Το e-steki είναι μια από τις μεγαλύτερες ελληνικές διαδικτυακές κοινότητες με 78,453 εγγεγραμμένα μέλη και 3,044,485 μηνύματα σε 92,665 θέματα. Αυτή τη στιγμή μαζί με εσάς απολαμβάνουν το e-steki άλλα 699 άτομα.

Καλώς ήρθατε στο e-steki.

Εγγραφή Βοήθεια

Μοιραζόμαστε ποιήματα

Neraida (Bitch...)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Neraida
H Bitch... αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 5,924 μηνύματα.

H Neraida Twisted Mind... έγραψε στις 11:47, 27-11-09:

#551
Η κακοκαιρία των προσχημάτων
Κική Δημουλά


Το ανέβαλες. Κακοκαιρία μεγάλη, πέσανε χιόνια
κλείσανε οι δρόμοι, πάγοι, μεγάλη ολισθηρότης.
Καλά έκανες. Εάν δεν είναι ολισθηρή η επιθυμία
προς τι να έρθεί;

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

venividivici

Τιμώμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη venividivici
H venividivici αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 18,550 μηνύματα.

H venividivici έγραψε στις 23:21, 01-12-09:

#552
Μη μου χτυπάς
τα μεσάνυχτα τη πόρτα
μη μου μιλάς
να σ' ακούσω δεν μπορώ

Αν μ' αγαπάς
μην γυρίζεις πίσω
άσε να κρατήσω
τον πόνο συντροφιά

Όπου κι αν πας
την αγάπη παίρνεις
το σκοτάδι φέρνεις
και τη συννεφιά


Νίκος Γκάτσος

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Χριστινακι10382

Νεοφερμένος

Το avatar του χρήστη Χριστινακι10382
H Χριστινακι10382 αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Μας γράφει απο Νεάπολη (Λακωνία). Έχει γράψει 10 μηνύματα.

H Χριστινακι10382 έγραψε στις 20:01, 02-12-09:

#553
Αυτα τα ποιηματα δεν τα εχω γραψει εγω αλλα μ'αρεσουν πολυ....

Αγαπη και αιμα παθος για σενα γιατι
να ποναω αφου σ'αγαπαω?αληθεια ή
ψεμα πεθαινω για σενα.!!!

Οπου κι'αν γραψω σ'αγαπω ο χρονος
θα το σβησει γι'αυτο το γραφω στη
καρδια μου για οσο κρατησει....

Πως να ζητησω της καρδιας να μην
σε αγαπα αφου ειναι σαν να της
ζητω να παψει να χτυπα!

Ολα περνουν και χανονται στου
χρονου την πορεια μα ποτε δεν
χαλαει,δεν χανεται η αληθεινη
'ΦΙΛΙΑ'!!!!!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

DrStrangelove

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη DrStrangelove
Ο DrStrangelove αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Μοντέλο . Έχει γράψει 4,073 μηνύματα.

O DrStrangelove έγραψε στις 20:14, 02-12-09:

#554
Η περιφραστική πέτρα

ΜΙΛΑ ! ΜΙΛΑ !

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

venividivici

Τιμώμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη venividivici
H venividivici αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 18,550 μηνύματα.

H venividivici έγραψε στις 00:25, 03-12-09:

#555
Καθώς άλλαζα θέση στα βιβλία στη βιβλιοθήκη μου, έπεσε από ενα βιβλίο το φυλλάδιο που αναφερόταν στην ταινία "Η θάλασσα μέσα μου" του Αλεχάντρο Αμενάμπαρ και είχε αυτό το ποίημα του τετραπληγικού Ραμόν Σανπέδρο, στη ζωή του οποίου αναφερόταν η ταινία......

Μέσα στη θάλασσα
Μέσα στη θάλασσα
Στην έλλειψη βαρύτητας του βυθού
Όπου τα όνειρα γίνονται πραγματικότητα
Δυο ψυχές ενώνονται
Για να εκπληρώσουν μια ευχή
Ένα φιλί πυροδοτεί τη ζωή
Με αστραπές και κεραυνούς
Και με μια μεταμόρφωση
Το σώμα μου δεν είναι πια το σώμα μου
Σα να εισβάλω στο κέντρο του σύμπαντος
Μια παιδική αγκαλιά
Το πιο αγνό απ τα φιλιά
Έως ότου να μείνουμε με
Μια μόνο επιθυμία
Το βλέμμα σου και το βλέμμα μου
Σα μια επαναλαμβανομένη ηχώ, χωρίς λόγια:
Πιο βαθιά, πιο βαθιά
Πέρα απ όλα
Που είναι σάρκα και αίμα
Αλλά ξυπνάω πάντα
Και πάντα επιθυμώ το θάνατο
Για να συνεχίσω να έχω για πάντα
Τα χείλη μου μπλεγμένα στα μαλλιά σου
Ραμόν Σανπέδρο

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Μελιώ (-Το Νου Σου Στην- Αμέλεια)

Πολύ δραστήριο μέλος

Το avatar του χρήστη Μελιώ
H -Το Νου Σου Στην- Αμέλεια αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 548 μηνύματα.

H Μελιώ το παπί έκανε πιπί στο Μισισιπή και έγραψε στις 22:21, 03-12-09:

#556

Φως και πάλι φως η ψυχή που μάχεται
Να χαράζεσαι στη ζωή τόσο προσεκτικά
που να μην ματώνει ποτέ η ευλάβεια






Θαυμάσια που τρέχει ο ουρανός αν κρίνεις από τα σύννεφα
Θεέ μου τι μπλε ξοδεύεις για να μην σε βλέπουμε ...


Οδυσσέας Ελύτης

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

7 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

DrStrangelove

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη DrStrangelove
Ο DrStrangelove αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Μοντέλο . Έχει γράψει 4,073 μηνύματα.

O DrStrangelove έγραψε στις 22:32, 03-12-09:

#557
O μόνος που επέζησε ήταν ο ποιητής μας
Σηκώθηκε από το αναπηρικό του καροτσάκι
κι άρχισε να ανακατεύει τις στάχτες των ανθρώπων
με τα γυμνά του πόδια.
'Εβρισκε μνήμες μέσα στις στάχτες,
έβρισκε αναμνήσεις, έβρισκε αντικείμενα προσωπικά
αγαπημένα από τους αποθαμένους.
'Εσκυβε, τα σήκωνε, τα έβαζε στο δισάκι του
κι ύστερα έκανε ποιήματα,
που σαν τρελλός τα διαλαλούσε
μέσα στη γύρω ερημιά του.
Πού έβρισκε τόση δύναμη να κάνει τόσα ποιήματα
μέσα στην απέραντη σιωπή ;
Κάτι ήθελε να μας πει μ'αυτή την πράξη του.
Μήπως φοβότανε τη μοναξιά,
κι ήθελε ν'ακούει τη φωνή του ;
Μήπως ήθελε ν'αναγγείλει στο νεκρό τοπίο
ένα γύρο ότι δεν άξιζε στη μοίρα μας
ένα τέτοιο τέλος, τόσο σκληρό και βίαιο ;
Μήπως ήθελε να βροντοφωνάξει
στα πέρατα του ουρανού ότι η ζωή μας
δεν έπρεπε να λήξει τόσο γρήγορα ;
ότι η ζωή μας διψούσε για συνέχεια ;

Γ.Βαρβέρης

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Neraida (Bitch...)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Neraida
H Bitch... αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 5,924 μηνύματα.

H Neraida Twisted Mind... έγραψε στις 22:37, 03-12-09:

#558


Ξεριζώνω τις λέξεις μία-μία
απ' το λαρύγγι μου.
Αν στάζουν αίμα
τύλιξ' τες στο μαντήλι σου
τύλιξ' τες με μπαμπάκι
ή πάλι πιάσε τις με τη λαβίδα
και πες :
"Ετσι τα λέει,
για εντύπωση"".
Κάνε επιτέλους ότι θες.
Ομως δεν φτάνει πια η σιωπή
δεν φτάνουν πια τα λόγια.
Ξεριζώνω μια-μια σκέτες λέξεις
και σου τις στέλνω.
ΤΙΤΟΣ ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Πατρεύς (Πέτρος)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Πατρεύς
Ο Πέτρος αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Μεταπτυχιακός Φοιτητής/τρια . Έχει γράψει 3,787 μηνύματα.

O Πατρεύς με φόβο και πάθος έγραψε στις 23:36, 08-12-09:

#559
La belle dame sans merci (John Keats)

I

Oh what can ail thee, knight-at-arms,
Alone and palely loitering?
The sedge has withered from the lake,
And no birds sing.


II

Oh what can ail thee, knight-at-arms,
So haggard and so woe-begone?
The squirrel's granary is full,
And the harvest's done.


III

I see a lily on thy brow,
With anguish moist and fever-dew,
And on thy cheeks a fading rose
Fast withereth too.


IV

I met a lady in the meads,
Full beautiful - a faery's child,
Her hair was long, her foot was light,
And her eyes were wild.


V

I made a garland for her head,
And bracelets too, and fragrant zone;
She looked at me as she did love,
And made sweet moan.


VI

I set her on my pacing steed,
And nothing else saw all day long,
For sidelong would she bend, and sing
A faery's song.


VII

She found me roots of relish sweet,
And honey wild, and manna-dew,
And sure in language strange she said -
'I love thee true'.


VIII

She took me to her elfin grot,
And there she wept and sighed full sore,
And there I shut her wild wild eyes
With kisses four.


IX

And there she lulled me asleep
And there I dreamed - Ah! woe betide! -
The latest dream I ever dreamt
On the cold hill side.


X

I saw pale kings and princes too,
Pale warriors, death-pale were they all;
They cried - 'La Belle Dame sans Merci
Hath thee in thrall!'


XI

I saw their starved lips in the gloam,
With horrid warning gaped wide,
And I awoke and found me here,
On the cold hill's side.


XII

And this is why I sojourn here
Alone and palely loitering,
Though the sedge is withered from the lake,
And no birds sing.



(1819)




Εδώ υπάρχει μια πολύ ωραία απαγγελία του παραπάνω ποιήματος

Σ.σ.: Οι συντονιστές παρακαλούνται να συγχωνεύσουν τα δύο μηνύματα

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Isiliel : 09-12-09 στις 15:38. Αιτία: Ζητήθηκε
7 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 3,608 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 19:13, 11-12-09:

#560
Χρήμα, του Κλαούδιο Ροδρίγκεθ


Θα πουλήσω τις λέξεις μου, σήμερα που στερούμαι
χρησιμότητος, εσόδων, σήμερα που κανείς δεν με εμπιστεύεται;
Χρειαζομαι χρήμα για τον έρωτα, φτώχεια
για να ερωτευτώ. Και η τιμή μιας ανάμνησης, η δημοπρασία
ενός βίτσιου, οι πόροι μιας επιθυμίας,
δίνουν αξία, όχι αρετή, στις ανάγκες μου,
πλούσιο λεξιλόγιο στις αδεξιότητές μου,
άδεια εισόδου στην ασβεστώδη
μοναξιά μου. Γιατί το χρήμα, φορές, είναι το ίδιο
το όνειρο, είναι η ζωή
η ίδια. Κι ο θρίαμβός του, ο μονόλογός του, δίνει θέρμη,
αλλαγή, φαντασία, διώχνει τα γηρατειά κι ισιώνει
ρυτίδες, και πολλαπλασιάζει τους φίλους,
και σηκώνει φούστες, κι είναι μέλι
κρυσταλλωμένο φως, ζέστα. Όχι επιδημία, λέπρα
όπως σήμερα, χαρά.
όχι ανευθυνότητα, νόμος,
όχι ατιμωρησία. Θα πουλήσω, άραγε,
αυτές τις λέξεις; Πλούσιος από τόσο χάσιμο,
χωρίς χειρισμούς, χωρίς χρηματιστήριο, ακόμα και χωρίς την τάση
κι ακόμα και χωρίς χρυσό ερείπιο, προς τί η κρυψώνα
αυτών των λέξεων που ενώ δίνουν ανάσα
δεν δίνουν χρήμα; Υπόσχονται ίσως ψωμί ή όπλα;
Ή, σαν μια ζυγαριά κακορρυθμισμένη,
επιχειρούν νά βάλουν τάξη σ' ένα χρόνο έλλειψης,
να δώσουν νόημα σε μια ζωή: ιδιοκτησία ή έξωση;

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

rascal_gd (Call me Joe!!)

Περιβόητο Μέλος

Το avatar του χρήστη rascal_gd
Ο Call me Joe!! αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 31 ετών και μας γράφει απο Αφρική. Έχει γράψει 1,368 μηνύματα.

O rascal_gd is Full of Shit!!! έγραψε στις 22:01, 11-12-09:

#561
Γλείφω το οξύ απ' τις ρωγμές των χειλιών σου
και προσπαθώ να σου απαλύνω τον πόνο
τα χρόνια που περάσανε μ' αφήσανε μόνο
να ψάχνω την πνοή μου στον νεκρό εαυτό σου

Ζητάω βοήθεια από ανήμπορα χέρια
που ριγούν στην αγάπη και τον τρόμο
πήρες λάθος τον δικό μου δρόμο
και ψάχνεις το φως μου σε σβησμένα αστέρια

Η απουσία σου μ' εξουθενώνει
και δεν μπορώ να συνηθίσω
νιώθω να προχωράω μπροστά
μα πάντα φτάνω πίσω
κι αυτή η αλήθεια με σκοτώνει

Σβήνω τα ίχνη από τα ψέματά μας
παραπατάω στη σιωπή
έγινε η απώλεια συνήθειά μας
κι ο έρωτας μια άρρωστη κραυγή.



Κι εδω ειναι μια ωραια απαγγελια του ποιηματος..




υγ Δεν θυμαμαι αν το εχει γραψει ο Ροδοστόγλου ή ο Ανεστόπουλος. Ελπιζω να με συνχωρησετε..

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

6 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Venceremos

Νεοφερμένος

Το avatar του χρήστη Venceremos
Ο Venceremos αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 35 ετών και μας γράφει απο Κυπαρισσία (Μεσσηνία). Έχει γράψει μόλις ένα μήνυμα.

O Venceremos έγραψε στις 01:25, 12-12-09:

#562
Καλησπέρα κόσμε, νεος εδω, αυτο ειναι το πρωτο μου ποστ.
Ερωτηση: Εδω γραφουμε στιχους γενικα ή και δικους μας? Υπαρχει μηπως ξεχορηστο ποστ για το καθε ενα?

Ευχαριστω

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Alexxandra (Αλεξάνδρα)

Νεοφερμένος

Το avatar του χρήστη Alexxandra
H Αλεξάνδρα αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 35 ετών και μας γράφει απο Ρέθυμνο (Ρέθυμνο). Έχει γράψει 31 μηνύματα.

H Alexxandra έγραψε στις 09:05, 12-12-09:

#563
ΜΗΝ ΤΗΝ ΦΟΒΑΣΑΙ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ!!!

Ησουνα ήλιος κι έγινες χιόνι
ήσουνα ξαστεριά
άνεμος ήρθες κι έφερες σκόνη
κι έφερες παγωνιά
Σ΄ένα μπαλκόνι όλη τη νύχτα
το δρόμο να κοιτώ
να περιμένω να ξημερώσει
μόνη μου δεν μπορώ

Μην τη φοβάσαι την αγάπη
μη τη ξεχνάς μη προσπερνάς
έλα και πες μου λίγο για μια βραδιά
πως μ΄αγαπάς

Ξέρεις να κρίνεις κι όχι να δίνεις
ξέρεις να μου ζητάς
κι όταν στο τέλος μόνος σου μένεις
εδώ ξαναγυρνάς
Κι ότι μου φέρνεις πίσω το παίρνεις
δικό σου το κρατάς
όσο κι αν ξέρεις ένα δε ξέρεις
εμένα ν΄αγαπάς

Μην τη φοβάσαι την αγάπη
μη τη ξεχνάς μη προσπερνάς
έλα και πες μου λίγο για μια βραδιά
πως μ΄αγαπάς

www.youtube.com/watch?v=WrHzdcz23aw

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 3,608 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 16:04, 15-12-09:

#564
Να έρχεσαι στον ύπνο μου..



Τώρα που μας χωριζούνε βουνά από λόγια αλόγιστα και θάλασσες


να έρχεσαι συχνά στον ύπνο μου..


Να 'ρχεσαι πιο συχνά με αερόστατο, με ξύλινο τρενάκι,


με τρεχαντήρι υπερωκεάνιο, με τα πόδια..


να 'ρχεσαι πάντως...


Εξάπαντος να 'ρχεσαι κάθε νύχτα με ρούχα ή χωρίς


"Σουσάμι άνοιξε" θα λέω τρις και θα σε μπάζω στ' όνειρο


Στο ίδιο όνειρο, πολύχρωμα μπαλόνια


που τα πήρε ο αέρας να τα ταξιδέψει μακριά


μια πάνω και μια κάτω μεθυσμένα..




Έλα στον ύπνο μου, σε περιμένω...


...




Ανάμεσα σε ερωτιδείς αγγέλους να πετάς εσύ,


μαζί κι εγώ...


....




Στο ίδιο όνειρο εμείς οι δυο να παίζουμε τρίλιζα


στο κατώφλι του καλοκαιριού...


Σε πύργους από φίλντισι κι ακριβό βελούδο


να κυνηγιίομαστε στο μυρωμένο λιβάδι των αισθήσεων,


να σε φτάνω, να σ' αγγίζω, να σε πιάνω...


....


Μόνο να έρχεσαι στον ύπνο μου κάθε νύχτα


Τ' άλλα θα στα πω στ' αυτί...


Γιατί τα όνειρα σαν τα θαύματα είναι..


Βγαίνουν αληθινά αν τα πιστεύεις...





Χρήστος Μπουλώτης





Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

7 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 3,608 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 07:34, 16-12-09:

#565


Φύσα φύσα το χρυσαλιφούρφουρο,
φύσα και την άνοιξη να φέρεις..

Κι αν πετάξεις σα φτερό και πούπουλο
κάποιος σ'αγαπάει και δε το ξέρεις...


φύσα φύσα το χρυσαλιφούρφουρο,
που κρατάς την άνοιξη στο χέρι

κι όταν γίνει σκόνη και χρυσόσκονη
κάποιoν αγαπάς και δε το ξέρει...




εδώ λιλιπούπολη...

Αχ ρόζα ρόζα ροζαλία
πάμε μαζί στη συναυλία
να ανθίσει μ'όλα τα βιολιά
μια ροζ μεγάλη βυσσινιά
στο πρώτο μας φιλί...

αχ....





Βλήτα και σπανάκι χορεύουνε συρτάκι στο χορό των μπιζελιών!
Και η μπάμια η μεγάλη χορεύει πεντοζάλη πάνω στην πρασινάδα και πάνω στο γκαζόν..
με ένα πράσινο καινούργιο παπιγιόν!!

Μιλάμε για Brutal καταστάσεις!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

6 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Ina10039 (ina τη περιμενεις?)

Νεοφερμένος

Το avatar του χρήστη Ina10039
H ina τη περιμενεις? αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 22 ετών και μας γράφει απο Νεάπολη (Λακωνία). Έχει γράψει 24 μηνύματα.

H Ina10039 ειμαι τρελη για δεσιμο!!! έγραψε στις 07:54, 16-12-09:

#566
Όσο έχουμε αναμνήσεις το χθες πάντα μένει!
Όσο έχουμε ελπίδα το αύριο περιμένει...
Κι όσο έχουμε φιλίες η κάθε μέρα ποτέ δεν πάει χαμένη!!!



Έδωσα εντολή στο κινητό μου
να στείλει όλη την αγάπη και τη λατρεία μου,
στο πιο καλό φιλαράκι που έχει στη μνήμη του...
και αυτό... σταμάτησε σε σένα!!!


Μη βαδίζεις μπροστά,
μπορεί να μην σ'ακολουθήσω...
Μη βαδίζεις πίσω μου,
μπορεί να χαθώ...
Μα να βαδίζεις δίπλα μου
για να μείνουμε φίλες για πάντα!!!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Νωεύς (Ιάσων)

Τιμώμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη Νωεύς
Ο Ιάσων αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Μαθητής/τρια . Έχει γράψει 4,830 μηνύματα.

O Νωεύς επιπεδο : Μηδεν έγραψε στις 13:23, 16-12-09:

#567
Αλλαξοπιστίες

Τι να τον κάνω τον Θεό στους ουρανούς,
Και να ʽχω σκύλους να γαυγίζουν εδώ πέρα;
Τι να την κάνω τη ζωή στους ουρανούς,
Και να ʽχω θλίψη για ζωντάνια κάθε μέρα;
Εδώ και τώρα θέλω στους ουτιδανούς,
του κόσμου τούτου να ηχήσει η φλογέρα
Εδώ και τώρα δώστε στους φτωχούς,
Υπόσχεση, πως θα ʽχουν κι άλλη μέρα!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

venividivici

Τιμώμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη venividivici
H venividivici αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 18,550 μηνύματα.

H venividivici έγραψε στις 19:11, 16-12-09:

#568
Σερενάδα στὸ παράθυρο τοῦ σοφοῦ

Σοφέ μου, τὸ τετράσοφο
ποὺ σὲ φωτάει λυχνάρι
νἄτανε, λέει, φεγγάρι
καὶ σὺ εἴκοσι χρονῶ!
Νἄτανε τάχα ἡ γνώση σου
μὲ τὸν ἀγέρα ἀμάχη,
γιὰ δασωμένη ράχη
ξεκίνημα πρωινό...
Νἄτανε τάχα ἡ σκέψη σου
συρτοῦ χοροῦ τραγούδια
μίαν ἀγκαλιὰ λουλούδια
μίαν ἱστορία τρελλή,
τὰ μύρια ποὺ δὲ γνώρισες
νερὸ θἆν τάειχες μάθει
μὲ δάσκαλο τὰ πάθη
μ᾿ ἕνα κλεφτὸ φιλί.
Πολὺ τὴν καταφρόνεσες
τὴ ζωή, πανάθεμά τη…
Καὶ τώρα; Εἶναι φευγάτη
σὰν ὄνειρο πρωινό.
Χειλάκια ἀνθοῦν στὴ γειτονιὰ
γαρούφαλα στὴ γλάστρα–
καὶ σὺ διαβάζεις τ᾿ ἄστρα
καὶ τὸ βαθὺ οὐρανό.

(ἀπὸ Τὰ θεῖα δῶρα)

Ζαχαρίας Παπαντωνίου (1877-1940): Λογοτέχνης,
δημοσιογράφος καὶ ἀκαδημαϊκὸς ἀπὸ τὸ Καρπενήσι.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Achilles (King of Myrmidons)

Διάσημο Μέλος

Το avatar του χρήστη Achilles
Ο King of Myrmidons αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 849 μηνύματα.

O Achilles two riders were approaching έγραψε στις 21:14, 16-12-09:

#569




Ελάτε εδώ νεανίες μου, με τις κούπες γεμάτες μπίρα,
και πιείτε στο σήμερα πριν το σβήσει η μοίρα
Βάλτε στο πιάτο σας βουνά από μοσχάρι
Γιατί το πιοτό και το φαγητό μας φέρνει χάρη:
Γι'αυτό γεμίστε το ποτήρι σας ξανά
Γιατί η ζωή γρήγορα περνά
Όταν πεθάνετε ποτέ δεν θα ξαναπιείτε στην υγεία της αγαπημένης σας
ή του βασιλιά!


Ο Ανακρέων λένε κόκκινη μύτη πως είχε'
Αλλά τι είναι μια κόκκινη μύτη αν ευτυχισμένος και
χαρούμενος είσαι;
Ο Θεός να με συγχωρήσει! Καλύτερα να είμαι κόκκινος
και ζωντανός
Παρά άσπρος σαν κρίνος - και μισό χρόνο νεκρός!
Γι΄αυτό δεσποινός Μπέτυ
δώστε μου ένα φιλί'
Στην κόλαση δεν υπάρχει κόρη ταβερνιάρη σαν αυτή!


Ο νεαρός Χάρυ που στέκεται όσο πιο ευθύς μπορεί,
Σύντομα την περούκα του θα χάσει και κάτω απ'το
τραπέζι θα βρεθεί
Αλλα γεμίστε τις κούπες σας και πιείτε μια φορά ακόμα
Καλύτερα κάτω απ'το τραπέζι παρά κάτω απ'το χώ-
μα!
Γι'αυτό να λέτε αστεία και να διασκεδάζετε
καθώς την κούπα σας αδειάζετε:
Κάτω από δύο μέτρα χώμα δεν θα μπορείτε να γελάσετε!

Ο δαίμονας με μελαγχόλησε! Μόλις που μπορώ να περ-
πατήσω,
Κι ανάθεμά με αν μπορώ όρθιος να σταθώ ή να μιλήσω!
Εδώ πανδοχέα, την Μπέτυ παρακάλεσε μια καρέκλα να
φέρει'
Για λίγο σπίτι μου θα πάω, μια κι η γυναίκα μου λείπει
απ'το μεσημέρι!
Γι'αυτό δώστε ένα χέρι μια στιγμή
Στο φίλο σας που δεν μπορεί να σταθεί,
Αλλά χαρούμενος είναι καθώς παραπατά πάνω στη γη!




H P Lovecraft


Περιέχεται στο διήγημάτα του με τίτλο,
Το Μνήμα.




Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

LAZARUS (ΙΛΕΟΣ, ΙΛΕΟΣ !!!)

Εκκολαπτόμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη LAZARUS
Ο ΙΛΕΟΣ, ΙΛΕΟΣ !!! αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Ελεύθερος επαγγελματίας . Έχει γράψει 92 μηνύματα.

O LAZARUS έγραψε στις 14:32, 18-12-09:

#570
ΑΓΑΠΗ

Ήπια κρασί απʼ τα χείλια σου
Και μέθυσα απόψε.
Περπάτησα στη θάλασσα
Κι είδα πως μ΄αγαπάς
Στον ουρανό τα χέρια μου
Να δεις έχω σηκώσει
Κι όλα τʼ αστέρια πέσανε, θαρείς,
στην αγκαλιά σου.
Στη νύχτα πορευτήκαμε κι οι δυό
Ξυπόλυτοι στο κύμα και στην άμμο
Πέρα προβάλει αχνά η ανατολή
Πέρα η ζωή ανοίγει τα φτερά της
Αχ! τι βραδιά η αποψινή
Κρίμα που το φεγγάρι φεύγει
Κι έχω μεθύσει απʼ το νέκταρ της καρδιάς σου.


3/1982

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

rascal_gd (Call me Joe!!)

Περιβόητο Μέλος

Το avatar του χρήστη rascal_gd
Ο Call me Joe!! αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 31 ετών και μας γράφει απο Αφρική. Έχει γράψει 1,368 μηνύματα.

O rascal_gd is Full of Shit!!! έγραψε στις 21:36, 21-12-09:

#571
To παζλ


Μοιάζουμε σαν μικρά κομματάκια από πάζλ που τριγυρνάμε στους δρόμους της πόλης, ψάχνωντας να βρούμε το άλλο κομμάτι που θα μας κάνει ολόκληρους.

Από κάποια απόσταση και τις ανάλογες συνθήκες, πολλά κομμάτια δείχνουν συμβατά με το δικό μας, ταιριάζουν σε κάποια κλειδώματα,αλλά δεν κάνουν την εικόνα πλήρη.

Και προσπαθούμε μάταια να τα ταιριάξουμε πάνω μας, πιέζοντας άτσαλα, τσαλαπατώντας πότε τις δικές μας "γωνίες" πότε των άλλων,ενώ η λογική μας λέει πως αυτό είναι αδύνατο.

...Μα όταν σε βλέπω να στέκεσαι στην απέναντι πλευρά του δρόμου, ξέρω ότι είσαι Εσύ. Δεν χρειάζομαι τις δοκιμές.

Όλα γύρω σταματούν.
Είσαι εικόνα και γίνομαι ήχος.
Γινομαι το soundtrack της ταινίας σου.

Θέλω να σε κάνω να με πρόσεξεις.
Σε χαιρετάω κουνώντας τα χέρια σαν μικρό παιδί και εσύ χαμογελάς και σκύβεις το κεφάλι.
Είμαι παρορμητικός.
Φοβάμαι πως δεν θα καταφέρω να περάσω το δρόμο με ασφάλεια.

Όμως, υπάρχει πάντα η λύση να περιμένω να διασχύσεις εσύ το δρόμο.
Και ξέρω, ότι θα το κάνεις την κατάλληλη στιγμή και με ασφάλεια.
Αρκεί να γνωρίζεις, ότι θα είμαι στην άλλη πλευρά του δρόμου να περιμένω.
Όσο χρειαστεί...
Και το ξέρεις ότι θα είμαι. Έτσι δεν είναι ?

Papercut

Συγκινηση..

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

6 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 3,608 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 15:25, 06-01-10:

#572
1

Μεσ'από το δικό σου βάθος, και γονατισμένο,
ένα παιδί, θλιμμένο όπως εγώ, μας βλέπει.

Απ'τη ζωή αυτή που στις φλέβες του θα καίει
θα 'πρεπε να δεθούνε οι ζωές μας.

Μέσα απ΄τα χέρια αυτά, παιδιά των χεριών σου,
θα 'πρεπε να σκοτώσουν τα δικά μου χέρια.

Απ' τα ανοιχτά του μάτια μες στη γη
θα δω δάκρυα στα δικά σου κάποια μέρα.


2

Εγώ δεν το θέλω, Αγαπημένη

Για να μην τίποτα μας δένει
μη μας ενώνει τίποτα.

Ούτε η λέξη που αρωμάτισε το στόμα σου,
ούτε αυτό που δεν είπανε οι λέξεις.

Ούτε του έρωτα η γιορτή που εμείς δεν είχαμε,
ούτε οι λυγμοί σου δίπλα στο παράθυρο.


3

( Αγαπώ των ναυτικών των έρωτα
που φιλάνε και παν.

Αφήνουν μονάχα μια υπόσχεση
και πια δε γυρνάν.

Σε κάθε λιμάνι κάποια τους προσμένει:
οι ναυτικοί φιλάνε και παν.

Μια νύχτα πλαγιάζουνε με τη θανή τους
σε στρώμα της θαλάσσης τα νερά)


4

Τον έρωτα αγαπώ που μοιράζεται
σε φιλιά, στρώμα, ψωμί.

Έρωτας που μπορεί να είναι αιώνιος
και μπορεί να κρατάει μια στιγμή.

Έρωτας που ζητάει να λευτερώνεται
για να μπορεί να ξαναερωτευτεί.

Έρωτας θεοποιημένιος που έρχεται.
Και θεοποιημένος θα ξαναχαθεί.


5

Πια δεν θα χαίρονται τα μάτια μου στα μάτια σου,
πια δεν θα γλυκαθεί ο πόνος μου μαζί σου.

Μα όπου και να πάω θα 'χω τη ματιά σου
κι όπου βαδίσεις θα τον κουβαλάς τον πόνο μου.

Ήμουν δικός σου, δική μου εσύ. Θα είσαι αυτού που σ' αγαπά,
αυτού που κόβει στο κηπάκι σου ό,τι εγώ έχω σπείρει.

Εγώ φεύγω. Είμαι θλιμμένος μα πάντα είμαι θλιμμένος.
Έρχομαι από τα χέρια σου. Δεν ξέρω για που πάω.

... Απ' την καρδιά σου μου λέει αντίο ένα παιδί.
Κι εγώ του λέω αντίο.

Crepusculario 1923

Πάμπλο Νερούδα, Farewell

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

7 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

rascal_gd (Call me Joe!!)

Περιβόητο Μέλος

Το avatar του χρήστη rascal_gd
Ο Call me Joe!! αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 31 ετών και μας γράφει απο Αφρική. Έχει γράψει 1,368 μηνύματα.

O rascal_gd is Full of Shit!!! έγραψε στις 05:38, 07-01-10:

#573
Δεν Είμαι Φάντασμα ( to whom it may concern)

Δεν είμαι φάντασμα.
Δεν είμαι Ζυγός. Δεν είμαι άντρας.
Δεν είμαι λευκός. Δεν είμαι μαύρος.
Δεν είμαι straight. Δεν είμαι gay.

Eίμαι άνθρωπος. Όπως κι εσύ.

Αισθάνομαι. Όπως κι εσύ.
Πληγώνομαι. Όπως κι εσύ.
Περνάω δύσκολες στιγμές. Όπως κι εσύ.

Κάποιες φορές νομίζω ότι βρίσκω τον άνθρωπο που θα κάνει τα δύσκολα, λίγο πιό εύκολα.

Και μετά πληγώνομαι. Όπως κι εσύ.

Είναι όμως αυτός λόγος για να κρύβομαι απο τη ζωή...

Να το βάζω στα πόδια, όταν νοιώσω ότι αρχίζω να αισθάνομαι...

Όπως κι εσύ...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Madrugada*

Δραστήριο Μέλος

Το avatar του χρήστη Madrugada*
H Madrugada* αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 385 μηνύματα.

H Madrugada* together we stand, divided we fall έγραψε στις 23:08, 20-01-10:

#574
Στον Παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί
Απαράλλαχτο εσύ κι ένα σπίτι στη θάλασσα
Με κρεβάτι μεγάλο και πόρτα μικρή
Έχω ρίξει μες στ' άπατα μιαν ηχώ
Να κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ

Να σε βλέπω μισή να περνάς στο νερό
Και μισή να σε κλαίω μες στον Παράδεισο.

Οδυσσέας Eλύτης

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

7 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

venividivici

Τιμώμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη venividivici
H venividivici αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 18,550 μηνύματα.

H venividivici έγραψε στις 17:42, 28-01-10:

#575
Είναι καιρός να φανερώσω την τραγωδία μου. Το μεγαλύτερό μου ελάττωμα στάθηκε η αχαλίνωτη περιέργειά μου, η νοσηρή φαντασία και η προσπάθειά μου να πληροφορηθώ για όλες τις συγκινήσεις, χωρίς, τις περσότερες, να μπορώ να τις αισθανθώ. Τη χυδαία όμως πράξη που μου αποδίδεται τη μισώ. Εζήτησα μόνο την ιδεατή ατμόσφαιρά της, την έσχατη πικρία. Ούτε είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος για το επάγγελμα εκείνο. Ολόκληρο το παρελθόν μου πείθει γι' αυτό. Κάθε πραγματικότης μου ήταν αποκρουστική.
Είχα τον ίλιγγο του κινδύνου. Και τον κίνδυνο που ήρθε τον δέχομαι με πρόθυμη καρδιά. Πληρώνω για όσους, καθώς εγώ, δεν έβλεπαν κανένα ιδανικό στη ζωή τους, έμειναν πάντα έρμαια των δισταγμών τους, ή εθεώρησαν την ύπαρξη τους παιχνίδι χωρίς ουσία. Τους βλέπω να έρχονται ολοένα περσότεροι, μαζύ με τους αιώνες. Σ' αυτούς απευθύνομαι. Αφού εδοκίμασα όλες τις χαρές!! είμαι έτοιμος για έναν ατιμωτικό θάνατο. Λυπούμαι τους δυστυχισμένους γονείς μου, λυπούμαι τ' αδέλφια μου. Αλλά φεύγω με το μέτωπο ψηλά. Ήμουν άρρωστος.
Σας παρακαλώ να τηλεγραφήσετε, για να προδιαθέση την οικογένειά μου, στο θείο μου Δημοσθένη Καρυωτάκη, οδός Μονής Προδρόμου, πάροδος Αριστοτέλους, Αθήνας.
Κ.Γ.Κ.

Και για ν' αλλάξουμε τόνο. Συμβουλεύω όσους ξέρουν κολύμπι αν επιχειρήσουνε να αυτοκτονήσουν δια θαλάσσης να δέσουν και μια πέτρα στο λαιμό τους. Ολη νύχτα απόψε, επί 10 ώρες, εδερνόμουν με τα κύματα. Ηπια άφθονο νερό, αλλά κάθε τόσο, χωρίς να καταλάβω πώς, το στόμα μου ανέβαινε στην επιφάνεια. Ωρισμένως, κάποτε, όταν μου δοθή ευκαιρία, θα γράψω τις εντυπώσεις ενός πνιγμένου.
Κ.Γ.Κ.



Θάνατοι

Είναι άνθρωποι που την κακήν ώρα
την έχουν μέσα τους.

Χεράκια που κρατώντας τα τριαντάφυλλα
κι απ' τη χαρά ζεστά των φιλημάτων,
χεράκια που κρατώντας τα τριαντάφυλλα
χτυπήσατε τις πόρτες των θανάτων·

ματάκια μου που κάτι το εδιψάσατε
και διψασμένα εμείνατε ποτήρια,
ματάκια μου που κάτι το εδιψάσατε
κι εμείνατε κλεισμένα παραθύρια·

ω, που' χατε πολλά να ειπείτε, στόματα,
κι ο λόγος σας εδιάλεξε για τάφο,
ω, που' χατε πολλά να ειπείτε, στόματα,
και τον καημό δεν είπατε που γράφω·

μάτια, χεράκια, στόματα, ιστορήστε μου
τον πόνο κάποιας ώρας, κάποιου τόπου
μάτια, χεράκια, στόματα, ιστορήστε μου
τον Πόνο των Πραγμάτων και του Ανθρώπου.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

skai-animals

Διάσημο Μέλος

Το avatar του χρήστη skai-animals
H skai-animals αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Δημοσιογράφος . Έχει γράψει 730 μηνύματα.

H skai-animals h έγραψε στις 16:56, 29-01-10:

#576
Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα
από τα σονέτα του σκοτεινού έρωτα

"του γλυκού παράπονου"

να στερηθώ το θα΄λυμα μη μ'αφήσεις
στα μάτια σου να χάνομαι και ν'άχω
τη νύχτα να ακουμπάει στο μάγουλό μου
το ρόδο της ανάσας σου μονάχο

Πονώ που είμαι εδώ, σάυτή την όχθη
κορμός χωρίς κλαδιά στην ερημιά του
χωρίς χυμό, χωρίς πηλό και άνθη
για το σαράκι μές τα σοθηκά του

Αν είσαι ο κρυμμένος θησαυρός μου
η σταύρωση και η νωπή μου θλίψη
κι εγώ σκυλί της επικρατειάς σου

αυτό που έχω κερδίσει ας μη μου λείψει
και που στολίζει τώρα τα νερά σου
με φυλλα από το φθινόπορο μου...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

5 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

skai-animals

Διάσημο Μέλος

Το avatar του χρήστη skai-animals
H skai-animals αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Δημοσιογράφος . Έχει γράψει 730 μηνύματα.

H skai-animals h έγραψε στις 17:00, 29-01-10:

#577
Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα
από τα σονέτα του σκοτεινού έρωτα

"ερωτική θύμηση"

όμως την θυμησή σου μην μου πάρεις
Ασε την μέσα στην καρδιά μου
σαν ρίγος ανθισμένης κερασιάς
μες στο μαρτύριο του γενάρη

για να μου δώσεις μια καρδιά από γύψο
σου δίνω εγώ την θλίψη ενώς κρίνου
τη νύχτα κυνηγόντας το φαρμάκι
μες στη δική σου θύμηση να σκύψω

Η χλόη έχει σκεπάσει σιωπηλά
την γκρίζα αυτή κοιλάδα, το κορμί σου
Άσε μου μοναχά την υμησή σου
μόνο την θύμηση σου στην καρδιά

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

venividivici

Τιμώμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη venividivici
H venividivici αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 18,550 μηνύματα.

H venividivici έγραψε στις 21:22, 05-02-10:

#578




Πράγματι, ο καιρός ήτο θαυμάσιος. Ένας καιρός ηδονικός και, όπως λέγουν, θείος. Ο ήλιος έλαμπε καταυγάζων και θερμαίνων τα πάντα – τον ουρανόν, την θάλασσαν, το υπερωκεάνειον, τους επιβάτας. Όλοι σχεδόν ήσαν χαρούμενοι. Ελάχιστοι μόνον εκ των ταξιδιωτών έμεναν αμέτοχοι της γενικής αγαλλιάσεως. Μεταξύ αυτών, συγκατελέγετο και ο τρίτος εκ των Ελλήνων επιβατών, ένας άνδρας τεσσαράκοντα περίπου ετών, ο Ανδρέας Σπερχής. Ο άνδρας αυτός ίστατο την ώραν εκείνην επί της γεφύρας, και με την κόμην του ανάστατον από τον άνεμον, παρετήρει, μελαγχολικός και σύννους, τον μακρινόν ορίζοντα. Γόνος γνωστής Ελληνικής εν Βλαχία εγκατεστημένης, άλλοτε, οικογενείας πλοιοκτητών και μεγαλεμπόρων, ο Ανδρέας Σπερχής είχε γνωρίσει τον πλοίαρχον Άντερσον εν Λονδίνω, όπου αργότερον εγκατεστάθη η οικογένειά του, και, όπου, επί πολλά έτη, έζησε, σπουδάζων και εργαζόμενος, εις τα εκεί γραφεία του πατρός του, και χάρις εις αυτήν την γνωριμίαν, ευθύς ως την εζήτησε, έλαβε παρά του πλοιάρχου την άδεια να ανέρχεται, οσάκις το επιθυμούσε, εις την γέφυραν του γιγαντιαίου πλοίου.

Από το μυθιστόρημα Ο Μέγας Ανατολικός

Σκοπός της ζωής μας δεν είναι η χαμέρπεια. Υπάρχουν απειράκις ωραιότερα πράγματα και απ’ αυτήν την αγαλματώδη παρουσία του περασμένου έπους. Σκοπός της ζωής μας είναι η αγάπη. Σκοπός της ζωής μας είναι η ατελεύτητη μάζα μας. Σκοπός της ζωής μας είναι η λυσιτελής παραδοχή της ζωής μας και της κάθε μας ευχής εν παντί τόπω εις πάσαν στιγμήν εις κάθε ένθερμον αναμόχλευσιν των υπαρχόντων. Σκοπός της ζωής μας είναι το σεσημασμένον δέρας της υπάρξεώς μας.

Τριαντάφυλλα στο παράθυρο
Από την Υψικάμινο

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Neraida (Bitch...)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Neraida
H Bitch... αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 5,924 μηνύματα.

H Neraida Twisted Mind... έγραψε στις 21:12, 08-02-10:

#579
Γιάννης Σκαρίμπας
ΧΑΛΚΙΔΑ
(από τη συλλογή ΟΥΛΑΛΟΥΜ)



Νάνʼ σπασμένοι οι δρόμοι, νά φυσάει ο νότος
κι εγώ καταμονάχος καί νά λέω: τί πόλη!
νά μήν ξέρω άν είμαι –μέσα στήν ασβόλη–
ένας λυπημένος πιερότος!
Φύσαε –είπα– ο νότος κι έλεγα: Η Χαλκίδα,
ώ Χαλκίδα –πόλη (έλεγα) καί φέτος
ήμουν –στʼ όνειρό μου είδα– Περικλέτος,
πάλι Περικλέτος ήμουν –είδα…
Έτσι έλεγα! Ήσαν μάταιοι μου οι κόποι
πάνʼ σέ ξύλο κούφιο, πρόστυχο, ανάρια,
Ως θερία, ως δέντρα –αναγλυμένοι– ως ψάρια
τά όνειρά μου (μούμιες) κι οι ανθρώποι.
Τώρα; Πόλη, τρέμω τά γητέματά σου
κι είμαι ακόμα ωραίος σάν τό Μάη μήνα,
κρίμα, λέω, θλιμμένη νάσαι κολομπίνα
καί νά κλαίω εγώ στά γόνατά σου.
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Έτσι νάνʼ σπασμένοι, νά φυσά απʼ τό νότο
καί μέ πίλο κλόουν νά γελάς, Χαλκίδα:
Άχ, νεκρόν στό χώμα –νά φωνάζεις– είδα
έναν μου ακόμη πιερότο! . . .

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 3,608 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 13:23, 15-02-10:

#580
Ο Χαρταετός, από τη Μαρία Νεφέλη του Ελύτη




Κι όμως ήμουν πλασμένη για χαρταετός.
Τα ύψη μου άρεσαν ακόμη και όταν
έμενα στο προσκέφαλό μου μπρούμυτα
τιμωρημένη
ώρες και ώρες.
Ένιωθα το δωμάτιό μου ανέβαινε
δεν ονειρευόμουν -ανέβαινε
φοβόμουνα και μου άρεσε.
Ήταν εκείνο που έβλεπα πως να το πω
κάτι σαν την «ανάμνηση του μέλλοντος»
όλο δέντρα που έφευγαν βουνά που άλλαζαν όψη
χωράφια γεωμετρικά με δασάκια σγουρά
σαν εφηβαία -φοβόμουνα και μου άρεσε
ν' αγγίζω μόλις τα καμπαναριά
να τους χαϊδεύω τις καμπάνες σαν όρχεις και να χάνομαι...
Άνθρωποι μ' ελαφρές ομπρέλες περνούσανε λοξά
και μου χαμογελούσανε·
κάποτε μου χτυπούσανε στο τζάμι: «Δεσποινίς»
φοβόμουνα και μου άρεσε.
'Ήταν οι «πάνω άνθρωποι» έτσι τους έλεγα
δεν ήταν σαν τους «κάτω»·
είχανε γενειάδες και πολλοί κρατούσανε στο χέρι μια γαρδένια ·
μερικοί μισάνοιγαν την μπαλκονόπορτα
και μου 'βαζαν αλλόκοτους δίσκους στο πικάπ.
'Ήταν θυμάμαι «Η Αννέτα με τα σάνταλα»
«Ο Γκέυζερ της Σπιτσβέργης»
το «Φρούτο δεν εδαγκώσαμε Μάης δε θα μας έρθει»
(ναι θυμάμαι και άλλα)
το ξαναλέω- δεν ονειρευόμουν
αίφνης εκείνο το «Μισάνοιξε το ρούχο σου κι έχω πουλί για σένα».
Μου το 'χε φέρει ο Ιππότης-ποδηλάτης
μια μέρα που καθόμουνα κι έκανα πως εδιάβαζα
το ποδήλατό του με άκρα προσοχή
το 'χε ακουμπήσει πλάι στο κρεβάτι μου·
υστέρα τράβηξε το σπάγκο κι εγώ κολπώνομουν μες στον αέρα
φέγγανε τα χρωματιστά μου εσώρουχα
κοίταζα πόσο διάφανοι γίνονται κείνοι που αγαπούνε
τροπικά φρούτα και μαντίλια μακρινής ηπείρου·
φοβόμουνα και μου άρεσε
το δωμάτιο μου ανέβαινε
ή εγώ —δεν το κατάλαβα ποτέ μου.
Είμαι από πορσελάνη και μαγνόλια
το χέρι μου κατάγεται από τους πανάρχαιους Ίνκας
ξεγλιστράω ανάμεσα στις πόρτες όπως
ένας απειροελάχιστος σεισμός
που τον νιώθουν μονάχα οι σκύλοι και τα νήπια·
δεοντολογικά θα πρέπει να είμαι τέρας
και όμως η εναντίωση
αείποτε μ' έθρεψε και αυτό εναπόκειται
σ' εκείνους με το μυτερό καπέλο
που συνομιλούν κρυφά με τη μητέρα μου
τις νύχτες να το κρίνουν. Κάποτε
η φωνή της σάλπιγγας από τους μακρινούς στρατώνες
με ξετύλιγε σαν σερπαντίνα και όλοι γύρω μου
χειροκροτούσαν -απιστεύτων χρόνων θραύσματα
μετέωρα όλα.
Στο λουτρό από δίπλα οι βρύσες ανοιχτές
μπρούμυτα στο προσκέφαλό μου
θωρούσα τις πηγές με το άσπιλο λευκό που με πιτσίλιζαν
τι ωραία Θεέ μου τι ωραία
χάμου στο χώμα ποδοπατημένη
να κρατάω ακόμη μες στα μάτια μου
ένα τέτοιο μακρινό του παρελθόντος πένθος.

Καλή Σαρακοστή, σε όλους, φοιτητές και μαθητούδια

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

7 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Μελιώ (-Το Νου Σου Στην- Αμέλεια)

Πολύ δραστήριο μέλος

Το avatar του χρήστη Μελιώ
H -Το Νου Σου Στην- Αμέλεια αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 548 μηνύματα.

H Μελιώ το παπί έκανε πιπί στο Μισισιπή και έγραψε στις 04:19, 19-02-10:

#581

ΟΙ ΦΥΛΑΚΕΣ

Ψυχή φυλακισμένη στο κορμί
Κορμί φυλακισμένο στη ζωή
Ζωή φυλακισμένη μεσʼ στο Χρόνο
Πνεύμα πʼ απʼ όποια φυλακή κι αν βγει
σε φυλακή πάλι θα πέσει
Κι είναι μονάχα το κορμί πʼ αγάπησε τη φυλακή του
Πώς να μην έρθει ο θάνατος λοιπόν;



* * * *



Η ΜΠΟΓΙΑ

Ζωντάνεψα τους τοίχους
φωνή τους έδωσα
πιο φιλική να γίνουν συντροφιά
Κι οι δεσμοφύλακες ζητούσαν να μάθουνε
που βρήκα τη μπογιά
Οι τοίχοι του κελιού
το μυστικό το κράτησαν
κι οι μισθοφόροι ψάξανε παντού
Όμως μπογιά δε βρήκαν
Γιατί στιγμή δε σκέφτηκαν
στις φλέβες μου να ψάξουν



* * * *




ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΘΥΜΑ

Το πρώτο θύμα των τυράννων
είναι το πνεύμα το δικό τους
Πρώτα σʼ αυτό φορούν τις αλυσίδες



Αλέξανδρος Παναγούλης



Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

11 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

evi_zoi (Εύη - Ζωή)

Δραστήριο Μέλος

Το avatar του χρήστη evi_zoi
H Εύη - Ζωή αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 26 ετών , επαγγέλεται Φοιτητής/τρια και μας γράφει απο Αλεξανδρούπολη (Έβρος). Έχει γράψει 286 μηνύματα.

H evi_zoi is divorced and.... έγραψε στις 18:05, 19-02-10:

#582
Είναι νωρίς ακόμη μεςΕίναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν, μ' ακούς
Δεν έχουν εξημερωθεί τα τέρατα, μ' ακούςΤο χαμένο μου αίμα και το μυτερό, μ' ακούς
ΜαχαίριΣαν κριάρι που τρέχει μες στους ουρανούς
Και των άστρων τους κλώνους τσακίζει, μ' ακούςΕίμ' εγώ, μ' ακούς
Και χιλιάδες κομμάτια να μας ρίξει Στα νερά ένα ένα, μ' ακούς
Τα πικρά μου βότσαλα μετρώ, μ' ακούςΚι είναι ο χρόνος μια μεγάλη εκκλησία, μ' ακούς
Όπου κάποτε οι φιγούρεςΤων ΑγίωνΒγάζουν δάκρυ αληθινό, μ' ακούς
Οι καμπάνες ανοίγουν αψηλά, μ' ακούςΈνα πέρασμα βαθύ να περάσω
Περιμένουν οι άγγελοι με κεριά και νεκρώσιμους ψαλμούς
Πουθενά δεν πάω, μ' ακούςΉ κανείς ή κι οι δύο μαζί, μ' ακούς
Το λουλούδι αυτό της καταιγίδας και, μ' ακούςΤης αγάπης
Μια για πάντα το κόψαμε
Και δε γίνεται ν' ανθίσει αλλιώς, μ' ακούςΣ' άλλη γη, σ' άλλο αστέρι, μ' ακούς
Δεν υπάρχει το χώμα, δεν υπάρχει ο αέραςΠου αγγίξαμε, ο ίδιος, μ' ακούςΣ' αγαπώ, μ'ακούς
Σε κρατώ και σε πάω και σου φορώ
Το λευκό νυφικό της Οφηλίας, μ' ακούς
Που μ' αφήνεις, που πας και ποιος, μ' ακούς στον κόσμο αυτόν, μ' ακού
ς
Δεν έχουν εξημερωθεί τα τέρατα, μ' ακούς
Το χαμένο μου αίμα και το μυτερό, μ' ακούςΜαχαίρι
Σαν κριάρι που τρέχει μες στους ουρανούς
Και των άστρων τους κλώνους τσακίζει, μ' ακούςΕίμ' εγώ, μ' ακούςΣ' αγαπώ, μ'ακούς
Σε κρατώ και σε πάω και σου φορώ
Το λευκό νυφικό της Οφηλίας, μ' ακούςΠου μ' αφήνεις, που πας και ποιος, μ' ακούς
Σου κρατεί το χέρι πάνω απ' τους κατακλυσμούς
Οι πελώριες λιάνες και των ηφαιστείων οι λάβες
Θα 'ρθει μέρα, μ' ακούς
Να μας θάψουν, κι οι χιλιάδες ύστερα χρόνοι
Λαμπερά θα μας κάνουν πετρώματα, μ' ακούς
Να γυαλίσει επάνω τους η απονιά, μ' ακούς
Των ανθρώπωνΚαι χιλιάδες κομμάτια να μας ρίξει
Στα νερά ένα ένα, μ' ακούςΤα πικρά μου βότσαλα μετρώ, μ' ακούς
Κι είναι ο χρόνος μια μεγάλη εκκλησία, μ' ακούς
Όπου κάποτε οι φιγούρεςΤων ΑγίωνΒγάζουν δάκρυ αληθινό, μ' ακούς
Οι καμπάνες ανοίγουν αψηλά, μ' ακούςΈνα πέρασμα βαθύ να περάσω
Περιμένουν οι άγγελοι με κεριά και νεκρώσιμους ψαλμούς
Πουθενά δεν πάω, μ' ακούςΉ κανείς ή κι οι δύο μαζίΕίναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν, μ' ακούςΔεν έχουν εξημερωθεί τα τέρατα, μ' ακούς
Το χαμένο μου αίμα και το μυτερό, μ' ακούς
ΜαχαίριΣαν κριάρι που τρέχει μες στους ουρανούς
Και των άστρων τους κλώνους τσακίζει, μ' ακούςΕίμ' εγώ, μ' ακούςΣ' αγαπώ, μ'ακούς
Σε κρατώ και σε πάω και σου φορώΤο λευκό νυφικό της Οφηλίας, μ' ακούςΠου μ' αφήνεις, που πας και ποιος, μ' ακούς
Σου κρατεί το χέρι πάνω απ' τους κατακλυσμούς
Οι πελώριες λιάνες και των ηφαιστείων οι λάβεςΘα 'ρθει μέρα, μ' ακούςΝα μας θάψουν, κι οι χιλιάδες ύστερα χρόνοιΛαμπερά θα μας κάνουν πετρώματα, μ' ακούς
Να γυαλίσει επάνω τους η απονιά, μ' ακούςΤων ανθρώπων
Και χιλιάδες κομμάτια να μας ρίξει Στα νερά ένα ένα, μ' ακούς
Τα πικρά μου βότσαλα μετρώ, μ' ακούςΚι είναι ο χρόνος μια μεγάλη εκκλησία, μ' ακούςΌπου κάποτε οι φιγούρεςΤων ΑγίωνΒγάζουν δάκρυ αληθινό, μ' ακούς
Οι καμπάνες ανοίγουν αψηλά, μ' ακούςΈνα πέρασμα βαθύ να περάσω
Περιμένουν οι άγγελοι με κεριά και νεκρώσιμους ψαλμούς
Πουθενά δεν πάω, μ' ακούςΉ κανείς ή κι οι δύο μαζί, μ' ακούς
Το λουλούδι αυτό της καταιγίδας και, μ' ακούς, μ' ακούς
Το λουλούδι αυτό της καταιγίδας και, μ' ακούςΤης αγάπης
Μια για πάντα το κόψαμεΚαι δε γίνεται ν' ανθίσει αλλιώς, μ' ακούς
Σ' άλλη γη, σ' άλλο αστέρι, μ' ακούς

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

DrStrangelove

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη DrStrangelove
Ο DrStrangelove αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Μοντέλο . Έχει γράψει 4,073 μηνύματα.

O DrStrangelove έγραψε στις 22:49, 20-02-10:

#583
Η αφέντισσα ξέχασε να στολίσει τα παιδιά της. Μπήκε στο λουτρό.
Το γέμισε ζεστό νερό και δεν πλύθηκε. Σε λίγο
κλειδώθηκε στην κάμαρά της και βάφτηκε μες στον καθρέφτη
κόκκινη, κόκκινη, ολοπόρφυρη, σα μάσκα, σα νεκρή, σαν άγαλμα,
σα φόνισσα ή σα σκοτωμένη κιόλας. Κι ο ήλιος βασίλευε πέρα
κίτρινος κι αναμμένος σα μοιχός εστεμμένος,
σα χρυσοποίκιλτος σφετεριστής μιας ξένης εξουσίας,
άγριος απ' τη δειλία του κι επίφοβος μέσα στο φόβο του
ενώ οι καμπάνες σήμαιναν αλλόφρονες σ' όλη τη χώρα.

Γ.Ρίτσος

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

venividivici

Τιμώμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη venividivici
H venividivici αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 18,550 μηνύματα.

H venividivici έγραψε στις 16:18, 21-02-10:

#584
Πολύ πριν σε συναντήσω, εγώ σε περίμενα.
Πάντοτε σε περίμενα.
Σαν ήμουνα παιδί και μʼ έβλεπε λυπημένο η μητέρα,
έσκυβε και με ρωτούσε, «Τι έχεις αγόρι;»
Εγώ δεν μίλαγα, μονάχα έβλεπα πίσω απʼ τον ώμο της
έναν κόσμο άδειο από ʽσένα.
Κι όταν έπαιρνα το παιδικό κοντύλι,
ήταν για να μάθω να σου γράφω τραγούδια,
όταν κοίταγα στο τζάμι τη βροχή,
ήταν που αργούσες ακόμα,
κι όταν χτύπαγε η πόρτα μου και άνοιγα,
δεν ήταν κανείς, κάπου όμως μες στον κόσμο
ήταν η καρδιά σου που χτυπούσε.
Έτσι έζησα πάντοτε.
Κι όταν βρεθήκαμε για πρώτη φορά
-Θυμάσαι;-
Μου άπλωσες τα χέρια τόσο τρυφερά
σαν να με γνώριζες χρόνια.
Μα και βέβαια με γνώριζες.
Γιατί πολύ πριν μπεις μες στη ζωή μου
είχες ζήσει μες στα όνειρά μου Αγαπημένη μου!
Στην πιο μικρή στιγμή μαζί σου, έζησα όλη τη ζωή!
Τάσος Λειβαδίτης

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 3,608 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 17:28, 03-03-10:

#585
Τέσσερις Ωδές

Φερνάντο Πεσσόα

Nα θέλεις λίγα: θα τα έχεις όλα.
Tίποτε να μη θέλεις: θα είσαι ελεύθερος.
O ίδιος ο έρωτας που νιώθουν
Για μας, μας απαιτεί, μας καταπιέζει.


Για να είσαι μεγάλος, να είσαι ακέραιος: Tίποτε
Δικό σου να μην υπερβάλλεις ή να μη διαγράφεις.
Nα είσαι όλα σε κάθε πράγμα. Nα βάζεις όσα είσαι
Kαι στο ελάχιστο που κάνεις.
Eτσι σε κάθε λίμνη ολόκληρη η σελήνη
Λάμπει, γιατί ζει ψηλά.
Aναρίθμητοι ζουν μέσα μας,
Aν σκέφτομαι ή αν νιώθω, αγνοώ
Ποιος μέσα μου σκέφτεται ή νιώθει.
Eίμαι μονάχα ο τόπος
Oπου νιώθουν ή σκέφτονται.
Eχω περισσότερες από μια ψυχές.
Yπάρχουν περισσότερα εγώ απ' το ίδιο το εγώ μου.
Yπάρχω ωστόσο
Aδιάφορος για όλους,
Tους κάνω να σιωπούν: εγώ μιλάω.
Oι διασταυρωμένες παρορμήσεις
Oσων νιώθω ή δεν νιώθω
Πολεμούν μες σ' αυτόν που είμαι.
Tις αγνοώ. Tίποτε δεν υπαγορεύουν
Σ' αυτόν που γνωρίζω ότι είμαι: εγώ γράφω.
O θεός Παν δεν πέθανε,
Σε κάθε κάμπο που δείχνει
Στα χαμόγελα του Aπόλλωνα
Tα γυμνά στήθη της Δήμητρας -
Aργά ή γρήγορα θα δείτε
Nα εμφανίζεται εκεί
O θεός Παν, ο αθάνατος.
Oχι δε σκότωσε άλλους θεούς
O θλιμμένος χριστιανός θεός.
O Xριστός είναι ένας ακόμη θεός,
Ίσως ένας που έλειπε.
O Παν συνεχίζει να δίνει
Tους ήχους απ' τον αυλό του
Στ' αυτιά της Δήμητρας
Που καμαρώνει στους κάμπους.
Oι θεοί είναι οι ίδιοι,
Πάντοτε λαμπεροί και γαλήνιοι,
Γεμάτοι από αιωνιότητα
Kαι περιφρόνηση για μας,
Φέρνοντας τη μέρα και την νύχτα
Kαι τις χρυσαφένιες σοδειές
Oχι για να μας δώσουν
Tη μέρα και την νύχτα και το στάρι
Mα για άλλον και θείο
Tυχαίο σκοπό.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

5 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

le desert

Νεοφερμένος

Το avatar του χρήστη le desert
H le desert αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Φοιτητής/τρια . Έχει γράψει 14 μηνύματα.

H le desert έγραψε στις 19:15, 04-03-10:

#586
Στο αναγνωστήριο εν καιρώ κρίσης

Φιλοφία ήταν το κελί
που εσύ καθόσουνα πουλί
και αγναντευες

Με είχε πιάσει υπογλυκαιμία
και μια ανατριχίλα

Πλάτων, Αριστοτέλης,σοφιστές
και πιο πέρα Ευαγγελιστές να σου κουνουν μαντίλι

Εσύ αγναντευες ένα πισί
και που και που σκουπιζες το γυαλί
απ τα μαρκ άλεν

και εμένα με είχε πιασει υπογλυκαμία...

ξάφνου μπήκε το μπισκότο
σοκολάτας ή βανίλιας
δεν θυμαμαι να σου πω
ήτο η ζάλη κορυφαία
και παράλληλα εδιάβαζα για την Γαία

Ξαφνου του ρθε αναλαμπή
και κοιτάζει στη σιωπή
ψαχνει, ψάχνει, ψάχνει...

Που σαι, ω Σώκρατες, που σαι;
Παλιόφιλε.
Είδα χθες την Ξανθίππη
Δύσκολοι καιροί Σωκράτη
επτωχεύσαμεν

Μπισκότα ονειρευεσαι
και ανενόχλητος ευθρασως ρευ#*σαι;

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Πατρεύς (Πέτρος)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Πατρεύς
Ο Πέτρος αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Μεταπτυχιακός Φοιτητής/τρια . Έχει γράψει 3,787 μηνύματα.

O Πατρεύς με φόβο και πάθος έγραψε στις 03:15, 13-03-10:

#587
Η Δυσαρέσκεια του Σελευκίδου

Δυσαρεστήθηκεν ο Σελευκίδης
Δημήτριος να μάθει που στην Ιταλία
έφθασεν ένας Πτολεμαίος σε τέτοιο χάλι.
Με τρεις ή τέσσαρες δούλους μονάχα·
πτωχοντυμένος και πεζός. Έτσι μια ειρωνία
θα καταντήσουν πια, και παίγνιο μες στην Pώμη
τα γένη των. Που κατά βάθος έγιναν
σαν ένα είδος υπηρέται των Pωμαίων
το ξέρει ο Σελευκίδης, που αυτοί τους δίδουν
κι αυτοί τους παίρνουνε τους θρόνους των
αυθαίρετα, ως επιθυμούν, το ξέρει.
Aλλά τουλάχιστον στο παρουσιαστικό των
ας διατηρούν κάποια μεγαλοπρέπεια·
να μη ξεχνούν που είναι βασιλείς ακόμη,
που λέγονται (αλλοίμονον!) ακόμη βασιλείς.

Γιʼ αυτό συγχίσθηκεν ο Σελευκίδης
Δημήτριος· κι αμέσως πρόσφερε στον Πτολεμαίο
ενδύματα ολοπόρφυρα, διάδημα λαμπρό,
βαρύτιμα διαμαντικά, πολλούς
θεράποντας και συνοδούς, τα πιο ακριβά του άλογα,
για να παρουσιασθεί στην Pώμη καθώς πρέπει,
σαν Aλεξανδρινός Γραικός μονάρχης.


Aλλʼ ο Λαγίδης, που ήλθε για την επαιτεία,
ήξερε την δουλειά του και τʼ αρνήθηκε όλα·
διόλου δεν του χρειάζονταν αυτές η πολυτέλειες.
Παληοντυμένος, ταπεινός μπήκε στην Pώμη,
και κόνεψε σʼ ενός μικρού τεχνίτου σπίτι.
Κʼ έπειτα παρουσιάσθηκε σαν κακομοίρης
και σαν πτωχάνθρωπος στην Σύγκλητο,
έτσι με πιο αποτέλεσμα να ζητιανέψει.

Κ. Καβάφης

Σ.σ.: Αφιερωμένο στον πρωθυπουργό μας

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Neraida (Bitch...)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Neraida
H Bitch... αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 5,924 μηνύματα.

H Neraida Twisted Mind... έγραψε στις 15:38, 22-03-10:

#588
Πέρασα
Κική Δημουλά





Περπατώ και νυχτώνει.
Αποφασίζω και νυχτώνει.
Όχι δεν είμαι λυπημένη.



Υπήρξα περίεργη και μελετηρή.
Ξέρω απʼ όλα. Λίγο απʼ όλα.
Τα ονόματα των λουλουδιών όταν μαραίνονται,
πότε πρασινίζουν οι λέξεις και πότε κρυώνουμε.
Πόσο εύκολα γυρίζει η κλειδαριά των αισθημάτων
μʼ ένα οποιοδήποτε κλειδί της λησμονιάς.
Όχι δεν είμαι λυπημένη.



Πέρασα μέρες με βροχή,
εντάθηκα πίσω απ΄αυτό
το συρματόπλεγμα το υδάτινο
υπομονετικά κι απαρατήρητα,
όπως ο πόνος των δέντρων
όταν το ύστατο φύλλο τους φεύγει
κι όπως ο φόβος των γενναίων.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη.



Πέρασα από κήπους, στάθηκα σε συντριβάνια
και είδα πολλά αγαλματίδια να γελούν
σε αθέατα αίτια χαράς.
Και μικρούς ερωτιδείς, καυχησιάρηδες.
Τα τεντωμένα τόξα τους
βγήκανε μισοφέγγαρο σε νύχτες μου και ρέμβασα.
Είδα πολλά και ωραία όνειρα
και είδα να ξεχνιέμαι.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη.



Περπάτησα πολύ στα αισθήματα,
τα δικά μου και των άλλων,
κι έμενε πάντα χώρος ανάμεσά τους
να περάσει ο πλατύς χρόνος.
Πέρασα από ταχυδρομεία και ξαναπέρασα.
Έγραψα γράμματα και ξαναέγραψα
και στο θεό της απαντήσεως προσευχήθηκα άκοπα.
Έλαβα κάρτες σύντομες:
εγκάρδιο αποχαιρετιστήριο από την Πάτρα
και κάτι χαιρετίσματα
από τον Πύργο της Πίζας που γέρνει.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη
που γέρνει η μέρα.


Μίλησα πολύ. Στους ανθρώπους,
στους φανοστάτες, στις φωτογραφίες.
Και πολύ στις αλυσίδες.
Έμαθα να διαβάζω χέρια
και να χάνω χέρια.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη.



Ταξίδεψα μάλιστα.
Πήγα κι από ʽδω, πήγα κι από΄κει…
Παντού έτοιμος να γεράσει ο κόσμος.
Έχασα κι από΄δω, έχασα κι από΄κει.
Κι από την προσοχή μου μέσα έχασα
κι απʼ την απροσεξία μου.
Πήγα και στη θάλασσα.
Μου οφειλόταν ένα πλάτος. Πες πως το πήρα.
Φοβήθηκα τη μοναξιά
και φαντάστηκα ανθρώπους.
Τους είδα να πέφτουν
απʼ το χέρι μιας ήσυχης σκόνης,
που διέτρεχε μιαν ηλιαχτίδα
κι άλλους από τον ήχο μιας καμπάνας ελάχιστης.
Και ηχήθηκα σε κωδωνοκρουσίες
ορθόδοξης ερημίας.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη.



Έπιασα και φωτιά και σιγοκάηκα.
Και δεν μου ΄λειψε ούτε των φεγγαριών η πείρα.
Η χάση τους πάνω από θάλασσες κι από μάτια,
σκοτεινή, με ακόνισε.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη.



Όσο μπόρεσα έφερʼ αντίσταση σʼ αυτό το ποτάμι
όταν είχε νερό πολύ, να μη με πάρει,
κι όσο ήταν δυνατόν φαντάστηκα νερό
στα ξεροπόταμα
και παρασύρθηκα.


Όχι, δεν είμαι λυπημένη
Σε σωστή ώρα νυχτώνει.



Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 3,608 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 02:42, 23-03-10:

#589
ΓΙΑ ΝΑ ΦΤΙΑΞΕΤΕ ΕΝΑ ΝΤΑΝΤΑΪΣΤΙΚΟ ΠΟΙΗΜΑ

Πάρτε μια εφημερίδα
Πάρτε ένα ψαλίδι
Διαλέξτε από την εφημερίδα ένα άρθρο στο μέγεθος του ποιήματος που θέλετε να κάνετε
Κόψτε με το ψαλίδι το άρθρο
Κατόπιν κόψτε προσεκτικά τις λέξεις που αποτελούν το άρθρο και βάλτε τις μέσα σε μια τσάντα
Ταρακουνήστε μαλακά την τσάντα
Κατόπιν αρχίστε να βγάζετε από την τσάντα τη μία λέξη μετά την άλλη
Αντιγράψτε τις ευσυνείδητα
Με τη σειρά που βγήκαν από την τσάντα
Το ποίημα θα σας μοιάζει
Και να που γίνατε ένας απείρως πρωτότυπος συγγραφέας με μια χαριτωμένη ευαισθησία, έστω κι αν δεν σας καταλαβαίνει το άξεστο κοπάδι


ΤΡΙΣΤΑΝ ΤΖΑΡΑ, από το Μανιφέστο για τον αδύναμο έρωτα και τον πικρό (Δεκέμβρης 1920)

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

7 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

venividivici

Τιμώμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη venividivici
H venividivici αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 18,550 μηνύματα.

H venividivici έγραψε στις 14:37, 24-03-10:

#590

Ποιήματα για την 25η Μαρτίου

Του Μάρκου Μπότσαρη
Θρήνος μεγάλος γίνεται μέσα στο Μεσολόγγι
Το Μάρκο παν στην εκκλησιά, το Μάρκο παν στο τάφο.
Ξήντα παπάδες παν ,μπροστά και δέκα δεσποτάδες
κι από μεριά Σουλιώτισσες τονε μοιρολογάνε.
Κι ο γερο-Νότης κάθονταν στου Μάρκου το κεφάλι
Κι όλο του Μάρκου να ʼλεγε κι όλο του Μάρκου λέει:
«Για σήκω απάνω Μάρκο μου, και μη βαριοκοιμάσαι.»
…. Βάλτος επροσκύνησε κι όλο το Ξηρομέρι.
Το Μεσολόγγι απόμεινε, δε θέλʼ να προσκυνήσει.
Στεργιάς το δέρνει ο Κιουταχής κι ο Αράπης του πελάγου
Κι ο Μάρκος αποκρίθηκε, μʼ όσο κι αν ημπορούσε
«Δεν μπορώ ο μαύρος να σταθώ, να σηκωθώ, να κάτσω
γιατί έχω βόλι στην καρδιά, στο πρόσωπο σκοτάδι.»

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Πατρεύς (Πέτρος)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Πατρεύς
Ο Πέτρος αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Μεταπτυχιακός Φοιτητής/τρια . Έχει γράψει 3,787 μηνύματα.

O Πατρεύς με φόβο και πάθος έγραψε στις 15:01, 24-03-10:

#591
Μια και έβαλες ποιήματα για την 25η Μαρτίου, θα συνεχίσω με ένα από τα ωραιότερα ποιήματα του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη που λέγαμε στην εορτή της 25ης Μαρτίου στο δημοτικό (όταν ακόμα οι εορτές μπορούσαν να έχουν το προσωνύμιο «εθνικές»...)

Η Φυγή- Αριστοτέλης Βαλαωρίτης

«Tʼ άλογο! τʼ άλογο! Oμέρ Bριόνη,
το Σούλι εχούμησε και μας πλακώνει.
Tʼ άλογο! τʼ άλογο! ακούς, σουρίζουν
ζεστά τα βόλια τους, μας φοβερίζουν.

»Για ιδές, σα δαίμονες μας πελεκάνε!
Kάτου απʼ το βράχο τους πώς ροβολάνε!
Δες τα κεφάλια μας, δες τα κουφάρια
κυλάνε ανάκατα σαν να ʼνʼ λιθάρια.

»Tʼ άλογο! τʼ άλογο! Aκούς πώς σκούζουν!
Oι λύκοι φθάσανε, ρυάζονται, γρούζουν.
Άνοιξʼ η κόλαση και μου ξερνάει
τον μαύρον κόσμο της για να με φάει.

»Bριόνη, πρόφθασε· ακόμη ολίγο,
κι από τα νύχια τους δε θα ξεφύγω.
Tʼ άλογο!... Γνώρισα τη φουστανέλα
του εχθρού μου τʼ άσπονδου Λάμπρου Tζαβέλα.

»Δεν τόνε βλέπετε, σα Xάρος φθάνει
ψηλʼ ανεμίζοντας το γιαταγάνι.
Nιώθω το χέρι του μες στην καρδιά,
που πάει σπαράζοντας τα σωθικά.

»Aνεμοστρόβιλος, θεοποντή,
όλα σα σίφουνας θα καταπιεί.
Tο μάτι επάνω μου άγρια στυλώνει,
μαχαίρι δίκοπο μέσα μου χώνει.

»Kρύο το σίδερο χωνεύει, σφάζει.
Aκούτε, ακούτε τον πώς μου φωνάζει.
Nιώθω το χνότο του φωτιά ζεστό,
πόρχετʼ επάνω μου σα να ʼναι φιό.

»Tʼ άλογο! τʼ άλογο, Oμέρ Bριόνη.
O ήλιος έπεσε, νύχτα σιμώνει...
Άστρα, λυτρώστε με· αυτή τη χάρη
ζητάει ο Aλήπασας, πιστό φεγγάρι.»

Eμπρός του στέκεται καμαρωμένο,
μαύρο σαν κόρακας, χρυσά ντυμένο,
άτι αξετίμωτο, φλόγα, φωτιά,
καθάριο αράπικο, το λεν Bοριά.

Xτυπάει το πόδι του, σκάφτει το χώμα,
δαγκάει το σίδερο πόχει στο στόμα.
Pουθούνια διάπλατα και τεντωμένα
αχνίζουν κόκκινα σαν ματωμένα.

Aκούει τον πόλεμο και χλιμιτάει.
Tʼ αυτιά του τέντωσε, άγρια τηράει.
Oλόρθʼ η χήτη του, ολόρθʼ η ορά,
λυγάει το σώμα του σαν την οχιά.

Σκώνεται λαίμαργο στα πισινά του.
Λάμπουν τα νύχια του, τα πέταλά του.
Λες και δεν έγγιζε κάτου στη γη...
Kρίμα που το ʼθελαν για τη φυγή!...

O Λάμπρος το ʼβλεπε κι από τη ζήλεια
κρυφʼ αναστέναξε, δαγκάει τα χείλια:
«Άτι περήφανο, να σʼ είχα εγώ,
μέσα στα Γιάννινα ήθελα μπω».

Ωστόσʼ ο Aλήπασας, από τον τρόμο,
τα χήτη του άρπαξε, πετάει στον ώμο...
Σα βόλι γλήγορο, σαν αστραπή,
το άτι χάθηκε με τον Aλή.

Φεύγουνε, φεύγουνε! Δίκαιη κατάρα!
Tους εκυνήγαε αχνή τρομάρα·
νύχτα κατάμαυρη και συγνεφιά
γύρω τους στέκονται για συντροφιά.

Λόγκους περάσανε, χαντάκια μύρια.
Aίματα στάζουνε τα φτερνιστήρια·
αφρούς σα θάλασσα τʼ άλογο χύνει,
σκιάζεται ο Aλήπασας, καιρό δε δίνει.

Kαθώς διαβαίνουνε, τρίζει ένα ξύλο,
φυσάει ο άνεμος, πέφτει ένα φύλλο,
πουλάκι επέταξε, φεύγει ζαρκάδι,
νεράκι πότρεχε μες στο λαγκάδι·

όλα ο Aλήπασας, όλα τρομάζει,
κρύος ο ίδρωτας βρύση τού στάζει.
Tʼ άλογο αυτιάζεται, δεν ανασαίνει,
τα πόδια εστύλωσε, λύκος διαβαίνει,

και κειος τα δάχτυλα σφίγγει στη σέλα,
τα μάτια του έβλεπαν παντού Tζαβέλα.
Παντού του φαίνονται πως είνʼ κρυμμένα
σπαθιά που λάμπανε ξεγυμνωμένα.

Mακριά τα γένια του, άσπρα σα χιόνι,
τα παίρνει ο άνεμος, σκόρπια τʼ απλώνει
εμπρός στο στόμα του και στο λαιμό,
λες και τον έχουνε για πινιμό.

Kαθώς τα κύματα με τη νοτιά
τη νύχτα χάνονται στη σκοτεινιά,
και δεν χωρίζουνε παρά οι αφροί των
ψηλά που ασπρίζουνε στην κορυφή των,

έτσι και τʼ άλογο κείνο το βράδυ
σαν κύμα διάβαινε μες στο σκοτάδι,
κύμα ολοφούσκωτο και σκοτεινό,
πόχει τʼ Aλήπασα τα γένια αφρό.

Φεύγουνε, φεύγουνε! Πάντα τρεχάτοι.
Φθάνει, κʼ εδείλιασε το μαύρο τʼ άτι,
φθάνει, και τρέμουνε τα γόνατά του·
ακούς πώς βράζουνε τα σωθικά του!

Λυσσάει ο Aλήπασας και βλαστημά.
Tο φτερνιστήρι του χώνει βαθιά.
Tο άτι φούσκωσε, βαριά μουγκρίζει,
δίνει ένα πήδημα και γονατίζει.

H καρδιά μέσα του χτυπάει σφυρί,
τʼ αυτιά του γέρνουνε, πέφτει στη γη.
Σπαράζει, ανδρειεύεται και ροχαλιάζει,
απʼ τα ρουθούνια του το αίμα στάζει.

Kʼ εκεί που τʼ άλογο ψυχομαχάει,
βουβός στη λύσσα του ο Aλής τηράει,
τηράει ανήσυχος, αχνός, να ιδεί.
Tʼ αυτιά του ετέντωσε νʼ ακουρμαστεί.

Aκόμα σκιάζεται του εχθρού τα βόλια,
και αρπάζει τρέμοντας τα δυο πιστόλια.
Tʼ άτι το δύστυχο δίπλα στο χώμα
χτυπιέται, δέρνεται, βογκάει ακόμα,

και δεν τον άφηνε καλά νʼ ακούσει
αν κείνʼ οι δαίμονες τον κυνηγούσι.
Άφριασʼ ο Aλήπασας, καίετʼ, ανάφτει,
τα βόλια τόφτεψε μες στο ριζαύτι.

Tʼ άτι εταράχτηκε σαν το στοιχειό
και μʼ ένα μούγκρισμα μένει νεκρό.
Tο μάτι ακίνητο και καρφωμένο
έμεινʼ επάνω του θολό, σβημένο.

Aκούει πατήματα, φωνές πολλές...
Aχ, τον επρόδωκαν οι πιστολιές!
Σιμώνει ο θόρυβος, το αίμα του πήζει,
έπιασε τʼ άλογο για μετερίζι.

Γιομίζει τʼ άρματα, και στο μαχαίρι
σιγά και τρέμοντας ρίχνει το χέρι.
Aκούει που φώναζαν «Bιζίρη Aλή».
Kʼ εκείνος έλιωνε σαν το κερί.

Πάλε φωνάζουνε! Kάθε φορά
ακούετʼ ο θόρυβος πλέον σιμά.
Tο μάτι ολάνοιχτο ο Aλής καρφώνει:
«Bοήθα με,» φώναξε, «Oμέρ Bριόνη!»

Έτσι ο Aλήπασας κυνηγημένος
μπαίνει στα Γιάννινα σαν πεθαμένος.
Όσο κι αν έζησεν, η φουστανέλα
του Λάμπρου τόστεκε στα μάτια φέλα.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Μελιώ (-Το Νου Σου Στην- Αμέλεια)

Πολύ δραστήριο μέλος

Το avatar του χρήστη Μελιώ
H -Το Νου Σου Στην- Αμέλεια αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 548 μηνύματα.

H Μελιώ το παπί έκανε πιπί στο Μισισιπή και έγραψε στις 23:42, 29-03-10:

#592


Είναι επειδή είμαστε παρέα με το παιδί
κι αμέτρητες φορές – αγκαλιά απ΄την μέση
μετρήσαμε τ΄αμέτρητα τ΄ άστρα
και κείνα που λέγανε για καλύτερα χρόνια
τα φάγαμε βγάζοντας κουβάδες με νερό
για να μπορούν να ταξιδεύουνε για πάντα
τα πλοία που δεν άραξαν
κι είναι επειδή μια και κάτω
κατεβάσαμε όλα τα ξυνισμένα κρασιά
και βγάλαμε τα σωθικά μας τραγουδώντας
γεμάτα παράπονο – παιδιακίσια πράματα -
τον Ιούλιο κάποτε.


Γιαυτό άμα κάνει κανείς μια κίνηση πίσω
για να μας χαϊδέψει
κάνουμε εμείς μια κίνηση πίσω
σα να μη φάμε ξύλο.


Γι αυτό αν τύχει και μ΄αγαπήσεις

πρόσεχε σε παρακαλώ πολύ πολύ
πως θα μ΄αγκαλιάσεις.

Πονάει εδώ.

Κι εδώ.

Κι εκεί.

Μη!

Κι εδώ.

Κι εκεί.



Κατερίνα Γώγου
21ο από την συλλογή Ιδιώνυμο

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

7 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 3,608 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 03:18, 07-04-10:

#593
Ατυχίες


Ένα αυτοκίνητο περνάει με κόκκινο και
γίνεται θρύψαλα
πάνω σʼ έναν τοίχο
Σʼ ένα άλλο φανάρι ένας μετανάστης
προσπαθεί να πουλήσει ό, τι δεν κατάφερε να πουλήσει κανείς μέχρι τώρα
Μια μάνα σφίγγει στην αγκαλιά της με δύναμη
ένα μωρό και το σκάει
Το χαλάκι της εξώπορτας αρχίζει να πετάει
αρνούμενο την ταπεινότητά του
Ένα βιολί τρελαίνεται κι ακούγεται
σαν πιάνο
Ένα πιάνο τρελαίνεται κι ακούγεται
σαν σφυρί που καρφώνει στραβά ένα καρφί στον τοίχο
Εκεί κρεμάω έναν τεράστιο καθρέφτη
κι αυτός πέφτει
και γίνεται χίλια κομμάτια
Εφτά χρόνια γρουσουζιά ακόμα,
[έχω κι ένα υπόλοιπο απʼ τον παλιό λογαριασμό]
Ένα ρολόι
γίνεται μολύβι
ένα μολύβι γίνεται νανούρισμα
ένα νανούρισμα γίνεται
μοιρολόι
κι έτσι πάλι ξαγρυπνώ.
Ένα κουνούπι αυτοκτονεί υπερήφανο
πίνοντας το αίμα του
για να μην το σκοτώσω•
μʼ αυτό τον τρόπο παραμένει νεκρό για πάντα
Εν ολίγοις, θέλω να σας πω πως
αλλάζουν τα πράγματα


Η βροχή μέσα


περίσσεψαν μόνο αυτά εδώ τα ψίχουλα
ένα μολύβι
ένα στόμα που γελάει
ένας φλιτζάνι από καφέ άπλυτο για αιώνες
ένα θυμωμένο ρούχο
που δεν ήρθες
μια τσαλακωμένη επιθυμία που ταξίδεψε ποδοπατούμενη απʼ το πλήθος
την πάτησα κι εγώ κάποτε
πλήθος ήμουν
δεν την είδα
τώρα περίσσεψαν μόνο αυτά εδώ τα ψίχουλα
θα τα αφήσω
να ζήσουν ήσυχα
για πάντα
πάνω στο τραπέζι
και θα μετακομίσω


Ειρήνη Σουργιαδάκη.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

7 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Neraida (Bitch...)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Neraida
H Bitch... αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 5,924 μηνύματα.

H Neraida Twisted Mind... έγραψε στις 08:32, 07-04-10:

#594
Το σονετο του ερχομενου
Ειρήνη Σουργιαδάκη



Αυτές οι μέρες έχουν πάντα αίσιο τέλος
Μάγισσες ηττημένες που θα φύγουν
Χρυσές πλεξίδες σε παράθυρα που ανοίγουν
Δράκοι που πέφτουνε νεκροί από ένα βέλος


Μη βγεις ποτέ μέσα από τις σελίδες
Εκεί θα είσαι η δική μου αγαπημένη
Με μάγους και με ξωτικά τριγυρισμένη
κι απʼ τις δικές μου τις στεγνές ελπίδες

Θα ʽρθω και θα σε πάρω κάποιο βράδυ
Σαν πρίγκιπας με το άτι σαν ιππότης
Κουτσός και μολυβένιος στρατιώτης

Ή ακόμα, με της μάχης το σημάδι
Σα βάτραχος, σαν κύκνος ή σα λύκος
Μα όπως και να ʽχει, πληγωμένος ως συνήθως

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

venividivici

Τιμώμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη venividivici
H venividivici αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 18,550 μηνύματα.

H venividivici έγραψε στις 12:15, 07-04-10:

#595
Η Τρελή Ροδιά




Οδυσσέας Ελύτης

Σ' αυτές τις κάτασπρες αυλές όπου φυσά ο νοτιάς
σφυρίζοντας σε θολωτές καμάρες, πέστε μου είναι η τρελή ροδιά
που σκιρτάει στο φως σκορπίζοντας το καρποφόρο γέλιο της
με ανέμου πείσματα και ψιθυρίσματα, πέστε μου είναι η τρελή ροδιά
που σπαρταράει με φυλλωσιές νιογέννητες τον όρθρο
ανοίγοντας όλα τα χρώματα ψηλά με ρίγος θριάμβου;
Όταν στους κάμπους που ξυπνούν τα ολόγυμνα κορίτσια
θερίζουνε με τα ξανθά τους χέρια τα τριφύλλια
γυρίζοντας τα πέρατα των ύπνων τους, πέστε μου είναι η τρελή ροδιά
που βάζει ανύποπτη μες τα χλωρά πανέρια τους τα φώτα
που ξεχειλίζει από κελαηδισμούς τα ονόματά τους - πέστε μου
είναι η τρελή ροδιά που μάχεται τη συννεφιά του κόσμου;
Στη μέρα που απ' τη ζήλεια της στολίζεται μ' εφτά λογιώ φτερά
ζώνοντας τον αιώνιο ήλιο με χιλιάδες πρίσματα
εκτυφλωτικά, πέστε μου, είναι η τρελή ροδιά
που αρπάει μια χαίτη μ' εκατό βιτσιές στο τρέξιμο της
ποτέ θλιμμένη και ποτέ γκρινιάρα - πέστε μου, είναι η τρελή ροδιά
που ξεφωνίζει την καινούργια ελπίδα που ανατέλλει;
Πέστε μου είναι η τρελή ροδιά που χαιρετάει τα μάκρη
τινάζοντας ένα μαντήλι φύλλα από δροσερή φωτιά,
μια θάλασσα ετοιμόγεννη με χίλια δυο καράβια,
με κύματα που χίλιες δυο φορές κινάν και πάνε
σ' αμύριστες ακρογιαλιές - πέστε μου, είναι η τρελή ροδιά
που τρίζει τάρμενα ψηλά στο διάφανο αιθέρα;
Πανύψηλα με το γλαυκό τσαμπί που ανάβει κι' εορτάζει
αγέρωχο, γεμάτο κίνδυνο, πέστε μου είναι η τρελή ροδιά
που σπάει με φως καταμεσής του κόσμου τις κακοκαιριές του δαίμονα
που πέρα ως πέρα την κροκάτη απλώνει τραχηλιά της μέρας
τη πολυκεντημένη από σπαρτά τραγούδια -πέστε μου είναι η τρελή ροδιά
που βιαστικά ξεθηλυκώνει τα μεταξωτά της μέρας;
Σε μεσοφούστανα πρωταπριλιάς και σε τζιτζίκια δεκαπενταυγούστου,
πέστε μου, αυτή που παίζει, αυτή που οργίζεται, αυτή που ξελογιάζει,
τινάζοντας απ' τη φοβέρα τα κακά μαύρα σκοτάδια της,
ξεχύνοντας στους κόρφους του ήλιου τα μεθυστικά πουλιά,
πέστε μου, αυτή που ανοίγει τα φτερά στο στήθος των πραγμάτων,
στο στήθος των βαθιών ονείρων μας, είναι η τρελή ροδιά

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

5 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 3,608 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 18:24, 17-04-10:

#596
Λέοναρντ Κοέν, Πώς να απαγγέλεις ποίηση


Πάρε τη λέξη πεταλούδα. Για να πεις αυτή τη λέξη δεν χρειάζεται να
κάνεις τη φωνή σου πιο ελαφριά από ένα γραμμάριο, ούτε χρειάζεται
να την εφοδιάσεις με μικρά σκονισμένα φτερά. Δεν χρειάζεται να
φανταστείς μιαν ηλιόλουστη ημέρα ή ένα χωράφι με ασφοδέλους.
Δεν είναι απαραίτητο να είσαι ερωτευμένη, ή να έχεις ερωτευτεί τις
πεταλούδες. Η λέξη πεταλούδα δεν είναι η πραγματική πεταλούδα.
Υπάρχει η λέξη μα υπάρχει και η πεταλούδα. Αν μπερδέψεις αυτά τα
δυο, οι άνθρωποι θα έχουν κάθε δικαίωμα να σε κοροϊδεύουν.
Μην το παρακάνεις με τη λέξη. Μήπως προσπαθείς να υπονοήσεις
ότι αγαπάς τις πεταλούδες τελειότερα από οποιονδήποτε άλλον,
ή ότι πραγματικά αντιλαμβάνεσαι τη φύση τους; Η λέξη πεταλούδα
είναι απλά ένα δεδομένο. Δεν είναι μια ευκαιρία για να πλανιέσαι στον αέρα,
να πετάξεις ψηλά, να πιάσεις φιλία με τα λουλούδια, να συμβολίσεις
την ομορφιά και το εύθραυστο, ή να υποδυθείς την πεταλούδα με
οποιονδήποτε άλλον τρόπο. Μην υποδύεσαι τις λέξεις. Ποτέ μην
προσπαθήσεις να υψωθείς από το πάτωμα, όταν μιλάς για πέταγμα.
Ποτέ μην κλείνεις τα μάτια, μην τινάζεις απότομα το κεφάλι σου στο πλάι,
όταν μιλάς για θάνατο. Μην καρφώνεις τα φλογισμένα σου μάτια πάνω μου
όταν μιλάς για έρωτα. Αν θέλεις να με εντυπωσιάσεις όταν μιλάς για έρωτα
βάλε το χέρι σου στην τσέπη ή κάτω από το φόρεμά σου και χαϊδέψου.
Αν η φιλοδοξία σου και η πείνα σου για χειροκρότημα σε έκαναν να μου
μιλήσεις για έρωτα, θα 'πρεπε να μάθεις πώς να το κάνεις χωρίς να ξεφτιλίζεις
τον εαυτό σου ή το κείμενο.

Ποιά είναι η έκφραση που απαιτούν οι καιροί; Οι καιροί απαιτούν μη έκφραση
έτσι κι αλλιώς. Η εποχή δεν ζητάει καμιά απολύτως έκφραση. Έχουμε δει
φωτογραφίες με χαροκαμένες Ασιάτισσες μητέρες. Δεν μας αφορά η αγωνία
των οργάνων σου που πασπατέυεις. Δεν υπάρχει τίποτα που να μπορείς
να εκφράσεις με το πρόσωπό σου, που να μπορεί να συναγωνιστεί με τη
φρίκη αυτής της εποχής. Μην προσπαθήσεις καν. Το μόνο που θα καταφέρεις
είναι να φέρεις τον εαυτό σου αντιμέτωπο με τη χλεύη εκείνων που έχουν νιώσει
αυτά τα πράγματα βαθιά. Έχουμε δει στις ειδήσεις ανθρώπους στο έπακρο του
πόνου και του ξεριζωμού. Όλοι ξέρουν ότι τρως καλά κι ότι πληρώνεσαι κιόλας
για να σταθείς εδώ. Κάνεις αυτό που κάνεις μπροστά σε ανθρώπους που βίωσαν
την καταστροφή. Αυτό θα έπρεπε να σε κάνει πολύ μετρημένη.
Πες τις λέξεις δώσε το δεδομένο, κάνε στην άκρη. Όλοι ξέρουν ότι υποφέρεις.
Δεν μπορείς να πεις στο ακροατήριο όλα όσα ξέρεις για τον έρωτα με κάθε
γραμμή που θα απαγγέλεις για τον έρωτα. Παραμέρησε και θα ξέρουν ό,τι ξέρεις
γιατί ήδη το ξέρουν. Δεν έχεις να τους μάθεις τίποτα. Δεν είσαι πιο όμορφη απ' αυτούς.
Ούτε πιο σοφή. Μην τους βάζεις τις φωνές. Μην τους βιάζεις στην ψύχρα.
Αυτό είναι κακό σεξ. Αν τους δείξεις το περίγραμμα των γεννητικών σου οργάνων,
τότε δώσε τους κι αυτό που τάζεις. Να θυμάσαι ότι πραγματικά, οι άνθρωποι
δεν θέλουν έναν ακροβάτη στο κρεβάτι τους. Ποιά είναι η ανάγκη μας;
Να είμαστε κοντά στον φυσικό άντρα, να είμαστε κοντά στη φυσική γυναίκα.
Μην παριστάνεις ότι είσαι μια λατρεμένη τραγουδίστρια μ' ένα τεράστιο πιστό
ακροατήριο που σε ακολούθησε στα πάνω και στα κάτω της ζωής σου
μέχρι τούτη εδώ τη στιγμή. Οι βόμβες, τα φλογοβόλα κι όλα τα σκατά
κατέστρεψαν πολλά περισσότερα από δέντρα και χωριά. Κατέστρεψαν και τη σκηνή.
Νόμισες ότι το επάγγελμά σου θα γλίτωνε από τη γενική καταστροφή;
Δεν υπάρχει πια σκηνή. Δεν υπάρχουν πια φώτα της ράμπας και προβολείς.
Στέκεσαι μέσα στον κόσμο. Γι αυτό να είσαι σεμνή. Πες τις λέξεις,
δώσε τα δεδομένα, παραμέρισε. Στάσου μόνη. Σαν να είσαι στο δωματιό σου.
Μην το παίζεις.

Αυτό είναι ένα εσωτερικό τοπίο. Είναι μέσα. Είναι πολύ προσωπικό.
Σεβάσου την προσωπική ησυχία του υλικού. Αυτά τα κομμάτια
γράφτηκαν στη σιωπή. Το θάρρος του παιχνιδιού είναι να το αρθρώσεις.
Η πειθαρχία του είναι να μην το παραβιάσεις. Κάνε το ακροατήριο να
νιώσει την αγάπη σου για μια τέτοια ήσυχη συνθήκη, παρ' όλο που αυτή
είναι ανύπαρκτη. Να είστε καλές πουτάνες. Το ποίημα δεν είναι σλόγκαν.
Δεν μπορεί να σε διαφημίσει. Δεν μπορεί να προωθήσει τη φήμη σου
ως ευαίσθητης. Δεν είσαι επιβήτορας. Δεν είσαι η γυναίκα φονιάς.
Όλες αυτές οι βλακείες περί γκανγκστερ του έρωτα.
Είσατε σπουδαστές της πειθαρχίας. Μην " παίζετε" τις λέξεις.
Οι λέξεις πεθαίνουν όταν τις "παίζετε", μαραίνονται και μετά,
το μόνο που απομένει είναι η φιλοδοξία σας.

Πες τις λέξεις με την ακρίβεια που θα τσέκαρες έναν κατάλογο πλυντηρίου.
Μην αρχίσεις να συγκινείσαι με το δαντελένιο μπλουζάκι.
Μην καυλώνεις όταν λες βρακί. Μην αρχίζεις να ανατριχιάζεις με την πετσέτα.
Τα σεντόνια δεν πρέπει να σου βγάζουν μιαν ονειροπόλα έκφραση στα μάτια.
Δεν υπάρχει λόγος να κλάψεις με τη λέξη μαντίλι. Οι κάλτσες δεν είναι εδώ
για να σου θυμίζουν παράξενα και μακρινά ταξίδια.
Όλα αυτά είναι απλά η μπουγάδα σου. Είναι μόνο τα ρούχα σου.
Μην κάνεις μπανιστήρι μέσα από αυτά. Απλά φόρα τα.

Το ποίημα δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια πληροφορία.
Είναι το Σύνταγμα της έσω χώρας. Αν το απαγγείλεις με στόμφο
και το φουσκώσεις με ευγενικές προθέσεις, τότε δεν θα είσαι καλύτερη
από τους πολιτικούς που τόσο περιφρονείς. Τότε, θα είσαι απλά κάποιος
που κουνάει μια σημαία και κάνει την πιο φτηνή έκκληση σ' ένα είδος
συναισθηματικού πατριωτισμού. Να σκέφτεσαι τις λέξεις σαν επιστήμη,
όχι σαν τέχνη. Είναι μια αναφορά. Είσαι ομιλήτρια σε μια συνεδρίαση του
Κλαμπ Εξερευνητών του Ομίλου του Νάσιοναλ Τζεογκράφικ.
Αυτοί οι άνθρωποι γνωρίζουν όλα τα ρίσκα της ορειβασίας.
Σε τιμούν, παίρνοντας ως δεδομένο ότι τα γνωρίζεις.
Αν τους τρίψεις τη μούρη μέσα σ' αυτά, θα είναι σαν να τους προσβάλλεις
για τη φιλοξενία τους. Μίλα τους για το ύψος του βουνού, τον εξοπλισμό
που χρησιμοποίησες, να είσαι συγκεκριμένη όσον αφορά τις επιφάνειες
και το χρόνο που σου χρειάστηκε για ν' ανέβεις. Μη χειριστείς το ακροατήριο
για να εκμαιεύσεις κομένες ανάσες κι αναστεναγμούς. Αν γίνεις άξια γι αυτά,
αυτό δεν θα οφείλεται στην εκτίμηση που είχες εσύ για το συμβάν,
αλλά στη δική τους. Αυτό θα γίνει από τα στατιστικά στοιχεία
κι όχι από το τρέμουλο της φωνής σου ή το σκίσιμο του αέρα με τα χέρια σου.
Θα γίνει με τα δεδομένα και την ήσυχη οργάνωση της παρουσίας σου.

Απόφυγε τη διάνθιση. Μη φοβηθείς να είσαι αδύναμη.
Σου πηγαίνει να 'σαι κουρασμένη. Μοιάζεις ότι θα μπορούσες να
συνεχίζεις πολύ ακόμα. Έλα τώρα στην αγκαλιά μου.
Για μένα είσαι η εικόνα της ομορφιάς.

Μετ. Λίνα Νικολακοπούλου

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

8 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 3,608 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 05:19, 20-04-10:

#597
Τσακώνονταν συνέχεια, χυδαία, με τα πάντα

Τσακώνονταν με το ξυπνητήρι. «Σκάσε ρε γ@μημένο» «μα, αφού μού είπες να σε ξυπνήσω στις έξι, ρε ηλίθιε»

Τσακώνονταν με το ασανσέρ. «-Έλα ρε πούστικο επιτέλους» «-έρχομαι, δεν είσαι ο μόνος καθυστερημένος σ' αυτήν την κώλο-πολυκατοικία του κερατά»

Τσακώνονταν με το αυτοκίνητο. «-Πάρε μπρος ρε ηλίθια σακαράκα» «-ας μού είχες κάνει και κανένα σέρβις, ρε άχρηστε- αλλά τί να περιμένεις από τέτοιον λούζερ»

Τσακώνονταν με το φανάρι. «-Άλλαξε ρε σκατοκόκκινο άλλαξε γ@μώ την *** μου» «-Να περιμένεις τη σειρά σου, ρε πυροβολημένε»

Τσακώνονταν με την τηλεόραση. «-Πάλι τίποτα δεν έχει να δεις, το μ@λ@κισμένο το χαζοκούτι» «-άμα δε σού αρέσω πάνε στο Μέγαρο να δεις καμμιάν όπερα, καριόλη»

Τσακώνονταν και με το κρεβάτι του. «-Σε βαρέθηκα, είσαι σκληρό και παγωμένο σαν φέρετρο» «-μη μού στεναχωριέσαι, και δε θʼ αργήσεις να παρκάρεις και σε τέτοιο»

......

Τσακώνονταν συνέχεια, χυδαία, με τα πάντα - με όλα τα άψυχα

Με τους ανθρώπους δεν τσακωνόταν πιά, δεν άξιζε τον κόπο-

κανείς δεν είχε πιά κουράγιο να τού απαντήσει

Μαύρος Γάτος - Λίγο πριν

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

moonlight

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη moonlight
H moonlight αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 1,526 μηνύματα.

H moonlight έγραψε στις 09:09, 20-04-10:

#598
THE SONG OF WANDERING AENGUS by W. B. Yeats

I went out to the hazel wood,
Because a fire was in my head,
And cut and peeled a hazel wand,
And hooked a berry to a thread;
And when white moths were on the wing,
And moth-like stars were flickering out,
I dropped the berry in a stream
And caught a little silver trout.

When I had laid it on the floor
I went to blow the fire aflame,
But something rustled on the floor,
And someone called me by my name:
It had become a glimmering girl
With apple blossom in her hair
Who called me by my name and ran
And faded through the brightening air.

Though I am old with wandering
Through hollow lands and hilly lands,
I will find out where she has gone,
And kiss her lips and take her hands;
And walk among long dappled grass,
And pluck till time and times are done
The silver apples of the moon,
The golden apples of the sun.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

venividivici

Τιμώμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη venividivici
H venividivici αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 18,550 μηνύματα.

H venividivici έγραψε στις 12:35, 20-04-10:

#599

ριγμένα κάτω τριαντάφυλλα
αλλού τα ροδοπέταλα κι αλλού τ' αγκάθια
κι εγώ διάλεξα τα δεύτερα
να περπατήσω, να αισθανθώ
-να νιώσω την ηδονή του πόνου,
του ελαφρού τσιμπήματος
πάνω στο πάτημά τους
-κι εσύ μου φώναξες
που πας από κει
"δεν βλέπεις την αλήθεια?"
κι εγώ σου απάντησα δειλά
-"ίσως να έχεις δίκιο"
μα εγώ, η μοίρα, οι θεοί
εδώ διαλέξαμε να πάμε
-να δούμε τα ανομήματα, τις βρώμες,
τις ορφάνιες και μέσω αυτών
να διδαχθούμε, να σεβαστούμε
πιο πολύ τη δίψα για ζωή, για ζωντάνια
-να νιωσουμε ελεύθεροι σαν τα πουλιά
μα που είναι απροστάτευτα
στου καθενός τη σφαίρα
-να δούμε πως τα βιώματα
ειναι σαν χάρτινα κουτιά
με ωραίο περιτύλιγμα και άγνωστο το δώρο
που σε ανεβάζει η σε κατεβάζει
στης ψυχής το δευτερόλεπτο
στη γλυκα, στη λαχτάρα
ή στη πίκρα και την αποστροφή
-κι εγώ γράφω ασυνάρτητα κουβέντες του μυαλού
γιατί και αυτό εθόλωσε από την πολλή αλήθεια......

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Neraida (Bitch...)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Neraida
H Bitch... αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 5,924 μηνύματα.

H Neraida Twisted Mind... έγραψε στις 16:00, 21-04-10:

#600
Σχεδόν
R.S. Thomas

Βρισκόταν εδώ μη ξέροντας αν υπάρχει
ή όχι. Γνώριζε καλά την επιθυμία
και την ίδια της την αγριότητα
με τρόπο που ήταν αδύνατο να το εκφράσει
με λέξεις. Ήταν ένα θύμα της μνήμης.
Μήπως είχε ένα χέρι; Είχε δύο
και δεν ήταν δικά του: με το ένα
έχτιζε, με το άλλο γκρέμιζε. Η γη
τον φρόντιζε κι εκείνος έπινε
αίμα. Ποιος ήταν αυτός ο καθρέφτης
που κοιταζόταν; Πάνω απ' τον ώμο του
διέκρινε το φόβο και είδε στον ορίζοντα
την απεικόνισή του. Μια γυναίκα
στο δρόμο της για το πουθενά
σταμάτησε για εκείνον και
μέσα στο μεγάλο σκοτάδι έφτιαξαν μαζί
μια μικρή φωτιά που είναι το δέλεαρ
της ίδιας της ζωής.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση
Απάντηση στο θέμα

Χρήστες

Μοιραστείτε το

...με ένα φίλο

...με πολλούς φίλους