Το e-steki είναι μια από τις μεγαλύτερες ελληνικές διαδικτυακές κοινότητες με 66,083 εγγεγραμμένα μέλη και 2,387,815 μηνύματα σε 74,635 θέματα. Αυτή τη στιγμή μαζί με εσάς απολαμβάνουν το e-steki άλλα

Καλώς ήρθατε στο e-steki!

Εγγραφή Βοήθεια

Είναι οι άνθρωποι "αναλώσιμοι";

Himela

e-steki Moderator

Το avatar του χρήστη Himela
H Himela αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 36 ετών , επαγγέλεται Ιδιωτικός υπάλληλος και μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 4,251 μηνύματα.

H Himela σ' όποιον αρέσουμε... έγραψε στις 13:45, 06-06-10:

#1
Αρχική Δημοσίευση από Γιώργος
θα βγαίνουμε για μπύρες μαζί με όμορφες Αμερικανίδες.
Οι οποίες φυσικά είναι αναλώσιμες όπως κι όλοι.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Himela : 09-06-10 στις 18:40. Αιτία: Το τόπικ αυτό προήλθε από το θέμα "Θα αφήνατε την Ελλάδα για μια καριέρα στο εξωτερικό;"
1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Resident Evil

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Resident Evil
H Resident Evil αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 3,055 μηνύματα.

H Resident Evil (δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλευεται) έγραψε στις 14:32, 06-06-10:

#2
Αρχική Δημοσίευση από Himela
Οι οποίες φυσικά είναι αναλώσιμες όπως κι όλοι.
Να ρωτήσω κάτι?
Είναι μάλλον Offtopic με το θέμα αλλά μου κέντρισε το ενδιαφέρον η (στενοχωρημένη(?)) αντίδρασή σου σε αυτό.
Γιατί?
Να εξηγηθώ για να καταλάβεις τι εννοώ και από που πιάνομαι για να ρωτήσω.
Προσωπικά είμαι αρκετά κοντά -αν και όχι απόλυτα- στην άποψη ότι τελικά είμαστε εντελώς αναλώσιμοι. Και εξηγούμαι...
Αν αύριο αλλάξεις γειτονιά πόσο θα σε ενδιαφέρει ότι ο παλιός σου περιπτεράς έγινε πχ. πατέρας?
Αν αύριο αλλάξεις δουλειά πόσο θα σε ενδιαφέρει αν η κοπελίτσα στο λογιστήριο είναι στενοχωρημένη που χώρισε?
Να το χοντρύνω κι άλλο?
Πόσοι από εμάς (όχι τους γονείς τους, όχι τα αδέρφια τους, όχι τα παιδιά τους αν είχαν που δεν είχαν) παραμένουμε σε βαθιά θλίψη όπως τις πρώτες μέρες από το θάνατο της Αγγελικής, της Βιβής και του Νώντα? Οι μισοί θα αναρωτηθούν "ποιοί είναι αυτοί?". Είναι οι άνθρωποι που πέθαναν στη marfin. Πόσοι τους θυμούνται? Κι όμως τα πρωτοσέλιδα ΤΕΡΑΣΤΙΑ πριν λίγες μέρες, ο πόνος βαρύς, τα δάκρυα "εύκολα". Και σήμερα οι μισοί δεν το θυμούνται καν. Είναι απλώς κάποιοιαπό τους πολλούς 35άρηδες που κυκλοφορούν και κυκλοφόρησαν ανάμεσά μας.
Ποιός κλαίει σήμερα για τον Αλέξανδρο? Η μαμά του ίσως.

Ή να το πάω σε πιο απλά. Ποιός ενδιαφέρεται για την προσωπική ιστορία του κάθε πακιστανού που προσπαθεί να μας καθαρίσει τα τζάμια, της κυρίας που πουλάει χαρτομάντηλα στα φανάρια, της τσιγγάνας που φορτώνεται 10 παιδιά παραμάσχαλα και ζητιανεύει?

Να το ελαφρύνω λίγο. Πόσο σε νοιάζει τι κάνει η gio, η ΚουΕ, η dooo, o Lorien, o fandago, η Kleftra, η palladin και πάρα πολλοί άλλοι? Δεν τους ξέρεις καν. Κι όμως κάποτε ήταν όλη η ζωή αυτού εδώ του χώρου τον οποίο εσύ συντονίζεις. Η 'ζωή' του στεκιού έφυγε κι όμως το στέκι υπάρχει. Πώς γίνεται αυτό?!?!?

Να το θέσουμε ιστορικά... Ποιός ενδιαφέρθηκε και αναφέρθηκε στις χιλιάδες "Άννα Φράνκ" που πέθαναν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης? Η ιστορία γράφει "πέθαναν τόσοι, τόσες γυναίκες, τόσοι άντρες, τόσα παιδιά". Έζησαν "τόσοι". Δεν έχει σημασία αν ο Κώστας πέθανε και η Μαρία σώθηκε. "Σημασία" έχει ότι ένα πλήθος πέθανε και ένα πλήθος σώθηκε. Ποιός τους ξεχωρίζει? Ποιός ξέρει τι σκέψεις, τι προοπτικές και τι προσωπική ιστορία κουβαλούσε ο καθένας τους?

Να το πάω σε πιο προσωπικό επίπεδο? Για πόσες από τις προηγούμενες σχέσεις σου [έχουμε πάνω κάτω την ίδια ηλικία, άρα στατιστικά θα είχες τουλάχιστον 1 κάπως πιο μακροχρόνια σχέση στη ζωή σου] αλλάζεις τη ζωή σου σήμερα? Δεν λέω να μην στενοχωρηθείς ή να χαρείς με κάποια χαρά ή λύπη τους που θα τύχει να μάθεις, εννοώ να αλλάξει πραγματικά το σήμερα σου?
Στατιστικά, όπως βλέπω να ισχύει για τους περισσοτέρους τουλ, για καμία. Κι όμως, μπορεί να ήταν άνθρωποι στους οποίους είπες "σ'αγαπώ", για τους οποίους έκλαψες, πόνεσες, χάρηκες και σε κάποια φάση της ζωής σου ίσως ήσουν πρόθυμη να αλλάξεις και τη ζωή σου για αυτούς.

Η έννοια του "οι άνθρωποι είναι αναλώσιμοι", τουλάχιστον στο επίπεδο που το αντιλαμβάνομαι και το εκφράζω εγώ, μιλώντας πάντα για τη γενική περίπτωση και βγάζοντας έξω εξαιρέσεις [πχ. εφευρέτες, εμπνευσμένους πολιτικούς, σπουδαίους συγγραφείς, έξοχους πολεμιστές και πιθανόν στη σημερινή εποχή εμπνευσμένους επιχειρηματίες--μερικές χούφτες ανθρώπων δλδ στο σύνολο της ανθρωπότητας] είναι ότι έχουμε τόσο ιστορικά, όσο και ο καθένας μας προσωπικά την "ικανότητα" να ""ξεχνάμε"". Όπως λέμε 'σ'αγαπώ' και μετά κάτι γίνεται και χωρίζουμε και "δεν αγαπάμε πιά" ή δεν αγαπάμε αρκετά για να είμαστε με τον άλλο (ή δεν μας αγαπάει αυτός) και μετά συναντάμε κάποιον άλλο και ξανα-αγαπάμε (ή όπως συχνά ακούω και καμιά φορά λέω και εγώ η ίδια "αγαπάμε με άλλο τρόπο") και προχωράμε και ξαναχαιρόμαστε και φτιάχνουμε τη ζωή μας. Ναι μια σχέση είναι σημαντική αλλά -δυστυχώς ή ευτυχώς- είμαστε πλασμένοι με τέτοιο τρόπο [μιλώντας για το μέσο όρο] που ξαναστεκόμαστε στα πόδια μας και ξανα γινόμαστε ευτυχισμένοι. Αλλιώς όλοι οι χωρισμένοι του πλανήτη [από τη 16χρονη κόρη των από πάνω μου που σπαράζει στις φίλες της--την ακούω από το παράθυρο του φωταγωγού όταν λείπουν οι γονείς της ένεκα άθλιας ηχομόνωσης-- μέχρι τη μάνα με 103 παιδιά που την παρατάει ο άντρας της για τη "σουρτούκω"] θα έπρεπε να έχουν πέσει στον...καιάδα προ πολλού. Δεν είναι έτσι.
Και εκεί μπαίνει το προσωπικό στοιχείο του καθενός. Για κάποιους το "αναλώσιμο" που επηρεάζει λίγοτερο την ευτυχία τους είναι οι προοπτικές της δουλειάς του. Και θεωρούν ότι είναι προτιμότερο να χάσουν σε χρήματα, σε πιθανή επαγγελματική επιτυχία κτλ κτλ κτλ για να μείνουν με την συγκεκριμένη κοπέλα ή το συγκεκριμένο άντρα. Και να προσφέρουν μόνο ότι μπορούν δεδομένης της γεωγραφικής ή άλλης κατάστασής τους.
Για κάποιους άλλους είναι το ανάποδο. Θεωρούν ότι θα προσπαθήσουν να κάνουν το παν για να επιτύχουν σε επαγγελματικά και οικονομικά και στην πορεία αυτής της εξέλιξης θα βρεθεί κάποιος ή κάποια για τον οποίο θα θελήσουν να επενδύσουν και κομμάτι τους εαυτού τους πιο πολύ. Και ότι αυτό είναι πιο μεγάλο 'θέλω' και εφόσον ο τωρινός σύντροφος δεν το ενστερνίζεται τότε δεν είναι ο σωστός και θα βρεθεί κάποιος άλλος σωστότερος.

Τουλάχιστον εγώ με αυτή την έννοια το αντιλαμβάνομαι το "οι άνθρωποι είναι αναλώσιμοι".
Σχόλια δεκτά
πσ.προφανώς δεν κάνω κάποια επίθεση, και το δεύτερο πρόσωπο, όπου χρησιμοποιήθηκε είναι για λόγους ευκολίας. Κάθε σχόλιο, όχι μόνο από τη Himela αλλά και από οποιονδήποτε άλλο, είναι φυσικά δεκτό.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Himela : 09-06-10 στις 18:40. Αιτία: Το τόπικ αυτό προήλθε από το θέμα "Θα αφήνατε την Ελλάδα για μια καριέρα στο εξωτερικό;"
13 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Iliaki (Βανίλια)

Διάσημο Μέλος

Το avatar του χρήστη Iliaki
H Βανίλια αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 771 μηνύματα.

H Iliaki έγραψε στις 15:15, 06-06-10:

#3
Resident Evil μου άρεσε πολύ το κείμενο σου(βέβαια δεν ξέρω κατά πόσο σε νοιάζει αυτό) Και σε γενικές γραμμές συμφωνώ μαζί σου, δηλαδή πιστεύω πως όλα στην ζωή μας είναι αναλώσιμα, και προσωπικά(αν και είμαι μικρή ακόμα) προσπαθώ να το βλέπω από την θετική πλευρά.
Θέλω να σταθώ σε ένα σημείο, εκεί που λες αν δίνουμε σημασία στους ανθρώπους γύρω μας, γενικότερα, αλλά και ειδικά. Προσωπικά θεωρώ κάτι τέτοιο πολύ ψυχοφθόρο.. Δεν γίνεται ο κάθε άνθρωπος να στεναχωριέται για τις στεναχώριες του άλλου, επειδή δεν τα πήγε καλά στην ζωή του, επειδή είχε προβλήματα. Δεν είμαι γουρούνα! Πχ, στεναχωρέθηκα που πέθαναν αυτοί οι άνθρωποι στην τράπεζα(πρώτη φορά άκουγα τα ονόματα τους)αλλά πρέπει να αισθανθώ ένοχη επειδή δεν ασχολήθηκα περαιτέρω? Ο κάθε άνθρωπος έχει τα δικά του προβλήματα στην ζωή του, και είναι υπεύθυνος γι'αυτά.. Θα στεναχωρηθώ αν δω ένα παιδάκι στο φανάρι να καθαρίζει τζάμια? Ναι. Θα ασχοληθώ παραπάνω? Όχι... Τι μπορώ να κάνω εγώ να το βοηθήσω? Και ακόμα και αν μπορώ να κάνω κάτι, υπάρχουν εκατομμύρια τέτοια παιδάκι σε όλο το κόσμο.. Δεν είναι "κουραστικό" να στεναχωριέσαι για κάθε ένα τέτοιο περιστατικό?
Πιστεύω πως στην ζωή μας πρέπει να μάθουμε να είμαστε λίγο αδιάφοροι. Και μην το παρεξηγήσετε αυτό. Εννοώ ότι καθημερινά ακούμε εξωφρενικά πράγματα, άθλιες καταστάσεις και χίλια δυο κακά.. Πως είναι δυνατόν λοιπόν να ασχολούμαστε με καθένα από αυτά ξεχωριστά? Σκοπός είναι να κάνουμε καλύτερη την δική μας ζωή, έτσι δεν είναι?

Αρχική Δημοσίευση από Resident Evil
Στατιστικά, όπως βλέπω να ισχύει για τους περισσοτέρους τουλ, για καμία. Κι όμως, μπορεί να ήταν άνθρωποι στους οποίους είπες "σ'αγαπώ", για τους οποίους έκλαψες, πόνεσες, χάρηκες και σε κάποια φάση της ζωής σου ίσως ήσουν πρόθυμη να αλλάξεις και τη ζωή σου για αυτούς.
Μα φυσικά! Όλοι οι άνθρωποι, αγαπάνε, μοιράζονται, κλαίνε, πονάνε, και όχι απαραίτητα με αυτήν την σειρά.. Ευτυχώς(κατά την άποψή μου) έχουμε την δυνατότητα να αγαπήσουμε πάνω από μία φορά.. Γιατί λοιπόν να μην το εκμεταλλευτούμε? Είναι πιο σωστό να ξεπερνάς τους ανθρώπους που κάποτε ερωτεύτηκες γιατί αλλιώς, πως θα συνεχίσεις παρακάτω?
Και συμφωνώ, θέλεις να είναι καλά, χαίρεσαι όταν μαθαίνεις κάτι καλό γι'αυτούς, και τίποτα παραπάνω.. Τι παραπάνω θα έπρεπε να υπάρχει άραγε?
Χμ αυτά από εμένα. Τελείως οφ τόπικ

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Himela : 09-06-10 στις 18:40. Αιτία: Το τόπικ αυτό προήλθε από το θέμα "Θα αφήνατε την Ελλάδα για μια καριέρα στο εξωτερικό;"
0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Himela

e-steki Moderator

Το avatar του χρήστη Himela
H Himela αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 36 ετών , επαγγέλεται Ιδιωτικός υπάλληλος και μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 4,251 μηνύματα.

H Himela σ' όποιον αρέσουμε... έγραψε στις 09:38, 07-06-10:

#4
Στεναχωρήθηκα με τη λέξη "αναλώσιμοι" γιατί έχει μια πολύ αρνητική χροιά. Αυτά που λες συμβαίνουν. Όντως δεν ενδιαφέρεται κανείς για αγνώστους αλλά και για κάποιους γνωστούς αγαπημένους που κάποτε επηρέαζαν τη ζωή του. Πρόσεξε όμως ποια είναι η διαφορά: όταν γνωρίζεις έναν άνθρωπο και ξεκινάς το οτιδήποτε προκύψει με αυτόν με το σκεπτικό "είναι αναλώσιμος" αυτό για μένα είναι λυπηρό, γιατί σημαίνει οτι δε θα δώσεις σε αυτή τη σχέση όλο τον εαυτό σου, δε θα δοθείς, δε θα παραδοθείς, παρά θα κρατάς αντιστάσεις και πισινές "γιατί είσαι αναλώσιμος φίλε και σήμερα είσαι, αύριο δεν είσαι". Με φοβίζει κάποιος άνθρωπος που δε δίνεται σε μια ανθρώπινη σχέση, με λυπεί. Η θεωρία αυτή "εγώ να είμαι καλά κι όλοι είναι αναλώσιμοι" δε μου αρέσει. Μπορεί λοιπόν ένας γκόμενος που για αυτόν πέθαινα να μην υπάρχει πια στη ζωή μου και να μην επηρεάζει τη ζωή μου πια, αλλά σίγουρα δεν ξεκίνησα τη σχέση αυτή με το σκεπτικό "σιγά που θα σκάσω για σένα, κι εσύ αναλώσιμος είσαι". Όχι. Έδωσα, δόθηκα, αγάπησα, άφησα τα αισθήματα να με παρασύρουν, δεν κρατήθηκα επειδή "κι εσύ θα φύγεις".

Δεν υπάρχουν άνθρωποι που δε θέλουν να ζήσουν το απόλυτο - υπάρχουν αυτοί που το φοβούνται, και έχουν πείσει τον εαυτό τους οτι δεν το χρειάζονται. Αυτό το εκφράζουν με πολλούς τρόπους. Είτε "σκληραίνουν" και το παίζουν κακοί για να μην πληγωθούν, είτε κλείνονται στο καβούκι τους νομίζοντας οτι περνούν και μόνοι τους καλά, είτε σε μία σχέση κρατάνε πισινές και δε δίνονται. Και τα τρία μου φαίνονται λυπηρά. Θέλω να βγω να κολυμπήσω στα βαθειά, κι ας υπάρχει ο κίνδυνος να πνιγώ - τα ρηχά μού φαίνονται λίγα... Θέλω να κάνω το ταξίδι κι ας συναντήσω "τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον θυμωμένο Ποσειδώνα...", γιατί αυτοί θα μου δώσουν τη σοφία και την πείρα όταν φτάσω στην Ιθάκη. Δε θα βάλω τον εαυτό μου σε ένα κλουβί, νοητό ή μη. Θα βγω έξω, θα παλέψω με τα δύσκολα, γιατί τα ωραία εκεί είναι.

Δεν ξεκινάω λοιπόν ποτέ τίποτα με το σκεπτικό "αναλώσιμος είναι". Δεν είναι αναλώσιμος. Είναι αυτός που θα με συνοδέψει στο ταξίδι.

(Το παραέκανα μελό ε;)

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Himela : 09-06-10 στις 18:40. Αιτία: Το τόπικ αυτό προήλθε από το θέμα "Θα αφήνατε την Ελλάδα για μια καριέρα στο εξωτερικό;"
5 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση
Απάντηση στο θέμα

Χρήστες

  • Τα παρακάτω 0 μέλη και 1 επισκέπτες διαβάζουν μαζί με εσάς αυτό το θέμα.
     
  • (View-All Tα παρακάτω 0 μέλη διάβασαν αυτό το θέμα τις τελευταίες 30 μέρες:
    Μέχρι και αυτή την στιγμή δεν έχει δει το θέμα κάποιο ορατό μέλος

Βρείτε παρόμοια

Μοιραστείτε το

...με ένα φίλο

...με πολλούς φίλους