Το e-steki είναι μια από τις μεγαλύτερες ελληνικές διαδικτυακές κοινότητες με 66,106 εγγεγραμμένα μέλη και 2,388,274 μηνύματα σε 74,663 θέματα. Αυτή τη στιγμή μαζί με εσάς απολαμβάνουν το e-steki άλλα

Καλώς ήρθατε στο e-steki!

Εγγραφή Βοήθεια

Μοιραζόμαστε ποιήματα

Κακή Επιρροή (Αναστασία)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Κακή Επιρροή
H Αναστασία αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 6,729 μηνύματα.

H Κακή Επιρροή εχμ... είπε γεια ...κι έγραψε στις 22:31, 30-06-05:

#1
-------Σημείωση συντονιστή-------
Για τη σωστή παράθεση των ποιημάτων, των έργων αυτών που μας έχουν αγγίξει τόσο, καλό είναι να μην ξεχνάτε να γράφετε το όνομα του ποιητή και τον τίτλο.


Σας παραθέτω τους αγαπημένους μου στίχους....
με εκφράζουν απόλυτα εδώ και πάρα πολύ καιρό.....
έγιναν κάτι σαν "βίβλος" για μένα από τη στιγμή που τους διάβασα*
ελπίζω να σας αρέσουν και σας*


THE INVITATION

It doesn't interest me what you do for a living.
I want to know what you ache for, and if you dare
to dream of meeting your heart's longing.

It doesn't interest me how old you are. I want to know
if you will risk looking like a fool for love, for your dreams,
for the adventure of being alive.

It doesn't interest me what planets are squaring your moon.
I want to know if you have touched the center of your own
sorrow, if you have been opened by life's betrayals or have
become shriveled and closed from fear of further pain.

I want to know if you can sit with pain, mine or your own,
without moving to hide or fade it or fix it.

I want to know if you can be with joy, mine your own:
if you can dance with the wildness and let the ecstasy
fill you to the finger and toes without cautioning us
to be careful, be realistic, or to remember the limitations
of being human.

It doesn't interest me if the story you are telling me is true.
I want to know if you can disappoint others to be true to
yourself: if you can bear the accusation of betrayal and
not betray your own soul.

I want to know if you can be faithless
and therefore be trustworthy.

I want to know if you can see the beauty even when it
is not pretty every day, and if you can source your life
from Its presence.

I want to know if you can live with failure,
yours and mine, and still stand on the edge
of the lake and shout to the silver
of the full moon, "Yes!"

It doesn't interest me to know where you live,
or how much money you have. I want to know
if you can get up after the night of grief and
despair, weary and bruised to the bone,
and do what needs to be done for the children.

It doesn't interest me who you are,
or how you came to be here,
I want to know if you will stand in
the center of the fire with me and not
shrink back.

It doesn't interest me where or what or
with whom you have studied. I want to know
what sustains you from the inside when
all else falls away.

I want to know if you can be alone with yourself,
and if you truly like the company you keep
in the empty moments.

by Oriah Mountain Dreamer

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 12 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Isiliel : 21-08-11 στις 22:03. Αιτία: σημείωση συντονισμού
13 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Skoulikadera---

Δραστήριο Μέλος

Το avatar του χρήστη Skoulikadera---
H Skoulikadera--- αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 421 μηνύματα.

H Skoulikadera--- έγραψε στις 22:06, 08-11-05:

#2
"....είναι ωραία η θάλασσα γιατί κινήτε πάντα..."

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 12 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

12 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

evouli

Διάσημο Μέλος

Το avatar του χρήστη evouli
H evouli αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 36 ετών . Έχει γράψει 761 μηνύματα.

H evouli έγραψε στις 15:14, 14-02-06:

#3
εγω πειραζει να γραψω κατι που δεν ειναι δικο μου αλλα που με εκφραζει απολυτα;

- ΔΕΝ ΘΑ ΞΑΝΑΡΘΕΙ ΠΟΤΕ;
- Ποτέ.
- Τι θα πει ποτέ;

Κοιτάζω μακριά. Προσπαθώ να περιγράψω την αιωνιότητα.
- Ποτέ θα πει: ούτε αύριο, ούτε μεθαύριο. Ούτε σε ένα μήνα, ούτε σε τρεις. Ούτε σε ένα χρόνο, ούτε σε δέκα.
- Ίσως όμως αργότερα…
- Δεν υπάρχει αργότερα από το ποτέ.

Καρφώνω το βλέμμα μηχανικά σε ένα μεγάλο αγκάθι. Κατάλαβε; Δεν κατάλαβε. Βλέπω το επόμενο ερώτημα να αγωνιά στα μάτια του.
Κάθομαι στον κήπο με τον εαυτό μου – και προσπαθώ να του εξηγήσω. Ο εαυτός μου είναι ένα μικρό παιδάκι όλο απορίες. Εγώ είμαι γέρος. Αλλά δεν μπορώ να απαντήσω.
- Ποιο είναι πιο δυνατό; Το ποτέ ή το ποτέ-ποτέ;
- Είναι το ίδιο.
- Δεν είναι! Το ποτέ-ποτέ είναι πιο δυνατό. Κι εσύ δεν είπες ποτέ-ποτέ. Είπες ποτέ. Μπορεί να ξαναγυρίσει.

Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στο μηδέ και το μηδέν; Παίρνω τον εαυτό μου τον μικρό από το χέρι και περπατάμε στον κήπο. Αυτός κρατάει μέσα του μία ερώτηση κι εγώ ένα κενό.
- Και τώρα που είναι;
- Πουθενά.
- Τι θα πει πουθενά;
- Πουθενά θα πει: ούτε εδώ, ούτε εκεί, ούτε αλλού.
- Δηλαδή που είναι;

Το πουθενά είναι το ποτέ του χώρου. (Το ποτέ είναι το πουθενά του χρόνου).
Τα μάτια του έχουν πλημμυρίσει αγωνία. Κάπου ετοιμάζεται δάκρυ και πίσω από αυτό κραυγή.
- Πού είναι;
Δεν έχω άλλη σωτηρία από το ψέμα. Θα ξαναπώ το μύθο της ψυχής που δεν αντέχει το ποτέ και το πουθενά.
- Είναι στον παράδεισο.
- Τι είναι ο παράδεισος;
- Ένας κήπος.
- Σαν κι αυτόν;
- Πιο μεγάλος. Και πιο ωραίος.
- Πάμε!
- Δεν γίνεται.
- Γιατί;
- Κανείς δεν μπορεί να πάει στον παράδεισο αν δεν περάσει από το ποτέ και το πουθενά.
- Μου λες ψέματα!

Ξέρει – και ξέρω – πως λεω ψέματα. Είναι όμως ο εαυτός μου, ο μικρός. Ένα παιδί που δεν καταλαβαίνει και δεν εγκαταλείπει. Το πείσμα του ζωντανού.
- Αν είναι αλήθεια, πάμε!
- Που;
- Στο ποτέ, το πουθενά και τον παράδεισο! Βλέπεις; Σκύβεις το κεφάλι. Είπες ψέματα!

Ένας ψεύτικος κήπος. Γεωμετρικός τόπος στη συμβολή του ποτέ και του πουθενά. Ανύπαρκτες οι συντεταγμένες του.
Κλαιει.
- Δεν θα τoν ξαναδώ! Ποτέ!
Τώρα τραντάζεται από τους λυγμούς. Α! να μπορούσα και εγώ να κλάψω… Μα το κενό δεν έχει μάτια. Βλέπω τον εαυτό μου τον μικρό να κλαιει και να που εγώ δεν καταλαβαίνω.
- Εσύ (λυγμός) δεν λυπάσαι;
- Λυπάμαι.
- Δεν κλαις;
- Δεν μπορώ να κλάψω.
- Μέχρι χθες έκλαιγες.
- Τώρα δεν μπορώ
- Μα τώρα έφυγε!
- Γι αυτό δεν μπορώ.

Το ποτέ και το πουθενά είναι δύο λουλούδια στον ίδιο κήπο. Τα βλέπω. Ο άνεμος τα λικνίζει συνέχεια – και δεν είναι ποτέ πουθενά. Ο εαυτός μου ο μικρός, με κοιτάει στα μάτια. Δεν κλαιει πια. Στο βλέμμα του έχει σκιές φόβου.
- Γιατί δεν κλαις;
- Δεν μπορώ.

Στα μάτια του έχει σκιές τρόμου. Κάνει ένα βήμα μπροστά. Η φωνή του ανατριχιάζει. Κατάλαβε.
- Δεν είσαι εγώ. Είσαι το ποτέ…
- Είμαι.
- Είσαι το πουθενά.
- Είμαι.
- Πότε έφυγες;
- Μαζί τo
υ
.
- Γι αυτό δεν κλαις;
- Γι αυτό.

Τώρα νιώθει ξαφνικά το ψύχος του κόσμου.
- Επειδή δεν άντεξες…
- ναι
- Επειδή δεν μπόρεσες να καταλάβεις…
- ναι
- Έγινες ένα με το ποτέ και το πουθενά.

Ψιθυρίζουμε. Τα πουλιά είναι πιο μεγαλόφωνα. Βραδιάζει.
- Τον αγαπούσες τόσο πολύ;
- ναι
- Δεν θα ξανακλάψεις ποτέ;
- Ποτέ.

Υπάρχει ποτέ και σ’ αυτή τη ζωή. Το φέρνει ένας κρύος αέρας από την άλλη. Νυχτώνει.
- Τώρα πρέπει να φύγω;
- Ναι.

Ο εαυτός μου, ο μικρός, έχει ρυτίδες στην φωνή του. Η γάτα που ήρθε να τριφτεί στα πόδια του, είναι ξένη. Η νύχτα είναι ξένη. Ο εαυτός του είναι ξένος.
Έφυγε όπως περπατούσαμε παιδιά στις πλάκες – προσπαθώντας να μην πατήσει ούτε στο ποτέ, ούτε στο πουθενά. Μες το σκοτάδι.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 12 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

12 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

io-io

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη io-io
H io-io αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 32 ετών και επαγγέλεται Μαθηματικός . Έχει γράψει 1,548 μηνύματα.

H io-io έγραψε στις 19:27, 17-07-06:

#4
Αρχική Δημοσίευση από ΚΑΚΗ ΕΠΙΡΡΟΗ
Σας παραθέτω τους αγαπημένους μου στίχους....
με εκφράζουν απόλυτα εδώ και πάρα πολύ καιρό.....
έγιναν κάτι σαν "βίβλος" για μένα από τη στιγμή που τους διάβασα*
ελπίζω να σας αρέσουν και σας*


THE INVITATION

It doesn't interest me what you do for a living.
I want to know what you ache for, and if you dare
to dream of meeting your heart's longing.

It doesn't interest me how old you are. I want to know
if you will risk looking like a fool for love, for your dreams,
for the adventure of being alive.

It doesn't interest me what planets are squaring your moon.
I want to know if you have touched the center of your own
sorrow, if you have been opened by life's betrayals or have
become shriveled and closed from fear of further pain.

I want to know if you can sit with pain, mine or your own,
without moving to hide or fade it or fix it.

I want to know if you can be with joy, mine your own:
if you can dance with the wildness and let the ecstasy
fill you to the finger and toes without cautioning us
to be careful, be realistic, or to remember the limitations
of being human.

It doesn't interest me if the story you are telling me is true.
I want to know if you can disappoint others to be true to
yourself: if you can bear the accusation of betrayal and
not betray your own soul.

I want to know if you can be faithless
and therefore be trustworthy.

I want to know if you can see the beauty even when it
is not pretty every day, and if you can source your life
from Its presence.

I want to know if you can live with failure,
yours and mine, and still stand on the edge
of the lake and shout to the silver
of the full moon, "Yes!"

It doesn't interest me to know where you live,
or how much money you have. I want to know
if you can get up after the night of grief and
despair, weary and bruised to the bone,
and do what needs to be done for the children.

It doesn't interest me who you are,
or how you came to be here,
I want to know if you will stand in
the center of the fire with me and not
shrink back.

It doesn't interest me where or what or
with whom you have studied. I want to know
what sustains you from the inside when
all else falls away.

I want to know if you can be alone with yourself,
and if you truly like the company you keep
in the empty moments.
Επαθα σοκ τωρα που το διαβασα αυτο (που το ξεθαψα) γιατι ηταν το αγαπημενο μιας γνωστης μου που εφυγε πολυ νωρις και ενα πολυ αγαπημενο μου προσωπο το διαβασε στην κηδεια της..

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 11 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

12 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

roumana (Εμμα)

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη roumana
H Εμμα αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 45 ετών , επαγγέλεται Γονιός/Οικοκυρικά και μας γράφει απο Ρόδος (Δωδεκάνησα). Έχει γράψει 1,878 μηνύματα.

H roumana (Hipmama) έγραψε στις 11:58, 02-09-06:

#5
Δεν είμαι εγώ, δεν είσαι εσύ,
δεν είναι που η πόλη μεγάλωσε τόσο,
και οι δρόμοι συχνά σε μπερδεύουν.
Δεν είναι που ο ήλιος καίει πιότερο το πρόσωπο
είναι εκείνο το απρόσωπο,
που στο διάβα του τον κόσμο αλλάζει.
Σε τρομάζει το άγνωστο, στο ανθρώπινο βάθος,
το δικό σου το λάθος, που είναι μόνιμος σύντροφος.
Δεν είμαι εγώ, δεν είσαι εσύ,
ούτε αυτός που γελά, μ'ένα γέλιο φτωχό, σε κορνίζα καινούρια.
Δον Κιχώτες του δρόμου που τα φώτα χαμήλωσαν
και το τέρμα του μοιάζει απρόβλεπτο.


Δημήτρης Καραγιάννης

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 11 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη roumana : 13-10-06 στις 23:34.
5 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

emufear

Περιβόητο Μέλος

Το avatar του χρήστη emufear
Ο emufear αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 31 ετών και επαγγέλεται Φοιτητής/τρια . Έχει γράψει 1,209 μηνύματα.

O emufear έγραψε στις 12:23, 02-09-06:

#6
Κορυφαίο....

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 11 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

roumana (Εμμα)

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη roumana
H Εμμα αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 45 ετών , επαγγέλεται Γονιός/Οικοκυρικά και μας γράφει απο Ρόδος (Δωδεκάνησα). Έχει γράψει 1,878 μηνύματα.

H roumana (Hipmama) έγραψε στις 23:32, 13-10-06:

#7
Όνειρο και αλήθεια.

Είναι νύχτα και αφήνεσαι στον Μορφεα τα παίγνια
Ταξιδεύουν μαζί σου η φωνές απʼ το χθες
Μελωδίες ανείπωτες μακρινές
Σε ένα κόσμο σε παίρνουν
που το λιόγερμα αργεί
Με νεράιδες χορεύεις μεθυσμένος στο χάραμα
Η καρδιά σου κρίνο του Μάη...

Μα το φως από την γρίλια
Σου θυμίζει ένα σήμερα άγνωστο
μια αλήθεια μεςʼ το ψέμα που η νύχτα σου χάρισε
έναν κόσμο αλλόκοτο…
Και πως το όνειρο τέλειωσε.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 11 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

burbuja

Πολύ δραστήριο μέλος

Το avatar του χρήστη burbuja
H burbuja αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 33 ετών . Έχει γράψει 463 μηνύματα.

H burbuja έγραψε στις 03:54, 14-10-06:

#8
-δεν είναι δικά μου,αλλά μ'εκφράζουν απόλυτα..-

-Το πιο σοφό που έμαθα,είναι η κεντημένη φράση στις παλιές μπάντες:"Κι αυτό θα περάσει"..και γύρω γύρω,πουλιά και λουλούδια...

-Δεν αξίζει να ζει κανείς στη γυάλα από το φόβο μη τυχόν και πληγωθεί...

-Σημασία έχει ποια χέρια θα σ'αγκαλιάσουν και θα κάνουν το δέρμα σου να δακρύσει..ποιο στόμα,θα τσακίσει τον φλοιό του μυαλού σου και θα σε τινάξει χωρίς ανάσα στ'αστέρια...

-Προσωπική υπόθεση,καλέ μου,η δικαίωση..καθένας χαράζει με το σουγιαδάκι του ένα σήμα στο δέντρο της ζωής..

-Τα αγκάθια που σε ρήμαξαν,ήταν αυτά που προσπαθούσες να τους μάθεις ν'ανθίζουν..

-Άσε τον πόνο σου..άσε τον να πετάξει με τις φτερούγες του ανέμου..μην τον τυλίγεις κουβάρι..νομίζεις πως έτσι θα βρεις ποτέ την άκρη του..?

-Τις νύχτες που ξαγρυπνούσα περιμένοντας να'ρθεις..τότε έμαθα να μετράω τις ρυτίδες στο πρόσωπο της ερημιάς...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 11 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

5 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

tharaleos

Νεοφερμένος

Το avatar του χρήστη tharaleos
Ο tharaleos αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 12 μηνύματα.

O tharaleos έγραψε στις 05:10, 06-12-06:

#9
Aναζητηστε σωτηρια απο την απανθρωπη σκλαβια των συναισθηματων.
Βρειτε αρωγη στην φαντασια του μυαλου,στην γοητεια του ψεματος και
στην αληθεια της ψευτιας.

Γιατι το ψεμα,υποκρυπτει τις περισσοτερες αληθειες.
Ενα ψεμα ηδλωνει υπεκφυγη,ισως,αλλα και ζωντανια.
Ματια σπινθηροβολα το κοιταζουν λαχταρωντας να το
αγγιξουν.

Τι ποιο ομορφο απο το ψεμα.ΟΧΙ.Οχι το ψεμα το αληθινο,
το ψεμα της ουτοπιας.Αυτο που σε οδηγει ο νους μελαγχωλωντας
με αγαπη.Σε αυτο που σε παει η σκεψη βρισκοντας υποκαταστατο
της ζωης.Μια αναληθεια δεχομαι.Την θεληση να ταξιδευω για κατι καλυτερο,
το παραμυθη που με γεμιζει και το ονειρο που θελωνα γινει πραγματικοτητα.

Αυτη ειναι η αληθινα και η πιο ζεστη ψευτια.

απο τα ποιηματα
ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΓΡΗΓΟΡΟΓΛΟΥ

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 11 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Γίδι

Τιμώμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη Γίδι
H Γίδι αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 11,605 μηνύματα.

H Γίδι υπό τις διαταγές της Μπριάμ έγραψε στις 09:53, 06-12-06:

#10
Άλλο ένα απόστπασμα από τη Μαρίνα των βράχων, του Ελύτη...
Που έχω και στην υπογραφή και κάτω από το avatar μου...

...Κατεβαίνοντας προς τους γιαλούς τους κόλπους με τα βότσαλα
ʽΗταν εκεί ένα κρύο αρμυρό θαλασσόχορτο
Μα πιο βαθιά ένα ανθρώπινο αίσθημα που μάτωνε
Κι άνοιγες μʼ έκπληξη τα χέρια σου λέγοντας τʼ όνομά του
ʽΟπου σελάγιζε ο δικός σου ο αστερίας...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 11 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

7 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

roumana (Εμμα)

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη roumana
H Εμμα αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 45 ετών , επαγγέλεται Γονιός/Οικοκυρικά και μας γράφει απο Ρόδος (Δωδεκάνησα). Έχει γράψει 1,878 μηνύματα.

H roumana (Hipmama) έγραψε στις 18:49, 11-12-06:

#11
Κουκλοθέατρο

Χαμηλώσαν τα φώτα στο μικρό κουκλοθέατρο.
Τα παιδιά δεν θυμούνται
πως μεγάλωσαν τόσο στην απέραντη αίθουσα,
ενός θιάσου που σενάριο δεν έχει,
με ένα τέλος απρόβλεπτο που φοβίζει.
Που είν' αλήθεια εκεινο, το μικρό κουκλοθέατρο;
Πως ψηλώσανε όλα, κι έχουν γίνει θεώρατα;
Να τα φτάσει κανείς δεν μπορεί.
Να γιατί μερικοί έχουν χάσει το χρόνο,
και σε πείσμα του μένουν μικροί.
Σε έναν κόσμο δικό τους, σε έναν κόσμο ονείρων,
στο μικρό κουκλοθέατρο.


(Αφιερωμένο από τον Δημήτρη Καραγιαννη, για το thread της λογοτεχνίας του ε-στέκι)

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 11 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Wishful

Δραστήριο Μέλος

Το avatar του χρήστη Wishful
Ο Wishful αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 342 μηνύματα.

O Wishful έγραψε στις 19:30, 11-12-06:

#12
Τίποτα στον κόσμο δε τον νιάζει
παρα μόνο το μυαλό του ανοιχτό να μένει
μέσα στην αδράνεια τρομάζει ξαναβλέπει στη φορμόλη την ψυχή σβησμένη
κόβει το κορμί του κ το θάβει
σε νερό κ σε φωτιά να χωριστεί.
.............................................
Οι ψυχές κ οι αγάπες σιαμαίες αυταπάτες
όμοιες σαν άσπρα πλήκτρα
σα φωτάκια μες τη νύχτα
βρίσκουν σώματα παρθένα στη συνηθεια πουλημένα
με φιλιά τα έξαγνίζουν
τους χαρίζονται.
................................

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 11 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Γίδι

Τιμώμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη Γίδι
H Γίδι αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 11,605 μηνύματα.

H Γίδι υπό τις διαταγές της Μπριάμ έγραψε στις 19:32, 11-12-06:

#13


...Κι όταν θα σμίξουν οι καρδιές μας
όλα θα λάμψουνε αλλιώς
και θα χαθεί μες τις σκιές μας
όλος ο κόσμος ο παλιός...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 11 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Wishful

Δραστήριο Μέλος

Το avatar του χρήστη Wishful
Ο Wishful αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 342 μηνύματα.

O Wishful έγραψε στις 19:39, 11-12-06:

#14
Σε πηρε κάποτε η δύση
σε ξαναφέρνει η ανατολή.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 11 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

roumana (Εμμα)

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη roumana
H Εμμα αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 45 ετών , επαγγέλεται Γονιός/Οικοκυρικά και μας γράφει απο Ρόδος (Δωδεκάνησα). Έχει γράψει 1,878 μηνύματα.

H roumana (Hipmama) έγραψε στις 17:53, 12-12-06:

#15
Αυτό το ποίημα παιδιά είναι εξαιρετικό. Ανήκει σε μια κοπέλα(?) με ψευδώνυμο neyro.

κινουμενη αμμος

Με κατασκοπεύω τις ήσυχες ώρες μου !
Όταν το πνεύμα μου κινιέται γύρω μου .
Ο χρόνος περιστρέφετε γύρω μου ,
μαζί του!
Και μαζί μου συγχρόνως !....
Κατασκοπεύω το κενό μου ….
Μέρες νεκρές μ ʼαγκαλιάσανε !
Ήχοι φάλτσοι το σκάνε από τους τοίχους
και ακροβατούν πάνω στα συρμάτινα νεύρα μου !
οι δικοί μου ήχοι δεν αντιδρούν ακόμη!...
Εγώ δεν αντιδρώ ακόμη !
Κοιτάζω τα κομμάτια ύπαρξης σου ,
σ ʼένα σπασμένο τζάμι !
Η αφιέρωση πάνω του, δεν υπάρχει πια !...
Ούτε μείς υπάρχουμε !
Με νιώθω ώρες ώρες νʼ αγγίζω τʼ αντικείμενα ,
με την τρυφερότητα της αποχής !...
Λες και απέχω αιώνες από το τώρα και το χθες .
Ο κύριος Χρήστος περιμένει ,
να πατήσω το play !
Να διαγράψει η φωνή του
τις κραυγές που ακούγονται
και εγώ αναρωτιέμαι πως ζεις !
Και αν ζεις ,
τον πόνο της ύπαρξης σου,
τον διέγραψες άραγε ;
Και αν ναι….
Πως γίνετε κάτι τέτοιο ;
Τα βράδια πνεύματα δραπετεύουν απ ʼτις
μουσικές και με καλούνε σε δείπνο!
Μου προσφέρουν το χάος !
Θυμάσαι τα βιολιά στην ταράτσα ;
Ενώνονται οι νότες με τις σκέψεις μου .
Αν ήξερες τον θάνατο μέσα μου,
ίσως και να σουνα εδώ !
Αν ήξερες πόσο μισώ την «τόλμη» σου,
ίσως και να είχες πεθάνει !
Φοβάμαι να επιστρέψω στην ύλη μου ,
και φταίω μόνον εγώ γιʼ αυτό !
Κινούμενη άμμος η απουσία σου ,
με διεκδικεί με πάθος !

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 11 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη roumana : 30-12-06 στις 18:24.
2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

adespoto

Περιβόητο Μέλος

Το avatar του χρήστη adespoto
H adespoto αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 32 ετών , επαγγέλεται Εκπαιδευτικός και μας γράφει απο Πειραιάς (Αττική). Έχει γράψει 1,321 μηνύματα.

H adespoto ειμαι ερωτευμένη!!!! έγραψε στις 19:25, 28-12-06:

#16
...Το ξέρω πως καθένας μοναχός πορεύεται στον έρωτα,
μοναχός στη δόξα και στο θάνατο.
Το ξέρω, το δοκίμασα.Δεν ωφελεί.
Άφησέ με νά'ρθω μαζί σου...

(Απόσπασμα από τη "σονάτα του σεληνόφωτος" του Γιάννη Ρίτσου)

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 11 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

9 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Vkey (Κοινό Μυστικό!!!)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Vkey
H Κοινό Μυστικό!!! αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Εκπαιδευτικός . Έχει γράψει 2,419 μηνύματα.

H Vkey ,αφού σκέφτηκε λίγο, έγραψε στις 19:50, 28-12-06:

#17
[οφφτόπικ] τώρα εγώ θα γίνω κακιά που μας τα πρήζει στο άφησε με να'ρθω μαζί σου και στο τέλος λέει πήγαινε μόνο σου...όχι πες μου [/οφφτοπικ]

Κατ' άλλα υπέροχος στίχος και τόσο αληθινός

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 11 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

burbuja

Πολύ δραστήριο μέλος

Το avatar του χρήστη burbuja
H burbuja αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 33 ετών . Έχει γράψει 463 μηνύματα.

H burbuja έγραψε στις 19:51, 28-12-06:

#18
Αρχική Δημοσίευση από adespoto
...Το ξέρω πως καθένας μοναχός πορεύεται στον έρωτα,
μοναχός στη δόξα και στο θάνατο.
Το ξέρω, το δοκίμασα.Δεν ωφελεί.
Άφησέ με νά'ρθω μαζί σου...

(Απόσπασμα από τη "σονάτα του σεληνόφωτος" του Γιάννη Ρίτσου)
τι είπες τώρα??? είναι το μοναδικό απόσπασμα,που μου έχει μείνει απ'τη σονάτα..

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 11 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

roumana (Εμμα)

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη roumana
H Εμμα αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 45 ετών , επαγγέλεται Γονιός/Οικοκυρικά και μας γράφει απο Ρόδος (Δωδεκάνησα). Έχει γράψει 1,878 μηνύματα.

H roumana (Hipmama) έγραψε στις 18:16, 30-12-06:

#19
Το καταφύγιο της ποίησης - Σπύρος Αραβανής
Το καταφύγιο της ποίησης
είναι η ζωή.
Όταν στριμώχνεται ανάμεσα
σε νεφελώδεις σκέψεις
και ακαθόριστα συναισθήματα,
σε αδιόρατες λέξεις
και ορατές ευαισθησίες,
στο δυσερμήνευτο τώρα
και στο πολλαπλό χθες,
στο φιλόξενο πάντα
και στο αδιαπραγμάτευτο ποτέ,
μονάχα η ζωή
μπορεί να της προσφέρει
μια αληθινή στιγμή ηρεμίας,
ένα απάγκιο στους χείμαρρους των ιδεών της,
μια ακαριαία λύση,
μιαν ανάσα.
Ο από μηχανής θεός της ποίησης
λέγεται ζωή…

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 11 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

DrStrangelove

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη DrStrangelove
Ο DrStrangelove αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Μοντέλο . Έχει γράψει 4,005 μηνύματα.

O DrStrangelove έγραψε στις 08:28, 26-03-07:

#20
Αποφασίσαμε να δώσουμε έναν γενικότερο τίτλο στο thread ώστε όποιος θέλει να μοιραστεί ένα ποίημα με την ομάδα να μπορεί να το αναρτήσει εδώ! Isiliel
------------------------------------
Με αφορμή το post της Κακής Επιρροής περί εγγύου και απόκρυψης αριθμού.

Γεωργίου Σουρή :
Τίνος είναι το παιδί


Ενός μπαμπά τ'αρσενικό παιδί
τον κόσμο σε σκοτούρα πάντα βάζει,
και όποιος ευτυχήσει να το δει
θα εύρει πως με κάποιον λίγο μοιάζει.

Τη μία μοιάζει κάποιου με φτερά,
την άλλη μοιάζει κάπως στη μητέρα,
αλλά κανείς δεν είπε μια φορά
πώς μοιάζει και λιγάκι του πατέρα.

Και του μπαμπά του κόλησε μαράζι,
να εύρει το παιδί του τίνος μοιάζει.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Isiliel : 26-03-07 στις 21:03.
1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

borat (Γιάννης.-)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη borat
Ο Γιάννης.- αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 33 ετών , επαγγέλεται Μαέστρος και μας γράφει απο Ερμιόνη (Αργολίδα). Έχει γράψει 4,524 μηνύματα.

O borat ΖΟΡΤ έγραψε στις 12:58, 05-04-07:

#21
Ι.
  • Μέρες αργές, και πιο αργές του Οκτωβρίου
    αυτές οι μέρες που περνούν· επιβιώνω
    μετά τον έρωτα, την ποίηση, τον πόνο,
    με λίγες μόνο αμυχές προτέρου βίου. Κυλούν οι ώρες σ' ένα πέλαγος Κυρίου,
    χάρτινοι κόσμοι κυματίζουν, επανδρώνω
    παλιά απόρρητα γραμμένα σ' άλλο χρόνο,
    κάτι κρυφούς εορτασμούς εργαστηρίου,
    κι αύτανδρος μέσα μου βυθίζομαι. Πατέρα
    άλλον δεν είδα να με θέλει πο κοντά του
    απ' τον απρόσιτο προσήγορο αιθέρα·
    κι όλα που κράτησα πατρώα και μητρώα,
    όσα μιλούσαν κι όσα σώπασαν αθρόα,
    καίνε στον ύπνο μια παράσταση θανάτου.
ΙΙ.
  • Τα σεραφείμ, τα χερουβείμ, οι μαύρες σκέψεις,
    μέσα στο λίγο που κοιμάμαι συγυρίζουν·
    βάζουν παράθυρα της νύχτας, ευμενίζουν
    κλεισμένες πόρτες - περιμένουν επισκέψεις. Κι ας διαφωνώ με τόση πένθιμη σοφία,
    φιλοτεχνώ πειθήνια σε κάποιο βάζο
    λουλούδια της γεντιανής κι επισκευάζω
    ημερολόγια, αισθήματα, λοφία.
    Λέω, θ' ανοίξει σαν αυλαία τ' όνειρό μου,
    και θα παιχτεί ξανά ο πρώτος εαυτός μου,
    θ' αποδοθεί επακριβώς και θα τελειώσει·
    κι αυτό το άθλιο παράπηγμα του τρόμου,
    αυτό το θέατρο του ειπωμένου κόσμου,
    με μια πνοή βρεγμένου δρόμου θα παλιώσει.
ΙΙΙ.
  • Κάποτε θα 'φτασα ψηλα στην ομορφιά·
    ακόμη βλέπω το κενό να κατεβάζει
    πυρακτωμένο φως, κι ο ύπνος αποστάζει
    πυρήνες κόσμου γαληνεύοντας βαθιά. Μα τόσος κόπος, τόσος θάνατος, παρείλκε:
    έτσι κι αλλιώς ο τόπος θα 'πιανε τραγούδι,
    μόλις αμίλητος στα χείλη σαν το χνούδι,
    κι αρκούσε λίγος Σολωμός ή λίγος Ρίλκε.
    Ό,τι ευτύχησα να πάθω περιττεύει,
    ό,τι καρπώθηκα νωρίς με καταργεί·
    ένα απόγευμα ζωής να με μαγεύει,
    μια καλοσύνη της ακάλεστης κι αργή,
    και το τραγούδι ανεπίδοτο θ' ανέβει
    μέσα σε νάρκη φθινοπώρου και σιγή.
ΙV.
  • Ο ουρανός δεν έχει άλλες ιστορίες,
    άλλο σκοτάδι, φως κρυφό που δεν ειπώθη,
    άλλη ψυχή να του χαλάμε για να κλώθει
    πολέμους, έρωτες, λαμπρές εκεχειρίες. Όμως απόψε που είχε θέατρο να φύγει,
    πορφύρας άπλωμα για την υπόκλισή του,
    με πυρπολεί το φως με δάφνες του απροσίτου,
    όλα ισχύουν και μια δόξα τα τυλίγει.
    Όλα πυργώνουν, πάλι πέφτουν, και βραδιάζει
    στα χρονικά του έρωτα και του θανάτου,
    σκόνη και σκύβαλα, συντρίμματα και χνώτα·
    ένα μικρό παιδί μες στα σκεπάσματά του
    ανοίγει πάλι λίγο κόσμο και διαβάζει
    πριν κοιμηθεί σ' ένα παράπονο από φώτα.
V.
  • - Αλλοτε θα 'παιρνες αργόπλοα τα χρόνια
    όπως ανέβαιναν του ύπνου το ποτάμι·
    θαμποί παράδεισοι θα 'φεγγαν απ' το τζάμι,
    όχθες με λίκνισμα του θέρους και τριζόνια. Τώρα στο βύθισμα του υπνοδότη νόμου
    ακούς τη φρίκη των βωμών, όλους τους κρότους
    του σαρκασμού, και στην αργή καρδιά του σκότους
    μετρά τις μέρες η κραυγή του υλοτόμου.
    - Αλλοτε, τώρα, χρόνια μπρος και χρόνια πίσω,
    ασκώ μια μάταιη χημεία· τις εικόνες
    τις εμφανίζει ο ουρανός - και ποιόν θα πείσω·
    όταν κοιμάμαι κι ονειρεύεσαι αιώνες,
    πρώτο μου πρόσωπο κομμένο στους αγκώνες,
    μαντεύω λίγο ουρανό για ν' αγαπήσω.
VΙ.
  • Φτάνοντας, στάθηκε πριν μπει· από τις γρίλιες
    το ξεχασμένο φως σκορπούσε θαλπωρή
    έξω στο δρόμο που ξημέρωνε· μπορεί
    σαν από πλήκτρα τ' ουρανού ν' άκουσε τρίλιες, και σαν το θρόισμα ομήγυρης που χίλιες
    και μία νύχτες γιόρτασε κι αποχωρεί·
    κι ίσως φαντάστηκε να σβήνουν οι χοροί,
    οι τελευταίες - σ' ένα βύθισμα - καντρίλιες.
    Κάποιο σκοτάδι του σπιτιού τους είχε πάρει,
    σε κάποιο γύρισμα καιρού είχαν χαθεί·
    γιατί ανοίγοντας την πόρτα, στο βαθύ
    που πήρε η ημέρα να χαράζει κεχριμπάρι,
    είδε μεμιάς όπως αστράφτει ένα σπαθί
    τη δόξα όλη να 'χει φύγει και τη χάρη.
VΙΙ.
  • Ένα συναίσθημα αργό, καθώς τελειώνει
    κάτι που άρχισε - δεν ξέρω πόσα χρόνια·
    κι είναι νωρίς ακόμη· νύχτες με τριζόνια
    θα 'ρθουν πολλές, και πάντα η μνήμη θ' αλλοιώνει. Είναι πολύ νωρίς, κι η μνήμη που αραδιάζει
    θαμπές μορφές απ' το βιβλίο των νεκρών,
    αποτραβιέται, σαν σε γύρισμα νερών,
    μ' ένα συναίσθημα αργό καθώς βραδιάζει.
    Να 'ναι το σχήμα της θλιμμένης εποχής,
    να 'ναι το σπίτι στη βροχή που σαν θαλάμη
    μαζεύει φόβο, κι ο βυθός μιας ενοχής;
    Κλείνω στο χέρι μου μια παιδική παλάμη,
    και απαλά μέσα στον ύπνο της ψυχής
    με νανουρίζει χαμηλόφωνο ποτάμι.
VΙΙΙ.
  • Κάποτε γίνεται ο φόβος του θανάτου
    ύπνος βαθύς και τον σκεπάζει ο Τειρεσίας·
    σαν νυχτοφύλακας σε ώρα υπηρεσίας
    που αποκοιμήθηκε στην άγρυπνη σκιά του. Γι' αυτό προσφεύγουμε στη λύπη των ονείρων
    μ' ένα υπόλοιπο ντροπής κι αθανασίας,
    κι ο μελανόπτερος επάνω μας σωσίας
    άλλοτε σκύβει λυρικός κι άλλωτε είρων.
    Κι όταν βραδιάζει σαν αθώωση του ασώτου,
    κι ο ουρανός μετεωρίζεται και παίρνει
    όλο το μέσα της ζωής για να νυχτώσει,
    είναι επόμενο να στρέφουμε με τόση
    πνοή στη μαντική του δύναμη, ωσότου
    ο σπαραγμός του την καινούρια μέρα σπέρνει.
ΙΧ.
  • Ξέρω πως θα 'ρθει και δεν θα' μαι όπως είμαι,
    να τον δεχτώ με το καλύτερο παλτό μου·
    μήτε σκυμμένος στις σελίδες κάποιου τόμου,
    εκεί που υψώνομαι να μάθω ότι κείμαι. Δεν θα προσεύχομαι σε σύμπαν που θαμπώνει,
    δεν θα ρωτήσω αναιδώς, που το κεντρί σου;
    γονιός δεν θα 'ναι να μου πει, σήκω και ντύσου
    καιρός να ζήσουμε, παιδί μου, ξημερώνει.
    Θα 'ρθει την ώρα που σπαράσσεται το φως μου,
    κι εκλιπαρώ φανατικά λίγη γαλήνη,
    θα 'ρθει σαν πύρινο παράγγελμα που λύνει
    όρους ζωής και την αδρή χαρά του κόσμου·
    δεν θα μαζεύει ουρανό για να με πλύνει,
    δεν θα κρατά βασιλικό ή φύλλα δυόσμου.
Χ.
  • Πολλά τα θραύσματα κι ανεύρετα· οι πόνοι
    δεν έχουν τίποτε να πουν για την πληγή·
    κάποιο σκοτάδι σου θα είχε διαρραγεί,
    για να θυμάσαι τέτοιο φως να σε σηκώνει. Και πριν τα λόγια της αγάπης γίνουν σκόνη,
    πως μεσιτεύουν οι σιωπές κι αυτομολείς
    στον ουρανό, που καθρεφτίζεται πολύς,
    και στον αιθέρα που παρήγορα νυχτώνει.
    Κοιτάς, κι αμίλητος ο έναστρος καθρέφτης,
    πέρα στη νύχτα, τόσο απέραντα παρών,
    σε υποδέχεται βαθαίνοντας, και πέφτεις,
    ο αφανής των κοσμημένων ημερών,
    με τη βαρύτητα της πρώτης απορίας,
    εδώ παράμερος, εκεί ψηλά παριάς.
ΧΙ.
  • Σου γράφω μέσ' από παράθυρα κλειστά,
    εγώ που γιόρτασα πολύ με τους απέξω·
    κι ένα που έστειλες απόψε για να παίξω
    αγάπης φάντασμα, τι κόσμο συνιστά; Σου γράφω ξέροντας, τα λόγια λιγοστά,
    κλεισμένα βλέφαρα, σβησμένα μάτια - έξω
    βραδιάζει δίχως αυτουργούς· σε τι να φταίξω,
    ένας σωρός θλιμμένη σάρκα και οστά;
    Μαντεύω πάνω μου το σχήμα τ' ουρανού,
    και στο δωμάτιο πλανάται κάποιος πόνος:
    είναι δικός μου, είναι μήπως αλλουνού;
    Πριν κοιμηθώ σε συλλαβίζω επιμόνως,
    Αγνή, Νάστια, Καρένινα, μαντάμ Αρνού.
    Ποτέ δεν έμαθα να ζω τελείως μόνος.
ΧΙΙ.
  • Επικρατούσε μια θλιμμένη ποικιλία,
    εκεί που έδυε το φως των ουρανών,
    κι όπως στα νύχια σου περνούσες το μανόν,
    ακολουθούσα μια κρυφή συνομιλία. Θα μας αρκούσε μια γιορτή στη Σικελία,
    ή μια παρέλαση εφίππων Ουκρανών·
    μ' όλο το άφωνο βάρος των αδρανών
    μελών μας πέφταμε νωρίς στην υπνηλία.
    Αχαρος πίνακας ασήμαντου ζωγράφου·
    να μας τιμούσε ο Μπονάρ ή ο Βερμέρ,
    να μη μας έπνιγε η πρόνοια του τάφου.
    Να 'ταν κι η θάλασσα η πικροκυματούσα,
    να λικνιζόμαστε στους τόνους του La Mer,
    κι από τα νύχια ως την κορφή να σε φιλούσα.
ΧΙΙΙ.
  • Οι αφανείς ημέρες, πρόθυμα ωραίες,
    πόσο πιο δύσκολες στη μνήμη από τις άλλες,
    που τις ακούει το μυαλό να σκάβουν σκάλες,
    κι επαγρυπνούν μέσα στον ύπνο σαν κεραίες. Κι όμως αυτές αφήνουν φως, στις πιο ακραίες
    σιωπές του σώματος αργές όπως οι στάλες·
    μέρες που πέρασαν αθόρυβα μεγάλες,
    τόσο κοινές που δεν θα γίνουν αγοραίες.
    Κι όταν ο νους κρυφά τις παίρνει και τις πλάθει,
    όπως την ψίχα με τις άκρες των δαχτύλων,
    σκέφτεται κάποτε πως ίσως με τα πάθη
    που περισσεύουν, όταν θα 'χουν φύγει όλοι,
    πάνω στην τράπεζα των ξένων και των φίλων,
    βρεθούν μιας τέχνης του εφήμερης οι βόλοι.
ΧΙV.
  • Κι ο ουρανός προς τι τον άρρωστο καιρό,
    στην τόση ένδεια του τώρα και του πέραν;
    Πήγαν στον άνεμο προσκυνητές και φέραν
    εικόνες κόσμου, κι ούτε μια σταλιά νερό. Κι αυτός ο κόπος της ζωής που καρτερώ,
    κι η τόση πρόγνωση εκείνων που δεν ξέραν;
    Όσα ποιούμε κατ' εικόνα ημετέραν
    και θα μιλούσαν, μια φορά κι έναν καιρό;
    Ο μέγας θόλος ένα βύθισμα θανάτου,
    ήλιοι, πλανήτες, νεφελώματα που σβήσαν,
    και γαλαξίες μακρινοί τα όνειρά του.
    Δεν λέω πέθανε, λέω αποκοιμήθη,
    μέσα στο έναστρο στερνό του παραμύθι,
    κι όλα τα πράγματα θα μείνουν όπως ήσαν.
ΧΙV.
  • Αυτό το δέντρο κι ο κρυφός κορυδαλλός του
    κάτι πρεσβεύουν, προ καιρού συμφωνημένο·
    μα εδώ που κάθομαι αιώνες, δεν προσμένω
    κανένα μύνημα φυγής ή κάποιου νόστου. Ξέρω, δεν είναι λειτουργοί μεγάλου αγνώστου,
    να προφητεύουν το κυρίως δεδομένο·
    θάλλουν ανάμεσα στο ίδιο και στο ξένο,
    εκεί που ο κόσμος επαφίεται στο φως του.
    Μα εδώ στο δέντρο που μου δίνει τη σκιά του,
    ο χρόνος όλος σαν παράδεισος απλώνει,
    σε μια παράξενη αναίρεση θανάτου·
    πέλαγος, ψίθυροι, πλαγιές, αγέρας, κλώνοι,
    επαληθεύουν, κι επιτέλους ανταμώνει
    ο προ αιώνων μελωδός τη δέσποινά του.
ΜΕΡΕΣ ΑΡΓΙΑΣ (1995)
Διονύσης Καψάλης (Αθήνα, 1952)


Το κομμάτι ΙΧ έχει μελοποιηθεί από τα ΔΙΑΦΑΝΑ ΚΡΙΝΑ.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη borat : 05-04-07 στις 18:56.
5 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

DrStrangelove

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη DrStrangelove
Ο DrStrangelove αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Μοντέλο . Έχει γράψει 4,005 μηνύματα.

O DrStrangelove έγραψε στις 15:05, 08-04-07:

#22
Μεταμέλεια (Γιώργου Βιζυηνού)

Ανάθεμα την πρώτ' αρχή,
που μ' είπαν να πιστέψω,
πως δεν μου σώζετ' η ψυχή,
σαν δεν καλογερέψω!

Απ' την ζωής την Πασχαλιά
μ' έκαμαν να ξεπέσω·
ν' αφήσω μακριά μαλλιά
και ράσο να φορέσω.

Να ζω με το ξερό ψωμί,
με το νερό μονάχα·
για να παιδέψω το κορμί,
και για ν' αγιάσω τάχα!…

Καλόγεροι, σας προσκυνώ,
και σας φιλώ τα χέρια.
Και σας πετώ τον ουρανό
και τα χρυσά τ' αστέρια.

Πετώ τον σκούφο στο κελί,
το ράσο στο ντουλάπι·
τον νου μου – μόνο στο φιλί
και μόνο στην αγάπη.

Θωρώ πουλάκια στην αυλή,
που παίζουν ταίρι ταίρι,
και λέγω: νάμουνα πουλί!
Να ήμουν περιστέρι!

Θωρώ κοπέλες που περνούν
να παν στο περιβόλι
κι αυτού που κοντοπροσκυνούν–
με παίρνουν οι διαβόλοι

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Sunrise

Δραστήριο Μέλος

Το avatar του χρήστη Sunrise
H Sunrise αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 278 μηνύματα.

H Sunrise έγραψε στις 15:17, 08-04-07:

#23
ωραίο το τελευταίο !

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

DrStrangelove

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη DrStrangelove
Ο DrStrangelove αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Μοντέλο . Έχει γράψει 4,005 μηνύματα.

O DrStrangelove έγραψε στις 15:45, 08-04-07:

#24
Nαι υπάρχουν τόσα ωραία σατυρικά ποιήματα που δεν ξέρει ο κόσμος. Σας δίνω κι ένα τελευταίο για σήμερα.

Γιώργου Μολφέτα

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΟΥ

Η γυναίκα μου σαν κούκλα με το νέο της φουστάνι
στον περίπατο σαν βγαίνει είδες νάζι που το κάνει ?
Προσκυνώ ! της λέει ο ένας, δούλος σας της λέει ο άλλος.
Και εγώ ωσάν μεγάλος της Ευρώπης διπλωμάτης
αντιχαιρετώ τους φίλους συμπεριπατών σιμά της.
''Γυναικούλα μου, ποιός είναι ο ξανθός με τα μουστάκια ?''
''Παίζαμε μαζί'' μου λέει, ''όταν είμαστε παιδάκια''.
''Αμ αυτός ο μαυρογένης ? ''
''Αυτός είναι ο κουμπάρος της Ελένης''.
''Και αυτός που περπατάει σαν μουλάρι που κλωτσάει ?''
''Μου τον είχανε συστήσει τις προάλλες σ'ένα τσάι''.
''Αμ αυτός που'χει βαμμένα τα μουστάκια και τα γένια ?''
''Ουφ ! λογαριασμούς γυρεύεις ? Δεν είναι δική σου έννοια.
Βγάνε σ'όλους το καπέλο και ποιοί είναι και τι θέλουν
να με ερωτάς δεν θέλω !''
Μωρέ κόσμο που γνωρίζει η γυναίκα μου αυτή !
Πώς δεν τσ' έρχεται η ιδέα να με βγάλει βουλευτη ?

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

truffinho (Αγγελος (όνομα και πράμα))

Δραστήριο Μέλος

Το avatar του χρήστη truffinho
Ο Αγγελος (όνομα και πράμα) αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 31 ετών και μας γράφει απο Γλυκά Νερά (Αττική). Έχει γράψει 350 μηνύματα.

O truffinho έγραψε στις 16:07, 08-04-07:

#25
Πραγματικά εξαιρετικός ο Σουρής, αλλά εγώ είμαι μέγας φαν του Καββαδία. Το Μαραμπού είναι το αγαπημένο μου:

Λένε για μένα οι ναυτικοί που εζήσαμε μαζί,
πως είμαι κακοτράχαλο τομάρι διεστραμμένο
πως τις γυναίκες μ' ένα τρόπο ύπουλο μισώ
κι ότι μ' αυτές να κοιμηθώ ποτέ μου δεν πηγαίνω.

Ακόμα, λένε πως τραβώ χασίσι και κοκό
πως κάποιο πάθος με κρατεί φριχτό και σιχαμένο,
κι ολόκληρο έχω το κορμί με ζωγραφιές αισχρές,
σιχαμερά παράξενες, βαθιά στιγματισμένο.

Ακόμα λένε πράματα φριχτά πάρα πολύ,
που είν' όμως ψέματα χοντρά και κατασκευασμένα,
κι αυτό που εστοίχισε σε μέ πληγές θανατερές
κανείς δεν το 'μαθε, γιατί δεν το 'πα σε κανένα.

Μ' απόψε, τώρα που έπεσεν η τροπική βραδιά,
και φεύγουν προς τα δυτικά των Μαραμπού τα σμήνη
κάτι με σπρώχνει επίμονα να γράψω στο χαρτί,
εκείνο, που παντοτινή κρυφή πληγή μου εγίνη.

Ήμουνα τότε δόκιμος σ' ένα λαμπρό ποστάλ
και ταξιδεύαμε Αίγυπτο γραμμή Νότιο Γαλλία.
Τότε τη γνώρισα -σαν άνθος έμοιαζε αλπικό-
και μια στενή μας έδεσεν αδελφική φιλία.

Αριστοκρατική, λεπτή και μελαγχολική,
κόρη ενός πλούσιου Αιγύπτιου οπού 'χε αυτοκτονήσει,
ταξίδευε τη λύπη της σε χώρες μακρινές,
μήπως εκεί γινότανε να τήνε λησμονήσει.

Πάντα σχεδόν της Μπασκιρτσέφ κρατούσε το Ζουρνάλ,
και την Αγία της ʼβιλας παράφορα αγαπούσε,
συχνά στίχους απάγγελνε θλιμμένους γαλλικούς,
κι ώρες πολλές προς την γαλάζια έκταση κοιτούσε.

Κ 'εγώ που μόνο εταίρων εγνώριζα κορμιά,
κ' είχα μια άβουλη ψυχή δαρμένη απ' τα πελάη,
μπροστά της εξανάβρισκα την παιδική χαρά
και,σαν προφήτη,εκστατικός την άκουα να μιλάει.

Ένα μικρό της πέρασα σταυρό απ' το λαιμό
κ' εκείνη ένα μου χάρισε μεγάλο πορτοφόλι,
κ' ήμουν ο πιο δυστυχισμένος άνθρωπος της γης,
όταν εφθάσαμε σ' αυτήν που θα 'φευγε την πόλη.

Την εσκεφτόμουνα πολλές φορές στα φορτηγά,
ως ένα παραστάτη μου κι άγγελο φύλακα μου,
και μια φωτογραφία της στην πλώρη ήταν για με
όαση, που ένας συναντά μεσ'την καρδιά της ʼμμου.

Νομίζω πως θε να 'πρεπε να σταματήσω εδώ.
τρέμει το χέρι μου, ο θερμός αγέρας με φλογίζει.
κάτι άνθη εξαίσια τροπικά του ποταμού βρωμούν,
κ' ένα βλακώδες Μαραμπού παράμερα γρυλίζει.

Θα προχωρήσω!..Μια βραδιά σε πόρτο ξενικό
είχα μεθύσει τρομερά με ουίσκυ,τζιν και μπύρα,
και κατά τα μεσάνυχτα,τρικλίζοντας βαριά,
το δρόμο προς τα βρωμερά χαμένα σπίτια επήρα.

Αισχρές γυναίκες τράβαγαν εκεί τους ναυτικούς,
κάποια μ'άρπαξ'απότομα,γελώντας,το καπέλλο
(παλιά συνήθεια γαλλική του δρόμου των πορνών)
κ' εγώ την ακολούθησα σχεδόν χωρίς να θέλω.

Μια κάμαρα στενή,μικρή,σαν όλες βρωμερή,
οι ασβέστες απ' τους τοίχους της επέφτανε κομμάτια,
κι αυτή ράκος ανθρώπινο που εμίλαγε βραχνά,
με σκοτεινά,παράξενα,δαιμονισμένα μάτια.

Της είπα κ' έσβησε το φως. Επέσαμε μαζί.
τα δάχτυλά μου καθαρά μέτρααν τα κόκκαλά της.
βρωμούσε αψέντι.Εξύπνησα,ως λένε οι ποιητές,
.

Όταν την είδα και στο φως τ' αχνό το πρωινό,
μου φάνηκε λυπητερή, μα κολασμένη τόσο,
που μ' ένα δέος αλλόκοτο, σαν να 'χα φοβηθεί,
το πορτοφόλι μου έβγαλα γοργά να την πληρώσω.

Δώδεκα φράγκα γαλλικά...Μα έβγαλε μια φωνή,
κ' είδα μια εμένα να κοιτά με μάτι αγριεμένο,
και μια το πορτοφόλι μου...Μ' απόμεινα κ' εγώ
ένα σταυρό απάνω της σαν είδα κρεμασμένο.

Ξεχνόντας το καπέλλο μου βγήκα σαν τον τρελλό,
σαν τον τρελλό που αδιάκοπα τρικλίζει και χαζεύει,
φέρνοντας μέσα στο αίμα μου μια αρρώστια τρομερή,
που ακόμα βασανιστικά το σώμα μου παιδεύει.

Λένε για μένα οι ναυτικοί που εκάμαμε μαζί
πως χρόνια τώρα με γυναίκα εγώ δεν έχω πέσει,
πως είμαι παλιοτόμαρο και πως τραβάω κοκό.
Μ' αν ήξεραν οι δύστυχοι, θα μ' είχαν συγχωρέσει...

Το χέρι τρέμει...Ο πυρετός...Ξεχάστηκα πολύ,
ασάλευτο ένα Μαραμπού στην όχθη να κοιτάζω.
Κ' έτσι καθώς επίμονα κ' εκείνο με κοιτά,
νομίζω πως στη μοναξιά και στη βλακεία του μοιάζω...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

DrStrangelove

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη DrStrangelove
Ο DrStrangelove αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Μοντέλο . Έχει γράψει 4,005 μηνύματα.

O DrStrangelove έγραψε στις 16:17, 08-04-07:

#26
Πραγματικά καταπληκτικός κι ο Καββαδίας. Και τί υπέροχα τραγούδια έγιναν τα ποιήματά του.
"Θυμάσαι που ταξίδια ονειρευόμουνα κι είχα ένα διαβήτη κι ένα χάρτη και πάντα για να φύγω ετοιμαζόμουνα κι όλο η μητέρα μουʼλεγε: το Μάρτη;"
Πολύ θλιμμένα αλλά πολύ αληθινά από την ζωή των ναυτικών.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Γιώργος

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Γιώργος
Ο Γιώργος αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Μας γράφει απο Ελβετία (Ευρώπη). Έχει γράψει 8,986 μηνύματα.

O Γιώργος Je veux aller au bout de mes fantasmes έγραψε στις 16:48, 08-04-07:

#27
Εμένα μου άρεσε πάρα πολύ το ακόλουθο. Χωρίς να έχω ιδιαίτερη σχέση με την ποίηση, το συγκεκριμένο μου λέει πολλά και έχει στίχους με νόημα.


Ιθάκη - Κ. Π. Καφάβης

Σὰ βγεῖς στὸν πηγαιμὸ γιὰ τὴν Ἰθάκη,
νὰ εὔχεσαι νά ΄ναι μακρὺς ὁ δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.

Τοὺς Λαιστρυγόνας καὶ τοὺς Κύκλωπας,
τὸν θυμωμένο Ποσειδῶνα μὴ φοβᾶσαι,
τέτοια στὸν δρόμο σου ποτέ σου δὲν θὰ βρεῖς,
ἂν μέν᾿ ἡ σκέψις σου ὑψηλή, ἂν ἐκλεκτὴ
συγκίνησις τὸ πνεῦμα καὶ τὸ σῶμα σου ἀγγίζει.

Τοὺς Λαιστρυγόνας καὶ τοὺς Κύκλωπας,
τὸν ἄγριο Ποσειδῶνα δὲν θὰ συναντήσεις,
ἂν δὲν τοὺς κουβανεῖς μὲς στὴν ψυχή σου,
ἂν ἡ ψυχή σου δὲν τοὺς στήνει ἐμπρός σου.

Νὰ εὔχεσαι νά ΄ναι μακρὺς ὁ δρόμος.
Πολλὰ τὰ καλοκαιρινὰ πρωινὰ νὰ εἶναι
ποῦ μὲ τί εὐχαρίστηση, μὲ τί χαρὰ
θὰ μπαίνεις σὲ λιμένας πρωτοειδωμένους.

Νὰ σταματήσεις σ᾿ ἐμπορεῖα Φοινικικά,
καὶ τὲς καλὲς πραγμάτειες ν᾿ ἀποκτήσεις,
σεντέφια καὶ κοράλλια, κεχριμπάρια κ᾿ ἔβενους,
καὶ ἡδονικὰ μυρωδικὰ κάθε λογῆς,
ὅσο μπορεῖς πιὸ ἄφθονα ἡδονικὰ μυρωδικά.

Σὲ πόλεις Αἰγυπτιακὲς πολλὲς νὰ πᾷς,
νὰ μάθεις καὶ νὰ μάθεις ἀπ᾿ τοὺς σπουδασμένους.
Πάντα στὸ νοῦ σου νά ΄χεις τὴν Ἰθάκη.
Τὸ φθάσιμον ἐκεῖ εἶν᾿ ὁ προορισμός σου.

Ἀλλὰ μὴ βιάζεις τὸ ταξίδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλὰ νὰ διαρκέσει.
Καὶ γέρος πιὰ ν᾿ ἀράξεις στὸ νησί,
πλούσιος μὲ ὅσα κέρδισες στὸν δρόμο,
μὴ προσδοκώντας πλούτη νὰ σὲ δώσει ἡ Ἰθάκη.

Ἡ Ἰθάκη σ᾿ ἔδωσε τ᾿ ὡραῖο ταξίδι.
Χωρὶς αὐτὴν δὲν θά ΄βγαινες στὸν δρόμο.
Ἄλλα δὲν ἔχει νὰ σὲ δώσει πιά.

Κι ἂν πτωχικὴ τὴν βρεῖς, ἡ Ἰθάκη δὲν σὲ γέλασε.
Ἔτσι σοφὸς ποὺ ἔγινες, μὲ τόση πεῖρα,
ἤδη θὰ τὸ κατάλαβες οἱ Ἰθάκες τὶ σημαίνουν.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

10 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Oralee (Κωνσταντίνα)

Τιμώμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη Oralee
H Κωνσταντίνα αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 38 ετών και μας γράφει απο Γλυφάδα (Αττική). Έχει γράψει 5,264 μηνύματα.

H Oralee living, laughing and loving, έγραψε στις 17:16, 08-04-07:

#28
Γιώργο.. συμφωνώ απόλυτα. Το αγαπημένο μου και μένα..

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Corpse Bride

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Corpse Bride
H Corpse Bride αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 3,011 μηνύματα.

H Corpse Bride έγραψε στις 19:59, 08-04-07:

#29
Το λατρευω:

…τραλαλάμ… τραλαλάμ τι ώρα να ʼναι
όλη τη νύχτα χτύπαγα το κουδούνι σου
μα δεν ήσουνα πάνω.
Μη σε νοιάζει… όταν ο κόσμος περνούσε
έκανα πως ψάχνω την τσάντα μου. Ξέρω ʼγώ…
έτσι έκανα πάντα
Δεν ήτανε τίποτα σοβαρό δεν ήθελα να σε τρομάξω πάλι
ήθελα μονάχα να σου πω να πάμε να παίξουμε.
Από την άλλη μεριά δεν περνάν αυτοκίνητα
αλήθεια σου λέω
μονάχα καρότσια την πρωτομαγιά κι ακόμα
είναι Νοέμβρης
πάρε αν θες και τʼ άλλα παιδιά μην τους αφήσουμε γέρους
πίσω απʼ το ταχυδρομείο – σκύψε να σου πω –
είναι μια ξύλινη γέφυρα που ενώνει τʼ αστέρια
άμα με πάρεις καβάλα στους ώμους σου
θα κατεβάσω μερικά.
Αν έχεις δουλειά αυτό τον καιρό δεν πειράζει.
Πάμε μια άλλη φορά.
Μόνο μη βγεις, να κοιμηθείς νωρίς
να ξεκινήσουμε πρωί
πριν βγει ο ήλιος
Πριν, πιο πριν, τότε που βγαίνουνε οι αθλητικές
εφημερίδες
Αν θες είναι καλύτερα – καλύτερο –
να κοιμηθούμε αγκαλιά
δε θα βήχω τη νύχτα
δε θα τραβάω τα σεντόνια
θα λουστώ
θα ʼμια φρόνιμη
ακούνητη
θα ʼμαι σαν πεθαμένη
μη με ξεχάσεις όμως το πρωί
γιατί έχω ακούσει πολλούς ανθρώπους έτσι
που το ʼκαναν για να μην ενοχλούν τους δίπλα
ή κι έτσι γιʼ αστείο
και δεν ξαναξυπνήσανε
κι ούτε που παίξανε
πoτέ.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Corpse Bride

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Corpse Bride
H Corpse Bride αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 3,011 μηνύματα.

H Corpse Bride έγραψε στις 20:06, 08-04-07:

#30
Το αγαπημενο μου απο Καβαφη:

Κεριά

Του μέλλοντος οι μέρες στέκοντ' εμπροστά μας
σα μιά σειρά κεράκια αναμένα -
χρυσά, ζεστά, και ζωηρά κεράκια.


Οι περασμένες μέρες πίσω μένουν,
μια θλιβερή γραμμή κεριών σβησμένων·
τα πιο κοντά βγάζουν καπνόν ακόμη,
κρύα κεριά, λιωμένα, και κυρτά.

Δεν θέλω να τα βλέπω· με λυπεί η μορφή των,
και με λυπεί το πρώτο φως των να θυμούμαι.
Εμπρός κυττάζω τ' αναμένα μου κεριά.
Δεν θέλω να γυρίσω να μη διω και φρίξω
τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει,
τι γρήγορα που τα σβυστά κεριά πληθαίνουν.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

6 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

borat (Γιάννης.-)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη borat
Ο Γιάννης.- αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 33 ετών , επαγγέλεται Μαέστρος και μας γράφει απο Ερμιόνη (Αργολίδα). Έχει γράψει 4,524 μηνύματα.

O borat ΖΟΡΤ έγραψε στις 14:42, 09-04-07:

#31
GALA

Θα γλεντήσω κι εγώ μια νύχτα

Μαυροντυμένοι απόψε, φίλοι ωχροί,
ελάτε στο δικό μου περιβόλι,
μ' έναν παλμό το βράδυ το βαρύ
για ναν το ζήσουμ' όλοι.

Τ' αστέρια τρεμουλιάζουνε καθώς
το μάτι ανοιγοκλείνει προτού δακρύσει.
Ο κόσμος τω δεντρώνε ρέβει ορθός.
Κλαίει παρακάτου η βρύση.

Από τα σπίτια που είναι σα βουβά,
κι ας μίλησαν τη γλώσσα του θανάτου,
με φρίκη το φεγγάρι αποτραβά
τ' ασημοδάχτυλά του.

Είναι το βράδυ απόψε θλιβερό
κι εμείς θαν το γλεντήσουμε το βράδυ,
όσοι έχουμε το μάτι μας ογρό
και μέσα μας τον άδη.

Οι μπάγκοι μας προσμένουν. Κι όταν βγει
το πρώτο ρόδο στ' ουρανού την άκρη,
όταν θα σκύψει απάνου μας η αυγή
στο μαύρο μας το δάκρυ

θα καθρεφτίσει τ' απαλό της φως.
Γιομάτοι δέος ορθοί θα σηκωθούμε,
τον πόνο του θα ειπεί κάθε αδερφός
κι όλοι σκυφτοί θ' ακούμε

Κι ως θα σας λέω για κάτι ωραίο κι αβρό
που σκυθρωποί το τριγυρίζουν πόθοι,
τη λέξη τη λυπητερή θα βρω
που ακόμα δεν ειπώθη.

Μαυροντυμένοι απόψε, φίλοι ωχροί,
ελάτε στο δικό μου περιβόλι,
μ' έναν παλμό το βράδυ το βαρύ
για ναν το ζήσουμ' όλοι.



Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Wolfina (Χριστίνα)

Νεοφερμένος

Το avatar του χρήστη Wolfina
H Χριστίνα αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 35 ετών . Έχει γράψει 23 μηνύματα.

H Wolfina έγραψε στις 14:49, 09-04-07:

#32
Θέλω να χρησιμοποιήσω ένα απόσπασμα που με εκφράζει:

"...
Εκείνο που του ζητούσα με την εξαφάνισή μου ήταν εγκατάσταση. Κυριαρχείς πάνω στον άλλον, καταργώντας τον με μια φυγή. Τώρα τί γίνεται; Θα ξαναμετατρέψω τη συγκίνηση σε αίτημα; Αυτο θα κάνω, αφού με προκαλεί..."

Μαλβίνα Κάραλη, Πιο πολύ πιο πολλοί, 2000, εκδόσεις Αστάρτη

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

DrStrangelove

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη DrStrangelove
Ο DrStrangelove αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Μοντέλο . Έχει γράψει 4,005 μηνύματα.

O DrStrangelove έγραψε στις 12:06, 11-04-07:

#33
Να επισκεπτόμαστε τους επιζώντες ποιητές
αν μάλιστα τυχαίνει να μένουμε στην ίδια πόλη,
να τους βλέπουμε που και που γιατί εκεί που
ζούμε ήσυχοι, βέβαιοι πως ζούνε κι αυτοί -
ξεχασμένοι έστω - εκεί έρχεται το μαντάτο τους.
Οι καλοί ποιητές μας φεύγουνε μια μέρα,
όχι γιατί πεθαίνουνε από έμφραγμα ή καρκίνο,
αλλά γιατί φυτρώνουνε στα βλέφαρά τους
λουλούδια τρομερά
Ανοίγουνε κιτάπια στην αρχή
πάνε μετά στον οφθαλμίατρο
ρωτώντας κηπουρούς βοτανολόγους
η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά
λόγια φοβισμένα και αόριστα,
οι περαστικοί και οι γείτονες
σταυροκοπιούνται
'Ετσι σιγά σιγά οι ποιητές μαζεύονται
αποτραβιούνται σπίτι τους
ακούγοντας δίσκους παλιούς,
γράφοντας λίγο, όλο και πιο λίγο
πράγματα μέτρια.
Στο μεταξύ μες την κλεισούρα
τα τρομερά λουλούδια αρχίζουν
και να κρεμάνε κλαριά
σ'όλο το σώμα και τότε λάμπει
το σπίτι, λάμπει ο τόπος
για μια μόνο στιγμή
κι αποτεφρώνονται.

Γιάννη Βαρβέρη

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

truffinho (Αγγελος (όνομα και πράμα))

Δραστήριο Μέλος

Το avatar του χρήστη truffinho
Ο Αγγελος (όνομα και πράμα) αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 31 ετών και μας γράφει απο Γλυκά Νερά (Αττική). Έχει γράψει 350 μηνύματα.

O truffinho έγραψε στις 22:00, 11-04-07:

#34
και απαντάω με το αγαπημένο μου του Ελύτη -μ' ακούς;

Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν,μ'ακούς
Δέν έχουν εξημερωθεί τά τέρατα μ'ακούς
Τό χαμένο μου τό αίμα καί τό μυτερό,μ'ακούς
Μαχαίρι
Σάν κριάρι πού τρέχει μές στούς ουρανούς
Καί τών άστρων τούς κλώνους τσακίζει,μ'ακούς
Είμ'εγώ,μ'ακούς
Σ'αγαπώ,μ'ακούς
Σέ κρατώ καί σέ πάω καί σού φορώ
Τό λευκό νυφικό τής Οφηλίας,μ'ακούς
Πού μ'αφήνεις,πού πάς καί ποιός,μ'ακούς

Σού κρατεί τό χέρι πάνω απ'τούς κατακλυσμούς

Οί πελώριες λιάνες καί τών ηφαιστείων οί λάβες
Θά'ρθει μέρα,μ'ακούς
Νά μάς θάψουν κι οί χιλιάδες ύστερα χρόνοι
Λαμπερά θά μάς κάνουν περώματα,μ'ακούς
Νά γυαλίσει επάνω τούς η απονιά,ν'ακούς
Τών ανθρώπων
Καί χιλιάδες κομμάτια νά μάς ρίξει
Στά νερά ένα-- ένα , μ'ακούς
Τά πικρά μου βότσαλα μετρώ,μ'ακούς
Κι είναι ο χρόνος μιά μεγάλη εκκλησία,μ'ακούς
Όπου κάποτε οί φιγούρες Τών Αγίων
βγάζουν δάκρυ αληθινό,μ'ακούς
Οί καμπάνες ανοίγουν αψηλά,μ'ακούς
Ένα πέρασμα βαθύ νά περάσω
Περιμένουν οί άγγελοι μέ κεριά καί νεκρώσιμους ψαλμούς
Πουθενά δέν πάω ,μ'ακους
Ή κανείς ή κι οί δύο μαζί,μ'ακούς

Τό λουλούδι αυτό τής καταιγίδας καί μ'ακούς
Τής αγάπης
Μιά γιά πάντα τό κόψαμε
Καί δέν γίνεται ν'ανθίσει αλλιώς,μ'ακούς
Σ'άλλη γή,σ'άλλο αστέρι,μ'ακούς
Δέν υπάρχει τό χώμα δέν υπάρχει ο αέρας
Πού αγγίξαμε,ο ίδιος,μ'ακούς

Καί κανείς κηπουρός δέν ευτύχησε σ'άλλους καιρούς

Από τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες,μ'ακούς
Νά τινάξει λουλούδι,μόνο εμείς,μ'ακούς
Μές στή μέση τής θάλασσας
Από τό μόνο θέλημα τής αγάπης,μ'ακούς
Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί,μ'ακούς
Μέ σπηλιές καί μέ κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς
άκου,άκου
Ποιός μιλεί στά νερά καί ποιός κλαίει- ακούς;
ποιος γυρευει τον αλλο,ποιος φωναζει-
ακους;
Είμ'εγώ πού φωνάζω κι είμ'εγώ πού κλαίω,μ'ακούς
Σ'αγαπώ,σ'αγαπώ,μ'ακούς.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

7 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

fairytale

Εκκολαπτόμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη fairytale
H fairytale αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 37 ετών και επαγγέλεται Φιλόλογος . Έχει γράψει 130 μηνύματα.

H fairytale έγραψε στις 08:55, 12-04-07:

#35
...Γεννήθηκα για να προφτάσω
να χαιρετίσω στην άκρη του δρόμου
τον ήλιο των ματιών σου.

Εάν δεν είχες έλθει, αγάπη,
τι θ' απαντούσα στο θεό
όταν μια νύχτα
κάτω από τους πυρσούς των άστρων
θα με ρωτούσε
πώς όργωσα το κόκκινο χώμα
πώς ξόδεψα
τους σπόρους των ανθών
που μου εμπιστεύτηκε;

Αφησέ με να κλάψω
στα γόνατά σου
μες στην ευεργεσία του χαδιού σου...

Από την Εαρινή Συμφωνία του Γ. Ρίτσου

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Oralee (Κωνσταντίνα)

Τιμώμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη Oralee
H Κωνσταντίνα αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 38 ετών και μας γράφει απο Γλυφάδα (Αττική). Έχει γράψει 5,264 μηνύματα.

H Oralee living, laughing and loving, έγραψε στις 11:20, 13-04-07:

#36
Άλλο κομμάτι από το ίδιο ποίημα..
ΙΙΙ.

Έτσι μιλώ γιά σένα καί γιά μένα

Επειδή σʼαγαπώ καί στήν αγάπη ξέρω
Νά μπαίνω σάν Πανσέληνος
Από παντού,γιά τό μικρό τό πόδι σού μές στʼαχανή
σεντόνια
Νά μαδάω γιασεμιά κι έχω τή δύναμη
Αποκοιμισμένη,νά φυσώ νά σέ πηγαίνω
Μές από φεγγαρά περάσματα καί κρυφές τής θάλασσας στοές
Υπνωτισμένα δέντρα μέ αράχνες πού ασημίζουμε

Ακουστά σʼέχουν τά κύματα
Πώς χαιδεύεις,πώς φιλάς
Πώς λές ψιθυριστά τό "τί" καί τό "έ"
Τριγύρω στό λαιμό στόν όρμο
Πάντα εμείς τό φώς κι η σκιά

Πάντα εσύ τʼαστεράκι καί πάντα εγώ τό σκοτεινό πλεούμενο
Πάντα εσύ τό λιμάνι κι εγώ τό φανάρι τό δεξιά

Τό βρεγμένο μουράγιο καί η λάμψη επάνω στά κουπιά

Ψηλά στό σπίτι μέ τίς κληματίδες
Τά δετά τριαντάφυλλα,καί τό νερό πού κρυώνει
Πάντα εσύ τό πέτρινο άγαλμα καί πάντα εγώ η σκιά πού μεγαλώνει
Τό γερτό παντζούρι εσύ,ο αέρας πού τό ανοίγει εγώ
Επειδή σʼαγαπώ καί σʼαγαπώ
Πάντα Εσύ τό νόμισμα καί εγώ η λατρεία πού τό
Εξαργυρώνει:


Τόσο η νύχτα,τόσο η βοή στόν άνεμο
Τόσο η στάλα στόν αέρα,τόσο η σιγαλιά
Τριγύρω η θάλασσα η δεσποτική
Καμάρα τʼουρανού με τʼάστρα
Τόσο η ελάχιστη σου αναπνοή

Πού πιά δέν έχω τίποτε άλλο
Μές στούς τέσσερις τοίχους,τό ταβάνι,τό πάτωμα
Νά φωνάζω από σένα καί νά μέ χτυπά η φωνή μου
Νά μυρίζω από σένα καί νʼαγριεύουν οί άνθρωποι
Επειδή τό αδοκίμαστο καί τό απʼαλλού φερμένο
Δέν τʼαντέχουν οί άνθρωποι κι είναι νωρίς,μʼακούς
Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν αγάπη μου

Να μιλώ γιά σένα καί γιά μένα.


VII.

Στόν Παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί
Απαράλλαχτο εσύ κι ένα σπίτι στή θάλασσα

Μέ κρεβάτι μεγάλο καί πόρτα μικρή
Έχω ρίξει μές στʼάπατα μιάν ηχώ
Νά κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ

Νά σέ βλέπω μισή να περνάς στό νερό
και μισή να σε κλαίω μές στόν Παράδεισο.
Οδυσσέας Ελύτης <<ΤΟ ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ>>

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

7 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Chimera

Δραστήριο Μέλος

Το avatar του χρήστη Chimera
H Chimera αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 256 μηνύματα.

H Chimera In the deathcar έγραψε στις 13:17, 16-04-07:

#37
Ένα από τα πολλά αγαπημένα μου του Καβάφη :

Τα τείχη

Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ
μεγάλα κʼ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.

Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ.
Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη·

διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον.
A όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω.

Aλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.
Aνεπαισθήτως μʼ έκλεισαν από τον κόσμον έξω.


Βέβαια καλό είναι να εξετάζουμε συνολικά το έργο ενός ποιητή ώστε να έχουμε μια καλή εποπτεία του έργου του .

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

5 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Wishful

Δραστήριο Μέλος

Το avatar του χρήστη Wishful
Ο Wishful αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 342 μηνύματα.

O Wishful έγραψε στις 18:45, 16-04-07:

#38
Αρχική Δημοσίευση από Evaki
Ένα από τα πολλά αγαπημένα μου του Καβάφη :

Τα τείχη

Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ
μεγάλα κʼ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.

Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ.
Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη·

διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον.
A όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω.

Aλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.
Aνεπαισθήτως μʼ έκλεισαν από τον κόσμον έξω.


Βέβαια καλό είναι να εξετάζουμε συνολικά το έργο ενός ποιητή ώστε να έχουμε μια καλή εποπτεία του έργου του .
Evaki , για να έχουμε μια συνολική εικόνα,μου χαρίζεις το Ποσειδωνιάται ?
Κι εγώ θα σου χαρίσω Σικελιανό .... Ευχαριστώ.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Chimera

Δραστήριο Μέλος

Το avatar του χρήστη Chimera
H Chimera αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 256 μηνύματα.

H Chimera In the deathcar έγραψε στις 19:42, 16-04-07:

#39
Αρχική Δημοσίευση από Wishful
Evaki , για να έχουμε μια συνολική εικόνα,μου χαρίζεις το Ποσειδωνιάται ?
Κι εγώ θα σου χαρίσω Σικελιανό .... Ευχαριστώ.
Ποσειδωνιάται

Ποσειδωνιάταις τοις εν τω Τυρρηνικώ κόλπω το μεν εξ αρχής
Έλλησιν ούσιν εκβαρβαρώσθαι Τυρρηνοίς ή Pωμαίοις γεγονόσι
και τήν τε φωνήν μεταβεβληκέναι, τά τε πολλά των επιτηδευμάτων,
άγειν δε μιάν τινα αυτούς των εορτών των Ελλήνων
έτι και νυν, εν η συνιόντες αναμιμνήσκονται των αρχαίων
ονομάτων τε και νομίμων, απολοφυράμενοι προς αλλήλους
και δακρύσαντες απέρχονται.
AΘΗΝAΙΟΣ

Την γλώσσα την ελληνική οι Ποσειδωνιάται
εξέχασαν τόσους αιώνας ανακατευμένοι
με Τυρρηνούς, και με Λατίνους, κι άλλους ξένους.
Το μόνο που τους έμενε προγονικό
ήταν μια ελληνική γιορτή, με τελετές ωραίες,
με λύρες και με αυλούς, με αγώνας και στεφάνους.
Κʼ είχαν συνήθειο προς το τέλος της γιορτής
τα παλαιά τους έθιμα να διηγούνται,
και τα ελληνικά ονόματα να ξαναλένε,
που μόλις πια τα καταλάμβαναν ολίγοι.
Και πάντα μελαγχολικά τελείωνʼ η γιορτή τους.
Γιατί θυμούνταν που κι αυτοί ήσαν Έλληνες —
Ιταλιώται έναν καιρό κι αυτοί·
και τώρα πώς εξέπεσαν, πώς έγιναν,
να ζουν και να ομιλούν βαρβαρικά
βγαλμένοι — ω συμφορά! — απʼ τον Ελληνισμό.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Wishful

Δραστήριο Μέλος

Το avatar του χρήστη Wishful
Ο Wishful αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 342 μηνύματα.

O Wishful έγραψε στις 22:04, 17-04-07:

#40
Αρχική Δημοσίευση από Evaki
Ποσειδωνιάται

Ποσειδωνιάταις τοις εν τω Τυρρηνικώ κόλπω το μεν εξ αρχής
Έλλησιν ούσιν εκβαρβαρώσθαι Τυρρηνοίς ή Pωμαίοις γεγονόσι
και τήν τε φωνήν μεταβεβληκέναι, τά τε πολλά των επιτηδευμάτων,
άγειν δε μιάν τινα αυτούς των εορτών των Ελλήνων
έτι και νυν, εν η συνιόντες αναμιμνήσκονται των αρχαίων
ονομάτων τε και νομίμων, απολοφυράμενοι προς αλλήλους
και δακρύσαντες απέρχονται.
AΘΗΝAΙΟΣ

Την γλώσσα την ελληνική οι Ποσειδωνιάται
εξέχασαν τόσους αιώνας ανακατευμένοι
με Τυρρηνούς, και με Λατίνους, κι άλλους ξένους.
Το μόνο που τους έμενε προγονικό
ήταν μια ελληνική γιορτή, με τελετές ωραίες,
με λύρες και με αυλούς, με αγώνας και στεφάνους.
Κʼ είχαν συνήθειο προς το τέλος της γιορτής
τα παλαιά τους έθιμα να διηγούνται,
και τα ελληνικά ονόματα να ξαναλένε,
που μόλις πια τα καταλάμβαναν ολίγοι.
Και πάντα μελαγχολικά τελείωνʼ η γιορτή τους.
Γιατί θυμούνταν που κι αυτοί ήσαν Έλληνες —
Ιταλιώται έναν καιρό κι αυτοί·
και τώρα πώς εξέπεσαν, πώς έγιναν,
να ζουν και να ομιλούν βαρβαρικά
βγαλμένοι — ω συμφορά! — απʼ τον Ελληνισμό.

Δε το ξεχνάω,στο έταξα,αλλά αργώ λίγο.Προς το παρόν,+++ &

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Chimera

Δραστήριο Μέλος

Το avatar του χρήστη Chimera
H Chimera αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 256 μηνύματα.

H Chimera In the deathcar έγραψε στις 22:05, 17-04-07:

#41
Αρχική Δημοσίευση από Wishful
Δε το ξεχνάω,στο έταξα,αλλά αργώ λίγο.Προς το παρόν,+++ &

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

truffinho (Αγγελος (όνομα και πράμα))

Δραστήριο Μέλος

Το avatar του χρήστη truffinho
Ο Αγγελος (όνομα και πράμα) αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 31 ετών και μας γράφει απο Γλυκά Νερά (Αττική). Έχει γράψει 350 μηνύματα.

O truffinho έγραψε στις 22:08, 17-04-07:

#42
Νίκος Καββαδίας

Ο ΛΥΧΝΟΣ ΤΟΥ ΑΛΛΑΔΙΝΟΥ


Την ανεξήγητη γραφή να λύσω πολεμώ
που σου χαράξαν πειρατές Κινέζοι στις λαγόνες.
Γυμνοί με ξύλινους φαλλούς τριγύρω στο λαιμό
μας σπρώχναν προς την θάλασσα με τόξα οι Παταγόνες.

Κόκαλο ρίξε στο σκυλί το μαύρο που αλυχτά
και στείλε την "φιγούρα" μας στον πειρατή ρεγάλο
Πες μου, που βρέθηκε στεριά στου πέλαου τ'ανοιχτά
και το δεντρί με το πουλί που κρώζει το μεγάλο;

Για το άστρο της ανατολής κινήσαμε μικροί.
Πουλί, πουλάκι στεριανό, θάλασσα δεν σου πρέπει!
Και σε που σε φυτέψαμε, παιδί στο Κονακρί,
με γράμμα συμβουλευτικό της μάνας σου στην τσέπη.

Του ναύτη δώσ' του στην στεριά κρεβάτι και να πεί.
-όλο τον κόσμο γύρισες, μα τίποτα δεν είδες....-
Μες το μετάξι κρύβονταν της Ίντιας οι σκορπιοί
κι έφερνε ο αγέρας της νοτιάς στην πλώρη άμμο κι ακρίδες.

Σημάδι μαύρο απόμεινε κι ας έσπασε ο χαλκάς.
-στην αγορά του Αλιτζεριού δεμένη θα σε σύρω-
Και πήδηξ' ο μικρός θεός μια νύχτα, των Ινκάς,
στου Αιγαίου τα γαλανά νερά, δυό μίλια όξω απ' την Σκύρο

Μεσάνυχτα και ταξιδεύεις δίχως πλευρικά!
Σκιάζεσαι μήπως στο γιαλό τα φώτα σε προδίνουν,
μα πρύμα πλώρα μόνο εσύ πατά στοχαστικά,
κρατώντας στα χεράκια σου τον λύχνο του Αλαδίνου.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

DrStrangelove

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη DrStrangelove
Ο DrStrangelove αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Μοντέλο . Έχει γράψει 4,005 μηνύματα.

O DrStrangelove έγραψε στις 22:28, 17-04-07:

#43
Η ΣΥΝΤΟΜΙΑ, του Φρίντριχ Χέλντεριν

Γιατί είσαι τόσο σύντομος ;
Δεν αγαπάς πια τώρα,
όπως πριν, το τραγούδι ;
Aφού δα σαν νέος,
στις μέρες της ελπίδας,
ποτέ σου δεν εύρισκες
ένα τέλος όταν τραγουδούσες.

Σαν την τύχη μου είναι
το τραγούδι μου.
Θέλεις μήπως να λουστείς με χαρά
στο κόκκινο της δύσης ;
A έχει πια χαθεί !
και η γη είναι ψυχρη
κι ανήσυχα το πουλί της νύχτας
μπρος στα μάτια σου
σχίζει τον αέρα

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

αρετη2670

Νεοφερμένος

Το avatar του χρήστη αρετη2670
H αρετη2670 αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 30 ετών και επαγγέλεται Νηπιαγωγός . Έχει γράψει 3 μηνύματα.

H αρετη2670 έγραψε στις 13:27, 19-04-07:

#44
προτου ο κοσμος γινει...

Που βαφω τις βλεφαριδες μαυρες
και φωτεινοτερα τα ματια
κι ακομη πιο κοκκινα τα χειλη,
και που ρωτω απο καθρεφτη σε καθρεφτη,
αν ολα εχουν καθως πρεπει,
δεν ειναι απο ματαιοφροσυνη
αναζητω το προσωπο που ειχα
προτου ο κοσμος γινει.


Τι κι αν κοιταζω εναν αντρα
σαν να ναι ο αντρας της ζωης μου,
ενω το αιμα στεκει παγωμενο
και μενει ακινητη η καρδια μου?
Απονη ταχα γιατι να με νομισει
η και να νιωσει προδομενος?
Θα μ'αρεσε αυτο που ημουν ν΄αγαπησει
προτου ο κοσμος γινει.

(W.B.YEATS)

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

scar.lett

Εκκολαπτόμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη scar.lett
H scar.lett αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 117 μηνύματα.

H scar.lett έγραψε στις 10:44, 03-05-07:

#45
δεν είμαι οπαδός της ποίησης αλλά αυτό το ποίημα της Μυρτιώτισσας (ή Θεώνης Δρακοπούλου) με συγκινεί

Σ’ αγαπώ. δεν μπορώ
τίποτ’ άλλο να πω
πιο βαθύ, πιο απλό,
πιο μεγάλο!

Μπρος στα πόδια σου εδώ
με λαχτάρα σκορπώ
τον πολύφυλλο ανθό
της ζωής μου.

Ω μελίσσι μου, πιες
απ’ αυτόν τις γλυκές,
τις αγνές ευωδιές
της ψυχής μου!

Τα δυο χέρια μου, να!
σ’ τα προσφέρω δετά
για να γείρεις γλυκά
το κεφάλι,

κι η καρδιά μου σκιρτά
κι όλη ζήλια ζητά
να σου γίνει ως αυτά
προσκεφάλι!

Και για στρώμα, Καλέ,
πάρε όλην εμέ,
σβήσ’ τη φλόγα σ’ εμέ
της φωτιάς σου,

ενώ δίπλα σου εγώ
τη ζωή θ’ αγρικώ
να κυλάει στο ρυθμό
της καρδιάς σου…

Σ’ αγαπώ. τι μπορώ,
Ακριβέ, να σου πω
πιο βαθύ, πιο απλό,
πιο μεγάλο;

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

DrStrangelove

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη DrStrangelove
Ο DrStrangelove αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Μοντέλο . Έχει γράψει 4,005 μηνύματα.

O DrStrangelove έγραψε στις 20:52, 16-05-07:

#46
Θεατρίνοι

Στήνουμε θέατρα και τα χαλνούμε
όπου σταθούμε κι όπου βρεθούμε
στήνουμε θέατρα και σκηνικά,
όμως η μοίρα μας πάντα νικά

και τα σαρώνει και μας σαρώνει
και τους θεατρίνους και το θεατρώνη
υποβολέα και μουσικούς
στους πέντε ανέμους τους βιαστικούς

Σάρκες, λινάτσες, ξύλα, φτιασίδια,
ρίμες, αισθήματα, πέπλα, στολίδια,
μάσκες, λιογέρματα, γόοι και κραυγές
κι επιφωνήματα και χαραυγές

ριγμένα ανάκατα μαζί μ'εμάς
πες που πού πάμε ; πες μου πού πάς ;
πάνω απ'το δέρμα μας γυμνά τα νεύρα
σαν τις λουρίδες ονάγρου ή ζέβρα

γυμνά κι ανάερα, στεγνά στην κάψα
πότε μας γέννησαν ; πότε μας θάψαν ;
και τεντωμένα σαν τις χορδές
μιας λύρας που ολοένα βουίζει.
Δες και την καρδιά μας
ένα σφουγγάρι,
στο δρόμο σέρνεται και στο παζάρι
πίνοντας το αίμα και τη χολή
και του τετράρχη και του ληστή.

Γιώργος Σεφέρη, Μέση Ανατολή Αύγουστος του 43'

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

DrStrangelove

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη DrStrangelove
Ο DrStrangelove αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Μοντέλο . Έχει γράψει 4,005 μηνύματα.

O DrStrangelove έγραψε στις 08:36, 17-05-07:

#47
Ντίνος Χριστιανόπουλος

ΜΕ ΚΑΤΑΝΥΞΗ

'Ελα να ανταλλάξουμε κορμί και μοναξιά,
να σου δώσω απόγνωση, να μην είσαι ζώο,
να μου δώσεις δύναμη να μην είμαι ράκος.
Να σου δώσω συντριβή, να μην είσαι μούτρο,
να μου δώσεις χόβολη, να μην ξεπαγιάσω.
Κι ύστερα να πέσω με κατάνυξη στα πόδια σου,
για να μάθεις να μην κλωτσάς.

----------------------

ΕΡΩΤΑΣ

Να σου γλύψω τα χέρια,
να σου γλύψω τα ποδια -
η αγάπη κερδίζεται με την υποταγή.
Δεν ξέρω πως αντιλαμβάνεσαι εσύ
τον έρωτα.
Δεν είναι μόνο μούσκεμα χειλιών,
φυτέματα αγκαλιασμάτων στις μασχάλες,
συσκότιση παραπόνου,
παρηγοριά σπασμών.
Είναι προπάντων επαλήθευση της μοναξιάς μας,
όταν επιχειρούμε να κουρνιάσουμε
σε δυσκολοκατάχτητο κορμί

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Isiliel (Φεγγάρω)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Isiliel
H Φεγγάρω αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 9,049 μηνύματα.

H Isiliel Salus populi suprema lex esto έγραψε στις 23:05, 07-06-07:

#48
In Silence
by Isiliel

I buried my love in the tomb of eternity
I surrendered in time.

I buried my trust in the valley of repentance
I embraced solitude.

Like a ghost I now wander
My tears like rain and thunder,

in silence...

I hear redemption laughing on my grave
Like a firefly dancing,
Her clothes woven with pain.

My existence now insipid
in the course of my being.
My memories forlorn,

in silence...

My mind's vessel was
but my heart's desire.
Enchanted by my fear of life
I suffocated my truest needs,

in silence...

In silence, for silence I am.
In silence, for in silence I dwell...



To Ankalagon

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Idril

Πολύ δραστήριο μέλος

Το avatar του χρήστη Idril
H Idril αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 35 ετών . Έχει γράψει 530 μηνύματα.

H Idril (in a world of magnets but no miracles) έγραψε στις 23:27, 07-06-07:

#49
He wishes for the cloths of heaven

Had I the heavens' embroidered cloths,
Enwrought with golden and silver light,
The blue and the dim and the dark cloths
Of night and light and the half-light,
I would spread the cloths under your feet:
But I, being poor, have only my dreams;
I have spread my dreams under your feet;
Tread softly, because you tread on my dreams.

-- William Butler Yeats

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

DrStrangelove

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη DrStrangelove
Ο DrStrangelove αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Μοντέλο . Έχει γράψει 4,005 μηνύματα.

O DrStrangelove έγραψε στις 07:22, 08-06-07:

#50
Σε στυλ ροκ
(λόγια καθ'υπόθεσιν)


Πιάνεις το τραπέζι
ακουμπάς τους αγκώνες
και με κοιτάς.
Μα δεν ξέρω
που βλέπουν τα μάτια σου,
ποιές άπλες απέραντες,
που άλογα ποιών έχουν
κάποτε περάσει τρέχοντας,
κυνηγώντας άλλους -
ποιοί ''κακοί'', ποιοί ''καλοί''
στην αχαλίνωτή μας χώρα ;

Kαλοκαίρι αγάπη μου !
στυγνός ήλιος
κι οι σκιές κονταίνουν...
Πάρε με στη σέλλα σου
και πάμε πέρα,
στ'απέραντά μας,
τ'απέραστα !

Πάρε με αγάπη μου, και πάμε ολοένα
ζυγώνοντας τα γαλάζια βουνά,
τον κόσμον όλο αφήνοντας πίσω μας
κι όσους μας βρίζουν
κι όσους μας κοιτάν στραβά
εσένα κι εμένα -
- το κορίτσι μου
το αγόρι σου
Πάμε πέρα, στ'άφταστα εμείς

Εκεί θα'μαστε μόνοι


-Ρένος Αποστολίδης-

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση
Απάντηση στο θέμα

Χρήστες

  • Τα παρακάτω 0 μέλη και 1 επισκέπτες διαβάζουν μαζί με εσάς αυτό το θέμα.
     
  • (View-All Tα παρακάτω 3 μέλη διάβασαν αυτό το θέμα τις τελευταίες 30 μέρες:
    Ελισσάβετ21

Μοιραστείτε το

...με ένα φίλο

...με πολλούς φίλους