Το e-steki είναι μια από τις μεγαλύτερες ελληνικές διαδικτυακές κοινότητες με 66,106 εγγεγραμμένα μέλη και 2,388,260 μηνύματα σε 74,663 θέματα. Αυτή τη στιγμή μαζί με εσάς απολαμβάνουν το e-steki άλλα

Καλώς ήρθατε στο e-steki!

Εγγραφή Βοήθεια

Επέτειος του Όχι - Έπος του 40

venividivici

Τιμώμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη venividivici
H venividivici αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 16,737 μηνύματα.

H venividivici έγραψε στις 09:29, 27-10-09:

#1
Ας μοιραστούμε σε αυτό το θέμα, ιστορίες που έχουμε ακούσει από τους παππούδες μας για τα δύσκολα χρόνια της κατοχής.

Είναι πιο ενδιαφέρον να ακούς ή να διαβάζεις βιωματικές ιστορίες πρωταγωνιστών είτε της πρώτης, είτε της τελευταίας γραμμής, παρά το αποστειρωμένο βιβλίο της ιστορίας και των ιστορικών που αναλύουν τα γεγονότα μέσα απο την πολιτικο-οικονομικο-κοινωνικής τους διάσταση, αφαιρώντας το συναίσθημα.

Κάνοντας την αρχή θυμάμαι τη γιαγιά μου - παιδάκι καθώς ήμουν, είχα αποφασίσει να την βοηθήσω να καθαρίσουμε πατάτες για να κάνει δυο τηγανιές για τα πολλά εγγόνια της, όταν ξαφνικά μου φώναξε, γιατί καθάριζα χοντρόφλουδα τις πατάτες.
Όχι έτσι βρε μικρή, πετάς τη μισή πατάτα μου είπε, κοίτα πως την καθαρίζω εγώ....στα παιδικά μου μάτια, η γιαγιά μου φάνηκε μαστόρισσα στο καθάρισμα της πατάτας αφού η φλούδα ήταν αραχνούφαντη, σαν ζελατίνα και φαινόταν ευδιάκριτα το μαχαίρι.....εντυπωσιάστηκα!!!!
Αργότερα έμαθα από τη μάνα του, ότι κατά την κατοχή, είχε πέσει πολύ πείνα, γιατί οι κατακτητές έπαιρναν με τη βία όλη τη σοδειά από πατάτες, ελιές και άλλα είδη πρώτης ανάγκης και το να καταφέρεις να "κλέψεις" έστω δυο πατάτες για να ταίσεις τα παιδιά σου ήταν κάτι πολύ δύσκολο, οπότε έπρεπε να εκμεταλλευτείς και το μικρότερο ίχνος καθαρισμένης πατάτας από τη φλούδα

Ακόμη και σήμερα όταν καμμιά φορά εξακολουθώ να καθαρίζω χοντρόφλουδα τις πατάτες, θυμάμαι και νοσταλγώ τη γιαγιά μου..... για κάτι που εμάς μας φαίνεται χαζομαρίστικο - ε σιγά πατάτα είναι - για τους παππούδες μας που περάσαν κατοχή κάτι σπουδαίο για την επιβίωση των ίδιων και των παιδιών τους.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη venividivici : 27-10-09 στις 10:21.
4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

dimitral

Δραστήριο Μέλος

Το avatar του χρήστη dimitral
H dimitral αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 39 ετών . Έχει γράψει 209 μηνύματα.

H dimitral έγραψε στις 13:44, 27-10-09:

#2
εγω θυμαμαι την γιαγια μου που μου ελεγε οποτε ειχαμε φακες κι εγω γκρινιαζα οτι δεν μου αρεσουν την ιδια ιστορια.
στην κατοχη μια μερα στο συσιτιο εδιναν φακες κι οπως εριχναν με την κουταλα το φαγητο μεσα στις κουπες , σε ενα κοριτσακι εσταξε λιγο κατω.και τοτε αυτη και η αδελφουλα της εσκυψαν και το εγλειψαν .( κι ακουλουθουσαν τα γνωστα ,εσυ αχαριστη που το εχεις στο τραπεζι σου δεν το εκτιμας )
καθε φορα με επειθε και ετρωγα ,οχι γιατι μπορουσα να αντιληφθω απολυτα αυτο που μου περιεγραφε ,αλλα επειδη καθε φορα τα ματια της βουρκωναν.κι εγω καταλαβαινα οτι το να φαω τις φακες για εκεινην ηταν παρα πολυ σημαντικο.

παντως εγω αρχισα να ψιλιαζομαι τι σημαινει πεινα ,τι σημαινει να παλευει ο ανθρωπος την ανεχεια με οση περισσοτερη αξιοπρεπεια μπορει,οταν διαβασα τα σταφυλια της οργης και τωρα τελευταια που ειδα το "ψυχη βαθια".

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Άγγελος

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Άγγελος
Ο Άγγελος αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 33 ετών , επαγγέλεται Ελεύθερος επαγγελματίας και μας γράφει απο Πάτρα (Αχαΐα). Έχει γράψει 9,663 μηνύματα.

O Άγγελος έγραψε στις 13:59, 27-10-09:

#3
εμενα και οι δυο παπουδες μου πολεμησαν στην αλβανια..ο του πατερα μου ,ηταν τραυματιοφορεας και με το μουλαρι εφερνε απο το μετωπο οποιους μπορουσε..μαλιστα μια φορα ενα αεροπλανο ιταλικο του εριξε βομβα και αυτος ενω ηταν κατω ενιωσε σαν η παναγια να τον καλυψε και να τον εσωσε..μετα οταν ξυπνησε -σωος- στο κοντινο νοσοκομειο ,θυμαται οτι μια απο τις νοσοκομες ηταν η μελινα μερκουρη!..τα ελεγε αυτα συνεχεια στον πατερα μου...

ο της μητερας μου ,για να αποφυγει μια βομβα απο αεροπλανο -παλι-επεσε σε εναν γκρεμο καβαλα πανω σε μια συκια η οποια απο την βομβα ηρθε τα πανω κατω..επιβιωσε ,αλλα εσκισε ολο το ποδι του απο τη βαση και τα γεννητικα οργνανα μεχρι κατω..,του εσωσαν το ποδι..αλλα παντα κουτσαινε καπως ,αλλα παντα ετρεχε και φορτωνοταν πολλα ψωνια -δεν υπηρχαν αυτοκινητα τοτε -,και ετσι δεν το εβαλε κατω..μοως απο το χτυπημα ειχε κανει προβλημα στα γενν. οργανα και τελικα πεθανε στα 75 περιπου απο καρκινο του προστατη ..δεν τον γνωρισα ποτε...πεθανε πριν γεννηθω..αλλα ευτυχως γνωρισα μικρος τον του πατερα μου..

αυτα σημαινει πολεμος...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

zanin

Περιβόητο Μέλος

Το avatar του χρήστη zanin
H zanin αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 31 ετών και μας γράφει απο Ηράκλειο (Αττική). Έχει γράψει 936 μηνύματα.

H zanin έγραψε στις 15:14, 27-10-09:

#4
η γιαγιά μουήταν η μικρότερη από τα 4 παιδιά. ζούσε στην κέρκυρα στους καστελάνους γύρους. η περιοχή δεν είχε γερμανούς, αλλά ιταλούς που από ότι μου είπε τους συμπεριφέροταν πολύ καλά...
βέβαια όσο καλά συμπεριφέρθηκαν στην γιαγιά μου, τις υπόλοιπες 3 αδελφές και την προγιαγιά( ο πτέρας της είχε πεθάνει ...), τόσο χάλια συμπεριφέρθηκαν οι συγγενείς που ενώ ΄ήξεραν πως ήταν χωρίς πατέρα και πάσχιζε η καημένη η μάνα της να τις ταϊσει αυτοί μια μέρα τους κλέψαν τις κουβέρτες και το λίγο φαί που είχαν δωσει οι ιταλοί που μένανε παραδίπλα..

η γιαγία μου επειδή ήταν πολύ μικρούλα και τσαχπίνα, γύρο στα 5,πήγαινε στους ιταλούς και τραγουδούσε και χόρευε και αυτοι της έδιναν φαί

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

qwertyuiop (Γιώργος)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη qwertyuiop
Ο Γιώργος αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 22 ετών , επαγγέλεται Μαθητής/τρια και μας γράφει απο Φιλοθέη (Αττική). Έχει γράψει 2,509 μηνύματα.

O qwertyuiop http://brizolaki.blogspot.com/ έγραψε στις 15:54, 27-10-09:

#5
Εμένα οι παππούδες μου δεν πολεμήσανε. Ο ένας ήταν αγέννητος κι ο άλλος 15 ετών. Ο δεύτερος δεν είπε ποτέ τίποτα, στη Λέσβο και στο χωριό του ειδικά δεν πολυκατάλαβαν ότι ήρθαν Γερμανοί. Ούτε πολυπείνασαν, τα είχαν καλά με αυτούς. Ο πατέρας του ήταν πολύ ψηλά ιστάμενος και ήταν σε γραφείο, ενώ της γιαγιάς μου είχε πεθάνει ήδη. Αυτή ηταν 8 χρονών τότε και θυμάται μόνο ότι τους πετούσαν καραμέλες.

Από την άλλη μεριά, αυτή του πατέρα μου, το νοιώσαν στο πετσί τους όσο δεν πάει. Ο ένας προπαππούς μου πολέμησε ατην Πίνδο, ο άλλος στη Θράκη όπου γλύτωσε φθηνά το χέρι του χάνοντας τρία δάχτυλα. Ο πρώτος γύρισε στην κρήτη με τα πόδια από την πίνδο ως τη μάνη από όπου και έφυγε σε καρυδότσουφλο ως τα το ρεθυμνο περπατώντας την υπόλοιπη απόσταση ως τη Δίκτη στο νομό Λασιθίου. Όλο αυτό με μια αρβύλα. Ο δεύτερος γύρισε λίγο καιρό μετά (λόγω του τραυματισμού του), αλλά πιο οργανωμένα, και είχε ενεργό αντιστασιακή δράση. Ο ιταλός διοικητής παραλίγο να τον εκτελέσει, αλλά πήγε η προγιαγιά μου κλαιγοντας μαζι με τα 7 παιδιά τους και στο τέλος τον άφησαν. Ο πρώτος παππούς σκεπτόμενος τα παιδιά του απλά έκανε φάρσες στους γερμανούς, όταν συνθηκολόγησαν οι Ιταλοί. Τους κάλεσε πιχι μια φορά και καλά για να φάνε κουνέλι το οποίο στην πραγματικότητα ήταν γάτες. (!) Άλλη μια φορά σκαρφάλωσε στα μαγειρεία τους τη νύχτα (ήταν κοντός και απίστευτα ευκίνητος) και έριξε ξυνοστάφυλα από πάνω κάνοντας το φαΐ σκ@τ@.

Πάντα, όποτε τα διηγούνταν όλα αυτά ήταν υπερήφανοι αλλά και με θολωμένο βλέμμα, προφανώς η ανακάλεση τέτοιων γεγονότων τους συγκινούσε. Ευτυχώς πρόλαβα τον έναν μέχρι τα 9 μου χρόνια (είχε πάθει σωρεία εγκεφαλικών και το μισοανάπηρό του χέρι κρεμόταν ατροφικό) και τον άλλον μέχρι τα 12. (πέθανε 106 ετών, ήσυχα, ανώδυνα, στον ύπνο του.)

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Great Chaos (Όττο)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Great Chaos
Ο Όττο αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 50 ετών , επαγγέλεται Παραγωγός και μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 3,520 μηνύματα.

O Great Chaos I took a wrong turn in the Freak Parade έγραψε στις 22:29, 27-10-09:

#6
Ο παππούς μου απ' την πλευρά της μάνας μου, υπηρετούσε τη θητεία του, όταν κηρύχτηκε ο πόλεμος. Ήταν λοιπόν από τους πρώτους που έφτασαν στο μέτωπο, από τη Θεσσαλονίκη στην Αλβανία με τα πόδια!! Από το τάγμα του, ήταν μετρημένοι στα δάχτυλα εκείνοι που γύρισαν ζωντανοί κι ακόμη λιγότεροι εκείνοι που παρέμειναν αρτιμελείς. Ο ίδιος έχασε ολόκληρο το δεξί του πόδι, μέχρι ψηλά στο μηρό. Είχε τραυματιστεί στον αστράγαλο, όμως μέχρι να τον πάνε στο ορεινό χειρουργείο, είχε ξεκινήσει η γάγγραινα. Τον έβαλαν 23 φορές στο χειρουργείο και του έκοψαν το πόδι φέτα φέτα, χωρίς αναισθητικό, δίνοντάς του μόνο ένα ξύλο να βάλει ανάμεσα στα δόντια του, για να μην δαγκώσει και κόψει τη γλώσσα του!! Η γάγγραινα συνεχώς προχωρούσε, σώθηκε τελευταία στιγμή. Έχω λοιπόν διάφορες ιστορίες να διηγηθώ, μιας και αυτός ο παππούς μου ήταν ο πιο αγαπημένος μου και καθόμουν με τις ώρες να τον ακούω, ειδικά τέτοιες ημέρες, να μου τις διηγείται.

Η πιο αξιοσημείωτη απ' όλες, η οποία έπαιξε και στην τηλεόραση, στην εκπομπή του τότε δημοσιογράφου και μετέπειτα βουλευτή και υπουργού Κώστα Γκιουλέκα, στο Δημοτικό Κανάλι TV100, ήταν η παρακάτω:

Ο παππούς μου, πριν τραυματιστεί, είχε έναν συμπολεμιστή, τότε δόκιμο αξιωματικό. Σε κάποια μάχη, οι Ιταλοί τους είχαν καθηλώσει με τα πολυβόλα, ενώ οι δικοί μας προσπαθούσαν να καταλάβουν κάποιο ύψωμα. Για να ξεφύγουν, προσπαθούσαν να συρθούν επάνω στο χιόνι, τρέχοντας όπου τους κάλυπταν τα βράχια, ελπίζοντας ότι δεν θα τους έπιαναν οι ριπές. Ο παππούς μου τα κατάφερε αρκετά καλά και ήδη είχε απομακρυνθεί από τη γραμμή πυρός, όταν ο δόκιμος δέχτηκε μια ολόκληρη ριπή από το πολυβόλο κατάστηθα, τον είχε πιάσει μάλιστα διαγώνια από τον αριστερό ώμο προς την κοιλιά. Έπεσε βογκώντας στο χιόνι αιμόφυρτος και θα έπρεπε ήδη να θεωρείται νεκρός. Ο παππούς μου δεν το σκέφτηκε πολύ. Ξαναμπήκε στη γραμμή πυρός, έφτασε εκεί που ήταν πεσμένος ο συμπολεμιστής του και τον φόρτωσε στην πλάτη του, ενώ οι ριπές των πολυβόλων λυσσομανούσαν. Έκανε ένα βήμα, έπεφτε στο χιόνι. Η ριπή περνούσε πάνω απ' τα κεφάλια τους, άλλο ένα βήμα, άλλη μια βουτιά. Στο τέλος, μετά από περίπου μισή ώρα, όπου κάθε αίσθηση του χώρου ή του χρόνου είχε πλέον χαθεί, κατάφερε να σύρει τον συμπολεμιστή στο απυρόβλητο, όπου περίμεναν οι τραυματιοφορείς με τα μουλάρια. Εκείνος βογκούσε το όνομα της αρραβωνιαστικιάς του, όταν ο παππούς μου τον είδε να βγάζει αίμα απ' το στόμα...

Μας την έλεγε επί χρόνια αυτήν την ιστορία και πάντοτε δάκρυζε για τον φίλο του, που είχε σκοτωθεί. Κάποια μέρα, στα τέλη της δεκαετίας του '80, ο παππούς μου βρισκόταν μέσα σ' ένα αστικό λεωφορείο της πόλης μας, όταν ξαφνικά είδε τον παλιό του φίλο ολοζώντανο να μπαίνει στο λεωφορείο μαζί με τη γυναίκα του. Παραδόξως τον αναγνώρισε αμέσως, όμως αυτό δεν θα πρέπει να μας κάνει εντύπωση, αφού ο παππούς μου είχε αναγνωρίσει κι άλλους συμπολεμιστές του, δεκαετίες μετά τον πόλεμο, ενθυμούμενος μάλιστα και σε ποιο λόχο, ποιου τάγματος είχαν υπηρετήσει, καθώς και τ' όνομά τους, όπως και το όνομα του λοχαγού τους ή και του λοχία τους!! Εμείς τον φωνάζαμε "αρχειοφύλακα".

Έκπληκτοι οι επιβάτες του λεωφορείου, είδαν δυο γέρους να αγκαλιάζονται κλαίγοντας σαν μικρά παιδιά. Κατά ειρωνικό τρόπο, ο παλιός δόκιμος και πλέον στρατηγός, ήταν αρτιμελέστατος, ενώ ο παππούς μου, που του έσωσε τη ζωή, ανάπηρος. Λεπτομέρεια: Η σύζυγος του στρατηγού, ήταν η ίδια εκείνη αρραβωνιαστικιά του, την οποία φώναζε την ώρα που χαροπάλευε. Δάκρυσε κι εκείνη όταν ο παππούς μου της αποκάλυψε τη λεπτομέρεια αυτή, μιας και ο στρατηγός δεν ήταν σε θέση να το θυμάται, ώστε να της το έχει ήδη πει...

Που να σε πάρει η ευχή, venividivici, μ' έκανες και δάκρυσα...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

13 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 39 ετών . Έχει γράψει 3,564 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 01:24, 29-10-09:

#7
Έπος του '40,

ανάμνηση από φίλντισι, σωστή φετιχολατρία.

Περνάει ο στρατός, της ελλάδος φρουρός...

Κι ο στρατηγός βρίσκει 2-3 αγυάλιστους ζωστήρες κι άλλα τόσα ζευγάρια άρβυλα κακως γυαλισμένα,
φάγανε οι φαντάροι φυλακή, φάγανε οι λοχαγοί κράτηση, τράβηξε ένα λόγο περί ετοιμότητας και περι πατρίδος που μας εμπιστεύθηκε κτλ.,

πήγε η ώρα έξι και μισή εφτά, το λιοπύρι μας βάρεσε κατακούτελα και είδαμε τον χριστό φαντάρο να ίπταται με ελικόπτερο απάτσι!

..


κοιτάξαμε τον ήλιο θαμπωθήκαμε
τρίψαμε τα μάτια μας, ανάψαμε ένα τσιγάρο ακόμα και κατουρήσαμε.
Μελαγχολικοί κι αμίλητοι.

Πατρίς, θρησκεία, οικογένεια
γι'αυτό κι η τόση ομοιογένεια...

Κάθομαι και σκέφτομαι ότι από τη μια η μαμά Ελλάς προσφέρει άπειρες παραλλαγές καταπιέσεως στα παιδιά της

(ανυπότακτοι εσωτερικού, εξωτερικού, εξ'αναβολών λόγω σπουδών, αληθινών, φανταστικών, εξ'αναβολών για λόγους υγείας, αληθινούς, φαντστικούς, διανοούμενοι επιστήμονες, παρ'όλιγον επιστήμονες, απόφοιτοι χωρίς επάγγελμα, στα 25 και στα 27, χαλασμένα στομάχια, αγύριστα κεφάλια, φακελωμένοι γερασμένοι άντρες τριαντα τριών, ρετάλια 33, αχρείαστοι εκ του ασφαλούς, όλοι για έναν πολεμοχαρή και υποτίθεται ενδόξου παρελθόντος ελληνικό στρατό....)

από την άλλη η αγαπητή πατρίς είναι τα σπίτια μας,
κι όταν σου μπουκάρουν ξένοι (με κακιασμένες προθεσούλες) λες "όχι" και χύνεται αίμα...δεν πάει αλλιώς.


Δε θα πω μια ιστορία του 40. Γιατί δεν ήμουν εκεί κι ούτε μου είπε κανείς...

Θα φτιάξω μία.

Εν δυο εν δυο στο ρυθμό του χασάπικου, στο ρυθμό του ζεϊμπέκικου (που κρύβουν καημούς, ελπίδες λαχτάρες και άπειρα όνειρα, ματωμένες καρδιές, και φτώχεια, πολύ φτώχεια...) μια διμοιρία για γέλια και για κλάματα, ένα μάτσο χάλια μέσα στο λουλουδιασμένο πρωί στο δρόμο για τη μάχη, για τα πάντα και για το τίποτε...


Σκέφτομαι τον ανάπηρο παπού του Chaos, την ιστορία με τη διδακτική λεπτομέρεια κοπής της πατάτας της γιαγιάς της v.v.v. (αυτό που σήμερα πετάμε από τη πατάτα μπορεί να κρατούσε τον πεινασμένο του τότε στη ζωή για μια παραπάνω ημέρα), του Άγγελου και όλους τους προπαπούδες

και αναλογίζομαι πως ..


ο άγνωστος στρατιώτης,

μας ήτανε τελικά γνωστός...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση
Απάντηση στο θέμα

Χρήστες

  • Τα παρακάτω 0 μέλη και 1 επισκέπτες διαβάζουν μαζί με εσάς αυτό το θέμα.
     
  • (View-All Tα παρακάτω 0 μέλη διάβασαν αυτό το θέμα τις τελευταίες 30 μέρες:
    Μέχρι και αυτή την στιγμή δεν έχει δει το θέμα κάποιο ορατό μέλος

Βρείτε παρόμοια

  • Παρόμοια Θέματα
    • Επέτειος ενός χρόνου - Από alekossssss
      Το θέμα έχει λάβει 17 απαντήσεις και βρίσκεται στην κατηγορία Ερωτικές Σχέσεις.
      Το τελευταίο του μήνυμα δημοσιεύτηκε 14-01-12 στις 16:54.
    • Το έπος του 1940-41 - Από PzH-2000GR
      Το θέμα έχει λάβει 29 απαντήσεις και βρίσκεται στην κατηγορία Νεανικά θέματα.
      Το τελευταίο του μήνυμα δημοσιεύτηκε 30-10-08 στις 00:48.
  • Προηγούμενο Θέμα Επόμενο Θέμα

Μοιραστείτε το

...με ένα φίλο

...με πολλούς φίλους