Το e-steki είναι μια από τις μεγαλύτερες ελληνικές διαδικτυακές κοινότητες με 66,075 εγγεγραμμένα μέλη και 2,387,659 μηνύματα σε 74,624 θέματα. Αυτή τη στιγμή μαζί με εσάς απολαμβάνουν το e-steki άλλα

Καλώς ήρθατε στο e-steki!

Εγγραφή Βοήθεια

Υπάρχει ανιδιοτελής Αγάπη;

negative

Δραστήριο Μέλος

Το avatar του χρήστη negative
Ο negative αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 46 ετών , επαγγέλεται Μοντέλο και μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 388 μηνύματα.

O negative έγραψε στις 17:44, 11-11-08:

#101
Λες........
Αρχική Δημοσίευση από fandago
Βέβαια το γεγονός και μόνο ότι χρησιμοποιείς παρελθοντικό χρόνο για αυτή την αγάπη με κάνει να υποθέσω ότι πλέον έχει φύγει, οπότε αν ισχύει κάτι τέτοιο, λυπάμαι αλλά δεν καλύπτει τα δικά μου standards για ανιδιοτελής αγάπη.
Αρχική Δημοσίευση από fandago
Αν μια αγάπη ανιδιοτελής ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ (άρα χρησιμοποιεί παρελθοντικό χρόνο) δεν ήταν ΠΟΤΕ ανιδιοτελής ΓΙΑ ΜΕΝΑ (πάλι). Ή με παρεξήγησες, ή διαφωνείς για να διαφωνείς και εσύ.
Και σου λέω...

Αρχική Δημοσίευση από negative
Αλλά για να σε πληροφορήσω και να σου φύγει η αγωνία ....ναι έγινε μια φορά ..όταν τελείωσαν τα ''θέλω'' τα ''πάθη'' ο ''έρωτας''....
Με αυτό το τόσο απλό ....αφού τα ελληνικά μου είναι πραγματικά απλά τι καταλαβαίνεις?
Μίλησα εγω σε παρελθοντικό χρ'ονο για αγάπη ή μήπως για έρωτα?

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Great Chaos (Όττο)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Great Chaos
Ο Όττο αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 50 ετών , επαγγέλεται Παραγωγός και μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 3,520 μηνύματα.

O Great Chaos I took a wrong turn in the Freak Parade έγραψε στις 23:33, 11-11-08:

#102
Αρχική Δημοσίευση από Great Chaos
Το μόνο άτομο που δεν μπορώ να πω ότι το αγαπώ ανιδιοτελώς, είναι η κόρη μου. Κανείς δεν αγαπάει τα παιδιά ΤΟΥ ανιδιοτελώς, εξ ορισμού. Εξήγηση θα δοθεί, εάν ζητηθεί...
Αφού λοιπόν ζητήθηκε, θα προσπαθήσω να αναπτύξω το σκεπτικό μου.

Ας εξετάσουμε λοιπόν το για ποιο λόγο εγώ αγαπώ την κόρη μου περισσότερο απ' οποιονδήποτε άνθρωπο στον κόσμο. Φυσικά το πρώτο πρόσωπο αποτελεί απλά ένα εύχρηστο σχήμα λόγου. Δεν αναφέρομαι αποκλειστικά στον εαυτό μου, αλλά σ' έναν τυχαίο "εγώ".
Η πρώτη απάντηση που μπορεί να σκεφτεί κάποιος, είναι "Επειδή αγαπάς τα παιδιά γενικότερα". Αυτό είναι πέρα για πέρα αληθές, όμως δεν απαντά στο ερώτημα πλήρως, αφού την κόρη μου την αγαπώ περισσότερο απ' όλα τ' άλλα παιδιά του κόσμου.

Η επόμενη σκέψη είναι: "Επειδή είναι δικό σου παιδί". Αυτό, αν και είναι πιο κοντά στην πραγματικότητα, θα μπορούσε να δημιουργήσει λανθασμένες εντυπώσεις, ως διατύπωση, μιας και φαίνεται να υπονοεί ότι το παιδί μού ανήκει. Δεν είναι ψέμα ότι πολλοί γονείς πιστεύουν κάτι τέτοιο, ή τουλάχιστον αυτό ίσχυε σε μεγάλα ποσοστά, λίγες γενιές πίσω, σύμφωνα με το πατριαρχικό πρότυπο. Είμαι βέβαιος όμως πως η πλειονότητα των συνομιλητών το απορρίπτει ως ιδέα, όπως κι εγώ, οπότε δεν αποτελεί σεβαστό επιχείρημα για κανέναν.

Τι είναι όμως αυτό που μας ωθεί αρχικά στο να τεκνοποιήσουμε; Προφανώς το ένστικτο της αναπαραγωγής, με τις όποιες κοινωνικές, εννοιολογικές και ψυχολογικές επενδύσεις του έχουν δοθεί από την εξέλιξή μας ως νοήμονα και κοινωνικά όντα. Ωστόσο, πίσω απ' αυτό το ένστικτο, κρύβεται η ανάγκη του λεγόμενου "εγωιστικού γονιδίου" να διαιωνίσει τον εαυτό του.
Ο Richard Dawkins, θεμελιωτής της εξελικτικής θεωρίας του "εγωιστικού γονιδίου", μας λέει στο ομόνυμο βιβλίο του:
Τι είναι εκείνο που ένα μεμονωμένο εγωιστικό γονίδιο προσπαθεί να πετύχει; Προσπαθεί να γίνει πιο πολυάριθμο στη γονιδιακή δεξαμενή. Αυτό βασικά το κάνει συμμετέχοντας στον προγραμματισμό των σωμάτων μέσα στα οποία τυγχάνει να βρεθεί, κατά τρόπο που αυτά να μπορούν να επιβιώνουν και ν' αναπαράγονται. Ένα γονίδιο, ίσως θα μπορούσε να βοηθήσει αντίγραφα του εαυτού του τα οποία βρίσκονται μέσα σ' άλλα σώματα. Εάν συνέβαινε αυτό, θα έμοιαζε με ατομικό αλτρουισμό, που όμως θα υποκινούνταν από γονιδιακό εγωισμό... Υπάρχουν άραγε ευλογοφανείς τρόποι με τους οποίους θα μπορούσαν τα γονίδια να "αναγνωρίζουν" αντίγραφά τους μέσα σε άλλα άτομα;
Η απάντηση είναι ναι. Εύκολα δείχνουμε ότι οι στενοί συγγενείς έχουν υψηλότερη του μέσου όρου πιθανότητα να διαθέτουν κοινά γονίδια. Προ πολλού έχει καταστεί σαφές ότι αυτός πρέπει να είναι ο λόγος για τον οποίο είναι τόσο διαδεδομένος ο αλτρουισμός των γονέων προς τα παιδιά τους. Αν ένα άτομο πεθάνει για να σώσει δέκα στενούς συγγενείς, τότε ίσως χάνεται ένα αντίγραφο του γονιδίου για αλτρουισμό προς συγγενείς, όμως σώζεται μεγαλύτερος αριθμός αντιγράφων του ίδιου γονιδίου...
Γιατί λοιπόν λατρεύουμε τα παιδιά μας; Επειδή έτσι είμαστε προγραμματισμένοι να κάνουμε; Επειδή αποτελούν συνέχιση του γενετικού μας υλικού; Επειδή βλέπουμε στα πρόσωπά τους κάτι από τον εαυτό μας; ("Ποιον μοιάζει το παιδί; Φτυστό εγώ είναι το άτιμο", κλασική ατάκα χαζομπαμπά ή χαζομαμάς, αλλά και εξίσου κλασική ερώτηση όλων των επισκεπτών σε σπίτι με νεογέννητο παιδί). Μήπως επειδή αποτελούν κατ' επέκταση τη συνέχιση και διαιώνιση όχι πια των εγωιστικών μας γονιδίων αλλά του ονόματος, της προσωπικότητας, των ιδεών και αξιών μας, δηλαδή κατ' ουσίαν των "εγωιστικών μας μιμιδίων"; Το τελευταίο μάλιστα αποτελεί και απάντηση στην περίπτωση του "αλτρουισμού" προς θετά παιδιά, τα οποία δεν αποτελούν προέκταση του εγωιστικού μας γονιδίου. Αποτελούν εντούτοις υποκατάστατο του προγραμματισμού που μας πιέζει ασφυκτικά για τεκνοποίηση, όταν δεν μπορούμε να κάνουμε "δικά μας" παιδιά, αλλά επίσης έναν εξίσου βολικό φορέα των μιμιδίων μας.
Όσοι έχουν παιδιά, γνωρίζουν την απλή αλήθεια, ότι χρειάζεται συχνά να κάνεις προσπάθεια για ν' αποφύγεις το να βλέπεις το παιδί σου ως προέκταση της προσωπικότητας και του εαυτού σου. Τόσο μεγάλη προσπάθεια, που πολύ συχνά οι γονείς, όπως όλοι έχετε διαπιστώσει από τις προσωπικές σας εμπειρίες, τουλάχιστον κατά πλειοψηφία, αποτυγχάνουν οικτρά και ενδίδουν ακούσια στον πειρασμό της αυτοεπέκτασης.

Δια του λόγου το αληθές:

Αρχική Δημοσίευση από WhiteDrum
Δεν πιστεύω (απόλυτα) στην ανιδιοτελή αγάπη γονέων-παιδιών.Όλοι οι γονείς που γράφετε σε αυτό το φόρουμ, όταν μεγαλώσουν τα παιδιά σας και ανεξαρτητοποιηθούν, προβάλουν τις δικές τους επιθυμίες και προτεραιότητες, προχωρήσουν και ίσως αμφισβητήσουν τον δικό σας τρόπο σκέψης και ζωής, ίσως και να σας παραμερίσουν απ τη νέα τους ζωή, ελάτε και ξαναγράψτε σε αυτό το θέμα.


Αρχική Δημοσίευση από Lorien
Δε με καταλαβες. Το κατ'ανάγκη το εννοω οχι ως προς το τι αισθανόσασταν, αλλά οσον αφορα το οτι δεν εχετε πλεον να κερδισει τιποτα ο ενας απο τον αλλον. (επισης υπογραμισα 2 φρασεις περι επιλογης οπου με μπερδεψαν. τελικα ηταν επιλογη ή οχι ; )
Θα ήταν καλύτερο αν έγραφα τη δεύτερη φορά: "Σε τελική ανάλυση δεν είχαμε την επιλογή...". Σκέφτηκα όμως πως θα μπορούσαμε να επιλέξουμε να πάμε κόντρα σ' αυτό που νιώθουμε, απλά από πίκα ή εγωισμό. Αυτό θα έδειχνε ότι ουδέποτε υπήρξε μεταξύ μας ειλικρινής αγάπη...

Αρχική Δημοσίευση από fandago
Δεν μπερδεύω τίποτα, εσύ με κατάλαβες λάθος. Και ρωτάω εγώ τώρα για να κάνουμε συζήτηση: δέχεσαι ότι όσο είχατε σχέση, ΔΕΝ είχατε ανιδιοτελή αγάπη η οποία εμφανίστηκε μετά το τέλος της σχέσης, ή μου λες ότι πάντα είχατε ανιδιοτελή αγάπη;
Ωχχχ! Καλά είπε ο Δόκτωρ για κακορίζικο θέμα. Να πάρει η ευχή εγώ κατάλαβα εντελώς λάθος αυτό που έγραφες και απάντησα σε λάθος πράγμα. Νόμισα πως εννοούσες ότι εφόσον τελείωσε η σχέση, άρα δεν πιάνουμε τα στάνταρ. Εσύ έλεγες ότι εφόσον τελείωσε η αγάπη συμβαίνει το παραπάνω. Με το τελευταίο σαφώς και συμφωνώ. Συνεπώς Φαν, σου χρωστώ μιαν απάντηση, μάλλον όμως θα πάει για μεθαύριο.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

fandago (Ә□⌂щяңš)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη fandago
Ο Ә□⌂щяңš αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 34 ετών και μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 2,620 μηνύματα.

O fandago μπορεί να φαίνεται αλλά ΔΕΝ έγραψε στις 00:54, 12-11-08:

#103
Αρχική Δημοσίευση από fandago
Μια απορία που μου ήρθε τώρα:
Στην ιστορία της σταύρωσης του Χριστού, πως υποθέτετε ότι ένιωθε ο Χριστός για αυτό που έκανε;
Αρχική Δημοσίευση από lugar
Αν η ανιδιοτέλεια δεν έχει μέσα της χαρά εξ ορισμού τότε είναι μαζοχισμός....
Οπότε σύμφωνα με τα όσα λέει η ιστορία του Χριστού, ή ο Χριστός ήταν μαζόχας, ή ένιωθε χαρά που σταυρωνόταν.
Αρχική Δημοσίευση από Isiliel
Ας θυμηθούμε ότι το παρόν τόπικ ξεκίνησε με αυτή την ερώτηση:
[...]
Τίποτα; Αυτό γιατί μου θυμίζει λοβοτομή; Αν τουλάχιστον είναι να νιώσει κάτι, δεν είναι καλύτερα να νιώσει χαρά, για τη χαρά που έδωσε; "Τίποτα" νιώθουν μόνο τα άψυχα...
Και στα δύο αυτά έχεις δίκιο. Στο μεν πρώτο, μας παρασύρει ο τίτλος που είναι "υπάρχει ανιδιοτελής αγάπη", στο δε δεύτερο έπρεπε να πω να μη νιώσει οτιδήποτε θετικό για αυτόν.

Επίσης μπορεί να μου εξηγήσει κάποιος γιατί δεχόμαστε ότι η αγάπη γονέα-παιδιού δεν είναι ανιδιοτελής επειδή υποσυνείδητα υπάρχει εγωισμός, ενώ στην "ερωτική" αγάπη οτιδήποτε υποσυνείδητο ιδιοτελές το αγνοούμε

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Lorien

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Lorien
Ο Lorien αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 4,294 μηνύματα.

O Lorien έγραψε στις 02:41, 12-11-08:

#104
Αρχική Δημοσίευση από Ηρώ
Τότε λοιπον ΔΕΝ το κάνεις για να χαρείς εσύ, αλλά για να χαρεί ο άλλος. Τι κι αν αυτό σου φέρνει και σένα ευτυχία; Φυσικό είναι. Δείγμα αγάπης είναι : χαίρομαι με τη χαρά του άλλου. Αυτό μου το συναίσθημα θα έπρεπε να το κάνει λιγότερο ανιδιοτελές όταν δεν ήταν αυτός ο σκοπός;
Το προβλημα εγειται στον ορο ανιδιοτελεια. Και στο οτι ποτε δε μπορεις να εισαι σιγουρος οτι κατι που εκανες, δεν εγινε επειδη υποσυνειδητα θα ωφελησει τελικα κι εσενα. Δε θα ξερεις δλδ αν το εκανες κυριως για να ωφεληθει ο αλλος και εσυ ωφελεισαι εκ παραδρομής, ή αναποδα.

Αρχική Δημοσίευση από lugar
Αν η ανιδιοτέλεια δεν έχει μέσα της χαρά εξ ορισμού τότε είναι μαζοχισμός....
Αυτο μπορει να περιγραφει και ως καλοσυνη. Οχι απαραιτητα ανιδιοτελεια. Η ιδια η λεξη εχει το συνθετικά "ιδιο" και "τελος". Που σημαινει οτι πρεπει να μην εχεις καποιο προσωπικο ωφελος για να πεις οτι δρας ανιδιοτελως.

Σαν κανει να λεμε οτι δεν υπαρχει ανιδιοτελης αγαπη, δεν υπαρχει ανιδιοτελης ανθρωπος, αλλά υπάρχει ανιδιοτελης πραξη / στιγμη ;

Μια και σε μια πραξη που κανουμε καλο σε καποιον, τελικά κάνουμε και στον εαυτο μας, θα προτεινω ην εκφραση, "ελαχιστης ιδιοτελειας αγαπη/πραξη"...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Ηρώ (Μαρούλι)

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη Ηρώ
H Μαρούλι αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Αρχιτέκτονας . Έχει γράψει 2,132 μηνύματα.

H Ηρώ πλέκει μενεξέδες και έγραψε στις 11:13, 12-11-08:

#105
Αχά, δηλαδή μια λέξη/ερμηνεία που δημιουργήθηκε από ανθρώπους για την περιγραφή μιας κατάστασης, ενός συναισθήματος δε θα έπρεπε να υπάρχει ή εφόσον υπάρχει δε θα πρέπει να τη χρησιμοποιούμε λόγω της μη ύπαρξης αυτής της κατάστασης στην πραγματικότητα.

Εύλογα μου έρχεται στο μυαλό ο "μύθος του σπηλαίου" που αναφέρεται στην Πολιτεία, μόνο που το σπήλαιο στις μέρες μας έχει αντικατασταθεί με το όριο του διαμερίσματός μας, το μάτι μας φτάνει μέχρι το ύψος της απέναντι 7όροφης οικοδομής.
Στην Πολιτεία λοιπόν περιγράφεται μια κατάσταση στην οποία υπήρξαν κάποιοι άνθρωποι από όταν ήταν μωρά ακόμα μέσα σε μια σπηλιά. Ουσιαστικά δηλαδή δεν είχαν δει ποτέ τον έξω κόσμο και ήταν δεμένοι με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορούν να δουν μόνο τον τοίχο της σπηλιάς που ήταν απέναντί τους. Έβλεπαν στο δρόμο αυτό να μεταφέρουν άνθρωποι κορμούς δέντρων ή τουλάχιστον αυτό καταλάβαιναν από τις σκιές τους στον απέναντι τοίχο. Μια μέρα κάποιος κατάφερε να σπάσει τα δεσμά και να δραπετεύσει. Έτρεξε πίσω να πει και στους υπόλοιπους τι είχει δει. "Υπάρχει ένας Ήλιος που φωτίζει τα πάντα και τα κάνει όλα να φαίνονται καθαρά και όμορφα. Ύπάρχουν κάτι θαυμάσια αγάλματα, αριστουργήματα και είναι αυτά που εμείς περνούσαμε για κορμούς δέντρων." είπε.
Η εξήγηση του μύθου αυτού είναι η εξής: Ο ήλιος είναι η γνώση. Οι σκιές των αγαλμάτων το φαινόμενο και ανάμεσα στον ήλιο και στις σκιές η γνώμη. Η γνώση διαφέρει από τη γνώμη, γιατί η γνώση βλέπει τα πράγματα όπως όντως είναι, ενώ η γνώμη τα φαντάζεται με μορφή συγκεχυμένη και ξεθωριασμένη.


Όλοι μας κλείνουμε τα μάτια στο καλό όχι σκόπιμα τις περισσότερες φορές, όλοι μας έχουμε αδυναμίες, αλλά απλά και μόνο η παραδοχή των αξιών (συμπεριλαμβανομένης και της ανιδιοτέλειας) ως ιδανική κατάσταση και όχι ως κάτι ανέφικτο, είναι ένα καλό βήμα για να μπορέσουμε να δούμε τον ήλιο.

Πρέπει να με έχετε περάσει για γκάου, μπορεί και να είμαι

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Ηρώ : 12-11-08 στις 11:26.
6 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Klaus

Πολύ δραστήριο μέλος

Το avatar του χρήστη Klaus
Ο Klaus αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 31 ετών και επαγγέλεται Εκπαιδευτικός . Έχει γράψει 535 μηνύματα.

O Klaus έγραψε στις 11:19, 12-11-08:

#106
Εξ ορισμού η αγάπη είναι ανιδιοτελής.Είναι λίγο άτοπο και αυτοανερούμενο το ερώτημα.Καλύτερα κάντε μια αναδιατύπωση...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

DrStrangelove

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη DrStrangelove
Ο DrStrangelove αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Μοντέλο . Έχει γράψει 4,005 μηνύματα.

O DrStrangelove έγραψε στις 12:04, 12-11-08:

#107
Αρχική Δημοσίευση από Metal_Lover
Εξ ορισμού η αγάπη είναι ανιδιοτελής.Είναι λίγο άτοπο και αυτοανερούμενο το ερώτημα.Καλύτερα κάντε μια αναδιατύπωση...
Μην είσαι τόσο σίγουρος ότι είναι ανιδιοτελής εξ ορισμού. Υπάρχουν αγάπες κι αγάπες. Πολλοί σε αγαπάνε ειλικρινά και με όλη τους την καρδιά, αλλά ταυτόχρονα περιμένουν πράγματα από εσένα. Το ότι περιμένουν πράγματα εκτός από το να τους αγαπάς, δεν αναιρεί την αγάπη τους. Τους έχεις τεστάρει να δεις πώς θα αντιδράσουν όμως άμα τους τα στερήσεις ή τους τα αρνηθείς; Κανείς δεν θα σταυρωθεί για χάρη μας φίλε μου και δεν χρειάζεται άλλωστε.

Το topic είναι πράγματι πολύ κακορίζικο. Νόμιζα ότι νόμιζες , αλλά εκείνη νόμιζε ότι αυτός νόμιζε εκείνο που νόμιζε ο άλλος επειδή εκείνη έγραψε κάτι που νόμιζε ο άλλος. Νομίζω δηλαδή

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

6 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Great Chaos (Όττο)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Great Chaos
Ο Όττο αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 50 ετών , επαγγέλεται Παραγωγός και μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 3,520 μηνύματα.

O Great Chaos I took a wrong turn in the Freak Parade έγραψε στις 13:22, 13-11-08:

#108
Αρχική Δημοσίευση από Ηρώ
Αχά, δηλαδή μια λέξη/ερμηνεία που δημιουργήθηκε από ανθρώπους για την περιγραφή μιας κατάστασης, ενός συναισθήματος δε θα έπρεπε να υπάρχει ή εφόσον υπάρχει δε θα πρέπει να τη χρησιμοποιούμε λόγω της μη ύπαρξης αυτής της κατάστασης στην πραγματικότητα.

Εύλογα μου έρχεται στο μυαλό ο "μύθος του σπηλαίου" που αναφέρεται στην Πολιτεία, μόνο που το σπήλαιο στις μέρες μας έχει αντικατασταθεί με το όριο του διαμερίσματός μας, το μάτι μας φτάνει μέχρι το ύψος της απέναντι 7όροφης οικοδομής.
Στην Πολιτεία λοιπόν περιγράφεται μια κατάσταση στην οποία υπήρξαν κάποιοι άνθρωποι από όταν ήταν μωρά ακόμα μέσα σε μια σπηλιά. Ουσιαστικά δηλαδή δεν είχαν δει ποτέ τον έξω κόσμο και ήταν δεμένοι με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορούν να δουν μόνο τον τοίχο της σπηλιάς που ήταν απέναντί τους. Έβλεπαν στο δρόμο αυτό να μεταφέρουν άνθρωποι κορμούς δέντρων ή τουλάχιστον αυτό καταλάβαιναν από τις σκιές τους στον απέναντι τοίχο. Μια μέρα κάποιος κατάφερε να σπάσει τα δεσμά και να δραπετεύσει. Έτρεξε πίσω να πει και στους υπόλοιπους τι είχει δει. "Υπάρχει ένας Ήλιος που φωτίζει τα πάντα και τα κάνει όλα να φαίνονται καθαρά και όμορφα. Ύπάρχουν κάτι θαυμάσια αγάλματα, αριστουργήματα και είναι αυτά που εμείς περνούσαμε για κορμούς δέντρων." είπε.
Η εξήγηση του μύθου αυτού είναι η εξής: Ο ήλιος είναι η γνώση. Οι σκιές των αγαλμάτων το φαινόμενο και ανάμεσα στον ήλιο και στις σκιές η γνώμη. Η γνώση διαφέρει από τη γνώμη, γιατί η γνώση βλέπει τα πράγματα όπως όντως είναι, ενώ η γνώμη τα φαντάζεται με μορφή συγκεχυμένη και ξεθωριασμένη.


Όλοι μας κλείνουμε τα μάτια στο καλό όχι σκόπιμα τις περισσότερες φορές, όλοι μας έχουμε αδυναμίες, αλλά απλά και μόνο η παραδοχή των αξιών (συμπεριλαμβανομένης και της ανιδιοτέλειας) ως ιδανική κατάσταση και όχι ως κάτι ανέφικτο, είναι ένα καλό βήμα για να μπορέσουμε να δούμε τον ήλιο.

Πρέπει να με έχετε περάσει για γκάου, μπορεί και να είμαι
Εξαιρετικό ποστ, που αναβαθμίζει το θέμα. Δεν μου έφτανε μια θετική ψήφος για να εκφράσω τις ευχαριστίες μου προς τη συνομιλήτρια...

Αρχική Δημοσίευση από Metal_Lover
Εξ ορισμού η αγάπη είναι ανιδιοτελής.Είναι λίγο άτοπο και αυτοανερούμενο το ερώτημα.Καλύτερα κάντε μια αναδιατύπωση...
Κι εγώ έτσι νόμιζα αγαπητέ μου, ωστόσο από τη συζήτηση προέκυψαν πολύ διαφορετικές γνώμες, οι οποίες αξίζει και να προσεχθούν και να αναλυθούν περαιτέρω.

Αρχική Δημοσίευση από DrStrangelove
Το topic είναι πράγματι πολύ κακορίζικο. Νόμιζα ότι νόμιζες , αλλά εκείνη νόμιζε ότι αυτός νόμιζε εκείνο που νόμιζε ο άλλος επειδή εκείνη έγραψε κάτι που νόμιζε ο άλλος. Νομίζω δηλαδή
Αυτό πιστεύω πως οφείλεται στο γεγονός ότι έχουμε ο καθένας μέσα στο μυαλό του διαφορετικούς ορισμούς, τόσο για την αγάπη, όσο και για την ανιδιοτέλεια. Το σύμπτωμα αυτό που παρατηρείς αγαπητέ μου Δόκτορα, έχει κι αυτό την αξία του, ώστε να τονίσει την ανθρώπινη Βαβέλ, όταν η λογική με τους ορισμούς της προσπαθεί να βάλει σε καλούπια κάτι κάτι τόσο άπιαστο, όπως τα συναισθήματα...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Great Chaos (Όττο)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Great Chaos
Ο Όττο αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 50 ετών , επαγγέλεται Παραγωγός και μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 3,520 μηνύματα.

O Great Chaos I took a wrong turn in the Freak Parade έγραψε στις 13:50, 13-11-08:

#109
Αρχική Δημοσίευση από fandago
Προσωπικά θεωρώ ανιδιοτελή την αγάπη αν ισχύουν κυρίως τα εξής:
  • Δίνεις χωρίς να περιμένεις να πάρεις.
  • Αν δεν πάρεις ΠΟΤΕ δεν θα νιώσεις ΚΑΘΟΛΟΥ λυπημένος, απογοητευμένος, ανικανοποίητος, ελλιπής.
  • Ακόμα και αν πληγώνεσαι από αυτόν που αγαπάς ανιδιοτελώς, εσύ συνεχίζεις να τον αγαπάς.
  • Αν η αναγνώριση των όσων δίνεις σου είναι αδιάφορη
Δεν ξέρω αν ξέχασα κάτι, αυτά μου έρχονται τώρα
Να λοιπόν και η απάντηση που χρωστάω. Θα απαντήσω θεωρώντας ως δεδομένο ότι για να θεωρηθεί ανιδιοτελής η αγάπη, δεν θεωρείται ως προϋπόθεση το να διαρκεί "για πάντα", γιατί τότε θα ίσχυε το ρητό "μηδένα προ του τέλους μακάριζε". Συνεπώς, μπορούμε να μιλάμε για ανιδιοτελή αγάπη ακόμη και προς άτομα με τα οποία η σχέση έχει οριστικά τελειώσει:

Στο πρώτο σημείο, η απάντησή μου είναι ανεπιφύλακτα "Ναι". Θα συμπλήρωνα μάλιστα ότι δίνεις, όχι μόνο χωρίς να περιμένεις να πάρεις, αλλά χωρίς να περιμένεις καν να σου το ζητήσουν.

Με το δεύτερο σημείο θα διαφωνήσω ελαφρώς. Βάσει της αρχής της διατήρησης της ενέργειας, εάν δίνεις χωρίς να παίρνεις αυτά που σου είναι απαραίτητα μέσα από μια σχέση, απλά η δική σου "μπαταρία" θα τελειώσει και δεν θα έχεις πια να δώσεις. Εκείνη τη στιγμή, τα συμπτώματα που σε κάνουν να καταλάβεις το "low battery", είναι ακριβώς τα αισθήματα ανικανοποίητου κλπ. Τότε, τελειώνει η σχέση. Αυτό δεν ταυτίζεται όμως με το τέλος της αγάπης, ούτε αναιρεί το ότι όσα έδωσες τα έδωσες ανιδιοτελώς. Απλά δεν έχεις τίποτε πια να δώσεις.
Ας το εξηγήσω καλύτερα. Ξεκινάς μια σχέση, με έναν άνθρωπο που από την αρχή τον αγαπάς, ή που θα σου προκύψει στην πορεία κάτι τέτοιο, έχοντας τη θέληση να δώσεις, όσα έχεις σ' αυτόν, όχι να πάρεις. Δίνεις, δίνεις, από το περίσσευμα ή από το υστέρημά σου. Αν τυχόν πάρεις πίσω τ' ανάλογα, τότε η μπαταρία ξαναφορτίζεται κι εσύ έχεις και πάλι πράγματα να δώσεις. Αν όχι, τελειώνουν τ' αποθέματα και η σχέση πνέει πλέον τα λοίσθια. Όταν δεν έχεις τίποτε πια να δώσεις, νιώθεις ότι απλά πιάνεις τόπο και αποχωρείς, ώστε να συνεχίσεις το δρόμο σου. Αυτή η διαφορά είναι σημαντική, αφού οι περισσότεροι φεύγουν από μια σχέση, όχι όταν δεν έχουν τίποτε πια να δώσουν, αλλά όταν δεν έχουν πλέον τίποτε να πάρουν...

Στο τρίτο σημείο έχω ν' απαντήσω καταφατικά. Αν πληγώνομαι, φεύγω και προχωράω παρακάτω. Δεν παύω ποτέ όμως ν' αγαπώ το πρώην έτερον ήμισυ.

Στο τέταρτο σημείο και πάλι θ' απαντήσω καταφατικά. Η αναγνώριση των όσων προσφέρω είναι κάτι που δεν με αφορά, μέχρις του σημείου που ο άλλος αρχίζει να ζητά και ν' απαιτεί. Αυτό σημαίνει πως αυτά που του δίνω α) δεν του είναι αρκετά, β) δεν είναι αυτά που του ταιριάζουν, γ) η αγάπη του δεν είναι ανιδιοτελής, συνεπώς υπάρχει ανισορροπία στη σχέση και τότε αυτή αρχίζει να τρίζει συθέμελα.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

chelf (chelf)

Νεοφερμένος

Το avatar του χρήστη chelf
H chelf αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 33 ετών , επαγγέλεται Σεφ και μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 6 μηνύματα.

H chelf έγραψε στις 08:37, 14-11-08:

#110
xμ...νομιζω οτι απο την στιγμη που ο καθε γονιος περιμενει κατι απο το παιδι του,παυει η αγαπη να ειναι ανιδιοτελης...
γενικα δεν πιστευω στην ανιδιοτελια γιατι θεωρω οτι δεν ειναι μερος της ανθρωπινης υπαρξης.
και ισως τελικα να μην ειναι τοσο κακο αν το αποδεχτουμε ε?

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

cibyllian (Μπούι)

Περιβόητο Μέλος

Το avatar του χρήστη cibyllian
H Μπούι αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 40 ετών . Έχει γράψει 1,123 μηνύματα.

H cibyllian τραβώντας τις κοτσίδες της......... έγραψε στις 13:16, 14-11-08:

#111
Αρχική Δημοσίευση από Ηρώ
Νeraida η αγάπη εξ΄ορισμού είναι ανιδιοτελής, είτε πρόκειται για ερωτικές είτε για γονικές σχέσεις.
Η αγάπη είναι εξ' ορισμού ανιδιοτελής .....
Η έννοια της ανιδιοτελούς αγάπης, όπως εγώ την καταλαβάινω, είναι αυτή του να δίνεις αγάπη χωρίς να περιμένεις καμία ανταπόδοση ....
Ναι ... σίγουρα όταν αγαπάς κάποιον, απλά τον αγαπάς, δεν περιμένεις κάτι .... αλλά θα μέναμε με έναν/μια σύντροφο ο οποίος/η οποία δεν θα μας ανταπέδιδε την αγάπη .... εγώ νομίζω πάντως ότι δεν θα έμενα. Άλλωστε η αγάπη μεταξύ συντρόφων είναι συνυφασμένη με τον έρωτα, ή τουλάχιστον θα έπρεπε να είναι. Ο έρωτας όμως μόνο από ανιδιοτέλεια δεν χαρακτηρίζεται.
Με τα παιδιά μας όμως είναι λίγο διαφορετικά, ή πολύ διαφορετικά, δεν περιμένουμε να μας ανταποδώσουν τίποτα, μόνο θέλουμε να δίνουμε. Ή έτσι τουλάχιστον νομίζω.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Ηρώ (Μαρούλι)

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη Ηρώ
H Μαρούλι αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Αρχιτέκτονας . Έχει γράψει 2,132 μηνύματα.

H Ηρώ πλέκει μενεξέδες και έγραψε στις 13:26, 14-11-08:

#112
Αρχική Δημοσίευση από cibyllian
Ναι ... σίγουρα όταν αγαπάς κάποιον, απλά τον αγαπάς, δεν περιμένεις κάτι .... αλλά θα μέναμε με έναν/μια σύντροφο ο οποίος/η οποία δεν θα μας ανταπέδιδε την αγάπη .... εγώ νομίζω πάντως ότι δεν θα έμενα.
Oύτε εγώ θα έμενα, αλλά αυτό δε σημαίνει πως θα έπαυα να τον αγαπάω

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

cibyllian (Μπούι)

Περιβόητο Μέλος

Το avatar του χρήστη cibyllian
H Μπούι αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 40 ετών . Έχει γράψει 1,123 μηνύματα.

H cibyllian τραβώντας τις κοτσίδες της......... έγραψε στις 13:38, 14-11-08:

#113
Αρχική Δημοσίευση από Ηρώ
Oύτε εγώ θα έμενα, αλλά αυτό δε σημαίνει πως θα έπαυα να τον αγαπάω
Το θέμα όμως δεν είναι αν θα έπαυες ή όχι να τον αγαπάς, αλλά το κατά πόσο η αγάπη είναι ή όχι ανιδιοτελής. Εν προκειμένω κατά πόσο ή όχι θα περίμενες ανταπόδοση αυτού που δίνεις.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Ηρώ (Μαρούλι)

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη Ηρώ
H Μαρούλι αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Αρχιτέκτονας . Έχει γράψει 2,132 μηνύματα.

H Ηρώ πλέκει μενεξέδες και έγραψε στις 13:52, 14-11-08:

#114
Αρχική Δημοσίευση από cibyllian
Το θέμα όμως δεν είναι αν θα έπαυες ή όχι να τον αγαπάς, αλλά το κατά πόσο η αγάπη είναι ή όχι ανιδιοτελής. Εν προκειμένω κατά πόσο ή όχι θα περίμενες ανταπόδοση αυτού που δίνεις.
Είναι λεπτές οι γραμμές.
Όταν αγαπάς δεν περιμένεις να πάρεις πίσω. Δίνεις τον εαυτό σου χωρίς να περιμένεις ανταλλάγματα. Το αν κάποιοι αποδέκτες το εκμεταλλευτούν είναι γιατί ίσως εκείνοι δε σε αγάπησαν με τον τρόπο που το έκανες εσύ.
Αν με ρωτάς προσωπικά, σε ό,τι κάνω για τους ανθρώπους που αγαπώ πραγματικά και είναι ελάχιστοι, δεν περιμένω να πάρω πίσω, χωρίς αυτό να σημαίνει πως όταν συμβαίνει δε με ευχαριστεί, αλλά δεν είναι αυτός ο αρχικός σκοπός μου.
Με καλύπτει και με το παραπάνω ο Chaos λίγα post πιο πάνω και έχω αναλύσει κι εγώ τη σκέψη μου κάποιες σελίδες παραπίσω.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Lorien

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Lorien
Ο Lorien αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 4,294 μηνύματα.

O Lorien έγραψε στις 16:49, 14-11-08:

#115
Αρχική Δημοσίευση από Ηρώ
Oύτε εγώ θα έμενα, αλλά αυτό δε σημαίνει πως θα έπαυα να τον αγαπάω
Ναι. Αλλα θα σημαινει οτι δεν αγαπουσες χωρις να περιμενεις (εστω υποσυνειδητα) και κατι να παρεις

Γενικα αυτο το "αγαπαω χωρις να περιμενω κατι να παρω" μη το λετε και τοσο ευκολα και μην ειστε και τοσο σιγουροι. Δεν μιλαμε να περιμενεις συνηδειτα κατι να παρεις, αλλά υποσυνειδητα.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

5 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Klaus

Πολύ δραστήριο μέλος

Το avatar του χρήστη Klaus
Ο Klaus αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 31 ετών και επαγγέλεται Εκπαιδευτικός . Έχει γράψει 535 μηνύματα.

O Klaus έγραψε στις 17:38, 14-11-08:

#116
Αρχική Δημοσίευση από Great Chaos
Κι εγώ έτσι νόμιζα αγαπητέ μου, ωστόσο από τη συζήτηση προέκυψαν πολύ διαφορετικές γνώμες, οι οποίες αξίζει και να προσεχθούν και να αναλυθούν περαιτέρω.
Κοίτα είναι φάση που δεν νομίζω ότι δεν υπάρχει λόγος να συζητήσουμε.Δηλαδή δεν πιστεύω ότι υπάρχει μέτρο.Είναι σαν την εγκυμοσύνη.Δεν μπορεί να πει κάποια ότι είναι λίγο έγκυος,Η είναι ή δεν είναι...Αντίστοιχα η νοιάζεσαι φουλ η είσαι για την πάρτυ σου!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

cibyllian (Μπούι)

Περιβόητο Μέλος

Το avatar του χρήστη cibyllian
H Μπούι αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 40 ετών . Έχει γράψει 1,123 μηνύματα.

H cibyllian τραβώντας τις κοτσίδες της......... έγραψε στις 17:49, 14-11-08:

#117
Αρχική Δημοσίευση από Metal_Lover
Κοίτα είναι φάση που δεν νομίζω ότι δεν υπάρχει λόγος να συζητήσουμε.Δηλαδή δεν πιστεύω ότι υπάρχει μέτρο.Είναι σαν την εγκυμοσύνη.Δεν μπορεί να πει κάποια ότι είναι λίγο έγκυος,Η είναι ή δεν είναι...Αντίστοιχα η νοιάζεσαι φουλ η είσαι για την πάρτυ σου!
Δεν είναι ακριβώς έτσι Μεταλάκι ... μπορεί απλά να νοιάζεσαι, το φουλ είναι πολύ σχετικό.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Klaus

Πολύ δραστήριο μέλος

Το avatar του χρήστη Klaus
Ο Klaus αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 31 ετών και επαγγέλεται Εκπαιδευτικός . Έχει γράψει 535 μηνύματα.

O Klaus έγραψε στις 18:05, 14-11-08:

#118
Αρχική Δημοσίευση από cibyllian
Δεν είναι ακριβώς έτσι Μεταλάκι ... μπορεί απλά να νοιάζεσαι, το φουλ είναι πολύ σχετικό.
Ε τότε αγαπάω πολλές γυναίκες

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Κακή Επιρροή (Αναστασία)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Κακή Επιρροή
H Αναστασία αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 6,729 μηνύματα.

H Κακή Επιρροή εχμ... είπε γεια ...κι έγραψε στις 18:59, 14-11-08:

#119
Ο γονιός δεν απαιτεί να τον αγάπει το παιδί του πίσω, απλά το ελπίζει. Ο εραστής συνήθως "απαιτεί" να αγαπιέται με τον τρόπο που αγαπάει
Δεν θεωρώ ότι το να έχει προσδοκίες ένας γονιός για το παιδί του, να ελπίδες για το μέλλον του, να έχει αξιώσεις βάσει των δυνατοτήτων του, κάνει την αγάπη του μη ανιδιοτελή.
Κάνει απλά υψηλές τις απαιτήσεις του για το καλό του παιδιού του
Εγώ που θέλω το παιδί μου παράδειγμα να σπουδάσει, δεν το θέλω για να φανώ εγώ στις φιλενάδες μου ότι έχω μορφωμένο παιδί... γιατί εγώ το παιδί μου θα το αγαπάω ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟ ΙΔΙΟ ακόμα κι αν καταλήξει πρεζάκιας στη φυλακή

Το να μπορείς να αγαπάς έναν άνθρωπο κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες κι εκφάνσεις της προσωπικότητας του, για μένα, είναι ανιδιοτέλεια.

Απ την στιγμή που θα τον αγαπάω ΟΠΟΙΟΣ κι αν είναι, και θα τον αγαπάω, θεωρώ ότι τον αγαπώ ανιδιοτελώς
Απ την άλλη, τον άντρα μου δεν θα τον αγαπάω αν ξαφνικά γίνει πρεζόνι ή κλέφτης... το παιδί μου όμως... ναι

Νομίζω ότι είναι οφθαλμοφανής η διαφορά
Και είμαι σίγουρη ότι θα το αγαπάω ακόμα κι αν αυτό θα με μισεί (άλλωστε νομίζω ότι το 99% των εφήβων μισεί τους γονείς του )

Και θα το αγαπάω το παιδί μου όταν θα σκέφτεται να με βάλει σε γηροκομείο και δε θα ξέρει πως να μου το πει

Αυτό είναι ανιδιοτελής αγάπη για μένα
Ανιδιοτελής αγάπη είναι να γίνεσαι δότης καρδιάς στο παιδί σου ενώ είσαι εν ζωή
Και αυτό είναι κάτι που αυτή τη στιγμή που το γράφω, ξέρω, ότι θα το έκανα χωρίς δεύτερη σκέψη

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

6 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Lorien

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Lorien
Ο Lorien αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 4,294 μηνύματα.

O Lorien έγραψε στις 21:11, 14-11-08:

#120
Αρχική Δημοσίευση από Κακή Επιρροή
Εγώ που θέλω το παιδί μου παράδειγμα να σπουδάσει, δεν το θέλω για να φανώ εγώ στις φιλενάδες μου ότι έχω μορφωμένο παιδί... γιατί εγώ το παιδί μου θα το αγαπάω ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟ ΙΔΙΟ ακόμα κι αν καταλήξει πρεζάκιας στη φυλακή
Εσυ. Γιαυτο ανεφερα καποια στιγμη "ο καλος γονιος"...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Isiliel (Φεγγάρω)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Isiliel
H Φεγγάρω αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 9,049 μηνύματα.

H Isiliel Salus populi suprema lex esto έγραψε στις 21:46, 14-11-08:

#121
Όταν αγαπάς περιμένοντας αντάλλαγμα, ακόμη κι αν αυτό είναι η ανταπόδοση της αγάπης, γίνεσαι εύκολο θύμα της επιθυμίας και της προσδοκίας.
Ξέρετε τι λένε για την προσδοκία: Είναι η μητέρα της απογοήτευσης... Διότι με τον καιρό, η προσδοκία, μετατρέπεται σε απαίτηση και ανάγκη κατοχής.

Με τον καιρό, παύεις να αγαπάς το αγαπημένο πρόσωπο για όσα είναι και αποζητάς να το έχεις δικό σου, να είναι κτήμα σου για να σου προσφέρει αυτά που έχεις ανάγκη.

"Θα σ' αγαπώ, ΑΛΛΑ μόνο αν δε με απατήσεις, μόνο αν κάνεις τις μισές δουλειές στο σπίτι, αν φροντίζεις το μωρό, αν...αν...αν...τελικά θα σ' αγαπώ μόνο αν πληροίς την εικόνα που σου έφτιαξα, αν είσαι αυτός που θέλω ΕΓΩ να είσαι, εγώ, που σου προσφέρω την πολύτιμη αγάπη μου και θα κατανοώ τη δική σου αγάπη, μόνο μέσα από αυτά που μου προσφέρεις".

Δεν είναι τυχαίο που σε πολλές μακροχρόνιες σχέσεις, λέγεται πως με το πέρασμα του χρόνου οι δύο σύντροφοι δεν αναγνωρίζουν πια ο ένας τον άλλο. Πως μισούν ο ένας στον άλλο, αυτά για τα οποία αγαπήθηκαν.

Διάβαζα πρόσφατα πως η αγάπη και ο τρόπος που αγαπάμε, είναι κάτι που μαθαίνεται. Συνοδευόταν μάλιστα από ένα πολύ παραστατικό παράδειγμα που έλεγε πως αν ένα μικρό παιδί τρέξει στην αγκαλιά του πατέρα του για να του δώσει ένα φιλί κι αυτός αυθόρμητα αγκαλιάσει το παιδί χαμογελώντας εγκάρδια και ανταποδίδοντας τρυφερά, το παιδί μαθαίνει να εξωτερικεύει τα συναισθήματά του με τον ίδιο άμεσο και πηγαίο τρόπο αφού το μήνυμα που παίρνει είναι ότι η εκδήλωση της αγάπης είναι κάτι καλό. Αν πάλι το ίδιο παιδί έρθει αντιμέτωπο με έναν πατέρα που χωρίς να το αγαπά λιγότερο, το κρατάει τρυφερά σε μια απόσταση λέγοντάς του για παράδειγμα ότι "οι άντρες δε φιλιούνται και δεν αγκαλιάζονται" τότε το παιδί θα καταλάβει ότι η εξωτερίκευση των συναισθημάτων του είναι κάτι που δεν γίνεται αποδεκτό από το περιβάλλον του.

Με τον ίδιο τρόπο μαθαίνουμε κάθε πτυχή της αγάπης, είτε αυτή λέγεται γονική, είτε ερωτική, είτε φιλική, από το άμεσο περιβάλλον μας. Είναι επιλογή και τίποτα παραπάνω, να θέλουμε να αγαπάμε το παιδί μας ανιδιοτελώς ή όχι και γι' αυτό μπορούμε να εφαρμόσουμε την ίδια επιλογή σε κάθε διαπροσωπική μας σχέση, στο βαθμό που κατανοούμε την Αγάπη και την ανιδιοτέλεια, ο καθένας για τον εαυτό του.

Γιατί όμως άραγε, αφού κατά βάθος όλοι πιστεύουμε ότι γνωρίζουμε πώς να αγαπάμε και πώς πρέπει να μας αγαπούν, τα διαζύγια πληθαίνουν, οι ψυχοσωματικές ασθένειες πληθαίνουν και οι άνθρωποι νιώθουν όλο και περισσότερο μόνοι και ανίκανοι να επικοινωνήσουν;

Ζούμε την εποχή του καταναλωτισμού, την εποχή του "ΘΕΛΩ" (όπως πολύ έξυπνα χρησιμοποιήθηκε και από τη γνωστή διαφήμιση). "Θέλω", σημαίνει "περιμένω να πάρω" κι έτσι δύσκολα μπορούμε να πιστέψουμε ότι δίνοντας αγάπη μπορεί κανείς να νιώσει ολοκληρωμένος. Υπάρχει όμως άραγε χειρότερη μοίρα, από τη μοίρα εκείνου που νιώθει την αγάπη να ξεχειλίζει μέσα του και δεν έχει σε ποιον να τη δώσει γιατί κανείς δε μπορεί να "καταλάβει" και να "νιώσει" την αγάπη του;

Όση αγάπη και να δώσει κανείς ποτέ δε πρόκειται να αισθανθεί φτωχότερος δίνοντας, αφού η αγάπη είναι σαν τη φλόγα του κεριού, μπορεί να ανάψει χιλιάδες κεριά χωρίς η ίδια να αλλοιωθεί.

Οι άνθρωποι τρέμουμε την ιδέα του να πληγωθούμε. Έτσι σηκώνουμε γύρω μας τείχη προϋποθέσεων για το πώς, το πόσο και το γιατί της αγάπης μας, πιστεύοντας ότι έτσι θα προστατέψουμε το ευάλωτο εγώ μας. Κανείς όμως δε μπορεί να ζήσει χωρίς να πεθάνει και κανείς δε μπορεί να αγαπηθεί, χωρίς να κινδυνεύσει να πληγωθεί. Μέσα από αυτή τη διαδικασία με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, συνεχίζουμε να μαθαίνουμε την αγάπη (ή την έλλειψή της) και κατ' επέκταση και τον ίδιο μας τον εαυτό.

Ίσως αυτός ο ίδιος φόβος είναι που μας υπαγορεύει να θεωρούμε επιτυχημένο και καλό, μονάχα ό,τι θα μπορούσε να διαρκέσει "για πάντα" (σάμπως αυτό να μην είναι μια ουτοπία από μόνο του). Κι όμως υπάρχουν αγάπες, που διήρκεσαν μια νύχτα -ίσως και λιγότερο- σημαντικές και ισχυρότατες, αφού αυτοί που τις έζησαν τις αναγνώρισαν ως τέτοιες.

Όποιος τολμά να αγαπά και να χαίρεται με την αγάπη του, μαθαίνει πως δεν είναι τόσο φοβερό να πληγώνεσαι τελικά και πως "ό,τι δε σε σκοτώνει, σε κάνει πιο δυνατό" ενώ από την άλλη, όσο λιγότερο αφήνεις την αγάπη να σε διαποτίζει και όσο λιγότερο σου δίνεται η δυνατότητα να εξωτερικεύεις αυτά που αισθάνεσαι, τόσο περισσότερο απομακρύνεσαι από αυτό που πραγματικά είσαι, ενώ κλείνεσαι μέσα στη μοναξιά σου, μέσα στο δικό σου πλασματικό ιδιωτικό Παράδεισο, που όμως δεν έχει καμία αξία, αφού δεν μπορείς να τον μοιραστείς.

Η Αγάπη οφείλει να παραμείνει ένα υψηλό ιδανικό -όπως η Ελευθερία, η Ειρήνη, η Φιλία, -εξ' ίσου "ουτοπικές" έννοιες για μερικούς- να μας εμπνέει και να αποτελεί τον απώτατο στόχο, που θα μας ωθεί προς την αέναη γνώση και την ανάγκη να γινόμαστε σοφότεροι καθημερινά, ελπίζοντας αυτό το εκπληκτικό ταξίδι, να τελειώσει μονάχα με την τελευταία μας αναπνοή.

Δε με πειράζει καθόλου να είμαι Γκάου μαζί σου Ηρώ!

------------------------------------------------------------------
Edit: Έχω μια ερώτηση για την Αναστασία: Πως μπορείς να προεξοφλείς ότι δε θα αγαπάς τον άντρα σου αν γίνει πρεζάκι ενώ θα συνεχίσεις να αγαπάς το παιδί σου αν πέσει στο ίδιο παράπτωμα; Ποιος πιστεύεις είναι ο μηχανισμός που σου δίνει αυτή τη βεβαιότητα;

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Isiliel : 15-11-08 στις 01:50.
1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Κακή Επιρροή (Αναστασία)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Κακή Επιρροή
H Αναστασία αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 6,729 μηνύματα.

H Κακή Επιρροή εχμ... είπε γεια ...κι έγραψε στις 11:15, 15-11-08:

#122
Αρχική Δημοσίευση από Isiliel
"Θα σ' αγαπώ, ΑΛΛΑ μόνο αν δε με απατήσεις, μόνο αν κάνεις τις μισές δουλειές στο σπίτι, αν φροντίζεις το μωρό, αν...αν...αν...τελικά θα σ' αγαπώ μόνο αν πληροίς την εικόνα που σου έφτιαξα, αν είσαι αυτός που θέλω ΕΓΩ να είσαι, εγώ, που σου προσφέρω την πολύτιμη αγάπη μου και θα κατανοώ τη δική σου αγάπη, μόνο μέσα από αυτά που μου προσφέρεις".
Διαφωνώ μαζί σου
Δεν είναι ότι θα σε αγαπώ αν πληροίς την εικόνα που ΕΓΩ έφτιαξα για σένα
Είναι θα σε αγαπώ όσο πληροίς την εικόνα που ΕΣΥ μου είπες ότι είσαι
Για παράδειγμα, εγώ προσωπικά, δεν θα έκανα ποτέ μου σχέση με κάποιον ο οποίος θα μου προεξοφλούσε ότι θα με απατάει ή ότι δεν θα φροντίζει το παιδί ή ότι δε θα κάνει τις μισές δουλειές του σπιτιού
Με τον άντρα μου -και με κάθε σύντροφο που είχα στο παρελθόν- τέτοια πράγματα τα οποία ήταν σημαντικά για μένα συζητήθηκαν ΠΡΙΝ φτάσω στο σημείο να πω "αγαπώ"
Οταν λοιπόν αυτός ο άνθρωπος μου είπε "Θα σε φροντίζω, θα κάνω κι εγώ δουλειές, θα φροντίζω το παιδί μας, δεν θα σε απατήσω αλλά θα σε χωρίσω αν συμβεί κάτι, κι όλα αυτά θα τα κάνω όχι γιατί μου τα ζητάς ή τα θες αλλά γιατί εγώ είμαι ΑΥΤΟΣ!" αν δεν τα κάνει, θα είναι κάποιος άλλος απ ότι μου είπε κι όχι απ αυτό που προσδοκώ!
Το δε παιδί μου.... δεν μου είπε ποιο είναι πριν έρθει... ήρθε απλά ένας άνθρωπος στη ζωή μου
Και δεν είναι ένας τυχαίος άνθρωπος, είναι ένας άνθρωπος που μοιράστηκα το ίδιο μου το σώμα για 9 μήνες μαζί του
Που του έδωσα τροφή απ το ίδιο μου το σώμα κλπ κλπ κλπ
Απ το παιδί μου δεν έχω τις "προσδοκίες" που έχω απ τον άντρα μου γιατί τον άντρα μου τον βρήκα "εκπαιδευμένο" και μου είπε είμαι ΑΥΤΟΣ
Το δε παιδί μου, ανέλαβα εν γνώση μου εγώ το χρέος να το "εκπαιδεύσω" όσο καλύτερα πιστεύω/μπορώ/νομίζω

Αρχική Δημοσίευση από Isiliel
Edit: Έχω μια ερώτηση για την Αναστασία: Πως μπορείς να προεξοφλείς ότι δε θα αγαπάς τον άντρα σου αν γίνει πρεζάκι ενώ θα συνεχίσεις να αγαπάς το παιδί σου αν πέσει στο ίδιο παράπτωμα; Ποιος πιστεύεις είναι ο μηχανισμός που σου δίνει αυτή τη βεβαιότητα;
ο λόγος λοιπόν είναι ακριβώς παραπάνω...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Isiliel (Φεγγάρω)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Isiliel
H Φεγγάρω αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 9,049 μηνύματα.

H Isiliel Salus populi suprema lex esto έγραψε στις 13:09, 15-11-08:

#123
Αυτά που μας περιγράφεις είναι προϋποθέσεις γάμου, συμβίωσης και σχέσης, όχι Αγάπης.
Αν έχουν συμφωνηθεί τα παραπάνω, μπορούν να συνυπάρξουν δύο άνθρωποι, ακόμη κι αν δεν αγαπήθηκαν ή δεν αγαπηθούν ποτέ.
Η Αγάπη και η σχέση δεν είναι ταυτόσημες καταστάσεις. Μπορεί να αγαπάς κάποιον αλλά να μην μπορείς να συμβιώσεις μαζί του για λόγους όπως αυτοί που ανέφερες. Η σχέση είναι συναλλαγή, όχι η Αγάπη.

Όλα τα παραπάνω είναι προϊόντα εκμάθησης -αφού το ένστικτο της αυτοσυντήρησης και η εμπειρία σε μαθαίνουν να αποφεύγεις δυσάρεστες καταστάσεις που θα βλάψουν την ύπαρξή σου- που εμένα προσωπικά μου αποδεικνύουν ότι:

Είναι επιλογή και τίποτα παραπάνω, να θέλουμε να αγαπάμε το παιδί μας ανιδιοτελώς ή όχι και γι' αυτό μπορούμε να εφαρμόσουμε την ίδια επιλογή σε κάθε διαπροσωπική μας σχέση, στο βαθμό που κατανοούμε την Αγάπη και την ανιδιοτέλεια, ο καθένας για τον εαυτό του.
Το να πάρει ο άντρας σου ή το παιδί σου, "τον κακό το δρόμο", θα σε στεναχωρήσουν και θα σε πληγώσουν εξ' ίσου. Το ότι τον έναν θα τον συγχωρήσεις και τον άλλο θα τον αφήσεις είναι θέμα επιλογής αφού αυτός ο διαχωρισμός δεν έχει άλλη λογική εξήγηση.

Εγώ πάντως αυτό που ισχυρίζομαι είναι πως ακόμη κι αν αφήσεις εύλογα τον άντρα σου μετά από ένα στραβοπάτημα (επειδή μια συνθήκη της σχέσης θα έχει καταστρατηγηθεί) αυτό δε θα σημαίνει αυτόματα ότι θα πάψεις και να τον αγαπάς. Εκτός κι αν έχεις κάποιο κουμπάκι ON/OFF που εμένα ξέχασαν να μου βάλουν από το εργοστάσιο.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Neraida (Bitch...)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Neraida
H Bitch... αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 5,916 μηνύματα.

H Neraida Twisted Mind... έγραψε στις 13:19, 15-11-08:

#124
Οταν καποιος αισθανθει οτι του ειναι αδυνατον να συγχωρεσει καποιον, τοτε αυτο δε δηλωνει οτι δεν του ειχε ή εχει ανιδιοτελη αγαπη, αλλα οτι δεν τον αγαπησε τοσο δυνατα και βαθια οσο νομιζε...αλλο το ενα αλλο το αλλο....

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Isiliel (Φεγγάρω)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Isiliel
H Φεγγάρω αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 9,049 μηνύματα.

H Isiliel Salus populi suprema lex esto έγραψε στις 13:27, 15-11-08:

#125
Αρχική Δημοσίευση από Νεράιδα
Οταν καποιος αισθανθει οτι του ειναι αδυνατον να συγχωρεσει καποιον, τοτε αυτο δε δηλωνει οτι δεν του ειχε ή εχει ανιδιοτελη αγαπη, αλλα οτι δεν τον αγαπησε τοσο δυνατα και βαθια οσο νομιζε...αλλο το ενα αλλο το αλλο....
Δεν είμαι σίγουρη Νεράιδα ότι κατάλαβα το σχόλιό σου και πώς αυτό συνδέεται με τα παραπάνω, από την εμπειρία μου όμως έχω να πω, ότι ακόμη κι αν συγχωρήσεις κάποιον (δείγμα αγάπης; ) για τη συμπεριφορά του, αυτό δε σημαίνει ότι μπορείς και να συνεχίσεις να συμβιώνεις μαζί του. Γι' αυτό και διαχωρίζω τη συμβίωση/σχέση από την Αγάπη.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Neraida (Bitch...)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Neraida
H Bitch... αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 5,916 μηνύματα.

H Neraida Twisted Mind... έγραψε στις 13:41, 15-11-08:

#126
Δε μιλησα για συμβιωση, αλλα για αγαπη...απλα ηταν ενα σχολιο στα παρακατω¨:
Το να πάρει ο άντρας σου ή το παιδί σου, "τον κακό το δρόμο", θα σε στεναχωρήσουν και θα σε πληγώσουν εξ' ίσου. Το ότι τον έναν θα τον συγχωρήσεις και τον άλλο θα τον αφήσεις είναι θέμα επιλογής αφού αυτός ο διαχωρισμός δεν έχει άλλη λογική εξήγηση.

Εγώ πάντως αυτό που ισχυρίζομαι είναι πως ακόμη κι αν αφήσεις εύλογα τον άντρα σου μετά από ένα στραβοπάτημα (επειδή μια συνθήκη της σχέσης θα έχει καταστρατηγηθεί) αυτό δε θα σημαίνει αυτόματα ότι θα πάψεις και να τον αγαπάς
Και ηθελα να διαχωρισω με τη σειρα μου, τλχ ετσι οπως εγω το αντιλαμβανομαι, οτι αλλο ειναι να αγαπαμε ανιδιοτελως, οπως και εαν το θεωρει αυτο κανεις, και αλλο να νομιζουμε οτι αγαπαμε βαθια, οταν ανακαλυπτουμε οτι δεν μπορουμε να συγχωρεσουμε...Γιατι για μενα η δυναμη της συγχωρεσης ειναι αναγκαια συνθηκη στο θεμα "αγαπη"...Χωρις αυτην για μενα δε νοειται πραγματικη, ειλικρινης, βαθια, αγαπη....

Ανεφερες οτι ο διαχωρισμος αναμεσα στον συντροφο σου και το παιδι σου ειναι θεμα επιλογης? Δλδ υποστηριζεις οτι το δεσιμο που αναπτυσσεται αναμεσα σε μια μανα και το παιδι της ειναι το ιδιο με αυτο αναμεσα σε ενα ζευγαρι?
Νομιζω οτι απο βιολογικης αποψης και μονο αυτο δεν ισχυει....

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

fandago (Ә□⌂щяңš)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη fandago
Ο Ә□⌂щяңš αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 34 ετών και μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 2,620 μηνύματα.

O fandago μπορεί να φαίνεται αλλά ΔΕΝ έγραψε στις 13:49, 15-11-08:

#127
Αρχική Δημοσίευση από Κακή Επιρροή
Απ το παιδί μου δεν έχω τις "προσδοκίες" που έχω απ τον άντρα μου γιατί τον άντρα μου τον βρήκα "εκπαιδευμένο" και μου είπε είμαι ΑΥΤΟΣ
Το δε παιδί μου, ανέλαβα εν γνώση μου εγώ το χρέος να το "εκπαιδεύσω" όσο καλύτερα πιστεύω/μπορώ/νομίζω
Οπότε αυτό που περιγράφεις ισχύει όσο το παιδί σου δεν το θεωρείς "εκπαιδευμένο". Όταν αρχίσει να έχει συνείδηση του τι κάνεις για αυτό, δεν θα ήθελες και εσύ μια αναγνώριση αυτών; Δεν θα ήθελες να βγει το παιδί που τόσο καιρό φαντάζεσαι και "εκπαιδεύεις"; Απλά όταν είναι μικρό οι προσδοκίες σου δεν υπάρχουν γιατί ξέρεις ότι δεν πρόκειται να πάρεις κάτι. Αργότερα όμως;

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Isiliel (Φεγγάρω)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Isiliel
H Φεγγάρω αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 9,049 μηνύματα.

H Isiliel Salus populi suprema lex esto έγραψε στις 13:58, 15-11-08:

#128
Αρχική Δημοσίευση από Neraida
Ανεφερες οτι ο διαχωρισμος αναμεσα στον συντροφο σου και το παιδι σου ειναι θεμα επιλογης? Δλδ υποστηριζεις οτι το δεσιμο που αναπτυσσεται αναμεσα σε μια μανα και το παιδι της ειναι το ιδιο με αυτο αναμεσα σε ενα ζευγαρι?
Νομιζω οτι απο βιολογικης αποψης και μονο αυτο δεν ισχυει....
Αυτό που ισχυρίζομαι είναι ότι αν έστω με το παιδί σου μαθαίνεις να αγαπάς ανιδιοτελώς χωρίς λογικές συμβάσεις (είτε στο μαθαίνει η φύση, είτε η κοινωνία κτλ), αυτό είναι μια κατάσταση που αν το επιλέξεις μπορείς να την αναπαράγεις και σε μια ερωτική σχέση αλλά πιθανότατα και σε κάθε άλλη διαπροσωπική σχέση.

Όμως μαθαίνουμε ότι οι διαπροσωπικές σχέσεις μπορούν να μας πληγώσουν άρα πρέπει να διατηρούμε κάποιες αποστάσεις ασφαλείας, όπως ακριβώς μαθαίνουμε ότι όσο και να μας πληγώσει το παιδί μας, είναι παιδί μας και πρέπει να το αγαπάμε.

Δε διαχωρίζω τον μητρικό από τον πατρικό δεσμό όποιου βαθμού κι αν είναι αυτός, αφού έχω γνωρίσει και πολύ στοργικούς πατεράδες και πολύ αδιάφορες μαμάδες, έστω όμως αφού το έθεσες έτσι, σε ότι αφορά τα περί της βιολογικής άποψης, έχω τις ενστάσεις μου, αφού δεν αγαπά ανιδιοτελώς ΚΑΘΕ μάνα το παιδί της και υπάρχουν και περιπτώσεις μανάδων που παρατούν ή κακοποιούν τα παιδιά τους (με κάθε τρόπο, όπως έχει αναφερθεί και νωρίτερα).

(Νομίζω ο Lorien μίλησε παραπάνω για "καλό γονιό". Οι ορμόνες είναι που κάνουν το γονιό καλό ή κακό, ή μαθαίνει κανείς να είναι έτσι ή αλλιώς; )

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Κακή Επιρροή (Αναστασία)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Κακή Επιρροή
H Αναστασία αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 6,729 μηνύματα.

H Κακή Επιρροή εχμ... είπε γεια ...κι έγραψε στις 14:09, 15-11-08:

#129
Αρχική Δημοσίευση από fandago
Οπότε αυτό που περιγράφεις ισχύει όσο το παιδί σου δεν το θεωρείς "εκπαιδευμένο". Όταν αρχίσει να έχει συνείδηση του τι κάνεις για αυτό, δεν θα ήθελες και εσύ μια αναγνώριση αυτών; Δεν θα ήθελες να βγει το παιδί που τόσο καιρό φαντάζεσαι και "εκπαιδεύεις"; Απλά όταν είναι μικρό οι προσδοκίες σου δεν υπάρχουν γιατί ξέρεις ότι δεν πρόκειται να πάρεις κάτι. Αργότερα όμως;
δε μπορώ να ξέρω για αργότερα
μπορώ μόνο να υποθέτω και να ελπίζω βάση του πόσο με ξέρω ότι δεν θα θελήσω αναγνώριση απ το παιδί μου
θεωρώ δε ότι η "όποια αναγνώριση" έρχεται μέσα από την προσωπικότητα του ίδιου του παιδιού
Δλδ δεν θα περιμένω να μου πει ποτέ "μπράβο μάνα" ή "σε ευχαριστώ που με έκανες τέτοιο άνθρωπο μάνα" -ούτε εγώ το είπα ποτέ στη μάνα μου κάτι τέτοιο άλλωστε- αλλά ο άνθρωπος που έγινα εγώ ΕΙΝΑΙ η αναγνώριση των προσπαθειών της μάνας μου
Δε χρειάζεται κάτι περισσότερο απ αυτό μια μάνα - νομίζω-

Δήμητρα, δεν ξέρω αν έχω κουμπάκι αν και κάποιες φορές όντως διαπιστώνω ότι έχω μικρά κουμπάκια αυτοματισμούς
Πιθανά κάποιος θα μου πει ότι δεν είναι κουμπάκια αλλά ότι δεν αγάπησα ποτέ
Δεν μπορώ φυσικά να πείσω για το αντίθετο κάποιον ο οποίος θεωρεί ως δεδομένο ότι η Αγάπη δεν τελειώνει ποτέ.
Κάποιοι άνθρωποι πιστεύουν ότι αν αγαπήσεις κάποιον, θα τον αγαπάς για πάντα.
Εγώ πάλι είμαι από αυτούς - βάση της εμπειρίας μου πάντα φυσικά- που λένε ότι μπορείς να αγαπάς κάποιον αλλά όχι πάντα. Εχεις πάντα το δικαίωμα να "αλλάξεις γνώμη/αισθήματα" όταν κάποιες καταστάσεις αλλάζουν. Οταν τα δεδομένα παύουν να είναι ίδια με αυτά που ίσχυαν τη στιγμή που αγάπησες
Αρα πιθανά υπό αυτή τη συνθήκη να διαφωνώ πάντα με κάποιους ανθρώπους

Οταν ήμουν πιο μικρή αναρωτιόμουν πως μπορώ να ξέρω ότι αγαπώ κάποιον και δεν είναι ενθουσιασμός
Σκέφτηκα λοιπόν ότι μπορώ να διαχωρίσω το τι αισθάνομαι με το τι θα ήμουν ικανή να κάνω για αυτόν τον άνθρωπο
Το ερώτημα που έθετα στον εαυτό μου ήταν ένα μικρό σενάριο
"Ερχεται ένας κακός και μου λέει, διάλεξε ποιον θα σκοτώσω, Αυτόν ή Εσένα"
Ποιόν διαλέγω?
Και κυρίως γιατί διαλέγω αυτόν?

Ανάμεσα σε μένα και τη μάνα μου... διαλέγω να σκοτώσει τη μάνα μου γιατί δεν θέλω η μάνα μου να βιώσει τον πόνο της απώλειας του παιδιού της!
Ανάμεσα σε μένα και στον πρώην άντρα μου, ΤΟΤΕ, διάλεγα εμένα... και ήθελα να ζήσει ευτυχισμένος... ΤΩΡΑ, φυσικά και θα πω ΕΚΕΙΝΟΝ και κακό ψόφο να έχει
Ποσώς με αφορά αν θα ζήσει ή θα πεθάνει το σκυλί
Δλδ θα έρθει και θα μου πει κάποιος... αααα δεν τον αγάπησες τότε αληθινά τον πρώην άντρα σου ποτέ!
Ε σορρυ αλλά δεν μπορώ να συμφωνήσω γιατί εγώ ξέρω τι ένοιωθα
Μπορώ λοιπόν να αγαπώ ΣΗΜΕΡΑ υπό συγκεκριμένες συνθήκες, κι ΑΥΡΙΟ επειδή οι συνθήκες δεν υπάρχουν, ή κάτι έχει μεσολαβήσει να αλλάξω γνώμη
Επίσης δεν είναι αυτό που περιέγραψα, για μένα η συνθήκη για συμβίωση γάμο κλπ... Αλλά η συνθήκη για να Αγαπήσω έναν άνθρωπο που θα μας οδηγήσει σε γάμο συμβίωση κλπ

Αν τώρα αυτό, θεωρείται ΜΗ αγάπη τι να πω... δεν ξέρω πραγματικά
Εγώ πάντως, καλώς ή κακώς, με αυτόν τον τρόπο αγαπώ.. για το σήμερα και το τώρα
Το πάντα, δεν υπάρχει σε ερωτική σχέση
Στο παιδί μου, αυτή τη στιγμή που συζητάμε, πιστεύω - δεν γνωρίζω- πως ισχύει
Αν θέλετε θα σας πω σε 50 χρόνια απο τώρα αν ισχύει

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Isiliel (Φεγγάρω)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Isiliel
H Φεγγάρω αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 9,049 μηνύματα.

H Isiliel Salus populi suprema lex esto έγραψε στις 15:51, 15-11-08:

#130
Αναστασία, πιστεύω πως κανείς δε μπορεί και δε θα έπρεπε να κρίνει πώς και κατά πόσο αγαπά ένας άνθρωπος, γι' αυτό και αντιμετωπίζω τις προσωπικές ιστορίες που αναφέρονται στο τόπικ ως παραδείγματα που υποβοηθούν το διάλογό μας και τίποτα παραπάνω. Μάλιστα νωρίτερα στο θέμα έχω αναφέρει:

Αρχική Δημοσίευση από Isiliel
Δεν το βρίσκω πολύ κομψό πάντως να αναλύεται η σχέση οποιουδήποτε κατ' αυτόν τον τρόπο. Είμαι με τον negative σ'αυτό, που είπε ότι κάποια πράγματα τα κρατάει για τον εαυτό του και τα αγαπημένα του πρόσωπα.
Επίσης δεν θεωρώ δεδομένο ότι μια ανιδιοτελής αγάπη πρέπει απαραίτητα να διαρκέσει για πάντα, αφού παραπάνω γράφω:

Αρχική Δημοσίευση από Isiliel
Ίσως αυτός ο ίδιος φόβος είναι που μας υπαγορεύει να θεωρούμε επιτυχημένο και καλό, μονάχα ό,τι θα μπορούσε να διαρκέσει "για πάντα" (σάμπως αυτό να μην είναι μια ουτοπία από μόνο του). Κι όμως υπάρχουν αγάπες, που διήρκεσαν μια νύχτα -ίσως και λιγότερο- σημαντικές και ισχυρότατες, αφού αυτοί που τις έζησαν τις αναγνώρισαν ως τέτοιες.
Αυτό που εξετάζω προσωπικά αυτή τη στιγμή, στο τόπικ αλλά και στη ζωή μου γενικότερα, είναι κατά πόσο η εξωτερίκευση της αγάπης είναι κάτι που μαθαίνεται, άρα έχει και απεριόριστες δυνατότητες αναθεώρησης, εμπλουτισμού και ωρίμανσης, πράγμα που θεωρώ πολύ ελπιδοφόρο και δημιουργικό για τη ζωή μας και απαντά στο τι χρειάζεται να κάνει ο σημερινός άνθρωπος για να καλυτερεύσει τις διαπροσωπικές του σχέσεις, που κατά κοινή ομολογία στην πλειοψηφία τους είναι δυσαρμονικές.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Isiliel : 15-11-08 στις 16:23. Αιτία: μικρή προσθήκη για καλύτερη κατανόηση
2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Neraida (Bitch...)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Neraida
H Bitch... αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 5,916 μηνύματα.

H Neraida Twisted Mind... έγραψε στις 16:14, 15-11-08:

#131
Δεν ξερω...πιστευεις οτι καποιος μαθαινει να πρεπει να αγαπαει...?! Η αγαπη που νοιωθει καποιος δεν ειναι κατι εσωτερικο, κατι γλυκο αλλα συναμα ανεξηγητο..?!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Isiliel (Φεγγάρω)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Isiliel
H Φεγγάρω αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 9,049 μηνύματα.

H Isiliel Salus populi suprema lex esto έγραψε στις 16:19, 15-11-08:

#132
Αρχική Δημοσίευση από Neraida
Δεν ξερω...πιστευεις οτι καποιος μαθαινει να πρεπει να αγαπαει...?!
Δεν έχω γράψει πουθενά κάτι τέτοιο!

Εdit: OK, προφανώς χρειάζεται να εξηγήσω λίγο καλύτερα τι εννοώ: Το πώς εκδηλώνει κάθε άνθρωπος την αγάπη του και ο τρόπος που τη μοιράζεται με τους άλλους ανθρώπους, από τις απαντήσεις μας, προκύπτει ότι δεν είναι ένας και πιθανώς μαθαίνεται.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Isiliel : 15-11-08 στις 16:37.
1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Neraida (Bitch...)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Neraida
H Bitch... αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 5,916 μηνύματα.

H Neraida Twisted Mind... έγραψε στις 17:11, 15-11-08:

#133
Αρχική Δημοσίευση από Isiliel
Όμως μαθαίνουμε ότι οι διαπροσωπικές σχέσεις μπορούν να μας πληγώσουν άρα πρέπει να διατηρούμε κάποιες αποστάσεις ασφαλείας, όπως ακριβώς μαθαίνουμε ότι όσο και να μας πληγώσει το παιδί μας, είναι παιδί μας και πρέπει να το αγαπάμε.
Αρχική Δημοσίευση από Isiliel
Δεν έχω γράψει πουθενά κάτι τέτοιο!

Εdit: OK, προφανώς χρειάζεται να εξηγήσω λίγο καλύτερα τι εννοώ: Το πώς εκδηλώνει κάθε άνθρωπος την αγάπη του και ο τρόπος που τη μοιράζεται με τους άλλους ανθρώπους, από τις απαντήσεις μας, προκύπτει ότι δεν είναι ένας και πιθανώς μαθαίνεται.
Αλλα οκ προφανως δεν εννοουσες αυτο το "πρεπει"...

Ο σωστος και ο λανθασμενος τροπος να αγαπαμε καποιον ναι νομιζω οτι αυτο μαθαινεται...βασικες αρχες πιστευω για να μπορεσουμε να αγαπησουμε ειναι να μαθουμε να αγαπαμε πρωτα τον εαυτο μας και να εχουμε παρει αγαπη και στοργη πρωτα μεσα απο την οικογενεια μας.....

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Isiliel (Φεγγάρω)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Isiliel
H Φεγγάρω αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 9,049 μηνύματα.

H Isiliel Salus populi suprema lex esto έγραψε στις 21:08, 15-11-08:

#134
Αρχική Δημοσίευση από Neraida
[B]Αλλα οκ προφανως δεν εννοουσες αυτο το "πρεπει"...
Εκεί που το έγραψα το εννοούσα και με το παραπάνω.
Θα σε παρακαλούσα να ξαναδιαβάσεις προσεκτικότερα τα ποστ μου.
Αν το κάνεις αυτό θα καταλάβεις αυτό το "πρέπει" σε ποιον ανήκει.
Δικό μου πάντως δεν είναι κι ας αναφέρεται μέσα σε δικό μου ποστ, και ο νοών νοείτω.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Buggs

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Buggs
Ο Buggs αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 56 ετών και επαγγέλεται Συγγραφέας . Έχει γράψει 2,559 μηνύματα.

O Buggs έγραψε στις 22:12, 15-11-08:

#135
Αρχική Δημοσίευση από Great Chaos
Άρα ρωτάω σε τέσσερις: Αγάπη που είναι ιδιοτελής, μπορεί να θεωρηθεί πως είναι αγάπη;
Ναι, κάθε αγάπη είναι ιδιοτελής, δίνουμε αγάπη προσδοκώντας να πάρουμε

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Neraida (Bitch...)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Neraida
H Bitch... αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 5,916 μηνύματα.

H Neraida Twisted Mind... έγραψε στις 17:21, 16-11-08:

#136
Αρχική Δημοσίευση από Isiliel
Εκεί που το έγραψα το εννοούσα και με το παραπάνω.
Θα σε παρακαλούσα να ξαναδιαβάσεις προσεκτικότερα τα ποστ μου.
Αν το κάνεις αυτό θα καταλάβεις αυτό το "πρέπει" σε ποιον ανήκει.
Δικό μου πάντως δεν είναι κι ας αναφέρεται μέσα σε δικό μου ποστ, και ο νοών νοείτω.
Προσεχτικα το μηνυμα σου το διαβασα, προφανως δεν ησουν τοσο σαφης (τλχ προς εμενα) σε αυτο που ηθελες να εκφρασεις, με αποτελεσμα να καταλαβω κατι διαφορετικο...
Εαν θελεις εξηγησε μου τι εννοεις...
Εαν ρωτας εμενα...δικο σου φαινεται να ειναι και οχι καποιου αλλου...ισως εαν αναδιατυπωνες αυτο που εγραψες να καταλαβαινα και τι ακριβως θελεις να πεις και που αναφερεται τι...
Συγγνωμη εκ των προτερων...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Great Chaos (Όττο)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Great Chaos
Ο Όττο αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 50 ετών , επαγγέλεται Παραγωγός και μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 3,520 μηνύματα.

O Great Chaos I took a wrong turn in the Freak Parade έγραψε στις 01:07, 17-11-08:

#137
Αρχική Δημοσίευση από chelf
xμ...νομιζω οτι απο την στιγμη που ο καθε γονιος περιμενει κατι απο το παιδι του,παυει η αγαπη να ειναι ανιδιοτελης...
γενικα δεν πιστευω στην ανιδιοτελια γιατι θεωρω οτι δεν ειναι μερος της ανθρωπινης υπαρξης.
και ισως τελικα να μην ειναι τοσο κακο αν το αποδεχτουμε ε?
Κι όμως, κάποτε κάποιος που τον πίστεψαν πάρα πολλοί ως θεό, ήρθε και δίδαξε ακριβώς αυτό, ως μέρος της θείας πλευράς της ανθρώπινης ύπαρξης που τόσο πολύ υποτιμάτε. Το παράδοξο είναι πως όλοι οι σοφοί, φωτισμένοι και ιδρυτές μεγάλων θρησκειών και φιλοσοφικών ρευμάτων έρχονται να προσυπογράψουν το ίδιο.
Άρα ο άνθρωπος είναι τουλάχιστον ικανός να τη διανοηθεί και κατά συνέπεια η ανιδιοτέλεια, όπως και η αγάπη είναι τελικά μέρη της ανθρώπινης φύσης.
Φυσικά, ό,τι δεν πιστεύεις, δεν υπάρχει! Για σένα...

Αρχική Δημοσίευση από Κακή Επιρροή
Το να μπορείς να αγαπάς έναν άνθρωπο κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες κι εκφάνσεις της προσωπικότητας του, για μένα, είναι ανιδιοτέλεια.

Απ την στιγμή που θα τον αγαπάω ΟΠΟΙΟΣ κι αν είναι, και θα τον αγαπάω, θεωρώ ότι τον αγαπώ ανιδιοτελώς
Πολύ σωστά! Αυτό μπορεί να οριστεί ως ανιδιοτέλεια, με απλά λόγια. Ωστόσο...η παρακάτω φράση με μπερδεύει και με κάνει να σκέφτομαι μήπως δεν έχω καταλάβει σωστά...

Απ την άλλη, τον άντρα μου δεν θα τον αγαπάω αν ξαφνικά γίνει πρεζόνι ή κλέφτης... το παιδί μου όμως... ναι

Νομίζω ότι είναι οφθαλμοφανής η διαφορά
Δηλαδή, σύμφωνα με όσα όρισες πιο πάνω, αγαπάς ανιδιοτελώς το παιδί σου, αλλά όχι τον άντρα σου; Του το έχεις πει αυτό; Του άρεσε; Εγώ δεν έχω καταλάβει; (Πες μου ότι είναι το τελευταίο, πληηζ)


Αρχική Δημοσίευση από Κακή Επιρροή
Με τον άντρα μου -και με κάθε σύντροφο που είχα στο παρελθόν- τέτοια πράγματα τα οποία ήταν σημαντικά για μένα συζητήθηκαν ΠΡΙΝ φτάσω στο σημείο να πω "αγαπώ". Οταν λοιπόν αυτός ο άνθρωπος μου είπε "Θα σε φροντίζω, θα κάνω κι εγώ δουλειές, θα φροντίζω το παιδί μας, δεν θα σε απατήσω αλλά θα σε χωρίσω αν συμβεί κάτι, κι όλα αυτά θα τα κάνω όχι γιατί μου τα ζητάς ή τα θες αλλά γιατί εγώ είμαι ΑΥΤΟΣ!" αν δεν τα κάνει, θα είναι κάποιος άλλος απ ότι μου είπε κι όχι απ αυτό που προσδοκώ!
Συνεπώς, πριν φτάσεις εσύ να σκεφτείς πως αγαπάς κάποιον, θα έπρεπε εκείνος να σου ανοίξει τόσο πολύ τον εαυτό του, ώστε εσύ να σχηματίσεις την πλήρη εικόνα του, η οποία μάλιστα θα είναι τόσο ειλικρινής και εμπεριστατωμένη, τόσο βαθιά και παθιασμένη, ώστε από εκεί και μετά να έχεις την "απαίτηση" η εικόνα αυτή που σχημάτισες, επαναλαμβάνω πριν φτάσεις να τον αγαπήσεις εσύ, να παραμείνει συνεπής στο διηνεκές και να μην "προδοθεί" ποτέ. Μάλιστα, ο άλλος θα έπρεπε ήδη να φτάσει να δώσει υποσχέσεις, πριν του δοθεί αγάπη. Αυτά όλα όμως, προϋποθέτουν ότι εκείνος ήδη σ' αγαπούσε εκ των προτέρων, αγνά και με ανιδιοτέλεια...
Τώρα, εγώ είμαι αυτός που υπερβάλει για πράγματα ανέφικτα;

Που του έδωσα τροφή απ το ίδιο μου το σώμα κλπ κλπ κλπ
Απ το παιδί μου δεν έχω τις "προσδοκίες" που έχω απ τον άντρα μου γιατί τον άντρα μου τον βρήκα "εκπαιδευμένο" και μου είπε είμαι ΑΥΤΟΣ
Το δε παιδί μου, ανέλαβα εν γνώση μου εγώ το χρέος να το "εκπαιδεύσω" όσο καλύτερα πιστεύω/μπορώ/νομίζω
Αυτό το "εκπαίδευση", λίγο σε σκυλάκια του Παυλόφ μου κάνει. Ξέρεις γιατί οι περισσότεροι έφηβοι μισούν, όπως είπες, τους γονείς τους;

ο λόγος λοιπόν είναι ακριβώς παραπάνω...

Αρχική Δημοσίευση από Κακή Επιρροή
αλλά ο άνθρωπος που έγινα εγώ ΕΙΝΑΙ η αναγνώριση των προσπαθειών της μάνας μου
Δε χρειάζεται κάτι περισσότερο απ αυτό μια μάνα - νομίζω-
Δηλαδή, εσύ έγινες ακριβώς όσα ήθελε η μάνα σου να γίνεις; Δεν διέφερες ποτέ στο παραμικρό; Όσα έκανε εκείνη για σένα, όσα ευχήθηκε, εσύ "έγινες"; Κι εσύ ως μάνα αυτό "απλά" χρειάζεσαι απ' το παιδί σου; Με συγχωρείς, αλλά αυτά τα βρίσκω υπερβολικά και δεν τα πιστεύω κατά βάθος...

Δεν μπορώ φυσικά να πείσω για το αντίθετο κάποιον ο οποίος θεωρεί ως δεδομένο ότι η Αγάπη δεν τελειώνει ποτέ.
Δεν θεωρούσα ως δεδομένο κάτι τέτοιο, από την αρχή της ζωής μου. Όταν έκανα την πρώτη μου σχέση, στα 17 μου, δεν μπορούσα να γνωρίζω την απάντηση. Φρόντισα μόνο να μη βγάλω συμπεράσματα εκ των προτέρων, πριν να μάθω περισσότερα. Αυτά που λέω σήμερα, είναι προϊόν των προσωπικών μου βιωμάτων και μου αποδείχτηκαν συν τω χρόνω με συνέπεια, συνέχεια και ευθύτητα. Τώρα πια ναι, τα θεωρώ δεδομένα. Δεν θα ήθελα να επεκταθώ σε προσωπικές ιστορίες που μπορεί και να είναι βαρετές στους συνομιλητές...


Εγώ πάλι είμαι από αυτούς - βάση της εμπειρίας μου πάντα φυσικά- που λένε ότι μπορείς να αγαπάς κάποιον αλλά όχι πάντα. Εχεις πάντα το δικαίωμα να "αλλάξεις γνώμη/αισθήματα" όταν κάποιες καταστάσεις αλλάζουν. Οταν τα δεδομένα παύουν να είναι ίδια με αυτά που ίσχυαν τη στιγμή που αγάπησες
Υπάρχει ζωή στην οποία δεν αλλάζουν οι καταστάσεις; Υπάρχει στιγμή που τα δεδομένα είναι τα ίδια με οποιαδήποτε άλλη στιγμή; Μπορούν τα δεδομένα αυτά να παραμένουν τα ίδια μετά από πχ 20 χρόνια; Δεν σου πέρασε ποτέ απ' το μυαλό ότι εκείνος έχει κάθε δικαίωμα ν' αλλάξει με το χρόνο, ν' ανακαλύψει βαθύτερα τον εαυτό του και να εκδηλώσει κάποια τάση του που πριν "καταπίεζε"; Εσύ δεν έχεις αλλάξει από τότε που ήσουν 25, 30, 35 χρόνων;
Μεγάλη και πάλι η εξιδανίκευση. Το Σύμπαν δεν είναι στατικό και αυτές οι απόψεις καταρρίπτονται αβίαστα.

Οταν ήμουν πιο μικρή αναρωτιόμουν πως μπορώ να ξέρω ότι αγαπώ κάποιον και δεν είναι ενθουσιασμός
Σκέφτηκα λοιπόν ότι μπορώ να διαχωρίσω το τι αισθάνομαι με το τι θα ήμουν ικανή να κάνω για αυτόν τον άνθρωπο
Το ερώτημα που έθετα στον εαυτό μου ήταν ένα μικρό σενάριο
"Ερχεται ένας κακός και μου λέει, διάλεξε ποιον θα σκοτώσω, Αυτόν ή Εσένα"
Ποιόν διαλέγω?
Και κυρίως γιατί διαλέγω αυτόν?
Αυτό κατά τη γνώμη μου, είναι ένα ιδιαίτερα unfair ή "ανήθικο" ερώτημα για να το θέσει κάποιος σε οποιονδήποτε, πόσο μάλλον στον εαυτό του. Έχει μάλιστα σαδιστικές ρίζες. Άσε που είναι κατά τη γνώμη μου πολύ μακάβριο και ανατριχιαστικό. Δεν θα ήθελα να επεκταθώ, ωστόσο αν υπάρχει ενδιαφέρον, μπορούμε να το συζητήσουμε κάπου αλλού...

Ανάμεσα σε μένα και τη μάνα μου... διαλέγω να σκοτώσει τη μάνα μου γιατί δεν θέλω η μάνα μου να βιώσει τον πόνο της απώλειας του παιδιού της!
Χρησιμοποιώντας λοιπόν κι εγώ το ίδιο ακριβώς σκεπτικό, μεταξύ εμού και οποιουδήποτε άλλου, θα επέλεγα να πεθάνει απαραιτήτως ο άλλος, επειδή οι φιλοσοφικές μου περιπλανήσεις μ' έχουν πείσει ότι έτσι θα περάσει γρηγορότερα στην αθανασία και θα έρθει πολύ κοντά στο θεό, με λιγότερα χρόνια ζωής, άρα και με λιγότερες αμαρτίες.
Πολύ ακραίο σκεπτικό για να το βάλει κανείς ως κριτή όλων των σχέσεων στη ζωή του. Τελικά τα άκρα, ασκούν γοητεία σε όλους...

Ανάμεσα σε μένα και στον πρώην άντρα μου, ΤΟΤΕ, διάλεγα εμένα... και ήθελα να ζήσει ευτυχισμένος... ΤΩΡΑ, φυσικά και θα πω ΕΚΕΙΝΟΝ και κακό ψόφο να έχει
Ποσώς με αφορά αν θα ζήσει ή θα πεθάνει το σκυλί
Κάποτε, μια πολύ γνωστή μου, έμαθε ότι ο πρώην της, με τον οποίο είχαν φτάσει κοντά στο να παντρευτούν, σκοτώθηκε στα 45 του. Δεν μπορείτε να φανταστείτε το πόσο αλγεινή εντύπωση μου έκανε, όταν την άκουσα να λέει ακριβώς αυτό που διαβάζω παραπάνω. Θέλω να πιστεύω Κουέ μου, απ' όσο σε γνωρίζω τουλάχιστον, πως αν (χτύπα ξύλο) συμβεί κάτι στον πρώην άντρα σου ή σ' οποιονδήποτε άλλον πρώην σου, δεν θα νιώσεις τέτοιο πράγμα, άσχετα αν τώρα το λες "εκ του ασφαλούς" και μεταξύ φίλων.
Ποτέ μου δεν σκέφτηκα έτσι για πρώην μου, όσο κι αν είχα παράπονα απ' αυτές, ακόμη και για κάποια που με κεράτωσε. Ίσως εγώ να είμαι υπερβολικά συναισθηματικός, δεν ξέρω...

Ε σορρυ αλλά δεν μπορώ να συμφωνήσω γιατί εγώ ξέρω τι ένοιωθα
Μπορώ λοιπόν να αγαπώ ΣΗΜΕΡΑ υπό συγκεκριμένες συνθήκες, κι ΑΥΡΙΟ επειδή οι συνθήκες δεν υπάρχουν, ή κάτι έχει μεσολαβήσει να αλλάξω γνώμη
Άρα η αγάπη για σένα είναι απλά θέμα γνώμης. Τότε σε τι διαφωνούσες ότι η αγάπη είναι κάτι που μαθαίνεται;
Αν τώρα αυτό, θεωρείται ΜΗ αγάπη τι να πω... δεν ξέρω πραγματικά
Εγώ πάντως, καλώς ή κακώς, με αυτόν τον τρόπο αγαπώ.. για το σήμερα και το τώρα
Το πάντα, δεν υπάρχει σε ερωτική σχέση
Στο παιδί μου, αυτή τη στιγμή που συζητάμε, πιστεύω - δεν γνωρίζω- πως ισχύει
Αν θέλετε θα σας πω σε 50 χρόνια απο τώρα αν ισχύει
Πράγματι, δικαιολογώ τις κάποιες υπερβολές που έγραψες σε σχέση με το παιδί σου, αφού είσαι πολύ φρέσκια ακόμη ως γονιός και είναι φυσικό να τα βλέπεις υπ' αυτό το πρίσμα. Πίστεψέ με, ως παλαιότερο γονιό, ότι ο χρόνος έχει πολλά να σου διδάξει σε σχέση με όλα αυτά, όπως και όλους μας άλλωστε...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Great Chaos : 17-11-08 στις 01:14.
2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

roumana (Εμμα)

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη roumana
H Εμμα αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 45 ετών , επαγγέλεται Γονιός/Οικοκυρικά και μας γράφει απο Ρόδος (Δωδεκάνησα). Έχει γράψει 1,878 μηνύματα.

H roumana (Hipmama) έγραψε στις 07:53, 17-11-08:

#138
Αρχική Δημοσίευση από Great Chaos
...
...
...
...Μάλιστα, ο άλλος θα έπρεπε ήδη να φτάσει να δώσει υποσχέσεις, πριν του δοθεί αγάπη.
έτσι δεν γίνονται οι σχέσεις;
...από κάπου πρέπει να αρχίζεις για να επιλέγεις, και σιγά σιγά να προχωρήσεις στο δρόμο που σου δείχνει το ιδανικό σου.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Κακή Επιρροή (Αναστασία)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Κακή Επιρροή
H Αναστασία αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 6,729 μηνύματα.

H Κακή Επιρροή εχμ... είπε γεια ...κι έγραψε στις 09:01, 17-11-08:

#139
Αρχική Δημοσίευση από Great Chaos
Δηλαδή, σύμφωνα με όσα όρισες πιο πάνω, αγαπάς ανιδιοτελώς το παιδί σου, αλλά όχι τον άντρα σου; Του το έχεις πει αυτό; Του άρεσε; Εγώ δεν έχω καταλάβει; (Πες μου ότι είναι το τελευταίο, πληηζ)
δεν ήξερα ότι πρέπει να του διευκρινίσω ότι δεν θα τον αγαπώ πλέον αν μου λέει ψέμματα, αν με χτυπάει, αν με κερατώνει κατ εξακολούθηση...
Θεωρώ ότι στις σχέσεις των ενηλίκων που έχει προηγηθεί συζήτηση με το τι ζητάει ο καθένας απ τη σχέση και τη ζωή του, ότι αυτά εννοούνται
Αγαπάω πρώτα απ όλα τον εαυτό μου περισσότερο από αυτόν για να συνεχίσω να τον αγαπώ κάτω απ οποιεσδήποτε συνθήκες
Τέλος θεωρώ δεδομένο ότι ακριβώς τα ίδια ισχύουν και για αυτόν
Δεν είπα ποτέ μου ότι αγαπώ ανιδιοτελώς τον άντρα μου... τον αγαπώ και περιμένω να με αγαπά

Αρχική Δημοσίευση από Great Chaos
Συνεπώς, πριν φτάσεις εσύ να σκεφτείς πως αγαπάς κάποιον, θα έπρεπε εκείνος να σου ανοίξει τόσο πολύ τον εαυτό του, ώστε εσύ να σχηματίσεις την πλήρη εικόνα του, η οποία μάλιστα θα είναι τόσο ειλικρινής και εμπεριστατωμένη, τόσο βαθιά και παθιασμένη, ώστε από εκεί και μετά να έχεις την "απαίτηση" η εικόνα αυτή που σχημάτισες, επαναλαμβάνω πριν φτάσεις να τον αγαπήσεις εσύ, να παραμείνει συνεπής στο διηνεκές και να μην "προδοθεί" ποτέ. Μάλιστα, ο άλλος θα έπρεπε ήδη να φτάσει να δώσει υποσχέσεις, πριν του δοθεί αγάπη. Αυτά όλα όμως, προϋποθέτουν ότι εκείνος ήδη σ' αγαπούσε εκ των προτέρων, αγνά και με ανιδιοτέλεια...
Τώρα, εγώ είμαι αυτός που υπερβάλει για πράγματα ανέφικτα;
είναι ανέφικτο να πεις στον άλλον ότι ξέρεις, εγώ έχω περάσει από αυτές τις φάσεις στη ζωή μου κι ο άνθρωπος που θα είναι πλέον δίπλα μου για το υπόλοιπο της ζωής μου θα πρέπει να έχει αυτό κι αυτό το χαρακτηριστικό
Ο άλλος σου απαντάει ότι ναι, εγώ έτσι είμαι, κι εγώ για την υπόλοιπη ζωή μου ψάχνω έναν άνθρωπο που να είναι έτσι κι έτσι
Πραγματικά δεν βρίσκω πουθενά κάτι ανέφικτο ή περίεργο... μιλάμε για 35 χρονών γαϊδούρια

Αρχική Δημοσίευση από Great Chaos
Αυτό το "εκπαίδευση", λίγο σε σκυλάκια του Παυλόφ μου κάνει. Ξέρεις γιατί οι περισσότεροι έφηβοι μισούν, όπως είπες, τους γονείς τους;

ο λόγος λοιπόν είναι ακριβώς παραπάνω...
αν ξεκινήσω και το σχολιάζω αυτό θα είμαστε εκτός θέματος
επιγραμματικά θα πω ότι φυσικά και έβαλα σκόπιμα εντός εισαγωγικών τη λέξη εκπαίδευση κι επιπλέον, δε μπορώ να συγκρίνω τις αρχές και τις αξίες που θα προσπαθήσω να περάσω στο παιδί μου, με τα σκυλιά του Παυλόφ



Αρχική Δημοσίευση από Great Chaos
Δηλαδή, εσύ έγινες ακριβώς όσα ήθελε η μάνα σου να γίνεις; Δεν διέφερες ποτέ στο παραμικρό; Όσα έκανε εκείνη για σένα, όσα ευχήθηκε, εσύ "έγινες"; Κι εσύ ως μάνα αυτό "απλά" χρειάζεσαι απ' το παιδί σου; Με συγχωρείς, αλλά αυτά τα βρίσκω υπερβολικά και δεν τα πιστεύω κατά βάθος...
Φυσικά και ξέφυγα.... δεν έγινα αρχιτέκτων ούτε δικηγόρος ούτε γιατρός
(πραγματικά πλέον σκέφτομαι αν είναι τόσο δυσνόητα αυτά που γράφω ή αν η συζήτηση γίνεται μόνο για τον αντίλογο )
Ρε συ Χάος μου, έγινα ένας καλός (λέω εγώ ) άνθρωπος, με κάποιες αρχές κι αξίες που πήρα απ την μάνα μου. Εγινα δυνατή και δημιουργική, έγινα πονόψυχη και προσπαθώ όπου μπορώ να βοηθώ τους συνανθρώπους μου.
Εσύ θες κάτι περισσότερο απ αυτό για το δικό σου παιδί? Εγώ πάντως όχι, και βάση αυτού, θεωρώ ότι έγινα όλα όσα ευχήθηκε η μάνα μου για μένα.

Αρχική Δημοσίευση από Great Chaos
Δεν θεωρούσα ως δεδομένο κάτι τέτοιο, από την αρχή της ζωής μου. Όταν έκανα την πρώτη μου σχέση, στα 17 μου, δεν μπορούσα να γνωρίζω την απάντηση. Φρόντισα μόνο να μη βγάλω συμπεράσματα εκ των προτέρων, πριν να μάθω περισσότερα. Αυτά που λέω σήμερα, είναι προϊόν των προσωπικών μου βιωμάτων και μου αποδείχτηκαν συν τω χρόνω με συνέπεια, συνέχεια και ευθύτητα. Τώρα πια ναι, τα θεωρώ δεδομένα. Δεν θα ήθελα να επεκταθώ σε προσωπικές ιστορίες που μπορεί και να είναι βαρετές στους συνομιλητές...
δεν είμαι σίγουρη αν κατάλαβα καλά, αλλά αν κατάλαβα, διαφωνούμε


Αρχική Δημοσίευση από Great Chaos
Υπάρχει ζωή στην οποία δεν αλλάζουν οι καταστάσεις; Υπάρχει στιγμή που τα δεδομένα είναι τα ίδια με οποιαδήποτε άλλη στιγμή; Μπορούν τα δεδομένα αυτά να παραμένουν τα ίδια μετά από πχ 20 χρόνια; Δεν σου πέρασε ποτέ απ' το μυαλό ότι εκείνος έχει κάθε δικαίωμα ν' αλλάξει με το χρόνο, ν' ανακαλύψει βαθύτερα τον εαυτό του και να εκδηλώσει κάποια τάση του που πριν "καταπίεζε"; Εσύ δεν έχεις αλλάξει από τότε που ήσουν 25, 30, 35 χρόνων;
Μεγάλη και πάλι η εξιδανίκευση. Το Σύμπαν δεν είναι στατικό και αυτές οι απόψεις καταρρίπτονται αβίαστα.
Να αλλάξει... φυσικά... αναφαίρετο δικαίωμα του... εγώ αλλάζω καθημερινά
ήθελα όμως πάρα πολύ να δω πως θα του φαινόταν αν στα πλαίσια της αλλαγής μου, του έφερνα ένα τηγάνι στο κεφάλι
Για κάποια πράγματα έχει "δικαίωμα", για κάποια άλλα... όχι! imho φυσικά

Αρχική Δημοσίευση από Great Chaos
Αυτό κατά τη γνώμη μου, είναι ένα ιδιαίτερα unfair ή "ανήθικο" ερώτημα για να το θέσει κάποιος σε οποιονδήποτε, πόσο μάλλον στον εαυτό του. Έχει μάλιστα σαδιστικές ρίζες. Άσε που είναι κατά τη γνώμη μου πολύ μακάβριο και ανατριχιαστικό. Δεν θα ήθελα να επεκταθώ, ωστόσο αν υπάρχει ενδιαφέρον, μπορούμε να το συζητήσουμε κάπου αλλού...
γιατί??? εγώ πάλι το βρίσκω μια χαρά
Μου είναι εύκολο να παραδεχτώ ότι για κάποιους ανθρώπους θα πέθαινα και για κάποιους άλλους όχι. Ψέμματα να πω? Αφού έτσι σκέφτομαι

Αρχική Δημοσίευση από Great Chaos
Χρησιμοποιώντας λοιπόν κι εγώ το ίδιο ακριβώς σκεπτικό, μεταξύ εμού και οποιουδήποτε άλλου, θα επέλεγα να πεθάνει απαραιτήτως ο άλλος, επειδή οι φιλοσοφικές μου περιπλανήσεις μ' έχουν πείσει ότι έτσι θα περάσει γρηγορότερα στην αθανασία και θα έρθει πολύ κοντά στο θεό, με λιγότερα χρόνια ζωής, άρα και με λιγότερες αμαρτίες.
Πολύ ακραίο σκεπτικό για να το βάλει κανείς ως κριτή όλων των σχέσεων στη ζωή του. Τελικά τα άκρα, ασκούν γοητεία σε όλους...
Μόλις στιγμάτισες ως ακραία μια τακτική που ακολουθώ χρόνια τώρα
Πρέπει να ξαναπώ ότι διαφωνώ ή είναι προφανές?
Βασικά γιατί κάτι το οποίο δεν σε βρίσκει εσένα σύμφωνο πρέπει να είναι ακραίο?
Εγώ μια χαρά θεμιτό το βρίσκω
"Την αγαπάς τόσο ώστε να πεθάνεις για αυτή?"

Αρχική Δημοσίευση από Great Chaos
Κάποτε, μια πολύ γνωστή μου, έμαθε ότι ο πρώην της, με τον οποίο είχαν φτάσει κοντά στο να παντρευτούν, σκοτώθηκε στα 45 του. Δεν μπορείτε να φανταστείτε το πόσο αλγεινή εντύπωση μου έκανε, όταν την άκουσα να λέει ακριβώς αυτό που διαβάζω παραπάνω. Θέλω να πιστεύω Κουέ μου, απ' όσο σε γνωρίζω τουλάχιστον, πως αν (χτύπα ξύλο) συμβεί κάτι στον πρώην άντρα σου ή σ' οποιονδήποτε άλλον πρώην σου, δεν θα νιώσεις τέτοιο πράγμα, άσχετα αν τώρα το λες "εκ του ασφαλούς" και μεταξύ φίλων.
Ποτέ μου δεν σκέφτηκα έτσι για πρώην μου, όσο κι αν είχα παράπονα απ' αυτές, ακόμη και για κάποια που με κεράτωσε. Ίσως εγώ να είμαι υπερβολικά συναισθηματικός, δεν ξέρω...
με τσάκωσες, δεν είμαι ο τόσο καλός άνθρωπος που έλεγα πιο πριν!
Μα θα με ζουρλάνεις εντελώς!
Ανάμεσα σε μένα και τον πρώην μου, να πω πεθαίνω εγώ????
ΣΟΡΡΥ, κακό ψόφο να έχει!
Οχι, δεν θέλω να πάθει κάτι, δεν το εύχομαι... κι αν πάθει μάλλον θα στεναχωρεθώ κι όλας, αλλά αν τίθεται το ερώτημα εγώ ή αυτός (όπως το έθεσα πριν) τότε ΣΙΓΟΥΡΑ αυτός...
Είμαι κακός άνθρωπος και παρτάκιας, οκ

Αρχική Δημοσίευση από Great Chaos
Άρα η αγάπη για σένα είναι απλά θέμα γνώμης. Τότε σε τι διαφωνούσες ότι η αγάπη είναι κάτι που μαθαίνεται;
εγώ? πότε?
δυο ποστ έχω γράψει όλα κι όλα (αυτό είναι το τρίτο) και πήρες το δεύτερο και το ξεκατίνιασες είμαι σίγουρη ότι αν το είχα γράψει κάπου, θα το είχες κάνει quote

Αρχική Δημοσίευση από Great Chaos
Πράγματι, δικαιολογώ τις κάποιες υπερβολές που έγραψες σε σχέση με το παιδί σου, αφού είσαι πολύ φρέσκια ακόμη ως γονιός και είναι φυσικό να τα βλέπεις υπ' αυτό το πρίσμα. Πίστεψέ με, ως παλαιότερο γονιό, ότι ο χρόνος έχει πολλά να σου διδάξει σε σχέση με όλα αυτά, όπως και όλους μας άλλωστε...
Δε διαφωνώ, είναι πολύ πιθανό να έχεις δίκιο
Υπάρχει όμως και η πιθανότητα να έχω εγώ δίκιο επειδή έχουμε μια σημαντική διαφορά μεταξύ μας ως γονείς
Εγώ είμαι μάνα κι εσύ πατέρας
ο χρόνος σίγουρα θα δείξει, κι επειδή είμαστε κι οι δυο μας αρκετά κολλημένοι, πάλι εδώ θα είμαστε σε 10 χρόνια να τα ξαναλέμε

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

fandago (Ә□⌂щяңš)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη fandago
Ο Ә□⌂щяңš αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 34 ετών και μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 2,620 μηνύματα.

O fandago μπορεί να φαίνεται αλλά ΔΕΝ έγραψε στις 09:36, 17-11-08:

#140
Αρχική Δημοσίευση από Great Chaos
Κι όμως, κάποτε κάποιος που τον πίστεψαν πάρα πολλοί ως θεό, ήρθε και δίδαξε ακριβώς αυτό, ως μέρος της θείας πλευράς της ανθρώπινης ύπαρξης που τόσο πολύ υποτιμάτε. Το παράδοξο είναι πως όλοι οι σοφοί, φωτισμένοι και ιδρυτές μεγάλων θρησκειών και φιλοσοφικών ρευμάτων έρχονται να προσυπογράψουν το ίδιο.
Άρα ο άνθρωπος είναι τουλάχιστον ικανός να τη διανοηθεί και κατά συνέπεια η ανιδιοτέλεια, όπως και η αγάπη είναι τελικά μέρη της ανθρώπινης φύσης.
Φυσικά, ό,τι δεν πιστεύεις, δεν υπάρχει! Για σένα...
Οπότε καταλήγουμε στα θρησκευτικά και την Χριστιανική παραδοχή ότι ο άνθρωπος έχει και Θεία πλευρά. Με βάση αυτό, ναι και εγώ δέχομαι ότι ως "θεϊκό" = τέλειο στοιχείο η ανιδιοτέλεια υπάρχει, απλά όχι σε αυτή τη ζωή
Το ότι ο άνθρωπος μπορεί να διανοηθεί την ανιδιοτέλεια, δεν σημαίνει ότι αυτή υπάρχει. Είπες και πιο πριν ότι αφού λέμε ότι δεν υπάρχει θα έπρεπε να την αφαιρέσουμε από το λεξικό. Σύμφωνα με το σκεπτικό σου, ο "δράκος" θα έπρεπε να αφαιρεθεί από το λεξικό γιατί επίσης δεν υπάρχει ούτε υπήρξε ποτέ. Τώρα λες ότι "ό,τι δεν πιστεύεις, δεν υπάρχει", αλλά πολύ σωστά προσθέτεις (δεν το έκανες bold όμως) το "για σένα". Δε νομίζω ότι κανείς εδώ σχολιάζει σύμφωνα με τα όσα πιστεύουν οι άλλοι, σύμφωνα με τα όσα πιστεύουμε μιλάμε. Μη μου πεις όμως ότι δεν πιστεύεις ότι υπάρχουν δράκοι, επειδή εσύ δεν πιστεύεις σε αυτούς;

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη fandago : 17-11-08 στις 11:53. Αιτία: μικρή διόρθωση νοήματος
4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Isiliel (Φεγγάρω)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Isiliel
H Φεγγάρω αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 9,049 μηνύματα.

H Isiliel Salus populi suprema lex esto έγραψε στις 11:49, 17-11-08:

#141
Αρχική Δημοσίευση από roumana
έτσι δεν γίνονται οι σχέσεις;
...από κάπου πρέπει να αρχίζεις για να επιλέγεις, και σιγά σιγά να προχωρήσεις στο δρόμο που σου δείχνει το ιδανικό σου.
Το quote που επέλεξες μιλάει για αγάπη, αφού γράφει: "Μάλιστα, ο άλλος θα έπρεπε ήδη να φτάσει να δώσει υποσχέσεις, πριν του δοθεί αγάπη". Η απάντησή σου μιλάει για σχέση. Είστε βέβαιοι (αφού υπάρχουν και ψήφοι άλλων στο ποστ σου) ότι δε συγχέουμε τη σχέση με την αγάπη; Ειλικρινής απορία.
Επίσης, αν θέλεις, μπορείς να μου εξηγήσεις τι εννοείς εδώ με τη λέξη "ιδανικό";

Αρχική Δημοσίευση από Κακή Επιρροή
Μου είναι εύκολο να παραδεχτώ ότι για κάποιους ανθρώπους θα πέθαινα και για κάποιους άλλους όχι. Ψέμματα να πω? Αφού έτσι σκέφτομαι
Μόλις στιγμάτισες ως ακραία μια τακτική που ακολουθώ χρόνια τώρα
Πρέπει να ξαναπώ ότι διαφωνώ ή είναι προφανές?
Βασικά γιατί κάτι το οποίο δεν σε βρίσκει εσένα σύμφωνο πρέπει να είναι ακραίο?
Εγώ μια χαρά θεμιτό το βρίσκω
"Την αγαπάς τόσο ώστε να πεθάνεις για αυτή?"
Επέτρεψέ μου να στήσω ένα ερώτημα εδώ, παίρνοντας σαν αφορμή τα λόγια σου, χωρίς σκοπό να κρίνω τη ζωή σου, παρά μόνο το ερώτημα όπως γράφεις ότι το εφαρμόζεις:
Μας είπες παραπάνω ότι μεταξύ της μητέρας σου και του εαυτού σου, θα επέλεγες να πεθάνει η μητέρα σου, για να τη γλυτώσεις από τον πόνο της απώλειας του παιδιού της.
Με γνώμονα το παιδί σας και τον πόνο που θα υποστεί από την απώλεια, ποιον απ' τους δυο σας θα θυσίαζες στον δολοφόνο αν έπρεπε να επιλέξεις, τον άντρα σου ή εσένα;
Φυσικά δεν είσαι υποχρεωμένη να απαντήσεις σε μας. Το βρίσκω κι εγώ το ερώτημά σου ακραίο, αλλά δε μου πέφτει λόγος, αφού δεν το εφαρμόζεις επάνω μου.
Ωστόσο κάποτε που ο δάσκαλός μου με έβαλε να απαντήσω σε ένα τέτοιο δίλημμα και αφού με άφησε αρκετή ώρα να παιδεύομαι να βρω τη λιγότερη επώδυνη απάντηση (που φυσικά δεν υπήρχε), μου επεσήμανε στο τέλος ότι τέτοια ερωτήματα είναι σαδιστικά και κανείς άλλος δε μπορεί πραγματικά να τα θέσει σ' έναν άλλο άνθρωπο, πέραν από την ίδια τη ζωή (μακριά από μας!!!).


Αρχική Δημοσίευση από Κακή Επιρροή
Υπάρχει όμως και η πιθανότητα να έχω εγώ δίκιο επειδή έχουμε μια σημαντική διαφορά μεταξύ μας ως γονείς. Εγώ είμαι μάνα κι εσύ πατέρας
Από τα μάτια ενός παιδιού, πώς ορίζεται άραγε αυτή η διαφορά; Υπάρχει; Ξέρω πως δεν είναι εδώ, αυτό το θέμα μας, αλλά αν υπάρχει ενδιαφέρον, ίσως θα μπορούσαμε να ανοίξουμε ένα νέο θέμα.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Κακή Επιρροή (Αναστασία)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Κακή Επιρροή
H Αναστασία αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 6,729 μηνύματα.

H Κακή Επιρροή εχμ... είπε γεια ...κι έγραψε στις 17:16, 17-11-08:

#142
Για ποιο λόγο είναι σαδιστικό?
πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω, δεν το παίζω έξυπνη, αλήθεια δεν το βρίσκω σαδιστικό


Όσο για το ερώτημα σου περί του ποιον θα διάλεγα να πεθάνει με γνώμονα τον πιθανό πόνο του παιδιού μου, υποψιάζομαι ότι η απάντηση βρίσκεται στο με ποιον είναι δεμένο περισσότερο το παιδί τη χρονική στιγμή που ζητάει ο κακός να διαλέξω

Αυτή τη στιγμή πάντως, είναι αυτοκόλλητος με τον πατέρα του

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Isiliel (Φεγγάρω)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Isiliel
H Φεγγάρω αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 9,049 μηνύματα.

H Isiliel Salus populi suprema lex esto έγραψε στις 17:41, 17-11-08:

#143
Δε νομίζω πως το θέμα το τόπικ είναι να αποφανθούμε ποιος αγαπά καλύτερα...
Σιγά μη βγάλουμε έξω τις αγάπες μας να τις μετρήσουμε κιόλας.

Θεωρώ πως στα προηγούμενα ποστ μου έχω θέσει πολύ πιο ουσιαστικές ερωτήσεις, άξιες σχολιασμού, εάν και εφ' όσον το κρίνουν και οι συνομιλητές.

Το για ποιον θα δίναμε ή όχι, τη ζωή μας, είναι ένα ερώτημα που απαντιέται μόνο την ύστατη στιγμή από την πράξη μας, πράγμα που απεύχομαι για τον οποιονδήποτε!!!
Θεωρητικά, από την άνεση του σπιτιού μας και χωρίς υπαρκτό κίνδυνο, πολλά μπορούμε να πούμε κι εγώ κι εσύ και όλοι, προσωπικά προτιμώ να μην προκαλώ τη μοίρα μου με τέτοιες σκέψεις. Άσ' το καλύτερα...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Κακή Επιρροή (Αναστασία)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Κακή Επιρροή
H Αναστασία αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 6,729 μηνύματα.

H Κακή Επιρροή εχμ... είπε γεια ...κι έγραψε στις 17:44, 17-11-08:

#144
απάντησα μόνο σε πράγματα που ερωτήθηκα....
δεν ρώτησα κανέναν πως αγαπάει ή ποιος αγαπάει καλύτερα....
κάπου κάτι έχασα...
συγγνώμη αν σας έβγαλα κι εκτός! ξέρω γω? τι να πω!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Isiliel (Φεγγάρω)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Isiliel
H Φεγγάρω αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 9,049 μηνύματα.

H Isiliel Salus populi suprema lex esto έγραψε στις 18:02, 17-11-08:

#145
Βρε Αναστασία μου, εάν συνεχίσω αυτή τη συζήτηση, θα πρέπει να εκφράσω κρίσεις σε καθαρά προσωπικό επίπεδο, πράγμα που προσπαθώ απεγνωσμένα να μην κάνω.
Εσύ λες ότι αγαπάς έτσι όπως μας παρουσίασες παραπάνω. Εγώ αυτό δεν το θεωρώ αγάπη και παρέθεσα αντιστοίχως τους λόγους από την αρχή του τόπικ.

Καμία απολύτως χρησιμότητα και ουσία δεν έχει η προσωπική μου κρίση για τη ζωή σου και τον τρόπο που αγαπάς, αφού δεν θεωρώ τον εαυτό μου αυθεντία σε θέματα αγάπης και δε με λένε, ούτε Πιντέρη, ούτε Ασκητή, ούτε καν Dr. Ruth.

Το ότι υπάρχει διαφορετική αντίληψη ανάμεσα στους συνδιαλεγόμενους δε σημαίνει τίποτα παραπάνω από το ότι έχουμε διαφορετική παιδεία ως προς το θέμα Αγάπη.
Τα περισσότερα από αυτά που διαβάζω εδώ μέσα μου φαίνονται εξωφρενικά, όπως είμαι σίγουρη πως έτσι φαίνονται και αυτά που γράφω εγώ στους υπόλοιπους.

Το μόνο που λέω λοιπόν είναι πως δε θα χρησιμοποιούσα για κανένα λόγο τον τρόπο σου, για να αποφανθώ εάν αγαπώ κάποιον ή όχι.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Great Chaos (Όττο)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Great Chaos
Ο Όττο αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 50 ετών , επαγγέλεται Παραγωγός και μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 3,520 μηνύματα.

O Great Chaos I took a wrong turn in the Freak Parade έγραψε στις 23:54, 17-11-08:

#146
"Την αγαπάς τόσο ώστε να πεθάνεις για αυτή?"
Αν και όπως θυμάμαι, έχω αναφέρει παραπάνω ότι το παρόν ερώτημα το θεωρώ ακραίο, μακάβριο και ανατριχιαστικό, τελικά αναπόφευκτα μου ετέθη. "Ο Κακός" που έθεσε η αγαπητή Κουέ ως Προκρούστη στο νοερό της κριτήριο, σύμφωνα με τη διεθνή βιβλιογραφία ονομάζεται "Σαδιστής". Το να θέσει κάποιος έναν άνθρωπο μπροστά σ' ένα τέτοιο δίλημμα, θεωρείται ως έσχατος βασανισμός κι έχει χρησιμοποιηθεί, τόσο από τον Μαρκήσιο, όσο και από τους Ναζί.
Θα θυμήσω την προέκταση αυτού του σκεπτικού και θα σας παραπέμψω στην ταινία "Η επιλογί της Σοφί". Εκεί λοιπόν, ένας ναζί, αφήνει ελεύθερη μια μάνα, επιτρέποντάς της όμως να σώσει μόνο ένα από τα δύο παιδιά της. Ας μην έρθει ποτέ κανείς σ' αυτήν τη θέση.

Θ' απαντήσω λοιπόν μ' ένα στίχο των Κατσιμιχαίων:
"Αχ είναι δύσκολο πολύ για μιαν αγάπη να χαθείς να σβήσεις,
μα δυο φορές πιο δύσκολο, είναι γι' αυτή να ζήσεις...να ζήσεις!
".

Η διαφορά κοσμοθέασης είναι κάτι παραπάνω από προφανής και πιστεύω πως έχει αποτυπωθεί γλαφυρά κατά τη συζήτηση. Δεν θα έπρεπε να περιμένουμε τίποτε καλύτερο απ' αυτό. Το ζητούμενο είναι η διαφορετικότητα, η ποικιλομορφία.
Το ξεκατίνιασμα πάντως δεν αποτελεί σίγουρα μια από τις μεγαλύτερες ικανότητές μου κι έτσι δεν θα επιμείνω...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Κακή Επιρροή (Αναστασία)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Κακή Επιρροή
H Αναστασία αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 6,729 μηνύματα.

H Κακή Επιρροή εχμ... είπε γεια ...κι έγραψε στις 08:32, 18-11-08:

#147
Nα διευκρινίσω ότι δεν σου έκανα την ερώτηση... δεν θα το έκανα ποτέ αυτό
Για μένα ήταν ρητορικό το ερώτημα τη στιγμή που το έγραφα και ζητώ συγγνώμη που δεν το διευκρίνισα
Δεν περιμένω από κανέναν να ικανοποιήσει στα δικά μου μάτια μια τόσο δύσκολη απάντηση
Θεωρώ ότι αρκεί ο καθένας για λογαριασμό του να μπορεί να απαντήσει χωρίς να πρέπει να μας γνωστοποιήσει τα αποτελέσματα

κι επιμένω ότι δεν μιλάμε για σαδισμό σε καμία περίπτωση
ας μην συγχέουμε τα πράγματα
εντελώς άλλο πράγμα να πρέπει να διαλέξεις ανάμεσα σε δύο αγαπημένους σου όπως τα παιδιά σου κι εντελώς άλλο πράγμα να πρέπει να διαλέξεις ανάμεσα στον ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ και σε κάποιον άλλον
Σαδισμός θα ήταν αν έπρεπε να σκίσεις την καρδιά σου στα δύο για να διαλέξεις ένα απ τα δύο άτομα που αγαπάς επίσης ανιδιοτελώς
Οταν όμως αγαπάς ανιδιοτελώς, αγαπάς πάνω απ τον εαυτό σου και την ίδια σου την ύπαρξη - για μενα-
Κι άρα - για μένα πάλι- η απάντηση είναι εύκολη κι απλούστατη και καθόλου σαδιστική
Πεθαίνω ΕΓΩ για να ζήσει το παιδί μου
Αν έπρεπε να διαλέξω ανάμεσα στα δύο μου παιδιά, φυσικά και είναι σαδισμός

Εκτός αν εννοείς, ότι αγαπάς τον εαυτό σου τόσο όσο το παιδί σου, ώστε τελικά να είναι δύσκολο να διαλέξεις ποιος θα πεθάνει
(όχι εσύ προσωπικά, μην μπερδευτούμε πάλι, δεν το προσωποποιώ σε καμία περίπτωση)

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 39 ετών . Έχει γράψει 3,564 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 03:54, 23-11-08:

#148
Μέσα από μια μαντινάδα του Ψαραντώνη μπόρεσα και αντιλήφθηκα το τι μπορεί να κάνει τους ανθρώπους να παίζουν παιχνίδια μεταξύ τους.
Κι αυτό είναι η αίσθηση/παραίσθηση του δεδομένου.

"Να μη θαρρείς πως σ' αγαπώ και τύχει και ξεγνοιάσεις,
το πώς μπορώ να σ' αρνηθώ πάντα στο νου σου να 'χεις. "


Εμείς οι ίδιοι φυτεύουμε τον σπόρο της αγάπης και αυτό που θα θερίσουμε πάντοτε είναι ανάλογο της προσοχής, της φροντίδας και της αγάπης που του δώσαμε.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Great Chaos (Όττο)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Great Chaos
Ο Όττο αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 50 ετών , επαγγέλεται Παραγωγός και μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 3,520 μηνύματα.

O Great Chaos I took a wrong turn in the Freak Parade έγραψε στις 15:38, 23-11-08:

#149
Αρχική Δημοσίευση από Δεσμώτης
Μέσα από μια μαντινάδα του Ψαραντώνη μπόρεσα και αντιλήφθηκα το τι μπορεί να κάνει τους ανθρώπους να παίζουν παιχνίδια μεταξύ τους.
Κι αυτό είναι η αίσθηση/παραίσθηση του δεδομένου.

"Να μη θαρρείς πως σ' αγαπώ και τύχει και ξεγνοιάσεις,
το πώς μπορώ να σ' αρνηθώ πάντα στο νου σου να 'χεις. "


Εμείς οι ίδιοι φυτεύουμε τον σπόρο της αγάπης και αυτό που θα θερίσουμε πάντοτε είναι ανάλογο της προσοχής, της φροντίδας και της αγάπης που του δώσαμε.

Όμως, "Ο Έρωτας θ' ανθίσει στον παράδεισο, ακόμη κι αν οι Εραστές καούν στην κόλαση" φίλε Δεσμώτη.

Όταν ήμασταν μικρά παιδιά ήταν εύκολο να πούμε "Τώρα σ' αγαπώ" και μετά "Δεν σ' αγαπώ πια", "Σ' έχω φίλο", "Δεν σ' έχω φίλο". Μεγαλώνοντας όμως και καθώς τα συναισθήματα ωριμάζουν, μαθαίνουμε πως για να αγαπήσεις κάποιον, πρέπει να του δώσεις ένα κομμάτι απ' την ψυχή σου. Ακόμη κι αν φύγεις μακριά, αφήνεις τούτο το κομμάτι πίσω σου, κουβαλώντας ταυτόχρονα ένα κομμάτι απ' την ψυχή εκείνου που σ' αγάπησε. Ποτέ δεν θα είσαι πια ο ίδιος. Αυτή είναι η Αγάπη που ενώνει όλα τα πλάσματα σε μια κρυφή, μυστηριακή ενότητα.

"Αχ αγάπη μου,
στα χείλη στάξε να το πιω
της Άρνης το πικρό νερό
κι αν σε ξεχάσω, αν σ' αρνηθώ...
και πάλι εσένα θ' αγαπώ"

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Isiliel (Φεγγάρω)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Isiliel
H Φεγγάρω αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 9,049 μηνύματα.

H Isiliel Salus populi suprema lex esto έγραψε στις 12:30, 24-11-08:

#150
Αρχική Δημοσίευση από Κακή Επιρροή
Το δε παιδί μου.... δεν μου είπε ποιο είναι πριν έρθει... ήρθε απλά ένας άνθρωπος στη ζωή μου
Και δεν είναι ένας τυχαίος άνθρωπος, είναι ένας άνθρωπος που μοιράστηκα το ίδιο μου το σώμα για 9 μήνες μαζί του
Που του έδωσα τροφή απ το ίδιο μου το σώμα κλπ κλπ κλπ
Χρησιμοποιώ το παραπάνω απόσπασμα ως αφορμή και όχι για να απευθυνθώ στην Αναστασία αφού πολλοί μέσα στο τόπικ αναφέρθηκαν στην "εξ' αίματος" ανιδιοτελή αγάπη.
Φαντάζομαι πως θα συμφωνήσετε μαζί μου, πως και θετοί γονείς θα ήταν έτοιμοι να κάνουν τις ίδιες θυσίες για τα παιδιά τους, μάλιστα υπάρχουν περιπτώσεις οικογενειών που εν γνώση τους υιοθετούν παιδιά με κινητικά και άλλα προβλήματα και τα αναθρέφουν αντάξια αν όχι καλύτερα από τους βιολογικούς γονείς, αφού κάποιοι φυσικοί γονείς εγκαταλείπουν τα παιδιά αυτά σε ιδρύματα. Αν λοιπόν δεν είναι το αίμα αυτό που καθορίζει την ανιδιοτελή προσφορά, είναι προφανώς κάποια άλλη εσωτερική δύναμη, που δε βλέπω γιατί θα έπρεπε να περιορίζεται σε σχέσεις γονέων-παιδιών και να μην επεκτείνεται σε οποιαδήποτε σχέση το άτομο επιλέγει να τη νιώσει.

Μήπως ο φόβος της εκμετάλευσης από το σύντροφο, μας έχει κάνει δύσπιστους;

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση
Απάντηση στο θέμα

Χρήστες

  • Τα παρακάτω 0 μέλη και 1 επισκέπτες διαβάζουν μαζί με εσάς αυτό το θέμα.
     
  • (View-All Tα παρακάτω 0 μέλη διάβασαν αυτό το θέμα τις τελευταίες 30 μέρες:
    Μέχρι και αυτή την στιγμή δεν έχει δει το θέμα κάποιο ορατό μέλος

Βρείτε παρόμοια

Μοιραστείτε το

...με ένα φίλο

...με πολλούς φίλους