση αν έχεις). Κάνε συνειδητή προσπάθεια να ξεφύγεις απο αυτή την κατάσταση και να πείσεις τον εαυτό σου οτι δεν θελεις να είσαι σε αυτή (ουσιαστικα αυτό είναι). Πίεζε τον εαυτό σου να πηγαίνεις κόντρα στην αδράνεια που αισθάνεσαι. Νιώθω λίγο ένοχος που συμβουλευω έτσι κάποιον αλλον τη στιγμή που δεν εχω καταφέρει τα αντιστοιχα πράγματα εγώ αλλα πραγματικά το χειρότερο που μπορείς να κάνεις είναι να αφήσεις τον εαυτό σου να πιστέψει οτι ειναι αποδεκτή κατάσταση αυτή και να τη συνηθήσει. Έχεις και το πλεονέκτημα οτι εισαι πιό μικρή και εχεις μεγαλύτερη "ψυχολογική ελαστικότητα".

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

7 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Πιτουρονιφάδα (Κωνσταντίνα)

Νεοφερμένος

Το avatar του χρήστη Πιτουρονιφάδα
H Κωνσταντίνα αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 28 ετών και επαγγέλεται Φοιτητής/τρια . Έχει γράψει 4 μηνύματα.

H Πιτουρονιφάδα έγραψε στις 23:38, 11-08-09:

#12
Αρχική Δημοσίευση από μάρα_κουταμάρα
Eμένα πάλι το πένθος δρα εντελώς διαφορετικά στην ψυχοσύνθεση μου. Αντί να πω ''e sera sera...'', ''η ζωή είναι μικρή'', ''άδραξε την μέρα...'' και όλα τα υπόλοιπα αισιόδοξα που θα έπρεπε, με πιάνει μια απίστευτη ματαιότητα για τα πάντα. Μια μαυρίλα, μια μιζέρια, ένα πράγμα πολύ ακαθόριστο που απλά, θέλω να κάτσω σε μια γωνιά και να μην κάνω τίποτα. Είναι φυσιολογικό; Σίγουρα πάντως αναθεωρείς πολλά σε μια τέτοια φάση...και ελέγχεις τις αντοχές σου.
Δεν υπάρχουν "πρέπει" στα ανθρώπινα αισθήματα!Αυτό που νιώθεις είναι απολυτα φυσιολογικο.Και οπως ειπε και ο gademis, ειναι θεμα ψυχοσυνθεσης.Αν θες να καθίσεις και να μην κανεις τίποτα, καν'το.Αλλα εχε στο νου σου το εξης:

Φαντασου τη διαθεση ενος φυσιολογικού ανθρωπου σαν μια καμπύλη που τη μια φτανει στην κορυφη και την αλλη στον πατο, και παλι απο την αρχη.Θα ηταν ανησυχητικο αν αυτη η καμπυλη γινόταν γραμμή, δηλαδη αν έμενες μονιμα σε μια συναισθηματικη κατασταση για μεγαλο χρονικο διάστημα.Γι αυτο προσπαθησε να αντισταθεις στη μιζέρια που νιώθεις, αν και μονο αν αυτη παυει να είναι κυκλική (δηλαδη να σε ανακουφίζει) και καταληγει σε μια μονιμη κατασταση.

Μη φοβάσαι τη μιζέρια που λες οτι νιώθεις.Απλώς συζήτησε το με τον εαυτό σου και φιλοσοφισε.
Και μην φοβασαι να μιλήσεις σε κοντινούς σου ανθρώπους αν πραγματικά το έχεις ανάγκη.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Ophelia (Μάρα)

Διάσημο Μέλος

Το avatar του χρήστη Ophelia
H Μάρα αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 786 μηνύματα.

H Ophelia έγραψε στις 11:55, 12-08-09:

#13
Βασικά ευχαριστώ πολύ και τους δυο σας για το ενδιαφέρον αλλά αυτό που περιέγραψα είναι μια περασμένη (και όχι ξεχασμένη ή πλήρως ξεπερασμένη) πλέον κατάσταση...αν το είχα ποστάρει πριν κάποιο καιρό θα με πετυχαίνατε εν βρασμώ. Η αλήθεια είναι πως και σαν ψυχοσύνθεση είμαι έτσι αλλά ευτυχώς είχα δίπλα μου άτομα που -και να ήθελα να αδρανοποιηθώ- με τραβήξαν προς τα πάνω. Είναι αυτοί οι περίεργοι μηχανισμοί της ζωής...

Απλά μου έκανε εντύπωση η προσέγγιση της νιφάδας γιατί είναι με διαφορά η πλέον αισιόδοξη προσέγγιση για το πένθος που έχω ακούσει... Εγώ το βίωσα λίγο διαφορετικά αλλά είναι πολλοί οι παράγοντες που ''ορίζουν'' το πως θα το περάσει κάποιος. Δεν είναι μόνο η ψυχοσύνθεση του πενθούντος αλλά και οι συγκυρίες, οι περιστάσεις...είναι μια κάπως περίπλοκη διαδικασία.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Πιτουρονιφάδα (Κωνσταντίνα)

Νεοφερμένος

Το avatar του χρήστη Πιτουρονιφάδα
H Κωνσταντίνα αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 28 ετών και επαγγέλεται Φοιτητής/τρια . Έχει γράψει 4 μηνύματα.

H Πιτουρονιφάδα έγραψε στις 03:22, 13-08-09:

#14
Αρχική Δημοσίευση από μάρα_κουταμάρα

Απλά μου έκανε εντύπωση η προσέγγιση της νιφάδας γιατί είναι με διαφορά η πλέον αισιόδοξη προσέγγιση για το πένθος που έχω ακούσει... Εγώ το βίωσα λίγο διαφορετικά αλλά είναι πολλοί οι παράγοντες που ''ορίζουν'' το πως θα το περάσει κάποιος. Δεν είναι μόνο η ψυχοσύνθεση του πενθούντος αλλά και οι συγκυρίες, οι περιστάσεις...είναι μια κάπως περίπλοκη διαδικασία.
Μην παρεξηγηθώ, δεν είμαι μες την τρελή χαρά όλες τις ώρες..
Είναι όντως θέμα ψυχοσύνθεσης.Η αδερφή μου για παραδειγμα το έχει παρει πολύ άσχημα.Σήμερα όταν βγήκε απο το μπάνιο ανακάλυψε οτι της φεύγουν όλο και περισσότερες τούφες απο τα μαλλιά..είναι συνέχεια στην τσίτα και νιώθει ενοχές επειδή δεν ήταν πολύ κοντά με τον πατέρα μου.Ίσως το χω πάρει ελαφρύτερα διότι είχαμε την πλέον τέλεια σχεση πατερα-κόρης.Ίσως επειδή ξερω τί θα μου λεγε αν μπορούσε να μου μιλήσει.Η αδερφή μου νιώθω πως είναι απαρηγόρητη, δεν ξέρω πώς να την βοηθήσω και με πονάει πολυ, το ίδιο και τη μητέρα μου.

Κάποτε είχα ακούσει πως, όταν "φευγουν" οι γονείς, τα αδέρφια γίνονται "ξαδερφια".Μου φαίνεται παράλογο, εμείς ήρθαμε ακομη πιο κοντά.Έχει ζήσει κανείς σας τέτοια περίπτωση?

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Φωτηs

Δραστήριο Μέλος

Το avatar του χρήστη Φωτηs
Ο Φωτηs αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 48 ετών , επαγγέλεται Έμπορος και μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 167 μηνύματα.

O Φωτηs έγραψε στις 11:01, 13-08-09:

#15
Αρχική Δημοσίευση από Πιτουρονιφάδα
Μην παρεξηγηθώ, δεν είμαι μες την τρελή χαρά όλες τις ώρες..
Είναι όντως θέμα ψυχοσύνθεσης.Η αδερφή μου για παραδειγμα το έχει παρει πολύ άσχημα.Σήμερα όταν βγήκε απο το μπάνιο ανακάλυψε οτι της φεύγουν όλο και περισσότερες τούφες απο τα μαλλιά..είναι συνέχεια στην τσίτα και νιώθει ενοχές επειδή δεν ήταν πολύ κοντά με τον πατέρα μου.Ίσως το χω πάρει ελαφρύτερα διότι είχαμε την πλέον τέλεια σχεση πατερα-κόρης.Ίσως επειδή ξερω τί θα μου λεγε αν μπορούσε να μου μιλήσει.Η αδερφή μου νιώθω πως είναι απαρηγόρητη, δεν ξέρω πώς να την βοηθήσω και με πονάει πολυ, το ίδιο και τη μητέρα μου.

Κάποτε είχα ακούσει πως, όταν "φευγουν" οι γονείς, τα αδέρφια γίνονται "ξαδερφια".Μου φαίνεται παράλογο, εμείς ήρθαμε ακομη πιο κοντά.Έχει ζήσει κανείς σας τέτοια περίπτωση?
Πριν απο τρια χρονια εχασα την μητερα μου που την υπεραγαπουσα πολυ και μου στoιχησε πολυ η απωλεια τηs.Σημερα εχω το ιδιο προβλημα με την αδελφη σου απο την στεναχωρια μου εχω χασει τα μισα μαλλια μου.Ο Κουρεαs που τον επισκεπτομαι καθε φορα μου το τονιζει το προβλημα οτι καθε φορα ειναι ολο και πιο εντονο.Αλλα ξερειs τι λεω κοριτσι μου καθε φορα, αs χασω ολα τα μαλλια αρκει να μπορουσα να την φερω πισω.Οσο για την σχεση μου με τα αλλα αδελφια μου εγινε λιγο πιο απομακρη αλλα κραταμε ακομα οσο μπορουμε τιs επαφεs μαs.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

alis

Περιβόητο Μέλος

Το avatar του χρήστη alis
H alis αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 1,012 μηνύματα.

H alis έγραψε στις 15:39, 03-09-09:

#16
Αρχική Δημοσίευση από kajira
Δεν θέλω να σας φρικάρω, αλλά το να χάνεις γιαγιά ή παππού δεν συγκρίνεται με το να χάνεις γονιό. Αν νιώθεις άσχημα με την γιαγιά ή τον παππού, νιώθεις χίλιες φορές πιο άσχημα με τον γονιό - ειδικά αν δεν έχεις κάνει δική σου οικογένεια ή/και πεθάνουν νέοι. Τουλάχιστον οι γιαγιάδες κι οι παππούδες όσο να 'ναι έχουν προλάβει να ζήσουν τις ζωές τους.. και δεν σε τρώει αυτό το "γιατί δεν έκανα παιδί ΤΟΣΑ χρόνια να το δει;"
Βέβαια, έχεις δίκιο. Σαφώς και δεν συγκρίνεται, αλλά αυτή η γνώση έρχεται αργότερα, αρκετά αργότερα σκέφτεσαι ότι ''τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι χειρότερα'' και ότι δεν συγκρίνεται με μια άλλη μεγαλύτερη απώλεια.

Δεν το κάνει, πιο εύκολο, αυτό έχω να πω. Τουλάχιστον, στην αρχή. Πάντως καλύτερα να δεις τον γονιό σου να χάνεται παρά εκείνος να δει το παιδί του να χάνεται. Πάντα υπάρχει κάτι χειρότερο.

Αλλά η απώλεια ενός γονιού είναι σίγουρα απίστευτη....

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

*natalia5555* (Ναταλία)

Δραστήριο Μέλος

Το avatar του χρήστη *natalia5555*
H Ναταλία αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 191 μηνύματα.

H *natalia5555* sagapw........... έγραψε στις 00:06, 18-10-10:

#17
Οταν έχασα τη αδερφή μου ήμουν 14 χρονών και εκείνη ήταν 23,νόμιζα οτι ο κόσμος μου γκρεμίστηκε,για πολυ καιρο θυμάμαι μισούσα τους πάντες,κατηγορούσα τους πάντες,δεν έδιχνα ποσο πονούσα αλλα μέσα μου πέθαινα,ήθελα να καταρεύσω αλλά έπρεπε να στηριξω τη μαμά μου που ήταν σε άθλια ψυχολογική κατάσταση,πέρασαν αρκετα χρόνια αλλά ο πόνος είναι ίδιος.Πολλές φορές της μιλάω και νομίζω ότι μ'ακουει,και με προστατεύει απο'κει ψηλά.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

panabarbes (Πάνος)

Δραστήριο Μέλος

Το avatar του χρήστη panabarbes
Ο Πάνος αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 22 ετών , επαγγέλεται Φοιτητής/τρια και μας γράφει απο Κερατσίνι (Αττική). Έχει γράψει 201 μηνύματα.

O panabarbes έγραψε στις 15:30, 09-06-11:

#18
Εσείς τι πιστεύετε;Πρέπει να ''πενθούμε αιώνια'' όταν πεθαίνει κάποιο αγαπημένο μας πρόσωπο,ίσως γιατί έτσι αυτό θα παραμείνει πνευματικά εν ζωή ή θα πρέπει να συνεχίζουμε τη ζωή μας και να αφήσουμε πίσω το παρελθόν μαζί με ότι αυτό συνεπάγεται;

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

D_G (Δημήτρης)

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη D_G
Ο Δημήτρης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 1,756 μηνύματα.

O D_G έγραψε στις 16:11, 09-06-11:

#19
Επειδή δεν καταλαβαίνω την ερώτησή σου, αν θέλεις, προσδιόρισε με περισσότερη ακρίβεια τι ακριβώς εννοείς.

Πενθούμε "αιώνια" τι εννοείς, όταν χάνεις ένα πολύ αγαπητό σου πρόσωπο, δεν θα θρηνήσεις; Δεν θα σε πιάσει κατάθλιψη;

Ο χρόνος βέβαια επουλώνει κάποιες πληγές, αλλά για σκέψου π.χ. μία μάνα που χάνει το παιδί της (το συνάντησα πέρσι όταν πέθανε ένας φίλος μου από καρκίνο) τι οδύνη αισθάνεται αυτή η μητέρα, και ο χρόνος βέβαια θα επουλώσει κάποιες πληγές, αλλά όσο και να είναι, δεν θα θυμάται το παιδί της σε όλη της την ζωή, και δεν θα πονάει με την τραγική απώλειά του;

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

panabarbes (Πάνος)

Δραστήριο Μέλος

Το avatar του χρήστη panabarbes
Ο Πάνος αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 22 ετών , επαγγέλεται Φοιτητής/τρια και μας γράφει απο Κερατσίνι (Αττική). Έχει γράψει 201 μηνύματα.

O panabarbes έγραψε στις 16:13, 09-06-11:

#20
Εννοώ όχι απλώς να το θυμόμαστε και να το νοσταλγούμε κάποιες στιγμές (άλλωστε αυτό ανήκει στην 2η περίπτωση της ερώτησης μου) αλλά να το δείχνουμε έμπρακτα καθημερινά π.χ. συχνά οι γιαγιάδες όταν πεθαίνει ο άντρας τους φοράνε για χρόνια μαύρα ρούχα,πηγαίνουν και επισκέπτονται το νεκροταφείο και άλλα τέτοια..

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

RunawayDreamer (Βίκυ)

Δραστήριο Μέλος

Το avatar του χρήστη RunawayDreamer
H Βίκυ αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 24 ετών , επαγγέλεται Φοιτητής/τρια και μας γράφει απο Ηγουμενίτσα (Θεσπρωτία). Έχει γράψει 404 μηνύματα.

H RunawayDreamer ήταν η ζωή τους, λένε, τραγωδία... έγραψε στις 16:34, 09-06-11:

#21
το πένθος για μένα είναι προσωπική υπόθεση και πρέπει να γίνεται μέσα μας.
Θέλω να πω, πως το να φοράς μαύρα εμένα δε μου λέει τίποτα...απλώς κάνεις/εμφανίζεσαι έτσι όπως θέλουν οι άλλοι, όπως λένε οι άγραφοι νόμοι της κοινωνίας.
Δεν έχει "πρέπει" και "δεν πρέπει" σε έναν θάνατο και ούτε τι θα "πρέπει" να ακολουθήσει μετά από αυτόν.
Κάνεις αυτό που αισθάνεσαι, φέρεσαι έτσι όπως αισθάνεσαι και ντύνεσαι όπως αισθάνεσαι. Το πένθος πρέπει να είναι εσωτερικό και όχι εξωτερικό..
γνώμη μου απλά, μη με φάτε..

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

5 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

ShatteredIce

Πολύ δραστήριο μέλος

Το avatar του χρήστη ShatteredIce
H ShatteredIce αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 541 μηνύματα.

H ShatteredIce Out from Under έγραψε στις 16:38, 09-06-11:

#22
βασικά εγώ σε κανα δυο κηδείες που είχα πάει (όχι στενών συγγενών) παραλίγο να βάλω τα γέλια..νευρικό γέλιο φυσικά, δεν κάνω πάρτυ στις κηδείες..

τώρα για να μπω στο θέμα, όταν χάνουμε ένα αγαπημένο πρόσωπο, σαφώς ο πόνος θα είναι μεγάλος αλλά όπως λένε, ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός.. δηλαδή δεν χρειάζεται να κλαίμε μερόνυχτα και για μια ζωή για το άτομο που πέθανε (δεν είναι ούτε λογικό, ούτε και εφικτό-όσο και να θέλει να κλαίει κάποιος συνέχεια, κάποια στιγμή δεν μπορεί άλλο). το καλύτερο είναι να κρατάμε τις καλές αναμνήσεις με αυτό το άτομο και κάθε φορά που θα το φέρνουμε στο νου μας είναι σαν να ζει μαζί μας.. Η ανάμνηση φέρνει τα χαμένα πρόσωπα κοντά μας, όχι η συνεχής θλίψη που είναι και επιβλαβής για την υγεία μας.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Rempeskes

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη Rempeskes
Ο Rempeskes αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Hair stylist . Έχει γράψει 5,593 μηνύματα.

O Rempeskes έγραψε στις 23:39, 09-06-11:

#23
Η ανάμνηση φέρνει τα χαμένα πρόσωπα κοντά μας, όχι η συνεχής θλίψη που είναι και επιβλαβής για την υγεία μας.

λολ

η ίδια η ζωή είναι επιβλαβής για την υγεία μας
ευτυχώς στο τέλος ψοφάμε και γιατρευόμαστε

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

ShatteredIce

Πολύ δραστήριο μέλος

Το avatar του χρήστη ShatteredIce
H ShatteredIce αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 541 μηνύματα.

H ShatteredIce Out from Under έγραψε στις 00:15, 10-06-11:

#24
Αρχική Δημοσίευση από Rempeskes
λολ

η ίδια η ζωή είναι επιβλαβής για την υγεία μας
ευτυχώς στο τέλος ψοφάμε και γιατρευόμαστε
lol τι πεζός....

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Rempeskes

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη Rempeskes
Ο Rempeskes αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Hair stylist . Έχει γράψει 5,593 μηνύματα.

O Rempeskes έγραψε στις 00:23, 10-06-11:

#25
διπλολ
λες κ ο θανατος είναι ενα λυρικό ζήτημα...



χμ ...θενξ
αυτό μου δίνει ένα έναυσμα για σκέψη
τριλολ!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

ShatteredIce

Πολύ δραστήριο μέλος

Το avatar του χρήστη ShatteredIce
H ShatteredIce αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 541 μηνύματα.

H ShatteredIce Out from Under έγραψε στις 00:29, 10-06-11:

#26
Αρχική Δημοσίευση από Rempeskes
διπλολ
λες κ ο θανατος είναι ενα λυρικό ζήτημα...



χμ ...θενξ
αυτό μου δίνει ένα έναυσμα για σκέψη
τριλολ!
και τετραλολ, και πενταλολ... ότι θέλεις

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Oralee (Κωνσταντίνα)

Τιμώμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη Oralee
H Κωνσταντίνα αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 38 ετών και μας γράφει απο Γλυφάδα (Αττική). Έχει γράψει 5,264 μηνύματα.

H Oralee living, laughing and loving, έγραψε στις 00:46, 10-06-11:

#27
Η ζωή είναι πιο δυνατή από τον θάνατο. Είναι αδύνατο να θρηνείς αιώνια, ακόμα και να θες. Το να τηρείς κάποια εθιμοτυπικά φυσικά και δεν σημαίνει πως θρηνείς ακόμα, ο θρήνος είναι πάντα και μόνο εσωτερικός και δεν σχετίζεται με οτιδήποτε εξωτερικό.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Rempeskes

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη Rempeskes
Ο Rempeskes αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Hair stylist . Έχει γράψει 5,593 μηνύματα.

O Rempeskes έγραψε στις 00:56, 10-06-11:

#28
αρκεταλολ; ???



υγ. για να μη λέτε ότι τρολλάρω
το πένθος περνάει.
κατά βάση η συνειδητοποίηση και η αποδοχή έρχονται με τον χρόνο

το θέμα είναι τι μένει πίσω από αυτή την διαδικασία
είναι υγιές να αναπολούμε, μάλιστα
...μα έχουμε και κάθε δικαίωμα να διοχετεύουμε τα παραπροϊόντα της δυικότητας του ζειν. αλλιώς πάλι αρρωσταίνουμε

κοινώς, ξεσπάστε.

σκοτώστε και τους συγγενείς των φίλων σας αν χρειαστεί
θα αποκτήσετε κοινά βιώματα στην παρέα

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

5 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Αλίκη Βακ.

Εκκολαπτόμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη Αλίκη Βακ.
H Αλίκη Βακ. αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 25 ετών και μας γράφει απο Ηράκλειο (Κρήτη). Έχει γράψει 78 μηνύματα.

H Αλίκη Βακ. Μου λείπεις τόσο!!!!!!!!!!:'((((((((( έγραψε στις 12:18, 05-08-11:

#29
Γιαγιά μου λείπεις!!!!!!!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

marsmile.m (μαρια η' μαρισα :))

Νεοφερμένος

Το avatar του χρήστη marsmile.m
H μαρια η' μαρισα :) αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 22 ετών και επαγγέλεται Μαθητής/τρια . Έχει γράψει 16 μηνύματα.

H marsmile.m <3 έγραψε στις 11:54, 29-07-12:

#30
πονος........κλαμα....... σας ευχομαι ποτε να μην χασετε δικο σας ανθρωπο!!!!! ενα συναισθημα που μακαρι να μην υπηρχε....!!!! ΘΛΙΨΗ
ΠΟΝΟς


Αρχική Δημοσίευση από Αλίκη Βακ.
Γιαγιά μου λείπεις!!!!!!!
σε καταλαβαινω...... χτες την εχασα!!!!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη MissKit : 29-07-12 στις 11:57. Αιτία: Συγχώνευση μηνυμάτων - χρησιμοποιήστε την επεξεργασία για προσθήκες
0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Tickle

Εκκολαπτόμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη Tickle
H Tickle αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 104 μηνύματα.

H Tickle έγραψε στις 14:55, 12-04-14:

#31
Είπα να μην ανοίξω άλλο θέμα αφού βρήκα αυτό..
Είχα γνωριστεί με δυο κορίτσια-κολλητές όταν πήγαινα φροντιστήριο στο λύκειο. Δεν κάναμε και πολύ κολλητή παρέα αλλά περνάγαμε πολύ ωραία, γελάγαμε και είχα γνωριστεί και τους φίλους τους. Αφότου τελειώσαμε το λύκειο δεν ξανασυναντηθήκαμε,κλασσικά όπως γίνεται πάντα Τεσπά, μετά από χρόνια έμαθα ότι η μια κοπέλα είχε πεθάνει και από τότε κάθε φορά που βλέπω την άλλη κοπέλα απο το φβ , είναι χρήσιμο τελικά, συνέχεια είναι λυπημένη ακόμα κι αν έχουν περάσει κάποια χρόνια από το χαμό του κοριτσιού. Την είχα κάνει add όταν την είχα βρει αλλά θέλω να μιλάμε πιο πολύ ή να συναντιόμαστε όταν τυχαίνει να είμαστε στην ιδια πόλη,πχ τώρα στις γιορτές. Πιστεύετε ότι έχει σταματήσει κάθε επαφή με το παρελθόν της και έχει κρατήσει τους πιο κοντινούς της για να μην θυμάται την άλλη κοπέλα ή να προσπαθήσω να της δείξω ότι δεν την έχω ξεχάσει τουλάχιστον εγώ και θέλω να βλεπόμαστε; [αν είναι να της μιλήσω μετά από χρόνια της να της πω για να μην το πάρει στραβά. ]
Ευχαριστώ!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 3 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Mάιρα

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη Mάιρα
H Mάιρα αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 1,674 μηνύματα.

H Mάιρα έγραψε στις 05:54, 14-08-15:

#32
Μόνο όταν φύγει απ την ζωή ένας κοντινός σου άνθρωπος καταλαβαίνεις πόσο θα σου λείψει, όταν περνάνε οι μέρες και έρχεται στις σκέψεις σου και αρχίζεις να κλαίς διότι θυμάσαι όσα έχετε ζήσει μαζί. Το γεγονός πως δεν θα ξανά συμβεί τίποτα από όλα αυτά σε κάνει να στεναχωρίεσαι περισσότερο. Αλλά δεν μπορείς να κάνεις τίποτα για να το αλλάξεις. Δυστυχώς δεν ξέρουμε πότε ήρθε η ώρα μας για να πάμε σε κάποιο άλλο μέρος διαμονής, μόνιμο μακριά από τα πρόσώπα που μας αγαπούν, δεν υπάρχει επιστροφή. Εσύ προχωράς την ζωή σου γιατί το να μένεις στάσιμος δεν αλλάζει τον θάνατο, ούτε πρόκειται να φέρει πίσω το άτομο, αλλά είναι δύσκολο. Βέβαια κανείς δεν ξεχνίεται μέχρι να τον ξεχάσουμε εμείς οι ίδιοι..τουλάχιστον αυτά τα άτομα που έφυγαν ίσως να χουν βρει γαλήνη εκεί που είναι και χει ηρεμήσει η ψυχή τους.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 2 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ64

Νεοφερμένος

Το avatar του χρήστη ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ64
H ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ64 αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 53 ετών . Έχει γράψει 18 μηνύματα.

H ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ64 έγραψε στις 14:49, 27-10-15:

#33
Μαιρα ειμαι η Αναστασια γραφηκα σ αυτο το σαιτ για τον πονο της απωλειας του συντροφου μου που χαθηκε αιφνιδια πριν 2 μηνες.Δεν ξερω πως να ανοιξω νεο θεμα κια ετσι διαβαζοντας απαντω σε σενα για να μιλησω καπου.Ειναι πολυ μεγαλη οδυνη και νομιζω οτι δεν θα την ξεπερασω ποτεεεε.Εχω πολλα ασχημα συμπτωματα που με οδηγουν σε ενα κατηφορο χωρις γυρισμο.Ημασταν πολυ αγαπημενο ζευγαρι 30 χρονια αυτο δεν ξεπερνιεται με τιποτα.Πριν δυο χρονια εχασα και τη μανα μου δυσκολευτηκα πολυ αλλα ειχα στηρηγμα το συντροφο μου.Η ζωη εχει χασει καθε νοημα για μενα και τιποτα δεν εχει σημασια για μενα πια.Εχω και παιδια αλλα γιατι νομιζω οτι τελειωσαν ολα για μενα?Απλα δεν βλεπω πως θα συνεχισω να ζω χωρις εκεινον που ηταν τα παντα για μενα ολη μου η ζωη.Το ξαφνικο του πραγματος ειναι ακομη πιο οδυνηρο και δυσκολα το δεχεσαι.Εχω πεσει σε βαθεια καταθληψη και δεν μπορω να σηκωθω.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 2 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

BLUE SEA (Τέσα Ηλιού)

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη BLUE SEA
H Τέσα Ηλιού αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Μεταπτυχιακός Φοιτητής/τρια . Έχει γράψει 1,603 μηνύματα.

H BLUE SEA Μπαμπά μου,θα ζεις πάντα στην καρδιά μου έγραψε στις 22:51, 02-12-16:

#34
Ενδιαφέρον θέμα και επίκαιρο για εμένα, επειδή έχασα πρόσφατα τον πατέρα μου. Όσο για τα στάδια έχω να πω το εξής:
Μέχρι το 40ημερο μνημόσυνο του πατέρα μου, που έγινε την προηγούμενη Κυριακή βρισκόμουν στο στάδιο της άρνησης. Δεν ήθελα να δεχτώ ότι συνέβη αυτό στο πιο αγαπημένο μου πρόσωπο. Και στην κηδεία και στο μνημόσυνο επέλεξα να αποστασιοποιηθώ και προσπάθησα να δω τα γεγονότα σαν να ήμουν απέξω και να έβλεπα μια ταινία στον κινηματογράφο. Ξέρω ότι μπορεί να σας ακουστώ διαστροφική. Έτσι, όμως μπόρεσα να αντέξω. Όσο περνάνε οι μέρες όμως κλαίω πολύ περισσότερο και το συνειδητοποιώ πολύ περισσότερο. Το συναίσθημα του θυμού ή της ζήλιας βέβαια ουδέποτε το ένιωσα ούτε πρόκειται να το νιώσω. (Σε καμία περίπτωση βέβαια δεν κρίνω αυτούς που νιώθουν έτσι). Ούτε ο Θεός φταίει ούτε οι γιατροί κι εμείς η οικογένειά του ήμασταν πάντα δίπλα του. Επίσης, γιατί να ζηλέψω όσες φίλες μου έχουν τον πατέρα τους; Δεν μου φταίνε σε κάτι. Εγώ θέλω όλος ο κόσμος να είναι καλά.
edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη BLUE SEA : 02-12-16 στις 22:57.
0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

BLUE SEA (Τέσα Ηλιού)

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη BLUE SEA
H Τέσα Ηλιού αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Μεταπτυχιακός Φοιτητής/τρια . Έχει γράψει 1,603 μηνύματα.

H BLUE SEA Μπαμπά μου,θα ζεις πάντα στην καρδιά μου έγραψε στις 22:49, 19-12-16:

#35
Υπάρχει κάτι που με προβληματίζει πολύ: Έχω απότομες μεταπτώσεις. Εκεί που τις τρείς τελευταίες μέρες ένιωθα καλύτερα, έπεσα απότομα ψυχολογικά. Εκεί που γελάω επειδή ακούω κάτι αστείο, μετά από λίγο μπορεί να βάλω τα κλάματα. Επίπλέον, το βράδυ είναι αφόρητο. Κυριολεκτικά φράζω. Αυτό συμβαίνει διότι τότε έρχομαι αντιμέτωπη με τον εαυτό μου και συνειδητοποιώ περισσότερο την απώλεια. (Την ημέρα με τη δουλειά, το διάβασμα για τη σχολή και τις διάφορές άλλες υποχρεώσεις ξεφεύγω κάπως).
Επίσης, είναι η πρώτη φορά που νιώθω -σε αντίθεση με ό,τι ανέφερα στο παραπάνω μήνυμα, ποτέ να μη λέ ποτέ-ότι έχω αρχίσει να γίνομαι οξύθυμη. Δεν το εξωτερικεύω βέβαια, γιατί το θεωρώ άδικο να ξεσπάω στους άλλους, ενώ δεν φταίνε σε τίποτα απολύτως. (Θα πώ ένα παράδειγμα: Είδα σ' ένα από τα διαμερίσματα της πολυκατοικίας που μένω δύο άτομα να στολίζουν για Χριστούγεννα. Αισθάνθηκα την ανάγκη να τους περιλούσω με την υδροφόρα της πυροσβεστικής, ενώ δεν μου φταίνε σε τίποτε. Ο θυμός μου δηλαδή βγαίνει με έναν εσωτερικευμένο τρόπο. Αν και δεν ενοχλώ κανεναν οτιδήποτε κι αν σκέπτομαι, μιας και η σκέψη δεν δαμάζεται, υποφέρω για τον θυμό που αισθάνομαι). Μήπως τρελάθηκα; Ώρες ώρες νιώθω ότι σπάζουν οι κίονες της ψυχικής μου αντοχής και δν ορίζω τον εαυτό μου. Και πάλι συγνώμη για τα λόγια απόγνωσης. Πρέπει να επισκεύσω τελικά το ραντεβού με τον ειδικό.
Υ/Γ Συμβαίνουν αυτά και σε άλλους/ες που πενθούν;
edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη BLUE SEA : 19-12-16 στις 23:24.
0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Claire Rentfield (Βάσω.)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Claire Rentfield
H Βάσω. αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Άνεργος/η . Έχει γράψει 5,606 μηνύματα.

H Claire Rentfield έγραψε στις 23:15, 19-12-16:

#36
Δεν τρελλάθηκες Τέσα μου, είναι απόλυτα φυσικό να νοιώθεις έτσι. Είναι ακόμα πολύ νωρίς, έχει περάσει λίγος καιρός από τον θάνατο του πατέρα σου και γι' αυτό νοιώθεις έτσι, μην ξεχνάς πως αυτά είναι τα πρώτα σου Χριστούγεννα χωρίς εκείνον.
Θυμάμαι καλά πως ένοιωθα εγώ, κάποιες φορές το νοιώθω ακόμα, όταν βλέπω ηλικιωμένα ζευγάρια. Απίστευτη και τεράστια ζήλεια, γιατί εκείνοι γερνάνε μαζί κι εγώ δεν πρόλαβα να το ζήσω αυτό.
Με τον καιρό θα περάσει αυτό και δεν θα νοιώθεις πια έτσι. ΄Ομως δεν είναι καλό για σένα το ότι δεν εξωτερικεύεις αυτά που νοιώθεις, γι' αυτό θα έλεγα πως ναι, πρέπει να επισπεύσεις την επίσκεψη στον ειδικό.
4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

BLUE SEA (Τέσα Ηλιού)

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη BLUE SEA
H Τέσα Ηλιού αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Μεταπτυχιακός Φοιτητής/τρια . Έχει γράψει 1,603 μηνύματα.

H BLUE SEA Μπαμπά μου,θα ζεις πάντα στην καρδιά μου έγραψε στις 23:25, 19-12-16:

#37
Αρχική Δημοσίευση από Claire Rentfield
Δεν τρελλάθηκες Τέσα μου, είναι απόλυτα φυσικό να νοιώθεις έτσι. Είναι ακόμα πολύ νωρίς, έχει περάσει λίγος καιρός από τον θάνατο του πατέρα σου και γι' αυτό νοιώθεις έτσι, μην ξεχνάς πως αυτά είναι τα πρώτα σου Χριστούγεννα χωρίς εκείνον.
Θυμάμαι καλά πως ένοιωθα εγώ, κάποιες φορές το νοιώθω ακόμα, όταν βλέπω ηλικιωμένα ζευγάρια. Απίστευτη και τεράστια ζήλεια, γιατί εκείνοι γερνάνε μαζί κι εγώ δεν πρόλαβα να το ζήσω αυτό.
Με τον καιρό θα περάσει αυτό και δεν θα νοιώθεις πια έτσι. ΄Ομως δεν είναι καλό για σένα το ότι δεν εξωτερικεύεις αυτά που νοιώθεις, γι' αυτό θα έλεγα πως ναι, πρέπει να επισπεύσεις την επίσκεψη στον ειδικό.
Σ' ευχαριστώ πάρα πολύ για την ενθάρρυνση. Έχω γίνει κουραστική, αλλά θα σου το ξαναπώ: Νιώθω πολύ ευγνώμων για την τόσο ανθρώπινη αντιμετώπισή σου!
1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Claire Rentfield (Βάσω.)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Claire Rentfield
H Βάσω. αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Άνεργος/η . Έχει γράψει 5,606 μηνύματα.

H Claire Rentfield έγραψε στις 23:33, 19-12-16:

#38
Αρχική Δημοσίευση από BLUE SEA
Σ' ευχαριστώ πάρα πολύ για την ενθάρρυνση. Έχω γίνει κουραστική, αλλά θα σου το ξαναπώ: Νιώθω πολύ ευγνώμων για την τόσο ανθρώπινη αντιμετώπισή σου!
Τέσα μου δεν χρειάζεται να με ευχαριστείς και να νοιώθεις ευγνώμων. ΄Οταν το πέρασα κι εγώ, άτομο από το σάιτ εδώ μου στάθηκε και μάλιστα καθημερινά. Αλλοίμονο αν εγώ που το έχω ζήσει, δεν μπορώ να καταλάβω την ανάγκη σου για επικοινωνία.
Αν θέλεις και νοιώθεις άβολα να γράφεις δημόσια, μπορούμε να επικοινωνούμε και με πμ όταν βρίσκεις χρόνο και μπαίνεις. Πραγματικά θα χαρώ πολύ να σε βοηθήσω με την εμπειρία μου, όπως βοήθησαν κι εμένα όταν το χρειάστηκα.
2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

alcyone

MyCat Moderator

Το avatar του χρήστη alcyone
H alcyone αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 3,458 μηνύματα.

H alcyone έγραψε στις 23:38, 19-12-16:

#39
Αρχική Δημοσίευση από BLUE SEA
Υπάρχει κάτι που με προβληματίζει πολύ: Έχω απότομες μεταπτώσεις. Εκεί που τις τρείς τελευταίες μέρες ένιωθα καλύτερα, έπεσα απότομα ψυχολογικά. Εκεί που γελάω επειδή ακούω κάτι αστείο, μετά από λίγο μπορεί να βάλω τα κλάματα. Επίπλέον, το βράδυ είναι αφόρητο. Κυριολεκτικά φράζω. Αυτό συμβαίνει διότι τότε έρχομαι αντιμέτωπη με τον εαυτό μου και συνειδητοποιώ περισσότερο την απώλεια. (Την ημέρα με τη δουλειά, το διάβασμα για τη σχολή και τις διάφορές άλλες υποχρεώσεις ξεφεύγω κάπως).
Επίσης, είναι η πρώτη φορά που νιώθω ότι έχω αρχίσει να γίνομαι οξύθυμη. Δεν το εξωτερικεύω βέβαια, γιατί το θεωρώ άδικο να ξεσπάω στους άλλους, ενώ δεν φταίνε σε τίποτα απολύτως. (Θα πώ ένα παράδειγμα: Είδα σ' ένα από τα διαμερίσματα της πολυκατοικίας που μένω δύο άτομα να στολίζουν για Χριστούγεννα. Αισθάνθηκα την ανάγκη να τους περιλούσω με την υδροφόρα της πυροσβεστικής, ενώ δεν μου φταίνε σε τίποτε. Ο θυμός μου δηλαδή βγαίνει με έναν εσωτερικευμένο τρόπο. Αν και δεν ενοχλώ κανεναν οτιδήποτε κι αν σκέπτομαι, μιας και η σκέψη δεν δαμάζεται, υποφέρω για τον θυμό που αισθάνομαι). Μήπως τρελάθηκα; Ώρες ώρες νιώθω ότι σπάζουν οι κίονες της ψυχικής μου αντοχής και δν ορίζω τον εαυτό μου. Και πάλι συγνώμη για τα λόγια απόγνωσης. Πρέπει να επισκεύσω τελικά το ραντεβού με τον ειδικό.
Υ/Γ Συμβαίνουν αυτά και σε άλλους/ες που πενθούν;
Η απώλεια ενός δικού μας ανθρώπου, αλλάζει τη ζωή μας κι αυτό δεν είναι εύκολα διαχειρίσιμο.
Όταν έχασα τον πατέρα μου, ένιωθα κι εγώ κάπως έτσι. Ένα είδος φθόνου για εκείνους που είχαν ακόμα το προνόμιο να αποκαλούν κάποιον με τη λέξη "μπαμπά", που μετά εξελίχθηκε σε ανθρώπους μιας κάποιας ηλικίας που έβλεπα στο δρόμο και σχεδόν αντιπαθούσα επειδή απλά ζούσαν ενώ ο δικός μου πατέρας ήταν στο χώμα... Ακόμα και ζητιάνους κι έλεγα μέσα μου πόσο "πλούσιοι" είναι στην πραγματικότητα γιατί έχουν τη υγεία τους, ότι πιο πολύτιμο.
Όσο για το ψυχολογικό, και που το εξωτερίκευα, δεν "κέρδισα" και πολλά πράγματα. Εμένα μου εξελίχτηκε σε ψυχοσωματικό, και μάλιστα όχι αμέσως, αλλά 6 μήνες αργότερα, άρχισα να έχω προβλήματα υγείας. Όχι φανταστικά, αλλά πραγματικά. ΄Ετρεχα σε γιατρούς διαφόρων ειδικοτήτων γιατί μέχρι να γίνει θεραπεία από κάτι που υπέφερα, προέκυπτε κάτι άλλο. Όταν μετά από καιρό σταμάτησε κι αυτή η ταλαιπωρία μου, άρχισα να έχω αρρωστοφοβία. Με το παραμικρό, ήμουν σίγουρη οτι ήταν κάτι πολύ σοβαρό. Με τον καιρό αυτό μειώθηκε, αλλά πρέπει να ξέρεις οτι μεγάλο ρόλο παίζει το περιβάλλον σου.
Είναι καλό να έχεις γύρω σου ανθρώπους να σε στηρίζουν. Είτε συγγενείς, είτε φίλος, είτε σύντροφος, αυτό είναι που τελικά βοηθάει πολύ για να περάσεις αυτή την επώδυνη περίοδο του πένθους, όσο το δυνατόν πιο ανώδυνα.

Εν κατακλείδι, γινόμαστε φτωχότεροι όταν κάποιος που αγαπούμε "φεύγει" είναι σαν να χάνουμε ένα μέλος του σωματός μας.
Το χαμένο μέλος δεν πρόκεται να ξαναφυτρώσει, αλλά μπορούμε σιγά-σιγά να επιβιώνουμε και χωρίς αυτό, ωσότου τελικά να καταφέρουμε να ζούμε και να προχωράμε τη ζωή μας.
edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη alcyone : 19-12-16 στις 23:42. Αιτία: προσθήκη κειμένου
5 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Claire Rentfield (Βάσω.)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Claire Rentfield
H Βάσω. αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Άνεργος/η . Έχει γράψει 5,606 μηνύματα.

H Claire Rentfield έγραψε στις 00:06, 20-12-16:

#40
Εν κατακλείδι, γινόμαστε φτωχότεροι όταν κάποιος που αγαπούμε "φεύγει" είναι σαν να χάνουμε ένα μέλος του σωματός μας.
Το χαμένο μέλος δεν πρόκεται να ξαναφυτρώσει, αλλά μπορούμε σιγά-σιγά να επιβιώνουμε και χωρίς αυτό, ωσότου τελικά να καταφέρουμε να ζούμε και να προχωράμε τη ζωή μας.
Ακριβώς αυτό που γράφει εδώ η alcyone είναι όλο το νόημα. Αν καταλάβουμε αυτό και πορευτούμε ανάλογα, θα καταφέρουμε να προχωρήσουμε.
3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

BLUE SEA (Τέσα Ηλιού)

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη BLUE SEA
H Τέσα Ηλιού αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Μεταπτυχιακός Φοιτητής/τρια . Έχει γράψει 1,603 μηνύματα.

H BLUE SEA Μπαμπά μου,θα ζεις πάντα στην καρδιά μου έγραψε στις 21:57, 20-12-16:

#41
Αρχική Δημοσίευση από Claire Rentfield
Αν θέλεις και νοιώθεις άβολα να γράφεις δημόσια, μπορούμε να επικοινωνούμε και με πμ όταν βρίσκεις χρόνο και μπαίνεις. Πραγματικά θα χαρώ πολύ να σε βοηθήσω με την εμπειρία μου, όπως βοήθησαν κι εμένα όταν το χρειάστηκα.
Σε ευχαριστώ πάρα πολύ και σου είμαι υπόχρεη. Δεν θα κάνω όμως κατάχρηση της καλοσύνης σου.
Αρχική Δημοσίευση από alcyone
Εμένα μου εξελίχτηκε σε ψυχοσωματικό, και μάλιστα όχι αμέσως, αλλά 6 μήνες αργότερα, άρχισα να έχω προβλήματα υγείας. Όχι φανταστικά, αλλά πραγματικά. ΄Ετρεχα σε γιατρούς διαφόρων ειδικοτήτων γιατί μέχρι να γίνει θεραπεία από κάτι που υπέφερα, προέκυπτε κάτι άλλο. Όταν μετά από καιρό σταμάτησε κι αυτή η ταλαιπωρία μου, άρχισα να έχω αρρωστοφοβία. Με το παραμικρό, ήμουν σίγουρη οτι ήταν κάτι πολύ σοβαρό. Με τον καιρό αυτό μειώθηκε, αλλά πρέπει να ξέρεις οτι μεγάλο ρόλο παίζει το περιβάλλον σου.
Είναι καλό να έχεις γύρω σου ανθρώπους να σε στηρίζουν. Είτε συγγενείς, είτε φίλος, είτε σύντροφος, αυτό είναι που τελικά βοηθάει πολύ για να περάσεις αυτή την επώδυνη περίοδο του πένθους, όσο το δυνατόν πιο ανώδυνα.
Δυστυχώς κι εμένα μου έπεσαν πολύ τα ουδετερόφιλα και αυτό μου έχει ρίξει την άμυνα του οργανισμού μου. Ευτυχώς έχω πολύ καλές φίλες και πολύ καλούς συγγενείς. Επίσης, μένω με τη μητέρα μου και στηρίζουμε η μια την άλλη. Με την αδερφή μου είμαστε μια γροθιά, πολύ αγαπημένες, θα βαφτίσω και την κόρη της. Αν δεν είχα όλο αυτό το πλέγμα σχέσεων, θα είχα καταρρεύσει ακόμα περισσότερο. Όσο για να βρω κάποιο σύντροφο, θεωρώ ότι δεν είναι η κατάλληλη στιγμή. Πρέπει να ηρεμήσω κάπως, γιατί στην παρούσα φάση δεν μπορώ να προσφέρω τίποτα σε μια σχέση. Θέλω μόνο προδερμ και αγάπη, όπως έλεγε και μια παλιά διαφήιση. Ο άντρας όμως θέλει κι άλλα πράγματα. Δεν έχω το δικαίωμα λοιπόν εγώ να του φορτώσω το πένθος μου και την κακή μου διάθεση βλέποντάς τον σαν βακτηρία, για να στηριχτώ. Θα προβώ σε νέα σχέση, όταν θα έχω ενδυναμωθεί κάπως ψυχικά και θα μπορώ να είμαι όπως πρέπει.
edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη BLUE SEA : 20-12-16 στις 22:01.
2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Gate4 (Ηägring)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Gate4
H Ηägring αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Γεωλόγος και μας γράφει απο Λιχτενστάιν (Ευρώπη). Έχει γράψει 18,059 μηνύματα.

H Gate4 Θα τα παρατήσω όλα και θα γίνω βαμπίρ.~ έγραψε στις 22:02, 20-12-16:

#42
Αρχική Δημοσίευση από BLUE SEA
Υπάρχει κάτι που με προβληματίζει πολύ: Έχω απότομες μεταπτώσεις. Εκεί που τις τρείς τελευταίες μέρες ένιωθα καλύτερα, έπεσα απότομα ψυχολογικά. Εκεί που γελάω επειδή ακούω κάτι αστείο, μετά από λίγο μπορεί να βάλω τα κλάματα. Επίπλέον, το βράδυ είναι αφόρητο. Κυριολεκτικά φράζω. Αυτό συμβαίνει διότι τότε έρχομαι αντιμέτωπη με τον εαυτό μου και συνειδητοποιώ περισσότερο την απώλεια. (Την ημέρα με τη δουλειά, το διάβασμα για τη σχολή και τις διάφορές άλλες υποχρεώσεις ξεφεύγω κάπως).
Επίσης, είναι η πρώτη φορά που νιώθω -σε αντίθεση με ό,τι ανέφερα στο παραπάνω μήνυμα, ποτέ να μη λέ ποτέ-ότι έχω αρχίσει να γίνομαι οξύθυμη. Δεν το εξωτερικεύω βέβαια, γιατί το θεωρώ άδικο να ξεσπάω στους άλλους, ενώ δεν φταίνε σε τίποτα απολύτως. (Θα πώ ένα παράδειγμα: Είδα σ' ένα από τα διαμερίσματα της πολυκατοικίας που μένω δύο άτομα να στολίζουν για Χριστούγεννα. Αισθάνθηκα την ανάγκη να τους περιλούσω με την υδροφόρα της πυροσβεστικής, ενώ δεν μου φταίνε σε τίποτε. Ο θυμός μου δηλαδή βγαίνει με έναν εσωτερικευμένο τρόπο. Αν και δεν ενοχλώ κανεναν οτιδήποτε κι αν σκέπτομαι, μιας και η σκέψη δεν δαμάζεται, υποφέρω για τον θυμό που αισθάνομαι). Μήπως τρελάθηκα; Ώρες ώρες νιώθω ότι σπάζουν οι κίονες της ψυχικής μου αντοχής και δν ορίζω τον εαυτό μου. Και πάλι συγνώμη για τα λόγια απόγνωσης. Πρέπει να επισκεύσω τελικά το ραντεβού με τον ειδικό.
Υ/Γ Συμβαίνουν αυτά και σε άλλους/ες που πενθούν;
Το να χάνεις έναν δικό σου άνθρωπο και ειδικά γονιό είναι πάρα πολύ άσχημο. Δεν είναι περίεργο να νιώθεις έτσι καθώς είναι πολύ πρόσφατο ακόμα. Καταλαβαίνω δηλαδή γιατί όταν έχασα τον παππού μου (τον οποίο λίγο πολύ είχα σαν πατέρα) ήμουν για μήνες πολύ άσχημα ψυχολογικά, έκλαιγα συνέχεια κτλ. Δεν μπορείς να κάνεις πολλά σε αυτές τις περιπτώσεις πιστεύω είναι συνήθεια από ένα σημείο και μετά που το συνειδητοποιείς και το δέχεσαι. Καλό κουράγιο όπως και να ΄χει..
Αρχική Δημοσίευση από alcyone
Εν κατακλείδι, γινόμαστε φτωχότεροι όταν κάποιος που αγαπούμε "φεύγει" είναι σαν να χάνουμε ένα μέλος του σωματός μας. Το χαμένο μέλος δεν πρόκεται να ξαναφυτρώσει, αλλά μπορούμε σιγά-σιγά να επιβιώνουμε και χωρίς αυτό, ωσότου τελικά να καταφέρουμε να ζούμε και να προχωράμε τη ζωή μας.
Πόσο δίκαιο έχεις..
3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

BLUE SEA (Τέσα Ηλιού)

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη BLUE SEA
H Τέσα Ηλιού αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Μεταπτυχιακός Φοιτητής/τρια . Έχει γράψει 1,603 μηνύματα.

H BLUE SEA Μπαμπά μου,θα ζεις πάντα στην καρδιά μου έγραψε στις 22:16, 20-12-16:

#43
Σ' ευχαριστώ, έχεις απόλύτο δίκιο.
1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Nikos1981

Νεοφερμένος

Το avatar του χρήστη Nikos1981
Ο Nikos1981 αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 2 μηνύματα.

O Nikos1981 Σ' αγαπαω πολυ γιαγια μου! έγραψε στις 15:45, 09-05-17:

#44
Καλησπερα
Οι γονεις μου χωρισαν οταν ημουν 2 μηνων, και οταν ημουν 6 μηνων ο παππους "εφυγε" απο οξυ εμφραγμα του μυοκαρδιου στα 45 του οποτε στην ουσια δεν γνωρισα κανεναν απο τους δυο. Το δυσκολο εργο να μεγαλωσει εμενα και τον αδερφο μου ανελαβε η γιαγια μου, αφου η μητερα μου επρεπε να δουλεψει.
Η αγαπη και το δεσιμο που αναπτυχθηκε με την γιαγια μου μεσα απο αυτη την κατασταση, ειναι αδυνατο να περιγραφει με λεξεις.
Τοσο μεγαλο, που τα τελευταια 13 χρονια μεναμε και μαζι, οι δυο μας. Λεω μεναμε, γιατι δυστυχως την Κυριακη του Πασχα "εφυγε"
Ο πονος ειναι πραγματικα αβασταχτος, μου φαινονται ολα ματαια, ενα τεραστιο κενο.
Περα απο αυτο ομως υπαρχει και κατι χειροτερο που με βαραινει, και σκεφτηκα οτι αν το εγραφα και το μοιραζομουν μαζι σας, θα εβρισκα βοηθεια.
Κι αυτο το οποιο με βαραινει, ειναι οι ενοχες, για ολες τις φορες που τη μαλωσα ή της φωναξα για καποια χαζομαρα ή ζημια που εκανε. Στενοχωριοταν καθε φορα που τη μαλωνα και πληγωνοταν κι αυτο οσο το σκεφτομαι πραγματικα με κανει να ντρεπομαι, με διαλυει.
Αυτο που δεν καταλαβαινω, ειναι γιατι τωρα που "εφυγε", θυμαμαι μονο αυτες τις ασχημες στιγμες. Και τις θυμαμαι τοσο εντονα, που νιωθω μια διαρκη πιεση στο κεφαλι μου, λες και θα σπασει.
13 χρονια συγκατοικησης, υπηραξαν τοσες και τοσες ομορφες στιγμες, γιατι με τυραννανε ομως και ερχονται στο μυαλο μονο οι ασχημες? Οι ενοχες και οι τυψεις, τωρα που το περναω και το ζω, ειναι οτι χειροτερο!
Κοιμαμαι και ευχομαι οταν ξυπνησω να εχει γυρισει ο χρονος πισω, γιατι αλλη μια σκεψη που με τυρανναει, ειναι οτι ισως δεν της αφιερωσα πολυ χρονο

"Αβασταχτο να βρισκεσαι αλλου, αβασταχτο να εισαι μακρια μου, κι αν χαθηκαν τ'αστερια απο παντου, να ερθεις να σου φτιαξω εγω δικα μου"
0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Helium (The fractured but whole)

Δραστήριο Μέλος

Το avatar του χρήστη Helium
H The fractured but whole αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 29 ετών . Έχει γράψει 252 μηνύματα.

H Helium έγραψε στις 08:29, 11-05-17:

#45
Νίκο, καταρχας τα συλλυπητήριά μου για την απώλειά σου. Πάντα, όταν φεύγει ένας δικός μας άνθρωπος, είναι δύσκολο όσων χρόνων και να ήταν. Αυτό που αντιμετωπιζεις είναι η φυσιολογική διαδικασία που περναμε όταν πενθουμε. Εσύ ένα παραπάνω, καθώς, όταν η ζωή μας ως παιδιά δεν είναι η ιδανική, τεινουμε να δενομαστε περισσότερο με ο,τι είναι "φυσιολογικό". Στην προκειμένη περίπτωση ήταν η γιαγιά σου. Είναι απόλυτα φυσιολογικό δύο άνθρωποι που συγκατοικουν να έχουν τριβές. Όταν θα μεγαλωσεις, και τα παιδιά σου θα σου πηγαίνουν κόντρα, θα πεις ότι είναι της ηλικίας κι επειδή θα τα αγαπάς, θα τους συγχωρεις τα πάντα και θα ξεχνας τα άσχημα. Οι άνθρωποι έχουμε την τάση να θυμομαστε μόνο τα όμορφα. Έτσι συνέβη και με την γιαγιά σου. Κάποτε ήταν κι αυτή νέα, και έμαθε να συγχωρει. Και μπορεί να την έκανες να στεναχωρηθει, όμως σίγουρα την έκανες και να γελασει. Αυτό είναι μια όμορφη ζωή. Με τα πάνω της και τα κάτω της. Δεν γίνεται να ζούμε μια συνεχή ευτυχία, γιατί τότε δεν την εκτιμαμε. Ενώ όταν ξέρουμε το άσχημο, εκτιμαμε πολύ περισσότερο το όμορφο. Είμαι σίγουρη ότι η γιαγιά σου δεν θα άλλαζε τίποτα αν γυρνουσε το χρόνο πίσω.
2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Μιχάλης Τ.

Δραστήριο Μέλος

Το avatar του χρήστη Μιχάλης Τ.
Ο Μιχάλης Τ. αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 200 μηνύματα.

O Μιχάλης Τ. έγραψε στις 22:17, 11-05-17:

#46
Κατά τη γνώμη μου, η απώλεια/το πένθος δεν πρέπει να αναφέρεται αποκλειστικά και μόνο για τον θάνατο ενός κοντινού μας προσώπου. Νομίζω πως το ίδιο μπορούμε να πούμε ότι βιώνει κάποιος/-α όταν π.χ. χωρίζει μετά από ερωτική/συζυγική σχέση πολλών χρόνων (αν, βέβαια, βιώνει αυτά τα συναισθήματα, γιατί υπάρχουν και μερικοί που ικανοποιούνται -κατά κάποιον τρόπο- από έναν χωρισμό, αν βλέπουν ότι η σχέση τους «έχει βαλτώσει»), πόσο μάλλον αν αυτό δεν το θέλει ο ένας από τους δύο (ή και οι δύο), αλλά είναι αναπόφευκτο να συμβεί για διάφορους λόγους. Φυσικά, θεωρώ πως η απώλεια/το πένθος που βιώνει το άτομο από το θάνατο κάποιου άλλου είναι -ας μου επιτραπεί η έκφραση- «μεγαλύτερης σημασίας» σε σχέση με τη δεύτερη περίπτωση, γιατί στην πρώτη περίπτωση έχουμε τον θάνατο (φυσικό ή μη) ενός ανθρώπου και τα συναισθήματα του πενθούντος που τον συνοδεύουν (θλίψη, θυμός, άρνηση, κ.λπ.), ενώ στην δεύτερη περίπτωση έχουμε μόνο τα συναισθήματα που προκύπτουν από τον χωρισμό. Το σημαντικότερο είναι να έχουμε την υγειά μας!
edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Μιχάλης Τ. : 11-05-17 στις 22:31.
0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Nikos1981

Νεοφερμένος

Το avatar του χρήστη Nikos1981
Ο Nikos1981 αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 2 μηνύματα.

O Nikos1981 Σ' αγαπαω πολυ γιαγια μου! έγραψε στις 15:00, 12-05-17:

#47
Σε ευχαριστω πολυ για το ομορφο μηνυμα Helium.
Νομιζω ο πονος της απωλειας ενος αγαπημενου προσωπου δεν φευγει ποτε, απλα μαθαινουμε να ζουμε με αυτον.
edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Nikos1981 : 12-05-17 στις 15:03.
1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση
Απάντηση στο θέμα

Χρήστες

  • Τα παρακάτω 0 μέλη και 1 επισκέπτες διαβάζουν μαζί με εσάς αυτό το θέμα.
     
  • (View-All Tα παρακάτω 0 μέλη διάβασαν αυτό το θέμα τις τελευταίες 30 μέρες:
    Μέχρι και αυτή την στιγμή δεν έχει δει το θέμα κάποιο ορατό μέλος

Μοιραστείτε το

...με ένα φίλο

...με πολλούς φίλους