Το e-steki είναι μια από τις μεγαλύτερες ελληνικές διαδικτυακές κοινότητες με 66,080 εγγεγραμμένα μέλη και 2,387,733 μηνύματα σε 74,628 θέματα. Αυτή τη στιγμή μαζί με εσάς απολαμβάνουν το e-steki άλλα

Καλώς ήρθατε στο e-steki!

Εγγραφή Βοήθεια

Θλίψη και θάνατος

iJohnnyCash (Panayotis Yannakas)

Founder

Το avatar του χρήστη iJohnnyCash
Ο Panayotis Yannakas αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Επιχειρηματίας . Έχει γράψει 16,004 μηνύματα.

O iJohnnyCash έγραψε στις 14:27, 08-11-09:

#1
Θεωρώ ότι κάποιος που είναι θλιμμένος για τον θάνατο κάποιου ανθρώπου, υπάρχουν δυο αιτίες, οι οποίες σπάνια ισχύουν ταυτόχρονα.
  1. Είναι θλιμμένος επειδή ο άνθρωπος που πέθανε δεν θα είναι πλέον δίπλα του. Αυτό σημαίνει ότι ξέρει ότι θα του λείψει η παρέα του ή τυχόν θετικά που του πρόσφερε (π.χ. ασφάλεια - πατέρας προς παιδί). Άρα είναι θλιμμένος επειδή αυτός έχασε κάτι.
  2. Είναι θλιμμένος επειδή ο άνθρωπος που πέθανε δεν θα ζήσει άλλο, όποτε δεν έχει όλα εκείνα τα θετικά που προσφέρει η ζωή. Και αν αυτός ο κάποιος, που πέθανε, είχε μια σημαντική ζωή τότε η θλίψη σχετίζεται ότι θα χάσει την δημιουργικότητα, την δόξα κτλ κτλ.
Θεωρείτε ότι οι μοναδικές αιτίες που η θλίψη και ο θάνατος πάνε μαζί είναι οι παραπάνω; Ποίες αιτία θεωρείτε ότι είναι πιο συχνή;

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

9 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

DrStrangelove

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη DrStrangelove
Ο DrStrangelove αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Μοντέλο . Έχει γράψει 4,005 μηνύματα.

O DrStrangelove έγραψε στις 15:08, 08-11-09:

#2
Πιστεύω ότι το πένθος είναι μια καθαρά προσωπική υπόθεση και βιώνεται διαφορετικά από τον καθένα μας. Πιστεύω ακόμα ότι η κατάθλιψη είτε λόγω πένθους είτε για οποιοδήποτε άλλη απώλεια είναι κατά βάθος ένα από τα πιο εγωιστικά συναισθήματα. Πενθούμε γιατί χάνουμε αυτόν και κατ'επέκταση όσα είχε να μας προσφέρει (αγάπη, χαρές, ασφάλεια, έρωτα, τον χρόνο που περνούσαμε μαζί, την επικοινωνία μας κλπ), δεν στεναχωριόμαστε για την απώλεια αυτή καθεαυτή. Δεν κυλούν τα δάκρυα μας επειδή αυτός δεν υπάρχει πια στη ζωή, δεν βασανίζει την ψυχή μας η ανυπαρξία του αυτή καθεαυτή, αλλά το γεγονός ότι εκείνος που φεύγει, δεν υπάρχει πια στη ζωή μας, μαζί με εμάς. Ο θάνατος κάποιου πολύ δικού μας ανθρώπου συνοδεύεται ακόμα πολλές φορές κι από ένα είδος θυμού που εκφράζεται είτε με φράσεις "γιατί σ'εμένα Θεέ μου", είτε ακόμα και με ένα είδος εγωιστικού παράπονου απέναντι στον μακαρίτη ("γιατί μου το'κανες αυτό ; γιατί με άφησες τώρα ;"). Σε κάτι τέτοιες φράσεις ξεσκεπάζεται το μέγεθος του ανθρώπινου εγωισμού. Και σε εκείνη την συντριπτική ήττα της ζωης, την κρισιμότερη υπαρξιακή στιγμή στην ζωή μας ίσως, θα βρεθούμε σε ένα σταυροδρόμι - επιλογή αντιμετωπίζοντας το δίλημα "μισώ το Θεό" ή "προσπαθώ να καταλάβω το Θεό". Αν μέχρι τότε δεν πιστεύαμε, μπορεί να αρχίσουν να μας βασανίζουν και ερωτηματικά γύρω από την ύπαρξη της θεότητας, το σκοπό της ζωής και άλλα τέτοια φιλοσοφικά/θεολογικά ζητήματα. Δεν είναι ανάγκη να είμαστε θεολόγοι ή φιλόσοφοι. Σ'εκείνες τις δραματικές στιγμές θα έρθεις αντιμέτωπος θες δεν θες με το βαθύτερο είναι και την ουσία των πραγμάτων. 'Οπως είχε πει όμως κάποιος σοφός που μου διαφεύγει το όνομά του "κάθε κηδεία κατά βάθος είναι μια υπόθεση που αφορά στους ζωντανούς κι όχι στους πεθαμένους". Πενθούμε έμμεσα για τους εαυτούς μας κι εμάς τους εναπομείναντες εκπαιδεύει ο θάνατος. Είναι που εμείς νοιώθουμε νεκροί, αδύναμοι ενώπιον του μεγάλου μυστηρίου, στερημένοι από έναν πολύτιμο και αγαπημένο άνθρωπο.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

8 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

_daemon_ (Άγγελος)

Περιβόητο Μέλος

Το avatar του χρήστη _daemon_
Ο Άγγελος αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 1,457 μηνύματα.

O _daemon_ . έγραψε στις 15:14, 08-11-09:

#3
"Γιάννη μου που μ αφήνεις...."
Έτσι που του έρχεται του Γιάννη, να ζητήσει συγνώμη που...πέθανε!!!

....έγραφε πριν μερικά χρόνια ο Νίκος Δήμου, και πιστεύω ότι στον συγγραφικό του αυτό μανιερισμό, περικλείεται το νόημα της θλίψης του θανάτου! Ακόμη και αν δεχτούμε ότι ο εκλιπών είχε τις προϋποθέσεις να προσφέρει στην κοινωνία, πάντα σε σχέση με το "όφελος" (και της συναισθηματικής κάλυψης συμπεριλαμβανόμενης) αυτών που "αφήνει" πίσω του πρέπει να το δούμε, διότι κακά τα ψέματα, για τον εαυτό μας λυπόμαστε κατά βάθος!
Φυσικά, η αγωνία του (επερχόμενου) θανάτου, όταν την βλέπεις σε αγαπητά σου πρόσωπα, δημιουργεί συναισθήματα συμπόνιας που συγκλονίζουν , αλλά αυτό είναι άλλο θέμα νομίζω....

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Great Chaos (Όττο)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Great Chaos
Ο Όττο αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 50 ετών , επαγγέλεται Παραγωγός και μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 3,520 μηνύματα.

O Great Chaos I took a wrong turn in the Freak Parade έγραψε στις 19:29, 08-11-09:

#4
Θα συμφωνήσω κι εγώ με το Δόκτορα, ότι η θλίψη και το πένθος έχουν πάνω απ' όλα εγωιστική υπόσταση. Θρηνούμε για όσα εμείς χάσαμε με το θάνατο ενός αγαπημένου μας προσώπου. Επίσης, ο θάνατος των άλλων μας υπενθυμίζει τον επερχόμενο δικό μας θάνατο, πράγμα που μας συγκλονίζει σε βάθος. "Τίποτε δεν συγκλονίζει έναν γέρο περισσότερο από το θάνατο ενός άλλου γέρου", έγραφε ο Αλέξανδρος Δουμάς και πράγματι τον καθένα μας συγκλονίζει ο θάνατος ενός συνομηλίκου μας, για τον ίδιο ακριβώς λόγο.

Υπάρχουν πράγματι και περιπτώσεις, όπου η θλίψη φαίνεται να οφείλεται στη δεύτερη εκδοχή που έθεσε ο ΕΒ, δηλαδή στο γεγονός ότι ο νεκρός χάνει όλα τα όμορφα που έχει να του προσφέρει η ζωή. Πολλές φορές οι άνθρωποι μέσα στο θρήνο τους σκέφτονται τα σχέδια του εκλιπόντος που θα μείνουν απραγματοποίητα, αυτά που θα συμβούν κι αυτός δεν θα είναι εκεί για να τα χαρεί (όπως γάμος του παιδιού του, γέννηση του εγγονιού του κλπ), πράγμα που εντείνει τη θλίψη και αυξάνει τον πόνο. Πίσω όμως από αυτές τις σκέψεις κρύβεται το ανθρώπινο δέος για την ίδια τη ματαιότητα της ζωής, για το μυστήριο της μετάβασης από την ανυπαρξία στην ύπαρξη κι από εκεί πάλι στην ανυπαρξία. Ως γνωστόν, ό,τι ο άνθρωπος δεν κατανοεί, του προκαλεί υπαρξιακή αγωνία και φόβο, κατά συνέπεια αυτή η φαινομενικά αλτρουιστική εκδοχή του θρήνου, τελικά ανάγεται και πάλι στον εαυτό μας και σε όσα μας τρομάζουν.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

8 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 39 ετών . Έχει γράψει 3,564 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 20:47, 08-11-09:

#5
Να προσθέσω στα προηγούμενα ότι,

αν δεν κλάψεις για τη μάνα που σε γέννησε θα φύγεις άκλαυτος απ' αυτόν τον κόσμο... θα σε καταραστεί η θεά να μη βρεθεί γυναίκα να σε κλάψει..


Το άχ για τον κόσμο αυτόν έχει μόνο δυο συντεταγμένες, που είπε κι ένας ποιητάκος: Μάνα και θάνατο.

Σκέψου πόσες φορές πολλαπλασιασμένο θα είναι το αχ από το θάνατο της μεγάλης μας Μητέρας.

Διότι από τα αγαθά της μητριαρχίας γνωρίζουμε πως όλες του κόσμου τις μητέρες τις λεν' Γεσθημανή και πως στο τέλος μένεις με τη θλίψη αγκαλιά που έχει γεύση από αίμα και αναρωτιέσαι:

ποιός νόμος κυβερνάει τ' ανθρώπινα...να χάνουμε δια παντός τον γεννήτορα μας, την πρωταρχική μας θάλασσα ...

Θέλω να παρανομήσω...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Boom

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη Boom
Ο Boom αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 7,202 μηνύματα.

O Boom έγραψε στις 01:14, 09-11-09:

#6
Δεν θεωρώ πως είναι μόνο αυτές οι 2 οι αιτίες..
Ας πούμε μπορεί να είσαι θλιμμένος για τον θάνατο ενός προσώπου το οποίο δεν σου είναι τόσο οικείο,και αυτή η θλίψη να πηγάζει επειδή φέρνεις τον εαυτό σου στη θέση των προσφιλών προσώπων του νεκρού..
Ακόμη σε τέτοιες στιγμές σκέφτεσαι τα θετικά, πως περάσατε και λοιπά, και σκέφτεσαι και το μέλλον , πχ πως θα ζήσω χωρίς τον μπαμπά μου..

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Νωεύς (Ιάσων)

Τιμώμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη Νωεύς
Ο Ιάσων αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Μαθητής/τρια . Έχει γράψει 4,820 μηνύματα.

O Νωεύς επιπεδο : Μηδεν έγραψε στις 09:54, 09-11-09:

#7
Πολύ καλά τα λέτε, φίλοι μου, για τον απέραντο ωκεανό της θλίψης και της ματαιότητας, μα θαρρώ, πως όλ' αυτά συμπυκνώνονται στα λόγια του Λέοντα Μπλόι(; ) :"Μία μόνον πίκρα υπάρχει, η πίκρα να μην είσαι άγιος"!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

6 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

alis

Περιβόητο Μέλος

Το avatar του χρήστη alis
H alis αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 1,012 μηνύματα.

H alis έγραψε στις 15:26, 20-11-09:

#8
Αρχική Δημοσίευση από Exposed_Bone
Θεωρώ ότι κάποιος που είναι θλιμμένος για τον θάνατο κάποιου ανθρώπου, υπάρχουν δυο αιτίες, οι οποίες σπάνια ισχύουν ταυτόχρονα.
Οι λόγοι για τους οποίους κάποιος στανοχωριέται όταν χάνει ένα αγαπημένο πρόσωπο είναι πάρα πολλοί, πιστεύω. Άλλοι μεγαλύτερης και άλλοι μικρότερης σημασίας. Κάθε άνθρωπος πιστεύω, αανάλογα με την σχέση που είχε με αυτόν που έχασε, πονά και θλίβεται για διαφορετικούς λόγους..
  1. Αρχική Δημοσίευση από Exposed_Bone
    Είναι θλιμμένος επειδή ο άνθρωπος που πέθανε δεν θα είναι πλέον δίπλα του. Αυτό σημαίνει ότι ξέρει ότι θα του λείψει η παρέα του ή τυχόν θετικά που του πρόσφερε (π.χ. ασφάλεια - πατέρας προς παιδί). Άρα είναι θλιμμένος επειδή αυτός έχασε κάτι.
Ναι, αυτό είναι ένα βασικό αίτιο, που εξηγεί στις περισσότερες νομίζω περιπτώσεις την θλίψη. Εδώ πιστεύω ότι περιέχεται και το γεγονός ότι δεν πρόλαβε να πει στον άνθρωπο του κάποια πράγματα που ήθελε, να εξηγήσει κάποιες καταστάσεις ή να εκφράσει κάποια συναισθήματα... Πράγματα που δεν τα έκανε επειδή θεωρόύσε δεδομένη την ύπαρξη και την ζωή του ατόμου που πλέον δεν είναι μαζί του.
  1. Αρχική Δημοσίευση από Exposed_Bone
    Είναι θλιμμένος επειδή ο άνθρωπος που πέθανε δεν θα ζήσει άλλο, όποτε δεν έχει όλα εκείνα τα θετικά που προσφέρει η ζωή. Και αν αυτός ο κάποιος, που πέθανε, είχε μια σημαντική ζωή τότε η θλίψη σχετίζεται ότι θα χάσει την δημιουργικότητα, την δόξα κτλ κτλ.
Ναι υπάρχει και αυτή η αιτία. Αν και πιστεύω ότι είναι λιγότερο σπάνια από την πρώτη. Συνήθως στενοχωριόμαστε επειδή εμείς χάσαμε κάτι/καποιον και όχι επειδή αυτός ο κάποιος δεν ζει πια..

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

iJohnnyCash (Panayotis Yannakas)

Founder

Το avatar του χρήστη iJohnnyCash
Ο Panayotis Yannakas αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Επιχειρηματίας . Έχει γράψει 16,004 μηνύματα.

O iJohnnyCash έγραψε στις 12:12, 01-04-10:

#9
Οι λόγοι για τους οποίους κάποιος στανοχωριέται όταν χάνει ένα αγαπημένο πρόσωπο είναι πάρα πολλοί, πιστεύω.
Διαφωνώ,

Ο κυριότερος λόγος που μας θλίβει ο θάνατος ενός κοντινού προσώπου είναι εγωιστικοί λόγοι. Ακόμη και αν αυτό το κοντινό πρόσωπο τύχαινε στα τελευταία χρόνια του να έχει κάποιο ουσιαστικό όραμα να πετύχει, το πιο πιθανότερο είναι να μην πιστέψουμε στο όραμα του, εξάλλου έχουμε την τάση σε ένα κοντινό μας άνθρωπο να μην μπορούμε να δούμε το έργο του, όποτε οι λόγοι να είναι εγωιστικοί.

Είμαι πεπεισμένος ότι ο μοναδικός λόγος που στενοχωριόμαστε για τον θάνατο κάποιου είναι σε περιπτώσεις αδικίας, για παράδειγμα επι χρόνια να προσπαθούμε κάτι τελικά να μην πρόλαβε να δει τα αποτελέσματα. Όμως κάτι τέτοιο είναι λίγο δύσκολο να συμβεί, αφού στις μέρες μας ελάχιστοι ασχολούνται με οράματα και είναι συχνό το φαινόμενο να υποτιμούμε (έστω και στο υποσυνείδητο) το έργο των κοντινών ανθρώπων. Η περίπτωση να ισχύουν όλα αυτά ταυτόχρονα έχει απειροελάχιστη πιθανότητα.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

alis

Περιβόητο Μέλος

Το avatar του χρήστη alis
H alis αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 1,012 μηνύματα.

H alis έγραψε στις 14:50, 02-04-10:

#10
Αρχική Δημοσίευση από Exposed_Bone
Διαφωνώ,

Ο κυριότερος λόγος που μας θλίβει ο θάνατος ενός κοντινού προσώπου είναι εγωιστικοί λόγοι. Ακόμη και αν αυτό το κοντινό πρόσωπο τύχαινε στα τελευταία χρόνια του να έχει κάποιο ουσιαστικό όραμα να πετύχει, το πιο πιθανότερο είναι να μην πιστέψουμε στο όραμα του, εξάλλου έχουμε την τάση σε ένα κοντινό μας άνθρωπο να μην μπορούμε να δούμε το έργο του, όποτε οι λόγοι να είναι εγωιστικοί.
Ίσως να είναι έτσι και απλά να μην θέλω να παραδεχτώ ότι τις φορές που έχασα κάποιον ο πόνος μου ήταν καθαρά εγωιστικός. Εσύ μιλάς από προσωπική εμπειρία και κατέληξες σε αυτή την κάπως απόλυτη και μηδενιστική άποψη;

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

iJohnnyCash (Panayotis Yannakas)

Founder

Το avatar του χρήστη iJohnnyCash
Ο Panayotis Yannakas αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Επιχειρηματίας . Έχει γράψει 16,004 μηνύματα.

O iJohnnyCash έγραψε στις 14:27, 06-04-10:

#11
Αρχική Δημοσίευση από alis
Εσύ μιλάς από προσωπική εμπειρία και κατέληξες σε αυτή την κάπως απόλυτη και μηδενιστική άποψη;
Ναι, είχα σκαλώσει με την εξής ιδέα: Για πόσους ανθρώπους θα ρίσκαρα την ζωή μου επειδή πραγματικά τους χρειάζεται μια παραπάνω μέρα ζωής.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Ciela

Περιβόητο Μέλος

Το avatar του χρήστη Ciela
H Ciela αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Μαέστρος . Έχει γράψει 1,449 μηνύματα.

H Ciela έγραψε στις 17:43, 06-04-10:

#12
εγω παντως αν και εντυπωσιαστηκα λιγακι στην αρχη με τη διαπιστωση οτι παντα οι λογοι ειναι καθαρα εγωιστικοι, οταν το σκεφτηκα στη συνεχεια κατι επαναστατουσε μεσα μου. Και αυτο γιατι οπως σε ολες τις συναισθηματικες ανθρωπινες σχεσεις (ερωτας, φιλια, οικογενεια), οταν χαθει κατι ή οταν επελθει μια ρηξη δεν υπαρχει νικητης και ηττημενος, ολοι χανουν. Η "επενδυση" που εγινε ηταν αμοιβαια και οταν ληγει υποφερουν και οι δυο. Αν για παραδειγμα ειναι ενα ζευγαρι ερωτευμενο και αναγκαστει να χωρισει λογω ανωτερας βιας (χωρις να πεθανει κανενας) και οι δυο θα στεναχωρηθουν και θα κλαψουν αποχαιρετιζοντας ο ενας τον αλλον μπλα μπλα μπλα, διοτι εχασαν κατι κοινο. Τουλαχιστον βεβαια ξερουν οτι ο αλλος ειναι καπου εκει εξω. Οταν καποιος λοιπον πεθαινει, τι ποιο λογικο να στεναχωρηθει κανεις ακομα παραπανω, γιατι αυτη τη φορα ο χωρισμος ειναι σιγουρα τελειωτικος (σ αυτη τη ζωη τουλαχιστον). Αρα λοιπον στεναχωριεσαι επειδη αυτη η ανταλλαγη αγαπης, αυτη η αμοιβαια "επενδυση" (σιχαινομαι που το λεω ετσι), αυτος ο συναισθηματικος αυτος δεσμος ληγει.
Η χηρα που θα χασει τον αντρα που την αγαπουσε ενω αυτη δεν τον αγαπα θα χασει την ασφαλεια, τη συντροφια τη φροντιδα κτλ. Αν τον αγαπουσε θα εχανε σιγουρα περισσοτερα ομως. Δεν μπορω να πω τι θα ηταν ακριβως αυτο το παραπανω, σιγουρα ομως ο πονος θα ηταν μεγαλυτερος. Κατι υπαρχει λοιπον. Και αυτο εγκειται στην ιδια τη φυση της αγαπης. Αυτο δεν ειναι εγωιστικο, εκτος και αν θεωρειται η αγαπη εγωιστικη που ειναι ενα αλλο θεμα...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

olibos2008 (Δέσποινα)

Εκκολαπτόμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη olibos2008
H Δέσποινα αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 71 μηνύματα.

H olibos2008 έγραψε στις 20:37, 06-04-10:

#13
Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψεις το χαμό ενος αγαπημέου σου προσώπου.Προσπαθείς να θυμάσαι τις καλές στιγμές κρατώνταςτες σ ένα μέρος της καρδιάς σου και προχωράς.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

venividivici

Τιμώμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη venividivici
H venividivici αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 16,737 μηνύματα.

H venividivici έγραψε στις 22:35, 06-04-10:

#14
"Δεύτε τελευταίον ασπασμόν......."
νομίζω ότι αυτή η προτροπή προς τους οικείους ζώντες, για να φιλήσουν τελευταία φορά το πρόσωπο του νεκρού κρύβει την απέραντη θλίψη, τον πόνο και τη δυστυχία για το θάνατο του ανθρώπου, γιατί πλέον δεν θα είναι παρόντας στη ζωή τους στα καλά και στα δύσκολα, γιατί δεν θα ξαναδούν το χαμόγελο του, δεν θα ακούσουν τη φωνή του και δεν θα αντικρύσουν ποτέ ξανά τα μάτια του......
Τον πατέρα μου τον έχασα στη μετεφηβική μου ηλικία,σήμερα αν με ρωτήσει κάποιος τι θυμάμαι θα πω τα μάτια του και το παράστημα του.....δεν μπορώ να θυμηθώ τη χροιά της φωνής του...... και για κάποιο ανεξήγητο λόγο μου λείπει πιο πολύ τις ημέρες του Πάσχα κι εκεί εντοπίζω ότι με πιάνει μια θλίψη ή τουλάχιστον χαρμολύπη......
Το σίγουρο είναι ότι ο χρόνος είναι πανδαμάτωρ......δαμάζει τα πάντα, την ένταση των συναισθημάτων, τη θλίψη, το κλάμα ......ακόμη και την ίδια τη θύμηση

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη DreamsRevenge : 07-04-10 στις 13:34.
6 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

ailexc

Εκκολαπτόμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη ailexc
H ailexc αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 90 μηνύματα.

H ailexc έγραψε στις 13:38, 10-04-10:

#15
Αρχική Δημοσίευση από Exposed_Bone
Ο κυριότερος λόγος που μας θλίβει ο θάνατος ενός κοντινού προσώπου είναι εγωιστικοί λόγοι.
Έχω χάσει συγγενή μου και διαπίστωσα 100% ότι αυτό που λες είναι αλήθεια. Είμαστε πολύ εγωιστές. "Πώς τόλμησε να φύγει και να ΜΑΣ αφήσει;;" είναι η πρώτη σκέψη που μας έρχεται στο μυαλό. "ΜΑΣ αφήσει;" Μα υπάρχει τίποτα ποιο εγωιστικό από το να είναι ο άλλος πεθαμένος εκεί δίπλα και εμείς σε σκεφτόμαστε τον εαυτό μας;

Είμαι πεπεισμένος ότι ο μοναδικός λόγος που στενοχωριόμαστε για τον θάνατο κάποιου είναι σε περιπτώσεις αδικίας, για παράδειγμα επι χρόνια να προσπαθούμε κάτι τελικά να μην πρόλαβε να δει τα αποτελέσματα. Όμως κάτι τέτοιο είναι λίγο δύσκολο να συμβεί, αφού στις μέρες μας ελάχιστοι ασχολούνται με οράματα και είναι συχνό το φαινόμενο να υποτιμούμε (έστω και στο υποσυνείδητο) το έργο των κοντινών ανθρώπων. Η περίπτωση να ισχύουν όλα αυτά ταυτόχρονα έχει απειροελάχιστη πιθανότητα.
Το πρόσωπο που έχασα, με αδικούσε μια ζωή σε όλα... με έβριζε, με έδιωχνε, πάντα όλοι οι υπόλοιποι της οικογενείας ήταν καλύτεροι από μένα, κ.τ.λ, κ.τ.λ.... που σε κάνουν να σκέφτεσαι σκέψεις τύπου "μακάρι να πέθαινε να γλύτωνα". Όταν πέθανε όμως, έπαθα σοκ. Όχι επειδή δεν το περίμενα (99 ετών άνθρωπος!!!!!) αλλά επειδή ναι μεν από την μία στεναχωρήθηκα που πέθανε, αλλά από την άλλη γιατί έχασα την ευκαρία να του δείξω τι αξίζω... Όλη μου την ζωή προσπαθούσα να φανώ αντάξια του, και τώρα που επιτέλους μεγάλωσα και ήρθε η ώρα να πάρω την εκδίκηση μου, αυτός πήγε και πέθανε; "Πώς τόλμησε; Να ΜΟΥ το κάνει αυτό;" Ξέρεις πόσο θύμωσα τότε;; Προς μεγάλη μου ἐκπληξη διαπίστωσα τότε τον εγωισμό μου... Τότε διαπίστωσα αυτό που έγραψα πριν: υπάρχει τίποτα ποιο εγωιστικό από το να είναι ο άλλος πεθαμένος εκεί δίπλα και εμείς σε σκεφτόμαστε τον εαυτό μας;
Ναι, ο θάνατος φανερώνει όσο κανείς τον εγωισμό...

Παρόλα αυτά ο θάνατος, στην ορθόδοξη θρησκεία τουλάχιστον, δεν είναι τίποτα άλλο παρά ο προσωρινός ύπνος μέχρι να αναστηθούν οι ψυχές δηλαδή όταν θα γίνει η δευτέρα Παρουσία. Αυτό ουσιαστικά σημαίνει ότι κάποια μέρα θα ξαναδούμε τους συγγενείς μας. Εγώ σαν θρήσκος άνθρωπος το πιστεύω αυτό. Αλλά το βρίσκω και λογικό. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι ο άνθρωπος τραβάει τα πάνδεινα σε αυτόν τον κόσμο μόνο και μόνο για να πεθάνει στο τέλος. Είναι ηλίθιο σαν στόχος, σαν σκοπός... Κάτι πρέπει να υπάρχει απο πίσω.... Γι' αυτό κοιτάζω να κάνω αρκετά συχνά τίποτα τρισάγια ή μνημόσυνα στους πεθαμένους μου. Να ξέρω τουλάχιστον ότι κάτι έκανα γι' αυτούς έστω και μετά θάνατον... Εμένα σαν πράξη με ανακουφίζει... και από την άλλη -σύμφωνα με την θρησκεία μας πάντα- αναπαύει τις ταλαιπωρημένες ψυχές. Δεν χάνω και τίποτα... Γι'αυτό και συνήθως το συνιστώ αυτό και στους άλλους για να τους δώσω μια ιδέα, σαν έμμεση λύση, που θα ανακουφίσει τον πόνο τους ότι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα τώρα που πέθανε... Δεν είναι αλήθεια. Τρισάγιο κάνεις όποτε θες. Από την αγάπη σου εξαρτάται...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 39 ετών . Έχει γράψει 3,564 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 15:09, 10-04-10:

#16
Αρχική Δημοσίευση από ailexc
Παρόλα αυτά ο θάνατος, στην ορθόδοξη θρησκεία τουλάχιστον, δεν είναι τίποτα άλλο παρά ο προσωρινός ύπνος μέχρι να αναστηθούν οι ψυχές δηλαδή όταν θα γίνει η δευτέρα Παρουσία.
Στην ΟΡΘΟ(???)δοξία σου πιπιλάνε τα αυτάκια και με άλλα
όπως ότι μετά το θάνατο το πνεύμα κόβει βόλτες για 40 μέρες στη γη
παρακολουθώντας μέχρι και την κηδεία του (χόρορ πλέης η τσέρτς, τελικά)
και ακολουθούν 39 μέρες μπανηστήρι μέχρι να αναληφθεί εις τους ουρανούς.

Με την αναστάσιμη παρωδία ελπίδας η θρησκεία ξεπλένει τη συνείδηση από το θέαμα των σκουληκιών εντός οστών.
Χρησιμοποιεί κι ένα τσίπυ τέχνασμα ατυχούς παρομοιώσεως
(λες και τα σεντόνια μας είχαν ποτέ χωμάτινη γεύση - εκτός από όταν χουζουρεύαμε στα νοτισμένα γρασίδια σε πικνικ εποχές)
μα πραγματικά πιστεύει κανείς εχέφρων ότι ο θάνατος είναι ύπνος κι αν είναι ύπνος
τότε γιατί δεν αφήνουμε τις κάσες ανοιχτές ή γιατί δε μισοθάβουμε για όταν θα ξυπνήσουν;
Αφού δε τους θάβουμε στο κελάρι μας ή στις αποθήκες μας, για να πεις δεν υποφέρεται η νεκρική οσμή.

Τα κόκαλλα θα αυτοσυναρμολογηθούν, τα σκουλήκια θα ξεράσουν τη μασημένη σάρκα, οι ταφόλακοι θα ανοίξουν από θεϊκούς γκασμάδες?
Και ο αχθοφόρος? Ποιος θα είναι ο βαστάζος της υπόθεσης? Τα κόκαλα που τρίζουν από υπερβολικές ξάπλες?


Το ροχαλητό δεν είναι σαμπλάκι ήχου θανατερής προέλευσης...
Ο θάνατος δεν είναι ύπνος, η ζωή είναι καθημερινός θάνατος
που μοιάζει με αλάρμ των 100 ντεσιμπέλ και ματώνει τα αυτιά μας

και να σκεφτείς πως κανείς δε σε κλέβει...ΜΑ ΚΑΝΕΙΣ...

(το αντίθετο μάλιστα ειπώθηκε...γεννηθήκαμε για να ελευθερωθούμε...αλλά από τι; απο τα δεσμά που μας φόρεσαν
σκυλιά των παραδείσων? Αν γεννήθηκες με δεσμά τότε ο θάνατος δε μπορεί παρά να είναι μια λύτρωση που αξίζει να την υποφέρουμε...)

Αν δε γεννήθηκες με δεσμά, ε τότε είσαι της σχολής "τρέμω τον θάνατο". Γιατί εχθρός της ελευθερίας είναι να σε εγκλωβίζουν σε ένα φέρετρο, και να μη μπορούν ούτε τα πόδια σου να εκφέρουν άποψη...

Κι όταν το φόντο σωτηρίας είναι μια Δευτέρα παρουσία,
προτιμώ να περάσω ένα έξαλλο Σάββατο,
και το πρωί της Κυριακής να φορέσω τα καλά μου
και να αυτοκτονήσω μια μέρα πριν...

Να μου λείπουν οι δια της απαλοιφής σωτήρες.
Τη ζωή μου θέλω να περισώσω.
Για το θάνατο βλέπουμε...


Αρχική Δημοσίευση από ailexc
Αυτό ουσιαστικά σημαίνει ότι κάποια μέρα θα ξαναδούμε τους συγγενείς μας.
http://www.youtube.com/watch?v=HdX_kIWsWJA

Συλλαβίζουμε τα όνειρα μας που λέει κι ο goodjohn.
Έτσι είναι κι αυτό που γράφεις.

Θα σε ξανάβρω στους μπαξέδες
τρεις του Σεπτέμβρη να περνάς
και τσικουδιά στους καφενέδες
τα παλικάρια να κερνάς.

Και ξάφνου, πάνω στο -πολύ θέλω να το δω αυτό- πανηγυράκι του ποιος θα πρωτοκεράσει στη παραδεισένια παρέα
να σκάει μύτη ο Λουμίδης και να κοπανάει το συννεφοτράπεζο λέγοντας, το κέρασμα τέλος.
-Γιατί ρε μάστορα?
-Γιατί ο καφές είναι πολυκαιρινός.
- (κόκκαλο όλοι)

Αρχική Δημοσίευση από ailexc
Δεν μπορώ να πιστέψω ότι ο άνθρωπος τραβάει τα πάνδεινα σε αυτόν τον κόσμο μόνο και μόνο για να πεθάνει στο τέλος.

Δε φτάνει η ματαιότητα της ζωής,
το σφουγγάρι των υπομονών,
τα αυτάρεσκα βασανιστήρια
και η κάρτα μούγκαφον με απεριόριστες κλήσεις προς όλους (θεϊκό πακέτο)
η αυτομιζέρια και τα κακορίζικα,
τελικά πεθαίνεις κιόλας όπως ακριβώς έχεις ζήσει. (δε τη γλυτώνω τη κυστεοσκόπηση )

Δηλ ούτε μια στοιχειώδη απαλότητα, έτσι σαν ύστατο γαλήνεμα από ένα νανοδευτερόλεπτο ψευτοχαμόγελου.

Ας ανοίξουμε ένα τόπικ ο απαραπλάνητος πιστός και ο γιγάντιας συμπόνοιας Κύριος και Θεός.


Αρχική Δημοσίευση από ailexc
Γι' αυτό κοιτάζω να κάνω αρκετά συχνά τίποτα τρισάγια ή μνημόσυνα στους πεθαμένους μου.

Ωχ είσαι από αυτούς που σκαλίζουν ποιηματάκια, στιχάκια
κι αλλάζουν και λουλούδια στα νεκρόβαζα
και χαϊδεύουν τα μάρμαρα
κι ανάβουν κεράκια, καντηλάκια
και σκουπίζουν με μωρομάντηλα τις φωτοζ
και αφήνουν και σοκολάτες μαρς στη μαρμαροκολώνα κλπ?

Τρέχει κάτι στο σύμπαν κάνοντας τρισάγια;
Επακριβώς θα έλεγα αυτό:
Τα λογάκια
Και
Τα αλογάκια.

Αν ονομάσεις τη φλόγα πυρκαγιά (όπως κάνεις εσύ με το τρισάγιο/ανακούφιση)
είτε γιατί τη φοβάσαι, είτε γιατί δεν την έχεις δει ποτέ σου,
το χνώτο της εκφοράς του θαυμασμού της, θα τη σβήσει
και μετά άντε γεια, άντε να βρεις άλλο καλοκαίρι.

Θέλει σκάλισμα, καύσιμη ύλη και λυγερό αεράκι γιανα λαμπαδιάσει ο τόπος,
σίγουρα όχι διςτριςσάγια.

Εγώ διάβασα τρεις φλογίτσες ντελικάτες, και είπα να καταθέσω τις αποτρισάγιες πυροκαταλυτικές μου σκέψεις.
Νομίζω πως καθένας που το ρίχνει στην ενασχόληση με δήθεν ανακουφιστικές τελετές κάθε τόσο,
οριοθετεί ναρκοπέδιο για ζωντανούς και νεκρούς ΜΑΖΙ.
Δεν χρειάζονται φανφάρες, αλλά σεμνότητα.
Όλα αυτά είναι για τα μάτια του χαμηλοεπίπεδου κόσμου.
Τριπάρεις προς βλαμμένες πολιτείες,
αυτό που κάνεις είναι ασκητική σε νεκροταφείο.

Ρίχνεις κάρβουνο και χύνεις δάκρυ σε ό,τι δεν χωρά στο είναι σου εντέλει...
Και τελικά η όρθια στάση σου δεν προκαλεί άλλο παρά μονάχα καμπούριασμα που το μεταβαπτίζεις
σε ριλαξάρισμα.

Αυτή η πόρωση με τα μνημόσυνα είναι σα το χαλασμένο πορτοκάλι που μολύνει
και τα υπόλοιπα φρέσκα γιατί μοιράζονται το ίδιο καφάσι, αν καταλαβαινόμαστε...

Τον ρωτήσατε τον νεκρό σας (πριν να φύγει), αν θέλει το λιβάνι πάρτυ που του κάνετε, διαρκώς?


Αρχική Δημοσίευση από ailexc
Να ξέρω τουλάχιστον ότι κάτι έκανα γι' αυτούς έστω και μετά θάνατον...
Σου έχω μια σκληρή κουβέντα.
Είναι ήδη πολύ αργά...
Αν και δε φταις όσο πιστεύεις...
Οι συγκυρίες...
Χάπι πολλών πάμπολων καρατίων.

Αρχική Δημοσίευση από ailexc
Γι'αυτό και συνήθως το συνιστώ αυτό και στους άλλους για να τους δώσω μια ιδέα, σαν έμμεση λύση
Αν πεθάνω το μόνο που θέλω είναι
να ακουμπήσει μια κονσόλα πάνω στο μάρμαρο κάποιος Dj (όχι απαραίτητα περιοπής)
να παίξει το σετάκι του,
και όλοι (μέχρι κι εγώ, θα ορκιστώ!)
να σπάσουνε μεσούλα
έτσι να κ@υλώσουμε λίγο στη μαυρίλα της διασφαγιτικής σιωπής...

STOP TRISAGIA NOW...


Αρχική Δημοσίευση από ailexc
Τρισάγιο κάνεις όποτε θες. Από την αγάπη σου εξαρτάται...
τρισάγιο κάνεις όποτε θες, όπως ακριβώς και κατσαρίδες γιαλαντζί.
Εξαρτάται από το πόσο τρόφιμος του αέρα της ζωής είσαι...
Αν προσκολάται κάποιος στο θάνατο δε το κάνει από αγάπη
αλλά από μεταφυσική αγωνία.
Αν θα χιλιομετρούσες έναν τέτοιον άνθρωπο θα έβρισκες
ότι θα θέλει σέρβις αύριο με μηδέν χιλιόμετρα.

Κάτι λέει αυτό...


Τα φιλιά μου αιλεχς.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Δεσμώτης : 10-04-10 στις 17:28.
0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

ailexc

Εκκολαπτόμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη ailexc
H ailexc αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 90 μηνύματα.

H ailexc έγραψε στις 16:17, 10-04-10:

#17
Αρχική Δημοσίευση από Δεσμώτης
Στην ΟΡΘΟ(???)δοξία σου πιπιλάνε τα αυτάκια και με άλλα
όπως ότι μετά το θάνατο το πνεύμα κόβει βόλτες για 40 μέρες στη γη
παρακολουθώντας μέχρι και την κηδεία του (χόρορ πλέης η τσέρτς, τελικά)
και ακολουθούν 39 μέρες μπανηστήρι μέχρι να αναληφθεί εις τους ουρανούς.
Και σε διάφορα μέρη (Θεός ξέρει που) σου πιπιλάνε τα αυτάκια ότι την αποπάνω βλάκεία την λέει η Ορθοδοξία....

ΥΓ: Είναι καλή ιδέα να επιβεβαιωνόμαστε για το τι ακούμε. Όχι μόνο αυτό δεν το λέει η ορθοδοξία αλλά ούτε καν οι Καθολικοί... Οι προτεστάντες το λένε...

Με το "????" στο "Ορθοδοξία" τι εννοείς;


μα πραγματικά πιστεύει κανείς εχέφρων ότι ο θάνατος είναι ύπνος κι αν είναι ύπνος
τότε γιατί δεν αφήνουμε τις κάσες ανοιχτές ή γιατί δε μισοθάβουμε για όταν θα ξυπνήσουν;
Γιατί πολύ απλά δεν μιλάμε για τον ύπνο που λες / εννοείς εσύ. Υπάρχει αλληγορία εδώ. (Τελείως διαφορετική από αυτήν που λένε οι 12θεϊστές βέβαια, αλλά αλληγορία)


ΥΓ: Στα υπόλοιπα δεν απάντησα, γιατί δεν θεώρησα ότι χρειαζόταν.
ΥΓ2: Μήπως το επίθετο σου είναι House? Γιατί σε συμπεριφορά του μοιάζεις....

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 39 ετών . Έχει γράψει 3,564 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 16:53, 10-04-10:

#18
Αρχική Δημοσίευση από ailexc
Και σε διάφορα μέρη (Θεός ξέρει που) σου πιπιλάνε τα αυτάκια ότι την αποπάνω βλάκεία την λέει η Ορθοδοξία....
Σταμάτα, ερεθίζομαι

Αρχική Δημοσίευση από ailexc
Όχι μόνο αυτό δεν το λέει η ορθοδοξία αλλά ούτε καν οι Καθολικοί... Οι προτεστάντες το λένε...

Υπόδειξε μου τον ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ λογο του 40ήμερου μνημόσυνου, τότενες.


Αρχική Δημοσίευση από ailexc
Με το "????" στο "Ορθοδοξία" τι εννοείς;
Εννοώ πως οτιδήποτε επαίρεται για τον εαυτό του κάνοντας χρήση του "ορθόν"
εκτός ότι μακαρ(ον)ίζεται, χαρίζει συγχρόνως και τον (Αφόρετο) τίτλο
του λαθεμένου σε όλους τους άλλους που δε μοιράζονται την ίδια κοσμοθεωρία.
Αν εσύ είσαι ορθόδοξη πα να πει πως όλοι οι λοιποί είναι λανθανόδοξοι, εξού και
ο μυροβόλος ναρκισισμός μωβ χρώματος μιας και γέμισε ο τόπος ανθισμένες πασχαλιές. (αχ Φιλοθέη)

Σκέψου έναν κόσμο χωρίς καμπαρετζούδες
Να φοβάσαι τον άβγαλτο άντρα και τη καινουρια πουτ@ν@.
Τον πρώτο γιατί κινδυνεύει να φάει τα μούτρα του και τη δεύτερη γιατί
νομίζει ότι με το μου*ί της εξουσιάζει τον κόσμο.

Αρχική Δημοσίευση από ailexc
Γιατί πολύ απλά δεν μιλάμε για τον ύπνο που λες / εννοείς εσύ. Υπάρχει αλληγορία εδώ. (Τελείως διαφορετική από αυτήν που λένε οι 12θεϊστές βέβαια, αλλά αλληγορία)

Να σου πω για τι μιλάμε (και την αλληγορία την έπιασα αλλά με κατέθλιψε):

- Εγώ νομίζω ότι πάμε από κει πού'ρθαμε (στο τίποτα/πουθενά). Κανένας πρόσκαιρος ύπνος. Θάνατος, σκουλήκια, χους.

- Το άλλο το ξέρεις? Το μαγνητικό πεδίο λέει, που αφήνει η Σελήνη εμποδίζει τις ψυχές που ανεβαίνουν απο τη Γή να πάνε σε higher level. Πω γμτ (λολάκι)

- Τι σημασία έχει ο τόπος που παραμένει η σωρός μας όταν δεν θα έχουμε συνείδηση?

- Το ότι λαχταρούμε και μετά θάνατο ζωή λέει πολλά.
Κυρίως ότι κάτι δε κάναμε/κάνουμε σωστά σε τούτη δω.
Κόκκοι σκόνης του διαστήματος θα γίνουμε (stardust) κι αυτό ιδεατά.
Διασκέδασε όσο μπορείς τα χρονάκια που σου απομένουν (αν δεν είναι λεπτά/ώρες/μέρες),
φτιάξε και μια ''bucket list'', things to do before I die και έτσι...
και σε ικετεύω μην συμπεριλάβεις τη λέξη "τρισάγιο" στη λίστα. Life' s a bitch.
Θα μας φάνε τα σκουλήκια...

- Σύμφωνα με τις επίσημες ανακοινώσεις του κατασκευαστή (βλ. άποψη εκκλησίας)
πάμε στο Recycle Bin μέχρι να ξανακάνει login ο admin (aka 2α παρουσία)
και να κάνει restore (ανάσταση νεκρών).

Ανεξάρτητοι beta users του φυσικού κόσμου υποστηρίζουν
ότι απλά σβήνεται η καταχώρηση του file μας στο Master File Table
και η ύλη μας (clusters) παραμένει διαθέσιμη για επανεγγραφή (=μας ανακυκλωνουν τα σκουλικια).

Από την μέχρι τώρα εμπειρία σου μπορείς να δώσεις πιθανότητες στη κάθε εκδοχή.


Αρχική Δημοσίευση από ailexc
Μήπως το επίθετο σου είναι House? Γιατί σε συμπεριφορά του μοιάζεις....
όχι είναι ομορφότερός μου αλλά είμαι ειρωνικότερός του.



υγ. Πάντως σοβαρά τώρα για να μην γυρίζει κανείς πίσω, καλά θα είναι στον θανατόκοσμο...


υγ.2 Τι είναι η ζωή, τι είναι ο θάνατος...ποιοι είμαστε που πάμε...θα βρούμε κάνα σουβλατζίδικο να φάμε?

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Δεσμώτης : 10-04-10 στις 17:25.
0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Κακή Επιρροή (Αναστασία)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Κακή Επιρροή
H Αναστασία αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 6,729 μηνύματα.

H Κακή Επιρροή εχμ... είπε γεια ...κι έγραψε στις 17:56, 10-04-10:

#19
Από τη σύλληψη μας στη μήτρα της μάνας μας, ένα και μόνο πράγμα είναι βέβαιο... ο θάνατος μας.
Παρόλα αυτά, για ένα περίεργο λόγο, είναι το μόνο ίσως πράγμα που οι περισσότεροι αδυνατούμε να αποδεχτούμε.
Μεγαλώνουμε στην κοιλιά της μάνας μας χωρίς τη συνειδητότητα ίσως αλλά εν συνεχεία, ως παιδιά, ως έφηβοι, ως ενήλικες συνεχίζουμε να πορευόμαστε με αυτή την αυθάδικη προς το θάνατο στάση... τον αγνοούμε σαν να μην είναι εκεί, σαν να μη μας αφορά εμάς αυτό το πράγμα, σαν να μην πρόκειται ποτέ να συμβεί σε μας, σαν να μην πρόκειται ποτέ να συμβεί στα αγαπημένα μας πρόσωπα.

Ο στρουθοκαμηλισμός σε όλο του το μεγαλείο.
Κι όταν τελικά έρθει στη δική μας διεύθυνση για ένα αγαπημένο μας πρόσωπο, τότε βγάζουμε το μεγαλείο του εγωισμού μας.
Φυσικά και είναι εγωισμός το να κλαις για κάποιο που έφυγε... σε σένα λείπει... αυτός χαμπάρι δεν παίρνει, κοιμάται τον ύπνο του δικαίου.
Ασε που... δεν ξέρεις και με σιγουριά να πεις που πάει... κι αν πάει σε μέρος τελικά καλύτερο από τούτη την κόλαση γεμάτη εγωίστριες στρουθοκαμήλους; Πως του κόβεις τη χαρά με το κλάμα σου;
Κάποιοι λαοί στο παρελθόν - ίσως και σήμερα, δεν γνωρίζω- όταν κάποιος πέθαινε, στήνανε γλέντι... επιτέλους ελευθερώθηκε από αυτό το σώμα.

Για μένα ο θάνατος είναι το πέρασμα στην αθανασία
Φυσικά κι ως στρουθοκάμηλος δεν νοώ να σκεφτώ ότι θα χάσω αγαπημένους μου πριν από μένα
Φυσικά κι ως εγωίστρια θα κλάψω και θα θρηνήσω για αυτόν που έφυγε και με άφησε μονάχη μου να αντιμετωπίζω τις άλλες στρουθοκαμήλους. Αλήτη άνθρωπε που πήγες και πέθανες και με παράτησες.

Αν καταφέρεις όμως κι αγαπηθείς αληθινά, δεν θα πεθάνεις ποτέ. Θα περάσεις στην αθανασία. Απλά όταν συμβεί αυτό, μάλλον δεν θα σε νοιάζει καθόλου. Θα είσαι σε κάποιο άλλο μέρος. Καλύτερο ή χειρότερο δεν έχει σημασία... έτσι κι αλλιώς δεν θα είσαι εδώ.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

9 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Himela

e-steki Moderator

Το avatar του χρήστη Himela
H Himela αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 36 ετών , επαγγέλεται Ιδιωτικός υπάλληλος και μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 4,248 μηνύματα.

H Himela σ' όποιον αρέσουμε... έγραψε στις 15:24, 12-04-10:

#20
Αρχική Δημοσίευση από Exposed_Bone
Ο κυριότερος λόγος που μας θλίβει ο θάνατος ενός κοντινού προσώπου είναι εγωιστικοί λόγοι. Ακόμη και αν αυτό το κοντινό πρόσωπο τύχαινε στα τελευταία χρόνια του να έχει κάποιο ουσιαστικό όραμα να πετύχει, το πιο πιθανότερο είναι να μην πιστέψουμε στο όραμα του, εξάλλου έχουμε την τάση σε ένα κοντινό μας άνθρωπο να μην μπορούμε να δούμε το έργο του, όποτε οι λόγοι να είναι εγωιστικοί.
Πάνο πριν λίγες μέρες μια μακρινη μου φίλη 19 ετών πέθανε από την κακιά αρρώστεια. Έκλαψα για εκείνη, για αυτά που δεν έζησε εκείνη, που δεν πρόλαβε. Έκλαψα για την αδικία να πεθαίνει ένα μικρό κορίτσι και να ζουν κάτι αιωνόβιοι γέροντες. Έκλαψα για τη μάνα της και τον αδελφό της που καταστράφηκε η ζωή τους. Δε νομίζω τίποτα από αυτά να είναι εγωιστικοί λόγοι.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Κακή Επιρροή (Αναστασία)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Κακή Επιρροή
H Αναστασία αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 6,729 μηνύματα.

H Κακή Επιρροή εχμ... είπε γεια ...κι έγραψε στις 15:31, 12-04-10:

#21
Αρχική Δημοσίευση από Himela
Πάνο πριν λίγες μέρες μια μακρινη μου φίλη 19 ετών πέθανε από την κακιά αρρώστεια. Έκλαψα για εκείνη, για αυτά που δεν έζησε εκείνη, που δεν πρόλαβε. Έκλαψα για την αδικία να πεθαίνει ένα μικρό κορίτσι και να ζουν κάτι αιωνόβιοι γέροντες. Έκλαψα για τη μάνα της και τον αδελφό της που καταστράφηκε η ζωή τους. Δε νομίζω τίποτα από αυτά να είναι εγωιστικοί λόγοι.

αυτό το λεει ποιος; εσύ;
Γιατί εγώ λέω είναι εγωισμός
Και τι σε νοιάζει εσένα αυτά που δεν έζησε αυτή; Και που ξέρεις ότι αυτά που θα ζούσε είναι καλύτερα απ αυτά που δεν θα ζήσει; Κρίνοντας ποιανού τη ζωή; Τη δική σου;
Και απο που κι ως που έκλαψες για τη μάνα της και τον αδερφό της; Από μεγαλοψυχία;
Που ξέρεις για τη ζωή τους και πως ξέρεις ότι η ζωή τους τελείωσε; Είσαι θεός και τα ξέρεις όλα; Αν ναι, έχω κι άλλες ερωτήσεις να σου κάνω

Φοβάμαι ότι δεν έχεις χάσει δικό σου άνθρωπο κι όταν σου συμβεί θα σπάσεις πολύ άσχημα τα μούτρα σου γιατί έχεις μια πολύ αλαζονική στάση για τη ζωή
Πιστεύεις ότι μπορείς να την ελέγχεις

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

alis

Περιβόητο Μέλος

Το avatar του χρήστη alis
H alis αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 1,012 μηνύματα.

H alis έγραψε στις 15:41, 12-04-10:

#22
Αρχική Δημοσίευση από Κακή Επιρροή
Φοβάμαι ότι δεν έχεις χάσει δικό σου άνθρωπο κι όταν σου συμβεί θα σπάσεις πολύ άσχημα τα μούτρα σου γιατί έχεις μια πολύ αλαζονική στάση για τη ζωή
Πιστεύεις ότι μπορείς να την ελέγχεις
Είναι αλαζονικό να λυπάσαι για τον άδοξο θάνατο μιας φίλης σου;

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Κακή Επιρροή (Αναστασία)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Κακή Επιρροή
H Αναστασία αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 6,729 μηνύματα.

H Κακή Επιρροή εχμ... είπε γεια ...κι έγραψε στις 15:45, 12-04-10:

#23
Είναι αλαζονικό να θεωρείς οποιονδήποτε θάνατο άδικο...
Γεμίσαμε Θεούς εδώ μέσα που όλοι ξέρουν.....


Ποιος είσαι εσύ, ποια είμαι εγώ, ποιοι είμαστε όλοι μας που θα πούμε πότε είναι η σωστή ώρα για να πεθάνουμε;
Ποιος από σας υπέγραψε συμβόλαιο με ώρα θανάτου;
Επειδή ΕΜΕΙΣ πονάμε ΕΜΕΙΣ κλαίμε σε ΕΜΑΣ δεν αρέσει ο θάνατος, σημαίνει ότι είναι και χωρίς λόγο;

Αν αυτό δεν είναι εγωισμός κι αλαζονεία τότε τι είναι;

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Oralee (Κωνσταντίνα)

Τιμώμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη Oralee
H Κωνσταντίνα αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 38 ετών και μας γράφει απο Γλυφάδα (Αττική). Έχει γράψει 5,264 μηνύματα.

H Oralee living, laughing and loving, έγραψε στις 15:48, 12-04-10:

#24
Κάποιος είναι ακόμα πολύ θυμωμένος.
Συμφωνώ με όσα λες ΚΕ περί του ότι κανένας θάνατος δεν είναι χωρίς λόγο, αλλά από αυτό μέχρι το να είναι αλαζονικό να θεωρείς άδικο να πεθαίνει μια 19χρόνη, υπάρχει νομίζω απόσταση..

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Himela

e-steki Moderator

Το avatar του χρήστη Himela
H Himela αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 36 ετών , επαγγέλεται Ιδιωτικός υπάλληλος και μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 4,248 μηνύματα.

H Himela σ' όποιον αρέσουμε... έγραψε στις 15:52, 12-04-10:

#25
Μάλλον έπιασα ευαίσθητη χορδή, δεν το συνεχίζω. Όσοι ήταν να πάρουν το μήνυμα του τι πραγματικά εννοώ, το πήραν.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

alis

Περιβόητο Μέλος

Το avatar του χρήστη alis
H alis αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 1,012 μηνύματα.

H alis έγραψε στις 15:53, 12-04-10:

#26
Αρχική Δημοσίευση από Κακή Επιρροή
Είναι αλαζονικό να θεωρείς οποιονδήποτε θάνατο άδικο...
Γεμίσαμε Θεούς εδώ μέσα που όλοι ξέρουν.....


Ποιος είσαι εσύ, ποια είμαι εγώ, ποιοι είμαστε όλοι μας που θα πούμε πότε είναι η σωστή ώρα για να πεθάνουμε;
Ποιος από σας υπέγραψε συμβόλαιο με ώρα θανάτου;
Επειδή ΕΜΕΙΣ πονάμε ΕΜΕΙΣ κλαίμε σε ΕΜΑΣ δεν αρέσει ο θάνατος, σημαίνει ότι είναι και χωρίς λόγο;

Αν αυτό δεν είναι εγωισμός κι αλαζονεία τότε τι είναι;
Δεν νομίζω πως χρειάζεται να γίνω Θεός για να έχω άποψη για τον θάνατο και αν είναι ''δίκαιος'' ή όχι. Όπως επίσης και για το γεγονός ότι διαφορετικός είναι ένας θάνατος ενός νέου κοριτσιού που δεν έχει ζήσει, ίσως, όλα όσα θα ήθελε στη ζωή της και διαφορετικός ο θάνατος ενός ηλικιωμένου που έχει δει παιδιά, εγγόνια και φεύγει ήσυχα. Εάν πέθαινε το παιδί σου σε ηλικία 19 ετών θα έλεγες ότι δεν μπορείς να κρίνεις αν είναι δίκαιο ή όχι γιατί δεν είσαι Θεός ή θα φώναζες για την αδικία;

ΟΚ, μπορεί να έχω λάθος και να είμαι εγωίστρια και να έχω αλαζονική συμπεριφορά, αλλά αυτό πιστεύω.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Κακή Επιρροή (Αναστασία)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Κακή Επιρροή
H Αναστασία αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 6,729 μηνύματα.

H Κακή Επιρροή εχμ... είπε γεια ...κι έγραψε στις 15:56, 12-04-10:

#27
Μπα καθόλου θυμωμένη δεν είμαι
Και ναι, μπορεί να φαίνεται κουλό αλλά άδικος θάνατος δεν υπάρχει.
Για όλα υπάρχει λόγος (κι εσύ ειδικά θα έπρεπε να το ξέρεις αυτό )

Δεν είπα ότι είναι ευχάριστο γεγονός, δεν είπα ότι δεν είναι θλιβερό, δεν είπα ότι δεν τρέχει και τίποτα....
Φυσικά και μόνο στο άκουσμα στεναχωριέσαι... αλλά άδικο;;;
Από που κι ως που;;;;
Με βάση ποιανού κριτήρια; Πότε γίναμε όλοι Θεοί;
Με βάση τα ανθρώπινα εγωιστικά κριτήρια ναι, είναι άδικο

Και σε ρωτάω εσένα.... κι όποιον άλλον θέλει....
Οταν πεθαίνουμε, ξέρουμε που πάμε; Αν εκεί που πάμε είναι δεκάδες φορές καλύτερα από εδώ που είμαστε, αν πάμε κάπου που περνάμε καλύτερα, αν πάμε κάπου που η ψυχή μας είναι σαφώς ανώτερα... άδικο που πεθάναμε κι αφήσαμε πίσω αυτά εδώ;
Άδικο για ποιον; Για αυτόν που μένει πίσω ή για αυτόν που πάει στα καλύτερα;
Μήπως τελικά ξαναγυρίζουμε στο ότι είμαστε εγωιστές; Μήπως απλά σε εμάς προσωπικά δεν αρέσει ο θάνατος;
Και μήπως δεν μας αρέσει γιατί απλά δεν μας αρέσει το άγνωστο που κρύβεται πίσω απο αυτόν;

Αν ήξερες εσύ ότι ο Γιάννης περάνει 1000 φορές καλύτερα εκεί που είναι από εδώ που ήταν... θα έκλαιγες Ντίνα;
Κι αν ναι, θα έκλαιγες για σένα ή για εκείνον;

Αρχική Δημοσίευση από Himela
Μάλλον έπιασα ευαίσθητη χορδή, δεν το συνεχίζω. Όσοι ήταν να πάρουν το μήνυμα του τι πραγματικά εννοώ, το πήραν.

Οταν πεθάνει κάποιος δικός σου, να πας να πεις ευχαριστώ σε αυτούς που έκλαιγαν για σένα
Μέχρι τότε, μπορείς απλά να φαντάζεσαι τι σημαίνει απώλεια

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Oralee : 12-04-10 στις 17:58. Αιτία: Συγχώνευση
1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

alis

Περιβόητο Μέλος

Το avatar του χρήστη alis
H alis αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 1,012 μηνύματα.

H alis έγραψε στις 16:41, 12-04-10:

#28
Αρχική Δημοσίευση από Κακή Επιρροή
Φυσικά και μόνο στο άκουσμα στεναχωριέσαι... αλλά άδικο;;;
Από που κι ως που;;;;
Με βάση ποιανού κριτήρια; Πότε γίναμε όλοι Θεοί;
Με βάση τα ανθρώπινα εγωιστικά κριτήρια ναι, είναι άδικο
Kαι βέβαια μιλάμε με τα ανθρώπινα κριτήρια - αφού άνθρωποι είμαστε, απλοί, καθημερινοί άνθρωποι. Είναι αυτά τα κριτήρια εγωιστικά; Στη συγκεκριμένη περίπτωση πιστεύω πως όχι.

Αρχική Δημοσίευση από Κακή Επιρροή
Οταν πεθαίνουμε, ξέρουμε που πάμε; Αν εκεί που πάμε είναι δεκάδες φορές καλύτερα από εδώ που είμαστε, αν πάμε κάπου που περνάμε καλύτερα, αν πάμε κάπου που η ψυχή μας είναι σαφώς ανώτερα... άδικο που πεθάναμε κι αφήσαμε πίσω αυτά εδώ;
Προσωπικά, είμαι πεπεισμένη σε μεγάλο βαθμό, αν όχι σε απόλυτο, για το τι συμβαίνει μετά το θάνατο. Πιστεύω ότι δεν πάμε πουθενά ότι απλά όλα τελειώνουν και ότι δεν υπάρχει μεταθανάτια ζωή. Σύμφωνα με αυτό μιλάω. Κάνω λάθος; Μακάρι να κάνω. Αλλά όπως είπες ΔΕΝ ξέρουμε που πάμε. Άρα με την ίδια λογική αν δεν πάμε πουθενά ή ακόμη χειρότερα, αν πάμε σε ένα απαίσιο μέρος, πολύ χειρότερο από αυτό, τότε είναι άδικο ή όχι; Φυσικά δεν αναφέρομαι σε όλες τις περιπτώσεις, αλλά στο συγκεκριμένο π.χ. περιστατικό που ανέφερε η Himela.
Αρχική Δημοσίευση από Κακή Επιρροή
Άδικο για ποιον; Για αυτόν που μένει πίσω ή για αυτόν που πάει στα καλύτερα;
Μήπως τελικά ξαναγυρίζουμε στο ότι είμαστε εγωιστές; Μήπως απλά σε εμάς προσωπικά δεν αρέσει ο θάνατος;
Και μήπως δεν μας αρέσει γιατί απλά δεν μας αρέσει το άγνωστο που κρύβεται πίσω απο αυτόν;
Οι λόγοι είναι και εγωιστικοί, ω ναι, πολύ εγωιστικοί. Όχι όμως πάντα. Όχι όμως σε όλες τις περιπτώσεις. Και αν υπάρχουν δεν είναι μόνο αυτοί, αλλά και άλλοι. Και, ναι, σε εμάς προσωπικά δεν αρέσει ο θάνατος. Αλλά ξέρεις και κάποιον που να του αρέσει; Και σίγουρα μας τρομάζει το άγνωστο που κρύβεται πίσω από αυτόν, αλλά όλα αυτά δεν σημαίνει ότι είμαστε τόσο υπέρμετρα εγωιστές που όταν πεθάνει κάποιος σκεφτόμαστε μόνο τον εαυτό μας. Το ένα δεν αναιρεί το άλλο.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη alis : 12-04-10 στις 16:53.
0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Κακή Επιρροή (Αναστασία)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Κακή Επιρροή
H Αναστασία αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 6,729 μηνύματα.

H Κακή Επιρροή εχμ... είπε γεια ...κι έγραψε στις 17:42, 12-04-10:

#29
Αρχική Δημοσίευση από alis
Δεν νομίζω πως χρειάζεται να γίνω Θεός για να έχω άποψη για τον θάνατο και αν είναι ''δίκαιος'' ή όχι. Όπως επίσης και για το γεγονός ότι διαφορετικός είναι ένας θάνατος ενός νέου κοριτσιού που δεν έχει ζήσει, ίσως, όλα όσα θα ήθελε στη ζωή της και διαφορετικός ο θάνατος ενός ηλικιωμένου που έχει δει παιδιά, εγγόνια και φεύγει ήσυχα. Εάν πέθαινε το παιδί σου σε ηλικία 19 ετών θα έλεγες ότι δεν μπορείς να κρίνεις αν είναι δίκαιο ή όχι γιατί δεν είσαι Θεός ή θα φώναζες για την αδικία;

ΟΚ, μπορεί να έχω λάθος και να είμαι εγωίστρια και να έχω αλαζονική συμπεριφορά, αλλά αυτό πιστεύω.


alis, έχω την εντύπωση δεν κατάλαβες τι λέω και που ακριβώς διαφωνώ
Δεν είπα ποτέ μου ότι αν έχανα το παιδί μου δεν θα έπεφτα σε βαρια θλίψη και ότι δεν θα το θεωρούσα άδικο.
Φυσικά και θα το θεωρούσα άδικο. Θα αποδεχόμουν όμως ότι είμαι εγωίστρια. Δε θα έλεγα ότι όοοοοοοοοχιιι εγώ δεν είμαι εγωίστρια, ο Θεός είναι μαλάκας και άσχετος που τόλμησε και πήρε το ΔΙΚΟ ΜΟΥ παιδί.
Καθημερινά πεθαίνει ο κόσμος, πεθαίνουν παιδιά. Μανάδες θρηνούνε αλλά συνεχίζουν να ζουν. ΣΙΓΟΥΡΑ δεν καταστρέφεται η ζωή τους. Αλλάζει ναι. Γίνεται πιο δραματική ναι.

Ομως, υπάρχει πάντα ένα όμως. Υπάρχει πάντα ένα αλλά.
Αν κάποιος καταφέρει κι αποστασιοποιηθεί απ το θάνατο και πάψει να τον αφορά σε προσωπικό επίπεδο γιατί έχασε το παιδί του τη μάνα του τον πατέρα του ή όποιον έχασε, κι αν καταφέρει και δει στεγνά τον θάνατο... τι είναι; Δεν είναι το μόνο αναμενόμενο πράγμα σε αυτή τη ζωή;
Κι όμως, ως είδος, εξακολουθούμε μετά από τόσα εκατομμύρια χρόνια ύπαρξης σε τούτο τον πλανήτη να θεωρούμε τους εαυτούς μας ανώτερους του κι αυτόν ανάξιο μας.
Δεν είναι αλαζονεία να λες "όχι δεν έπρεπε να πεθάνει αυτός"; Κι αν όχι αυτός... τότε ποιος; Ο δίπλα; Γιατί ο δίπλα; Επειδή είναι πιο μεγάλος; Πιο χοντρός; Πιο άσχημος; Πιο... ξένος μήπως κι απλά δε μας αφορά;
Τι είναι "δίκαιο" για να είναι κι ο θάνατος; Γιατί να είναι "δίκαιος"; Και πως ξέρουμε ότι είναι "άδικος";
Και ξαναρωτάω... άδικος για ποιον; Για αυτόν που φεύγει ή για αυτόν που μένει πίσω και θρηνεί;

Δε μπορώ να δεχτώ το "έκλαψα για αυτόν που έφυγε για όλα όσα δεν θα κάνει"
Μα δεν ξέρεις καν πως θα ήταν η ζωή του αύριο... μπορεί να έμενε φυτό σε ένα κρεβάτι επειδή έφαγε γλάστρα στο κεφάλι απ τον 5ο όροφο! Εκλαψα για αυτόν για όσα δεν θα κάνει που ΕΓΩ θα ήθελα να κάνει; Για όλα όσα ΕΓΩ και η κοινωνία μας, επιβάλει ότι πρέπει να κάνει; (παιδιά γατιά οικογένεια κλπ)
Για ποιο λόγο να κλάψεις για αυτόν που έφυγε; Είτε πάει κάπου καλύτερα, είτε πάει κάπου που δεν θα καταλάβει Χριστό, είτε πάει κάπου που είναι χειρότερα
Αυτές είναι οι εκδοχές... το να κλαις για την πρώτη και τη δεύτερη εκδοχή είναι γελοίο... το να κλαις για την τρίτη εκδοχή, είναι φόβος και πανικός
Δεν μπορώ να δεχτώ ότι "έκλαψα για τη μάνα του και τον πατέρα του και τον αδερφό του κι όλο του το σόι"
Δεν θεωρώ τον εαυτό μου καλύτερο για να οικτίρω ούτε ένα μυρμήγκι
Και πίστεψε με, οι άνθρωποι που χάνουν κάποιον δικό τους, το τελευταίο πράγμα που θέλουν είναι οι άλλοι να κλαίνε γιατί τι θα κάνουν τώρα αυτοί οι φουκαριάρηδες χωρίς αυτόν που έφυγε!
Τι θα κάνουν... ότι κάνει τόσα εκατομμύρια κόσμος που ζει ενώ κάποιος αγαπημένος πέθανε.

Μπορεί να μην έχω χάσει παιδί 19 χρονών αλλά... ε... κάτι έχασα κι εγώ
Κι όχι μόνο εγώ... κι άλλοι πολλοί δίπλα μας που δεν το κραυγάζουν για να τους λυπηθούν οι άλλοι.
Δεν αποζητούν όλοι οι άνθρωποι την "συμπόνια" και τον "οίκτο" των άλλων
Κι επειδή αποδέχομαι ότι είμαι άνθρωπος με ελαττώματα, γιαυτό και μου επιτρέπω και μου αναγνωρίζω το δικαίωμα του να είμαι μια σκατοεγωίστρια του κερατά όταν χάνω κάποιον δικό μου και να γαμωσταυρίζω τον Θεό που μου πήρε απ την αγκαλιά μου άδικα αυτούς που αγαπάω.
Είναι δικαίωμα μου... όμως παραμένω πάντα εγωίστρια

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Himela

e-steki Moderator

Το avatar του χρήστη Himela
H Himela αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 36 ετών , επαγγέλεται Ιδιωτικός υπάλληλος και μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 4,248 μηνύματα.

H Himela σ' όποιον αρέσουμε... έγραψε στις 20:23, 12-04-10:

#30
Θα παρακαλέσω να μην αναφερθεί άλλο στη συζήτησή σας η ιστορία που σας είπα. Η μάνα δε θα δει ποτέ αυτά τα μηνύματα όμως εγώ νιώθω άσχημα. Ευχαριστώ.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

alis

Περιβόητο Μέλος

Το avatar του χρήστη alis
H alis αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 1,012 μηνύματα.

H alis έγραψε στις 21:24, 12-04-10:

#31
Αρχική Δημοσίευση από Himela
Θα παρακαλέσω να μην αναφερθεί άλλο στη συζήτησή σας η ιστορία που σας είπα. Η μάνα δε θα δει ποτέ αυτά τα μηνύματα όμως εγώ νιώθω άσχημα. Ευχαριστώ.
Χίλια συγνώμη, έχεις δίκιο. Το σταματάω.

Αρχική Δημοσίευση από Κακή Επιρροή
alis, έχω την εντύπωση δεν κατάλαβες τι λέω και που ακριβώς διαφωνώ
Δεν είπα ποτέ μου ότι αν έχανα το παιδί μου δεν θα έπεφτα σε βαρια θλίψη και ότι δεν θα το θεωρούσα άδικο.
Φυσικά και θα το θεωρούσα άδικο. Θα αποδεχόμουν όμως ότι είμαι εγωίστρια. Δε θα έλεγα ότι όοοοοοοοοχιιι εγώ δεν είμαι εγωίστρια, ο Θεός είναι μαλάκας και άσχετος που τόλμησε και πήρε το ΔΙΚΟ ΜΟΥ παιδί.
Καθημερινά πεθαίνει ο κόσμος, πεθαίνουν παιδιά. Μανάδες θρηνούνε αλλά συνεχίζουν να ζουν. ΣΙΓΟΥΡΑ δεν καταστρέφεται η ζωή τους. Αλλάζει ναι. Γίνεται πιο δραματική ναι.
Συγνώμη αν σε παρανόησα. Μερικές φορές γράφω κάτι πολυυυύ άσχετα πράγματα. Όπως και να έχει εξακολουθώ να πιστεύω ότι οι λόγοι δεν είναι καθαρά εγωιστικοί. Πολλές φορές ναι, αλλά όχι πάντα. Ή για να είμαι πιο ακριβής, υπάρχουν πάντα οι εγωιστικοί λόγοι ΑΛΛΑ μερικές φορές, για να μην πω πολλές, συνυπάρχουν με λιγότερο εγωιστικούς λόγους ή και καθαρά ανιδιοτελείς. Για την αναλογία δεν μπόρω να πω, ποικίλλει ανάλογα με τον άνθρωπο.

Αρχική Δημοσίευση από Κακή Επιρροή
Ομως, υπάρχει πάντα ένα όμως. Υπάρχει πάντα ένα αλλά.
Αν κάποιος καταφέρει κι αποστασιοποιηθεί απ το θάνατο και πάψει να τον αφορά σε προσωπικό επίπεδο γιατί έχασε το παιδί του τη μάνα του τον πατέρα του ή όποιον έχασε, κι αν καταφέρει και δει στεγνά τον θάνατο... τι είναι; Δεν είναι το μόνο αναμενόμενο πράγμα σε αυτή τη ζωή;
Κι όμως, ως είδος, εξακολουθούμε μετά από τόσα εκατομμύρια χρόνια ύπαρξης σε τούτο τον πλανήτη να θεωρούμε τους εαυτούς μας ανώτερους του κι αυτόν ανάξιο μας.
Εντάξει, ο θάνατος μας φοβίζει όλους. Δεν ισχύει το ίδιο και για σένα, έστω σε έναν βαθμό; Για αυτό ίσως δεν σκεφτόμαστε και πολύ τον θάνατο και τον ''απαξιούμε''. Ουσιαστικά νομίζω ότι όσο και αν δεν το παραδεχόμαστε ή συζητάμε οι περισσότεροι άνθρωποι σκεφτόμαστε τον θάνατο και μας απασχολεί αρκετά.
Αρχική Δημοσίευση από Κακή Επιρροή
Δεν είναι αλαζονεία να λες "όχι δεν έπρεπε να πεθάνει αυτός"; Κι αν όχι αυτός... τότε ποιος; Ο δίπλα; Γιατί ο δίπλα; Επειδή είναι πιο μεγάλος; Πιο χοντρός; Πιο άσχημος; Πιο... ξένος μήπως κι απλά δε μας αφορά;
Τι είναι "δίκαιο" για να είναι κι ο θάνατος; Γιατί να είναι "δίκαιος"; Και πως ξέρουμε ότι είναι "άδικος";
Και ξαναρωτάω... άδικος για ποιον; Για αυτόν που φεύγει ή για αυτόν που μένει πίσω και θρηνεί;
Γιατί πρέπει ντε και καλά να πεθάνει κάποιος άλλος στη θέση αυτού που χάσαμε; Δεν μπορούμε απλά να θλιβόμαστε ανιδιοτελώς και χωρίς εγωισμό χωρίς να μπαίνουμε σε τέτοιες σκέψεις; Πρέπει να υπάρχει πάντα κάτι περίπλοκο πίσω από όλα; Παντού ο εγωισμός;
Όσο για το κομμάτι της αδικίας νομίζω ότι είναι άδικο και για τους δύο, και για τον νεκρό πρώτα από όλα (εδώ υπάρχει το μη εγωιστικό κομμάτι) και για εμάς ΟΚ (εδώ είναι το εγωιστικό σε μεγαλύτερο βέβαια βαθμό).


Αρχική Δημοσίευση από Κακή Επιρροή
Κι όχι μόνο εγώ... κι άλλοι πολλοί δίπλα μας που δεν το κραυγάζουν για να τους λυπηθούν οι άλλοι.
Δεν αποζητούν όλοι οι άνθρωποι την "συμπόνια" και τον "οίκτο" των άλλων
Κι επειδή αποδέχομαι ότι είμαι άνθρωπος με ελαττώματα, γιαυτό και μου επιτρέπω και μου αναγνωρίζω το δικαίωμα του να είμαι μια σκατοεγωίστρια του κερατά όταν χάνω κάποιον δικό μου και να γαμωσταυρίζω τον Θεό που μου πήρε απ την αγκαλιά μου άδικα αυτούς που αγαπάω.
Είναι δικαίωμα μου... όμως παραμένω πάντα εγωίστρια
Εντάξει, και εγώ είμαι εγωίστρια και σκέφτομαι/σκέφτηκα τα ίδια όταν έχασα κάποιον δικό μου, αλλά μην είσαι τόσο απόλυτη. Οι εγωιστικοί λόγοι υπάρχουν βέβαια σε τεράστιο βαθμό, αλλά δεν νομίζω να είναι οι μοναδικοί και το εύχομαι βέβαια.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη alis : 12-04-10 στις 21:34.
0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Ουτιδανός (Shizoid)

Νεοφερμένος

Το avatar του χρήστη Ουτιδανός
Ο Shizoid αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 36 ετών , επαγγέλεται Αισθητικός και μας γράφει απο Ολλανδία (Ευρώπη). Έχει γράψει 39 μηνύματα.

O Ουτιδανός are you staring at me? έγραψε στις 23:26, 12-04-10:

#32
Αρχική Δημοσίευση από Δεσμώτης
αν δεν κλάψεις για τη μάνα που σε γέννησε θα φύγεις άκλαυτος απ' αυτόν τον κόσμο... θα σε καταραστεί η θεά να μη βρεθεί γυναίκα να σε κλάψει..
Υπαρχουν και μαναδες που δεν αξιζει να τις κλαψεις. Κι ας μη με κλαψει ποτε κανενας, ουτε που με νοιαζει. Και γιατι να με κλαψει δηλαδη; Ημουν θλιβερη παρουσια στη ζωη, να ειμαι θλιβερη και μετα, δεν λεει μεγάλε καθόλου.

(Συγνωμη κιολας φιλε γιατι δεν σε ξερω, αλλα σε φοβαμαι να σου απαντησω, γιατι θα μου ριξεις κατεβατο ατελειωτο και γραφεις και κατι δυσκολες λεξεις και θα θελω παλι λεξικο οπως με τον Νωευς και ...spare me please.. )


Αρχική Δημοσίευση από Κακή Επιρροή
Α
Ασε που... δεν ξέρεις και με σιγουριά να πεις που πάει...
Και βέβαια ξέρεις που παει, εκει απ' οπου ξεκινησε: Στο μηδεν! Γι' αυτο κλαιμε, για τη ματαιοτης της υπαρξης και για τα τομαρια μας που ξαφνικα καταλαβαινουμε πως δεν αξιζουν φραγκο, μεχρι να κανουμε πως το ξεχασαμε ξανα. Εαν το παιξουμε και λιγο ανθρωπισμο, θα πουμε πως κλαιμε για αλλη μια ανθρωπινη υπαρξη που παει στα κομματια, ενω γι' αυτο ακριβως επρεπε να χαιρομαστε: Αλλο ενα αχρηστο υποκειμενο αφηνει τον κοσμο ησυχο..

Για μένα ο θάνατος είναι το πέρασμα στην αθανασία
Κι η αθανασια κι η μαρια ειναι καλες μου φιλες, αλλα δεν σκοπευω να τις παρω μαζι μου οταν ψοφησω...

Αρχική Δημοσίευση από Himela
Θα παρακαλέσω να μην αναφερθεί άλλο στη συζήτησή σας η ιστορία που σας είπα. Η μάνα δε θα δει ποτέ αυτά τα μηνύματα όμως εγώ νιώθω άσχημα. Ευχαριστώ.
Εαν σου λεγανε ολοι τι καλη που εισαι που εκλαιγες, δεν θα ενιωθες ασχημα και θα μας αφηνες να την αναφερουμε;

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 39 ετών . Έχει γράψει 3,564 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 02:15, 13-04-10:

#33
Ένα ποίημα πολύ του γούστου μου που ταιριάζει
στο πνεύμα της θλίψης του θανάτου (ή του θανάτου της θλίψης)
είναι το Είμαστε Μεταδότες του Ντέιβιντ Χερμπερτ Λόρενς,
σε μετ. Άρη Δικταίου:

"Ζώντας μεταδίδουμε τη ζωή.
Κι αν αποτύχουμε να δώσουμε ζωή, αποτυχαίνει κι η ζωή
να ρέει μέσα από μας.

Αυτό είναι μέρος του μυστηρίου του φύλου, είναι μια ροή που πάει προς τα μπρος
Άνθρωποι δίχως φύλο δεν μεταδίδουν τίποτα.

Κι αν, όπως εργαζόμαστε, μπορούμε να μεταδώσουμε ζωή στο έργο μας,
ζωή, πιο πολλή ακόμα ζωή, ορμά μέσα μας για να μας ανταμοίψει,
που είμαστε πρόθυμοι και κελαρύζουμε με ζωή μές απ΄τις μέρες.

Ακόμη κι όταν μια γυναίκα φτιάχνει μια μηλόπιττα,
ή μια καρέκλα ένας άντρας, και ζωή πάει στη μηλόπιττα, κι είναι καλή μηλόπιττα,
είναι καλή η καρέκλα,
η γυναίκα είναι ευχαριστημένη, με δροσερή ζωή να κελαρύζει μέσα της,
ο άντρας είναι ευχαριστημένος.

Δώσε, και θα σου δοθεί ότι έχεις δώσει,
είναι ακόμα η αλήθεια για τη ζωή.
Μα ζωή να δώσεις τόσο εύκολο δεν είναι.
Δεν έχει νόημα σ' ανοητο νόημα να τη δώσεις ή ν' αφήσεις να σε φάει ο ζωντανός νεκρός.
Αλλ' έχει νοημα την ποιότητα της ζωής να δώσεις όπου δεν υπήρχε,
ακόμη κια είναι για το ξάσπρισμα
ενός πλυμμένου μαντιλιού της τσέπης".



Αρχική Δημοσίευση από Ουτιδανός
Υπαρχουν και μαναδες που δεν αξιζει να τις κλαψεις.
Εμ,

εννοείς τις πρόωρες μάνες που πετούν στα σκουπίδια τα ομφάλια παιδιά τους,

(δεν είπα κάτι δυσκολο τώρα, υπονοώ εν τάχει τα βρέφη με τον ομφάλιο λώρο
ακόμη πάνω στη κοιλίτσα τους)


τις μάνες που τα δίνουν για υιοθέτηση,
τις μάνες που σου σβήνουν τσιγάρα στο στήθος ή το μπράτσο

χμ... φαινομενικά δεν αξίζει να τις κλαις,
γιατί ήταν ανάξιες μάνες
και επεφύλαξαν ένα μέλλον ζοφερό για τον καρπό τους.

Είναι κοινό μυστικό,
ό,τι δε μπορείς να το κλάψεις έστω για μια φορά
σε πονά δια παντός...


Αρχική Δημοσίευση από Ουτιδανός
Κι ας μη με κλαψει ποτε κανενας, ουτε που με νοιαζει. Και γιατι να με κλαψει δηλαδη; Ημουν θλιβερη παρουσια στη ζωη, να ειμαι θλιβερη και μετα, δεν λεει μεγάλε καθόλου.

Προσπαθώντας να με πείσεις ότι δεν είσαι αξιόκλαφτος (αλλά αξιόκλαστος),
καταλήγεις στο να σε κλαίνε τελικά τα γνωστά ψαρικά που συνήθως συνοδεύουν
τη φασολάδα.
Αφού δε σε νοιάζει εν ζωή να σε κλαίνε,
σε καίει για το θάνατο? (ζμποινγκ )

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

7 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Κακή Επιρροή (Αναστασία)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Κακή Επιρροή
H Αναστασία αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 6,729 μηνύματα.

H Κακή Επιρροή εχμ... είπε γεια ...κι έγραψε στις 07:38, 13-04-10:

#34
alis (δεν κάνω quote sorry)
Οι λόγοι είναι πάντα εγωιστικοί όταν το άτομο είναι δικό μας. Δεν είναι εγωιστικοί όταν είναι κάποιος έξω απ το στενό μας οικογενειακό περιβάλλον.
Δεν είναι το ίδιο να χάνεις το παιδί σου με το να χάνεις ένα φίλο σου.
Συμπέρασμα, για μένα πάντα λοιπόν, δεν μπορείς να λες ότι δεν είσαι εγωιστής επειδή δεν έκλαψες που τον έχασες.... όταν μιλάς για κάποιον ξένο.
Χάσε (όχι εσύ προς Θεού!) τον πατέρα σου, τη μάνα σου, την αδερφή σου, το παιδί σου και μετά έλα και πες μου ότι δεν ήσουν εγωιστής άνθρωπος.

ΑΥΤΟ ήταν αρχής εξ αρχής το νόημα όλων όσων είπα. Εκ του ασφαλούς κι εγώ δεν είμαι καθόλου εγωίστρια


Και βέβαια ξέρεις που παει, εκει απ' οπου ξεκινησε: Στο μηδεν!
Ουτιδιανέ... αποδείξεις υπάρχουν;

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Himela

e-steki Moderator

Το avatar του χρήστη Himela
H Himela αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 36 ετών , επαγγέλεται Ιδιωτικός υπάλληλος και μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 4,248 μηνύματα.

H Himela σ' όποιον αρέσουμε... έγραψε στις 08:55, 13-04-10:

#35
Αρχική Δημοσίευση από Ουτιδανός

Εαν σου λεγανε ολοι τι καλη που εισαι που εκλαιγες, δεν θα ενιωθες ασχημα και θα μας αφηνες να την αναφερουμε;
Ναι φιλαράκο, γι' αυτό ανέφερα αυτήν την ιστορία, για να μου πούνε 10 άγνωστοι τι καλή που είμαι που έκλαιγα. Είδες όμως που δε μου το είπε κανείς; Life sucks after all.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

alis

Περιβόητο Μέλος

Το avatar του χρήστη alis
H alis αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 1,012 μηνύματα.

H alis έγραψε στις 17:46, 13-04-10:

#36
Αρχική Δημοσίευση από Κακή Επιρροή
alis (δεν κάνω quote sorry)
Οι λόγοι είναι πάντα εγωιστικοί όταν το άτομο είναι δικό μας. Δεν είναι εγωιστικοί όταν είναι κάποιος έξω απ το στενό μας οικογενειακό περιβάλλον.
Δεν είναι το ίδιο να χάνεις το παιδί σου με το να χάνεις ένα φίλο σου.
Συμπέρασμα, για μένα πάντα λοιπόν, δεν μπορείς να λες ότι δεν είσαι εγωιστής επειδή δεν έκλαψες που τον έχασες.... όταν μιλάς για κάποιον ξένο.
Χάσε (όχι εσύ προς Θεού!) τον πατέρα σου, τη μάνα σου, την αδερφή σου, το παιδί σου και μετά έλα και πες μου ότι δεν ήσουν εγωιστής άνθρωπος.

ΑΥΤΟ ήταν αρχής εξ αρχής το νόημα όλων όσων είπα. Εκ του ασφαλούς κι εγώ δεν είμαι καθόλου εγωίστρια

Δεν είπα ότι δεν είμαι εγωίστρια - το αντίθετο. Συμφωνώ ότι δεν είναι εγωιστικοί όταν πρόκειται για κάποιον έξω από το στενό οικογενειακό περιβάλλον. Απλά νόμιζα ότι έλεγες ότι οι λόγοι είναι μόνο εγωιστικοί σε όλες τις περιπτώσεις. Σόρυ, δικό μου το λάθος.

Δεν είναι τόσο κακό να είσαι εγωιστής, νομίζω, οπότε δεν ''μαλώνουμε'' για αυτό, ούτε προσπαθώ να επινοήσω δικαιολογίες για να πείθω τον εαυτό μου ότι δεν είμαι εγωίστρια. Απλά διατηρώ κάποιες επιφυλάξεις για το αν οι λόγοι είναι μόνο εγωιστικοί - αυτό είναι όλο.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Ουτιδανός (Shizoid)

Νεοφερμένος

Το avatar του χρήστη Ουτιδανός
Ο Shizoid αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 36 ετών , επαγγέλεται Αισθητικός και μας γράφει απο Ολλανδία (Ευρώπη). Έχει γράψει 39 μηνύματα.

O Ουτιδανός are you staring at me? έγραψε στις 19:44, 13-04-10:

#37
Αρχική Δημοσίευση από Δεσμώτης
Αφού δε σε νοιάζει εν ζωή να σε κλαίνε,
σε καίει για το θάνατο? (ζμποινγκ )
Αυτο ειπα κι εγω. Οταν ο κοσμος απαλαγει απο το βαρος μου, θα πρεπει να γελαει οχι να κλαιει. Η ζωη ειναι πιο θλιβερη απ' το θανατο, αρα γιατι να θελω να με κλαινε οι ρεγγες;

Αρχική Δημοσίευση από Himela
Ναι φιλαράκο, γι' αυτό ανέφερα αυτήν την ιστορία, για να μου πούνε 10 άγνωστοι τι καλή που είμαι που έκλαιγα. Είδες όμως που δε μου το είπε κανείς; Life sucks after all.
Ηταν τοσο φανερο που κι εγω ακομη ο κρετινος το καταλαβα. Life sucks, but intensions smell by far...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Oralee (Κωνσταντίνα)

Τιμώμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη Oralee
H Κωνσταντίνα αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 38 ετών και μας γράφει απο Γλυφάδα (Αττική). Έχει γράψει 5,264 μηνύματα.

H Oralee living, laughing and loving, έγραψε στις 18:35, 02-05-10:

#38


Κι εγώ νόμιζα πως μόνο ο άνθρωπος δυσκολεύεται τόσο να αποδεχτεί τον θάνατο..

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

5 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

BLUE SEA (Τέσα Ηλιού)

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη BLUE SEA
H Τέσα Ηλιού αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Μεταπτυχιακός Φοιτητής/τρια . Έχει γράψει 1,603 μηνύματα.

H BLUE SEA Μπαμπά μου,θα ζεις πάντα στην καρδιά μου έγραψε στις 22:37, 19-12-16:

#39
Εγώ νιώθω θλίψη για την απουσία του πατέρα μου (το βλέπω αμιγώς συναιασθηματικά). Πέθανε σε ηλικία 76 ετών κι αν δεν αρρώσταινε, μπορούσε άνετα να ζήσει άλλα 15 χρόνια. Δεν υπάρχει χειρότερο συναίσθημα από το να βλέπεις τον δικό σου άνθρωπο να καταρρέει και να μην μπορείς να βρεις τον τρόπο να τον κρατήσεις στη ζωή. Η θλίψη μου είναι πολύ μεγάλη. Δεν υπάρχουν λόγια.
edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη BLUE SEA : 19-12-16 στις 23:27.
3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

alcyone

MyCat Moderator

Το avatar του χρήστη alcyone
H alcyone αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 3,436 μηνύματα.

H alcyone έγραψε στις 23:48, 19-12-16:

#40
Αρχική Δημοσίευση από BLUE SEA
Εγώ νιώθω θλίψη για την απουσία του πατέρα μου (το βλέπω αμιγώς συναιασθηματικά). Πέθανε σε ηλικία 76 ετών κι αν δεν αρρώσταινε, μπορούσε άνετα να ζήσει άλλα 15 χρόνια. Δεν υπάρχει χειρότερο συναίσθημα από το να βλέπεις τον δικό σου άνθρωπο να καταρρέει και να μην μπορείς να βρεις τον τρόπο να τον κρατήσεις στη ζωή. Η θλίψη μου είναι πολύ μεγάλη. Δεν υπάρχουν λόγια.
Το πέρασα κι εγώ με τον πατέρα μου, ήταν 74 όταν "έφυγε" μετά από ανίατη ασθένεια που τον ταλαιπώρησε. Ξέρω πολύ καλά πώς νιώθεις, κι ας έχουν περάσει 22 χρόνια από τότε που τον έχασα.
Ειδικά τα πρώτα 2-3 χρόνια, είχα περάσει δύσκολα.
Μόνο ο χρόνος θα βοηθήσει να μειωθεί ο πόνος που νιώθεις τώρα και κάποιος δικός σου άνθρωπος να σε στηρίξει, που εύχομαι να έχεις.
edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη alcyone : 20-12-16 στις 01:36. Αιτία: ορθογραφικό
1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Κούκου-Βάγια

Δραστήριο Μέλος

Το avatar του χρήστη Κούκου-Βάγια
H Κούκου-Βάγια αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 213 μηνύματα.

H Κούκου-Βάγια αλλα τ μάτια του λαγού κ΄άλλα της Βαγιας έγραψε στις 00:12, 20-12-16:

#41
Διαβαζω τα οσα ειπατε και σκεφτομαι πως θα νιωθω εγω(χτυπα ξυλο)σε τετοια παρομοια κατασταση...δηλαδη εχω ψιλοφρικαρει και μονο με τα δικα σας που διαβασα φαντασου πως θα αντριφρασω σε κατι τετοιο...μεχρι στιγμης πονο και θλιψη για ατομο ππυ εχει φυγει δεν εχω νιωσει ειμαι τυχερη που στα 19 μου δεν εχω χασει καποιο στενο συγγενη(γονεις-παππυδες-θειους) και δεν εχω παει κ ποτε σε κηδεια δε ξερω πως ειναι..κατι μ λεει οτι ερθει(χτυπα ξυλο)αυτη η ωρα 8α τα βρω πολυ βουνο κ σκουρα ισως και να βρεθω και αγκαλια με τη καταθλιψη
1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

alcyone

MyCat Moderator

Το avatar του χρήστη alcyone
H alcyone αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 3,436 μηνύματα.

H alcyone έγραψε στις 01:41, 20-12-16:

#42
Αρχική Δημοσίευση από Κούκου-Βάγια
Διαβαζω τα οσα ειπατε και σκεφτομαι πως θα νιωθω εγω(χτυπα ξυλο)σε τετοια παρομοια κατασταση...δηλαδη εχω ψιλοφρικαρει και μονο με τα δικα σας που διαβασα φαντασου πως θα αντριφρασω σε κατι τετοιο...μεχρι στιγμης πονο και θλιψη για ατομο ππυ εχει φυγει δεν εχω νιωσει ειμαι τυχερη που στα 19 μου δεν εχω χασει καποιο στενο συγγενη(γονεις-παππυδες-θειους) και δεν εχω παει κ ποτε σε κηδεια δε ξερω πως ειναι..κατι μ λεει οτι ερθει(χτυπα ξυλο)αυτη η ωρα 8α τα βρω πολυ βουνο κ σκουρα ισως και να βρεθω και αγκαλια με τη καταθλιψη
Δεν είναι απαραίτητο να πάθει κάποιος κατάθλιψη και συνεπώς ούτε εσύ.
Θλίψη ναι, είναι και το πλέον φυσιολογικό, όμως η κατάθλιψη διαφέρει καθότι είναι κάτι πιο περίπλοκο και στην αναγνώριση και στη θεραπεία.
Εύχομαι να αργήσεις να γευτείς αυτή την δυσάρεστη και επίπονη εμπειρία (που όλοι αναγκαστικά περνάμε).
Παίζει ρόλο και η ηλικία και οι κατατάσεις προ του συμβάντος και το περιβάλλον για το πώς θα το βιώσει και αντιμετωπίσει κάποιος.
2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Ερις

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Ερις
H Ερις αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Σκηνοθέτης . Έχει γράψει 2,446 μηνύματα.

H Ερις έγραψε στις 02:03, 20-12-16:

#43
Έχω ακούσει από γνωστά μου άτομα που βίωσαν τον θάνατο αγαπημένων προσώπων ότι κανείς δε μπορεί να φανταστεί τι δύναμη μπορεί να έχει μέσα του ένας άνθρωπος. Τέτοια που πριν ούτε που το φανταζόταν. Μακάρι έτσι να είναι για όλους.
Δύναμη και κουράγιο εύχομαι! Να μην είσαι αυστηρή με τον εαυτό σου και ασ'τον ελεύθερο να ξεσπάσει. Αλίμονο αν δεν ένιωθες θλίψη ή και θυμό!
3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

deviljoy

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη deviljoy
Ο deviljoy αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 23 ετών . Έχει γράψει 20 μηνύματα.

O deviljoy έγραψε στις 19:28, 20-12-16:

#44
Εγώ όταν ήμουν μικρός γύρω στα 12 πέθανε την ίδια χρονιά ο παππούς μου, ο αδερφός της γιαγιάς μου, ο θείος μου και τρεις φίλοι μου, μικρά παιδιά.
Μάλλον μάζεψα πολλή θανατίλα τότε και δεν πλέον ο θάνατος δεν με αγγίζει καθόλου. Πέθανε η γιαγιά μου πρόσφατα (με την οποία ήμουν πολύ κοντά καθώς με μεγάλωνε για αρκετά χρόνια) και δεν αισθάνθηκα τίποτα. Μάλλον δεν είναι φυσιολογικό, αλλά και ποιος είναι φυσιολογικός?
0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

BLUE SEA (Τέσα Ηλιού)

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη BLUE SEA
H Τέσα Ηλιού αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Μεταπτυχιακός Φοιτητής/τρια . Έχει γράψει 1,603 μηνύματα.

H BLUE SEA Μπαμπά μου,θα ζεις πάντα στην καρδιά μου έγραψε στις 21:43, 20-12-16:

#45
Αρχική Δημοσίευση από alcyone
Μόνο ο χρόνος θα βοηθήσει να μειωθεί ο πόνος που νιώθεις τώρα και κάποιος δικός σου άνθρωπος να σε στηρίξει, που εύχομαι να έχεις.
Αυτό ελπίζω κι εγώ! Να είσαι καλά να θυμάσαι τον μπαμπά σου!

Αρχική Δημοσίευση από Κούκου-Βάγια
Διαβαζω τα οσα ειπατε και σκεφτομαι πως θα νιωθω εγω(χτυπα ξυλο)σε τετοια παρομοια κατασταση...δηλαδη εχω ψιλοφρικαρει και μονο με τα δικα σας που διαβασα φαντασου πως θα αντριφρασω σε κατι τετοιο...μεχρι στιγμης πονο και θλιψη για ατομο ππυ εχει φυγει δεν εχω νιωσει ειμαι τυχερη που στα 19 μου δεν εχω χασει καποιο στενο συγγενη(γονεις-παππυδες-θειους) και δεν εχω παει κ ποτε σε κηδεια δε ξερω πως ειναι..κατι μ λεει οτι ερθει(χτυπα ξυλο)αυτη η ωρα 8α τα βρω πολυ βουνο κ σκουρα ισως και να βρεθω και αγκαλια με τη καταθλιψη
Γιατί τα διαβάζεις αυτά, κορίτσι μου, και ταράζεσαι; Μην μπαίνεις σ' αυτή τη διαδικασία. Για σένα το λέω, για να μην φθείρεσαι.
Σου εύχομαι να είσαι καλά κι εσύ και οι δικοί σου άνθρωποι.

Αρχική Δημοσίευση από Ἔρις
Δύναμη και κουράγιο εύχομαι! Να μην είσαι αυστηρή με τον εαυτό σου και ασ'τον ελεύθερο να ξεσπάσει. Αλίμονο αν δεν ένιωθες θλίψη ή και θυμό!
Σ' αυτό έχεις δίκιο. Τα αυτοάνοσα εμάς κυνηγάνε, που τα κρατάμε όλα μέσα μας.

Αρχική Δημοσίευση από deviljoy
Πέθανε η γιαγιά μου πρόσφατα (με την οποία ήμουν πολύ κοντά καθώς με μεγάλωνε για αρκετά χρόνια) και δεν αισθάνθηκα τίποτα. Μάλλον δεν είναι φυσιολογικό, αλλά και ποιος είναι φυσιολογικός?
Δεν μου κάνει εντύπωση. Είσαι απολύτως φυσιολογικός. Απλώς περνάς τη φάση της άρνησης. Επειδή αγαπάς πολύ τη γιαγιά σου, δεν μπορείς να δεχτείς ότι πέθανε. Εγώ, την ώρα που γινόταν η κηδεία του πατέρα μου, είχα αποστασιοποιηθεί απ' αυτό το γεγονός και ένιωθα σαν να βλέπω μια τινιά στον κινηματογράφο. Νόμιζα ότι θα γυρίσουμε στο σπίτι και θα είναι εκεί ο πατέρας μου. Όταν τον έριξαν στη γη, εκεί άρχισα να συνειδητοποιώ τι είχε συμβεί.
4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση
Απάντηση στο θέμα

Χρήστες

  • Τα παρακάτω 0 μέλη και 1 επισκέπτες διαβάζουν μαζί με εσάς αυτό το θέμα.
     
  • (View-All Tα παρακάτω 0 μέλη διάβασαν αυτό το θέμα τις τελευταίες 30 μέρες:
    Μέχρι και αυτή την στιγμή δεν έχει δει το θέμα κάποιο ορατό μέλος

Βρείτε παρόμοια

Μοιραστείτε το

...με ένα φίλο

...με πολλούς φίλους