Το e-steki είναι μια από τις μεγαλύτερες ελληνικές διαδικτυακές κοινότητες με 66,108 εγγεγραμμένα μέλη και 2,388,312 μηνύματα σε 74,663 θέματα. Αυτή τη στιγμή μαζί με εσάς απολαμβάνουν το e-steki άλλα

Καλώς ήρθατε στο e-steki!

Εγγραφή Βοήθεια

Γατοποιήματα, γατοφιλοσοφία, γατοσυζήτηση

Δεσμώτης

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 39 ετών . Έχει γράψει 3,564 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 19:27, 22-02-09:

#1


Οι ποιητές είναι γνωστό ότι γοητεύονται πολύ από τα ζώα και ιδιαίτερα από τις γάτες από τις οποίες εμπνέονται και γράφουν.

Πράγματι είναι πολύ στενός ο δεσμός ανάμεσα στην ποίηση και στα μικρά αιλουροειδή: γοητευμένοι από τις ντελικάτες κινήσεις τους, από τον ανεξάρτητο χαρακτήρα τους, από την αφοσίωσή τους, μεγάλοι ποιητές όλων των εποχών τους έχουν αφιερώσει ερωτικούς στίχους.
  • Ο ποιητής Aldous Huxley έλεγε στους μαθητές του που του είχαν ζητήσει το μυστικό της επιτυχίας στην λογοτεχνία: “Εάν θέλετε να γράφετε, να έχετε μαζί σας γάτες».
  • Ο μεγάλος ιταλός ποιητής του 1500 Torquato Tasso, έγραψε το «Σονέτο για τις γάτες μου», στο οποίο ζητούσε από την ψιψίνα του να του δανείσει τα μάτια της για να μπορεί να γράφει και τη νύχτα.
  • Ο Charles Baudelaire, ο ποιητής της συλλογής Τα άνθη του Κακού , αγαπούσε πολύ τα γατιά στα οποία αφιέρωσε και πάρα πολλούς στίχους, που περιέχονται όλοι στην συλλογή Spleen e Ideale.
Στο ταπεινό τούτο θεματολόγιο ας περιλάβουμε ποιήματα ελλήνων και ξένων ποιητών που είναι αφιερωμένα στις γάτες ή που κάνουν κάποια μικρή αναφορά σʼ αυτές, ακόμη και μεταφρασμένα.

Επίσης ελεύθεροι για παράθεση φωτογραφιών με χαριτωμένα σχόλια ή προβληματική πάνω στις γάτες.

Όλα δεκτά αρκεί να είναι γατίσια και ζουμερά, γεμάτα σχόλια λαχταριστά.


Charles Baudelaire

Ο Γάτος

Μες στο μυαλό μου περπατά,
Όπως στο διαμέρισμά του, ένας ωραίος,
Γάτος δυνατός, γλυκός και γοητευτικός
Όταν νιαουρίζει, μόλις που ακούγεται,
Τόσο ο ήχος του είναι τρυφερός και διακριτικός
Αλλά η φωνή του είτε μαλακώνει είτε μαλώνει,
είναι πάντα πλούσια και βαθιά.
Να, η γοητεία του και το μυστικό του.
Αυτή η φωνή που αναβλύζει κόμπο κόμπο
Κι εισδύει στα πιο σκοτεινά μου βάθη
Σαν έπος πολύστιχο με γεμίζει
Και μʼ ευχαριστεί σα φίλτρο !
Αποκοιμίζει τους πιο σκληρούς πόνους !
Έχει μέσα του όλες τις εκστάσεις !
δεν του χρειάζονται οι λέξεις
Για να εκφράσει τις μεγάλες φράσεις.
Όχι, δεν υπάρχει δοξάρι που νʼ αγγίζει
Την καρδιά μου, όργανο τέλειο,
Και να κάνει πιο βασιλικά
Να τραγουδά η παλλόμενη χορδή της,
Απʼ ό,τι η φωνή σου, γάτε μυστηριακέ
Γάτε αγγελικέ, γάτε μοναδικέ,
Που όλα μέσα σου είναι, σα σε άγγελο,
Το ίδιο τέλειος κι αρμονικός!
-Από την καστανόξανθή σου γούνα
Αναδύεται άρωμα τόσο γλυκό, που κάποιο δειλινό
Ευφράνθηκα χαϊδεύοντάς την
Μια φορά, μόνο μια φορά.
Είναι το φιλικό δαιμόνιο του τόπου
Κρίνει, προεδρεύει, εμπνέει
Το καθετί μες το βασίλειό του
Ίσως να είναι νεράιδα, ή Θεός;
Όταν τα μάτια μου στο γάτο που αγαπώ
Σα μαγνητισμένα,
Στρέφονται πειθήνια
Και κοιτάζω εντός μου,
Έκθαμβος βλέπω
Τη φωτιά απʼ τις χλομές του κόρες
Φάρους καθαρούς, ζωντανές οπάλιες.
Που μʼ ατενίζουν σταθερά.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

7 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Μελιώ (-Το Νου Σου Στην- Αμέλεια)

Πολύ δραστήριο μέλος

Το avatar του χρήστη Μελιώ
H -Το Νου Σου Στην- Αμέλεια αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 548 μηνύματα.

H Μελιώ το παπί έκανε πιπί στο Μισισιπή και έγραψε στις 22:15, 22-02-09:

#2
Αγαπητέ Δεσμώτη τα σέβη μου , ενδεχομένως στην « αιθέρια » βιβλιοθήκη δανείστηκες τη σκέψη μου , απόψε ήθελα να γράψω αυτό το ποίημα αφιερωμένο στις γάτες στο θέμα για την ποίηση , ευτυχώς όμως δημιούργησες αυτό το υπέροχο τόπικ όπου θα μπορώ άπληστα να καταθέτω την λατρεία μου για τις γάτες .

Πράγματι πάρα πολλοί ποιητές και λογοτέχνες λάτρεψαν τις γάτες , οι οποίες πρώτες είχαν την τύχη να ακουμπήσουν τα
« πατουσάκια » τους , πάνω στα υπέροχα συγγράμματα τους . Άλλωστε όπως έχει πει κάποιος ανώνυμος λάτρης "πιο συχνά βρίσκεις μια γάτα στο δωμάτιο ενός συγγραφέα απ’ ότι στο γραφείο ενός χρηματιστή " !


Ο Νομπελίστας T.S. Eliot ήταν ένας αθεράπευτα γατόβιος , οι γάτες υπήρξαν γι αυτόν η έκφραση της παιδικότητάς του , της σκανδαλιάρικης διάθεσής του και του πόθου του για ανεξαρτησία και διασκέδαση .

Στη ποιητική του συλλογή που κυκλοφορεί στην Ελλάδα με τον τίτλο :
« Το Εγχειρίδιο Πρακτικής Γατικής του Γερο Πόσουμ » , διαβάζουμε στην εισαγωγή « … Ο Έλιοτ φαίνεται να προσπαθούσε σ’ όλη του τη ζωή να επιτρέψει στον εαυτό του να χαρεί δημόσια και απροκάλυπτα . Ως άνθρωπος το κατόρθωσε στον δεύτερο γάμο του . Ως ποιητής στην εν λόγω συλλογή ».


ΤΟΥ ΝΥΧΑΡΑ Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΑΧΗ

Ο Νυχάρας ήταν μπράβος , ναύτης πάνω σε καΐκι
Αγριόγατος βαρβάτος , σκόρπιζε παντού τη φρίκη
Απ’ το Γκρέβσεντ ως την Όξφορντ που ταξίδευε λοστρόμος
Ήταν κοσμοξακουσμένος ως « Του Τάμεση ο Τρόμος ».


Η κοψιά του και οι τρόποι μαρτυρούσαν τον μπαμπέση
Κουρελιάρα είχε γούνα που σακούλιαζε στη μέση
Απ’ το ένα το αυτί του γερό έλειπε κομμάτι
Και τον κόσμο τον εχθρό του , τον κοιτούσε μ’ ένα μάτι .


Κλάψτε για το καναρίνι που θα βγει απ’ το κλουβί του
Το πεκινουά ξεχάστε που ‘χει χάσει το λουρί του !
Και ξεγράψτε το ποντίκι που στ’ αμπάρι θα βολτάρει
Και θρηνήστε κι όποιον γάτο το Νυχάρα θα τρακάρει .


Όλους βέβαια τους γάτους τους μισούσε , μα κυρίως
Πέρσες , Τούρκους , Σιαμέζους , τους μαχότανε αγρίως
Οι αλλοδαποί τον τρέμαν κι αποφεύγαν την οργή του
Γιατί ήτανε σιαμέζος κείνος που ‘φαγε τ’ αυτί του .


Μια γλυκιά βραδιά στο Μόλσυ – ήτανε καλοκαιράκι
Το καΐκι είχε αράξει , το ‘λουζε το φεγγαράκι
Κι όπως αγρολικνιζόταν κι ασημίζαν τα πανιά του
Τη ρομαντική ο Νυχάρας ανακάλυπτε πλευρά του .

Ήταν μόνος ο Νυχάρας και καθότανε στην πρώρα
Κι είχε νου και μάτι μόνο για τη Λαίδη τη ΚΑΚΙΩΡΑ
Οι δικοί του απ΄ το τσούρμο στις κουκέτες ροχαλίζαν
Με σαμπάν και με πιρόγες οι εχθροί καθώς πλευρίζαν

Ο Νυχάρας είχε μάτι και αυτί μόνο για κείνη
Κι απ’ τα μπάσα του η Κακιώρα μαγεμένη είχε μείνει
Μες του φεγγαριού τη λάμψη μες την άκρα γοητεία
Εκατό γαλάζια μάτια άστραψαν με μοχθηρία .

Οι Σιαμέζοι πλησιάσαν , περικύκλωσαν το σκάφος
Σιωπηλά καθώς το ζεύγος τώρα ούρλιαζε με πάθος
Και στα τελευταία ήταν ερωτιάρικα ντουέτα
Τη στιγμή που υψωθήκαν τα καμάκια τα στιλέτα .


Η Κακιώρα αναπηδάει τρέμει σκούζει τρομαγμένη
Και –λυπάμαι που το λέω- φεύγει σαν κυνηγημένη .
Μάλλον γλίτωσε στο τέλος , δεν μας πνίγηκε κι εκείνη
Ο Νυχάρας όμως πάει τον στριμώξανε στην πρύμνη .


Αντιστάθηκε γενναία μα χαμένος ήταν ήδη
Και ανάποδα τον βάλαν να βαδίσει στο σανίδι
Ήρθε η ώρα να πληρώσει για τα τόσα κρίματά του
Και εκδίκηση να πάρουν τα δεκάδες θύματά του.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Great Chaos (Όττο)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Great Chaos
Ο Όττο αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 50 ετών , επαγγέλεται Παραγωγός και μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 3,520 μηνύματα.

O Great Chaos I took a wrong turn in the Freak Parade έγραψε στις 23:36, 22-02-09:

#3
Τα θερμά μου συγχαρητήρια στον γατοθέτη...εχμμμ θεματοθέτη. Θα συγχαρώ επίσης τη Μελιώ για την άπληστη λατρεία που θρέφει προς το βασιλικότερο των κατοικιδίων.

Δεν θα μπορούσε φυσικά το παρακάτω ποίημα του Νίκου Καββαδία, να λείπει από τη συλλογή μας:

Oι Γάτες των Φορτηγών

Oι ναυτικοί στα φορτηγά πάντα μια γάτα τρέφουν,
που τη λατρεύουνε, χωρίς να ξέρουν το γιατί,
κι αυτή, σαν απ' τη βάρδια τους σχολάνε κουρασμένοι,
περήφανη στα πόδια τους θα τρέξει να τριφτεί.

Tα βράδια, όταν η θάλασσα χτυπάει τις λαμαρίνες,
και πολεμάει με δύναμη να σπάσει τα καρφιά,
μέσα στης πλώρης τη βαριά σιγή, που βασανίζει,
είναι γι' αυτούς σα μια γλυκιά γυναίκεια συντροφιά.

Eίναι περήφανη κι οκνή, καθώς όλες οι γάτες,
κι είναι τα γκρίζα μάτια της γιομάτα ηλεκτρισμό·
κι όπως χαϊδεύουν απαλά τη ράχη της, νομίζεις
πως αναλύεται σ' ένα αργό και ηδονικό σπασμό.

Στο ρεμβασμό και στο θυμό με τη γυναίκα μοιάζει
κι οι ναύτες περισσότερο την αγαπούν γι' αυτό·
κι όταν αργά και ράθυμα στα μάτια τούς κοιτάζει,
θαρρείς έναν παράξενο πως φέρνει πυρετό.

Tης έχουν πάντα στο λαιμό μια μπακιρένια γύρα,
για του σιδέρου την κακήν αρρώστια φυλαχτό,
χωρίς όμως, αλίμονο, ποτέ να κατορθώνουν
να την φυλάξουν απ' το μαύρο θάνατο μ' αυτό.

Γιατί είναι τ' άγρια μάτια της υγρά κι ηλεκτρισμένα
κι έτσι άθελα το σίδερο το μαύρο το τραβά,
κι ουρλιάζοντας τρελαίνεται σ' ένα σημείο κοιτώντας
φέρνοντας δάκρυα σκοτεινά στους ναύτες και βουβά.


Λίγο πριν απ' το θάνατον από τους ναύτες ένας,
―αυτός οπού 'δε πράματα στη ζήση του φριχτά―
χαϊδεύοντάς την, μια στιγμή στα μάτια την κοιτάζει
κι ύστερα μέσ' στη θάλασσα την άγρια την πετά.

Kαι τότε οι ναύτες, που πολύ σπάνια λυγά η καρδιά τους,
πάνε στην πλώρη να κρυφτούν με την καρδιά σφιχτή,
γεμάτη μια παράξενη πικρία που όλο δαγκώνει,
σαν όταν χάνουμε θερμή γυναίκα αγαπητή.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

manouel

Νεοφερμένος

Το avatar του χρήστη manouel
H manouel αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 9 μηνύματα.

H manouel έγραψε στις 23:45, 22-02-09:

#4
Ωραίος γάτος..

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Neraida (Bitch...)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Neraida
H Bitch... αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 5,916 μηνύματα.

H Neraida Twisted Mind... έγραψε στις 23:45, 22-02-09:

#5
Jorge Luis Borges
Σʼ ένα Γάτο


Είσαι πολύ πιο σιωπηλός απʼ τους καθρέφτες
και πιο κρυφός από την πολυκύμαντη αυγή
είσαι κείνος ο πάνθηρας που μόνο από μακριά,
κάτω απʼ το φεγγαρόφωτο, μας επιτρέπει να κοιτάζουμε η μοίρα.
Μάταια σε ψάχνουμε μες στους ανεξιχνίαστους
μηχανισμούς κάποιου θεϊκού νόμου
πιο απόμακρος κι από το δειλινό ή απʼ το Γάγγη
εσύ κρατάς το μυστικό κλειδί της μοναξιάς.
Η ράχη σου αφήνεται στο ανάλαφρο
του χεριού μου το χάδι.
Αιώνες τώρα που πια έχουν γίνει λησμονιά,
αφήνεις μόνο στο χέρι το δισταχτικό να σʼ αγαπά.
Ζεις σε αλλιώτικους καιρούς.
Εξουσιάζεις έναν κόσμο κατάκλειστο, όπως του ονείρου.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 39 ετών . Έχει γράψει 3,564 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 00:36, 23-02-09:

#6
Αρχική Δημοσίευση από Μελιώ
[...] απόψε ήθελα να γράψω αυτό το ποίημα αφιερωμένο στις γάτες στο θέμα για την ποίηση, ευτυχώς όμως δημιούργησες αυτό το υπέροχο τόπικ όπου θα μπορώ άπληστα να καταθέτω την λατρεία μου για τις γάτες .
Οι γάτες θα κουνάν' τα ουράκια τους και θα τρίβονται στα πόδια των καρεκλών, από ευγνωμοσύνη...

Τις γάτες ως γνωστόν δεν τις συμπαθούν οι δικτάτορες.

Θέλει κότσια για να δεχθείς μια τόσο ανεξάρτητη συμπεριφορά, μια συμπεριφορά που δεν δείχνει δουλικότητα (όχι ότι υποτιμώ τους σκύλους, τους αγαπώ πιο πολύ διότι έχουν άδολη αφοσίωση εκεί που θα επιλέξουν, λένε το “ευχαριστώ” τους με πιο έντιμο τρόπο, όχι προς χάριν της ανταλλαγής..), ένα μικρό πλασματάκι που τολμά να μην σε καταδέχεται όποτε αυτό θέλει και όχι όποτε θέλεις εσύ. Ένα ανεξάρτητο και δήθεν εξημερωμένο πλασματάκι…

Τις λατρεύουμε τις γάτες…ίσως διότι στην γάτα βλέπουμε κάτι δικό μας μέσα της, αυτό το κοιμισμένο ζώο που θα μπορούσε ακόμα να είναι ακόμα ισχυρότερο, ικανότερο από αυτό που είναι, μια άλλη μορφή, μια άλλη ικανότητα ή κυριαρχία…

Έχει μια γοητεία αυτό, πώς να το κάνουμε….
Και φυσικά μιλάω για το αιλουροειδές συστατικό τους...αυτό που μπορεί να κυριαρχεί στην ζούγκλα, να επιβιώνει.
Αυτό που ονειρευόμαστε ότι είμαστε..

Να συμπληρώσω ένα ποίημα που θυμήθηκα εδώ:


Στις αδιέξοδες νύχτες
ο γάτος μου κουλουριάζεται,
νίπτει τα χέρια του
τα πόδια του
πάει και βρίσκει το καλαθάκι
τον τελικό του προορισμό
να ονειρευτεί για άλλη μια φορά
πως ήταν αίλουρος .


(έχει μια τραγικότητα το όνειρο για όσους εμμένουν σε αυτό. Κάθε όνειρο έχει το ξύπνημά του, την πραγματικότητά σου και την επαναφορά στον ρόλο που συνήθισες να έχεις, που επιβάλλεις στον εαυτό σου να έχει. Και που πατάσσει κάθε τρόπο διαφυγής. Είτε οι άλλοι, είτε συ ο ίδιος αυτόβουλα…
Και σε αυτό το αδιέξοδo απομένει η “παυσίπονος” διαφυγή του ονείρου, για λίγο, για τόσο λίγο, ξέροντας ότι δεν είναι απτό, αλλά ηθελημένη πλάνη…)

Λόγια μιας σπουδαίας φίλης.


Αρχική Δημοσίευση από Μελιώ
Πράγματι πάρα πολλοί ποιητές και λογοτέχνες λάτρεψαν τις γάτες , οι οποίες πρώτες είχαν την τύχη να ακουμπήσουν τα « πατουσάκια » τους , πάνω στα υπέροχα συγγράμματα τους .
Λογάριασε: Charles Baudelaire, T. S. Eliot, Pablo Neruda,
Edmond Rostand, Rainer Maria Rilke, William Butler Yeat,

John Keats, Fernando Pessoa, Umberto Saba,Jorge Luis Borges,
Wislawa Szymborska, Lawrence Ferlinghetti,

Eugenio Μontale, Cesare Paves, Ζακ Πρεβέρ,

Κ.Π.Καβάφης, Γιώργος Σεφέρης, Γιάννης Ρίτσος, Νίκος Καββαδίας,
Κική Δημουλά, Τίτος Πατρίκιος, Γιώργης Παυλόπουλος ...


γατόφιλοι ήταν και οι συγγραφείς
(χαρακτηρισμένοι,άδικα εκ των πραγμάτων, ως μισάνθρωποι )
Λουί Φερντινάν Σελίν και Τσάρλς Μπουκόφσκι.





Αρχική Δημοσίευση από Μελιώ
Άλλωστε όπως έχει πει κάποιος ανώνυμος λάτρης "πιο συχνά βρίσκεις μια γάτα στο δωμάτιο ενός συγγραφέα απʼ ότι στο γραφείο ενός χρηματιστή " !

Αυτό έχει εξήγηση:


Ο συγγραφέας είναι χαμένος στη σιωπή που η γάτα τη ζηλεύει γιατί θέλει και να κλέβει (ενίοτε) την παράσταση.


Στο γραφείο του χρηματιστή πρωταγωνιστές είναι νούμερα τυπωμένα. Οι γάτες εκεί είναι φθηνοί κομπάρσοι, αν υπάρχουν (που δεν υπάρχουν) εκτός από τους προληπτικούς άμυαλους που εμπιστεύονται το ρίσκο των επενδύσεων σε φυτά, ζώα...ίσως και σε άστεγους ή καφετζήδες που τους σερβίρουν το καφέ με τις επτά φουσκάλες (βλέπε "ρετιρέ" Δαλιανίδης).



Αρχική Δημοσίευση από Μελιώ
Ο Νομπελίστας T.S. Eliot ήταν ένας αθεράπευτα γατόβιος , οι γάτες υπήρξαν γι αυτόν η έκφραση της παιδικότητάς του [...]

Η παιδική ηλικία είναι ο ποιητικός χρόνος,
έτσι μου φαίνεται. Ο χώρος που πηγάζει κάτι αθώο και αναβλύζει
..μας ξεδιψάει.

Και αυτά τα "μουστακιασμένα" πλάσματα είναι εκπομπείς αθωότητας σε κάθε meow.


Αρχική Δημοσίευση από Μελιώ
Στη ποιητική του συλλογή που κυκλοφορεί στην Ελλάδα με τον τίτλο :
« Το Εγχειρίδιο Πρακτικής Γατικής του Γερο Πόσουμ » , διαβάζουμε στην εισαγωγή « … Ο Έλιοτ φαίνεται να προσπαθούσε σʼ όλη του τη ζωή να επιτρέψει στον εαυτό του να χαρεί δημόσια και απροκάλυπτα . Ως άνθρωπος το κατόρθωσε στον δεύτερο γάμο του . Ως ποιητής στην εν λόγω συλλογή »ΤΟΥ ΝΥΧΑΡΑ Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΑΧΗ
Από Το Εγχειρίδιο Πρακτικής Γατικής του Γέρο-Πόσουμ
Μετ.Παυλίνα Παμπούδη, Γιάννης Ζέρβας
και το παρακάτω, για πάρτη σου:

"το να βαφτίζεις τα γατιά, έχει μια δυσκολία…
δεν είναι επιπόλαιη κι ανάλαφρη ασχολία
καθόλου δεν τρελάθηκα και δεν το λέω αστεία:
κάθε μια γάτα , ονόματα πρέπει να έχει τρία!
ένα να τη φωνάζουμε στην οικογένειά της
ας πούμε, βίκτωρ, αύγουστος, τζωρτζίνα, ιπποκράτης
ας πούμε μέρλιν, τζόναθαν, αλόνζο, μανταλένα
καθημερινά ονόματα, καλά, συνηθισμένα.
να βρείτε ωραιότερα υπάρχουν ευκαιρίες
ονόματα για τζέντλεμεν και άλλα για κυρίες
ας πούμε, πλάτων , άδμητος, ηλέκτρα, ευρυάλη
μα όλα αυτά είναι κοινά και θα τα έχουν κι άλλοι.
μια γάτα όμως, να ξέρετε, θέλει και το δικό της
το δεύτερό της τʼ όνομα να ν ʽαποκλειστικό της!
για να μπορεί αφʼ υψηλού τον κόσμο να κοιτάει
και την ουρά της πάντοτε ψηλά να την κρατάει.
πρέπει να είναι όνομα μονάχα για μια γάτα:
χουρχούρης, για παράδειγμα, γλείψος, χνουδοπατάτα
κι άλλα πολλά τέτοιας λογής μπορώ να αναφέρω:
μπομπαλουρίνα, πιρπιρής, φρουφρου, τρελοκαμπέρω.
πέρα όμως απʼ αυτά τα δυο, υπάρχει κι ένα άλλο
τ΄ όνομα το μοναδικό, το τρίτο, το μεγάλο
το όνομα το μυστικό, που άνθρωπος δεν ξέρει
και γάτα σʼ άνθρωπο μπροστά ποτέ δεν αναφέρει.
όταν σε διαλογισμό λοιπόν μια γάτα δείτε
πάντα ο λόγος είνʼ αυτός και να το θυμηθείτε:
σʼ απύθμενους συλλογισμούς βρίσκεται βυθισμένη
για τʼ όνομα το άρρητο
το αρρητορητονιάρρητο
το όνομά της το κρυφό σκέφτεται μαγεμένη…"

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Neraida (Bitch...)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Neraida
H Bitch... αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 5,916 μηνύματα.

H Neraida Twisted Mind... έγραψε στις 01:04, 23-02-09:

#7
[αφαίρεση κειμένου λόγω off-topic]

Ιδου και η πηγη: http://www.poiein.gr/archives/4525

[αφαίρεση κειμένου λόγω off-topic]

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Γίδι : 23-02-09 στις 03:14. Αιτία: edit- off-topic
0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Subject to change (Λία)

Founder

Το avatar του χρήστη Subject to change
H Λία αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Web developer . Έχει γράψει 9,471 μηνύματα.

H Subject to change έγραψε στις 01:10, 23-02-09:

#8
Από ένα τέτοιο θέμα, δεν θα μπορούσαν να λείπουν τα ποιήματα του Νίκου Δήμου φυσικά.
Επειδή είναι πολλά για να τα παραθέσω, θα βάλω link:
http://www.ndimou.gr/articles_gr.asp...t=13&cat_id=13

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

5 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Rempeskes

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη Rempeskes
Ο Rempeskes αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Hair stylist . Έχει γράψει 5,593 μηνύματα.

O Rempeskes έγραψε στις 01:45, 23-02-09:

#9
Και ο Ροίδης έχει γράψει μια σάτιρα ανθρώπινων χαρακτήρων, μέσα από τη συμπεριφορά της γάτας: http://users.otenet.gr/~aper/extracts/roidis.html

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Μελιώ (-Το Νου Σου Στην- Αμέλεια)

Πολύ δραστήριο μέλος

Το avatar του χρήστη Μελιώ
H -Το Νου Σου Στην- Αμέλεια αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 548 μηνύματα.

H Μελιώ το παπί έκανε πιπί στο Μισισιπή και έγραψε στις 01:49, 23-02-09:

#10
Αρχική Δημοσίευση από Δεσμώτης
Από Το Εγχειρίδιο Πρακτικής Γατικής του Γέρο-Πόσουμ
Μετ.Παυλίνα Παμπούδη, Γιάννης Ζέρβας και το παρακάτω, για πάρτη σου:

"το να βαφτίζεις τα γατιά, έχει μια δυσκολία…
δεν είναι επιπόλαιη κι ανάλαφρη ασχολία
καθόλου δεν τρελάθηκα και δεν το λέω αστεία:
κάθε μια γάτα , ονόματα πρέπει να έχει τρία!
"

Τελικά τα μεγάλα γατοπνεύματα συναντιούνται ήμουν ανάμεσα σε αυτό που πόσταρα και στο " βάφτισμα των γάτων " , ευχαριστώ για την αφιέρωση φίλτατε γατοστεκιώτη


Τώρα με κομπλάραν οι αναφορές για πηγές διότι για το κείμενο που θέλω να παραθέσω δεν έχω πηγή , το είχα βρει πριν χρόνια ούτε θυμάμαι από που , και το είχα αποθηκεύσει στο φάκελλο με τα " λατρεμένα γατοκείμενα" που διαθέτει ο επτάψυχος ωσάν γάτα υπολογιστής μου .
Θα το τολμήσω ελπίζοντας πως ίσως κάποιος από σας ίσως διαθέτει την πηγή !
Επίσης θα τολμήσω να το παραθέσω ( όχι όλο το κείμενο , είναι μεγαλούτσικο - εντάξει όχι και σαν την Πελλοπόνησο αλλά είναι , για απόψε μια πρώτη γεύση ) στην αυθεντική του γλώσσα αν και μπήκα στον άθλιο πειρασμό να το " μεταφράσω" αλλά θα ήμουν τουλάχιστον ιερόσυλη να αγγίξω το λόγο του Ροΐδη.

Εμμ. Ροΐδη
ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΙΑΣ ΓΑΤΑΣ
Αν εξαιρέσωμεν τους νεοπλατωνικούς φιλοσόφους, δεν πιστεύω να υπάρχωσιν άλλα επί γης πλάσματα όσον οι γάτοι συκοφαντηθέντα. Ως κατά πρόληψιν και κατά παράδοσιν κηρύττονται δεισιδαίμονες, οπτασιασταί, μυθολόγοι και ονειροπλέκται ο Πορφύριος, ο Ιάμβλιχος, ο Πρόκλος και ο Πλωτίνος, ούτω κακίζεται και πας γάτος ως δόλιος, άπιστος, αχάριστος και ανίκανος άλλον παρά τον εαυτόν του ν' αγαπήση. Και ως εις τα λεγόμενα ονείρατα των νεοπλατωνικών αντιτάσσεται η ασφαλής επιστήμη του Αριστοτέλους, ούτω και εις του γάτου την κακίαν αι πάντοιαι του σκύλλου αρεταί. Εις προγενέστερον έργον μου επροσπάθησα ν' αποδείξω το ιστορικώς ασύστατον της τοιαύτης περί των Αλεξανδρινών γνώμης και, προ πάντων, πόσον είναι άδικος η προς άλληλα σύγκρισις δύο πραγμάτων όλως ανομοίων, οία η εμπειρία του Σταγειρίτου προς το υπερούσιον πτερύγισμα της νεοπλατωνικής διανοίας. Τούτο είναι περίπου το αυτό ως αν υπετιμάτο εν συγκρίσει προς την πέρδικα, ως μη φαγώσιμος, η αηδών. Καθ' όμοιον τρόπον κατηγορείται και ο γάτος ότι δεν γλείφει τας χείρας του κυρίου όταν ούτος τον δέρη, ότι δεν τρέχει άμα τον καλέση, ουδέ στέργει να φανή χρήσιμος κυνηγών διά λογαριασμόν του, φυλάσσων τα πρόβατά του, στρέφων επί της πυράς τον οβελόν και προπορευόμενος με φανάριον εις το στόμα, ή καν να τον διασκέδαση υπερπηδών ράβδους ή ορθούμενος εκ των οπισθίων ποδών. Ταύτα είναι ακριβέστατα. Ουδείς ποτέ ούτε δι' αμοιβής ούτε διά ραβδισμών κατώρθωσε να επιβάλη εις γάτον να πράξη όσα πράττουσιν οι σκύλλοι, οι δούλοι και οι γελωτοποιοί. Αλλ' οι τοιαύτα παρ' αυτού απαιτούντες λησμονούσιν, ως φαίνεται, ότι εκ των συνοίκων μας ζώων μόνον ούτος ανήκει εις το βασιλικόν γένος των αιλουροειδών (filins)· ότι είναι πρωτεξάδελφος της τίγρεως, του πάνθηρος και του λέοντος, και άμεσος απόγονος του αιλούρου και του λυγκέως· ότι έχει, ως εκείνοι, οφθαλμούς λάμποντας εις το σκότος και γνώρισμα της ευγενείας του οξείς όνυχας συσταλτούς. Ουδέ φαίνονται κάλλιον της φυσιολογίας μελετήσαντες την ιστορίαν. Εκ ταύτης θα εμάνθανον ότι κατά τους αρχαίους εκείνους χρόνους, ότε εθεοποιείτο το κάλλος του σώματος και το σθένος της ψυχής, πλειστάκις ηξιώθη ο γάτος θείων τιμών. Οι Αιγύπτιοι τον ελάτρευσαν ως Απόλλωνα υπό το σχήμα γαιοκεφάλου νεανίσκου και την γάταν ως θεάν του έρωτος και του κάλλους. Η ευμορφία τω όντι των γυναικών εξετιμάτο παρ' αυτών κατ' ακριβή αναλογίαν της ομοιότητος προς τα αιλουροειδή, του σπινθηρισμού των οφθαλμών, της λειότητος του δέρματος, του ροδίνου χρώματος των ρωθώνων, της ελαφρότητος του πατήματος, της χάριτος και της ευκινησίας. Προς κατάκτησιν τοιούτων προσόντων αφιερούντο, κατά τον Διόδωρον, νηπιόθεν αι κορασίδες εις την θεάν Γαλήν, διά της αναρτήσεως εις τον τράχηλον μεταλλίου φέροντος την εικόνα της Αιγυπτίας Αφροδίτης, κατά δε τον Διόδωρον, οσάκις απέθνησκεν εντός αιγυπτιακής οικίας γαλή, έκοπτον οι κάτοικοι εις ένδειξιν πένθους την κόμην.

Αρχική Δημοσίευση από Rempeskes
Και ο Ροίδης έχει γράψει μια σάτιρα ανθρώπινων χαρακτήρων, μέσα από τη συμπεριφορά της γάτας: http://users.otenet.gr/~aper/extracts/roidis.html
Με πρόλαβες όσο εγώ έγραφα εσύ πόσταρες , κι άλλο μεγάλο γατοπνεύμα
Αυτή λοιπόν είναι και η πηγή του κειμένου ευχαριστώ τον Ρεμπεσκέ που την έβαλε χωρίς να γνωρίζει πως εγώ εκείνη την ώρα έγραφα , και τη Νεράιδα που μου την έστειλε επίσης

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Γίδι : 23-02-09 στις 03:01.
2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

DrStrangelove

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη DrStrangelove
Ο DrStrangelove αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Μοντέλο . Έχει γράψει 4,005 μηνύματα.

O DrStrangelove έγραψε στις 09:50, 23-02-09:

#11
Μην πιστεύεις !

Μην πιστεύεις πως τάχα τα γατάκια που αγαπιούνται,
που τα τάισες χαμένα από τη μάνα τους,
τα χάιδεψες, τα μεγάλωσες,
τ'άφησες να χαρούν τη ζέστη του σπιτιού -
μην πιστεύεις
πως τάχα "φεύγουνε μια μέρα για περιπέτεια",
πως "ξαναγυρνάνε", "ύστερα από καιρό",
καμμιά φορά.

Δε φεύγουν αυτά...
Τα πατάνε αυτοκίνητα,
τ'αλέθουνε σκουπιδοφάγοι,
καθώς δεν πρόλαβαν τα άταχτα
να πηδήσουν έξω απ'τον κάδο,
τα'χουνε σκυλιά κατασπαράξει,
έχουνε ψοφήσει μόνα κι αβοήθητα
σ'άγνωστες ασφάλτους
να ! εδώ, λίγο παραπάνω,
(που δεν έφτασες ρωτώντας),
σφαδάζουν σ'ανατομικά τραπέζια,
στερημένα κι απ'τη λύπη σου,
που τα γιάτρεψες φυλακισμένα στο κλουβί
να θρέψει το σπασμένο πόδι τους,
που δεν τα στείρωσες,
να μην χάσουν τη χαρά της ζωής τους,
δεν τα καταδίκασες να ζήσουν στη μονιά σου,
να δεν τ'αγάπησες καθώς σ'αγάπησαν,
καθώς θέλανε να μην τα ξαναβγάζεις μόνα
έξω απ'το σπίτι σου,
ξανά στο κρύο, στην παγωνιά, στο χιόνι...

Μην τα πιστεύεις, ψεύτη, αυτά !
Δεν είν αυτά σαν και σένα !
"Καρδιά" σαν και σένα
με την τάχα σου "αγάπη"
δεν έχουν -
μα έχουν αλήθια εσένα τον ίδιο,
με το χάδι σου
σ'αυτό τον κόσμο
τον όλο "δόσεις" ανεξήγητες
γι'αυτά -
τον όλο "δόσεις"
που κόβονται χωρίς καρδιά,
και ξαναδίνονται χωρίς καρδιά...

που "δεν το σκέφτηκες" ε ;
καθώς σε βλέπαν έτσι τρυφερά,
με το δυσκολεμένο από πτερύγιο
στην ακρούλα
δεξί τους μάτι (σκέρτσο τους!)
γι'αυτό τάχα τα εγκατέλειψε η μάνα τους
τα "βλαμένα" της
κι'έφυγε με τα γερά της παιδιά ;

εσύ ! εσύ τα'στειλες στις ρόδες,
στα δόντια των σκυλιών
στους κάδους, στους σκουπιδοφάγους,
στ'ανάλγητ'ανατομικά τραπέζια,
στις κλωτσιές των άκαρδων,
στα στόχαστρα των οδηγών
που και τη φόρα δεν κόβουν -
και τα μισούν
που τους κόβουνε τη φόρα !
(δεν τους έχεις δει ποτέ σου, υποκριτή εσύ,
που λες πως χαίρεσαι όταν ο ταύρος
τρυπάει το θεατρίνο "ταυρομάχο" ;

Nαι !
Αυτά δεν έχουν απ'τη δικιά σου
την ψεύτρα καρδιά !

Αυτά είναι μονάχα,
έτσι μονάχα όπως είναι,
κι έτυχες στο δρόμο τους για λίγο
και σε "δόσεις"
που δεν τα σωσαν
στον άθλιο κόσμο σου
της ρόδας, της φόλας,
του κοπανισμένου του γιαλού
μες'τον κιμά -
της "αγάπης σε δόσεις",
της "αδιαφορίας σε δόσεις"

Αυτά δεν έχουν "δόσεις".
Είναι μοναχά.
Μήτε να σου νιαουρίσουνε μπορούνε πια,
βραχνοχαδιάρικα,
ξαπλωμένα εκεί σε κάποιον άσφαλτο,
σα να κοιμούνται...

Γλύτωσαν
κι απ'τη μοναξιά που τα τάιζες
κ'εσύ σε δόσεις

- άκαρδε ! "Σε δόσεις" !

Ρένος Αποστολίδης

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

5 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Great Chaos (Όττο)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Great Chaos
Ο Όττο αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 50 ετών , επαγγέλεται Παραγωγός και μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 3,520 μηνύματα.

O Great Chaos I took a wrong turn in the Freak Parade έγραψε στις 16:24, 23-02-09:

#12
Η γάτα είναι ένα ζώο με πολύ πλούσια ιστορία. Από την αρχαιότητα ακόμα, η γάτα λατρεύτηκε σαν θεά, αγαπήθηκε από μάγους και μάγισσες, κυνηγήθηκε ως «όργανο του Σατανά», κατηγορήθηκε ως γρουσούζικη. Ίσως είναι η αξιοπρεπής συμπεριφορά της, η υπεροψία και ο ανεξάρτητος χαρακτήρας της αυτό που την έκανε τόσο αγαπητή μα και τόσο μισητή από τους ανθρώπους. Αντιπροσώπευσε τη γυναικεία φύση, την Τέχνη της Μαγείας, την εσώτερη σοφία, και η καθηλωτική ματιά της ταυτίστηκε με τις φάσεις της Σελήνης. Έγινε σύμβολο της συνείδησης, και η μορφή της αντιπροσώπευσε τόσο την Κόλαση όσο και την Αγνότητα. Είναι το μοναδικό ζώο που δεν πέρασε και δεν θα περάσει ποτέ απαρατήρητο.

Ο Bisno (1997) επισημαίνει ότι οι άνθρωποι πιθανότατα αποδέχτηκαν αρχικά τις γάτες, εξαιτίας της ζέσης με την οποία κυνηγούν ποντίκια, τα οποία κατέτρωγαν τη σοδειά τους, χωρίς οι ίδιες να τρώνε τα σιτηρά. Επίσης, εξαιτίας της ικανότητάς τους να σκοτώνουν φίδια κι άλλα βλαβερά για τον άνθρωπο ζώα. Χρησιμοποιήθηκαν ακόμη, ως βοηθοί των κυνηγών. Ξετρύπωναν πουλιά από τις κρυψώνες τους, περίπου όπως οι σκύλοι, έπιαναν ψάρια κλπ.

Στην Αιγυπτιακή θρησκεία, η Θεά Μπαάστ (ή Μπαστέτ) εμφανίζεται με κεφάλι γάτας και στην αρχαία Αίγυπτο όλες οι γάτες θεωρούνταν ιερές και ενσαρκώσεις της Θεάς. Ακριβέστερα, η θεά αναφερόταν ως Μπαστέτ, όταν απεικονιζόταν με πλήρη γατίσια μορφή, ενώ αντίθετα αναφερόταν ως Μπαστ, όταν απεικονιζόταν ως μια όμορφη κοπέλα, με σώμα ανθρώπου και κεφάλι γάτας. Σεληνιακή θεά του έρωτα, της γονιμότητας και της ηδονής, προστάτιδα της οικογένειας, των παιδιών και της εστίας, η Μπαστέτ ήταν φιλειρηνική, καλοπροαίρετη, γλυκιά, αλλά και πανίσχυρη. Απόλυτα θηλυκή, απεικονιζόταν μεγαλειώδης και υπερήφανη με ευθυτενές παράστημα. Το βλέμμα της είναι λαμπερό και γοητευτικό. Πρόκειται για μια από τις πιο αγαπημένες θεότητες της Αιγύπτου. Κάθε χρόνο οι αρχαίοι Αιγύπτιοι συναθροίζονταν στο ναό της Μπαστέτ, για να τιμήσουν στο πρόσωπό της τη μεγάλη γιορτή της γονιμότητας. Η θεά Μπαστέτ, ήταν ερωτική σύντροφος όλων των θεών και θεαινών και σύζυγος του Ρα. Πολλές θρησκείες στις οποίες λατρεύονταν γάτες, όπως αυτή της Μπαστέτ, εμφανίστηκαν εκείνη την εποχή και συνεχίστηκαν μέχρι την ρωμαϊκή κατοχή γύρω στο 330 μ.Χ.

Αν κάποιος έβλαπτε εκείνη την εποχή μια γάτα, ακόμη κι ακούσια, θεωρείτο πως έπραξε ποινικό αδίκημα του οποίου η τιμωρία ήταν ο θάνατος. Ακόμη και το να ενοχλήσει κανείς μια γάτα κατατασσόταν στα αποτρόπαια εγκλήματα και αποτελούσε μέγιστη ιεροσυλία. Μια γάτα στην Αίγυπτο είχε μια καταπληκτική ζωή. Οι γάτες έτρωγαν από τα ίδια πιάτα με τα αφεντικά τους, φορούσαν τα δικά τους κοσμήματα και σε περίπτωση αρρώστιας τις φρόντιζαν με αγάπη. Στα αδέσποτα έδιναν ψωμί μουσκεμένο σε γάλα και ψάρια από το Νείλο, ψιλοκομμένα σε μικρές μπουκιές. Σε κάθε ναό βρίσκονταν ένας μεγάλος αριθμός από γάτες, όπου τις τάιζαν και φρόντιζαν με τρόπο τελετουργικό. Όλες οι αδέσποτες γάτες ήταν άξιες σεβασμού και αλίμονο σε εκείνον που δεν θα τάιζε την αδέσποτη που θα εμφανιζόταν στην αυλή του. Οι γάτες των σπιτιών θεωρούνταν Θεϊκή εύνοια για την οικογένεια. Στην πραγματικότητα όμως, μόνο οι οικόσιτες γάτες περνούσαν πολύ καλά στην Αρχαία Αίγυπτο, αφού οι γάτες των ναών κλείνονταν σε κλουβιά, από τα οποία δεν τους επιτρεπόταν να βγουν, ενώ συχνά νεαρές γάτες θυσιάζονταν από τους ιερείς στους θεούς.
Όταν μια γάτα πέθαινε στην Αίγυπτο, η οικογένεια της αποθανούσας γάτας, ξύριζε τα φρύδια της σαν σημάδι θρήνου. Το πτώμα το έφερναν στον ταριχευτή. Έτσι ήλπιζαν να γλιτώσουν τη γάτα τους από την γήινη ανακύκλωση. Σχεδόν πέτυχαν. Μάλιστα, οι σαρκοφάγοι για τις νεκρές γάτες υπήρξαν αριστουργήματα τέχνης. Όταν τον περασμένο αιώνα βρέθηκαν τα εκτεταμένα νεκροταφεία γάτων, οι μούμιες ήταν ακόμα σε πολύ καλή κατάσταση. Αργότερα, αφού δεν βρήκαν τίποτα καλύτερο να κάνουν με αυτές, άρχισαν να τις αλέθουν για να λιπαίνουν τα χωράφια. Μόνο λίγες μούμιες έχουν γλιτώσει από τη μεταθανάτια αυτή σφαγή. Τυλιγμένες σφιχτά σου χαμογελούν πλατειά στα μουσεία, σαν να κρύβουν ένα μυστικό. Έτσι κάνουν όντως.

Ξετυλίγοντας μερικές μούμιες γάτων, οι ερευνητές, όπως πρέπει να γίνει όταν ξετυλίγουμε δωράκια, αντιμετώπισαν μια έκπληξη: τα ζώα δεν ήταν ηλικιωμένα και φθαρμένα, αλλά αντιθέτως πολύ νέα, μόνο λίγων μηνών. Δεν είχαν πεθάνει από φυσικές αιτίες όπως μεγάλη ηλικία ή αρρώστια, αλλά, όπως απέδειξε ολοφάνερα ο σφιγμένος λαιμός τους, στραγγαλίστηκαν. Οι ψιψίνες εν ολίγοις δεν είχαν γίνει μούμιες γιατί είχαν πεθάνει, αλλά είχαν σκοτωθεί γιατί χρειάζονταν μούμιες. Οι ιερείς, που λάτρευαν τη γάτα σαν θεά, προφανώς σκότωναν μαζικά γάτες για την πώληση σε ευλαβείς αιγυπτίους, περίπου όπως οι σημερινοί μοναχοί καρφώνουν σʼ όλον τον κόσμο μικρούς Χριστούς σε σταυρούς για να κρεμάμε στον τοίχο επάνω από το κρεβάτι μας, ή πωλούν κομματάκια από το σκήνωμα αγίων. Για να αποφεύγουν τον κορεσμό της αγοράς των άφθαρτων προϊόντων ευλάβειας, οι ιερείς πετούσαν τις εκτός χρήσης μούμιες γατών στα σκουπίδια, στους μαζικούς τάφους από τους οποίους τις βγάζουμε εμείς σήμερα. Και μόλις τώρα ξετυλίγοντάς τις, φαίνεται το εμπορικό πνεύμα τους: σε πολλές μούμιες υπάρχει μόνο μισή γάτα, ή μόνο δυο-τρία κόκκαλα. Έτσι οι Αρχαίοι αιγύπτιοι έπιαναν κορόιδο όχι μόνο τους ανθρώπους, αλλά ακόμη και τους θεούς. Στην αρχαία Αίγυπτο αναπτύχθηκε επίσης η τέχνη της αιλουρομαντείας. Ο μάντης παρατηρούσε και διάβαζε την συμπεριφορά και την κίνηση της γάτας, που βρισκόταν είτε στο σπίτι, είτε στον περίβολο του σπιτιού του ερωτώντοςκαι προέβλεπε μʼ αυτόν τον τρόπο τα μελλούμενα.

Ένα απόσπασμα του Ηρόδοτου, εξηγεί ακόμη περισσότερο τη σημαντικότητα της γάτας στην Αίγυπτο. Ο Ηρόδοτος διηγείται κάποιον πόλεμο των Αιγυπτίων με τους Πέρσες. Ο Πέρσης στρατηγός αποφάσισε να μαζέψει όσες περισσότερες γάτες μπορούσαν οι άντρες του να βρουν ή να κλέψουν, γνωρίζοντας την τεράστια σημασία που είχαν αυτές για τους Αιγύπτιους. Οι στρατιώτες έπειτα επέστρεψαν στην πόλη του Πελουσίου κι απελευθέρωσαν τις γάτες στο πεδίο της μάχης. Τρομοκρατημένοι οι Αιγύπτιοι παρέδωσαν την πόλη στους Πέρσες, προτιμώντας αυτό από το να βλάψουν τις γάτες.

Για την Ελληνορωμαϊκή θρησκεία, η γάτα είναι το ιερό ζώο αλλά και σύμβολο της σεληνιακής Θεάς Άρτεμης (Ντιάνα). Το ίδιο ισχύει και για την αντίστοιχη σεληνιακή Θεά της Κέλτικης θρησκείας, την Κεριντουέν, όπου οι γάτες εκτελούν επίσης και τις προσταγές της στην Γη. Στην Σκανδιναβική θρησκεία, το άρμα της Θεάς Φρέγια το σέρνουν γάτες και χαίρουν της προστασίας και αγάπης της Θεάς. Για όλη την Ευρώπη, από την αρχαιότητα μέχρι ακόμα και σήμερα, η γάτα σχετίζεται με τις Μάγισσες. Δεν νοείται Μάγισσα χωρίς γάτα, και λόγω αυτής της παράδοσης, κατά την διάρκεια των Χρόνων της Φωτιάς («Κυνήγι των Μαγισσών» του Μεσαίωνα) η ύπαρξη γάτας στο σπίτι ήταν αποδεικτικό πως η κάτοικος είναι Μάγισσα. Το 1718, ο Μοντγκόμερυ του Caithness, υποστήριζε πως κάθε βράδυ, έξω από το σπίτι του, μαζεύονταν ένα πλήθος γάτες όπου μιλούσαν με ανθρώπινη μορφή. Υποστήριξε πως ένα βράδυ κατάφερε να σκοτώσει 2 από αυτές και να τραυματίσει άλλη μια και ότι την επόμενη ημέρα, έμαθε πως 2 ηλικιωμένες γυναίκες βρέθηκαν νεκρές στο κρεβάτι τους και άλλη μια άσχημα τραυματισμένη. Η ιστορία του έγινε πασίγνωστη στον τότε ευρωπαϊκό κόσμο, και βάση αυτής, ενισχύθηκε ο μύθος ότι οι Μάγισσες το βράδυ μεταμορφώνονται σε γάτες.

Μέχρι πρόσφατα πιστευόταν πως η γάτα εξημερώθηκε στην αρχαία Αίγυπτο, όπου θεωρούνταν ιερό ζώο. Ωστόσο, τα αποτελέσματα της έρευνας του 2007, έδειξαν ότι η καταγωγή όλων των οικιακών γάτων πιθανόν ανάγεται σε πέντε αφρικανικές αγριόγατες (Felissylvestrislybica) που έζησαν γύρω στο 8000 π.Χ. Mία γάτα θαμμένη μαζί με το αφεντικό της ανακάλυψαν αρχαιολόγοι σε κυπριακό τάφο ηλικίας 9.500 ετών. Νέα αρχαιολογικά ευρήματα στην Κύπρο αποκαλύπτουν πως οι στενοί δεσμοί ανθρώπου και γάτας ξεκίνησαν πριν από 9.500 χρόνια, τουλάχιστον 5.000 χρόνια νωρίτερα από ό,τι νόμιζαν οι ειδικοί. Γάλλοι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν τα λείψανα ενός ανθρώπου και της γάτας του σε τάφο που χρονολογείται από το 7.500 π.X. Τα ευρήματα οδηγούν τους αρχαιολόγους στο συμπέρασμα ότι η γάτα ήταν εξημερωμένη, είχε μεγάλη αξία για το αφεντικό της και θανατώθηκε για να θαφτεί μαζί του (ή μαζί της, καθώς το φύλο του ανθρώπου δεν έχει καθοριστεί ακόμα). Ο σκελετός της γάτας βρέθηκε σε τάφο της περιοχής Σιλουρόκαμπος στην Κύπρο . Σύμφωνα με τις εξελίξεις αυτές, αλλά και τις εκτιμήσεις άλλων ειδικών επιστημόνων που ενημερώθηκαν για την ανασκαφή, η γάτα φαίνεται πως μπήκε στο σπίτι μας 50 αιώνες νωρίτερα από το 2.000 π.X., όταν εμφανίζεται στην Αρχαία Αίγυπτο. Εικάζεται πως η εξημέρωση της γάτας έγινε την ίδια περίοδο με την εμφάνιση των πρώτων γεωργών στη Μέση Ανατολή. Τότε, τα δημητριακά και οι άλλοι καρποί που αποθήκευαν στις καλύβες τους οι κάτοικοι των πρώτων οικισμών έγιναν στόχος των τρωκτικών. Αυτά με τη σειρά τους προσέλκυσαν το γευστικό ενδιαφέρον της προϊστορικής γάτας ξεκινώντας έτσι τη μακρόχρονη συμμαχία της με τον άνθρωπο. Πιστεύεται πως δεν εξημέρωσε ο άνθρωπος πρώτος τη γάτα, αλλά ότι οι γάτες πλησίασαν τον άνθρωπο και προσαρμόστηκαν στο ανθρωπογενές περιβάλλον, το οποίο τους παρείχε τις κατάλληλες συνθήκες για την επιβίωσή τους.

Σε πρόσφατο τεύχος
της επιστημονικής επιθεώρησης «Science» οι Γάλλοι αρχαιολόγοι δημοσιεύουν τα αποτελέσματα των ανασκαφών τους. Στον τάφο βρέθηκαν στοιχεία για την εξημέρωση της γάτας, γράφει ο δρ Ζαν-Ντενί Βιν από το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας στο Παρίσι, που αποδεικνύουν ότι η στενή σχέση ανθρώπου και γάτας ξεκίνησε 5.000 χρόνια πριν μπει στα παλάτια των Φαραώ. Μέχρι σήμερα, οι αρχαιολόγοι γνώριζαν τη θέση της γάτας στη ζωή του ανθρώπου μέσα από ευρήματα όπως αντικείμενα αιγυπτιακής τέχνης και μουμιοποιημένες γάτες. Κάποια αγαλματίδια από πέτρα ή πηλό, που απεικόνιζαν γάτες, είχαν βρεθεί επίσης στη Συρία, την Τουρκία και το Ισραήλ. Ο τάφος βρέθηκε όπως προαναφέραμε, σε νεολιθικό οικισμό στην τοποθεσία Σιλουρόκαμπος στην Κύπρο, που κατοικήθηκε από την ένατη μέχρι την όγδοη χιλιετία π.X. Ο σκελετός της γάτας βρέθηκε σε απόσταση 40 εκατοστών από τον ανθρώπινο και στο ίδιο βάθος, θέση που υποδηλώνει την ιδιαίτερη σημασία του κατοικίδιου στη ζωή του νεκρού. H ταφή τους έγινε ταυτόχρονα και φαίνεται πως η γάτα σκοτώθηκε για να ακολουθήσει το αφεντικό της στον άλλο κόσμο. H ηλικία του ανθρώπου προσδιορίζεται στα 30 χρόνια και της γάτας στους οκτώ μήνες. H γάτα ήταν μεγαλόσωμη, μεγαλύτερη από τα σημερινά κατοικίδια, και μοιάζει περισσότερο με την αφρικανική αγριόγατα. Μάλλον έφτασε στην Κύπρο σε εξημερωμένη κατάσταση από τη γειτονική Μέση Ανατολή. H παρουσία λίθινων εργαλείων και κοσμημάτων δίπλα στον ανθρώπινο σκελετό υποδηλώνει ότι ο νεκρός κατείχε σημαντική θέση στην τοπική κοινωνία. Σύμφωνα με τους αρχαιολόγους, η στενή σχέση μεταξύ ανθρώπου και γάτας δεν ήταν μόνο υλική αλλά και πνευματική.


Από τα παραπάνω, δικαιολογείται η άποψη ενός φίλου, που έχει δημοσιευτεί παλαιότερα στο στέκι:

Αρχική Δημοσίευση από bisbirikos
Σκεψεις ενος σκυλου:
"Οι ανθρωποι με τους οποιους ζω με ταιζουνε, με αγαπανε, μου παρεχουν ζεστασια, καλο σπιτι, με φροντιζουν και με κανακευουν.
Πρεπει να ειναι θεοι."

Σκεψεις μιας γατας:
"Οι ανθρωποι με τους οποιους ζω με ταιζουνε, με αγαπανε, μου παρεχουν ζεστασια, καλο σπιτι, με φροντιζουν και με κανακευουν.
Πρεπει να ειμαι θεα."
[Πηγές]:
http://www.dwdekatheon.org/forum/ind...e;topic=2508.0
http://www.richeast.org/htwm/cats/cats.html
http://www.mycat.gr/forum/showthread.php?t=130
http://aoratosnaos.livepage.gr/wiki/1275/678/%CE%A4%CF%81%CF%8C%CF%80%CE%BF%CE%B9%20%CE%9C%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B5%CE%AF%CE%B1%CF%82._2
http://panic69music.6.forumer.com/a/_post10841.html
http://www.mycat.gr/forum/archive/index.php/t-4072.html
http://fr.calameo.com/read/000022028f95c6fc91d9a
http://www.bigroadstv.com/index.php?...=239&Itemid=38
http://www.mnsu.edu/emuseum/prehisto...gion/cats.html

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Great Chaos : 23-02-09 στις 16:30. Αιτία: προσθήκη παράθεσης
5 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

DrStrangelove

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη DrStrangelove
Ο DrStrangelove αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Μοντέλο . Έχει γράψει 4,005 μηνύματα.

O DrStrangelove έγραψε στις 17:07, 23-02-09:

#13
Αρχική Δημοσίευση από Great Chaos
Από τα παραπάνω, δικαιολογείται η άποψη ενός φίλου, που έχει δημοσιευτεί παλαιότερα στο στέκι:

Πολύ καλά όλα αυτά, τί πιστεύεις για τον γάτο όμως ; Μπορεί να αντέξει για πολύ καιρό τα "δεσμά" ή είναι κι αυτός ανεξάρτητος όπως η γάτα ; Πώς νοιώθει ένας γάτος ; Είναι τεμπέλικα τα αρσενικά γατιά ; Αγαπούν την ανεξαρτησία τους ; Για να μας πουν όσοι έχουν ή είχαν γάτους, τον κάνουν τα ίδια πράγματα ευτυχισμένο ; Τον πνίγει η καταπίεση, θέλει να φεύγει αλλά να ξαναγυρνά ; Ρωτάω γιατί δεν είχα ποτέ γάτα/γάτο αν και πάντα το ήθελα πολύ. Και παρόλο που δεν μπόρεσα ποτέ να έχω γάτα ή γάτο, το πεπρωμένο μου ήταν μέρα κάποια ψυχή να μου κολήσει αυτό το παρατσούκλι...Τελικά δεν ξέρω καν αν είμαι "γάτος". Τα υπαρξιακά μου μ' έπιασαν όταν διάβασα το θέμα του Δεσμώτη.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

DrStrangelove

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη DrStrangelove
Ο DrStrangelove αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Μοντέλο . Έχει γράψει 4,005 μηνύματα.

O DrStrangelove έγραψε στις 17:40, 23-02-09:

#14
Aν και την εκπομπή αυτή τη σιχαίνομαι γιατί συνήθως έχει τηλεγλέντια, να ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια. Επίσης συνιστώ να διαβάσετε το βιβλίο του Ευγένιου Τριβιζά για τα γατιά. Το'χω διαβάσει πριν μερικά χρόνια, δεν θυμάμαι τον τίτλο.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 39 ετών . Έχει γράψει 3,564 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 00:11, 24-02-09:

#15
Καλές οι γάτες των ποιητών, έξοχες όλες, συναρπαστικές, αλλά δεν ξέρω αν συναγωνίζονται την φήμη (το χιούμορ όχι στα σίγουρα) της Λουκρητίας του Αρκά που παραμένει το πιο αντιπροσωπευτικό κάθαρμα του είδους.

Ιδού ένα δείγμα (και θα ακολουθήσουν κι άλλα πολλά):

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

6 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 39 ετών . Έχει γράψει 3,564 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 01:55, 24-02-09:

#16
Ας μου επιτρέψει ο G.C. να πω δυο λόγια για τα ζοφερά ερωτήματα του doc.

Αρχική Δημοσίευση από DrStrangelove
Πολύ καλά όλα αυτά, τί πιστεύεις για τον γάτο όμως ;
  • Πιστεύω ότι με το χουζούρι τους μας αποτρέπουν να γίνουμε ποντίκια με όλη τη λεπτεπίλεπτη σημασιολογία.
  • Ότι τα 7ψυχα γατιά έχουν περίσσεια περηφάνια με γοητεία που συναρπάζει.
  • Ότι η συμπεριφορά τους είναι η τιμωρία στην έπαρση του "ιδιοκτήτη" τους.
  • Το γατίσιο νάζι δεν είναι για χόρταση.
  • πστεύω σαν τον Παβέζε ότι "ανάμεσα στα λουλούδια και στα πρεβάζια, ακόμα η αύρα και η αυγή θʼ ανθίζουν απαλά σαν κάτω από το βήμα σου, όταν εσύ θα ξαναγυρίζεις. Κι οι γάτες θα το ξέρουν..Θά ʽρθουν άλλες μέρες, θά ʽρθουν άλλες φωνές. Θα χαμογελάς μονάχος σου. Οι γάτες θα το ξέρουν...". Στάνταρ.

Αρχική Δημοσίευση από DrStrangelove
Μπορεί να αντέξει για πολύ καιρό τα "δεσμά" ή είναι κι αυτός ανεξάρτητος όπως η γάτα ;
Η γάτα είναι η προμήθεια της μοναξιάς στον εγωισμό του μοναχικού.
Τα λερωμένα από γάλα μουστάκια της, γουργουρίζοντας χορτάτα, είναι το τεκμήριο προς τούτο.

Με λύτρα την ανεξαρτησία της γάτας, ο γατόβιος μοναχικός εξαργυρώνει συμπόνοια αγάπης.

Όσο για τη συγκριτική ψυχανάλυση αρσενικού με θηλυκό, οι διαφορές είναι αμελητέες.
Αγαπούν κι οι δυο το γάλα.


Αρχική Δημοσίευση από DrStrangelove
Πώς νοιώθει ένας γάτος ;
Κατά τον Γ. Παυλόπουλο,

Ο γάτος του έχει όλα τα ελαττώματα και τις αδυναμίες του.

  • Νωχελής και ακαμάτης
  • νυχτόβιος και ονειροπόλος
  • του αρέσει να μυρίζει το σκοτάδι
  • σπάταλος στα χάδια
  • ρίχνεται στο κορίτσι σου
  • χώνεται στα πόδια της κι όταν τον διώχνεις σου παρασταίνει τον τίγρη
  • όταν τον γελοιοποιείς τότε αγριεύει, σηκώνονται στη ράχη του οι τρίχες και σου δείχνει τα νύχια του.
  • Όταν οι καλεσμένοι σου μιλάνε για πολιτική πλήττει και κοιμάται στο χαλί.
  • Δεν σου επιτρέπει να βλέπεις τηλεόραση κι έμαθε με την ουρά του να σου κλείνει το κουμπί.
  • Ωστόσο δεν χώνει την ουρά του πουθενά.
  • Δειλός και άτολμος δεν ανεβαίνει ποτέ στα κεραμίδια.
  • Αγαπάει τις όμορφες γάτες αλλά κανείς δεν ξέρει πού σμίγει τις φιλενάδες του.
  • Αλχημιστής απολαύσεων
  • αριστοτέχνης εκπλήξεων
  • σκηνοθέτης της σκιάς του, κυνηγάει πεταλούδες.
  • Σε εκλιπαρεί να τον προσέξεις μα εσύ τον αποφεύγεις επίτηδες και τον παρακαλάς να σε αφήσει ήσυχο να γράψεις αυτό το ποίημα για το γάτο σου που σε βασανίζει χρόνια.
  • Σου γυρίζει τότε την πλάτη και χάνεται στο σκοτάδι.
  • Και βέβαια δεν σε ζηλεύει καθόλου για τις επιδόσεις σου στην Ποίηση.
  • Θέλει να μοιράζεται το πιάτο σου αλλά δεν του κάνεις ποτέ το χατίρι κι ας λένε πως η Ποίηση είναι το πιάτο που μοιράζεται ο ποιητής με το γάτο του...
Αρχική Δημοσίευση από DrStrangelove
Για να μας πουν όσοι έχουν ή είχαν γάτους, τον κάνουν τα ίδια πράγματα ευτυχισμένο ;
τι ωραίο ερώτημα.

Θέλω να τ'αφήσω μόνο κι αναπάντητο.
Έτσι, να το θαυμάσω...

Αρχική Δημοσίευση από DrStrangelove
Τον πνίγει η καταπίεση, θέλει να φεύγει αλλά να ξαναγυρνά ;
Οι γάτες είναι έμβιες άγκυρες. Πάντα να αγκιστρώνονται κάπου και ξανά να σηκώνονται για να πλωρίσουν και πάλι στα ανοιχτά του κόσμου. Τον κίνδυνο τον λένε τίμημα ελευθερίας κι όχι μόνο στη ζωική διάλεκτο...

Ας πούμε, εγώ με αυτά τα λόγια νιώθω τις ψυχές τους...

Αρχική Δημοσίευση από DrStrangelove
Ρωτάω γιατί δεν είχα ποτέ γάτα/γάτο αν και πάντα το ήθελα πολύ.
Κι εγώ.

Αρχική Δημοσίευση από DrStrangelove
Και παρόλο που δεν μπόρεσα ποτέ να έχω γάτα ή γάτο, το πεπρωμένο μου ήταν μέρα κάποια ψυχή να μου κολήσει αυτό το παρατσούκλι...
Δεν μπορώ ακριβώς να το εξηγήσω (και δεν το επιθυμώ) αλλά μου θύμησες ένα τραγουδάκι το οποίο και σου αφιερώνω:



As coisas vulgares que ha na vida
/ (The usual things in your life)
Nao deixam saudades /
(won't make you miss them)
So as lembrancas que doem /
(only the hurting memories )
Ou fazem sorrir /
(or those which make you smile)
Ha gente que fica na historia /
(there are some people who stay in history) <----- π.χ. άνθρωποι που ήμασταν οι γάτες τους.
da historia da gente /
( our life's history)
e outras de quem nem o nome/
( and other who we don't even remember)
lembramos ouvir /
(hearing their names)
Sao emocoes que dao vida /
(it is the emotions that bring life)
A saudade que trago/
(to the "saudade" that i bring in me)
Aquelas que tive contigo /
(those i had with you)
e acabei por perder /
(and i've just lost)
Ha dias que /
(There are days that)
marcam a alma e a vida da gente /
(that leave marks in your soul and in our life)
e aquele em que tu me /
(and the one that you've)
deixaste nao posso esquecer /
(left me i can not forget)

A chuva molhava-me o rosto /
(The rain felt in my face)
Gelado e cansado /
(frozen and tired)
As ruas que a cidade tinha /
(the streets that the city had)
Ja eu percorrera /
(i've went along through them)
Ai... meu choro de moca perdida /
(ohh... my young lost girl cry)
gritava a cidade /
(I screamed to the city)
que o fogo do amor /
(that the fire of love)
sob chuva /
(under the rain)
ha instantes morrera /
(died moments ago)

A chuva ouviu e calou /
(the rain listened and silenced)
meu segredo a cidade/
(my secret to the city)
E eis que ela bate no vidro/
(and there it knocks on the window glass)
Trazendo a saudade
(bringing with it the "saudade")

Σημαντική είναι η παρατήρηση ότι "saudade" is a feeling that you have when something you like is far away or lost. It's like missing something I miss you would correspond in portuguese to: Tenho(have) "saudades" tuas(of you)

...δίχως να ξέρω πορτογαλλικά.

Απόψε θα μάθουμε, παρέα πώς τραντάζεται το λευκό δακρύβρεχτο μαντήλι.

Αρχική Δημοσίευση από DrStrangelove
Τελικά δεν ξέρω καν αν είμαι "γάτος".
Με σέπαλα.

Αρχική Δημοσίευση από DrStrangelove
Τα υπαρξιακά μου μ' έπιασαν όταν διάβασα το θέμα του Δεσμώτη.
Καλο αυτό.
"να γατί ή να μη γατί" ?

Υπαρξιακό όσο και...μια προσφώνηση "γατούλης" ..!


@ Michelle,

Θα ήταν όμορφο αν παρέθετες ένα απόσπασμα του Δήμου από το βιβλίο των γάτων, αντί ενός άχαρου, ψυχρού λινκ.

π.χ.

ΕΥΝΟΥΧΟΣ

Δε λέω τʼονομά του, γιατί ντρέπομαι.
Ηταν ο πιο λεβέντης γάτος της γειτονιάς,
τον έφθειραν ο πόλεμος κι ο έρωτας.
Μήνες ολόκληρους, χωρίς φαΐ και ύπνο,
γύριζε κουρέλι απʼτις πληγές.
-Αν δεν τον κόψετε, δε θα ζήσει, είπε ο γιατρός.

Τώρα είναι άλλος. Απόμακρος, γαλήνιος,
μεγαλόπρεπος πάντα, ολύμπιος αλλά
θεατής. Βλέπει να σφάζονται
αδιάφορος. Τρώει, συλλογίζεται, κοιμάται.

Κι εγώ που πήρα, γιʼαυτόν, την απόφαση
δέκα φορές τη μέρα χαίρομαι, και δέκα λυπάμαι.



Εδώ δεν κάνουμε διαγωνισμό καλύτερων πηγών, ποταμών ή παραποτάμων (εγώ παρέθεσα τον Βόλγα, εγώ τον Δούναβη, πριτς!) ούτε με παράθεση περισσότερων πηγών χαρίζεται η χιονάτη γάτα της της Patricia Highsmith, όπως μερικοί νομίζουν...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

DrStrangelove

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη DrStrangelove
Ο DrStrangelove αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Μοντέλο . Έχει γράψει 4,005 μηνύματα.

O DrStrangelove έγραψε στις 10:12, 24-02-09:

#17
Ενα μεγάλο ευχαριστώ Δεσμώτη, αυτό μόνο, κοσμείς το e-steki και ξέρεις να συγκινείς. Στεκίτες κρατάτε σημειώσεις απ'αυτά που γράφει, γιατί χανόμαστε

ευχαριστώ και για το fado.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

DrStrangelove

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη DrStrangelove
Ο DrStrangelove αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Μοντέλο . Έχει γράψει 4,005 μηνύματα.

O DrStrangelove έγραψε στις 13:26, 24-02-09:

#18
'Ελα πίσω !

Μυκερινέ μου,
ασπρόμαυρο γατάκι που μας έφυγες,
κοιτώντας μας στα μάτια τελευταία βραδιά,
λέγοντας το βλέμμα σου
πως "δεν ήθελες ξανά στο κρύο κι απόψε",
πώς "καλά ήτανε κι εδώ στη ζέστη
και στη σπιτική ανθρωπιά",
πώς "κι εσύ θα μπορούσες - να !
στο κρεββάτι να ξαπλώνεις ανάσκελα
ή να στήνεσαι με τα μάτια παιγνιδιάρικα
και τα μπρος σου γαντζωμένα στην κουβέρτα,
πώς τάχα είσ'έτομος να ορμήσεις" πάνθηρά μου !

Γιατί σ'αφήσαμε ξανά έξω στην ψάθα,
και κοίταγες απ'το τζάμι τους άσπλαχνους
που τραβάνε πάλι αδιάφοροι για τ'ασανσέρ τους
και σε παρατάν μονάχο στο ψιλόχιονο ;

Γιατί να μη σου βάλουμε τηλέφωνο
στο καινούριο σου κολλάρο για τους ψύλλους,
να μας τηλεφωνήσεις,
να νιαουρίσεις σ'όποιους σ'ηύραν "να μας πάρουνε"
σ'αυτά τα ακατανόητα σημάδια - να ! :
έξι, και πέντε, και τρία κ'ένα, κ'εννιά,
και πάλι εννιά, κ'έξι!",
να'ρθουμε να σ'αρπάξουμε (δε θα σε διναν
και μη σε ξαναβγάλουμε απ'τα κρεββάτια
και τις πολυθρόνες,
να γρατζουνάς όσο θέλεις τα χαλιά,
νευριασμένος γυρνώντας τ'απ'την πλέξη,
να κάνεις τον Ταρζάν στις κουρτίνες,
κι ας φωνάζει η "διχτατόρρισα" ! -
ό,τι θες να κάνεις ασπρόμαυρό μου !
κι όλα να μας τα ξέσκιζες !

παρά έτσι που ξεσκίζεται η καρδιά μας μόνη
χωρίς εσένα μας, άταχτε, χατζηαβάτη !

Πού διάολο τρέχεις ; Τί κυνηγάς ;

'Eλα ! Και δε σε ξαναβγάζουμε πια νύχτα
στο κρύο ψιλόβροχο !

Ρένος Αποστολίδης

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Μελιώ (-Το Νου Σου Στην- Αμέλεια)

Πολύ δραστήριο μέλος

Το avatar του χρήστη Μελιώ
H -Το Νου Σου Στην- Αμέλεια αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 548 μηνύματα.

H Μελιώ το παπί έκανε πιπί στο Μισισιπή και έγραψε στις 01:51, 25-02-09:

#19
Απόψε θα γράψω ένα απόσπασμα από ένα αγαπημένο μου βιβλίο , οι άντρες της παρέας ίσως θα το χαρακτηρίσουν
« γυναικείο» , από αυτά που ίσως περνούν αδιάφορα όταν βρίσκεσαι σε ένα βιβλιοπωλείο ψάχνοντας για ιδιαίτερα διαβάσματα , όμως εγώ το λατρεύω .
Είναι ένα ασυνήθιστο ερωτικό μυθιστόρημα σε φόντο σελιλόιντ , με μια πινελιά γαστρονομίας , διάχυτο μυστήριο , ιστορικές αναφορές , πολλές μυρωδιές και το άγρυπνο βλέμμα του Εδουάρδου.



Όπως πολύ χαρακτηριστικά αναφέρει ο εκδότης :
<< …..Στο τέλος του βιβλίου ο αναγνώστης έχει ξεχάσει πως ο Εδουάρδος δεν είναι παρά ένας γάτος …>>

Οι 9 ζωές του Εδουάρδου
Της Chrystine Brouillet
Εκδόσεις : Κριτική

Η ιστορία αφορά έναν γάτο που διανύει την ένατη ζωή του στη Γαλλία στο σπίτι της Ντελφίν Περντρί μιας μποέμισας φωτογράφου .
Στις προηγούμενες ζωές του ο Εδουάρδος δέχτηκε τα χάδια της Νεφερτίτης στην Αίγυπτο , έζησε τις σταυροφορίες , το πέρασμα του κομήτη Χάλευ , την παγκόσμια έκθεση στο Λονδίνο επί Βικτωρίας , τον διωγμό των Εβραίων μαζί με τη λατρεμένη του Ραχήλ , τις αγορές της Κωνσταντινούπολης και το κυνήγι μαγισσών ζώντας με τη μάγισσα Κατρίν .
Ο Εδουάρδος θυμάται δεν έχει παρά να μυρίσει έναν άνθρωπο για να μαντέψει τις προθέσεις του …


Θα παραθέσω ένα μικρό απόσπασμα από τις πρώτες σελίδες :



<< Ξύπνησε πριν απ’ αυτόν . Τον κοίταξε . Ύστερα ξανάκλεισε τα μάτια της για να νιώσει καλύτερα τη ζεστή κοιλιά του πάνω στη δική της . Ανάσανε τη μυρωδιά του κάτω από το λαιμό της και σκέφτηκε , όπως κάθε πρωί από τότε που πρωτοσυναντήθηκαν , ότι αυτές οι στιγμές ηρεμίας ταίριαζαν με την ελπίδα και την αφέλεια του πρωινού .

Η Ντελφίν έμενε ξαπλωμένη ακίνητη μη θέλοντας να ξυπνήσει τον Εδουάρδο . Εκμεταλλευόταν τη στιγμή για να τον παρατηρήσει , για να χορτάσει την ομορφιά του , για να τον απολαύσει. Πόσο αγαπούσε την ατελείωτη γραμμή γύρω από τα μάτια του την κεντημένη με ξανθές βλεφαρίδες τόσο λεπτές σαν τους σπόρους των ραδικιών που πετούν στους αγρούς. Πόσο αγαπούσε αυτή τη γραμμή που έκρυβε το ανεξιχνίαστο μυστήριο των ωχροπράσινων ματιών του την ξεκούραζε από τη γλυκιά υπερδιέγερση που συντηρούσε μέσα της αυτό ακριβώς το αίνιγμα.

Όταν ο Εδουάρδος βύθιζε το βλέμμα του στο δικό της η Ντελφίν έβλεπε μέσα του χαμογελαστές αινιγματικές σφίγγες . Κάποιες μάλιστα βιάζονταν να της θέσουν το αίνιγμα τους :

« Γιατί τρέχεις ; Γιατί καπνίζεις ; Γιατί φοβάσαι να πεθάνεις ; Γιατί δεν έχεις παιδί ; Γιατί σ’ αρέσουν τ’ ανοξείδωτα μαχαιροπήρουνα ; Γιατί είμαστε τόσο διαφορετικοί ; Γιατί δεν έχεις κι εσύ γούνα σαν τη δική μου ; Γιατί οι μεγάλες γάτες όπως εσύ κάνουν μπάνιο, ενώ οι μικρές γλείφονται ; Γιατί παραψήνεις το κοτόπουλο ; »

Η Ντελφίν αναρωτιόταν πως άντεχε κάποτε να ζει χωρίς τον Εδουάρδο .
Εκείνος τεντώθηκε , άνοιξε το ένα μάτι. Το βλέφαρό του άφησε να φανεί μια κατάμαυρη κόρη πάνω σε μια ανοιχτοπράσινη ίριδα , διάστικτη με τα χρώματα της στάχτης και της σαμπάνιας .

Κοίταξε την Ντελφίν με καλοσύνη δεν θα αργούσε να του ξύσει την κοιλιά , να του τρίψει την πλάτη και τα πόδια , να χαϊδέψει το μουσούδι του από την άκρη της μύτης μέχρι τα αφτιά . Θα μετρούσε μηχανικά τα 24 μουστάκια του και θα του ελεγε ότι ήταν ο ωραιότερος γάτος του κόσμου . >>





@ Dr Strangelove συμφωνώ και επαυξάνω στα λεγόμενά σου για τον αγαπητό γατο-Δεσμώτη , δεν ξέρω αν οι γάτες θα ένιωθαν ευτυχείς από τις ποιητικές του αναφορές σε αυτές , μιας και πιστεύουν πως είναι αδιανόητο να μην τις θεωρούμε θεές πάντως σίγουρα θα τον
« υιοθετούσαν » , αφού εκείνες είναι που διαλέγουν « αφεντικά » , ή για να είμαι πιο ακριβής ταπεινούς θαυμαστές .
Δυστυχώς δεν διαθέτω τέτοια ποιητική ευκαμψία ούτε τόσο ευφάνταστο λεξιλόγιο για να στις περιγράψω , αυτό που διαθέτω είναι ατέλειωτα βιώματα ζώντας χρόνια τώρα μαζί τους και υπόσχομαι σύντομα να περιγράψω μερικά από αυτά .
Όταν αναφερόμαστε στη λέξη γάτα , δεν εννοούμε μόνο το θηλυκό αλλά και τον αρσενικό γάτο ή πάρδο ή γάτη όπως μου αρέσει να τους αποκαλώ.

@ Great Chaos υπέροχες οι ιστορικές αναδρομές σου , ήθελα κι εγώ να γράψω γι αυτές αλλά δεν διέθετα πηγές , παρά μόνο την πηγαία αγάπη μου για τις γατουπάρξεις ώστε ότι βρίσκω να αναφέρετε σε αυτές το αποθηκεύω χωρίς να αποθηκεύω και πηγές . Τα σέβη μου !

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 39 ετών . Έχει γράψει 3,564 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 03:07, 25-02-09:

#20
Αρχική Δημοσίευση από DrStrangelove
Ενα μεγάλο ευχαριστώ Δεσμώτη, αυτό μόνο, κοσμείς το e-steki και ξέρεις να συγκινείς.
Ας μας το επιτρέψουν λίγο οι γάτες...

..να πω ότι η εμμονή σου στην θύμιση του κεραυνού του Ρένου είναι διπλά συγκινητική.
Χαρίζουν ρίγη όσοι αγαπούν μα κι όσοι θυμίζουν αυτούς που κάποτε αγάπησαν πολύ μαυροτσούκαλους γάτους..

Μιάς κι ο λόγος για φευγιό γάτων κι ανθρώπων,
ιδού ένα ποίημα, το ακροτελεύτιο του Σαχτούρη.

ΘΑ ΦΥΓΟΥΝΕ

Μιά μέρα θα φύγω και εγώ
όπως έφυγε ο Ντύλαν Τόμας
όπως τα μανιτάρια απο το
πιάτο του παπά
όπως οι φώκιες της Αλόνησου
όπως το περιστέρι του ψαρά
η μαύρη γαρίδα από την
μαύρη Θάλασσα
όπως η γάτα του λωτοφάγου
οι κάτοικοι του βυσσινόκηπου
από το κτήμα τους το αγαπημένο.
Όλα φεύγουν, όλα φεύγουν
που να πάρει ο διάβολος!



Πηγή:
http://www.kivernologotexnia.com/mod...me=News&sid=85





Αρχική Δημοσίευση από Μελιώ
@ Dr Strangelove συμφωνώ και επαυξάνω στα λεγόμενά σου για τον αγαπητό γατο-Δεσμώτη , δεν ξέρω αν οι γάτες θα ένιωθαν ευτυχείς από τις ποιητικές του αναφορές σε αυτές , μιας και πιστεύουν πως είναι αδιανόητο να μην τις θεωρούμε θεές πάντως σίγουρα θα τον « υιοθετούσαν » , αφού εκείνες είναι που διαλέγουν « αφεντικά » , ή για να είμαι πιο ακριβής ταπεινούς θαυμαστές .
Δεν είχα την τύχη σαν τον Λαπαθιώτη να θεωρήσω «τις γάτες, έπειτʼ από τους γονείς μου, σαν τους τελευταίους συγγενείς μου, κι απʼ τους φίλους μου, τους πιο αγαπημένους.»

Κάποτε μπορεί..

Πιστεύω, πάντως ότι εκείνη θα με διάλεγε.
Έχω αδυναμία στα γατίσια βλέμματα και πέφτω ευκόλως.

Άρα πέσατε μέσα, Μελιώ μας, περι της θεωρίας της γατουιοθεσίας μου.

Με λέξεις που θυμίζουν σάλτο, η συμμετοχή σας είναι όπως το κρύο πλακάκι που ακουμπάει τη γούνα αδέσποτης γάτας στο πύρος κάποιου θέρους που βράζει...

Αρχική Δημοσίευση από Μελιώ
Όταν αναφερόμαστε στη λέξη γάτα , δεν εννοούμε μόνο το θηλυκό αλλά και τον αρσενικό γάτο ή πάρδο ή γάτη όπως μου αρέσει να τους αποκαλώ.
..ή νιαουρίδιο...

ή σαλτομηχανή..

ή γουργουροπαίχτη..

ή τριφτοναζιοχαδόπλασμα

ή η Τούτη του Σεφέρη, όπως οι Γάλλοι λέγαν για τον κόσμο (Tout le monde)..

τελικά την "άκουσα" με τις γάτες...

Ακολουθούν ένα funny video με γατούνια κι ακόμη ένα στόρι με τη σταρ Λουκρητία..








πι-εσ. @ Μελιώ,

Συνεχώς μου θυμίζεις εκείνο το παιδικό "και Φα δίεση ο φιόγκος, κι ο ρούχλας είναι Λα, ο Σεβαστιανός διηγείται στη γραμμή του Σι, και στο Μι, τραγουδάει παραμύθια η Μελιά"

Πηγή:



Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 39 ετών . Έχει γράψει 3,564 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 03:20, 25-02-09:

#21



Κάπως σαν αστείο είπαμε αντίο
πήρα το πικάπ σου και μου πήρες το ψυγείο
πήρες τα σεντόνια πήρα τη μπιγκόνια
κι απʼ το χωρισμό μας έχουν κλείσει τρία χρόνια


Δε θέλω να σε ξαναδώ
μανάρι μου τα κάναμε σαλάτα
θέλω μονάχα να σου πω
πως απόψε γέννησε η γάτα


Έκανε παιδάκια δυο τιγρέ γατάκια
τα ʽχει παρατήσει στης κουζίνας τα πλακάκια
Μοιάζουν τα καημένα παραζαλισμένα
κι έβγαλα το ένα Παναγιώτη σαν εσένα


Δε θέλω να σε ξαναδώ
μανάρι μου τα κάναμε σαλάτα
θέλω μονάχα να σου πω
πως απόψε γέννησε η γάτα


Άραγε πού να ʽσαι άραγε θυμάσαι
που ʽλεγες στη γάτα “Σερενάτα μη φοβάσαι
σʼ όλη τη ζωή μου θα ʽσαι το γατί μου
δε θα ξαναδώσω σʼ άλλη γάτα την ψυχή μου”



Δε θέλω να σε ξαναδώ
μανάρι μου τα κάναμε σαλάτα
θέλω μονάχα να σου πω
πως απόψε γέννησε η γάτα


Μες στη σιφονιέρα έγινε μητέρα
άφησε τα δυο της τα γατάκια εδώ πέρα
κι έφυγε από μένα για να ʽρθει σε σένα
πες μου τι να κάνω τα ʽχω πια κι εγώ χαμένα


Μαύρα τα μαντάτα για τη Σερενάτα
που παλιά την τάιζες μπαρμπούνια μαρινάτα
τώρα δε σε νοιάζει πού ξεχειμωνιάζει
ούτε άμα στην πάτησε κανένας καμικάζι


Δε θέλω να σε ξαναδώ
μανάρι μου τα κάναμε σαλάτα
θέλω μονάχα να σου πω
πως απόψε γέννησε η γάτα


Μάτια μου αντίο τέλειωσε τʼ αστείο
πήγα το πρωί και ξανʼ αγόρασα ψυγείο
πάρε άλλα πιάτα βρες μιαν άλλη γάτα
όμως να θυμάσαι πού και πού την Σερενάτα


Δε θέλω να σε ξαναδώ
μανάρι μου τα κάναμε σαλάτα
θέλω μονάχα να σου πω
πως απόψε χάσαμε τη γάτα..


Αλησμόνητο.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

6 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

DrStrangelove

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη DrStrangelove
Ο DrStrangelove αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Μοντέλο . Έχει γράψει 4,005 μηνύματα.

O DrStrangelove έγραψε στις 16:25, 25-02-09:

#22
Αρχική Δημοσίευση από Δεσμώτης
Ας μας το επιτρέψουν λίγο οι γάτες...

..να πω ότι η εμμονή σου στην θύμιση του κεραυνού του Ρένου είναι διπλά συγκινητική.
Χαρίζουν ρίγη όσοι αγαπούν μα κι όσοι θυμίζουν αυτούς που κάποτε αγάπησαν πολύ μαυροτσούκαλους γάτους..
Τότε και ένα τρίτο του ποίημα

Οι αληθινοί αρχηγοί της 17 του Νοέμβρη

Εγώ κι ο γάτος μου ο Κεραυνός
είμαστ'ένα ανθρώπινο λιοντάρι
κ'ένας γάτος μαύρος πάνθηρας.

Κοιμόμαστε μαζί, αγκαλιά, τις νύχτες.
Δε βγαίνουμε να κυνηγήσουμε.

(Ίσως δε θέλουμε κι άλλο πολύ να ζήσουμε).

Κοιμόμαστε αγκαλιά
και γουργουρίζει αυτός
(μόνο τα λιοντάρια κ'οι γάτες γουργουρίζουνε !
κανέν'άλλο ζώο !) -

αλλά κ'εγώ γουργουρίζω, θα λέη,
απ'τα χρόνια βρογχικά μου,
πυ καπνίζω ακόμα
εξηνταέξι χρόνια !

Βλέποντας τα πράσινά του μάτια
μες'το ολόμαυρο φόντο,
εγώ λέω πώς αυτός είν'ο αρχηγός
της δεκαεφτά του Νοέμβρη,
που εγώ του λέω
ποιών πτώματα να στρώνη χάμω,
για να διαβάζουνε
βαμμένες στο αίμα τους
τις προκηρύξεις μας.

Κ'εκείνος ξέρει πώς εγώ είμ'ο αρχηγός.

Αλλ'εμείς οι δυο δεν σκοτώνουμε,
παρά μόνο με το βλέμ'αυτός,
καταπράσινο μες στο σκοτάδι,
με τη σκέψη εγώ,
για το σκοτάδι πάντα...

Κατά τ'άλλα όμως τους βαριόμαστε,
τους πληχτικούς,

και γι'αυτό ούτε τους σκοτώνουμε
γουργουρίζοντας...

(θα παρατήρησες το λέη με η...έγραφε σωστά, όχι ανορθόγραφα, και χρησιμοποιούσε και περισπωμένες και δασείες και υπογεγραμμένες, δεν μπορώ να τα βάλω εδώ, θα τα έβαζα αν μπορούσα από σεβασμό σ'αυτόν τον τόσο αληθινό άνθρωπο. Πήξαμε στους fake καλούς τρόπους. Σε χαίρομαι που διάβασα στα βιογραφικά-μορφή τέχνης που συμπεριέλαβες και το δικό του πριν μέρες).

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

wagneriandandy (Λευτέρης)

Εκκολαπτόμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη wagneriandandy
Ο Λευτέρης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 29 ετών και επαγγέλεται Φοιτητής/τρια . Έχει γράψει 107 μηνύματα.

O wagneriandandy έγραψε στις 16:43, 25-02-09:

#23
Δεν εχω πραγματικα λογια για τα θεματα που ανοιγετε... Το συγκεκριμενο με αγγιξε και με συγκινησε σε τετοιο βαθμο που μου δημιουργησε την αναγκη να μοιραστω μαζι σας ενα ποιημα που ειχα γραψει περιπου περσι τετοια εποχη χρησιμοποιωντας τους τετραποδους φιλους μας... Αφου ειχα ακουσει λοιπον απειρες φορες το lovecats απο cure εγραψα το παρακατω που φερει και τον τιτλο του τραγουδιου..

Ερωτόγατοι

Ερωτόγατοι άγριοι, ξενυχτησμένοι
Έκπτωτοι άγγελοι με θεική ομορφιά
Απ τη ζωή αδικημένοι
Σε κεραμίδια νʼ ακροβατούν αναγκασμένοι
Τρέμοντας την πτώση
Αφού κανείς δε θα ναι κει για να τους σωσει
Σʼ αυτό τον τετράγωνο κόσμο δίχως σχήμα
Και είναι κρίμα, διότι ένα ποιήμα είναι μονάχα
Στης ζωής πάνω το τσιμεντένιο μνήμα
Που σʼ Εσερικές σκάλες σκαρφαλώνει
κι εφιαλτικά λικνίζεται
Κι όμως παραμένουν κοντά στον ήλιο
τον υπέρλαμπρο ήλιο
Και τη σκιά τους σαν κατάσκοπο
Απλώνουν στους επίγειους
Θησαυρός των τελευταίων μα και μαρτύριο
Που μες στης όψης τους το ντελίριο
αναζητούν την κορυφή
Όμως οι σκάλες λιγοστεύουν
Στριφογυρνούν και αντιστρέφονται
Κι απο ψηλά οι μικροί τριχωτοί Δίες παρατηρούν τα θεμέλια και χαμογελούν
Μʼ ένα χαμόγελο που ολοένα μεγαλώνει
Μεγαλώνει, ματώνει και το σώμα τους παραμορφώνει
Και σιγά σιγά το εξαυλώνει
Ανοίγοντας τη θύρα για το δικό τους παραμύθι...


Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

DrStrangelove

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη DrStrangelove
Ο DrStrangelove αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Μοντέλο . Έχει γράψει 4,005 μηνύματα.

O DrStrangelove έγραψε στις 19:16, 25-02-09:

#24
Ωραίος ο dandy και η φλέβα του.

Να δούμε λίγο και τον κινηματογράφο ; Κάποιες αναγκαίες μεταμορφώσεις μήπως ; Η Selina μήπως είναι η Σελήνη, που έχει και την dark side ;

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Μελιώ (-Το Νου Σου Στην- Αμέλεια)

Πολύ δραστήριο μέλος

Το avatar του χρήστη Μελιώ
H -Το Νου Σου Στην- Αμέλεια αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 548 μηνύματα.

H Μελιώ το παπί έκανε πιπί στο Μισισιπή και έγραψε στις 02:00, 26-02-09:

#25
Αρχική Δημοσίευση από Δεσμώτης
Με λέξεις που θυμίζουν σάλτο, η συμμετοχή σας είναι όπως το κρύο πλακάκι που ακουμπάει τη γούνα αδέσποτης γάτας στο πύρος κάποιου θέρους που βράζει...

Δεν είμαι ξανθιά , ομολογώ όμως πως μπροστά στον εκφέροντα λόγο σου νιώθω μενεγάκη . Ήθελα να ξέρα τι τον διάβαζα τόσο Καστοριάδη , μάλλον εκεί θα το έκαψα . Μέχρι να κατανοήσω τι ήθελες να πεις , έκανα ένα τσιγάρο , δλδ ένα τσιγάρο δρόμος κάθε σου φράση . Χαίρομαι που σου θυμίζει το Μελιώ τη Μελιά , θα μπορούσε να σου θυμίζει βέβαια και τη Μελιώ από τους Φρουρούς της Αχαΐας του Τάσσου Αθανασιάδη ή την " Αμελί " , άλλωστε μια μίξη αυτών των δύο είναι .





Απόψε σκέφτηκα να παραθέσω κάποιες σκόρπιες σκέψεις από τα βιώματά μου με τις γάτες , ίσως έτσι βοηθήσουμε κάποιους που δεν τις γνωρίζουν βιωματικά να πάρουν μια πρώτη γεύση από αυτό το υπέροχο , μυστήριο και σαγηνευτικό πλάσμα !



Είχα την τύχη να ζήσω την παιδική και την εφηβική μου ηλικία σε μονοκατοικία με τεράστια αυλή , λουλούδια , δέντρα και πολλές γάτες οι οποίες κάναν περαντζάδα από τον κήπο μας , πρώτον γιατί εύρισκαν χώμα για να κάνουν την ανάγκη τους μια και η γάτα δεν αφοδεύει σαν το σκύλο όπου να’ ναι, είναι πολύ κυρία και θέλει να παίρνει την τουαλέττα της ιδιωτικώς. Γι’ αυτό και σπάνια θα δείτε γατιά … εν ώρα δημιουργίας !!!
Όσοι έχετε γάτα σε διαμέρισμα φροντίστε ώστε η άμμος της να βρίσκεται όχι σε κοινή θέα αλλά κάπου πιο απόμερα όπου δεν θα τη βλέπετε εσείς ή οι επισκέπτες .
Παρόλο λοιπόν που η αυλή μας ήταν χώρος συνάντησης των γατιών της γειτονιάς μέχρι κάποια ηλικία δεν είχα τη δική μου γάτα ( αν μπορεί να πει κανείς αυτή την έκφραση για ένα τόσο ανεξάρτητο ζώο ).
Μέχρι που μια μέρα ένας γάτης με υιοθέτησε , αποφάσισε πως θέλει να ζήσει μαζί μου κι η χαρά μου δεν λεγόταν , ήταν ένας Ρώσικος Μπλέ έτσι μου είπε η κτηνίατρος που τον πήγα , μεγάλη περηφάνεια ένιωσα από τον τίτλο του , λες και είχα έναν αυτοκράτορα στο σπίτι μου .
Φυσικά είχα να παλέψω με τη δικτατορία των λουλουδιών , αφού οι γάτες χαλούσαν , σκάλιζαν , έκοβαν τα λουλούδια που με τόση προσοχή η μητέρα μου και οι θείες μου φρόντιζαν σαν να ήταν παιδιά τους .
Επειδή είμαι γνήσια δημοκράτισσα επέβαλα φυσικά την δικτατορία των γατιών με συνοπτικές διαδικασίες και με ελάχιστες απώλειες , κάτι πρησμένα μάτια που είχα για ολίγα 24ωρα κι έτσι ξεκίνησε το ταξίδι στο πλανήτη της γάτας .

Όσα έχω ζήσει , μοιραστεί , μάθει , νιώσει , απολαύσει , χαρεί , λυπηθεί σε αυτό το ταξίδι δυστυχώς δεν περιγράφονται με λόγια . Περιγράφεται η αγάπη ? Όχι αυτή που δίνεις , αλλά αυτή που λαμβάνεις ? Ζαμέ !!

Με όσες γάτες έζησα κάτω από την ίδια στέγη με ήξεραν απ’ έξω κι ανακατωτά , εγώ πάλι καθόλου . Μα πόσο προβλέψιμοι είμαστε οι άνθρωποι πια ?
Γνώριζαν πότε είμαι θυμωμένη και αράζαν στο καναπέ τους ξέροντας ακριβώς πότε μου έχει περάσει και τότε ερχόντουσαν στα πόδια μου . Υπήρξαν βέβαια και στιγμές που θεωρήσαν τον εαυτό τους υποχρεωμένο να επέμβει βάζοντας μου μια γενναία γατοτσιρίδα ή κάνοντας μια τσαχπινιά για να συνέλθω και κατά ένα περίεργο τρόπο το κατάφερναν πάντα , ο θυμός εξανεμιζόταν ωσάν το ύδωρ στην καυτή άμμο .
Ήξεραν ακριβώς πότε έχω τα κέφια μου οπότε τότε έβρισκαν ευκαιρία να διεκδικήσουν δικαιώματα , να θέσουν απαιτήσεις όπως το να κοιμούνται στο κρεβάτι μου , να ρημάξουν την καινούργια γλάστρα , να ξηλώσουν την κουρτίνα με τα νυχάκια τους αφού καμιά ωφέλεια δεν μπορούσαν να βρουν σε κάτι που τους κρύβει τον ήλιο που τόσο λατρεύουν.

Όταν πάλι ήμουν λυπημένη θα σας περιγράψω ένα παράξενο πράγμα που έκαναν , ανέβαιναν στην αγκαλιά μου , και ακουμπούσαν τα ποδαράκια τους στο πρόσωπό μου . Όσο απίστευτο κι αν ακούγεται , μια κίνηση που πολλές φορές ούτε εμείς οι άνθρωποι δεν την κάνουμε να σκουπίσουμε τα δάκρυα του φίλου μας. Συνήθως στεκόμαστε αμήχανοι και δεν ξέρουμε πώς να φερθούμε . Οι γάτες όμως ξέρουν.

Είχαν μια καταπληκτική ικανότητα να ξεχωρίζουν ανθρώπους , υπήρξαν φίλοι , συγγενείς που στο πρώτο αντίκρυσμά τους πήραν θετική ψήφο από τις γάτες μου ( μέχρι στα πόδια τους ανέβηκαν , φανταστείτε ) και άτομα που και μόνο που τα έβλεπαν έφευγαν περηφρονητικά στα μέσα δωμάτια.
Δε θα ξεχάσω μια σχέση που είχα την οποία ο γάτος μου σιχαινόταν φριχτά , εκτός της αδιαφορίας που του έδειχνε συνήθως , όποτε μπορούσε του κατουρούσε τα παπούτσια , για να δείξει την απέχθειά του . Τότε δεν μπορούσα να δικαιολογήσω τη συμπεριφορά του γάτου μου και πίστευα πως ζηλεύει , κι όμως , αργότερα κατάλαβα πόσο δίκαιο είχε αλλά αυτό είναι θέμα άλλου τόπικ.
Στην πορεία είδα ότι σε άλλες σχέσεις δεν είχαν κανένα είδος ζήλειας αντιθέτως ενέκριναν. Θα συμβούλευα όποιον έχει γάτα πάντως , και βρεθεί σε τρυφερές περιπτύξεις με το σύντροφό του , να κλείσει τη γάτα εκτός του δωματίου που θα τελεστεί το μοιραίο , διότι η αλήθεια είναι πως μια κάποια περιέργεια την έχει και το πιθανότερο είναι να έρθει να δει τι ακριβώς συμβαίνει στη κυρά του ή στο κύρη του . Και πιστέψτε με , δεν είναι και ότι καλύτερο να βρεθείς στην κορυφαία στιγμή με το γάτο σου να μπήγει να νύχια στο σύντροφό σου , γιατί θεώρησε πως μάλλον κάτι κακό σου κάνει για να σκούζεις .

Τα ζώα δεν έχουν κάτι που έχουμε εμείς . Το γέλιο .
Μπορεί να κλαίνε , να θυμώνουν , να χαίρονται , αλλά δεν γελούν .
Κι όμως.
Όταν ένας μπερμπαντόγατος που είχα, γύριζε το ξημέρωμα μετά από ολονύκτια ερωτο-γατο-τσαρκα βάζω στοίχημα πως μου γελούσε , και βάζω ακόμα μεγαλύτερο στοίχημα πως αν είχε φωνή θα μου έλεγε : δεεεεν το χάσαμε το κορμί πατριώτηηηηη !!! Νενικήκαμεν απόψε !!!


Συνεχίζεται …….





Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 39 ετών . Έχει γράψει 3,564 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 03:33, 27-02-09:

#26



Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

wagneriandandy (Λευτέρης)

Εκκολαπτόμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη wagneriandandy
Ο Λευτέρης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 29 ετών και επαγγέλεται Φοιτητής/τρια . Έχει γράψει 107 μηνύματα.

O wagneriandandy έγραψε στις 08:02, 27-02-09:

#27



The cure - Lovecats

We move like cagey tigers
We couldn't get closer than this
The way we walk
The way we talk
The way we stalk
The way we kiss

We slip through the streets
While everyone sleeps
Getting bigger and sleeker
And wider and brighter
We bite and scratch and scream all night
Let's go and
Throw all the songs we know

Into the sea
You and me
All these years and no one heard
I'll show you in spring
It's a treacherous thing
We missed you hissed the lovecats

(Ba ba-da...da da da da da...)

We're so wonderfully wonderfully wonderfully
Wonderfully pretty
Oh you know that I'd do anything for you
We should have each other to tea huh?
We should have each other with cream
Then curl up by the fire
And sleep for awhile
It's the grooviest thing
It's the perfect dream

Hand in hand
Is the only way to land
And always the right way round
Not broken in pieces
Like hated little meeces
How could we miss
Someone as dumb as this

I love you ... let's go
Oh ... solid gone ...
How could we miss someone as dumb
As this?



Λαυρέντης Μαχαιρίτσας & Πυξ Λαξ - Ένας τούρκος στο παρισι

"Μου γράφεις δεν θα 'ρθεις για διακοπές
χρωστάς μαθήματα μου λες
φωτογραφίες στέλνεις απ' το Λούβρο
και άλλες με τον γάτο σου τον Τούρκο.

Ο Τούρκος να πηδάει στα σκαλιά
και ύστερα παιχνίδι να σου κάνει
στη γάμπα σου να τρέμει μια ουρά
αυτός ο Τούρκος, Τούρκο θα με κάνει.

Ζηλεύω το μικρό σου το γατί
στα πόδια σου κοιμάται όταν διαβάζεις
δεν ξέρω αν κοιμάστε και μαζί
ή μ' άλλον στο κρεβάτι το αλλάζεις.

Μου γράφεις πως σου έλειψα πολύ
μου στέλνεις χάρτινο φιλί
το χρόνο σου μετράς για το πτυχίο
το γράμμα μου σου φάνηκε αστείο.

Κι ο Τούρκος στη μοκέτα αραχτός
φιλίες με τους Γάλλους σου να πιάνει
να πίνει και να τρώει ό,τι τρως
αυτός ο Τούρκος, Τούρκο θα με κάνει.

Ζηλεύω το μικρό σου το γατί
στα πόδια σου κοιμάται όταν διαβάζεις
δεν ξέρω αν κοιμάστε και μαζί
ή μ' άλλον στο κρεβάτι το αλλάζεις.

Συγχώρα με που γίνομαι μικρός
μα, ανάγκη να σε νιώσω είναι μεγάλη
μακριά σου νιαουρίζω μοναχός
μα, σε λα βι, που λένε και οι Γάλλοι"

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 39 ετών . Έχει γράψει 3,564 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 03:31, 28-02-09:

#28
Τίτος Πατρίκιος

Όπως οι γάτες

Όπως οι γάτες όταν αρρωσταίνουν
κουρνιάζουν στις πιο απόμερες γωνιές
όσο μονάχες τους να γιάνουν
έτσι κι εγώ σʼ αυτή την κόχη θʼ απομείνω
όσο να πάψει το αίμα μου σε κάθε χτύπο
υπόγεια να σχηματίζει τʼ όνομά σου .


Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 39 ετών . Έχει γράψει 3,564 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 04:01, 28-02-09:

#29


γρρρ...γρ..γρρ...γρ..γρρρ..




Ήξερα πως της ψυχής μου ο φλοιός είναι από μαρτύριο,
από τις προηγούμενες ζωές και αρνείται να παίζει τον ίδιο ρόλο,
στο ίδιο σενάριο στην τωρινή ζωή και στις επόμενες...




Για δε μ'αφήνετε ήσυχη, άστε με ήσυχη, όοοοοοοοοολοι...




Ήξερα από τις προηγούμενες ζωές,
πως όταν τα φεγγάρια στεφανώνανε τα αστέρια
δεν ξύπναγαν τα αρχέγονα αιμοδιψή ένστικτα των σκιών.
Καλού κακού, κακού καλού παρέλυσα τον νου μην νοιώσω.
Τι αξία έχει μισός αιώνας έρωτας με μισοφαγωμένο μυαλό.
Καλύτερα γάτα..




Κρυώνω...νυστάζω...πεινάω.
Θέλω να κλάψω.




Μεγάλε, βλέπεις κάτι παράξενο;





Πες μου, βλέπεις;

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

7 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Μελιώ (-Το Νου Σου Στην- Αμέλεια)

Πολύ δραστήριο μέλος

Το avatar του χρήστη Μελιώ
H -Το Νου Σου Στην- Αμέλεια αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 548 μηνύματα.

H Μελιώ το παπί έκανε πιπί στο Μισισιπή και έγραψε στις 03:06, 03-03-09:

#30
Εκτός της λογοτεχνίας , της ποίησης , των τραγουδιών υπάρχουν και οι γάτες των κόμιξ , ( όπως ανέφερε κι ο αγαπητός Δεσμώτης την λατρεμένη από όλους μας Λουκρητία ) των ταινιών κλπ.
Ας θυμηθούμε μερικές
Ο Γκάρφιλντ σε σκίτσο :





Ο Γκάρφιλντ από την ταινία




Από το Νο 2





Φυσικά ποιός ξεχνάει τους Τομ και Τζέρυ ο ακύρηχτος πόλεμος γάτας και πόντικα




Για το τέλος θέτω προς συζήτηση το ..γιατί όταν θέλουμε να χαρακτηρίσουμε έναν άνθρωπο έξυπνο τον λέμε ..γάτα ?
Ή γιατί ονομάζουμε μια σεξουαλική γυναικεία παρουσία ως γατούλα του σεξ ?
Επαφύομαι στην λογοτεχνική πένα του Δεσμώτη του γατοπάθους , είμαι σίγουρη πως θα τα αναλύσει με τους πλέον καλύτερους γατοσυνειρμούς .

υγ: Δεσμ , ενώ εσύ στο Μελιώ θυμάσαι το Μελιά , εγώ πάλι βλέποντας τον μοναδικό και ανεπανάληπτο Βέγγο θυμάμαι πάντα ΤΗΝ ατάκα : Γυναίκα , μπικίνι , τραγικό

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 39 ετών . Έχει γράψει 3,564 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 05:26, 08-03-09:

#31
Αρχική Δημοσίευση από Μελιώ
..γιατί όταν θέλουμε να χαρακτηρίσουμε έναν άνθρωπο έξυπνο τον λέμε ..γάτα ?
Ίσως επειδή μια γάτα

  • θα σου τριφτεί σε ένα ξεχαρβαλωμένο παγκάκι κι εσύ χωρίς να μιλάς τη γλώσσα των νιαουρισμάτων να ανταλλάξεις φιλιά μαζί της το μεσοχείμωνο, με αντάλλαγμα ένα πιατάκι χλιαρό γάλα.
  • δεν χόρτασε ακόμα τα φιλιά και τρυφερά ανταλλάσσει χάδια στα μαλλιά και στο μέτωπο για λίγο απ'τ'αγαπημένο τυρί.
  • έπεσε τουλάχιστον μια φορά ηθελημένα απʼ το μπαλκόνι του δευτέρου στον ακάλυπτο αποφεύγοντας μια επικίνδυνη κακοτοπιά και βγήκε αλώβητη όταν όλοι την είχαν ξεγραμμένη.
  • απευθύνει τα νιαουρίσματά της στο φεγγάρι, πάντα και μόνο στο φεγγάρι. "Σαν ανατέλλει το φεγγάρι νιαουρίζει ο γάτος μου, τʼ αφεντικό του κλαίει".
  • με τρυφερότητα "βαμβακερή" μας κατακλύζει και σβήνει από τη μνήμη κάθε προηγούμενη ή κατοπινή σκανδαλιά.
  • με αξιοπρέπεια και περισσή περηφάνια αγαπά ή μισεί. Αν δε την αγαπήσεις δε θα σ'αγαπήσει κι αυτό είναι σωσμός απ'τα ζωώδη ένστικτα.
Αρχική Δημοσίευση από Μελιώ
Ή γιατί ονομάζουμε μια σεξουαλική γυναικεία παρουσία ως γατούλα του σεξ ?
Αυτό -μάλλον- ξεκίνησε από μια ταύτιση της διάσημης αμερικανίδας τραγουδίστριας της τζαζ, Έρθα Μέι Κιτ (Eartha Kitt).
Η ίδια περιέγραφε τον εαυτό της, ως "γατούλα του σεξ", και με την βαθιά φωνή της, γοήτευε το ακροατήριο της. Λάτρευε να εμφανίζεται σε καμπαρέ, και έλεγε πως, αν είχε την ευκαιρία να δώσει παράσταση σε ένα κοινό 150 ανθρώπων, το προτιμούσε από μια συναυλία.

Καθώς τραγουδούσε μιμούνταν γατίσια γουργουρητά.

Τσεκ δις άουτ:



Ανάμεσα στις μεγαλύτερες επιτυχίες της ήταν το "C'est Si Bon", το "Let's Do It" και το "Just an Old Fashioned Girl.", αλλά και το χριστουγεννιάτικο "Santa Baby." Το τραγούδι αυτό έγινε χρυσό ξανά πέρυσι και της χάρισε λίγο πριν πεθάνει έναν ακόμα χρυσό δίσκο. (έφυγε σε ηλικία 81 ετών στις 26/12/08 για τον γατοparadise )

Στην τηλεόραση έγινε διάσημη όταν ενσάρκωσε την Κατγούμαν στην σειρά "Μπάτμαν", την δεκαετία του '60.

Πέραν των αποχρώσεων των λέξεων kitt και kitty, οι γυναίκες ομοιάζουν με τις γάτες περισσότερο από όσο δυο ισομεγέθη κλειδιά διαφορετικών εγκοπών.

Προτιμώ να ονειρεύομαι την εξήγηση πως
“Ο Θεός έπλασε τη γάτα για να μπορεί ο άνθρωπος να χαϊδεύει την τίγρη”

Αρχική Δημοσίευση από Μελιώ
Επαφύομαι στην λογοτεχνική πένα του Δεσμώτη του γατοπάθους , είμαι σίγουρη πως θα τα αναλύσει με τους πλέον καλύτερους γατοσυνειρμούς .
Δυο χέρια δεν κάνουν μια αγκαλιά
ένα χέρι μπορεί
όταν χαϊδεύει τη ράχη μιας γάτας....

Δεν ξέρω αν μιλάει το γατοπάθος ή απλώς κολυμπάνε γατοσυνειρμοί στα έγκατα του εγκεφάλου μα η αγάπη για οτιδήποτε είναι πάνω από τη ποιητική έκφανση.

Αρχική Δημοσίευση από Μελιώ
υγ: Δεσμ , ενώ εσύ στο Μελιώ θυμάσαι το Μελιά , εγώ πάλι βλέποντας τον μοναδικό και ανεπανάληπτο Βέγγο θυμάμαι πάντα ΤΗΝ ατάκα : Γυναίκα , μπικίνι , τραγικό



Επίσης, για τους προληπτικούς: Όταν μια μαύρη γάτα περάσει από μπροστά σου, σημαίνει ότι το ζώο πάει κάπου. Χελλλλόου;

Επίσης δε θα ξεχάσω που σε μια επιτύμβια πλάκα πριν σχεδόν 6 χρόνια είχα διαβάσει αυτό:

...σήμερα που ο γάτος μου έγινε
τεσσάρων χρόνων
μετά από τέσσερα έτη συμβίωσης
απαιτώ να τον ανακηρύξετε
ως μοναδικό μου κληρονόμο


Ήταν μια γιαγιάκα. Ασυναίσθητα, τα μάτια μου έψαχναν το γάτο της τριγύρω στο νεκροταφείο.
Αργότερα σκέφθηκα πως μάλλον τα'χω χάσει. Προσέγγισα αρκετά την ιδέα του θανάτου κι έγινα ευαίσθητος πολύ.
Τώρα πιστεύω ότι αν κοίταγα καλύτερα μπορεί να έβλεπα τη γάτα της γιαγιάς να κάθεται κάπου μόνη σε ξένο τάφο με κόσμο...νιαουρίζοντας για βοήθεια.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Μελιώ (-Το Νου Σου Στην- Αμέλεια)

Πολύ δραστήριο μέλος

Το avatar του χρήστη Μελιώ
H -Το Νου Σου Στην- Αμέλεια αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 548 μηνύματα.

H Μελιώ το παπί έκανε πιπί στο Μισισιπή και έγραψε στις 02:55, 09-03-09:

#32
Αρχική Δημοσίευση από Δεσμώτης
Προτιμώ να ονειρεύομαι την εξήγηση πως
“Ο Θεός έπλασε τη γάτα για να μπορεί ο άνθρωπος να χαϊδεύει την τίγρη”
Δυο χέρια δεν κάνουν μια αγκαλιά
ένα χέρι μπορεί
όταν χαϊδεύει τη ράχη μιας γάτας....
Κι όμως το γατοπάθος μίλησε με τις πιο χνουδωτές του εκφράσεις Δεσμώτη του γατίσιου πάθους ..



Πριν αρκετά ποστ τέθηκε το ερώτημα για το αν υπάρχουν διαφορές ανάμεσα στα δύο φύλα των λατρεμένων μας γατιών , ήθελα λοιπόν απόψε να μοιραστώ σε τούτο δω το τοπικ τα συμπεράσματα που έχω καταλήξει μετά από έτη και έτη και δεηθόμεν και για άλλα έτη έντονης και υπέροχης συμβίωσης με τις γάτες . Όποιος θέλει να συμπληρώσει , διαφωνήσει και να επεκτείνει τις παρατηρήσεις που έχω κάνει , πραγματικά θα ήταν υπέροχο .

Οι διαφορές των θυληκών και των αρσενικών γατιών δεν είναι πολλές για την ακρίβεια ελάχιστες στη συμπεριφορά θα έλεγα . Στο σωματότυπο βέβαια διαφέρουν αρκετά , δεν χρειάζεται να δεις τα γεννητικά όργανα ενός γάτου για να καταλάβεις πως είναι ρσενικός , συνήθως έχουν πιο πλατύ μούτρο , συχνά και προγούλι , είναι πιο μεγαλόσωμοι και έχουν τις περισσότερες πληγές , γδαρσίματα , στο τρίχωμά τους αφού μπλέκουν συχνά σε καβγάδες .

Στη συμπεριφορά τους τώρα έχω διαπιστώσει τις εξής διαφορές οι οποίες εντοπίζονται κυρίως στην εκδήλωση του έρωτός τους .
Ο αρσενικός γάτης όταν βρίσκεται σε οίστρο , παθαίνει ντουβρουντζά , λολαίνεται τελείως και δεν μπορείς να τον συγκρατήσεις με τίποτα . Η θυληκή γάτα πάλι ότι τον παθαίνει τον ντουβρουντζά της τον παθαίνει , αλλά το παίζει πιο.. κυρία .
Όταν ένας γάτης φλερτάρει μια γάτα , δεν έχει όρια , δεν υποχωρεί αν δεν τη κατακτήσει . Ξεχνάει σπίτι , ύπνο , φαί , τα πάντα . Σε αυτή τη φάση πολλοί γάτοι χάνουν τη ζωή τους , είτε γιατί μένουν μέρες χωρίς φαγητό είτε γιατί κάνουν παρακινδυνευμένα πράγματα .
Ο γάτης κυνηγάει την κοντέσα γάταινα ανελέητα , γίνεται τελείως ρόμπα δεν τον νοιάζει τίποτα αρκεί να ικανοποιήσει τον κολασμένο πόθο του .
Θα τρέξει πίσω της για ώρες ή μέρες , θα στηθεί έξω από το σπίτι της , θα τραγου.. ουπς σόρυ θα νιαουρίζει ήθελα να πω σκούζοντας μέχρι να δει το αντικείμενο του έρωτά του .
Η γάταινα από την άλλη , το παίζει ιστορία και τάχαμου , θέλει σαν τρελή αλλά του γυρίζει την πλάτη , πάει σε άλλη ταράτσα αδιαφορώντας για τις κραυγές του ( ξέροντας βέβαια πως ο γαμβρός θα την ακολουθήσει μέχρι θανάτου ) , για να του παραδοθεί θα τον φέρει στο αμήν .

Σε κάτι τέτοιες στιγμές πολλοί γάτοι μπορεί να περάσουν το δρόμο χωρίς να κοιτάξουν αν έρχεται αυτοκίνητο , να κλειστούν σε κάποιο υπόγειο που νόμιζαν πως είχε πάει η Ιουλιέτα τους και άλλα πολλά που συνήθως τους κοστίζουν τη ζωή .
Στην ερωτική συμπεριφορά ενός γάτου μπορεί κάλλιστα να δει κανείς αυτό τον παραλληλισμό που οι ποιητές και οι φιλόσοφοι διέκριναν ΕΡΩΤΑΣ = ΘΑΝΑΤΟΣ !!

Όταν τελικά ένα ζευγάρι γατιών σμίξει ερωτικά αυτό θα γίνει πάντα στα κρυφά , οι γάτες δεν είναι σαν τους σκύλους που συνουσιάζονται μέρα μεσημέρι στη διπλή γραμμή του δρόμου σταματώντας την κυκλοφορία .
Σπάνια θα δει κανείς γάτες την ώρα που κάνουν έρωτα .

Μετά βέβαια αφού γίνει το ποθούμενο … τα πράγματα είναι απλά ούτε " θα με πάρεις με παπά και με κουμπάρο " ούτε τίποτα , ο καθείς θα τραβήξει το δρόμο του και ούτε γάτα ούτε ζημιά !!!
Ο γάτης για νέες περιπέτειες , βλέπε καυγάδες , τσαμπουκάδες σε πιο νεαρούς γάτους καθώς και το γνωστό παιχνίδι των ενήλικων προς τους μικρούς γάτους το κατούρημα ή το χέσιμο .
Ναι , ναι καλά διαβάσατε συνηθίζεται οι γεροντότεροι γάτοι να αφοδεύουν ή να ουρούν τους νεότερους είναι το βάπτισμα του πυρός ( για τον γάτο που το βιώνει βέβαια είναι μεγάλη ντροπή και όνειδος θυμάμαι έναν γάτο μου που καθόταν αμίλητος σε μια γωνιά , και χωρίς φαι για ένα 24ωρο μετά από μια τέτοια εμπειρία ).

Η θυληκή βέβαια θα μείνει έγκυος , θα περάσει την εγκυμοσύνη μόνη της καθώς και τη γέννα και το μεγάλωμα των μικρών της .
Φημολογείται πως οι αρσενικοί όταν δουν τα μωρά τα πνίγουν , προσωπικά δεν έχω δει ποτέ κάτι τέτοιο , κυρίως είναι αδιάφοροι και τους ψιλονευριάζουν τα μικρά που παίζουν με τις ουρές τους αλλά πατούν μια νιαουροφωνή και όλα οκ.
Μια φορά μόνο ένας γάτος μου κατούρησε τα μικρά του , δέχθηκε βέβαια μεγάλη ποινή από μένα ( να φάει φακές ) και δεν το ξανάκανε !!


Μερικά ρητά για την καληνύχτα :
- Δεν υπάρχει πόρτα αρκετά δυνατή ώστε να κρατήσει έξω μια γάτα ή έναν εραστή .
- Μπορείς να πεις στο σκύλο να κάνει κάτι . Στη γάτα μπορείς μονάχα να το παρουσιάσεις ως μια λογική πρόταση .
- Οι σκύλοι έρχονται όταν τους φωνάζεις . Οι γάτες σημειώνουν νοερά αυτό που τους λες για να επανέλθουν αργότερα στο ζήτημα.
- Ποιός θα μπορούσε να πιστέψει πως πίσω από αυτά τα λαμπερά μάτια δεν υπάρχει μια ψυχή ;

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Neraida (Bitch...)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Neraida
H Bitch... αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 5,916 μηνύματα.

H Neraida Twisted Mind... έγραψε στις 04:00, 09-03-09:

#33
Ο γάτος μου

Ο γάτος μου
γεννήθηκε κάτω απʼ όλους
τους αστερισμούς.
Είναι
αδύνατο νʼ ανακαλύψω
ανιόντες και θέσεις πλανητών
κατά τη γέννησή του.
Έχει καταργήσει τον ζωδιακό
κύκλο, ζώο αληθινό,
που αποστρέφεται τα ζωώδη.

Ο γάτος μου δεν αναφέρεται
στο ηλιακό σύστημα,
η γέννησή του έγινε
ερήμην των άστρων
και των επιρροών τους.
Είναι ένας γάτος
που αμφισβητεί το πεπρωμένο του,
αφού έπεσε τουλάχιστον
μια φορά ηθελημένα
απʼ το μπαλκόνι
του δευτέρου

στον ακάλυπτο.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Μελιώ (-Το Νου Σου Στην- Αμέλεια)

Πολύ δραστήριο μέλος

Το avatar του χρήστη Μελιώ
H -Το Νου Σου Στην- Αμέλεια αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 548 μηνύματα.

H Μελιώ το παπί έκανε πιπί στο Μισισιπή και έγραψε στις 00:39, 16-03-09:

#34
Όπως προείπαμε πιο συχνά βρίσκεις μια γάτα στο δωμάτιο ενός συγγραφέα παρά στο γραφείο ενός χρηματιστή , συνήθως είναι οι πρώτοι ακροατές και αναγνώστες αριστουργημάτων που λατρέψαμε , προβληματιστήκαμε , διαφωνήσαμε .




Ήταν η σημαντικότερη ανανεώτρια του λεγόμενου αστυνομικού μυθιστορήματος. Μας συγκλόνισε πλάθοντας τον κρισιμότερο αντιήρωα των τελευταίων δεκαετιών, τον περιβόητο Τομ Ρίπλεϊ. Άκουγε στο όνομα Πατρίτσια Χάισμιθ, και λάτρευε τις γάτες. Δεν παρέλειπε να φωτογραφίζεται με τα αγαπημένα της αιλουροειδή, και, ενώ η ίδια αρκούνταν στο φτηνό γαλλικό τυρί, για τις γάτες της μαγείρευε λαγό με κρέμα γάλακτος! Η Μονίκ Μπυφέ, μια από τις ερωμένες της Χάισμιθ, μας λέει ότι η Πατρίτσια μιλούσε στη σιαμέζα γάτα της σε μιαν αλλόκοτη γλώσσα, την οποία καταλάβαινε μονάχα το όμορφο ζωντανό. Η ίδια η Χάισμιθ είχε δηλώσει: «Οι γάτες δίνουν στους συγγραφείς κάτι που οι άνθρωποι δεν μπορούν: συντροφιά χωρίς απαιτήσεις ή επεμβάσεις».





Φυσικά, φημισμένος για τη γατοφιλία του ήταν και ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ , ο οποίος λάτρευε την ανεξαρτησία και το ελεύθερο πνεύμα των αιλουροειδών. Ένας καπετάνιος του δώρισε την πρώτη του γάτα, που ήταν πολυδάκτυλη. Έκτοτε ο συγγραφέας του «Για ποιον χτυπάει η καμπάνα» είχε πάντα μια γάτα στις κατοικίες του, είτε στη Φλόριντα είτε στην Κούβα. Αξίζει να σημειωθεί ότι σήμερα οι πολυδάκτυλες γάτες λέγονται και «Γάτες Χέμινγουεϊ». Μάλιστα, στο Μουσείο Χέμινγουεϊ στο Κι Γουέστ της Φλόριντα διατηρούνται και προστατεύονται, σύμφωνα με ειδικό όρο στη διαθήκη του, περί τις εξήντα γάτες, πολλές από τις οποίες ακούν στο όνομά του και σε ονόματα αγαπημένων φίλων και φιλενάδων του υπέροχου Έρνεστ!



Ο γενάρχης του ρομαντικού νουάρ μυθιστορήματος, ο αβρός Ρέιμοντ Τσάντλερ είναι γνωστό ότι αγαπούσε το καλό ουίσκι, τις σαγηνευτικές γυναίκες, το δεξιοτεχνικό σκάκι , και την ελισαβετιανή ποίηση. Ένας τέτοιος χαρακτήρας δεν θα μπορούσε να μην αγαπάει και τις γάτες. Η ευνοούμενή του ήταν μια γάτα Περσίας την οποία φώναζε «Τάκι», της μιλούσε με τις ώρες, και τη σύστηνε ως «γραμματέα» του, μιας και το όμορφο πλάσμα είχε τη συνήθεια να κάθεται πάνω στα χειρόγραφά του όταν ο Τσάντλερ τα επεξεργαζόταν και έκανε τις διορθώσεις του.





Κ.Π.Καβάφης
Σπίτι με Kήπον Κρυμμένα

Ήθελα να ʼχω ένα σπίτι εξοχικό
μʼ έναν πολύ μεγάλο κήπο— όχι τόσο
για τα λουλούδια, για τα δένδρα, και τες πρασινάδες
(βέβαια να βρίσκονται κι αυτά· είνʼ ευμορφότατα)
αλλά για να ʼχω ζώα. A να ʼχω ζώα!
Τουλάχιστον επτά γάτες— οι δυο κατάμαυρες,
και δυο σαν χιόνι κάτασπρες, για την αντίθεσι.
Έναν σπουδαίο παπαγάλο, να τον αγρικώ
να λέγει πράγματα μʼ έμφασι και πεποίθησιν.
Aπό σκυλιά, πιστεύω τρία θα μʼ έφθαναν.
Θα ʼθελα και δυο άλογα (καλά είναι τʼ αλογάκια).
Κι εξ άπαντος τρία, τέσσαρα απʼ τʼ αξιόλογα,
τα συμπαθητικά εκείνα ζώα, τα γαϊδούρια,
να κάθονται οκνά, να χαίροντʼ οι κεφάλες των.
(Από τα Κρυμμένα Ποιήματα 1877;-1923, Ίκαρος 1993)




Κική Δημουλά

Δεν έχεις τι να χάσεις
Καλά τα βγάζει πέρα η μοναξιά
φτωχικά αλλά τίμια.
Αλλού κοιμάται αυτή
κι αλλού το εγκρατές σκεπτικό εάν.
Μόνο καμιά φορά
σε πειραματισμούς την παρασύρει
η περιέργεια
- όφις προγενέστερος
και πιο φανατικός
απʼ τον νερόβραστον εκείνον της μηλέας.
.
Δοκίμασε της λέει, μη φοβάσαι
δεν έχεις τι να χάσεις
και την πείθει
να κουλουριάζεται πνιχτά
να τρίβεται σα γάτα ανεπαίσθητη
πάνω στον διαθέσιμο αέρα
που αφήνεις προσπερνώντας.

Απόλαυση πολύ μοναχικότερη
από τη στέρησή της.
Από την συλλογή Χλόη Θερμοκηπίου


Γιώργος Σεφέρης

Επιτύμβιο στη Γάτα μου την Τούτη
Είχε το χρώμα του έβενου τα μάτια της Σαλώμης
η Τούτη η γάτα που έχασα· διαβάτη, μη σταθείς.
Βγήκε απʼ το χάσμα που έκοβε στης μέρας το σεντόνι
τώρα να σκίσει δεν μπορεί του ζόφου το πανί.
Άγκυρα 22. 8. 1949
(από το Τετράδιο Γυμνασμάτων, β΄, Ίκαρος 1976)




«Τι σας δίνει περισσότερη χαρά και ξεκούραση στις ώρες της σχολης σας;»
- «Η μουσική, το βιβλίο, -κι οι γάτες μου. Οι γάτες μου, έπειτʼ από τους γονείς μου, είναι οι τελευταίοι συγγενείς μου, κι απʼ τους φίλους μου, οι πιο αγαπημένοι.»
Από συνέντευξη του Ναπολέωντα Λαπαθιώτη στο περιοδικό “Νεοελληνικά Γράμματα» στις 09.04.1938




Οι αναβλύζουσες πηγές :

http://www.poiein.gr/archives/4525/index.html

http://belleviefacile.blogspot.com/2...g-post_18.html

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

a-fanis

Νεοφερμένος

Το avatar του χρήστη a-fanis
Ο a-fanis αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 50 ετών . Έχει γράψει μόλις ένα μήνυμα.

O a-fanis έγραψε στις 20:59, 19-03-09:

#35
Hταν ενας γατος,μαυρος,πονηρος,καθε που εβραδιαζε ντυνονταν γαμπρος

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 39 ετών . Έχει γράψει 3,564 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 08:15, 25-03-09:

#36


Γατοβίνδεο...

Catworld.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

DrStrangelove

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη DrStrangelove
Ο DrStrangelove αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Μοντέλο . Έχει γράψει 4,005 μηνύματα.

O DrStrangelove έγραψε στις 11:13, 29-03-09:

#37
OΙ ΓΑΤΕΣ Τ' ΑΙ-ΝΙΚΟΛΑ

Τον δ'άνευ λύρας όμως υμνωδεί
θρήνον Ερινύος
αυτοδίδακτος έσωθεν
θυμός, ου το παν έχων
ελπίδος φίλον θράσος

Αγαμένων. 990 επ.

"Φαίνεται ο Κάβο-Γάτα...'', μου είπε ο καπετάνιος
δείχνοντας ένα χαμηλό γιαλό μέσα στο πούσι
τ'άδειο ακρογιάλι ανήμερα Χριστούγεννα,
''...και κατά τον Πουνέντε αλάργα το κύμα γέννησε την
Αφροδίτη.
λένε τον τόπο Πέτρα του Ρωμιού.
Τρία καρτίνια αριστερά !''
Είχε τα μάτια της Σαλώμης η γάτα που έχασα τον άλλο
χρόνο
κι ο Ραμαζάν πως κοίταζε κατάματα το θάνατο,
μέρες ολόκληρες μέσα στο χιόνι της Ανατολής
στον παγωμένο ήλιο
κατάματα μέρες ολόκληρες ο μικρός εφέστιος θεός.
Μη σταθείς ταξιδιώτη.
''Τρία καρτίνια αριστερά" μουρμούρισε ο τιμονιέρης.

....ίσως ο φίλος μου να κοντεστέκουνταν,
ξέμπαρκος τώρα
κλειστός σ'ένα μικρό σπίτι με εικόνες
γυρεύοντας παράθυρα πίσω απ'τα κάδρα.
Χτύπησε η καμπάνα του καραβιού
σαν τη μονέδα πολιτείας που χάθηκε
κι ήρθε να ζωντανέψει πέφτοντας
αλλοτινές ελεημοσύνες.

"Παράξενο'', ξαναείπε ο καπετάνιος.
''Τούτη η καμπάνα - μέρα που είναι -
μου θύμισε την άλλη εκείνη, τη μοναστηρίσια.
Διηγότανε την ιστορία ένας καλόγερος
ένας μισότρελλος, ένας ονειροπόλος.

''Τον καιρό της μεγάλης στέγνιας,
-σαράντα χρόνια αναβροχιά-
ρημάχτηκε όλο το νησί.
πέθαινε ο κόσμος και γεννιούνταν φίδια.
Μιλιούνια φίδια τούτο τ'ακρωτήρι,
χοντρά σαν το ποδάρι ανθρώπου
και φαρμακερά.
Το μοναστήρι τ'Αι -Νικόλα το είχαν τότε
Αγιοβασιλείτες καλόγεροι
κι ούτε μπορούσαν να δουλέψουν τα χωράφια
κι ούτε να βγάλουν τα κοπάδια στη βοσκή.
Τους έσωσαν οι γάτες που αναθρέφαν.
Την κάθε αυγή χτυπούσε μια καμπάνα
και ξεκινούσαν τσούρμο για τη μάχη.
'Ολη μέρα χτυπιούνταν ως την ώρα
που σήμαιναν το βραδινό ταγίνι.
Απόδειπνα πάλι η καμπάνα
και βγαίναν για τον πόλεμο της νύχτας.
'Ητανε θαύμα να τις βλέπεις,λένε,
άλλη κουτσή, κι άλλη στραβή, την άλλη
χωρίς μύτη, χωρίς αυτή, προβιά κουρέλι.
'Ετσι με τέσσερις καμπάνες την ημέρα
πέρασαν μήνες, χρόνια, καιροί κι άλλοι καιροί.
'Αγρια πεισματικές και πάντα λαβωμένες
ξολόθρεψαν τα φίδια μα στο τέλος
χαθήκανε. δεν άντεξαν τόσο φαρμάκι.
Ωσάν καράβι καταποντισμένο
τίποτε δεν άφησαν στον αφρό
μήτε νιαούρισμα, μήτε καμπάνα.
Γραμμή !
Τι να σου κάνουν οι ταλαίπωρες
παλεύοντας και πίνοντας μέρα και νύχτα
το αίμα το φαρμακερό των ερπετών.
Αιώνες φαρμάκι. Γενιές φαρμάκι".
"Γραμμή !" αντιλάλησε αδιάφορος ο τιμονιέρης.

Τετάρτη, 5 Φεβρουαρίου 1969

Γ.Σεφέρης

Το ποίημα όποτε το διαβάζω, νοιώθω κάτι να με ηλεκτρίζει. Μπορεί κι άλλοι να το'νοιωσαν, δεν ξέρω. Είναι απ'το Ημερολόγιο Καταστρώματος, Γ'.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη DrStrangelove : 29-03-09 στις 11:26. Αιτία: ταλαίπωρες (οι γάτες)
3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Μελιώ (-Το Νου Σου Στην- Αμέλεια)

Πολύ δραστήριο μέλος

Το avatar του χρήστη Μελιώ
H -Το Νου Σου Στην- Αμέλεια αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 548 μηνύματα.

H Μελιώ το παπί έκανε πιπί στο Μισισιπή και έγραψε στις 00:44, 08-04-09:

#38
Ας προτείνουμε μερικά πολύ όμορφα βιβλία που αφορούν τις γάτες και αξίζει κανείς να τα διαβάσει

1 ) Ιστορίες για γάτες – Εκδόσεις :Ινστιτούτο του βιβλίου –Α. Καρδαμιτσα .

Από το μυθο του Αισώπου για τη γάτα και την Αφροδίτη , τα αισθηματικά προβλήματα μιας αγγλίδας γάτας του Μπαλζακ , το μαύρο γάτο του Αλλαν Πόε , η γάτα που πήγαινε παντού μόνη της του Κίπλινγκ , εως τον Παράδεισο των γάτων του Ζολά .. κ.α …… πρόκειται για ένα σημειωματάριο θα έλεγα με κείμενα που αφιέρωσαν μεγάλοι συγγραφείς για το λατρεμένο χνουδωτό πλάσμα συγκεντρωμένα σε αυτό το νιαουρίστικο βιβλίο .
Στο κείμενο του Μπωντλαίρ με τίτλο το ρολόι όπου αναφέρει πως οι Κινέζοι βλέπουν την ώρα στα μάτια μιας γάτας αντιγράφω :
" …. Κι αν κανένας ανεπιθύμητος ερχόταν να μʼ ενοχλήσει την ώρα που το βλέμμα μου αναπαύεται πάνω της , αν κανένα μισαλλόδοξο Πνεύμα , κανένας ανάποδος δαίμονας μου έλεγε :
Τι κοιτάς με τέτοια επιμέλεια ; Τι ψάχνεις να βρεις στα μάτια αυτού του πλάσματος ; Βλέπεις μέσα τους την ώρα άσωτε , ακαμάτη θνητέ ;
Θα απαντούσα χωρίς να διστάσω : Ναι βλέπω την ώρα : είναι η Αιωνιότητα ! "


2 ) Δον Νερο Κορλεόνε – μια γατοιστορία της Ελκε Χαιντενραϊχ εκδόσεις γράμματα , μια ιστορία για ένα γάτο που ζει σε ένα κτήμα ώσπου μια μέρα τρυπώνει από το παράθυρο στο εξοχικό σπιτάκι του λόφου και ανακαλύπτει τι θα πει γατίσια ζωή – γεμάτη αφράτα χαλιά , μαλακούς καναπέδες , λουκάνικα και ζεστό γαλατάκι …
Σʼ αυτή την γλυκειά και πανέξυπνη ιστορία οι άνθρωποι είναι απλοί και τα ζώα περίπλοκα …και η νοσταλγία το πιο ισχυρό συναίσθημα .

3 ) Η τελευταία μαύρη γάτα – Ευγένιος Τριβιζάς
Ο γνωστός μοναδικός στο είδος του Τριβιζάς , ο τίτλος τα λέει όλα , ο διωγμός του διαφορετικού , του αλλιώτικου που πάνω του ρίχνουμε όλα τα στραβά μας εν προκειμενω η μαύρη γάτα .

4 ) " Μη πατάτε τις ουρές " και το " … και άλλες ουρές " της Μαριέλλη Σφακιανάκη –Μανωλίδου εκδόσεις Οδυσσέας , υπέροχα και αυτοβιογραφικά και τα δύο , δεν τα λες βέβαια καθαρόαιμα γατικά αναγνώσματα μιας και έχουν περίοπτη θέση στις διηγήσεις της και οι σκύλοι όμως σίγουρα είναι βιβλία όπου ξεχιλίζει η πρώτη αρετή των ζώων - όπως αναφέρει στον πρόλογο ο Νίκος Δήμου - , η ανθρωπιά !



Για όσους έχουν αναρωτηθεί για το αν μιλάνε οι γάτες , θα τους απαντήσω πως φυσικά μιλάνε , και είναι γλωσσομαθή όντα μπορείς να τους μιλήσεις σε όποια διάλεκτο θες και θα σε καταλάβουν … εννοείται πως μαθαίνουν τη γλώσσα του " αφεντικού " τους αλλά ταχύτατα μπορούν να συννενοηθούν και με άλλα γλωσσικά ιδιώματα .
Συχνά τους μιλάω κινέζικα ( που δεν ξέρω ) ή ρώσικα ( που επίσης δεν ξέρω ) η αλήθεια είναι πως στην αρχή παθαίνουν ένα ντουβρουτζά , γρήγορα όμως συννενοούμαστε μια χαρά .
Θα μου επιτρέψετε να ομολογήσω πως έχω κάνει πολύ καλύτερες συζητήσεις με γάτες από ότι με ανθρώπους ειδικά όταν αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν ίχνος ανθρωπιάς όπως προανέφερε και ο Νίκος Δήμου.




Ιδού και οι αποδείξεις ... θα μου επιτρέψετε να παραθέσω και την ακριβή .....την πιο ακριβή μου μετάφραση





-έλεος
- μα έρχομαι εγώ ποτέ να σε ξυπνήσω ;
-το σιχαίνομαι αυτό που κάνεις
-πόσο καιρό ; κανα 2 χρόνια ;
- τι δυο λεπτά ..2 χρόνια λέμεεεε
- σιγά μη κάνω και συμφωνία
- σε μισώ ( λατρεία )






- πεινάω
- κι εγώ
- και ο βλαξ τι κάνει ;
- μας τραβάει βίδεο πάλι
- ας κάνουμε τους καλούς
- ναι , ναι να τελιώνει με την αηδία
- βαριέμαι να του χαμογελάσω
- κι εγώ
- τι λες να φάμε σήμερα
- πλαστικές αηδίες
- πάλι ; πφφ
-αφού βαριέται να μαγειρεύει
-… μʼ αγαπάς ;
- άσχετο ..
- έλα πες …
- αφου ξες
-έλααα εγώ τόσα νάζια σου κάνω.. κοίτα …
- θα με κάνεις μπάνιο ;
- πάλι σεξ θες ;
- όχιιι κάνε με μπάνιο έεελλααα
- ουφ θα σε κάνω
που κυλιόσουνα πάλι και μυρίζεις γρασίδι ;
- είχα πάει να σου φέρω μια πεταλουδίτσα να παίξουμε …σκληρέ ...





Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 39 ετών . Έχει γράψει 3,564 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 02:24, 07-10-09:

#39
Σε μια μιαρή πόλη όπου οι γάτες πάντα τραγουδούν,

ένας μοναχικός beat γάτα ποιητής ερωτεύεται την ντίβα τραγουδιάρα γάτα με το λευκό φόρεμα!

Όταν μια σκοτεινή και μαύρη φιγούρα πιο βαθιά κι απʼ το σκοτάδι ξεπροβάλει απʼ το όχι και τόσο πουθενά απαγάγοντας την τραγουδίστρια της πόλης για τα σατανικά του μουσικά σχέδια ο ποιητής καλείτε να σώσει την μούσα του και να βάλει τέλος στις ανόσιες νότες που απειλούν την πόλη!

Ένα ολάκερο ποίημα του Eddie White απαγγελμένο από τη φωνή του Nicholas Edward Cave γίνεται το απόλυτο noir animation.

Έμπνευση του σκηνοθέτη για τον χαρακτήρα του beat γάτα ποιητή υπήρξε ο Jack Kerouac ενώ το ποίημα και η ατμόσφαιρα γαλουχήθηκαν πάνω στα στοιχειά που μάζευε κάποτε ο Edgar Allan Poe.



Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

venividivici

Τιμώμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη venividivici
H venividivici αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 16,737 μηνύματα.

H venividivici έγραψε στις 11:45, 23-10-09:

#40
"Ντολορές με τις δώδεκα ουρές" το αγαπημένο τραγούδι του μαύρου γάτου Κοψονούρη
από το βιβλίο του Ευγένιου Τριβιζά "Η τελευταία μαύρη γάτα"

Η ψιψίνα η Ντολορές
είχε την πιο όμορφη
απ΄όλες τις ουρές!

Και οι γάτοι κάνανε ουρά
για να δούνε να κουνάει
την ωραία της ουρά!

Ναι, οι γάτοι κάναν χάζι,
όποτε την κούναγε με νάζι!

Είσαι φίνα
και τσαχπίνα!
Είσαι απίθανη ψιψίνα,
Ντολορές!
Αχ! Να 'χες όχι μια
αλλά δώδεκα ουρές!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη venividivici : 23-10-09 στις 11:50. Αιτία: διόρθωση στίχων
2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

DrStrangelove

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη DrStrangelove
Ο DrStrangelove αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Μοντέλο . Έχει γράψει 4,005 μηνύματα.

O DrStrangelove έγραψε στις 11:50, 23-10-09:

#41
Αρχική Δημοσίευση από venividivici
"Ντολόρες με τις δώδεκα ουρές" από το βιβλίο του Ευγένιου Τριβιζά "Η τελευταία μαύρη γάτα"
Δεν ξεχνιούνται αυτά τα δώρα, κι ας μας τα πετάνε στο καλάθι των αχρήστων κάποια μέρα Καταπληκτικό βιβλίο.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 39 ετών . Έχει γράψει 3,564 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 14:01, 11-11-09:

#42
Αχ, γιατί να είμαι γάτα!
- Γάτα μου αγαπημένη γιατί είσαι μουτρωμένη?

- Δεν μ΄αρέσει η ουρά μου ούτε το νιαούρισμά μου.
Μοιάζω με χοντροπατάτα.Αχ,γιατί να είμαι γάτα!

- Να σε κάνω παπαγάλο?Λέγε γρήγορα Μαγδάλω!
Αν δεν ήσουν αυτό που είσαι τι θα ήθελες να είσαι?

- Κάτι καλύτερο από γατί. Μόνο που μάγε μου δεν ξέρω τί.

- Άμπρα Κατάμπρα και λάδι και ξύδι πλοίαρχος γίνε και φύγε ταξίδι!


- Φοβάμαι τον ωκεανό! Κάνε με κάτι στεριανό!

- Καλά. Άμπρα Κατάμπρα πιλάφι και πουρές γίνε μαιμού Μαγδάλω
και κάνε μου χαρές!

- Μπρος γκρεμός και ζούγκλα πίσω. Όχι!Δεν μπορώ να ζήσω μες στης
μπανανιάς τα φύλλα και να παντρευτώ γορίλα!

- Άμπρα Κατάμπρα και σκόρδα πλεξούδα γίνε ή μέλισσα ή πεταλούδα!

- Το πρόβλημά μου πάλι δεν το έλυσα.Καθόλου δεν μ΄αρέσει να ΄μαι
μέλισσα.Πετάω στον αέρα και ζαλίζομαι,μυρίζω τα λουλούδια και φταρνίζομαι!

- Άμπρα Κατάμπρα πάλι και μήλο και αχλάδι γίνε λαγός και πήδα συνέχεια στο λιβάδι!

- Πώς σου ήρθε? Πρώτα πρώτα δεν μ΄αρέσουν τα καρότα!

- Άμπρα Κατάμπρα τότε και δυο αυγά μελάτα γίνε ξανά Μαγδάλω η όμορφή μου γάτα!


- Ζήτω! Ξανάγινα γάτα! Να με πειράζεις σταμάτα.

- Γάτα μου αγαπημένη είσαι ευχαριστημένη?

- Πάρα πολύ! Το αλάτι δώς΄μου κι άσε με να΄ μαι ο εαυτός μου. Δεν θέλω να΄ μαι
τίποτ΄άλλο παρά η γάτα η Μαγδάλω!

Μαριανίνα Κριεζή

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Πατρεύς (Πέτρος)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Πατρεύς
Ο Πέτρος αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Μεταπτυχιακός Φοιτητής/τρια . Έχει γράψει 2,714 μηνύματα.

O Πατρεύς με φόβο και πάθος έγραψε στις 15:02, 11-11-09:

#43
Αν και δεν έχω εντρυφήσει πολύ στη γατοφιλοσοφία, θα βάλω δύο τραγούδια αφιερωμένα στις γάτες. Ένα του Ροσίνι κι ένα ρεμπέτικό...




(Εδώ η γάτα είναι η αλληγορία της άπιστης γυναίκας)

Υ.Γ. Dr. Strnagelove, κι εμένα "Οι γάτες τ' Αι Νικόλα είναι ένα από τ'αγαπημένα μου ποιήματα του ημερολογίου καταστρώματος Γ΄ (που είναι κατ'εμέ η καλύτερη ποιητική συλλογή του Γ. Σεφέρη), αν και ο στίχος «αντιλάλησε αδιάφορα ο τιμονιέρης» είναι μια από τις ακυρολεξίες που υπάρχουν στην ποίηση του Σεφέρη (δεν υπάρχει αντίλαλος στη θάλασσα...)

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

venividivici

Τιμώμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη venividivici
H venividivici αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 16,737 μηνύματα.

H venividivici έγραψε στις 19:45, 11-11-09:

#44
Oι ναυτικοί στα φορτηγά πάντα μια γάτα τρέφουν,
που τη λατρεύουνε, χωρίς να ξέρουν το γιατί,
κι αυτή, σαν απ' τη βάρδια τους σχολάνε κουρασμένοι,
περήφανη στα πόδια τους θα τρέξει να τριφτεί.

Tα βράδια, όταν η θάλασσα χτυπάει τις λαμαρίνες,
και πολεμάει με δύναμη να σπάσει τα καρφιά,
μέσα στης πλώρης τη βαριά σιγή, που βασανίζει,
είναι γι' αυτούς σα μια γλυκιά γυναικεία συντροφιά.

Eίναι περήφανη κι οκνηρή, καθώς όλες οι γάτες,
κι είναι τα γκρίζα μάτια της γιομάτα ηλεκτρισμό·
κι όπως χαϊδεύουν απαλά τη ράχη της, νομίζεις
πως αναλύεται σ' ένα αργό και ηδονικό σπασμό.

Στο ρεμβασμό και στο θυμό με τη γυναίκα μοιάζει
κι οι ναύτες περισσότερο την αγαπούν γι' αυτό·
κι όταν αργά και ράθυμα στα μάτια τούς κοιτάζει,
θαρρείς έναν παράξενο πως φέρνει πυρετό.

Tης έχουν πάντα στο λαιμό μια μπακιρένια γύρα,
για του σιδέρου την κακήν αρρώστια φυλαχτό,
χωρίς όμως, αλίμονο, ποτέ να κατορθώνουν
να την φυλάξουν απ' το μαύρο θάνατο μ' αυτό.

Γιατί είναι τ' άγρια μάτια της υγρά κι ηλεκτρισμένα
κι έτσι άθελα το σίδερο το μαύρο το τραβά,
κι ουρλιάζοντας τρελαίνεται σ' ένα σημείο κοιτώντας
φέρνοντας δάκρυα σκοτεινά στους ναύτες και βουβά.

Λίγο πριν απ' το θάνατον από τους ναύτες ένας,
―αυτός οπού 'δε πράματα στη ζήση του φριχτά―
χαϊδεύοντάς την, μια στιγμή στα μάτια την κοιτάζει
κι ύστερα μέσ' στη θάλασσα την άγρια την πετά.

Kαι τότε οι ναύτες, που πολύ σπάνια λυγά η καρδιά τους,
πάνε στην πλώρη να κρυφτούν με την καρδιά σφιχτή,
γεμάτη μια παράξενη πικρία που όλο δαγκώνει,
σαν όταν χάνουμε θερμή γυναίκα αγαπητή.

Νίκος Καββαδίας

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Μελιώ (-Το Νου Σου Στην- Αμέλεια)

Πολύ δραστήριο μέλος

Το avatar του χρήστη Μελιώ
H -Το Νου Σου Στην- Αμέλεια αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 548 μηνύματα.

H Μελιώ το παπί έκανε πιπί στο Μισισιπή και έγραψε στις 01:33, 12-11-09:

#45

The Aristocats




Πως μου είχε διαφύγει τόσο καιρό αυτή η λατρεμένη γατοταινία ?
Ντροπή μου που δεν την είχα αναφέρει μέχρι σήμερα σ' αυτό το θέμα ...
Από τις πιο αγαπημένες μου όσες φορές κι αν τη δω .. νιάου !





Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

6 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Isiliel (Φεγγάρω)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Isiliel
H Φεγγάρω αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 9,049 μηνύματα.

H Isiliel Salus populi suprema lex esto έγραψε στις 09:21, 13-11-09:

#46
Αρχική Δημοσίευση από Μελιώ
Ο Νομπελίστας T.S. Eliot ήταν ένας αθεράπευτα γατόβιος , οι γάτες υπήρξαν γι αυτόν η έκφραση της παιδικότητάς του , της σκανδαλιάρικης διάθεσής του και του πόθου του για ανεξαρτησία και διασκέδαση .

Στη ποιητική του συλλογή που κυκλοφορεί στην Ελλάδα με τον τίτλο :
« Το Εγχειρίδιο Πρακτικής Γατικής του Γερο Πόσουμ » , διαβάζουμε στην εισαγωγή « … Ο Έλιοτ φαίνεται να προσπαθούσε σʼ όλη του τη ζωή να επιτρέψει στον εαυτό του να χαρεί δημόσια και απροκάλυπτα . Ως άνθρωπος το κατόρθωσε στον δεύτερο γάμο του . Ως ποιητής στην εν λόγω συλλογή ».


Στη συλλογή αυτή του Eliot βασίστηκε το πολυβραβευμένο μιούζικαλ του Andrew Lloyd Webber, "Cats" (1982), το οποίο έχει μεταφραστεί σε πάνω από 20 γλώσσες και παίζεται με επιτυχία σε όλο τον κόσμο.
Μεταξύ των βραβείων που έχει αποσπάσει είναι και ένα Tony Award για την εξαιρετική μουσική του.



Ένα από τα πιο γνωστά τραγούδια της παράστασης, το Memory που παραθέτω τραγουδισμένο από την γάτα Grizabella (Elaine Paige). Τους στίχους έγραψε ο Trevor Nunn που έκανε και τη σκηνοθεσία της παράστασης:



Ένα ακόμη πολύ αγαπημένο:



Introduced in his poem Song of the Jellicles, they were originally depicted by Eliot as common black-and-white cats whose daytime nature is peaceful, pleasant and restful — but who possess an active love of nightlife. Specifically, Eliot mentions that they like to gather at an event called the "Jellicle Ball". [Wiki]

Και μερικές καλές στιγμές:





...νιαρ, βαθυστόχαστο!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

6 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

venividivici

Τιμώμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη venividivici
H venividivici αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 16,737 μηνύματα.

H venividivici έγραψε στις 16:13, 14-11-09:

#47






καναπεδάκια για γάτες

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη venividivici : 14-11-09 στις 17:09. Αιτία: δεν φαίνονταν οι εικόνες από το email
4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

venividivici

Τιμώμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη venividivici
H venividivici αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 16,737 μηνύματα.

H venividivici έγραψε στις 13:56, 16-11-09:

#48
"Ο γάτος της οδού Σμολένσκη" το βρήκα σε κατάστημα της unicef, που πήγα για να αγοράσω δώρα για τα παιδιά φίλων μου και κατενθουσίαστηκα ξεφυλλίζοντας το....«…πάνω απ' όλα η μουσική!», σκεφτόταν ο γατούλης.


Το βιβλίο "Ο γάτος της οδού Σμολένσκη" εντάσσεται στη σειρά με τίτλο "Ιστορίες με γάτους", που δημιούργησαν ο πολυβραβευμένος συγγραφέας παιδικών βιβλίων Χρήστος Μπουλώτης και οι εκδόσεις "Ελληνικά Γράμματα".

1.Ο Γάτος Λεοπόλδος στη Σχολή Καλών Τεχνών
2.Ο γάτος που έκλαιγε μαργαριτάρια
3.Η σκυλίσια ζωή του γάτου Τζον Αφεντούλη
4.Ο Μητσόγατος στη Λαϊκή Αγορά
5.Ο Γάτος της οδού Σμολένσκη

ΚΡΙΤΙΚΗ για το βιβλίο "Ο γάτος της οδού Σμολένσκη":

"Τα Εξάρχεια, ο Στρέφης, δεν είναι μόνο το πεδίο του φοιτητόκοσμου, των θυμωμένων νέων, των μπαρ και των συγκρούσεων που περιγράφουν οι εφημερίδες. Είναι καταρχήν μια γειτονιά που κρατάει πολλά από τα παλιά δίπατα σπίτια της, τα μπακάλικα, τους φούρνους, τη λαϊκή αγορά της, τους ανθρώπους της. Είναι η γειτονιά που άνθρωποι και ζωντανά, γνωρίζονται μεταξύ τους.

Ο γάτος της οδού Σμολένσκη συντροφιά με έναν κουρδιστό ποντικούλη ζούσε πράγματι εκεί και, κατά τα λεγόμενα του συγγραφέα, σεργιάνιζε ελεύθερος το στενό και τα σπίτια του. Εκείνο όμως που προτιμούσε ήταν το σπίτι της κυρίας Λελέ, το διαμέρισμα με το πιάνο, τη Μάρω που πασχίζει να μεταδώσει στα παιδιά γνώσεις και τον παππού από το Ροστόβ, στο κάδρο του δωματίου. Το φιλόμουσο γατί ανακαλύπτει, μαζί με τον αναγνώστη, τις καλές πλευρές της ζωής, την αγάπη και τη δύναμη της μουσικής, την ανεκτικότητα, τα όνειρα που συναρπάζουν και δε σβήνουν, την αφοσίωση στο σκοπό, τις μνήμες από μακρινές πατρίδες.

Κι όταν φτάνει η ώρα, ο γατούλης, ο κεραμιδόγατος, γίνεται κι αυτός φωτογραφία παρέα με τον καλό του φίλο τον παππού. Είναι ένας θάνατος απαλλαγμένος από πόνο, μια απώλεια που αφήνει στο πρόσωπα του παραμυθιού μόνο όμορφα συναισθήματα [...]"

Μαρίζα Ντεκάστρο, Τα Νέα, Βιβλιοδρόμιο

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Isiliel (Φεγγάρω)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Isiliel
H Φεγγάρω αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 9,049 μηνύματα.

H Isiliel Salus populi suprema lex esto έγραψε στις 18:33, 13-05-10:

#49









Από το site: The Oat Meal (thanks gademis)

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

5 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Isiliel (Φεγγάρω)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Isiliel
H Φεγγάρω αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 9,049 μηνύματα.

H Isiliel Salus populi suprema lex esto έγραψε στις 11:06, 22-02-12:

#50
Αποσπάσματα από το ημερολόγιο ενός σκύλου.


8:00 πμ – Φαγητό! Το αγαπημένο μου!
9:30 πμ – Βόλτα με το αυτοκίνητο! Το αγαπημένο μου!
9:40 πμ – Βόλτα στο πάρκο! Το αγαπημένο μου!
10:30 πμ – Τρίψιμο και πλύσιμο! Το αγαπημένο μου!
12:00 μμ – Γεύμα! Το αγαπημένο μου!
1:00 μμ – Παιχνίδι στην αυλή! Το αγαπημένο μου!
5:00 μμ – Πλαστικά κόκαλα! Το αγαπημένο μου!
3:00 μμ – Κυνήγι της ουράς μου! Το αγαπημένο μου!
7:00 μμ – Παιχνίδι με την μπάλα μου! Το αγαπημένο μου!
8:00 μμ – Ουάου, τηλεόραση με τ’ αφεντικά! Το αγαπημένο μου!
11:00 μμ – Ύπνος στο κρεβάτι τους! Το αγαπημένο μου!



Αποσπάσματα από το ημερολόγιο ενός γάτου.



Ημέρα 983 της ομηρίας μου.
Οι απαγωγείς μου συνεχίζουν να με χλευάζουν με παράξενα κρεμαστά αντικείμενα.
Γευματίζουν με φρέσκο κρέας, ενώ οι υπόλοιποι τρόφιμοι κι Εγώ, τρώμε σιχαμερό κιμά και κάτι ξερά μπισκοτάκια.

Παρά το ότι κάνω σαφές πως περιφρονώ τις άθλιες αυτές μερίδες, ωστόσο πρέπει να τρώω κάτι για να διατηρώ τη δύναμή μου.
Το μόνο πράγμα που με κρατάει σε εγρήγορση, είναι το όνειρό μου να αποδράσω.
Σε μια απόπειρά μου να τους κάνω να με αηδιάσουν, ξέρασα πάνω στο χαλί.

Σήμερα, αποκεφάλισα ένα ποντίκι και άφησα το ακέφαλο πτώμα του μπροστά στα πόδια τους. Ήλπιζα ότι κάτι τέτοιο θα επέφερε φόβο στην καρδιά τους, μιας και αναδεικνύει περίτρανα τι είμαι ικανός να κάνω.
Τελικά, αυτό που πέτυχα ήταν κάποιες συγκαταβατικές παρατηρήσεις από μέρους τους για το πόσο καλός μικρός κυνηγός είμαι.
Μπάσταρδοι!

Απόψε υπήρξε κάποιο είδος συνέλευσης μεταξύ των συνεργών. Ήμουν απομονωμένος μέσα σε ένα δωμάτιο καθ’ όλη τη διάρκεια της παραπάνω συνωμοσίας.
Ωστόσο, μπορούσα να ακούσω τους θορύβους και να μυρίσω το φαγητό. Το αυτί μου έπιασε κάποια στιγμή, ότι ο περιορισμός μου οφειλόταν στη δύναμη των «αλλεργιών».
Πρέπει να μάθω τι ακριβώς σημαίνει αυτό και πως θα το εκμεταλλευθώ υπέρ μου.

Σήμερα, παραλίγο να καταφέρω να δολοφονήσω έναν από τους βασανιστές μου στριφογυρνώντας γύρω από τα πόδια του ενώ περπατούσε.
Να θυμηθώ να το προσπαθήσω και αύριο, αλλά την ώρα που βρίσκεται στην κορυφή της σκάλας.

Είμαι πεπεισμένος ότι οι άλλοι φυλακισμένοι εδώ, είναι λακέδες τους και «καρφιά».

Ο σκύλος απολαμβάνει

πηγή

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

5 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση
Απάντηση στο θέμα

Χρήστες

  • Τα παρακάτω 0 μέλη και 1 επισκέπτες διαβάζουν μαζί με εσάς αυτό το θέμα.
     
  • (View-All Tα παρακάτω 0 μέλη διάβασαν αυτό το θέμα τις τελευταίες 30 μέρες:
    Μέχρι και αυτή την στιγμή δεν έχει δει το θέμα κάποιο ορατό μέλος

Μοιραστείτε το

...με ένα φίλο

...με πολλούς φίλους