Το e-steki είναι μια από τις μεγαλύτερες ελληνικές διαδικτυακές κοινότητες με 66,106 εγγεγραμμένα μέλη και 2,388,276 μηνύματα σε 74,663 θέματα. Αυτή τη στιγμή μαζί με εσάς απολαμβάνουν το e-steki άλλα

Καλώς ήρθατε στο e-steki!

Εγγραφή Βοήθεια

ΙΧ - Ο Ερημίτης

DrStrangelove

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη DrStrangelove
Ο DrStrangelove αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Μοντέλο . Έχει γράψει 4,005 μηνύματα.

O DrStrangelove έγραψε στις 15:58, 08-07-08:

#51
''Ενας άνθρωπος ζει και πεθαίνει πολλές φορές
ανάμεσα στις δυο αιωνιότητες του
Εκείνη της φυλής κι εκείνη της ψυχής.

'Ενας αρχαίος Ιρλανδός το ήξερε καλά.
Είτε ο άνθρωπος πεθαίνει στο κρεββάτι του
είτε τον ρίχνει κάτω το τουφέκι.
'Ενας μικρός αποχαιρετισμός απ'τους αγαπημένους
Είναι το χειρότερο που μπορεί κάποιος να φοβάται
Αν και ο μόχθος του νεκροθάφτη είναι μεγάλος,
ακονισμένη η αξίνα του, οι μύες του γεροί,
Το μόνο που κάνει είναι να ρίχνει τους νεκρούς
ξανά πίσω στον ανθρώπινο νου.


Under Ben Bulben

O Eρημίτης είναι ένας νεκροθάφτης. Ο Ερημίτης είναι ο μόνος που μπορεί να σκοτώσει το μόνο που αξίζει να σκοτωθεί και που πρέπει να σκοτωθεί, το παλιό μας σκεπτικό. Βρίσκεται στη μέση του ταξιδιού σαν σε μια έρημο. Θέλει να φτάσει σε μια όαση, αλλά είναι και κουρασμένος. Βλέπει πολύ μπροστά ακόμα κι αν οι προφητείες του χλευάζονται. Δικαιώνεται πάντα πολύ αργά και συνήθως εκτοπισμένος, εξόριστος από τους τόπους της Βεβαιότητας, αυτού του Τέρατος της 'Αγνοιας που είναι και η πηγή της δυστυχίας της ανθρωπότητας. Θα μπορούσαμε να ήμασταν περισσότερο ευτυχισμένοι πάνω στη γη, αν οι βεβαιότητες είχαν διαλυθεί έγκαιρα. Αν ήμασταν περισσότερο 'Ανθρωποι, προφητικοί και αυτάρκεις. Πολλοί Ερημίτες αφήνουν τα κόκκαλά τους στον 'Αδη, άλλοι νικούν τον Θάνατο (τον προσωπικό τους Θάνατο) και προχωρούν.

Συσχετίζω το οδοιπορικό του Ερημίτη όπως έγραψα και αλλού και με τον άθλο της κόπρου του Αυγεία : "Ο μόχθος είναι μεγάλος, οι μύες γεροί", γράφει ο ποιητής...Μην σας ξεγελά, δεν είναι ένας μεσόκοπος γέρος όπως παρουσιάζεται στην Κάρτα. Η κάρτα του Ερ(η)μίτη παριστάνει έναν γέρο. Αυτό έρχεται αρχικά σε αντίφαση με τα νειάτα του Ερμή, το φρέσκο του μυαλό και τον ενθουσιασμό που αναζητά την γνώση. Η αλήθεια είναι ότι ο Ερμής ως σύμβολο έχει πολλές εκδηλώσεις (όπως όλα τα σύμβολα) και μια από αυτές μόνο είναι ο Ερημίτης. Ο γέρος Ερημίτης κρύβει μέσα του ένα παιδί, ένα ζωντανό μυαλό πρόθυμο να μαθαίνει για τα μυστικά της Ζωής και την Αλχημεία. Ακόμα και για να πιστέψει όμως, πρέπει να δει τα πράγματα βιωματικά και το σύνηθες είναι μέσα από σκληρά βιώματα στέρησης και αυτοπειθαρχίας. Υπάρχει μεγάλη δίψα για Γνώση όπως ακριβώς σε ένα παιδί, αλλά η Γνώση εδώ πρέπει να φιλτραριστεί, και θα φιλτραριστεί. Γι'αυτόν δεν υπάρχουν βιβλία με συνταγές σοφίας. Θέλει ο ίδιος να γράψει ένα Αιρετικό Βιβλίο βγαλμένο από την πείρα της ζωής. Είναι η ενοχλητική αλογόμυγα, ο κριτής. Εδώ τα προσωπεία του καθωσπρεπισμού καταρέουν. Εδώ ο καθρέφτης γίνεται σκληρός.

Νεκροί δεν υπάρχουν παρά μόνο στον ανθρώπινο νου... 'Εχει καθαρίσει τον χώρο από πτώματα... Με το παρελθόν δεν θέλει να έχει τίποτα πια. Δεν έχει χρόνο να σκεφτεί και το μέλλον. Διδάσκεται από το "κάποτε", σαρκάζει το κατεστημένο των τάχα σοφών και λογίων, πολιτικών και "αγίων" κάθε λογής. Και με τους Σωτήρες δεν τα'χει καλά. Ξέρει ότι δεν έχει σώσει ακόμα τον εαυτό του, πώς θα σώσει τους άλλους ; Σωτήρα τον κάνανε οι άλλοι, επειδή έτσι τους βόλευε. ('Ενας ήταν ο Χριστός. 'Ηταν κι αυτός ο πιο ταπεινός Δάσκαλος). Ο κάθε Ερημίτης το μόνο που γνωρίζει είναι ότι δεν είναι παρά μόνο ένας καλός Μαθητής. Ο Υπηρέτης, ο ανυψωμένος από τα χαμηλά.

'Ενας Ερημίτης...Κάθε γωνία του εγκεφάλου του έχει τακτοποιηθεί. Ο αιώνιος αντιρρησίας, ο αιώνιος σκεπτικιστής.
Ο Ερμής μπορεί να είναι και ο λόγιος, μπορεί όμως να είναι και ο Ψυχοπομπός. Ο θάνατος παραμόνευε στη γωνιά για μερικούς από μας... 'Αλλοτε βιώθηκε εσωτερικά, άλλοτε πραγματικά.
Νεκρώσου ώστε να αναστηθείς ! Ποτέ άλλοτε φαίνεται δεν είναι πιο επιτακτικό το εσωτερικό αίτημα μιας οριστικής μεταμόρφωσης του τρόπου που βλέπουμε τα πράγματα, όταν πέφτει η Κάρτα του Ερημίτη. 'Αλλοτε ενός πραγματικού θανάτου της Συνείδησης.

Μετά είναι όλα πιο καθαρά. 'Οπως σοφά είπε κάποιος, το όνομα του οποίου μου διαφεύγει, "όταν ο Θεός σβήνει, είναι επειδή ετοιμάζεται να γράψει''. Ο Ερημίτης είναι σκληρός. Διψάει για γνώση και είναι πρόθυμος να πληρώσει ένα τίμημα για να την αποκτήσει. Η γνώση του δεν παρέχεται σε ένα οργανωμένο σχολείο, σε ένα κολλέγιο ή σε μια Εκκλησία. Η γνώση η αληθινή, που είναι αποτέλεσμα βιωμάτων, κοστίζει. Αυτές οι τελευταίες σκέψεις για τα όσα γράφτηκαν για τους Γνωστικούς, τον Ντα Βίντσι, τους Δασκάλους και τον Ιησού, που έφτασαν πολύ κοντά στην Αλήθεια.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Νωεύς (Ιάσων)

Τιμώμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη Νωεύς
Ο Ιάσων αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Μαθητής/τρια . Έχει γράψει 4,820 μηνύματα.

O Νωεύς επιπεδο : Μηδεν έγραψε στις 17:08, 17-07-08:

#52
Αρχική Δημοσίευση από DrStrangelove
''Ενας άνθρωπος ζει και πεθαίνει πολλές φορές
ανάμεσα στις δυο αιωνιότητες του
Εκείνη της φυλής κι εκείνη της ψυχής.
'Ενας αρχαίος Ιρλανδός το ήξερε καλά.
Είτε ο άνθρωπος πεθαίνει στο κρεββάτι του
είτε τον ρίχνει κάτω το τουφέκι.
'Ενας μικρός αποχαιρετισμός απ'τους αγαπημένους
Είναι το χειρότερο που μπορεί κάποιος να φοβάται
Αν και ο μόχθος του νεκροθάφτη είναι μεγάλος,
ακονισμένη η αξίνα του, οι μύες του γεροί,
Το μόνο που κάνει είναι να ρίχνει τους νεκρούς
ξανά πίσω στον ανθρώπινο νου.

Under Ben Bulben

O Eρημίτης είναι ένας νεκροθάφτης. Ο Ερημίτης είναι ο μόνος που μπορεί να σκοτώσει το μόνο που αξίζει να σκοτωθεί και που πρέπει να σκοτωθεί, το παλιό μας σκεπτικό. Βρίσκεται στη μέση του ταξιδιού σαν σε μια έρημο. Θέλει να φτάσει σε μια όαση, αλλά είναι και κουρασμένος. Βλέπει πολύ μπροστά ακόμα κι αν οι προφητείες του χλευάζονται. Δικαιώνεται πάντα πολύ αργά και συνήθως εκτοπισμένος, εξόριστος από τους τόπους της Βεβαιότητας, αυτού του Τέρατος της 'Αγνοιας που είναι και η πηγή της δυστυχίας της ανθρωπότητας. Θα μπορούσαμε να ήμασταν περισσότερο ευτυχισμένοι πάνω στη γη, αν οι βεβαιότητες είχαν διαλυθεί έγκαιρα. Αν ήμασταν περισσότερο 'Ανθρωποι, προφητικοί και αυτάρκεις. Πολλοί Ερημίτες αφήνουν τα κόκκαλά τους στον 'Αδη, άλλοι νικούν τον Θάνατο (τον προσωπικό τους Θάνατο) και προχωρούν.

Συσχετίζω το οδοιπορικό του Ερημίτη όπως έγραψα και αλλού και με τον άθλο της κόπρου του Αυγεία : "Ο μόχθος είναι μεγάλος, οι μύες γεροί", γράφει ο ποιητής...Μην σας ξεγελά, δεν είναι ένας μεσόκοπος γέρος όπως παρουσιάζεται στην Κάρτα. Η κάρτα του Ερ(η)μίτη παριστάνει έναν γέρο. Αυτό έρχεται αρχικά σε αντίφαση με τα νειάτα του Ερμή, το φρέσκο του μυαλό και τον ενθουσιασμό που αναζητά την γνώση. Η αλήθεια είναι ότι ο Ερμής ως σύμβολο έχει πολλές εκδηλώσεις (όπως όλα τα σύμβολα) και μια από αυτές μόνο είναι ο Ερημίτης. Ο γέρος Ερημίτης κρύβει μέσα του ένα παιδί, ένα ζωντανό μυαλό πρόθυμο να μαθαίνει για τα μυστικά της Ζωής και την Αλχημεία. Ακόμα και για να πιστέψει όμως, πρέπει να δει τα πράγματα βιωματικά και το σύνηθες είναι μέσα από σκληρά βιώματα στέρησης και αυτοπειθαρχίας. Υπάρχει μεγάλη δίψα για Γνώση όπως ακριβώς σε ένα παιδί, αλλά η Γνώση εδώ πρέπει να φιλτραριστεί, και θα φιλτραριστεί. Γι'αυτόν δεν υπάρχουν βιβλία με συνταγές σοφίας. Θέλει ο ίδιος να γράψει ένα Αιρετικό Βιβλίο βγαλμένο από την πείρα της ζωής. Είναι η ενοχλητική αλογόμυγα, ο κριτής. Εδώ τα προσωπεία του καθωσπρεπισμού καταρέουν. Εδώ ο καθρέφτης γίνεται σκληρός.

Νεκροί δεν υπάρχουν παρά μόνο στον ανθρώπινο νου... 'Εχει καθαρίσει τον χώρο από πτώματα... Με το παρελθόν δεν θέλει να έχει τίποτα πια. Δεν έχει χρόνο να σκεφτεί και το μέλλον. Διδάσκεται από το "κάποτε", σαρκάζει το κατεστημένο των τάχα σοφών και λογίων, πολιτικών και "αγίων" κάθε λογής. Και με τους Σωτήρες δεν τα'χει καλά. Ξέρει ότι δεν έχει σώσει ακόμα τον εαυτό του, πώς θα σώσει τους άλλους ; Σωτήρα τον κάνανε οι άλλοι, επειδή έτσι τους βόλευε. ('Ενας ήταν ο Χριστός. 'Ηταν κι αυτός ο πιο ταπεινός Δάσκαλος). Ο κάθε Ερημίτης το μόνο που γνωρίζει είναι ότι δεν είναι παρά μόνο ένας καλός Μαθητής. Ο Υπηρέτης, ο ανυψωμένος από τα χαμηλά.

'Ενας Ερημίτης...Κάθε γωνία του εγκεφάλου του έχει τακτοποιηθεί. Ο αιώνιος αντιρρησίας, ο αιώνιος σκεπτικιστής.
Ο Ερμής μπορεί να είναι και ο λόγιος, μπορεί όμως να είναι και ο Ψυχοπομπός. Ο θάνατος παραμόνευε στη γωνιά για μερικούς από μας... 'Αλλοτε βιώθηκε εσωτερικά, άλλοτε πραγματικά.
Νεκρώσου ώστε να αναστηθείς ! Ποτέ άλλοτε φαίνεται δεν είναι πιο επιτακτικό το εσωτερικό αίτημα μιας οριστικής μεταμόρφωσης του τρόπου που βλέπουμε τα πράγματα, όταν πέφτει η Κάρτα του Ερημίτη. 'Αλλοτε ενός πραγματικού θανάτου της Συνείδησης.

Μετά είναι όλα πιο καθαρά. 'Οπως σοφά είπε κάποιος, το όνομα του οποίου μου διαφεύγει, "όταν ο Θεός σβήνει, είναι επειδή ετοιμάζεται να γράψει''. Ο Ερημίτης είναι σκληρός. Διψάει για γνώση και είναι πρόθυμος να πληρώσει ένα τίμημα για να την αποκτήσει. Η γνώση του δεν παρέχεται σε ένα οργανωμένο σχολείο, σε ένα κολλέγιο ή σε μια Εκκλησία. Η γνώση η αληθινή, που είναι αποτέλεσμα βιωμάτων, κοστίζει. Αυτές οι τελευταίες σκέψεις για τα όσα γράφτηκαν για τους Γνωστικούς, τον Ντα Βίντσι, τους Δασκάλους και τον Ιησού, που έφτασαν πολύ κοντά στην Αλήθεια.
Αγαπητέ και φίλτατε Dr., διαβάζω και ξαναδιαβάζω τις σκέψεις σου (αυτές) και πάντα μου 'ρχεται στη θύμηση ένας (φίλος) "Ερ(η)μη(τικό)ς"! Γι' αυτό τολμώ να (σε) ρωτήσω: τι εννοείς, όταν γράφεις "...που έφθασαν πολύ κοντά στην Αλήθεια"; Πως αλλιώς να το εννοήσει αυτό κανείς, αν δεν βρεθεί λίγο πιο κοντά στην "Αλήθεια", απ' όσο "Εκείνοι";

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

DrStrangelove

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη DrStrangelove
Ο DrStrangelove αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Μοντέλο . Έχει γράψει 4,005 μηνύματα.

O DrStrangelove έγραψε στις 13:27, 18-07-08:

#53
Αρχική Δημοσίευση από Νωεύς
Αγαπητέ και φίλτατε Dr., διαβάζω και ξαναδιαβάζω τις σκέψεις σου (αυτές) και πάντα μου 'ρχεται στη θύμηση ένας (φίλος) "Ερ(η)μη(τικό)ς"! Γι' αυτό τολμώ να (σε) ρωτήσω: τι εννοείς, όταν γράφεις "...που έφθασαν πολύ κοντά στην Αλήθεια"; Πως αλλιώς να το εννοήσει αυτό κανείς, αν δεν βρεθεί λίγο πιο κοντά στην "Αλήθεια", απ' όσο "Εκείνοι";
Επέλεξα την φράση "κοντά στην αλήθεια", αντί ''στην αλήθεια'', γιατί στην αλήθεια τη μία και μοναδική την υπέρτατη, δεν φτάνει κανείς πιστεύω. Ουσιαστικά πολύ αμφιβάλω τελικά και αν υπάρχει μια αλήθεια και αν υπάρχει κανείς που την κατακτά. Αν αυτοί οι Δάσκαλοι έφτασαν κοντά σε κάποιες αλήθειες, οι περισσότεροι των κοινών θνητών δεν καταφέρνουμε ούτε ένα απειροελάχιστο της αλήθειας να φτάσουμε.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

DrStrangelove

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη DrStrangelove
Ο DrStrangelove αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Μοντέλο . Έχει γράψει 4,005 μηνύματα.

O DrStrangelove έγραψε στις 18:35, 18-07-08:

#54
Η Άβυσσος κατοικείται από τον Choronzon, που αποτελεί και το τελευταίο της εμπόδιο και αντιπροσωπεύει εκείνα τα κομμάτια μας που είναι απρόθυμα ή ανίκανα να ενωθούν με το Θείο.
Αν ο μαθητευόμενος είναι σωστά προετοιμασμένος ,τότε ο Choronzon θα γίνει μόνον η αιτία για να σπάσει τη σκοτεινή πλευρά του Εγώ του, πράγμα που θα του επιτρέψει να προχωρήσει πέρα από την Άβυσσο. Χωρίς προετοιμασία, ο άτυχος ταξιδιώτης είναι καταδικασμένος να αφανιστεί.
Οι αναφορές του Κρόουλι στον Ερημίτη και την 'Ερημο γενικά, με βάζουν σε σκέψεις περεταίρω. Βλέπω συγκεκριμένα μια διάθεση του Κρόουλι που πλησιάζει αρκετά την φιλοσοφική θέση του Νίτσε για τον Ερημίτη : Σύμφωνα με Νίτσε ο Ερημίτης είναι ένας τύπος ανθρώπου που έχει ''βαρύνει'' πολύ από την μεταφυσική και την ηθική. Αυτός που δεν είναι πληροφορημένος για το θάνατο του Θεού και η αγάπη του για το Θεό τον αποτρέπει από την αγάπη για τους ανθρώπους. Υπάρχει άρα μια εναντίωση του Κρόουλι και όλων που πλησιάζουν στο σκεπτικό του με τον μοναχισμό λόγου χάρη ή όσους γίνονται ασκητές ή επιλέγουν έναν πιο εσωτερικό τρόπο ζωής με στερήσεις, πόνους κλπ. Την ίδια εναντίωση που χαρακκτήριζε και το Νίτσε σε ένα άλλο επίπεδο, καθαρά φιλοσοφικό, και όχι μεταφυσικό.
Ο Κρόουλι απ'όσα γνωρίζω μιλάει και για ένα αρχέτυπο που βρίσκεται στην αντιπέρα όχθη για να προειδοποιήσει τον μαθητευόμενο ότι ο Χόρονζον τον παραπλανά. Είναι σωστοί οι συνειρμοί που κάνουν κάποια με την Βαβυλώνα, την πόρνη την μεγάλη ; Την αναφέρουν και ως Babalon ή Scarlet Woman (για την δεύτερη υπάρχουν διαφωνίες αν είναι ένα και αυτό με την Babalon), αυτή που αναφέρεται και στην Αποκάλυψη. Δεν ξέρω αν το θέμα προσφέρεται για ανάλυση, αλλά καλό ήταν να γίνουν κάποιες αναφορές και σε αυτό το αρχέτυπο, καθώς και στο τι εννοεί ακριβώς ο Κρόουλι όταν μιλάει για Πόλη των Πυραμίδων που θα οδηγηθεί ο μαθητευόμενος μόνο όταν δώσει το είναι του στην Μπάμπαλον. Ο Κρόουλι μάλιστα αναφέρει ότι ο μαθητής γίνεται Master ή 'Αγιος στην Πόλη των Πυραμίδων. Οι πειρασμοί του ερημίτη ασκητή στους οποίους αναφέρεται ο Χριστιανισμός, θα μπορούσαμε να πούμ ότι ταυτίζονται με τον Χόρονζον ; Θα μπορούσαμε να πούμε ότι εδώ ο Κρόουλι δαιμονοποιεί τη μοναξιά και την απομόνωση από τον έξω κόσμο προκαλώντας κάποια ερωτηματικά γιατί αεφενός στην 'Ερημο μπορεί κάποιος να τρελλαθεί, αφετέρου μπορεί να έχει τις μεγαλύτερες αποκαλύψεις και αυτογνωσία. Από την άλλη, όσο κι αν προσπαθώ να δω με άλλο μάτι τη Βαβυλώνα μετά από αιώνες χριστιανικής προπαγάνδας, συναντώ τεράστιες δυσκολίες να καταλάβω πως ''η πόρνη η μεγάλη'' είναι επιβοηθητική να διαλυθούν οι αυταπάτες, αφού την έχουμε συνδέσει με αρνητικές έννοιες.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Νωεύς (Ιάσων)

Τιμώμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη Νωεύς
Ο Ιάσων αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Μαθητής/τρια . Έχει γράψει 4,820 μηνύματα.

O Νωεύς επιπεδο : Μηδεν έγραψε στις 22:44, 20-07-08:

#55
Αρχική Δημοσίευση από DrStrangelove
Επέλεξα την φράση "κοντά στην αλήθεια", αντί ''στην αλήθεια'', γιατί στην αλήθεια τη μία και μοναδική την υπέρτατη, δεν φτάνει κανείς πιστεύω. Ουσιαστικά πολύ αμφιβάλω τελικά και αν υπάρχει μια αλήθεια και αν υπάρχει κανείς που την κατακτά. Αν αυτοί οι Δάσκαλοι έφτασαν κοντά σε κάποιες αλήθειες, οι περισσότεροι των κοινών θνητών δεν καταφέρνουμε ούτε ένα απειροελάχιστο της αλήθειας να φτάσουμε.
Εν τοιαύτη περιπτώσει, τι είναι η αλήθεια, πέρα από την ετυμολογική της ταυτότητα: "α-λήθεια"; Μ' ενδιαφέρει εξαιρετικά, η απάντησή σου!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

DrStrangelove

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη DrStrangelove
Ο DrStrangelove αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Μοντέλο . Έχει γράψει 4,005 μηνύματα.

O DrStrangelove έγραψε στις 15:39, 22-07-08:

#56
Αρχική Δημοσίευση από Νωεύς
Εν τοιαύτη περιπτώσει, τι είναι η αλήθεια, πέρα από την ετυμολογική της ταυτότητα: "α-λήθεια"; Μ' ενδιαφέρει εξαιρετικά, η απάντησή σου!
Θα έλεγα ότι η αλήθεια είναι άγραφη, ανείπωτη και άχρονη. 'Ισως κατοικεί στην πηγή της δημιουργίας, στην ρίζα της ύπαρξης, στην ουσία του Είναι. Μήπως είναι η ανείπωτη Θεότητα όπως την αντιλαμβάνεται ο καθένας, εσωτερικά ; Λέω...μήπως ; Απάντηση δεν έχω. Αυτό που δεν μπορούμε να περιγράψουμε με λόγια, αυτό που δεν περιγράφεται με ψυχολογικούς, κοινωνιολογικούς και βιολογικούς όρους ίσως. Το μεγάλο σκοτάδι ίσως απ'το οποίο ερχόμαστε ;
Το απόλυτο Τίποτα απ'το οποίο γεννήθηκαν τα πάντα (γεννήθηκε το Σύμπαν δηλαδή) ; Οι πολλαπλές επιμέρους ''αλήθειες'' μας δεν είναι παρά διαφορετικές απόπειρες διαχείρισης του σκοταδιού, της αγνοίας μας δηλαδή. Ο σοφός δεν γνωρίζει την αλήθεια, την αναζητά διαρκώς. Οι φιλόσοφοι που ισχυρήστηκαν ότι την γνώρισαν, μας φλόμωσαν στα παραμύθια (είδαμε λόγου χάρη πόσο ουτοπικός ήταν ο διαλεκτικός υλισμός ή πόσο fake ήταν η ελευθερία του νεο-φιλελευθερισμού). Με τον ίδιο τρόπο που απο-γοητευθήκαμε από την Εκκλησία που μίλησαν και μιλάνε με όρους μη θρησκευτικούς. Βλέπετε τον 'Ανθιμο πχ. Στο κύρηγμά του ασχολείται με το μήκος της φούστας των γυναικών επικαλούμενος ευσέβεια...Καμμία εσωτερικότητα και πνευματικότητα και η αναζήτηση αλήθειας. Οι ιερείς μιλούν με πολιτικούς και κοινωνικούς όρους, και τα πολιτικά συστήματα θεοποιούνται.
Απ'αυτούς περιμένουμε αλήθειες ή καλύτερα να ψάξουμε σε τίποτα μονάδες ; Μην ξεχνάτε και ο Χριστός ως μονάδα επέδρασε στην ιστορία, με 12 μαθητές, και όλοι οι μύστες ήταν μοναχικοί και outsider. Γενικά δεν πιστεύω ότι αλήθειες μπορεί να ακουστούν από κοινωνικές ομάδες και σύνολα, αλλά μάλλον από ανεξάρτητους πνευματικούς ανθρώπους.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Νωεύς (Ιάσων)

Τιμώμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη Νωεύς
Ο Ιάσων αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Μαθητής/τρια . Έχει γράψει 4,820 μηνύματα.

O Νωεύς επιπεδο : Μηδεν έγραψε στις 21:20, 22-07-08:

#57
Αρχική Δημοσίευση από DrStrangelove
... (είδαμε λόγου χάρη πόσο ουτοπικός ήταν ο διαλεκτικός υλισμός .. .)...
!!!
Συμφωνώ με όσα διέγραψα, αλλά δεν αντιλαμβάνομαι αυτό το απόσπασμα. "Ουτοπικός", ο διαλεκτικός ο υλισμός; Πως προκύπτει αυτό; Δεν είναι απλά μία επιστημονική μέθοδο;
Σχετικά πάντως με το θέμα μας, στην "Πηγή της Γνώσης" ο Ιωάννης Δαμασκηνός καταλήγει, ότι η αλήθεια δεν εξαρτάται από τη διαλεκτική, αλλά απ' το περιεχόμενο που δίνουμε στους όρους και στις κατηγορίες του λόγου, θέση που δεν μπορώ παρά να αποδέχομαι μέχρι σήμερα.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Great Chaos (Όττο)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Great Chaos
Ο Όττο αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 50 ετών , επαγγέλεται Παραγωγός και μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 3,520 μηνύματα.

O Great Chaos I took a wrong turn in the Freak Parade έγραψε στις 23:40, 28-07-08:

#58
Θα συνεχίσω με την τελευταία συνέχεια του κειμένου, του οποίου η δημοσίευση ξεκίνησε από το ποστ #47


Οι γνωστικοί Καϊνίτες και το Ευαγγέλιο του Ιούδα
Μια από τις πολλές γνωστικές ομάδες τις οποίες αναφέρει ένας από τους κυριότερους χριστιανούς συγγραφείς διώκτες των γνωστικών ο Ειρηναίος, ήταν εκείνη των Καϊνιτών. Δεν γνωρίζουμε αν αυτοί υπήρξαν πραγματικά ή αν ήταν μια απλή επινόηση του ίδιου του Ειρηναίου, αφού δεν υπάρχει άλλη καταγραφή της ύπαρξής της. Ωστόσο, ένα από τα πράγματα που λέει ο Ειρηναίος γιʼ αυτούς είναι ότι στήριζαν τις παρεκκλίνουσες πεποιθήσεις τους επικαλούμενοι το Ευαγγέλιο του Ιούδα.
Η ομάδα πήρε τʼ όνομά της από τον Κάιν, τον πρωτότοκο γιό του Αδάμ και της Εύας. Ζήλευε το μικρότερο αδελφό του, τον Άβελ, τον οποίο αγαπούσε ιδιαίτερα ο Θεός και έτσι ο Κάιν τον δολοφόνησε (Γένεσις 4). Οι Καϊνίτες τον επέλεξαν ως τον ήρωα της πίστης τους, επειδή πίστευαν ότι ο θεός της Παλαιάς Διαθήκης δεν ήταν ο αληθινός θεός, αλλά ο αδαής δημιουργός του ατελούς αυτού κόσμου (Χόρονζον κατά τον Κρόουλυ) από τον οποίο πρέπει νʼ αποδράσουμε. Έτσι, όλα τα πρόσωπα της εβραϊκής και χριστιανικής ιστορίας που στράφηκαν εναντίον του θεού, ο Κάιν, οι κάτοικοι των Σοδόμων και των Γομόρρων και φυσικά ο Ιούδας ο Ισκαριώτης, ήταν αυτοί που είδαν την αλήθεια και κατανόησαν τα μυστικά που είναι αναγκαία για τη σωτηρία. Σύμφωνα με τον Ειρηναίο, οι Καϊνίτες οδήγησαν την αντίθεσή τους με το θεό της Π. Διαθήκης σε ηθικά ακραίες θέσεις. Ήταν αντίθετοι με οτιδήποτε εντελλόταν ο θεός και υποστήριζαν ό,τι εκείνος απέρριπτε. Αν ο θεός λέει να τηρούμε το Σάββατο, να μην τρώμε χοιρινό και να μη μοιχεύουμε, τότε ο μόνος τρόπος για να δείξει κανείς την ελευθερία του από το Θεό είναι να δουλεύει το Σάββατο, να τρώει χοιρινό και να μοιχεύει. Το παραπάνω, ίσως βοηθήσει τον αναγνώστη να καταλάβει καλύτερα τους λόγους για τους οποίους ο Κρόουλυ επεδείκνυε τόση «ανηθικότητα» κι έκλυτο βίο.



Αρχική Δημοσίευση από DrStrangelove
Οι πειρασμοί του ερημίτη ασκητή στους οποίους αναφέρεται ο Χριστιανισμός, θα μπορούσαμε να πούμε ότι ταυτίζονται με τον Χόρονζον ;

Υπάρχει άρα μια εναντίωση του Κρόουλι και όλων που πλησιάζουν στο σκεπτικό του με τον μοναχισμό λόγου χάρη ή όσους γίνονται ασκητές ή επιλέγουν έναν πιο εσωτερικό τρόπο ζωής με στερήσεις, πόνους κλπ.
Ο Κρόουλι απ'όσα γνωρίζω μιλάει και για ένα αρχέτυπο που βρίσκεται στην αντιπέρα όχθη για να προειδοποιήσει τον μαθητευόμενο ότι ο Χόρονζον τον παραπλανά... Θα μπορούσαμε να πούμε ότι εδώ ο Κρόουλι δαιμονοποιεί τη μοναξιά και την απομόνωση από τον έξω κόσμο προκαλώντας κάποια ερωτηματικά γιατί αεφενός στην 'Ερημο μπορεί κάποιος να τρελλαθεί, αφετέρου μπορεί να έχει τις μεγαλύτερες αποκαλύψεις και αυτογνωσία.


Από την άλλη, όσο κι αν προσπαθώ να δω με άλλο μάτι τη Βαβυλώνα μετά από αιώνες χριστιανικής προπαγάνδας, συναντώ τεράστιες δυσκολίες να καταλάβω πως ''η πόρνη η μεγάλη'' είναι επιβοηθητική να διαλυθούν οι αυταπάτες, αφού την έχουμε συνδέσει με αρνητικές έννοιες.
1. Απόλυτα.

2. Ο Κρόουλυ δεν δαιμονοποιεί κατά τη γνώμη μου τον ασκητισμό. Αυτό που λέει είναι ότι η πνευματική έρημος είναι ένα αναπόφευκτο τμήμα της διαδρομής για κάθε Μύστη. Από αυτήν πρέπει να βγει κανείς, αν πρόκειται να ανεβεί στις ανώτερες Σφαίρες (Σεφίρες) του Δένδρου της Ζωής. Βγαίνοντας από εκεί, θα πρέπει ήδη να έχει κατανοήσει ότι όλα τα φαινόμενα, όσο κι αν μοιάζουν πραγματικά, δεν είναι παρά μόνο μια παραίσθηση. Ότι όλες οι μορφές που σχηματίστηκαν μπροστά του, όλες οι φωνές που του ψιθύρισαν στ' αυτί λόγια παρηγοριάς, υποσχέσεις δύναμης ή απειλές και φόβους, δεν ήταν παρά δημιουργήματα της ίδιας του της νόησης, κινούμενα από τον άνεμο του Εγώ. Ο μυητικός δρόμος του Φρόντο κατά τον Τόλκιν, εμπεριέχει έντονα αυτό το στοιχείο. Το δαχτυλίδι βασανίζει το Εγώ των ηρώων, μέχρι που τους διαστρέφει. Μόνον όποιος κατασιγάσει αυτόν τον άνεμο, σκοτώνοντας το Εγώ του, μπορεί να συνεχίσει το Δρόμο. Όλοι οι μεγάλοι Μύστες πέρασαν από την Έρημο, όμως βγήκαν από εκεί, προκειμένου να εκτελέσουν τον προορισμό τους ή καλύτερα το Θέλημά τους.

Η πυραμίδα είναι φαλλικό σύμβολο, δηλαδή σύμβολο του μεγάλου ζωοδότη Ήλιου. Συμβολίζουν λοιπόν τη φώτιση και τη δύναμη που πηγάζει από αυτήν. Ωστόσο, είναι παράλληλα και τάφος. Σε αυτόν τον τάφο ο Μύστης θα κηδέψει το Εγώ του, ώστε να ξαναγεννηθεί ως Άγιος ή Νέμο (λατινικά = Κανένας. Ας θυμηθούμε και τον Οδυσσέα, ο οποίος διάλεξε αυτό το ψευδώνυμο).

3. Όσο για τη σχέση αυτών με τη Μπάμπαλον (ή Βαβυλώνα, η Πόρνη της αποκάλυψης), θέλω να πιστεύω πως θα προσπαθήσουμε, όταν έρθει η ώρα της, να καλύψουμε αυτό το θέμα όσο πιο σφαιρικά μπορούμε, ώστε τελικά να γίνουν κατανοητές όλες οι ασαφείς της πλευρές.

Τέλος θα ήθελα να πω τη γνώμη μου περί αληθείας. Η ετυμολογία της λέξης αγαπητέ Νωεύ είναι από μόνη της αρκετή για να μας περιγράψει και την έννοιά της. Α-λήθεια δεν σημαίνει αυτό που έτυχε να θυμόμαστε, δηλαδή με λίγα λόγια "ό,τι θυμάμαι χαίρομαι". Σημαίνει αντίθετα αυτό το οποίο δεν υπόκειται σε λήθη, δηλαδή δεν μπορεί να ξεχαστεί. Πράγματι, η Αλήθεια, σε όλη της τη μεγαλοπρέπεια, με την έννοια που την ψάχνουν οι Μύστες, είναι γνωστή σε όλους. Όποιος μεγάλωσε ένα μικρό παιδί ίσως να έχει διαπιστώσει πως "Ο άνθρωπος γεννιέται γνωρίζοντας το παν και μεγαλώνει διαρκώς απομακρυνόμενος από τη γνώση αυτή". Αυτό που κάνουν οι Μύστες δεν είναι μια προσπάθεια ν' ανακαλύψουν την Αλήθεια, αλλά να τη φέρουν στο συνειδητό τους. Ίσως γι' αυτό "αν δεν είσαστε σαν τα παιδιά, δεν σας ανήκει η Βασιλεία των Ουρανών", όπως είπε και ο Ιησούς.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Great Chaos : 18-02-09 στις 22:29.
0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Ρεγγίνα (Μαρία)

Νεοφερμένος

Το avatar του χρήστη Ρεγγίνα
H Μαρία αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 30 ετών και επαγγέλεται Φοιτητής/τρια . Έχει γράψει 13 μηνύματα.

H Ρεγγίνα έγραψε στις 21:22, 06-08-08:

#59
Μου πήρε μέρες να διαβάσω αυτό το θέμα... Όλο έλεγα να τελειώσει να απαντήσω επιτέλους κι όλο φοβόμουνα ότι θα'ρθει η ώρα να απαντήσω και δε θα'χω καταλάβει τίποτα... Κι ήταν τόσο μεγάλος αυτός ο φόβος, που από την ώρα που πάτησα το κουμπάκι που λέει απάντηση, το μόνο που μπορώ να σκεφτώ, είναι πως όταν ήμουν μικρή... Ήθελα να με υιοθετήσει η Ζήνα... Και μετά θυμήθηκα τι μου αρέσει περισσότερο σ'αυτό το θέμα και έστειλα τη Ζήνα να δείρει τον Άρη για να απαντήσω επιτέλους...

Αυτό που μου αρέσει είναι ότι ακόμα και κάποιος τόσο άσχετος που συζητάτε όσο εγώ, μπορεί να ταυτίσει όσα διαβάζει, με πράγματα που του έχουν συμβεί.
Για παράδειγμα, εγώ δεν είχα ιδέα για το ποιοι είναι ο Χόρονζον ή οι Δαίμονες της Σκόνης... Ξέρω όμως μια μικρή φωνίτσα που ζούσε πάντα μέσα μου, σαν παράσιτο. Που το έθρεψα και μεγάλωσε. Έγινε θεριό που πάντα στεκόταν απέναντί μου και με κοίταζε κοροϊδευτικά. Κι όταν με ρώταγε για παράδειγμα κάποιος καθηγητής, γιατί χαραμίζομαι αφού είμαι τόσο έξυπνη, εκείνη τον κοίταζε και απαντούσε: "Ναι, δε βλέπεις? Ο Αϊνστάιν μπροστά της, είναι Μογγολάκι..." Κι εγώ αντί να τη βρίσω, γέλαγα γιατί την έβρισκα αστεία... Είχα φτάσει στο σημείο να πιστεύω, όχι απλά ότι δεν ήταν εχθρός μου, αλλά ότι μου ήταν απαραίτητη κι έπρεπε πάντα να την ακούω, γιατί χωρίς αυτή να με συνεφέρνει, θα ψωνιστώ και δε θα με αντέχει κανείς. Ούτε εγώ η ίδια δε θα με αντέχω... Με ήξερε καλά και μπορούσε κάθε φορά να με χτυπάει εκεί που πονάω, η Σκύλα και η Χάρυβδη σε συσκευασία ενός...
Έτσι κάθε φορά που άκουγα ή έλεγα κάτι θετικό για μένα, γύριζα κατευθείαν να την κοιτάξω για να με διαψεύσει και να ρθω στα συγκαλά μου... Και μια μέρα, δε θυμάμαι πότε, κάτι μου είπε υπερβολικό... Και της είπα, λες ψέμματα! Αγρίεψε αμέσως και το διόρθωσα... Της είπα, υπερβάλλεις! Κι αντί να μου απαντήσει, απλά με ρώτησε γιατί το λέω αυτό... Και της απάντησα... Ανοίξαμε τότε ένα διάλογο. Και πίστεψα ότι δεν ήταν το αφεντικό μου... Ότι ήμασταν ισάξιες. Από τότε άρχισα να βλέπω ότι μερικές φορές έκανε λάθη... Ότι με υποτιμούσε κι εξαιτίας της υποτιμούσα κι εγώ τον εαυτό μου. Και κάθε φορά που το έβλεπα αυτό, άνοιγα έναν εποικοδομητικό διάλογο. Και σιγά σιγά ο διάλογος έγινε εντολή. Κι αυτή άρχισε να χάνει την υπόσταση που της είχα επιτρέψει να έχει κι έγινε ξανά μια φωνίτσα τόση δα... Τώρα πια, απλά της λέω, "Σκάσε!!!" και κάνει τουμπεκί. Ψιλοκομμένο κιόλας. Αμ πώς!
Βέβαια, μερικές φορές βρίσκει ένα αδύναμο σημείο και με χτυπάει εκεί. Μου θυμίζει μια αποτυχία μου, μου δείχνει κάτι που δεν μπορώ να καταφέρω, πάντως κάποιο τρόπο βρίσκει για να πλήξει την αυτοπεποίθησή μου κι εκεί την πατάω... Μεγαλώνει πάλι αυτή κι εγώ μικραίνω... Και κάποια στιγμή, λίγο πριν γίνει μεγαλύτερη από'μένα, πάλι της λέω "Όπως και να'χει, ΣΚΑΣΕ!!! Δε με ενδιαφέρει καν η άποψή σου! Δε θα κάτσω να συζητήσω μαζί σου! Ηλίθια!"... Και ξαναφεύγει, αφήνοντας πίσω της τις αμφιβολίες που ήδη έχει φυτέψει μέσα μου... Και μετά πρέπει να παλέψω μαζί τους, μέχρι να αισθανθώ σίγουρη για τον εαυτό μου... Τελευταία τα καταφέρνω...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Isiliel (Φεγγάρω)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Isiliel
H Φεγγάρω αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 9,049 μηνύματα.

H Isiliel Salus populi suprema lex esto έγραψε στις 01:28, 07-08-08:

#60
Αρχική Δημοσίευση από Ρεγγίνα
Μου πήρε μέρες να διαβάσω αυτό το θέμα... Όλο έλεγα να τελειώσει να απαντήσω επιτέλους κι όλο φοβόμουνα ότι θα'ρθει η ώρα να απαντήσω και δε θα'χω καταλάβει τίποτα... Κι ήταν τόσο μεγάλος αυτός ο φόβος, που από την ώρα που πάτησα το κουμπάκι που λέει απάντηση, το μόνο που μπορώ να σκεφτώ, είναι πως όταν ήμουν μικρή... Ήθελα να με υιοθετήσει η Ζήνα... Και μετά θυμήθηκα τι μου αρέσει περισσότερο σ'αυτό το θέμα και έστειλα τη Ζήνα να δείρει τον Άρη για να απαντήσω επιτέλους...
Αγαπητή Ρεγγίνα σε καλοσορίζω στο θέμα μας και εύχομαι το ταξίδι μας να είναι ευχάριστο. Τόσο ευχάριστο, ώστε να μη χρειάζεται από εδώ και στο εξής να βιάζεσαι τόσο πολύ να φτάσεις στο τέρμα του...
Το ταξίδι αυτό, είναι αέναο και κυκλικό, σύμφωνα και με τη φιλοσοφία των καρτών. Είναι ένας Δρόμος χωρίς αρχή και τέλος... Γιατί...

ʼʼΣα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, να εύχεσαι νά 'ναι μακρύς ο δρόμος, γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις. Τους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπας, τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι, τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις, αν μέν' η σκέψης σου υψηλή, αν εκλεκτή συγκίνησης το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει. Τους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπας, τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις, αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου, αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.

Να εύχεσαι νά 'ναι μακρύς ο δρόμος. Πολλά τα καλοκαιρινά πρωία να είναι που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους· να σταματήσεις σ' εμπορεία Φοινικικά, και τες καλές πραγμάτειες ν' αποκτήσεις, σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ' έβενους, και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής, όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά· σε πόλεις Αιγυπτιακές πολλές να πας, να μάθεις και να μάθεις απ' τους σπουδασμένους.

Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη. Το φθάσιμον εκεί είν' ο προορισμός σου. Αλλά μη βιάζεις το ταξίδι διόλου. Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει· και γέρος πια ν' αράξεις στο νησί, πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο, μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.

Η Ιθάκη σ' έδωσε το ωραίο ταξίδι. Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο. Άλλο δεν έχει να σε δώσει πια.

Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε. Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα, ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν.ʼʼ



Χαλάρωσε λοιπόν Ρήγισσα και απόλαυσε το ωραίο ταξίδι. Θέλουμε να πιστεύουμε πως κι εμείς σαν τον Καστανιέντα, ακολουθούμε ένα δρόμο με Καρδιά...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Ρεγγίνα (Μαρία)

Νεοφερμένος

Το avatar του χρήστη Ρεγγίνα
H Μαρία αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 30 ετών και επαγγέλεται Φοιτητής/τρια . Έχει γράψει 13 μηνύματα.

H Ρεγγίνα έγραψε στις 00:28, 08-08-08:

#61
Να εύχεσαι νά 'ναι μακρύς ο δρόμος.

Αυτή ειδικά τη φράση την ακούω και τη λέω πολύ συχνά τελευταία... Μόλις πριν λίγο το σκεφτόμουνα και μετά άνοιξα ένα βιβλίο... Πριν καν διαβάσω την αφιέρωση, γύρισα να διαβάσω την τελευταία σελίδα... Δε διορθώνομαι με τίποτα...

Το ταξίδι φυσικά και το απολαμβάνω... Και θα συνεχίσω μέχρι τέλους... Και θα προσπαθήσω να μη ρωτάω συνέχεια αν φτάνουμε...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Great Chaos (Όττο)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Great Chaos
Ο Όττο αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 50 ετών , επαγγέλεται Παραγωγός και μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 3,520 μηνύματα.

O Great Chaos I took a wrong turn in the Freak Parade έγραψε στις 19:51, 08-08-08:

#62
Αγαπητή μου Isi, η θετική ψήφος ήταν για την Ιθάκη. Απορώ πώς δεν σκέφτηκε κανείς μας έως σήμερα να δημοσιεύσει αυτό το αρχετυπικό ποίημα. Σ' ευχαριστώ για την πρωτοβουλία.

Το κείμενο της Ρεγγίνας, μ' έκανε να νιώσω γεύση από σκόνη στο στόμα μου και κόκκους άμμου στο λαιμό μου. Δυνατό κι αληθινό, σαν γροθιά στο στομάχι. Έμοιαζε με ρεπορτάζ πολεμικού ανταποκριτή, μέσα απ' το μέτωπο της μάχης.

Δεν θα μπορούσαμε να βρούμε πιστότερη περιγραφή της αγωνίας του απροετοίμαστου ταξιδιώτη, όταν στην προσπάθειά του να περάσει την πνευματική Έρημο, βρίσκεται αντιμέτωπος με το Χόρονζον και τους Δαίμονές του. Δύσκολα βρίσκει κανείς το θάρρος να μιλήσει έτσι, σε τρίτο πρόσωπο, για τις συναισθηματικές του συγκρούσεις.

Ωστόσο, η μάχη που περιγράφει, είναι μια χαμένη μάχη. Κανείς δεν λέει "Σκάσε" σ' έναν Δαίμονα της Σκόνης, γιατί αυτό σημαίνει άμεσα ότι αυτός έχει φωνή και λέει κάτι που μας ενοχλεί. Αυτό του δίνει δύναμη, τον τρέφει και τον γιγαντώνει. Το "Ηλίθια" σου επιστρέφεται πίσω, κάθε φορά που το προφέρεις, από ένα αερικό που σκοπός του είναι να διαψεύδει καθετί θετικό που σκέφτεσαι για τον εαυτό σου και να επιβεβαιώνει οτιδήποτε αρνητικό.

Ο Άλιστερ Κρόουλυ μας λέει πως ο μυημένος δεν πολεμάει με τους Δαίμονες της Σκόνης. Περνάει από μέσα τους, εν γνώσει της φαινομενικότητας και της έλλειψης συνοχής τους, σκορπίζοντάς τους σε σωρούς από άμμο.
Ο Κάρλος Καστανέντα και οι Τολτέκοι Μάγοι, μιλούσαν για το σταμάτημα του εσωτερικού μας διαλόγου, προκειμένου να βρούμε τον Δρόμο μας.
Ο γέροντας Παΐσιος, έλεγε για τους "Λογισμούς" πως είναι το Διαβόλου.
Όλοι έλεγαν το ίδιο. Έχουμε μιλήσει, μέσα στην παρούσα κάρτα για τη σημασία της Σιγής. Οι Δαίμονες της Σκόνης καταρρέουν αγαπητή Ρεγγίνα, μόνο όταν πια δεν αμύνεσαι. Θυμήσου πως ο νεαρός Αλχημιστής του Κοέλιο έπρεπε να δαμάσει έναν από αυτούς, να τον κάνει να τυφλώσει τους εχθρούς του και να τους κάνει να φοβηθούν. Τότε πέρασε την υψηλότερη μύησή του. Ο συμβολισμός είναι κοινός.

Σε βρήκαμε μέσα σε θύελλα. Οι άνεμοι του Εγώ είναι ισχυροί και πνέουν μανιασμένα. Το καραβάνι μας είναι έτοιμο να σε δεχτεί. Ας ελπίσουμε, μέχρι το τέλος του ταξιδιού, όλοι να βιώσουμε το θάνατο του εαυτού κι ο άνεμος να κοπάσει.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Ρεγγίνα (Μαρία)

Νεοφερμένος

Το avatar του χρήστη Ρεγγίνα
H Μαρία αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 30 ετών και επαγγέλεται Φοιτητής/τρια . Έχει γράψει 13 μηνύματα.

H Ρεγγίνα έγραψε στις 06:00, 09-08-08:

#63
Συγνώμη που αναφέρομαι πάλι σ'εμένα, αλλά θέλω να ρωτήσω κάτι.

Αρχική Δημοσίευση από Great Chaos
Κανείς δεν λέει "Σκάσε" σ' έναν Δαίμονα της Σκόνης, γιατί αυτό σημαίνει άμεσα ότι αυτός έχει φωνή και λέει κάτι που μας ενοχλεί.
Αυτό είναι απαραίτητο? Χωρίς να ισχυρίζομαι ότι κέρδισα ή ότι κερδίζω... Μίλησα για μία φωνή, στην οποία είχα δώσει ανθρώπινη υπόσταση. Πρώτα την άκουγα και της είχα τυφλή εμπιστοσύνη, μετά άρχισα να την αμφισβητώ και κατέληξα να μην την υπολογίζω... Όταν σε κάποιον που εμπιστεύομαι και σέβομαι φτάνω στο σημείο να πω σκάσε, σημαίνει ότι τον έχω βαρεθεί. Κι όταν κάτι το βαριέμαι, παύει να με απασχολεί... Θεωρώ ότι το ίδιο ισχύει κι εδώ, εγώ αυτό βλέπω. Εντάξει, την ακούω ακόμα, αλλά δεν της δίνω σημασία... Γιατί αυτό σημαίνει ότι έχασα τη μάχη και όχι ότι είμαι σε καλό δρόμο?

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Great Chaos (Όττο)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Great Chaos
Ο Όττο αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 50 ετών , επαγγέλεται Παραγωγός και μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 3,520 μηνύματα.

O Great Chaos I took a wrong turn in the Freak Parade έγραψε στις 12:24, 09-08-08:

#64
Γιατί με αυτόν τον τρόπο, συνεχίζεις να της δίνεις υπόσταση. Είναι σαν να πρόκειται για μια αληθινή οντότητα, που έπεσε σε δυσμένεια. Δεν σταμάτησε όμως να υπάρχει. Μπορεί προσωρινά να μειώθηκε η δύναμή της, όμως κάπου εκεί καραδοκεί. Με την πρώτη ευκαιρία που η ισορροπία σου θα ταλαντευτεί, λόγω ας πούμε κάποιου ατυχούς γεγονότος, αυτή θα είναι πάλι εκεί και κάθε "Σκάσε" που εισέπραξε, θα σου το δώσει πίσω...
Ο Κρόουλυ μιλάει για άρνηση της ύπαρξης ενός Δαίμονα της Σκόνης ή καλύτερα για κατανόηση της μη ύπαρξης. Τότε, χωρίς να πεις τίποτε, περνάς από μέσα του και τον σκορπάς σε σωρό από άμμο.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Great Chaos (Όττο)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Great Chaos
Ο Όττο αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 50 ετών , επαγγέλεται Παραγωγός και μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 3,520 μηνύματα.

O Great Chaos I took a wrong turn in the Freak Parade έγραψε στις 13:06, 31-12-08:

#65
Πέρασε ένας χρόνος από τη μέρα που με αβέβαιο βήμα διαβήκαμε το κατώφλι της Ερήμου. Ένας χρόνος δίσεκτος, δύσκολος, μακρύς σαν αιώνας.
Ο Ερημίτης μας περίμενε υπομονετικά, ποιος ξέρει για πόσον καιρό. Χωρίς να βγάλει μιλιά, σήκωσε το φανάρι του και κίνησε για άγνωστη κατεύθυνση, πριν κάποιος από εμάς προλάβει να ξαποστάσει. Με τα μάτια τυφλωμένα απʼ τους Δαίμονες της Σκόνης, με τʼ αυτιά μας να βουίζουν από την ιαχή του Κυρίου της Αβύσσου, που ούρλιαζε σαν κοσμική θύελλα «Εγώ είμαι Εγώ», τον ακολουθήσαμε χωρίς να σκεφτούμε πού μας οδηγεί.
Ως ψυχοπομπός μας οδήγησε στο βασίλειο του Άδη, μας σύστησε στον Θάνατο, τον πιο πιστό μας φίλο, μας γνώρισε την απελπισία της ύπαρξης, χωρίς ούτε μια λέξη, ή ένα νεύμα παρηγοριάς. Χαρίσαμε το αίμα μας στη σκιά του μάντη, για να πάρουμε το χρησμό για το ταξίδι. Έπειτα, μας οδήγησε στην Άνοιξη, είδαμε πράσινα νεαρά στάχυα να κυματίζουν, όσο έπιανε το μάτι.
Ως διδάσκαλος μας δίδαξε τη Σιγή, την οποία μας επέβαλλε για κάμποσους μήνες. Μας κράτησε θαρρείς ζηλότυπα κοντά του, όσο κι αν η καρδιά μας πετάριζε ανυπόμονα στη σκέψη του ταξιδιού, προετοιμάζοντάς μας για τις επόμενες κάρτες, κάποιες εκ των οποίων τρομάζουν την ψυχή με τη θωριά τους.
Κάποια μέρα, για πρώτη φορά είδαμε ένα ανεπαίσθητο μειδίαμα με αόριστο νόημα, να φωτίζει το γέρικο πρόσωπό του και μας επέτρεψε επιτέλους να συνεχίσουμε το Δρόμο.

Ήταν ένας χρόνος σκληρός, μουντός και θλιμμένος, σαν τη γκρίζα γενειάδα και τις ρυτίδες του γέρου αρχετυπικού μας Διδασκάλου, αλλά παραγωγικός και πλούσιος σε υποσχέσεις. Καθώς βαδίζουμε σιγά σιγά προς το τέλος της Ερήμου, κανείς μας δεν θα είναι πια ο ίδιος, ούτε και το καράβι μας. Ας ευχηθούμε να είναι καλοτάξιδο και να μας οδηγήσει στον πολυτιμότερο απʼ όλους τους θησαυρούς, το Θέλημα.

Καθώς το μάτι αντικρύζει το σκοτεινό ωκεανό του Μπίνα, για να διασκεδάσω τον κουλουριασμένο φόβο που σαλεύει μέσα μου και να πάρω ίσως λίγο κουράγιο, τα χείλη μου σιγομουρμουράν ένα τραγούδι για το Δρόμο:



Ο Δρόμος

Ο Δρόμος μʼ έσπειρε, με θέρισε, με πήρε
Ο Δρόμος φλόγισε με πόθο την καρδιά μου
Με αποπλάνησε μα και με συνεπήρε
με υποσχέσεις, όσο έφτανʼ η ματιά μου

Όρθιος περίμενε ο Κάιν τη σειρά του
γύρω του γελωτοποιοί και τσαρλατάνοι
Μʼ αυτοί που ξέραν την αξία του Θανάτου
τον καταδίκασαν ποτέ να μην πεθάνει

Κλαίγαν οι μάνες σαν κινούσαμε τη δύση
τʼ άπαρτο κάστρο θα κρατούσε δέκα χρόνια
Και στων θεών ήταν αντίθετο τη φύση
στ' άβουλα πιόνια τους να δείξουνε συμπόνια

Ο Δρόμος κάλυψε τα ίχνη μου στη Λήθη
μού ʽδειξε πράγματα που τʼ αγνοούσαν όλοι
Οι φλόγες χόρτασαν και σιώπησαν οι μύθοι
τη νύχτα που άνοιξε η Κερκόπορτα στην Πόλη

Γύριζαν οι κονκισταδόρες τραγουδώντας
με του μεγάλου Μοντεζούμα το χρυσάφι
Μα όσοι κι αν χάθηκαν το θρύλο κυνηγώντας
κανείς πού βρίσκεται η Τσιμπόλα δεν θα μάθει

Ο Δρόμος μού ʽδωσε τα Φώτα και το Νόμο
Αυτός με μύησε στης μάχης το μεθύσι
Κι όταν πληρώσω όλα τα χρέη μου στο Δρόμο
το θείο χέρι Του τα μάτια θα μου κλείσει

Δεν έχουμε βγει ακόμη από την Έρημο. Μπροστά μας ορθώνεται ο Τροχός, που ήδη ακούγεται να τρίζει και κανείς δεν ξέρει αν στο τέλος θα βρεθεί στην επάνω ή στην κάτω πλευρά του. Συνηθίζεται τέτοιες μέρες να μετράμε την Τύχη μας. Προσδεθείτε αγαπητοί μου συνταξιδιώτες και πάντα να κοιτάτε το κέντρο του Τροχού.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

DrStrangelove

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη DrStrangelove
Ο DrStrangelove αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Μοντέλο . Έχει γράψει 4,005 μηνύματα.

O DrStrangelove έγραψε στις 12:49, 04-01-09:

#66
Αρχική Δημοσίευση από Great Chaos
Πέρασε ένας χρόνος...
Ως ψυχοπομπός μας οδήγησε στο βασίλειο του Άδη, μας σύστησε στον Θάνατο, τον πιο πιστό μας φίλο, μας γνώρισε την απελπισία της ύπαρξης, χωρίς ούτε μια λέξη, ή ένα νεύμα παρηγοριάς. Χαρίσαμε το αίμα μας στη σκιά του μάντη, για να πάρουμε το χρησμό για το ταξίδι.
Για να περάσεις την 'Αβυσο πρέπει να εγκαταλείψεις όλα όσα έχεις και όλα όσα είσαι (Α.C : Magick without tears). Οικογένεια, φίλους, υλικά αγαθά, χρόνο, προσωπικές ανάγκες, συνήθειες. Ουσιαστικά το "Εγώ". Διαισθητικά βλέπω επίσης μια διασύνδεση μεταξύ Ερημίτη, Λαγνείας, Κρεμασμένου και Θανάτου. Βλέπω ότι όλες οι κάρτες μέχρι και τον Θάνατο, είναι ουσιαστικά διαφορετικά πρόσωπα του Ερημίτη ή τα τμήματα ενός κύκλου που ολοκληρώνεται...γιατί είναι όλες κάρτες μεταμόρφωσης. 'Εγραψες "κανείς μας δεν είναι πια ο ίδιος". Διαβαίνεις την εσωτερική σου 'Ερημο (Ερημίτης), τρελαίνεσαι από τους Ανέμους της Σκόνης (Τροχός), αλλά εσύ πρέπει να μείνεις προσηλωμένος στο Θέλημά σου, κατόπιν επακολουθεί η νίκη της μεταμόρφωσης (Πόθος-Δύναμη, - αυτή η κάρτα θεωρώ ότι περιγράφει την Babalon και την "αιμοδοσία"), ύστερα η θυσία του Εγώ (Κρεμασμένος) και τέλος ο θάνατος του παλιού εαυτού (Κάρτα Θανάτου) και η εσωτερική αναγέννηση. Δεν ξέρω αν συμφωνείς μ'αυτήν την υπέρβασή μου να τα βλέπω όλα ενιαία μέχρι το Θάνατο. Ο Κρεμασμένος συμβολίζει τον Μεσσία. Την θυσία. Το "αίμα", την έσχατη πράξη αυτοθυσίας του Εγώ ; Εξακολουθώ να βλέπω πολλούς συσχετισμούς μεταξύ Θελήματος και του εσωτερικού κομματιού της χριστιανικής διδασκαλίας, εκείνου του απόκρυφου Χριστιανισμού. Ο Ιησούς λέει πχ σε κάποιο σημείο "δεν γίνεσαι μαθητής μου αν δεν μισείς την οικογένειά σου και τον εαυτό σου τον ίδιο ακόμα και αν δεν τα εγκαταλείψεις όλα για μένα". Ο Crowley γράφει κάπου ότι η οικογένεια είναι δημόσιος εχθρός νούμερο 1. Αν δεχτούμε τις διδασκαλίες των Γνωστικών για τον Ιησού, κάπου το μπέρδεμα αρχίζει να ξεκαθαρίσει...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Great Chaos (Όττο)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Great Chaos
Ο Όττο αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 50 ετών , επαγγέλεται Παραγωγός και μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 3,520 μηνύματα.

O Great Chaos I took a wrong turn in the Freak Parade έγραψε στις 20:51, 06-01-09:

#67
Θα συμφωνήσω με την ενιαία θεώρηση των καρτών αυτών. Δεν θα πρέπει δε να παραγνωρίσουμε πως μετά την κάρτα του Θανάτου, ακολουθεί αυτή της Τέχνης, που συμβολίζει τον νέο Εαυτό, τον Ερμαφρόδιτο, αυτόν που γεννιέται όταν ο παλιός μας εαυτός έχει πια πεθάνει. Βρίσκω κι εγώ πολλές ομοιότητες με τον εσωτερικό χριστιανισμό, ο οποίος υπερβαίνει σε πολλές περιπτώσεις την εικόνα που έχουμε για τη χριστιανική διδασκαλία. Επίσης, μπορεί κανείς να παρατηρήσει πολλές ομοιότητες με τη διδασκαλία του Δον Χουάν, όπως μας την μεταβίβασε ο Κάρλος Καστανέντα, περί "μηδενισμού της προσωπικής μας ιστορίας".

"Η ιστορία του σύμπαντος, καθώς και οι προσωπικές μας ιστορίες, είναι γραμμένες από το ίδιο χέρι"...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Νωεύς (Ιάσων)

Τιμώμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη Νωεύς
Ο Ιάσων αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Μαθητής/τρια . Έχει γράψει 4,820 μηνύματα.

O Νωεύς επιπεδο : Μηδεν έγραψε στις 12:38, 10-01-09:

#68
Αρχική Δημοσίευση από DrStrangelove
...Ουσιαστικά το "Εγώ". ...
Δόκτορα, μήπως το "θρυματισμένο Εγώ";

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

DrStrangelove

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη DrStrangelove
Ο DrStrangelove αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Μοντέλο . Έχει γράψει 4,005 μηνύματα.

O DrStrangelove έγραψε στις 13:46, 10-01-09:

#69
Αρχική Δημοσίευση από Νωεύς
Δόκτορα, μήπως το "θρυματισμένο Εγώ";
Μέσα στην 'Ερημο θρυματίζεται. Πριν είναι ακέραιο. Συνήθως στο θρυματίζει βέβαια μια άκρως εγωκεντρική προσωπικότητα. Κάπου μέσα σου όμως παραμονεύει πάντα ένα αγρίμι. Με άλλα λόγια, όπως είπε και ο Ντενκ Ξ.Πινγκ, δεν μπορείς για πολύ καιρό να στριμώξεις ένα γάτο σε μια γωνία. Τότε αποχωρείς από την 'Ερημο, την φυλακή ή ό,τι άλλο σου έχτισαν. Οι άνθρωποι δεν είναι για τις ερήμους ούτε για τις "καλόγριες". Κάποτε παίρνεις το "δίπλωμα" απ'τα σχολεία της Ερήμου. Ο Τρελλός δεν υπακούει σε κανόνες. Ψάχνει το νερό και την τροφή. Το πέρασμα από την 'Ερημο ευεργετικό, αλλά όχι ο προορισμός η 'Ερημος. Ο μόνος κριτής για τον προορισμό είναι η ψυχή μας.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Νωεύς (Ιάσων)

Τιμώμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη Νωεύς
Ο Ιάσων αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Μαθητής/τρια . Έχει γράψει 4,820 μηνύματα.

O Νωεύς επιπεδο : Μηδεν έγραψε στις 13:53, 10-01-09:

#70
Αρχική Δημοσίευση από DrStrangelove
Μέσα στην 'Ερημο θρυματίζεται. Πριν είναι ακέραιο. Συνήθως στο θρυματίζει βέβαια μια άκρως εγωκεντρική προσωπικότητα. Κάπου μέσα σου όμως παραμονεύει πάντα ένα αγρίμι. Με άλλα λόγια, όπως είπε και ο Ντενκ Ξ.Πινγκ, δεν μπορείς για πολύ καιρό να στριμώξεις ένα γάτο σε μια γωνία. Τότε αποχωρείς από την 'Ερημο, την φυλακή ή ό,τι άλλο σου έχτισαν. Οι άνθρωποι δεν είναι για τις ερήμους ούτε για τις "καλόγριες". Κάποτε παίρνεις το "δίπλωμα" απ'τα σχολεία της Ερήμου. Ο Τρελλός δεν υπακούει σε κανόνες. Ψάχνει το νερό και την τροφή. Το πέρασμα από την 'Ερημο ευεργετικό, αλλά όχι ο προορισμός η 'Ερημος. Ο μόνος κριτής για τον προορισμό είναι η ψυχή μας.
Σε ευχαριστώ!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Great Chaos (Όττο)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Great Chaos
Ο Όττο αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 50 ετών , επαγγέλεται Παραγωγός και μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 3,520 μηνύματα.

O Great Chaos I took a wrong turn in the Freak Parade έγραψε στις 21:29, 17-01-09:

#71
Κατά την παρουσίαση αυτής της κάρτας μιλήσαμε για το μύθο της Περσεφόνης, που συμβολίζει το πέρασμα της Ψυχής από το ανεκδήλωτο στο εκδηλωμένο, από τον Άιδη στον Κόσμο και για το Φως της γνώσης που μεταφέρει ο Ερημίτης, ο οποίος έκανε συνειδητά τούτο το ταξίδι, για όποιον μπορεί να το δει μέσα στο σκοτάδι και να τον ακολουθήσει για να περάσει την Άβυσσο του Εγώ και το Βασίλειο του Κυρίου της Ψευδαίσθησης. Μιλήσαμε ακόμη για τον Ήλιο που κοσμεί το κέντρο της κάρτας, όπως και της επόμενης, του Τροχού. Η παρακάτω "παιδική" ιστορία, η οποία θα δημοσιευτεί σε δύο μέρη, προσεγγίζει την ίδια διδασκαλία από μια άλλη οπτική γωνία...

«Η μικρή Ψυχή και ο Ήλιος», μια παιδική παραβολή
του Neale Donald Walsch

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια μικρή Ψυχή, που είπε στο Θεό, «Γνωρίζω ποια είμαι».
Και ο Θεός είπε «Αυτό είναι υπέροχο! Ποια είσαι;»
Και η μικρή Ψυχή φώναξε, «Είμαι το Φως!»
Ο Θεός χαμογέλασε, μʼ ένα πλατύ χαμόγελο. «Σωστά!» αναφώνησε, «Είσαι το Φως».
Η μικρή Ψυχή ήταν τόσο ευτυχισμένη, γιατί είχε προσέξει πως όλες οι ψυχές μέσα στο Βασίλειο ήταν εκεί για να δουν τι συνέβαινε.
«Ουάου», είπε η μικρή Ψυχή, «αυτό είναι στʼ αλήθεια καταπληκτικό!»
Όμως σύντομα, αυτό δεν ήταν αρκετό. Η μικρή Ψυχή ένιωσε κάτι να σαλεύει μέσα της και τώρα ήθελε να είναι αυτή που ήταν. Έτσι, πήγε πίσω στο Θεό (πράγμα που δεν είναι κακή ιδέα για όλες τις ψυχές που ήθελαν να γίνουν Αυτό που Πραγματικά Είναι) και είπε:
«Γεια Θεέ! Τώρα που ξέρω Ποια Είμαι, είναι καλό για μένα να γίνω αυτή;»
Ο Θεός είπε, «Εννοείς πως θέλεις να είσαι Αυτό που Ήδη Είσαι;»
«Λοιπόν,» απάντησε η μικρή Ψυχή, «είναι άλλο πράγμα να ξέρω Ποια Είμαι και άλλο να είμαι στην πραγματικότητα αυτό. Θέλω να νιώσω πώς είναι να είσαι το Φως».
«Μα είσαι ήδη το Φως» επανέλαβε ο Θεός, χαμογελώντας πάλι.
«Ναι, αλλά θέλω να δω πώς είναι αυτή η αίσθηση», έσκουξε η μικρή Ψυχή.
«Λοιπόν,» είπε ο Θεός με έναν ελαφρύ καγχασμό, «υποθέτω πως θα ʽπρεπε να μάθεις. Πάντα ήσουν περιπετειώδης ψυχή». Η έκφρασή Του άλλαξε. «Υπάρχει μόνον ένα πράγμα…»
«Τι;» ρώτησε η μικρή Ψυχή.
«Λοιπόν, δεν υπάρχει τίποτε άλλο εκτός από το Φως. Βλέπεις, δεν δημιούργησα τίποτε εκτός από αυτό που είσαι κι έτσι, δεν υπάρχει εύκολος τρόπος να έχεις την εμπειρία του εαυτού σου ως Αυτό που Είσαι, αφού δεν υπάρχει κάτι που να μην είσαι».
«Ε;» είπε η μικρή Ψυχή, που τώρα ήταν λίγο μπερδεμένη.
«Σκέψου το αλλιώς,» είπε ο Θεός. «Είσαι σαν ένα μικρό κερί μέσα στον Ήλιο. Βρίσκεσαι εκεί μαζί μʼ εκατομμύρια άλλα κεράκια, που όλα μαζί αποτελείτε τον Ήλιο. Και ο Ήλιος δεν θα ήταν ο Ήλιος χωρίς εσένα. Όχι, θα ήταν ένας Ήλιος χωρίς ένα από τα κεριά του…και δεν θα ήταν καθόλου πια ο ίδιος· γιατί δεν θα έλαμπε τόσο δυνατά όσο τώρα. Όμως πάλι, πώς να γνωρίσεις τον εαυτό σου ως το Φως, όταν βρίσκεσαι ανάμεσα στο Φως, ιδού η ερώτηση.»
«Ε λοιπόν,» αναθάρρησε η μικρή Ψυχή, «Θεός είσαι, σκέψου κάτι!»
Για άλλη μια φορά ο Θεός χαμογέλασε. «Έχω ήδη σκεφτεί. Αφού δεν μπορείς να δεις τον εαυτό σου ως το Φως, όταν είσαι μέσα στο Φως, θα σε περιβάλω με σκοτάδι.»
«Τι είναι σκοτάδι;» ρώτησε η μικρή Ψυχή.
«Είναι εκείνο που δεν είσαι» απάντησε ο Θεός.
«Θα φοβάμαι το σκοτάδι;» κλαψούρισε η μικρή Ψυχή.
«Μόνο εάν επιλέξεις να το φοβάσαι» απάντησε ο Θεός. «Δεν υπάρχει τίποτε, πραγματικά, να φοβηθείς, εκτός κι αν αποφασίσεις ότι υπάρχει. Βλέπεις, εμείς τα δημιουργούμε όλα, υποκρινόμαστε.»
«Ω» έκανε η μικρή Ψυχή, που ήδη ένιωθε καλύτερα.
Τότε ο Θεός εξήγησε πως για να έχεις την εμπειρία του οτιδήποτε, θα εμφανιστεί το ακριβώς αντίθετό του. «Είναι σπουδαίο δώρο, γιατί χωρίς αυτό δεν θα μπορούσες να ξέρεις τι είναι το καθετί. Δεν θα ήξερες τη Ζέστη χωρίς το Κρύο, το Επάνω χωρίς το Κάτω, το Γρήγορο χωρίς το Βραδύ. Δεν θα ήξερες το Αριστερά χωρίς το Δεξιά, το Εδώ χωρίς το Εκεί, το Τώρα χωρίς το Μετά.»
«Έτσι,» κατέληξε ο Θεός, «όταν περιβάλλεσαι από σκοτάδι, μην υψώνεις τη γροθιά σου και τη φωνή σου και μην το καταριέσαι. Καλύτερα να είσαι απλά ένα Φως μέσα στο σκοτάδι και μη θυμώνεις γιʼ αυτό. Τότε θα γνωρίζεις Ποια στʼ Αλήθεια Είσαι και οι άλλοι θα το γνωρίζουν επίσης. Άφησε το Φως σου να λάμψει και όλοι θα δουν πόσο ξεχωριστή είσαι.»
«Εννοείς πως είναι σωστό να δείχνω στους άλλους το πόσο ξεχωριστή είμαι;» ρώτησε η μικρή Ψυχή.
«Φυσικά,» γέλασε ο Θεός, «είναι απολύτως σωστό. Να θυμάσαι όμως ότι ʽξεχωριστόςʼ δεν σημαίνει ʽκαλύτεροςʼ. Ο καθένας είναι ξεχωριστός, με το δικό του μοναδικό τρόπο! Κι όμως, πολλοί άλλοι το έχουν ξεχάσει αυτό. Θα δουν ότι είναι καλό γιʼ αυτούς να είναι ξεχωριστοί, μόνο όταν δεις εσύ πως είναι καλό να είσαι ξεχωριστή.»
«Ουάου,» είπε η μικρή Ψυχή χορεύοντας, χοροπηδώντας και γελώντας από χαρά. «Μπορώ να είμαι όσο ξεχωριστή θέλω.»
«Ναι, και μπορείς νʼ αρχίσεις από τώρα», είπε ο Θεός, που χόρευε και χοροπηδούσε και γελούσε μαζί με τη μικρή Ψυχή. «Ποιο τμήμα του ξεχωριστού θέλεις να είσαι;»
«Ποιο τμήμα του ξεχωριστού;» επανέλαβε η μικρή Ψυχή. «Δεν καταλαβαίνω.»
«Λοιπόν,» εξήγησε ο Θεός, «το να είσαι το Φως σημαίνει να είσαι ξεχωριστός και το να είσαι ξεχωριστός έχει πολλές πλευρές. Είναι ξεχωριστό το να είσαι αβρός. Είναι ξεχωριστό το να είσαι ευγενικός. Είναι ξεχωριστό να είσαι δημιουργικός. Είναι ξεχωριστό το να είσαι υπομονετικός. Μπορείς να σκεφτείς άλλους τρόπους να είναι κανείς ξεχωριστός; »
Η μικρή Ψυχή κάθισε ήσυχη για μια στιγμή. «Μπορώ να σκεφτώ πολλούς τρόπους να είμαι ξεχωριστή. Είναι ξεχωριστό να είμαι εξυπηρετική, είναι ξεχωριστό να μοιράζομαι πράγματα, είναι ξεχωριστό να είμαι φιλική, ή να νοιάζομαι για τους άλλους!»
«Ναι,» συμφώνησε ο Θεός, «και μπορείς να είσαι όλα αυτά τα πράγματα, όποια πλευρά του ξεχωριστού θέλεις να είσαι, σε κάθε στιγμή. Αυτό σημαίνει να είσαι το Φως.»
«Ξέρω τι θέλω να είμαι, ξέρω τι θέλω να είμαι», ανακοίνωσε η μικρή Ψυχή με μεγάλη έξαψη. «Θέλω να είμαι εκείνη η πλευρά του ξεχωριστού που ονομάζεται ʽΣυγχώρεσηʼ. Δεν είναι ξεχωριστό να συγχωρείς;»
«Μα φυσικά,» διαβεβαίωσε ο Θεός την μικρή Ψυχή. «Αυτό είναι πολύ ξεχωριστό.»
«Ωραία,» είπε η μικρή Ψυχή. «Αυτό λοιπόν θέλω να είμαι. Θέλω να συγχωρώ. Θέλω να έχω αυτήν την εμπειρία του εαυτού μου.»
«Ωραία,» είπε ο Θεός, «όμως υπάρχει ένα πράγμα που θα έπρεπε να ξέρεις.»
Η μικρή Ψυχή άρχισε τώρα νʼ ανυπομονεί ελαφρά. Φαινόταν πως πάντα θα προέκυπτε κάποια περιπλοκή. «Τι είναι αυτό λοιπόν;» αναστέναξε.
«Δεν υπάρχει κανένας να συγχωρήσεις.»
Συνεχίζεται...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Great Chaos (Όττο)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Great Chaos
Ο Όττο αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 50 ετών , επαγγέλεται Παραγωγός και μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 3,520 μηνύματα.

O Great Chaos I took a wrong turn in the Freak Parade έγραψε στις 23:01, 19-01-09:

#72
Δημοσιεύω σήμερα τη συνέχεια και το τέλος της ιστορίας του Neale Donald Walsch, «Η μικρή Ψυχή και ο Ήλιος», μια παιδική παραβολή

«Κανένας;» Η μικρή Ψυχή μετά βίας μπορούσε να πιστέψει αυτό που είχε ακούσει.

«Κανένας!» επανέλαβε ο Θεός. «Όλα όσα έφτιαξα είναι τέλεια. Δεν υπάρχει ούτε μια ψυχή σε όλη την πλάση που να είναι λιγότερο τέλεια από εσένα. Κοίταξε γύρω σου.»

Μόλις τότε η μικρή Ψυχή συνειδητοποίησε ότι ένα μεγάλο πλήθος είχε συγκεντρωθεί. Ψυχές έρχονταν από πολύ μακριά, απʼ όλο το Βασίλειο, γιατί είχε διαδοθεί πως η μικρή Ψυχή είχε μια ασυνήθιστη συζήτηση με το Θεό και όλοι ήθελαν νʼ ακούσουν το τι έλεγαν. Κοιτάζοντας τις αμέτρητες άλλες ψυχές που είχαν συναθροιστεί εκεί, η μικρή Ψυχή ήταν υποχρεωμένη να συμφωνήσει. Καμμία ψυχή δεν έδειχνε λιγότερο υπέροχη, λιγότερο μεγαλόπρεπη ή λιγότερο τέλεια από την ίδια. Τέτοιο ήταν το δέος που προκαλούσαν οι ψυχές που είχαν μαζευτεί τριγύρω και τόσο λαμπρό ήταν το Φως τους, που η μικρή Ψυχή μπορούσε μόλις και μετά βίας να κοιτάξει προς αυτές.

«Λοιπόν, ποιον να συγχωρήσω;» ρώτησε το Θεό.

«Φίλε μου, δεν θα έχει καθόλου πλάκα! Ήθελα να αισθανθώ τον εαυτό μου ως Κάποιον Που Συγχωρεί, ήθελα να νοιώσω την αίσθηση αυτής της πλευράς του ξεχωριστού.»

Και η μικρή Ψυχή έμαθε πως είναι να νοιώθεις θλίψη. Όμως τότε ακριβώς μια φιλική Ψυχή ξεπρόβαλε απʼ το πλήθος. «Μην ανησυχείς μικρή Ψυχή,» είπε η φιλική Ψυχή, «εγώ θα σε βοηθήσω.»

«Θα με βοηθήσεις;» αναθάρρησε η μικρή Ψυχή. «Όμως τι μπορείς να κάνεις;»

«Μπορώ να σου δώσω κάποιον για να συγχωρήσεις!»

«Αλήθεια μπορείς;»

«Σίγουρα!» τιτίβισε η φιλική Ψυχή. «Μπορώ να έρθω σε σένα στην επόμενη ζωή που θα γεννηθούμε και να σου κάνω κάτι που να μπορείς να το συγχωρήσεις.»

«Όμως γιατί; Γιατί να το κάνεις αυτό;» ρώτησε η μικρή Ψυχή. «Εσύ, που είσαι ένα Ον με τέτοια απόλυτη τελειότητα! Εσύ, που πάλλεσαι με τέτοια ταχύτητα, η οποία παράγει ένα Φως τόσο λαμπρό που με δυσκολία μπορώ να σε κοιτάξω! Τι θα μπορούσε να σε κάνει να επιβραδύνεις τη δόνησή σου σε τέτοια χαμηλή ταχύτητα που το λαμπρό σου Φως να γίνει σκοτεινό και πυκνό; Τι θα μπορούσε να σε κάνει –εσένα που είσαι τόσο ελαφριά ώστε να χορεύεις στʼ αστέρια και να κινείσαι μέσα στο Βασίλειο με την ταχύτητα της σκέψης σου- να έρθεις στη ζωή μου και να γίνεις τόσο βαριά ώστε να μπορείς να κάνεις κάτι κακό;»

«Απλό!» είπε η φιλική Ψυχή. «Θα το κάνω επειδή σε αγαπώ.»

Η μικρή Ψυχή φάνηκε να ξαφνιάζεται από την απάντηση.

«Μην εντυπωσιάζεσαι τόσο πολύ,» είπε η φιλική Ψυχή, «έχεις κάνει κι εσύ το ίδιο για μένα. Δεν θυμάσαι; Ω έχουμε χορέψει μαζί, εσύ κι εγώ, πολλές φορές. Διαμέσω των Αιώνων και μέσα από όλες τις Εποχές έχουμε χορέψει. Διασχίζοντας το χρόνο και σε πολλά διαφορετικά μέρη έχουμε παίξει μαζί. Απλά δεν το θυμάσαι.»
«Υπήρξαμε και οι δυο μέρος του Όλου. Υπήρξαμε το Πάνω και το Κάτω του, το Αριστερό και το Δεξί του. Υπήρξαμε το Εδώ και το Εκεί του,, το Τώρα και το Μετά του, το Αρσενικό και το Θηλυκό του, το Καλό και τι Κακό· υπήρξαμε και οι δύο το θύμα και ο θύτης του.»
«Έτσι βρεθήκαμε μαζί, εσύ κι εγώ, πολλές φορές στο παρελθόν, κάθε μία εκ των οποίων έδωσε ο ένας στον άλλον την ακριβή και τέλεια ευκαιρία να Εκφραστεί και να Νοιώσει Αυτό που Πραγματικά Είναι. Έτσι,» εξήγησε περαιτέρω η φιλική Ψυχή «στην επόμενη ζωή σου θα έρθω κοντά σου και αυτή τη φορά θα είμαι εγώ ʽο κακόςʼ της υπόθεσης. Θα σου κάνω κάτι τρομερό, έτσι ώστε να μπορέσεις να αισθανθείς τον εαυτό σου ως Αυτόν που Συγχωρεί.»

«Μα τι θα κάνεις;» ρώτησε η μικρή Ψυχή, λίγο νευρικά, «που να είναι τόσο τρομερό;»

«Ω, θα σκεφτούμε κάτι.» είπε η φιλική Ψυχή με ένα φευγαλέο παιχνίδισμα στη φωνή. Μετά φάνηκε να σοβαρεύεται και είπε με ήσυχη φωνή, «Έχεις δίκιο για ένα πράγμα, ξέρεις.»

«Τι είναι αυτό;», θέλησε να μάθει η μικρή Ψυχή.

«Θα πρέπει να επιβραδύνω τη δόνησή μου και να γίνω πολύ βαριά, ώστε να κάνω αυτό το όχι και τόσο καλό πράγμα που σου υποσχέθηκα. Θα πρέπει να υποκριθώ πως είμαι κάτι πολύ διαφορετικό από τον πραγματικό μου εαυτό. Έτσι, θα πρέπει να σου ζητήσω μια χάρη για αντάλλαγμα.»

«Ω οτιδήποτε, οτιδήποτε!» φώναξε η μικρή Ψυχή κι άρχισε να χορεύει και να τραγουδά «Θα μάθω να συγχωρώ, θα μάθω να συγχωρώ.» Τότε όμως είδε πως η φιλική Ψυχή παρέμεινε σιωπηλή.

«Τι συμβαίνει;» ρώτησε η μικρή Ψυχή. «Τι μπορώ να κάνω για σένα; Είσαι ένας άγγελος που δέχεσαι να κάνεις αυτό για μένα.»

«Φυσικά και η φιλική Ψυχή είναι ένας άγγελος» τις διέκοψε ο Θεός. «Όλοι είναι άγγελοι. Πάντα να θυμάσαι: Δεν σου έχω στείλει παρά μόνο αγγέλους.»

Έτσι η μικρή Ψυχή ήθελε, περισσότερο από ποτέ να ικανοποιήσει το αίτημα της φιλικής Ψυχής. «Τι μπορώ λοιπόν να κάνω για σένα;» ξαναρώτησε.

«Τη στιγμή που θα σε χτυπήσω και θα σε πληγώσω,» απάντησε η φιλική Ψυχή, «τη στιγμή που θα σου κάνω το χειρότερο που θα μπορούσες να φανταστείς, εκείνη την ίδια στιγμή…θυμήσου Ποια Είμαι στʼ Αλήθεια.»

«Ω, θα το θυμάμαι!» φώναξε η μικρή Ψυχή, «Το υπόσχομαι! Θα σε θυμάμαι πάντα, όπως σε βλέπω τώρα, αυτή τη στιγμή.»

«Ωραία,» είπε η φιλική Ψυχή, «γιατί βλέπεις, θα πρέπει να υποκριθώ τόσο πολύ, που θα έχω ήδη ξεχάσει τον εαυτό μου. Εάν κι εσύ δεν με θυμάσαι όπως είμαι στʼ αλήθεια, μπορεί να μην μπορώ να με θυμηθώ κι εγώ για πάρα πολύ καιρό. Εάν ξεχάσω το Ποια Είμαι, μπορεί κι εσύ να ξεχάσεις Ποια Είσαι και τότε θα χαθούμε και οι δυο. Τότε θα χρειαστεί μια ακόμη ψυχή να έρθει κοντά μας και να μας θυμίσει το Ποιοι Είμαστε.»

«Όχι, δεν θα ξεχάσω!» υποσχέθηκε ξανά η μικρή Ψυχή. «Θα σε θυμάμαι και θα σʼ ευχαριστώ για το δώρο που θα μου φέρεις –την ευκαιρία να νοιώσω τον εαυτό μου ως Αυτό που Είμαι.»

Έτσι, έκλεισε η συμφωνία. Η μικρή Ψυχή προχώρησε σε μια νέα ζωή, ενθουσιασμένη που θα ήταν το Φως, πράγμα που είναι πολύ ξεχωριστό, και συνεπαρμένη από το να είναι εκείνη η πλευρά του ξεχωριστού που ονομάζεται Συγχώρεση. Η μικρή Ψυχή περίμενε με αγωνία να μπορέσει να νοιώσει τον εαυτό της ως Συγχώρεση και να ευχαριστήσει οποιαδήποτε άλλη ψυχή έκανε κάτι τέτοιο εφικτό. Όλες τις στιγμές της νέας της αυτής ζωής, όποτε μια νέα ψυχή εμφανιζόταν στο προσκήνιο, είτε έφερνε χαρά, είτε λύπη –και ειδικά εάν έφερνε λύπη– η μικρή Ψυχή θυμόταν τι είχε πει ο Θεός:
«Πάντα να θυμάσαι,» είχε πει χαμογελώντας, «δεν σου έχω στείλει παρά μόνο αγγέλους.»
Η γνώμη σας και τα συμπεράσματά σας καλοδεχούμενα. Στο κάτω κάτω δεν είναι παρά μια παιδική ιστορία...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Great Chaos : 20-01-09 στις 00:11.
2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

DrStrangelove

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη DrStrangelove
Ο DrStrangelove αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Μοντέλο . Έχει γράψει 4,005 μηνύματα.

O DrStrangelove έγραψε στις 11:02, 20-01-09:

#73
«Ωραία,» είπε η φιλική Ψυχή, «γιατί βλέπεις, θα πρέπει να υποκριθώ τόσο πολύ, που θα έχω ήδη ξεχάσει τον εαυτό μου. Εάν κι εσύ δεν με θυμάσαι όπως είμαι στʼ αλήθεια, μπορεί να μην μπορώ να με θυμηθώ κι εγώ για πάρα πολύ καιρό. Εάν ξεχάσω το Ποια Είμαι, μπορεί κι εσύ να ξεχάσεις Ποια Είσαι και τότε θα χαθούμε και οι δυο. Τότε θα χρειαστεί μια ακόμη ψυχή να έρθει κοντά μας και να μας θυμίσει το Ποιοι Είμαστε.»

«Όχι, δεν θα ξεχάσω!» υποσχέθηκε ξανά η μικρή Ψυχή. «Θα σε θυμάμαι και θα σʼ ευχαριστώ για το δώρο που θα μου φέρεις –την ευκαιρία να νοιώσω τον εαυτό μου ως Αυτό που Είμαι.»

Με συγκίνησες Walsh. Τίποτα άλλο, τα λόγια θα' ναι φτωχά.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση
Απάντηση στο θέμα

Χρήστες

  • Τα παρακάτω 0 μέλη και 1 επισκέπτες διαβάζουν μαζί με εσάς αυτό το θέμα.
     
  • (View-All Tα παρακάτω 0 μέλη διάβασαν αυτό το θέμα τις τελευταίες 30 μέρες:
    Μέχρι και αυτή την στιγμή δεν έχει δει το θέμα κάποιο ορατό μέλος

Μοιραστείτε το

...με ένα φίλο

...με πολλούς φίλους