Το e-steki είναι μια από τις μεγαλύτερες ελληνικές διαδικτυακές κοινότητες με 78,796 εγγεγραμμένα μέλη και 3,054,141 μηνύματα σε 93,214 θέματα. Αυτή τη στιγμή μαζί με εσάς απολαμβάνουν το e-steki άλλα 861 άτομα.

Καλώς ήρθατε στο e-steki.

Εγγραφή Βοήθεια

Μοιραζόμαστε ποιήματα

Δεσμώτης

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 3,608 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 11:04, 23-04-10:

#601
Francis Picabia



Διάλειμμα πέντε λεπτών


Είχα έναν ελβετό φίλο που τον λέγανε Jacques Dingue.
(Σ.τ.μ Dingue στα γαλλικά σημαίνει βλαμμένος).
Ζούσε στο Περού σε υψόμετρο 4.000 μέτρων.
Εδώ και μερικά χρόνια,έφυγε για να εξερευνήσει αυτές
τις περιοχές κι είχε πέσει θύμα της γοητείας μιας παράξενης
Ινδιάνας που τον είχε κυριολεκτικά τρελάνει με την άρνησή της
να του δοθεί. Σιγά-σιγά είχε εξασθενήσει τόσο, που ούτε από την
καλύβα που είχε εγκατασταθεί δεν έβγαινε. Ένας Περουβιανός
γιατρός που τον είχε συνοδέψει ως εκεί τον περιποιόταν για
να του γιατρέψει μιά μαλάκυνση εγκεφάλου την οποία
έκρινε ως ανίατη!
Κάποια νύχτα, μια επιδημία γρίπης ξέσπασε στην μικρή
Ινδιάνκη φυλή που φιλοξενούσε τον Jacques Dingue. Όλοι
ανεξαιρέτως έπεσαν θύματα της γρίπης και από τους διακό
σιους ιθαγενείς, εκατόν εβδομήντα οχτώ πέθαναν μέσα σε
λίγες μέρες. Πολύ σύντομα ο Περουβιανός γιατρός, γύρισε
σαν τρελός στη Λίμα... Ο φίλος μου εν τω μεταξύ, κόλλησε
κι αυτός την αρρώστια κι ακινητοποιήθηκε από τον πυρετό.
Λοιπόν όλοι οι νεκροί Ινδιάνοι, είχαν από ένα η περισσό
τερα σκυλιά, τα οποία σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα
μείνανε με μοναδική τροφή τους κυρίους τους. Κατατρώγα
νε τα πτώματα κι ένα απ' αυτά, έφερε μέσα στην καλύβα του
Dingue, το κεφάλι της Ινδιάνας την οποία είχε ερωτευτεί ο
φίλος μου... Την αναγνώρισε αμέσως και οπωσδήποτε θα
δοκιμάστηκε από μια έντονη συγκίνηση, γιατί ξαφνικά
γιατρεύτηκε από την τρέλα του κι από τον πυρετό. Ξανα
βρήκε τις δυνάμεις του λοιπόν και παίρνοντας το γυναικείο
κεφάλι από τα δόντια του σκύλου, διασκέδαζε με το να το
πετά στην άλλη άκρη της καλύβας και να φωνάζει στο ζώο
να του το φέρει πίσω. Τρεις φορές ξανάρχισε αυτό το
παιχνίδι, το σκυλί ξανάφερνε το κεφάλι, κρατώτας το με
τα δόντια του από τη μύτη, αλλά την τρίτη φορά, ο Jacques
Dingue το πέταξε πιο δυνατά κι έσκασε στον τοίχο, οπότε
προς μεγάλη του χαρά, ο ποιητής μπόρεσε να πιστοποιήσει
πως τα μυαλά που είχανε πεταχτεί έξω απ' το κρανίο δεν
παρουσίαζαν παρά μονάχα μια περιέλιξη με αποτέλεσμα να
παρουσιάζεται ένα σχήμα που θα μπορούσε κανείς να το δει
σαν ένα ζευγάρι κωλομέρια!


Jesus-Crist rastaquere


Το παιδί

Το φθινόπωρο έχει μαραθεί
από το παιδί
που αγαπήσαμε.
Σαν το γύπα
πάνω στο ψοφίμι
ελαττώνει την οικογένεια του
κι εξαφανίζεται
σαν πεταλούδα.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

baudE Laire (jrot)

Νεοφερμένος

Το avatar του χρήστη baudE Laire
Ο jrot αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 32 μηνύματα.

O baudE Laire έγραψε στις 15:07, 23-04-10:

#602
ΤΟ ΚΟΡΑΚΙ

ΜΙΑ φορά, τα μεσάνυχτα τα θλιβερά, αδύναμος και αποκαμωμένος καθώς συλλογιζόμουν, πάνω σε ένα πολύ ασυνήθιστο και περίεργο τόμο απολησμονημένης γνώσης, έγειρα το κεφάλι, ίσα που μ' έπαιρνε ο ύπνος· τότε έξαφνα, έρχεται ένας ανάλαφρος σιγανός χτύπος, όπως όταν κάποιος χτυπάει ευγενικά την πόρτα του δωματίου μου. «Κάποιος επισκέπτης θα είναι» μουρμούρισα «που χτυπάει την πόρτα του δωματίου μου. Μόνο αυτό και τίποτα παραπάνω».
Αχ! Χαρακτηριστικά θυμάμαι πως ήταν τον ανεμοδαρμένο παγερό Δεκέμβρη, και η κάθε μια ξεχωριστή ξεθρακιασμένη σπίθα άπλώνε βαθμιαία το φάσμα της στο πάτωμα. Ανυπόμονα ευχόμουν να έρθει το αύριο μάταια είχα γυρέψει να δανειστώ από τα βιβλία μου ένα τρόπο να δοθεί τέλος στη λύπη, την λύπη για την απολεσθείσα Λενόρ την εξαίρετη κι απαστράπτουσα κόρη που την αποκαλούν οι άγγελοι Λενόρ εδώ όμως μένει παντοτινά.χωρίς όνομα να την καλούν.
Και το μεταξένιο, λυπητερό, αβέβαιο θρόισμα της κάθε μιας βυσσινί κουρτίνας, μου γεννούσε το ρίγος της συγκίνησης, με καταλάμβανε με τέτοιους φανταστικούε τρόμους που δεν τους είχα νοιώσει ποτέ πριν. Έτσι που, τώρα, για να νεκρώσω το δυνατό μου χτυποκάρδι, στάθηκα όρθιος και είπα σα να επαναλάμβανα: «Κάποιος επισκέπτης θα είναι στην θύρα της κάμεράς μου που εκλιπαρεί να εισέλθει. Κάποιος αργοπορημένος επισκέπτης που εκλιπαρεί από την πόρτα του δωματίου μου να εισέλθει. Για αυτό πρόκειται και όχι για κάτι περισσότερο».
Η ψυχή μου γυρίζοντας στη θέση της ενδυναμώθηκε, και πλέον δεν ήταν σε δισταγμό. «Κύριε» είπα εγώ, «ή Κυρία, ειλικρινά εκλιπαρώ την συγχώρεσή σας, αλλά το γεγονός είναι ότι με πήρε ο ύπνος κι έτσι ανάλαφρο που ήταν το άξαφνο σας χτύπημα, και τόσο υποτονικά που ήρθε το ελαφρύ άξαφνο χτύπημα, ο ανάλαφρος κρότος στη θύρα του δωματίου, που πολύ αμφιβάλλω αν Σας άκουσα» εδώ ανοίγω διάπλατα την πόρτα σκοτάδι εκεί και τίποτα άλλο.



Κοίταξα ερευνητικά, βαθιά μέσα στο σκότάδι εκείνο, μένοντας εμβρόντητος εκεί, για πολύ, νοιώθοντας το δέος, την αμφιβολία, και βλέποντας όνειρα, που κανείς ποτέ θνητός δεν τόλμησε πιο πριν να ονειρευτεί. Όμως τίποτα δεν τάραζε την σιγαλιά, και η ακινησία δεν μου έδινε κάποιο σημείο, και η μόνη λέξη που ακούστηκε εκεί, ήταν η ψιθυριστή λέξη «Λενόρ». Αυτό ψιθύρισα εγώ, και μια ηχώ μου αντιγυρνά ψιθυριστά την λέξη «Λενόρ». Απλώς αυτό και άλλο τίποτα.

Ξαναγυρίζοντας στην κάμερα, φλεγόταν ολόκληρη η ψυχή μέσα μου και σε μικρό διάστημα άκουσα πάλι ένα ανάλαφρο χτύπο, κάτι δυνατότερο από το προηγούμενο. «Ασφαλώς» είπα εγώ, «ασφαλώς ετούτο είναι στο καφασωτό του παραθύρου μου, ας δω επομένως τι είναι σε εκείνο το σημείο και το μυστήριο αυτό να διερευνήσω ας νεκρώσω την καρδιά μου μια στιγμή και ας διερευνήσω το μυστήριο αυτό Ο άνεμος θα είναι και άλλο τίποτα».
Σε αυτό το σημείο ανοίγω το πατζούρι, όταν, με ένα πολύ φευγαλέο πέταμα και φτεροκόπημα, εκεί μέσα μπήκε ένα μεγαλόπρεπο Κοράκι των παλαιών ευσεβών εποχών. Χωρίς να κάνει βαθιά υπόκλιση, δίχως στιγμή να σταματήσει ή να σταθεί στη θέση του, αλλά υποσκάπτοντας τους καλούς τρόπους, πήγε και κούρνιασε ψηλά στην θύρα της κάμεράς μου- κάθισε ψηλά, πάνω στο μπούστο της Παλλάδας, ακριβώς πάνω από την πόρτα της κάμεράς μου- κούρνιασε ψηλά και κάθισε χωρίς να κάνει τίποτα άλλο.
Ύστερα, αυτό το πουλί στο μαύρο του εβένου ξεγέλασε την οικτρή μου ψευδαίσθηση να φτάσει σε χαμόγελο, με το βαρύ και άκαμπτο τυπικό της αταραξίας που φορούσε. Του είπα «Μολονότι το λοφίο σου είναι απογυμνωμένο και ξυρισμένο είσαι εσύ, δειλό πάντως δεν είσαι, ειδεχθές, αποτρόπαιο και παλαιό Κοράκι που πλανιέσαι από την όχθη της Νύχτας για πες μου ποιο είναι το αρχοντικό σου όνομα που σε καλούν στην όχθη της Υποχθόνιας Νύχτας!» «Ποτέ πια», είπε το Κοράκι.
Πολύ εξεπλάγην από το άκομψο αυτό πουλί, ακούγοντάς το να συνδιαλέγεται τόσο ανεπιτήδευτα, μολονότι η απάντησή του λίγα σήμαινε μεγάλη συνάφεια δεν είχε. Διότι αναπόφευκτα συμφωνούμε ότι κανένα ζωντανό ανθρώπινο ον ποτέ δεν είχε την ευτυχία να δει ένα τέτοιο πουλί πάνω από την πόρτα της κάμαράς του είτε επρόκειτο για πουλί, είτε για κτήνος, πάνω στο γλυπτό μπούστο ψηλά στην πόρτα της κάμεράς του, να έχει ένα τέτοιο όνομα όπως το «Ποτέ πια».
Αλλά το Κοράκι στεκόταν μοναχό σε αυτό το γαλήνιο μπούστο, λέγοντας μονάχα εκείνες τις λέξεις, λες και η ψυχή του ξεχείλιζε με εκείνες τις λέξεις. Τίποτε παραπέρα κατόπιν δεν εκστόμισε, και ούτε ένα πούπουλό του κατόπιν δεν πετάρισε Ώσπου, μόλις ψιθυρίζοντας, μουρμούρισα: «Κι άλλοι φίλοι μου, από πριν, πάνε, πετάξανε και φύγανε Σαν θα έρθει το πρωί και τούτο θα με αφήσει, όπως πέταξαν και πάνε οι Ελπίδες μου οι παλιές». Μετά το πουλί είπε, «Ποτέ πια».
Ξαφνιασμένος με την ακινησία που μόνο η τόσο επιδέξια δοσμένη απάντηση την διέκοπτε, είπα: «Δίχως αμφιβολία, αυτό που εκφέρει είναι το μόνο του εφόδιο και υλικό που γράπωσε από κάποιον δυστυχισμένο αφέντη που η ανηλεής του Kαταστροφή τον ζύγωνε όλο και πιο κοντά, μέχρι που τα τραγούδια του μία μοναδική επωδό να φέρουν, μέχρι που οι θρήνοι της Ελπίδας του να φέρνουνε το μελαγχολικό φορτίο του Ποτέ Ποτέ πια».
Αλλά το Κοράκι ακόμη ξεστράτιζε την καταλυπημένη μου ψυχή στο γέλιο, Ευθύς, τσούλησα ένα κάθισμα με μαξιλάρια μπροστά από το πουλί και το μπούστο και την πόρτα. Κατόπιν, βουλιάζοντας πάνω στο βελούδο, επιδόθηκα σε συνδυασμούς της μιας φαντασίωσης με την άλλη, Σκεπτόμενος τι είναι εκείνο το οποίο εννοεί το δυσοίωνο του παλαιού καιρού πουλί, Τι είναι εκείνο το οποίο εννοούσε το ζοφερό, άχαρο, ειδεχθές, πένθιμο και δυσοίωνο του παλαιού καιρού πουλί Τι εννοούσε κρώζοντας «Ποτέ πια».
Έτσι ήμουν καθισμένος, κλεισμένος σε εικασίες, χωρίς να εκφράσω ούτε συλλαβή στο πουλί, του οποίου τα φλογισμένα μάτια τώρα βάζανε φωτιά στα ενδόμυχα της καρδιάς μου· Για ετούτα και για άλλα, καθόμουν κι έκανα εικασίες με το κεφάλι μου αναπαυτικά πλαγιασμένο, στην βελούδινη επένδυση του μαξιλαριού, όπου έπεφτε χαιρέκακα το φως της λάμπας. Αλλά όμως εκείνης ακριβώς της βελούδινης μενεξεδένιας επένδυσης όπου χαιρέκακα έπεφτε το φως της λάμπας, και που Εκείνη δεν θα πιέσει, αχ, ποτέ πια.
Κατόπιν μου φάνηκε να πυκνώνει ο αέρας, αρωματιζόμενος από κάποιο αόρατο θυμιατήρι που το έσειε ένα Σεραφείμ και τα βήματά του κουδούνιζαν στο πυκνό δάπεδο. «Φουκαρά» είπα με φωνή μεγάλη, «ο Θεός έχει προσφέρει σε εσένα δια μέσω αυτών των αγγέλων, έχει προσφέρει σε εσένα Ανακούφιση ανακούφιση και νηπενθές από τις αναμνήσεις της Λενόρ! Πίνε, ω, πίνε με γουλιές μεγάλες αυτό το ευγενικό το νηπενθές και ξέχασε αυτήν την απολεσθείσα Λενόρ». «Ποτέ πια», είπε το Κοράκι.
«Προφήτη!» είπα «το πράγμα του κακού! προφήτη εντούτοις, μια πουλί μια διάβολος είτε σε στέλνει ο Πειρασμός, ή και αν η θύελλα σε στριφογύρισε και σε έριξε εδώ στην ξηρά, Εγκαταλελειμμένο, απτόητο παρ' όλα αυτά, σε αυτή την έρημη χώρα σε έριξε δεμένο με μάγια σε αυτό το σπίτι που το στοίχειωσε η Φρίκη - έλα, πες μου, αληθινά, σε παρακαλώ, πες μου πες μου εκλιπαρώ, βρίσκεται κάποιο βάλσαμο παρηγοριάς στα βουνά της Γαλαάδ;» «Ποτέ πια», είπε το Κοράκι.
«Προφήτη!» είπα «της συμφοράς το πράγμα! - προφήτη εντούτοις, είτε πουλί είτε διάβολος! Στο όνομα του ουρανού που πάνω μας κυρτώνει, στο όνομα του Θεού που και οι δυο μας λατρεύουμε Λέγε σε ετούτη την ψυχή την φορτωμένη θρήνο, λέγε αν μέσα στην μακρινή Εδέμ, Πρόκειται να σφίξει στην αγκαλιά της μια αγιασμένη κόρη που την αποκαλούν οι άγγελοι Λενόρ- Αν σφίξει μια εξαίρετη και απαστράπτουσα κόρη που την αποκαλούν οι άγγελοι Λενόρ Αν σφίξει μια εξαίρετη και απαστράπτουσα κόρη που Λενόρ την αποκαλούν οι άγγελοι». «Ποτέ πια», είπε το Κοράκι.
«Το σύμβολο του αποχωρισμού μας να γίνουνε αυτές οι λέξεις, πουλί ή πνεύμα του κακού!» Με μια στριγκλιά σηκώθηκα, κάνοντας μια κίνηση αναρρίχησης «Να επιστέψεις στη θύελλα και στην όχθη της Καταχθόνιας Νύχτας! Μαύρο φτερό να μην αφήσεις σαν ενθύμημα του ψεύδους που έχεις πει από την ψυχή σου! Μη μου ταράζεις τη μοναχικότητα! Φύγε απ' το μπούστο πάνω απ' την πόρτα μου! Πάρε το ράμφος σου από τα μύχια της καρδιάς μου, και πάρε τη μορφή σου μακρυά απ' την πόρτα μου!» «Ποτέ πια», είπε το Κοράκι.
Και του Κορακιού το γρήγορο αθόρυβο πέταγμα δεν ακούγεται, ακίνητο κάθεται, ασάλευτο κάθεται, στο κατάχλομο μπούστο της Παλλάδας, πάνω ακριβώς από την πόρτα της κάμερας και τα μάτια του έχουνε τα πάντα απ' την όψη ενός δαίμονα που ρεμβάζει, και το φως της λάμπας χύνεται απάνω του, ρίχνοντας στο δάπεδο τη σκιά του· και η ψυχή μου, από μέσα από τη σκιά που κινείται και απλώνεται στο πάτωμα, δεν θα ανασηκωθεί ποτέ πια.




Μετάφραση: Ηλίας Πολυχρονάκης

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 3,608 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 13:57, 26-04-10:

#603
Ρομαντικός Επίλογος


Μη με διαβάζετε όταν δεν έχετε
παρακολουθήσει κηδείες αγνώστων
ή έστω μνημόσυνα.
Όταν δεν έχετε
μαντέψει τη δύναμη
που κάνει την αγάπη
εφάμιλλη του θανάτου.
Όταν δεν αμολήσατε αητό την Καθαρή Δευτέρα
χωρίς να τον βασανίζετε
τραβώντας ολοένα το σπάγγο.
Όταν δεν ξέρετε πότε μύριζε τα λουλούδια
ο Νοστράδαμος.
Όταν δεν πήγατε τουλάχιστο μια φορά
στην Αποκαθήλωση.
Όταν δεν ξέρετε κανέναν υπερσυντέλικο.
Αν δεν αγαπάτε τα ζώα
και μάλιστα τις νυφίτσες.
Αν δεν ακούτε τους κεραυνούς ευχάριστα
οπουδήποτε.
Όταν δεν ξέρετε πως ο ωραίος Modigliani
τρεις η ώρα τη νύχτα μεθυσμένος
χτυπούσε βίαια την πόρτα ενός φίλου του
γυρεύοντας τα ποιήματα του Βιγιόν
κι άρχισε να διαβάζει ώρες δυνατά
ενοχλώντας το σύμπαν.
Όταν λέτε τη φύση μητέρα μας και όχι θεία μας.
Όταν δεν πίνετε χαρούμενα το αθώο νεράκι.
Αν δεν καταλάβατε πως η Ανθούσα
είναι μάλλον η εποχή μας.
ΠΡΟΣΟΧΗ
ΧΡΩΜΑΤΑ.
Μη με διαβάζετε
όταν έχετε δίκιο.
Μη με διαβάζετε όταν
δεν ήρθατε σε ρήξη με το σώμα.

Ώρα να πηγαίνω
δεν έχω άλλο στήθος.

Νίκος Καρούζος

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 3,608 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 22:19, 30-04-10:

#604



Δεν δίνω φράγκο αν οι γυναίκες
έχουν τα στήθια σαν μανόλιες ή σαν ξεραμένα σύκα
μιαν αφή από ροδάκινο ή από γυαλόχαρτο.
Δίνω σημασία ίση με το μηδέν,
στο γεγονός να ξημερώνουν με αναπνοή αφροδισιακή
ή αναπνοή εντομοκτόνου.
Είμαι τελείως ικανός να ανεχτώ εκ μέρους τους
μια μύτη που θα έπαιρνε πρώτο βραβείο
σε μιαν έκθεση για καρότα
αλλά αυτό ναι, και σ' αυτό είμαι αμετάπειστος, δεν τους συγχωρώ
κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες να μην ξέρον να πετούν.
Αν δεν ξέρουν να πετούν, χάνουν τον καιρό τους
όσες προσπαθούν να με αποπλανήσουν.

Ολιβέριο Χιρόνδο, Απόσπασμα από την ταινία Το Σκοτεινό Μέρος της Καρδιάς.

Οι σωστές κυρίες ξέρουν να καθορίζουν τις τιμές των πτήσεων...
Βαρύ το τίμημα να ανακατεύεσαι με σύννεφα.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

5 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Ciela

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη Ciela
H Ciela αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Μαέστρος . Έχει γράψει 1,508 μηνύματα.

H Ciela έγραψε στις 22:34, 30-04-10:

#605
χαχα ποια ειναι αυτη η ταινια? πλακα εχει! ειδικα στο τελος που ερχεται και ο γερος και λεει ποιηματα...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Γιώργος : 13-05-10 στις 11:38. Αιτία: Προσθήκη quote && spoiler tags.
0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 3,608 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 17:11, 04-05-10:

#606
BERTOLT BRECHT


ΜΗΝ ΠΑΡΑΣΥΡΕΣΘΕ

1
Εμποδίστε τους να σας πλανεύουνε!
Δεν υπάρχει επιστροφή,
κι η μέρα είναι προ των θυρών σας.
Μην παρασύρεσθε απʼ της νυχτιάς τους ανέμους,
γιατί δεν θε να δείτε ποτέ σας πάλι ξημέρωμα.

2
Εμποδίστε τους να σας εξαπατούν!
Η ζωή είναι μικρή· μικρή και τόσο λίγη.
Με μεγάλες να την καταπιείτε ρουφηξιές!
Σαν θα φύγετε και θα την εγκαταλείψτε,
δεν θά ʼστε καν ικανοποιημένοι.

3
Μην τρεφόσαστε μʼ ελπίδες ψεύτικες!
Δεν σας περισσεύει ούτε στιγμή!
Στους σωσμένους τη μούχλα αφήστε ακέραιη.
Το πιό σημαντικό είναι η ζωή,
μα κανέναν μας δεν περιμένει.

4
Εμποδίστε τους να σας πλανεύουνε!
Αγγαρείες και τάματα – σβήστε τα!
Και γιατί να σας μασάει ο φόβος τα σκώτια;
Όπως όλα τα ζώα, κι εσείς θα πεθάνετε,
και μετά άλλο τίποτα δεν θα υπάρχει.


Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Isiliel (Φεγγάρω)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Isiliel
H Φεγγάρω αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 9,802 μηνύματα.

H Isiliel Salus populi suprema lex esto έγραψε στις 11:47, 05-05-10:

#607



με ενέσεις φτιάχνω όγκ
κάνω το πουλί μου φιόγκ
λιώνω πάγκους και σεζλόγκ


μα οι ανάφτρες με τα τάνγκ
νοιάζονται μόνο για φράγκ
και με τρώει η μαρμάγκ


ωϊμέ! είμαι χαμούρ!
κι ας πουλάω τζάμπα μουρ!


αχ, καταραμένο Βόγκ
κάνεις τους ανθρώπους ζόνγκ


Μαύρος Γάτος

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

mindcircus

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη mindcircus
H mindcircus αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Μηχανικός αεροσκαφών . Έχει γράψει 4,632 μηνύματα.

H mindcircus Open Mind, Open Heart έγραψε στις 13:06, 05-05-10:

#608
Αυτο ειναι ποιημα?

Αν και δεν ειμαι φαν της ποιησης, ειναι μερικα ποιηματα που ουσιαστικα με αγγιζουν.

Ενα απο διαφορα ειναι κι αυτο του Καρυωτακη,

ΜΥΓΔΑΛΙΑ

Κι ακόμα δεν μπόρεσα να καταλάβω
πώς μπορεί να πεθάνει μια γυναίκα
που αγαπιέται.....
Εχει στον κήπο μου μια μυγδαλιά φυτρώσει
κι είν' έτσι τρυφερή που μόλις ανασαίνει·
μα η κάθε μέρα, η κάθε αυγή τηνε μαραίνει
και τη χαρά του ανθού της δε θα μου δώσει.
Κι αλοίμονό μου! εγώ της έχω αγάπη τόση...
Κάθε πρωί κοντά της πάω και γονατίζω
και με νεράκι και με δάκρυα την ποτίζω
τη μυγδαλιά που 'χει στον κήπο μου φυτρώσει.
Αχ, της ζωούλας της το ψέμα θα τελειώσει·
όσα δεν έχουν πέσει, θα της πέσουν φύλλα
και τα κλαράκια της θε ν' απομείνουν ξύλα.
Την άνοιξη του ανθού της δε θα μου δώσει
Κι όμως εγώ ο φτωχός της είχ' αγάπη τόση...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 3,608 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 13:41, 13-05-10:

#609
ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ

Το λουλούδι των Άλπεων έλεγε στο κοχύλι : < φέγγεις >
Το κοχύλι έλεγε στη θάλασσα : < αντιλαλείς >
Η θάλασσα έλεγε στο καράβι : < τρεμουλιάζεις >
Το καράβι έλεγε στη φωτιά : < αστράφτεις >
Η φωτιά μού έλεγε : < αστράφτω λιγότερο από τα μάτια της>
Το καράβι μού έλεγε : < τρεμουλιάζω λιγότερο από την καρδιά
σου όταν εκείνη εμφανίζεται >
Η θάλασσα μού έλεγε : < αντιλαλώ λιγότερο απʼ το όνομα της
μέσα στον έρωτά σου >
Το κοχύλι μού έλεγε : < φέγγω λιγότερο από το φώσφορο του
πόθου μέσα στο βαθύ σου όνειρο >
Το λουλούδι των Άλπεων μού έλεγε : < είναι όμορφη >
Κι εγώ έλεγα : < είναι όμορφη , είναι όμορφη, είναι συγκινητική >

Robert Desnos (1900-1945), “Σώμα κι Αγαθά”, μτφρ.: Κώστας Ριτσώνης


ROBERT DESNOS
Ανακαλύπτοντας την αυτόματη γραφή οι υπερρεαλιστές για να την προκαλέσουν κατέφευγαν συχνά σε < ειδικούς> και τους υπνώτιζαν. Μετά από αυτές τις συνεδριάσεις υπνωτιστικού ύπνου διηγιόντουσαν μεταξύ τους τις < εμπειρίες> τους και ξεσπούσαν στα γραφτά τους…Από τους πρώτους στο κίνημα <1922> ο Robert Desnos μιλά συχνά για σκιές και για φαντάσματα γυναικών Στην ποίησή του που μοιάζει με καταγραφή ονείρων < ο ίδιος είχε εργαστεί και σαν μέντιουμ> η πίκρα του έρωτα και της μοναξιάς εμφανίζεται συνήθως σε μεγάλα πεζά ποιήματα αλλού ατόφια υπερρεαλιστικά κι αλλού σαν λαϊκά παραμύθια Οι εμπειρίες του από τα όνειρα, που τα κατέγραφε από μικρό παιδί, μπολιάζονται και με λαϊκές κουβέντες ή λογοπαίγνια-ακούσματα από τη λαχαναγορά του Παρισιού όπου πέρασε τα παιδικά του χρόνια.
Βασικό του βιβλίο είναι το ΣΩΜΑ ΚΑΙ ΑΓΑΘΑ που περιέχει τα καλλίτερα ποιήματα της φλογερής νεότητάς του < γεμάτη πάθος, δημοσιεύσεις, μανιφέστα και έριδες>. Αποχώρησε από τον υπερρεαλισμό το 1930.Έλαβε μέρος στην αντίσταση κατά των Γερμανών και πέθανε από κακουχίες το 1945 στο στρατόπεδο συγκεντρώσεως της Τερεζίνας.

Μετάφραση-σημείωμα: KΩΣΤΑΣ ΡΙΤΣΩΝΗΣ

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 3,608 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 15:11, 21-05-10:

#610
Κακή Εποχή για Νεολαία



Αντί στο δάσος να παίζει με τους συνομηλίκους του
κάθεται ο μικρός μου γιος σκυμμένος πάνω απ τα βιβλία
και πιο πολύ του αρέσει να διαβάζει
για τις κομπίνες των λεφτάδων
και τις σφαγές των στρατηγών
καθώς διαβάζει τη φράση, ότι οι νόμοι μας
εξ ίσου απαγορεύουν σε φτωχούς και πλούσιους κάτω
απο τα γεφύρια να κοιμούνται
ακούω το ευτυχισμένο του γέλιο
όταν ανακαλύπτει ότι ενός βιβλίου ο συγγραφέας
πουλημένος είναι
το νεαρό του μέτωπο φωτίζεται. Απ τη μεριά μου
το επιδοκιμάζω. Κι όμως θα 'θελα να μπορούσα
μια εποχή κατάλληλη για τη νεολαία να του προσφέρω
που σ αυτήν στο δάσος θα πήγαινε να παίξει με τους συνομηλίκους του

Μπέρτολντ Μπρεχτ

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

7 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 3,608 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 15:24, 21-05-10:

#611
There It Is

And if we don't fight
if we don't resist
if we don't organize and unify and
get the power to control our own lives
Then we will wear
the exaggerated look of captivity
the stylized look of submission
the bizarre look of suicide
the dehumanized look of fear
and the decomposed look of repression
forever and ever and ever
And there it is

JAYNE CORTEZ

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 3,608 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 04:34, 24-05-10:

#612
Gitanes

σου το χα πει από την αρχή μωρό μου

οι γυναίκες μου αρέσουν

δεν έχει να κάνει με το πως αισθάνομαι για σένα

αν κάπου βρεθώ και είμαι σε διάθεση

κι αν τους αρέσω,

θα τους το δώσω

και στην αρχή μου είχες πει εντάξει,

μέσα

είναι κι ο λόγος που σου έκανα παιδί

κάτι σαν ξέφρενος εντυπωσιασμός του άντρα που έχει προχωρήσει πολύ στην κυρίαρχη ελευθερία της μήτρας

και ναι είχα απορήσει στην αρχή μαζί σου

η πουριτανή Χριστιανή Ελλάδα μέσα από εσένα με είχε εκπλήξει

δεν το πίστευα ότι μπορούσε μια τέτοια γυναίκα να υπάρχει μέσα στην ανέραστο

είχα πει μέσα εντελώς, το ξέρεις,

αλλά όμως

γιατί, μπορείς να μου πεις γιατί στην πορεία το άλλαξες,

δεν χρειαζόταν όλο αυτό το φιάσκο,

μου είπες σου αρέσει ενώ θα μπορούσες να το πεις από την αρχή πως δεν,

δεν έχω πρόβλημα με το διαφορετικό,

έχω πρόβλημα όμως με τον πουριτανό που παριστάνει τον προοδευτικό,

με αυτόν που δεν ξέρει τι θέλει, αλλά ας το πάρει κι αυτό η ευχή,

δεν έχει να κάνει στη τελική το πράμα έτσι αν και ναι, με πείραξε,

με άλλο είχε να κάνει,

γιατί κάποια στιγμή στάθηκες σε περιπτώσεις που ήταν στο χάρτη απλές ηδονικές κουκίδες: ξέρεις, όταν κάθεται η στιγμή και το δίνω, απλά περνάμε καλά και μετά τίποτα, εξαιρετικά υγιές μέσα στην ωμή του ειλικρίνεια, υπέροχες γυναίκες που μετά ναι, τίποτα. Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από μία δυο στιγμές. Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από ένα τσιγάρο πριν κι ένα τσιγάρο μετά. Ίσως λίγο καλή μουσική στο ενδιάμεσο αν αυτό πρέπει να το ζηλεύεις.

Κι είναι εδώ ακριβώς η θρηνωδώς και το ο έρωτας είναι πιο πάνω απ τον έρωτα,

γιατί ενώ εσύ το άρχιζες το παραμύθι σου να το αλλάζεις

τότε που έλεγες εγώ θέλω σε εμένα ρε καριόλη να το δίνεις και πουθενά αλλού

κι αν είναι να το δίνεις να μαι κι εγώ μαζί

γιατί ρε πούστη γαμημένε έλεγες,

εγώ εσένα μόνο εσένα θέλω και άλλες τέτοιες σούπες του αέρα,

ήρθε λοιπόν εκείνη η στιγμή που ένας χαμένος κάτι σου έγραψε κάτι για Πυθίες και ξεμοναχιάσματα και χιχιχιχι και ψάρωσες και το δεσες σκοινί κορδόνι

και γύρισες μετά το πείσμα και την επιμονή προς τω πολλώ μου, τα έδρανα συμπόσια για να μου πεις κατάμουτρα εσύ η μονογαμική

μου αξίζει και του αξίζω και μαζί του θα πάω, είσαι λίγος και είσαι ένα σίχαμα.

Δεν θα διαφωνήσω.

Κι ούτε θα σου πω ότι με πείραξε κάτι που για καμία άλλη κάτι αντίστοιχο ποτέ δεν σου είπα μʼ όσες θεές κι αν βρέθηκα στους πάγκους ή στις καριόλες.

θα σου πω όμως πως μου χρωστάς ένα πακέτο τσιγάρα Gitanes. Άφιλτρο.

Ταιριάζει με το αψέντι. Αυτό δικό μου.


Καλλέργης Γιώργος

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

5 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 3,608 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 15:25, 04-06-10:

#613
TΙΤΟΣ ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ


ΑΛΛΗΓΟΡΙΑ

Σαν έπεσε η βελανιδιά
άλλοι κόψανε ένα κλαδί, το μπήξανε στο χώμα
καλώντας για προσκύνημα στο ίδιο δέντρο,
άλλοι θρηνούσαν σʼ ελεγεία
το χαμένο δάσος, τη χαμένη τους ζωή,
άλλοι φτιάχνανε συλλογές από ξεραμένα φύλλα
τις δείχνανε στα πανηγύρια βγάζανε το ψωμί τους,
άλλοι διαβεβαίωναν τη βλαπτικότητα των φυλλοβόλων
διαφωνώντας όμως στο είδος ή και στην ανάγκη αναδάσωσης,
άλλοι, μαζί κι εγώ, υποστήριζαν πως όσο υπάρχουν
γη και σπόροι υπάρχει δυνατότητα βαλανιδιάς.
Το πρόβλημα του νερού παραμένει ανοιχτό.



Από την ποιητική συλλογή «Προαιρετική στάση» (1967-1973).
Από το βιβλίο: Τίτος Πατρίκιος, «Ποιήματα, ΙΙΙ»,
Κέδρος, Αθήνα 1998, σελ. 174.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 3,608 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 17:16, 11-06-10:

#614
Τηλεσκόπιο
Αγαπηθήκαμε
στο λερωμένο σεντόνι τʼ ουρανού.
Όταν ο ήλιος έσφαζε
την μέρα
και τους χυμούς της πέταγε
αργά στα κύματα.
Όταν οι πληγές άρχισαν να θρέφουν
τα μελανώματα αποκτούσαν
το χρώμα των μεθυσμένων σου μαλλιών.
Σαν γύριζες το σώμα σου
ακουμπούσες το φεγγάρι
με τα γυμνά σου πόδια
και βλάσταιναν ερυθρά αστέρια.
Ό, τι χώρεσε στην αγκαλιά σου
ήταν δυο σύννεφα βαμμένα
έτοιμα, για την μεταξύ τους επαφή.
Οι σανίδες άνυδρες μετρούσαν
τους παλμούς
και στοιχημάτιζαν την ώρα του τέλους.
Ήμουν κι εγώ εκεί.
Γονάτιζα να χωρέσω τους μηρούς σου.
Λύγιζα για να νοιώσω το ζεστό σου στήθος.
Υπήρχα εκεί για σένα.
Ένα στρώμα με τις κατάλληλες εσοχές
για να κρύψεις και να κρυφτείς.
Ό, τι αγαπήσαμε
ήταν ένας κεραυνός
που ξάπλωσε στο κρεβάτι
για να γλεντήσει με κραυγές
η νύχτα.
Α. Λυμπέρη

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

roumana (Εμμα)

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη roumana
H Εμμα αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 44 ετών , επαγγέλεται Γονιός/Οικοκυρικά και μας γράφει απο Ρόδος (Δωδεκάνησα). Έχει γράψει 1,873 μηνύματα.

H roumana (Hipmama) έγραψε στις 08:08, 16-06-10:

#615
Μια ακόμα αυταπάτη.

Με λόγια που παιδεύει ο νους σου
Το νόημα γυρεύεις να μου δώσεις
Μιας ακόμα αυταπάτης.
Η ζωή και το Όνειρο
Δυο σμαράγδια στο λαιμό σου σφιχτά
την ανάσα σου κόβουν.
Μοναχά όταν κοιμάσαι
μεθυσμένος χορεύεις μαζί τους και γελάς.
Μα το χάραμα
σε βρίσκει κουρασμένο διαβάτη να μετράς δειλινά
Μια ακόμα αυταπάτη.


Δημητρης Καραγιαννης

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη roumana : 16-06-10 στις 14:21. Αιτία: ο διαβάτης, του διαβάτη...
5 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 3,608 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 16:29, 23-06-10:

#616
Σου φωνάζω να 'ρθεις κοντά μου
Η φωνή μου εξοστρακίζεται πάνω σου
Χάνεται στον κούφιο αέρα
...

Σύντροφοι έπρεπε να 'μαστε
περισσότερο από ποτέ
τώρα

που ατμός σκέπασε τα σπίτια μας
που λιγόστεψαν οι έναστρες νύχτες

και που καταρρέω κάθε πρωί
χωρίς την προσδοκία του θαύματος

Μίμη Κωστήρη από τη συλλογή Της Γής τα Ουσιαστικά

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

self-instructive depressing

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη self-instructive depressing
Ο self-instructive depressing αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 1,956 μηνύματα.

O self-instructive depressing έγραψε στις 17:31, 23-06-10:

#617
Τίτλος:Ο σκοταδόψυχος

Φαρμάκι έχω στην ψυχή
Φέρνει μαυρίλα θολερή
Στα στήθια μου

Νύχτα αξημέρωτη ξανά
Με το πιοτό της με κερνά
Εβίβα μου

Σκοτάδι πίνω για πιοτό
Πω πω πω πω πω πω πω πω

Ντέφι της λύσσας μου κρατώ
Πω πω πω πω πω πω πω πω

Και το μυαλό μου είναι θολό
Πω πω πω πω πω πω πω πω

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Phoebe (Κομπάρσα α)

Περιβόητο Μέλος

Το avatar του χρήστη Phoebe
H Κομπάρσα α αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 29 ετών , επαγγέλεται Αεροσυνοδός και μας γράφει απο Νότιος Αμερική (Αμερική). Έχει γράψει 1,213 μηνύματα.

H Phoebe , call me Snake, έγραψε στις 00:05, 03-07-10:

#618
Η Ζωντανή Νεκρή

Δε πέθανες! Στη κάμαρα ακόμα τ' άρωμά σου
είν' απλωμένο ως τώρα δα να μ' άφησες κι απάνω
στον καναπέ ατελείωτο μένει το κέντημά σου
και το κομμάτι που 'παιζες είν' ανοιχτό στο πιάνο.

Απάνω στο τραπέζι μου πάντα η δική σου εικόνα,
που πάντα με τηn ήρεμη ματιά της με κοιτάζει,
και δεν είναι ο άνεμος, μα είσαι συ, τη πόρτα
που μισανοίγεις για να μπεις την ώρα που βραδιάζει.

Δε πέθανες. Είσαι παντού και είσαι μέσα σ' όλα:
στων ρόδων το ξεφύλλισμα, στο στεναγμό του αγέρα,
στα νέφη που χρυσίζουνε σα πάει να σβήσει η μέρα

κι ως και τις νύχτες δίπλα μου σε νιώθω ξαπλωμένη...
Δε πέθανες. Αδιάφορο οι μήνες κι αν περνάνε:
τότε οι νεκροί πεθαίνουνε, όταν τους λησμονάνε!


Κώστας Ουράνης

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 3,608 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 15:13, 06-07-10:

#619
ΓΙΑ ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΓΓΙΞΑ ΤΗ ΓΡΑΦΟΜΗΧΑΝΗ

Παίρνει τηλέφωνο: "Τελειώνεις κανένα γραφτό;"
"Όχι", λέω.
"Τί κάνεις;".
"Τίποτα".
"Έχεις κόσμο;".
"Μόνο τη γάτα".
"Και δεν έχεις τελειώσει κανένα γραφτό;".
"Όχι".
"Είσαι καλά;".
"Ντάξει είμαι".
"Πώς και δεν πήρες τηλέφωνο;".
"Πήρα".
"Ήταν νωρίς"(Παύση).
"Και δεν τελειώνεις κανένα γραφτό;".
"Όχι".

Το γράψιμο δεν είναι δουλειά της πλάκας.
Έχω κάνει ένα κάρο δουλειές της πλάκας.
Αν το γράψιμο άρχιζε να σκαρτεύει,
θα έψαχνα γι' άλλη δουλειά.
Το ξέρω: θέλει το καλό μου.

Το ίδιο κι εγώ.

***

ΒΡΟΧΗ

Μια συμφωνική ορχήστρα.
Πιάνει βροχή.
Παίζουν μια εισαγωγή του Βάγκνερ.
Ο κόσμος παρατά τα καθίσματα κάτω απ' τα δέντρα
και τρέχει το υπόστεγο.
Οι γυναίκες τσιρίζουν, οι άντρες κρατούν την ψυχραιμία τους,
τα μουσκεμένα τσιγάρα πετιούνται.
Ο Βάγκνερ συνεχίζεται κι όλοι είναι κάτω απ' το υπόστεγο.
Ακόμη και τα πουλιά αφήνουν τα δέντρα
κι έρχονται από κάτω.
Ακολουθεί η ραψωδία Νο 2 του Λιστ
και βρέχει ακόμη.
Μα, κοιτάξτε!
Ένας άντρας κάθεται μονάχος στη βροχή
ακούγοντας προσεκτικά.
Το κοινό τον προσέχει. Γυρίζουν και κοιτάνε.
Η ορχήστρα κοιτάζει τη δουλειά της.
Ο άντρας κάθεται μέσα στη νύχτα, στη βροχή,
ακούγοντας προσεκτικά.
Κάτι δεν πάει καλά μ' αυτόν!
Έτσι δεν είναι;
Ήρθε για ν' ακούσει μουσική.

***

ΑΡΙΕΛ

Θεέ μου! Θεέ μου μεγαλοδύναμε!
Θα τελειώσουμε, λοιπόν,
στην άκρη ενός σκοινιού,
σ' ένα βρόμικο μπάνιο,
μακριά απ' το Παρίσι,
μακριά από τα στοργικά πόδια των γυνακών!
Τα πόδια μας κρεμάμενα
πάνω απ' την προστυχιά
του φθαρμένου δαπέδου,
το τηλέφωνο να χτυπά,
τα γράμματα ακόμη κλειστά,
τα σκυλιά να κατουράν' στο δρόμο...

Άλλοι δυνατότεροι από' μένα
δεν κατάφεραν να τα βρουν
με τη ζωή.

Ίσως έπρεπε να δείτε τον αδελφό μου τον Μάρτυ:
ύπουλος, βρόμικος, αξιολάτρευτος.
Μια χαρά
τα πηγαίνει!

***

ΤΟ ΥΠΟΓΕΙΟ

Το μέρος ήταν κατάμεστο.
"Τσάρλυ, πάνω έχει μερικές καρέκλες.
Τράβα να φέρεις καμιά",
μου είπε ο εκδότης.
Πήγα και τις κουβάλησα, ανοίξαμε τις μπύρες
κι ο εκδότης είπε:
"Δε γίνονται ζυμώσεις,
θα την κάτσουμε τη βάρκα".
Έτσι, άρχισαν να μιλάνε για ζυμώσεις.
Εώ συνέχισα να πίνω μπύρα
και πήγα για κατούρημα.
Όταν γύρισα η κοπέλα δίπλα μου, είπε:
"Πρέπει να αδειάσουμε τν πόλη'
αυτό πρέπει να γίνει!".

"Προτιμώ ν' ακούσω Χάυδν", είπα.

"Μονάχα σκεφθείτε το", είπε αυτή.
"αν έφευγαν όλοι από την πόλη!".

"Απλώς θα έβρισκαν άλλο μέρος
να μαγαρίσουν", είπα.

"Δε νομίζω πως σου πολυαρέσουν οι άνθρωποι", είπε, κατεβάζοντας όσο μπορούσε την κοντή της φούστα.

"Μόνο αυτοί που θέλουν να γαμηθούν", είπα

Ύτσερα πήγα στο διπλανό μπαρ
και έφερα μια δωδεκάδα μπύρες.
Όταν μπήκα μιλούσαν για Επανάσταση.
Έτσι ξαναγύρισα στα 1935,
ο μόνος μεγάλος εκεί μέσα ήμουν εγώ - 20 χρόνια,
το λιγότερο, πιο γέρος απ 'ολους
και έψαχνα να βρω, τι στο διάβολο ήθελα μαζί τους.
Σε λίγο η συνάντηση τελείωσε
και βγήκαν, όλοι τους: νέοι, στη νύχτα.
Σήκωσα το τηλέφωνο, πήρα τον Τζαων Τ.
"Είσαι 'ντάξει Τζων; Δεν είμαι σόι απόψε!
Έλεγα να περάσω για κάνα ποτό".

Βέβαια, Τσάρλυ, θα σε περιμένω".

"Τσάρλυ", είπε ο εκδότης, "νομίζω πως
οι καρέκλες πρέπει να ξαναπάνε
πάνω!"

Τις κουβάλησα.
Η επανάσταση
τέλειωσε.

CHARLES BUKOWSKI

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Isiliel (Φεγγάρω)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Isiliel
H Φεγγάρω αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 9,802 μηνύματα.

H Isiliel Salus populi suprema lex esto έγραψε στις 15:17, 06-07-10:

#620
Charles Bukowski?

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 3,608 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 02:56, 07-07-10:

#621
ω γιεα...

Και το μνί χτενίζεται..

Ο Μπουκ ήταν ο πρώτος μου.
Μέχρι τότε ποίηση και τέτοια τα είχα στην απ' έξω.
Ήμουν ένα οργισμένο παιδάκι που έβλεπε πολύ σινεμά,
ελκυόταν απ' το μαρξισμό και άκουγε σαικεντέλικ τρανς.
(σημ: τώρα ακούω πιο εξευγενισμένη, τα πριόνια είναι μνημειακό είδος
κι όχι του γούστου, πια )
Ωσάν ποντικαράς έπεσα πάνω στην αγάπη που ήταν ένας σκύλος απ' την κόλαση
και είπα έδω είμαστε. Κι άρχισε η αυτοκαταστροφή...
πέρασαν χρόνια για να συνειδητοποιήσω την ασημαντότητά μου,
ο χρόνος διαλύθηκε σε κομμάτια. (φχιουυυυμππππ)

Μια θλιβερή Πέμπτη το 94(?) που έμαθα για το θάνατό του
τον αποχαιρέτησα δεόντως μ' ένα ποτήρι στο χέρι: σκοπός να μεθύσω για πρώτη φορά
(παρότι δεν πίνω)

Αποτέλεσμα: η πιο οικτρή αποτυχία σε μεθύσι: έπεσε πολύ γρεναδίνη και το' κανα πετιμέζι
αν και τώρα που το σκέφτομαι υπήρξε και πιο οικτρή...αλλά χέστα γιατί η ρόμπα με κουδούνια καραδοκεί.

Τι χαζό παιδί..

τσάκω δυο (μπόνους) δώρα:

«Όταν σε δέρνουν τόσο πολύ βάναυσα και για τόσο μεγάλο διάστημα,
αποκτάς την τάση να λες τα πράγματα με το όνομά τους - μ' άλλα λόγια,
η κατάσταση αυτή εξαφανίζει κάθε προσχηματική διάθεση από μέσα σου.
Αν επιζήσει κάτι μέσα σου, συνήθως αυτό θα είναι κάτι αυθεντικό.
Οποιοσδήποτε δέχεται τόση βία και τιμωρία στην παιδική του ηλικία,
μπορεί να γίνει δυνατός, σωστός άνθρωπος, ή να γίνει βιαστής, φονιάς,
να καταλήξει σε κάποιο τρελάδικο, ή να χαθεί μέσα στους αμέτρητους δρόμους της ζωής.
Καταλαβαίνετε λοιπόν, πως ο πατέρας μου αποδείχτηκε σπουδαίος λογοτεχνικός
δάσκαλος: με δίδαξε το νόημα του πόνου, του πόνου δίχως αιτία».


"Όποιον και να ρωτήσετε, θα σας πει ότι δεν είμαι και πολύ καλός άνθρωπος.
Δεν ξέρω τι σημαίνει αυτή η λέξη. Πάντα συμπαθούσα τους παλιανθρώπους,
τους παράνομους και ταρεμάλια... Δε τα γουστάρω εκείνα τα καλοξυρισμένα αγοράκια,
με τη γραβάτα και την καλή δουλειά. Μου αρέσουν οι απελπισμένοι άνθρωποι,
οι άνθρωποι με τα σπασμένα δόντια, τα σπασμένα μυαλά και τους σπασμένους τρόπους.
Αυτοί με ενδιαφέρουν. Είναι γεμάτοι εκπλήξεις και εκρήξεις. Για μένα οι έκφυλοι έχουν
περισσότερο ενδιαφέρον απο τους αγίους. Οι αλήτες με ξεκουράζουν, γιατί και γω αλήτης είμαι.
Δε γουστάρω τους νόμους, τη θρησκεία, την ηθική και τους κανόνες.


Ο χορός της ζωής

Η περιοχή που διαχωρίζει την ψυχή απ'το μυαλό
προσβάλεται ποικιλοτρόπως
από την εμπειρία -
Κάποιοι χάνουν όλο το μυαλό και γίνονται ψυχή:
τρελοί.
Κάποιοι χάνουν όλοι την ψυχή και γίνονται μυαλό:
διανοούμενοι.
Κάποιοι τα χάνουν και τα δυο και γίνονται:
αποδεκτοί.


Να περιφέρεσαι στην τρέλα
καίγομαι στην κόλαση
αυτό το κομμάτι μου δεν ταιριάζει πουθενά
καθώς οι άλλοι βρίσκουν άλλα
μέρη να επισκεφτούν
άλλα να πουν
ο ένας στον άλλο,
για ν' αξιοποιήσουν
τον χρόνο τους

εγώ
καίγομαι στην κόλαση
κάπου βορείως του Μεξικού.
λουλούδια δεν φυτρώνουν εδώ.

δεν είμαι σαν τους άλλους
οι άλλοι είναι σαν τους άλλους.

μοιάζουν όλοι: πλησιάζουν
ο ένας τον άλλο
συναθροίζονται
στριμώχνονται
είναι εύθυμοι
κι είναι συνάμα ευχαριστημένοι
ενώ εγώ
καίγομαι στην κόλαση.

η καρδιά μου είναι χιλίων ετών.

δεν είμαι σαν τους άλλους.

εγώ θα πέθαινα εκεί που κάνουν τα πικνίκ τους
θα πήγαινα από ασφυξία κάτω από τις σημαίες τους
τα τραγούδια τους με πλήττουν άγρια
οι στρατιώτες τους δεν με συμπαθούν
το χιούμορ τους με πληγώνει
το ενδιαφέρον τους είναι δολοφονικό.
δεν είμαι σαν τους άλλους
καίγομαι
στην κόλαση.

στην κόλαση
του εαυτού μου.


υγ. κάποιοι άνθρωποι δεν τρελαίνονται ποτέ.
πόσο πραγματικά απαίσιες ζωές
πρέπει να ζουν.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Δεσμώτης : 07-07-10 στις 03:11.
6 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 3,608 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 07:37, 12-07-10:

#622
ΑΝΤΡΕ ΜΠΡΕΤΟΝ
ΤΣΑΛΑΠΕΤΕΙΝΟΙ

Τσαλαπετεινοί ... και θα γίνουν αυτές οι φιλαρέσκειες
επικύνδινες
ή κράνη το χρώμα των δαμάσκηνων;
Ω! και προπαντός
να τσαλακώσει ένα ζεστό γάντι από καστόρι
κρατώντας ποιες
λιχουδιές βεγγαλικών!


Στο Τυρόλο, όταν τα δάση σκουραίνουν, αποποιούμενα
με όλη τους την ύπαρξη
μια μοίρα
άξια, το πολύ, για νόστιμες κακόγουστες ζωγραφιές,
τη μεταμέλειά μου: την τραχύτητά της, τους καημούς,
αναδίδω τα τροπαίολα του γράμματός της.

Αύγουστος 1916

-απο τη συλλογή ΕΝΕΧΥΡΟΔΑΝΕΙΣΤΉΡΙΟ (1919)


ΑΘΡΑΥΣΤΟ ΠΕΖΟΒΟΛΟ

Στην Γκαλά Ελυάρ

Η περιπολία εκτελεί στους κοιτώνες τις συνήθεις ταχυδακτυλουργίες της. Τη νύχτα, δυο πολύχρωμα παράθυρα μένουν μισάνοιχτα. Από το πρώτο εισχωρούν ελαττώματα με μαύρα φρύδια, στο άλλο οι νεαρές μετανοούσες σκύβουν. Διαφορετικά τίποτε δεν θα διατάρασσε το όμορφο ξυλουργείο του ύπνου. Βλέπουμε χέρια να σκεπάζονται από τα γούνινα μανίκια του νερού. Πάνω στα μεγάλα άσπρα κρεββάτια μπλέκονται βάτα, ενώ τα μαξιλάρια επιπλέουν πάνω σε σιωπές περισσότερο φαινομενικές παρά πραγματικές. Τα μεσάνυχτα, το υπόγειο δωμάτιο γεμίζει αστέρια προς εκείνο το είδος των θεάτρων όπου τα κιάλια έχουν τον κύριο ρόλο. Ο κήπος είναι γεμάτος με επινικελωμένα γραμματόσημα. Υπάρχει ένα μήνυμα αντί μίας σάυρας κάτω από κάθε πέτρα.

-Από τη συλλογή ΓΑΙΟΦΩΣ (1923)

ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΑΝΟΙΞΤΕ

Τα τζάμια του αέρα σπάζουν με τη σειρά τους
Εδώ και καιρό δεν υπάρχουν πια καθρέφτες
Και οι γυναίκες δεν παραδέχονται πως είναι τόσο όμορφες
μέρα και νύχτα
Καθώς τις πλησιάζουν τα πουλιά που πάνε να καθίσουν
στον ώμο τους
Γέρνουν ελαφρά πίσω το κεφάλι χωρίς να κλείνουν τα μάτια
Το ξύλινο δάπεδο και τα έπιπλα αιμορραγούν
Μια αράχνη ρίχνει τον γαλάζιο της ιστό πάνω σε μια άδεια
κορνίζα
Παιδιά με μια λάμπα στο χέρι προχωρούν μέσα στο δάσος
Ζητούν από τα φύλλα τον ίσκιο των λιμνών
Όμως οι σιωπηλές λίμνες είναι πολύ ελκυστικές
Σε λίγο δεν φαίνεται πια στην επιφάνεια παρά μόνο μια μικρή λάμπα
που χαμηλώνει
Πάνω στις τρεις πόρτες του σπιτιού βρίσκονται καρφωμένες
τρεις άσπρες κουουβάγιες
Σε ανάμνηση των ερώτων της στιγμής
Η άκρη των φτερών τους είναι χρυσαφένια σαν τις χάρτινες
κορώνες που πέφτουν στροβιλιζόμενες από τα ξεραμένα
δέντρα
Η φωνή αυτών των μελετών βάζει γαιδουράγκαθα στα χείλη
Κάτω από το χιόνι το αλεξικέραυνο σαγηνεύει τα πεζόβολα
αστέρια

-Από τη συλλογή ΤΟ ΠΕΡΙΣΤΡΟΦΟ ΜΕ ΤΑ ΑΣΠΡΑ ΜΑΛΛΙΑ (1932), Στον Πωλ Ελυάρ

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Eileen (Athena (1/3 ΜΕΤΣ))

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Eileen
H Athena (1/3 ΜΕΤΣ) αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Φοιτητής/τρια και μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 2,923 μηνύματα.

H Eileen έγραψε στις 12:33, 12-07-10:

#623
SONNET 18

Shall I compare thee to a summer's day?
Thou art more lovely and more temperate:
Rough winds do shake the darling buds of May,
And summer's lease hath all too short a date:
Sometime too hot the eye of heaven shines,
And often is his gold complexion dimm'd;
And every fair from fair sometime declines,
By chance or nature's changing course untrimm'd;
But thy eternal summer shall not fade
Nor lose possession of that fair thou owest;
Nor shall Death brag thou wander'st in his shade,
When in eternal lines to time thou growest:
So long as men can breathe or eyes can see,
So long lives this and this gives life to thee.


Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

_daemon_ (Άγγελος)

Περιβόητο Μέλος

Το avatar του χρήστη _daemon_
Ο Άγγελος αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 1,458 μηνύματα.

O _daemon_ . έγραψε στις 23:04, 16-07-10:

#624
Η ξεπεσμένη αρτίστα



Τη μέρα που γεννήθηκα, με πήρανε τρεις γύφτοι

και στράτα στράτα με έφεραν εδώ στον ποδονίφτη

τα σπίτια τοτε φτωχικά, ξεσκέπαστο το ρέμα

το γάλα ήταν όνειρο και παραμύθι η κρέμα

μα εμένα μου έδωσε η ζωή λαχταριστές καμπύλες

που για τους άντρες άνοιγαν των ουρανών τις πύλες

και μου έλεγαν στενάζοντας καθώς με παίρναν πρέφα

εσύ κερδίζεις μάνα μου και κύπελο ουέφα

από αριθμούς και γράμματα δε σκάμπαζα ούτε λέξη

κι ένα παιδί της γειτονιάς που 'χα μαζί του μπλέξει

έπαιζε με ένα ακορντεόν σε μια μικρή ορχήστρα

και με το ζόρι με έβαλε να γίνω τραγουδίστρα

βγήκα στο πάλκο μια βραδιά, και ω θαύμα των θαυμάτων

πάψαν των σκύλων οι φωνές και οι τσαχπινιές των γάτων

και μου λέγαν οι φίλοι μου, παιδιά του εργοταξίου

εσύ μασάς τη Μοσχολιού και τρως την Αλεξίου

με τον καιρο βαρέθηκα τον ακορντεονίστα

τα λόγια του μου φέρνανε και κούραση και νύστα

έτσι λοιπόν παντρεύτηκα κάποιον συνταξιούχο

και είχα σπιτάκι καθαρό, σιδερωμένο ρούχο

κι έμαθα σα λησμόνησα του τραγουδιού τα φάλτσα

να φτιάχνω φίνο μουσακά και μακαρόνια σάλτσα

κι όλοι μου λέγαν σε γιορτές, σε γάμους, σε βαφτίσια

εσύ θα γίνεις Παναγιά μια μέρα στα Πατήσια

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

spyroskaftanis

Δραστήριο Μέλος

Το avatar του χρήστη spyroskaftanis
Ο spyroskaftanis αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 23 ετών , επαγγέλεται Φοιτητής/τρια και μας γράφει απο Πάτρα (Αχαΐα). Έχει γράψει 436 μηνύματα.

O spyroskaftanis έγραψε στις 23:39, 16-07-10:

#625
Αρχική Δημοσίευση από Skoulikadera---
"....είναι ωραία η θάλασσα γιατί κινήτε πάντα..."
Είναι ωραία η θάλασσα γιατί με 'σένα μοιάζει...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

venividivici

Τιμώμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη venividivici
H venividivici αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 18,550 μηνύματα.

H venividivici έγραψε στις 20:05, 17-07-10:

#626
Αρχική Δημοσίευση από _daemon_
Η ξεπεσμένη αρτίστα



Τη μέρα που γεννήθηκα, με πήρανε τρεις γύφτοι

και στράτα στράτα με έφεραν εδώ στον ποδονίφτη

............................................

κι όλοι μου λέγαν σε γιορτές, σε γάμους, σε βαφτίσια

εσύ θα γίνεις Παναγιά μια μέρα στα Πατήσια

"Η Παναγία των Πατησίων" δεν είναι ή λέγεται και "Η ξεπεσμένη αρτίστα" ;;;;;

Αγάπη είν' η ζωή Νίκος Γκάτσος

Εργάτες στο ζυγό του μεροκάματου
και βασιλιάδες δίχως να 'χουν θρόνο
στήσαν χορό και λένε στο τραγούδι τους:
Αγάπη ειν' η ζωή κι αγάπη μόνο.

Και σένα κάποια νύχτα που μου χάρισες
για συντροφιά την πίκρα και τον πόνο,
δυο λόγια σου 'πα τότε μα δεν τ' άκουσες:
Αγάπη ειν' η ζωή κι αγάπη μόνο.

Πουλιά στα περιβόλια και στα σύννεφα
ξυπνάνε να προλάβουνε το χρόνο
κι ανοίγουν τα φτερά τους τιτιβίζοντας:
Αγάπη ειν' η ζωή κι αγάπη μόνο.

Και σένα κάποια νύχτα που μου χάρισες
για συντροφιά την πίκρα και τον πόνο,
δυο λόγια σου 'πα τότε μα δεν τ' άκουσες:
Αγάπη ειν' η ζωή κι αγάπη μόνο.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

banis (manos)

Εκκολαπτόμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη banis
Ο manos αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 24 ετών . Έχει γράψει 108 μηνύματα.

O banis έγραψε στις 22:16, 17-07-10:

#627
ΜΕ ΥΠΟΜΟΝΗ ΚΙ ΕΠΙΜΟΝΗ

Hταν ωραια τα παιδικα μας χρονια!
Αμερημνοι παιζαμε στα στενα σοκακια του χωριου μας

αυτα τα χρονια περασαν φυγαμε για την πολη γεματοι ονειρα και ελπιδες για ενα καλυτερο αυριο.


.τωρα απο το παραθυρακι που ερχεται ισα με το δρομο βλεπω μονο ροδες.δεν ειχα την πολυτελεια για κατι καλυτερο.
Οταν δεν αντεχω αλλο υπομονη θα ΄ρθουν καλυτεροι καιροι.ψιθυριζα
το σπιτι δεν με χωραει πια.το κορμι μου βολευτηκε μεσα ς΄αυτους τους τεσσεροις τοιχους.
Η καρδια μου ομως δεν αντεχει λησμονει τους παλιους ξεγνοιαστους καιρους.
Σ΄αυτο το σπιτι δεν καταφερα ποτε να κλεισω την ψυχη μου.εκεινη προτιμησε να πεταει στο χωριο ελευθερη.
Το μονο που καταφερα ηταν να στιβαξω σε΄κεινο το σπιτι το παρελθον και τις αναμνησεις ,τα ονειρα τις ελπιδες που ειχα για μενα και για ενα καλυτερο αυριο.
Βολευτηκαν και αυτα στηνν παγερη γωνια της σοφιτας και εμαθαν καλα να επιτελουν το εργο τους.
Τoπρωτο ζευγος να κρατει ζωντανο το παρελθον και τ΄αλλο να υπενθυμιζει τους στοχους μου.και οχι μονο.






Οταν ενιωθα αδυναμος να ανταπεξελθω.......
Τοτε ξεσκονιζα τη σοφιτα και αντλουσα δυναμη να συνεχισω.
Υπομονη θα ΄ρθουνε καλυτεροι καιροι φωναξα
κι υστερα γεμισα τις βαλιτσες(οχι με ενδυμασιες και υποδηματα,aλλα...)
Με τους συντροφους μου που δεν επαψαν στιγμη να μ΄ακολουθουν και να περιμενουν τοσο καιρο στη σοφιτα και τραβηξα για το χωριο.
Με επιμονη ηρθαν καλυτερες μερες!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Πατρεύς : 19-07-10 στις 01:43. Αιτία: Κεφαλαία
0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

borat (Γιάννης.-)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη borat
Ο Γιάννης.- αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 33 ετών , επαγγέλεται Μαέστρος και μας γράφει απο Ερμιόνη (Αργολίδα). Έχει γράψει 4,546 μηνύματα.

O borat ΖΟΡΤ έγραψε στις 01:04, 19-07-10:

#628
Φύγε κι άσε με μοναχό, που βλέπω να πληθαίνει
απάνω η νύχτα, και βαθιά να γίνονται τα χάη.
Ούτε του πόνου η θύμηση σε λίγο πια δε μένει,
κι είμαι άνθος που φυλλοροεί στο χέρι σου και πάει
Φύγε καθώς τα χρόνια κείνα εφύγανε, που μόνον
μια λέξη σου ήταν, στη ζωή, για μένα σαν παιάνας.
Τώρα τα χείλη μου διψούν το φίλημα της μάνας,
της μάνας γης, και ανοίγοντας στο γέλιο των αιώνων
Φύγε, η καρδιά μου νοσταλγεί την άπειρη γαλήνη!
Ταράζει και η ανάσα σου τα μαύρα της Στυγός
νερά, που με πηγαίνουν, όπως είμαι ναυαγός,
εκεί, στο απόλυο Μηδέν, στην Απεραντοσύνη.





Κ. Καρυωτάκης.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη borat : 19-07-10 στις 01:34.
1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Πατρεύς (Πέτρος)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Πατρεύς
Ο Πέτρος αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Μεταπτυχιακός Φοιτητής/τρια . Έχει γράψει 3,787 μηνύματα.

O Πατρεύς με φόβο και πάθος έγραψε στις 13:39, 20-07-10:

#629
Ες γην εναλίαν Κύπρον...

Γιώργος Σεφέρης- Ελένη

ΕΛΕΝΗ

ΤΕΥΚΡΟΣ ... ες γην εναλίαν Κύπρον ου μ' εθέσπισεν
οικείν Απόλλων, όνομα νησιωτικόν
Σαλαμίνα θέμενον της εκεί χάριν πάτρας.
..............................................................
ΕΛΕΝΗ: Ουκ ήλθον ες γην Τρωάδ' , αλλ' είδωλον ήν.
.............................................................
ΑΓΓΕΛΟΣ: Τι φής;
Νεφέλης άρ' άλλως είχομεν πόνους πέρι;

ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ,ΕΛΕΝΗ



"Τ' αηδόνια δε σ' αφήνουνε να κοιμηθείς στις Πλάτρες''.



Αηδόνι ντροπαλό, μες στον ανασασμό των φύλλων,

σύ που δωρίζεις τη μουσική δροσιά του δάσους

στα χωρισμένα σώματα και στις ψυχές

αυτών που ξέρουν πως δε θα γυρίσουν.

Τυφλή φωνή, που ψηλαφείς μέσα στη νυχτωμένη μνήμη

βήματα και χειρονομίες. δε θα τολμούσα να πω φιλήματα.

και το πικρό τρικύμισμα της ξαγριεμένης σκλάβας.



"Τ' αηδόνια δε σ' αφήνουνε να κοιμηθείς στις Πλάτρες".



Ποιες είναι οι Πλάτρες; Ποιος το γνωρίζει τούτο το νησί;

Έζησα τη ζωή μου ακούγοντας ονόματα πρωτάκουστα:

καινούργιους τόπους, καινούργιες τρέλες των ανθρώπων

ή των θεών.

η μοίρα μου που κυματίζει

ανάμεσα στο στερνό σπαθί ενός Αίαντα

και μιαν άλλη Σαλαμίνα

μ' έφερε εδώ σ' αυτό το γυρογιάλι.

Το φεγγάρι

βγήκε απ' το πέλαγο σαν Αφροδίτη.

σκέπασε τ' άστρα του Τοξότη, τώρα πάει να 'βρει

την καρδιά του Σκορπιού, κι όλα τ' αλλάζει.

Πού είναι η αλήθεια;

Ήμουν κι εγώ στον πόλεμο τοξότης.

το ριζικό μου, ενός ανθρώπου που ξαστόχησε.



Αηδόνι ποιητάρη,

σαν και μια τέτοια νύχτα στ' ακροθαλάσσι του Πρωτέα

σ' άκουσαν οι σκλάβες Σπαρτιάτισσες κι έσυραν το θρήνο,

κι ανάμεσό τους-ποιος θα το 'λεγε-η Ελένη!

Αυτή που κυνηγούσαμε χρόνια στο Σκάμαντρο.

Ήταν εκεί, στα χείλια της ερήμου. την άγγιξα, μου μίλησε:

"Δεν είν' αλήθεια, δεν είν' αλήθεια" φώναζε.

"Δεν μπήκα στο γαλαζόπλωρο καράβι.

Ποτέ δεν πάτησα την αντρειωμένη Τροία".



Με το βαθύ στηθόδεσμο, τον ήλιο στα μαλλιά, κι αυτό

το ανάστημα

ίσκιοι και χαμόγελα παντού

στους ώμους στους μηρούς στα γόνατα.

ζωντανό δέρμα, και τα μάτια

με τα μεγάλα βλέφαρα,

ήταν εκεί, στην όχθη ενός Δέλτα.

Και στην Τροία;

Τίποτε στην Τροία-ένα είδωλο.

Έτσι το θέλαν οι θεοί.

Κι ο Πάρης, μ' έναν ίσκιο πλάγιαζε σα να ήταν πλάσμα

ατόφιο.

κι εμείς σφαζόμασταν για την Ελένη δέκα χρόνια .



Μεγάλος πόνος είχε πέσει στην Ελλάδα.

Τόσα κορμιά ριγμένα

στα σαγόνια της θάλασσας στα σαγόνια της γης.

τόσες ψυχές

δοσμένες στις μυλόπετρες, σαν το σιτάρι.

Κι οι ποταμοί φουσκώναν μες στη λάσπη το αίμα

για ένα λινό κυμάτισμα για μια νεφέλη

μιας πεταλούδας τίναγμα το πούπουλο ενός κύκνου

για ένα πουκάμισο αδειανό, για μιαν Ελένη.

Κι ο αδερφός μου;

Αηδόνι αηδόνι αηδόνι,

τ' είναι θεός; τι μη θεός; και τι τ' ανάμεσό τους;



"Τ' αηδόνια δε σ' αφήνουνε να κοιμηθείς στις Πλάτρες".



Δακρυσμένο πουλί,

στην Κύπρο τη θαλασσοφίλητη

που έταξαν για να μου θυμίζει την πατρίδα,

άραξα μοναχός μ' αυτό το παραμύθι,

αν είναι αλήθεια πως αυτό είναι παραμύθι,

αν είναι αλήθεια πως οι άνθρωποι Δε θα ξαναπιάσουν

τον παλιό δόλο των θεών.

αν είναι αλήθεια

πως κάποιος άλλος Τεύκρος, ύστερα από χρόνια,

ή κάποιος Αίαντας ή Πρίαμος ή Εκάβη

ή κάποιος άγνωστος, ανώνυμος που ωστόσο

είδε ένα Σκάμαντρο να ξεχειλάει κουφάρια,

δεν το 'χει μες στη μοίρα του ν' ακούσει

μαντατοφόρους που έρχουνται να πούνε

πως τόσος πόνος τόση ζωή

πήγαν στην άβυσσο

για ένα πουκάμισο αδειανό για μιαν Ελένη.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

banis (manos)

Εκκολαπτόμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη banis
Ο manos αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 24 ετών . Έχει γράψει 108 μηνύματα.

O banis έγραψε στις 00:16, 27-07-10:

#630
ενα ποιημα που καναμε στη β λυκειου,και το λατρεψα...
Γ.Σεφερη επι ασπαλαθων

Ήταν ωραίο το Σούνιο τη μέρα εκείνη του Ευαγγελισμού."
πάλι με την άνοιξη.
Λιγοστά πράσινα φύλλα γύρω στις σκουριασμένες πέτρες
το κόκκινο χώμα και οι ασπάλαθοι
δείχνοντας έτοιμα τα μεγάλα τους βελόνια
και τους κίτρινους ανθούς.
Απόμερα οι αρχαίες κολόνες,χορδές μιας άρπας που αντηχούν
ακόμη...
Γαλήνη
-Τι μπορεί να μου θύμισε τον Αρδιαίο εκείνον;
Μια λέξη στον Πλάτωνα θαρρώ,χαμένη στου μυαλού
τ'αυλάκια.
τ΄όνομα του κίτρινου θάμνου
δεν άλλαξε από κείνους τους καιρούς.
Το βράδυ βρήκα την περικοπή:
"τον έδεσαν χειροπόδαρα" μας λέει
"τον έριξαν χάμω και τον έγδαραν
τον έσυραν παράμερα τον καταξέσκισαν
απάνω στους αγκαθερούς ασπάλαθους
και πήγαν και τον πέταξαν στον Τάρταρο κουρέλι".
Έτσι στον κάτω κόσμο πλέρωνε τα κρίματά του
Ο Παμφύλιος ο Αρδιαίος ο πανάθλιος Τύραννος
31 του Μάρτη 1971

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

venividivici

Τιμώμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη venividivici
H venividivici αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 18,550 μηνύματα.

H venividivici έγραψε στις 00:22, 14-08-10:

#631
Κωστής Παλαμάς
Μυστική Παράκληση

[η προσευχή του ποιητή προς την Παναγιά, μια που σήμερα είναι παραμονή του 15αύγουστου
και την Κυριακή κορυφώνεται η κατανυκτική γιορτή του καλοκαιριού.......]


Δέσποινα,
κανένα φόρεμα τη γύμνια μου
δε φτάνει να σκεπάση,
η μοναξιά μου είναι σαν τʼ άδειο, σαν τʼ αλόγιστο
χυμένο προτού νάρθη η πλάση,
η αρρώστια μου βογγάει σαν τα μεγάλα δάση
καθώς τα δέρνει η μπόρα.
Ήρθεν η ώρα η φοβερή, ωχ! ήρθε η ώρα.
Εσύ παρθένα, εσύ μητέρα,
κι από δροσιά, κι από κελάϊδισμα
στάλα του αιθέρα,
ήρθεν η ώρα η φοβερή, ωχ! ήρθε η ώρα.
Πρόστρεξε, Μυροφόρα,
μονάχα Εσένα πίστεψα
και λάτρεψα μονάχα Εσένα
από τα πρωτινά γλυκοχαράματα
κι ως τώρα μες στα αιματοστάλαχτα
μιας ωργισμένης δύσης.


Δέσποινα, στήριξέ μʼ Εσύ και μη μʼ αφήσης.
Δέσποινα,
βήμα δεν έχω μήτε φτέρωμα,
με γονατίζει το στοιχειό της θλίψης.
Υψώσου ποιος μου λέει; δε δύναμαι,
δύνασαι κάτου Εσύ ως εμέ να σκύψης;
Ρίξε από πάνου σου,
στους αθανάτους τη θεόπρεπη
παράτησε αλουργίδα του Ολύμπου,
έλα, κατέβα ολόγυμνη, βαφτίσου
στον Ιορδάνη του δακρύου,
κι ύστερα κρύψε το τρανό κορμί το ηλιόχαρο
στη σκέπη τη γαλάζια της Αειπάρθενης,
που εινʼ η χαρά των ασκητών και των μαρτύρων.
Δεν εισʼ Εσύ των εθνικών ηδονολάστρα η Μούσα,
της πλαστικής και της σκληρής
χαράς δεν είσαι η Πιερίδα,
του σπλάχνους του τρανού βαθιογάλανη
φορείς Εσύ πορφύρα
κι από του θρήνου κατεβαίνεις την πατρίδα.
Α! δείξου στο μικρό και τον ανήμπορο,
και δείξου καθώς δείχνεσαι στους ταπεινούς,
και φτάσε καθώς φτάνει στους αμαρτωλούς,
και δείξου καθώς δείχνεται στους σκλάβους
η Αγιά Λεούσα.


Άκου, ένα-σκούσμα τον αέρα σπάραξε·
Ποιος κλαίει ;
Κοίτα, βροχή από λάβα βρέχει ένας θειφότοπος·
τι κλαίει ;
Έλα κοντά, ένας ήσκιος αργοσάλεψε,
και λέει :
Του τραγουδιού σου δε γυρεύω πια το θρίαμβο,
μηδέ τον κόσμο τον ολάκριβο, τη Λύρα,
μηδέ τη μοίρα
του δοξασμένου διαλεχτού σου, Δέσποινα!
Λυπήσου,
και πλάσε μου,
και στείλε μου έναν ύπνο ήσυχο ήσυχο,
με του παιδιού το γλυκανάσασμα,
μαζί μου.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

mindcircus

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη mindcircus
H mindcircus αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Μηχανικός αεροσκαφών . Έχει γράψει 4,632 μηνύματα.

H mindcircus Open Mind, Open Heart έγραψε στις 00:14, 19-08-10:

#632
Barbara. Ποίημα απο το έργο του Jacques Prevert, << Paroles>> (1946). Υμνος στην αγάπη και περιγραφή του πολέμου που καταστρέφει τα πάντα, τον κόσμο, την αγάπη, τη φιλία. Ο πόλεμος συμβολίζεται απο την βροχή, όπως βρέχει καταρρακτωδώς, έτσι και οι βομβες πέφτουν και δυαλύουν..
Ο ποιητής μέσα απο τα ενθύμια της όμορφης αγάπης, του ευτυχισμένου παρελθόντος, που έρχεται σε αντίθεση με το δυστυχές παρόν, ελπίζει για ένα καλύτερο αύριο.

Ο Yves Montand ερμηνεύει την Μπαρμπαρά του Jacques Prevert

Ζακ Πρεβέρ
ΜΠΑΡΜΠΑΡΑ
Θυμήσου Μπαρμπαρά
Έβρεχε χωρίς σταματημό στη Βρέστη* εκείνη την ημέρα
Και περπατούσες χαμογελαστή
Χαρούμενη ευτυχισμένη μουσκεμένη
Μέσα στη βροχή
Θυμήσου Μπαρμπαρά
Έβρεχε χωρίς σταματημό στη Βρέστη
Και σε συνάντησα στην οδό Σιάμ
Χαμογελούσες
Κι εγώ χαμογελούσα
Θυμήσου Μπαρμπαρά
Εσένα που δεν σε ήξερα
Εσύ που δεν με ήξερες
Θυμήσου
Θυμήσου εκείνη την ημέρα
Μην ξεχνάς
Ένας άντρας προφυλαγόταν κάτω από ένα πρόθυρο
Και φώναξε το όνομά σου
Μπαρμπαρά
Κι έτρεξες προς το μέρος του μέσα στη βροχή
Μουσκεμένη ευτυχισμένη χαρούμενη
Και ρίχτηκες στην αγκαλιά του
Θυμήσου τό Μπαρμπαρά
Και μη μου θυμώνεις αν σου μιλάω στον ενικό
Μιλάω στον ενικό σε όλους όσους αγαπώ
Ακόμα κι αν δεν τους έχω δει παρά μια μόνη φορά
Μιλάω στον ενικό σε όλους όσους αγαπιούνται
Ακόμα κι αν δεν τους ξέρω
Θυμήσου Μπαρμπαρά
Μην ξεχνάς
Αυτήν την ήρεμη κι ευτυχισμένη βροχή
Πάνω στο ευτυχισμένο πρόσωπό σου
Πάνω σʼ αυτήν την ευτυχισμένη πόλη
Αυτήν τη βροχή πάνω στη θάλασσα
Πάνω απʼ τον ναύσταθμο
Πάνω απʼ το πλοίο τʼ Ουεσάν
Ω Μπαρμπαρά
Τι σαχλαμάρα ο πόλεμος
Τι απέγινες τώρα
Μέσα σʼ αυτή τη βροχή σίδερου
Φωτιάς ατσαλιού και αίματος
Κι αυτός που σʼ έσφιγγε στην αγκαλιά του
Ερωτευμένα
Μήπως είναι νεκρός εξαφανισμένος ή ακόμα ακόμα ζωντανός
Ω Μπαρμπαρά
Βρέχει χωρίς σταματημό στη Βρέστη
Όπως έβρεχε πριν
Αλλά δεν είναι το ίδιο κι όλα καταστράφηκαν
Είναι μια πένθιμη βροχή τρομερή και λυπητερή
Δεν είναι πια η καταιγίδα
Φωτιάς ατσαλιού αίματος
Απλών νεφελωμάτων
Που ψοφάνε σαν τα σκυλιά
Σκυλιά που εξαφανίζονται
Στα νερά της Βρέστης
Και πάνε να σαπίσουν μακριά
Μακριά πολύ μακριά απ΄ τη Βρέστη
Που απʼ αυτήν δεν μένει πια τίποτα.


* η Βρέστη (Brest) υπέστη καταστροφές απο πόλεμο με συνέπεια 100.000 νεκρούς

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

self-instructive depressing

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη self-instructive depressing
Ο self-instructive depressing αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 1,956 μηνύματα.

O self-instructive depressing έγραψε στις 02:14, 19-08-10:

#633
Ο κόκορας λαλεί μανιασμένα επάνω στον φράκτη
και πέφτει νεκρός απʼ την ομίχλη.
Ο νεοσσός σπάει το τσόφλι του
και κάνει τα πρώτα του βήματα τρικλίζοντας τρυφερά
στα μαλλιά μιας παράξενης γυναίκας που βρίσκονται απλωμένα στον κάμπο.
Και οι άνθρωποι αμέριμνοι διασκεδάζουν
στʼ ακρόχειλα της φωτεινής χαράδρας


πρωτότυπο κείμενο του ποιητή
@nt¤wnis|~|¤e

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

mindcircus

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη mindcircus
H mindcircus αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Μηχανικός αεροσκαφών . Έχει γράψει 4,632 μηνύματα.

H mindcircus Open Mind, Open Heart έγραψε στις 14:34, 30-08-10:

#634
Λουι Αραγκόν ( Louis Aragon)

Ποιητής του 20ου αι. Εδώ, ο Αραγκόν δηλώνει την αγάπη του για την πατρίδα και κυριώς για τους φίλους που έχασε, φίλους που είχε νεότερος και είχε γνωρίσει σα στρατιώτης. Συγκρίνει και τελικά ισοβαθμίζει την αγάπη αυτή με την αγάπη για μια γυναίκα. Οπως ο πόλεμος είναι δύσκολος και φέρει πόνο, έτσι και η ερωτική αγάπη φέρει πόνο. Ομως το βασικό είναι να αναγνωρίσουμε γρήγορα για να μην υπάρχει παρεξήγηση στίχου, οτι δεν δηλώνει απογοητευση το ποιήμά του, αλλά ως δηλωτικό, θεωρεί δεδομένο πως η αγάπη ετσι ειναι, c'est l'amour, il n'y a pas d'amour heureux (δεν υπαρχει αγάπη ευτυχισμένη). Υπαρχουν οι στιγμές ευτυχίας, απίθανο να ζήσει κανείς διαφορετικά, οφείλει να γίνεται αποδεκτό.
Συμφωνειτε/Διαφωνειτε, δεν χρειάζεται παρα μια καλή ανάγνωση παίρνοντας τροφή για σκέψη.

Προσωπικά, έχω ενστάσεις σε σημεία, αλλά είναι γεγονός πως με τους ποιητές το υποκειμενικό, σχεδόν πάντα, αποκτά μια διάσταση αντικειμενική.

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΓΑΠΗ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ


Τίποτα δε χαρίστηκε στον άνθρωπο ποτέ. Μηδέ η δύναμή του,
Μηδέ αδυναμία, μηδέ καρδιά. Κι όταν νομίζει πως
Τα χέριʼ ανοίγει, ο ίσκιος του είναι σωστός σταυρός
Και μνέσει μες τη χούφτα του της ευτυχίας του ο σποδός
Είναι μια προδοσία φριχτή κι αλλόκοτʼ η ζωή του.
Δεν υπάρχει αγάπη ευτυχισμένη.


Η ζωή του... Μοιάζει σε στρατιώτες με στολές
Μα δίχως όπλα, για έναν άγνωστο σκοπό ταγμένους.
Τι κι αν τους εύρης το πρωί ετοιμασμένους,
Αυτούς, οπού το βράδι θα τους δης αβέβαιους, νικημένους;
Πήτε μονάχα* η ζωή μου! Και βαστήχτε των δακρύων σας τις πηγές...
Δεν υπάρχει αγάπη ευτυχισμένη.

Ωραία μου αγάπη, καλή μου αγάπη, οδύνη και πλάνη,
Μαζί μου σέχω, μέσα μου, σαν πουλί πληγωμένο*
Κι όλοι γύρω μας βλέπουν μένα βλέμμα χαμένο,
Ξαναλέγοντας, πίσω μου, κάθε λόγο που είχα πλεγμένο
Στα μεγάλα τα μάτια σου- κι έχει τώρα πεθάνει...
Δεν υπάρχει αγάπη ευτυχισμένη.

Ο καιρός να μάθουμε να ζούμε έχει διαβεί...
Κλαίνε στην ένωσή τους οι καρδιές μας κάθε βράδι,
Για το σπαθί της δυστυχιάς που της χαράς το υφάδι
κόβει, για τις λύπες που πληρώνουν ένα χάδι,
Τα όσα δάκρυα για μια κιθάρας πνοή.
Δεν υπάρχει αγάπη ευτυχισμένη.

Δεν υπάρχει αγάπη, σαν κισσός στον πόνο να μη στρέφεται,
Δεν υπάρχει αγάπη που να μη σε πεθαίνει,
Δεν υπάρχει αγάπη που να μη σε μαραίνει,
Και της πατρίδας όχι πιότερο η αγάπη η βλογημένη
Δεν υπάρχει αγάπη που απʼ το κλάμα να μη θρέφεται.
Δεν υπάρχει αγάπη ευτυχισμένη.


(Louis Aragon, La Diane Francaise, Seghers 1946)

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη mindcircus : 30-08-10 στις 14:48.
1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

banis (manos)

Εκκολαπτόμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη banis
Ο manos αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 24 ετών . Έχει γράψει 108 μηνύματα.

O banis έγραψε στις 23:46, 30-08-10:

#635
Γιαννης ριτσος:ο ανθρωπος με το γαρυφαλο


Σήμερα τ στρατόπεδο σωπαίνει.
Σήμερα λιος τρέμει γκιστρωμένος στ σιωπ
πως τρέμει τ σακάκι το σκοτωμένου στ συρματόπλεγμα.
Σήμερα κόσμος εναι λυπημένος.
Ξεκρέμασαν μία μεγάλη καμπάνα κα τν κούμπησαν στ γ.
Μς στ χαλκό της καρδιοχτυπ ερήνη.
Σιωπή. κοστε τούτη τν καμπάνα.
Σιωπή. Ο λαο περνον σηκώνοντας στος μους τους
τ μέγα φέρετρο το Μπελογιάννη.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

mindcircus

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη mindcircus
H mindcircus αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Μηχανικός αεροσκαφών . Έχει γράψει 4,632 μηνύματα.

H mindcircus Open Mind, Open Heart έγραψε στις 08:33, 31-08-10:

#636
Αρχική Δημοσίευση από banis
Γιαννης ριτσος:ο ανθρωπος με το γαρυφαλο
Πολιτικό....
Βασικα, τι μου ρθε τωρα που το παρεθεσες, ειχε βγει μια ταινια, κυριολεκτική προπαγάνδα...απειχε πολυ απο το ιδιο το ποιημα και το ''περασμα'' του, αυτα κανουν μερικοι και χαλανε την αυθεντικοτητα
Τεσπα, το ποιημα δινει εικόνα για την εποχή και τον Μπελογιάννη, η τυπογραφική του ανάλυση αξίζει να παρατηρηθεί.
Ο Ριτσος εχει κανει κεντηματα με τις συνθεσεις του τις ποιητικες, απο τους κυριοτερους εκπροσωπους της ελλ. ποιησης

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

mindcircus

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη mindcircus
H mindcircus αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Μηχανικός αεροσκαφών . Έχει γράψει 4,632 μηνύματα.

H mindcircus Open Mind, Open Heart έγραψε στις 10:39, 31-08-10:

#637
Να κανω μια παρατηρηση? Κι αν σας φανει χρησιμη....
Μηπως να γραφαμε και 5 πραματα για τα ποιηματα που παραθετουμε? Οι αλληγοριες δεν ειναι παντοτε ευδιακριτες και καποιος που χει εντρυφησει απο λιγο εως βαθια στο ποιημα, θα ηταν πολυ ενδιαφερον να μας τοποθετει στο κλιμα... ε?

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Neraida (Bitch...)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Neraida
H Bitch... αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 5,918 μηνύματα.

H Neraida Twisted Mind... έγραψε στις 10:50, 31-08-10:

#638
Αρχική Δημοσίευση από mindcircus
Να κανω μια παρατηρηση? Κι αν σας φανει χρησιμη....
Μηπως να γραφαμε και 5 πραματα για τα ποιηματα που παραθετουμε? Οι αλληγοριες δεν ειναι παντοτε ευδιακριτες και καποιος που χει εντρυφησει απο λιγο εως βαθια στο ποιημα, θα ηταν πολυ ενδιαφερον να μας τοποθετει στο κλιμα... ε?
Δουλεια τσαμπε δεν κανω!
Οι αναλυσεις κοστιζουν

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

mindcircus

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη mindcircus
H mindcircus αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Μηχανικός αεροσκαφών . Έχει γράψει 4,632 μηνύματα.

H mindcircus Open Mind, Open Heart έγραψε στις 10:59, 31-08-10:

#639
Αρχική Δημοσίευση από Neraida
Δουλεια τσαμπε δεν κανω!
Οι αναλυσεις κοστιζουν
Αει μαρη Δε λεω κατεβατα, ετσι ενα προλογακι, μια εισαγωγουλα με χρονολογια, ποιητικη συλλογη και θεματικες να χουμε μια μικρη ιδεα ετσι ωστε αν σε καποιον του κεντρισει το ενδιαφερον να ψαχτει μονος του αργοτερα.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Katri_Marcell

Νεοφερμένος

Το avatar του χρήστη Katri_Marcell
H Katri_Marcell αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 24 ετών . Έχει γράψει 9 μηνύματα.

H Katri_Marcell Teri I miss you!!! έγραψε στις 14:32, 31-08-10:

#640
Εκει στο δρομο...Εκει που ο πονος ξεβραζει την πνοη σου...
εκει στα φωτα...Εκει θα δεις ποσο μαυρη ειναι η ψυχη σου...
Αλλιωτικος αισθανεσαι και μονος...Εκει που τα ματια σου συναντησε ο φθονος...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Katri_Marcell

Νεοφερμένος

Το avatar του χρήστη Katri_Marcell
H Katri_Marcell αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 24 ετών . Έχει γράψει 9 μηνύματα.

H Katri_Marcell Teri I miss you!!! έγραψε στις 14:34, 31-08-10:

#641
Αυτο το εγραψα για μια παλια μου φιλη...και το ποιημα αυτο λοιπον λιγο πολυ εκφραζει το τι εφταιξε!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 3,608 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 10:19, 02-09-10:

#642
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ(ΙΔΙΩΝΥΜΟ)


…τραλαλάμ… τραλαλάμ τι ώρα να ’ναι
όλη τη νύχτα χτύπαγα το κουδούνι σου
μα δεν ήσουνα πάνω.
Μη σε νοιάζει… όταν ο κόσμος περνούσε
έκανα πως ψάχνω την τσάντα μου. Ξέρω ’γώ…
έτσι έκανα πάντα
Δεν ήτανε τίποτα σοβαρό δεν ήθελα να σε τρομάξω πάλι
ήθελα μονάχα να σου πω να πάμε να παίξουμε.
Από την άλλη μεριά δεν περνάν αυτοκίνητα
αλήθεια σου λέω
μονάχα καρότσια την πρωτομαγιά κι ακόμα
είναι Νοέμβρης
πάρε αν θες και τ’ άλλα παιδιά μην τους αφήσουμε γέρους
πίσω απ’ το ταχυδρομείο – σκύψε να σου πω –
είναι μια ξύλινη γέφυρα που ενώνει τ’ αστέρια
άμα με πάρεις καβάλα στους ώμους σου
θα κατεβάσω μερικά.
Αν έχεις δουλειά αυτό τον καιρό δεν πειράζει.
Πάμε μια άλλη φορά.
Μόνο μη βγεις, να κοιμηθείς νωρίς
να ξεκινήσουμε πρωί
πριν βγει ο ήλιος
Πριν, πιο πριν, τότε που βγαίνουνε οι αθλητικές
εφημερίδες
Αν θες είναι καλύτερα – καλύτερο –
να κοιμηθούμε αγκαλιά
δε θα βήχω τη νύχτα
δε θα τραβάω τα σεντόνια
θα λουστώ
θα ’μια φρόνιμη
ακούνητη
θα ’μαι σαν πεθαμένη
μη με ξεχάσεις όμως το πρωί
γιατί έχω ακούσει πολλούς ανθρώπους έτσι
που το ’καναν για να μην ενοχλούν τους δίπλα
ή κι έτσι γι’ αστείο
και δεν ξαναξυπνήσανε
κι ούτε που παίξανε
ποτέ.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Madrugada*

Δραστήριο Μέλος

Το avatar του χρήστη Madrugada*
H Madrugada* αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 385 μηνύματα.

H Madrugada* together we stand, divided we fall έγραψε στις 04:08, 16-09-10:

#643


Νικηφόρος Βρεττάκος - Το παιδί με τη σάλπιγγα

Αν μπορούσες να ακουστείς
θα σου έδινα την Ψυχή μου
να την πας ως την άκρη του Κόσμου.

Να την κάνεις περιπατητικό αστέρι,
ή ξύλα αναμμένα για τα Χριστούγεννα
στο τζάκι του Νέγρου,
ή του Έλληνα χωρικού.

Να την κάμεις ανθισμένη μηλιά
στα παράθυρα των φυλακισμένων..

Εγώ μπορεί να μην υπάρχω ως αύριο.

Αν μπορούσες να ακουστείς
θα σου έδινα την Ψυχή μου
να την κάνεις τις νύχτες
ορατές νότες, έγχρωμες,
στον αέρα του κόσμου...

Να την κάνεις
αγάπη!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Madrugada*

Δραστήριο Μέλος

Το avatar του χρήστη Madrugada*
H Madrugada* αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 385 μηνύματα.

H Madrugada* together we stand, divided we fall έγραψε στις 05:41, 16-09-10:

#644
Ώστε θέλεις να γίνεις συγγραφέας;

αν δεν ξεχύνεται από μέσα σου
ενάντια σ' όλα τ' άλλα,
μην το κάνεις.
αν δεν έρχεται, χωρίς καν να το 'χεις ζητήσει, από την
καρδιά σου και το μυαλό σου και το στόμα σου
και τα σπλάχνα σου,
μην το κάνεις.
αν χρειάζεται να κάτσεις για ώρες
κοιτάζοντας την οθόνη του υπολογιστή σου
ή να καμπουριάζεις πάνω από τη
γραφομηχανή σου
ψάχνοντας για τις λέξεις,
μην το κάνεις.
αν το κάνεις για τα λεφτά ή
τη δόξα,
μην το κάνεις.
αν το κάνεις γιατί θέλεις
γυναίκες στο κρεβάτι σου,
μην το κάνεις.
αν χρειάζεται να κάθεσαι και
να γράφεις ξανά και ξανά τα ίδια,
μην το κάνεις.
αν σου είναι δύσκολο και μόνο να σκέφτεσαι ότι θα το κάνεις,
μην το κάνεις.
αν προσπαθείς να γράψεις σαν κάποιον
άλλο,
καλύτερα ξέχνα το.

αν χρειάζεται να περιμένεις μέχρι να ουρλιάξει από
μέσα σου,
τότε περίμενε υπομονετικά.
κι αν δεν ουρλιάξει ποτέ από μέσα σου,
κάνε κάτι άλλο.
αν πρέπει πρώτα να το διαβάσεις στη γυναίκα σου
ή στη φιλενάδα ή στον φίλο σου
ή στους γονείς σου ή σε οποιονδήποτε,
τότε δεν είσαι έτοιμος.

μην είσαι σαν τόσους άλλους συγγραφείς,
μην είσαι σαν τόσες άλλες χιλιάδες
ανθρώπους που αυτοαποκαλούνται συγγραφείς,
μην είσαι πληκτικός και βαρετός και
ξιπασμένος, μην κατατρώγεσαι από την αυτο-
λατρεία σου.
οι βιβλιοθήκες του κόσμου
χασμουριούνται
από τη νύστα
μπροστά στο είδος σου.
μην προσθέτεις σε αυτό.
μην το κάνεις.
αν δεν βγαίνει από
την ψυχή σου σαν ρουκέτα,
αν το να μείνεις ήσυχος δεν
σε φέρνει στην τρέλα ή
την αυτοκτονία ή τον φόνο,
μην το κάνεις.
αν ο μέσα σου ήλιος
δεν σου καίει τα σπλάχνα,
μην το κάνεις.

όταν θα 'ναι στ' αλήθεια η ώρα,
και αν είσαι ο εκλεκτός,
θα συμβεί από
μόνο του και θα συνεχίσει να συμβαίνει
μέχρι που θα πεθάνεις ή που θα πεθάνει μέσα σου
αυτό.
δεν υπάρχει άλλο τρόπος.
και ποτέ δεν υπήρξε.

Charles Bukowski

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Isiliel (Φεγγάρω)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Isiliel
H Φεγγάρω αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 9,802 μηνύματα.

H Isiliel Salus populi suprema lex esto έγραψε στις 10:44, 17-09-10:

#645
Καβαφικό σχόλιο για τη... σημερινή Ελλάδα, από το blog της Παραγράφου:

Εν μεγάλη Eλληνική αποικία, 200 π.X.

Ότι τα πράγματα δεν βαίνουν κατʼ ευχήν στην Aποικία
δεν μένʼ η ελαχίστη αμφιβολία,
και μʼ όλο που οπωσούν τραβούμʼ εμπρός,
ίσως, καθώς νομίζουν ουκ ολίγοι, να έφθασε ο καιρός
να φέρουμε Πολιτικό Aναμορφωτή.


Όμως το πρόσκομμα κʼ η δυσκολία
είναι που κάμνουνε μια ιστορία
μεγάλη κάθε πράγμα οι Aναμορφωταί
αυτοί. (Ευτύχημα θα ήταν αν ποτέ
δεν τους χρειάζονταν κανείς.) Για κάθε τι,
για το παραμικρό ρωτούνε κʼ εξετάζουν,
κʼ ευθύς στον νου τους ριζικές μεταρρυθμίσεις βάζουν,
με την απαίτησι να εκτελεσθούν άνευ αναβολής.


Έχουνε και μια κλίσι στες θυσίες.
Παραιτηθείτε από την κτήσιν σας εκείνη·
η κατοχή σας είνʼ επισφαλής:
η τέτοιες κτήσεις ακριβώς βλάπτουν τες Aποικίες.
Παραιτηθείτε από την πρόσοδον αυτή,
κι από την άλληνα την συναφή,
κι από την τρίτη τούτην: ως συνέπεια φυσική·
είναι μεν ουσιώδεις, αλλά τί να γίνει;
σας δημιουργούν μια επιβλαβή ευθύνη.


Κι όσο στον έλεγχό τους προχωρούνε,
βρίσκουν και βρίσκουν περιττά, και να παυθούν ζητούνε·
πράγματα που όμως δύσκολα τα καταργεί κανείς.


Κι όταν, με το καλό, τελειώσουνε την εργασία,
κι ορίσαντες και περικόψαντες το παν λεπτομερώς,
απέλθουν, παίρνοντας και την δικαία μισθοδοσία,
να δούμε τι απομένει πια, μετά
τόση δεινότητα χειρουργική.—


Ίσως δεν έφθασεν ακόμη ο καιρός.
Να μη βιαζόμεθα· είνʼ επικίνδυνον πράγμα η βία.
Τα πρόωρα μέτρα φέρνουν μεταμέλεια.
Έχει άτοπα πολλά, βεβαίως και δυστυχώς, η Aποικία.
Όμως υπάρχει τι το ανθρώπινον χωρίς ατέλεια;
Και τέλος πάντων, να, τραβούμʼ εμπρός.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

lacky (Tουλίπα)

Εκκολαπτόμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη lacky
H Tουλίπα αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 128 μηνύματα.

H lacky deep in dreams!! έγραψε στις 12:47, 17-09-10:

#646
Κ. Καβάφης- Μια νύχτα

Η κάμαρα ήταν πτωχική και πρόστυχη,
κρυμμένη επάνω από την ύποπτη ταβέρνα.
Απ' το παράθυρο φαίνονταν το σοκάκι,
το ακάθαρτο και το στενό. Από κάτω
ήρχονταν η φωνές κάτι εργατών
που έπαιζαν χαρτιά και που γλεντούσαν.

Κ' εκεί στο λαϊκό, το ταπεινό κρεββάτι
είχα το σώμα του έρωτος, είχα τα χείλη
τα ηδονικά και ρόδινα της μέθης -
τα ρόδινα μιας τέτοιας μέθης, που και τώρα
που γράφω, έπειτ' από τόσα χρόνια!,
μες στο μονήρες σπίτι μου, μεθώ ξανά.


Ξεχωρίζω τα σε bold!!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

venividivici

Τιμώμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη venividivici
H venividivici αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 18,550 μηνύματα.

H venividivici έγραψε στις 17:32, 17-09-10:

#647
Γεώργιος Δροσίνης

Τὰ πρωτοβρόχια

Μὲ τὰ πρωτοβρόχια θἄρθουν τὰ μηνύματα
τοῦ χειμώνα: τὸ ποτάμι θὰ θολώσει,
θὰ τριζοβολοῦν ξερὰ τὰ πλατανόφυλλα
θὰ κρυώσει ἡ νύχτα καὶ θὰ μεγαλώσει.
Θὰ δροσοσταλάζουν κόκκινα τὰ κούμαρα,
κυκλαμιὲς θ᾿ ἀνθοῦν στὸ χῶμα ταίρια ταίρια,
θὰ καπνίζουν σφαλιστὰ τὰ χωριατόσπιτα
καὶ θ᾿ ἀρχίσουν τὰ σπιτιάτικα νυχτέρια.
Θὰ σωπάσει ὁ τζίτζικας κι ἑτοιμοτάξιδα
γι᾿ ἄλλων τόπων ἄνοιξη, μακριὰ ἀπ᾿ τὰ χιόνια
βράδυ βράδυ ὡς τὰ μεσούρανα θὰ χύνονται
μαῦροι φτερωτοὶ σταυροὶ τὰ χελιδόνια.
Ὦ χαρά μας! τὸ χειμώνα θὰ προσμένομε,
δίχως πάγους καὶ χιονιὲς νὰ φοβηθοῦμε:
τὴ ζωή μας τὸ στερνὸ ταξίδι ἐκάναμε
καὶ τὴν ἄνοιξη ἄλλων τόπων δὲν ποθοῦμε.

οι ποιητές των παιδικών μας χρόνων

Ὁ Ἥλιος καὶ ὁ Ἀέρας

Ὁ Ἀέρας θύμωσε,
μὲ τὸν Ἥλιο μάλωσε.
Ὁ Ἀέρας ἔλεγε:
– Εἶμαι δυνατότερος!
Καὶ ὁ Ἥλιος ἔλεγε:
– Σὲ περνῶ στὴ δύναμη!Ἕνας γέρος γεωργὸς
μὲ τὴ μαύρη κάπα του
στὸ χωράφι πήγαινε.
Ὁ Ἀέρας λάλησε:
– Ὅποιος ἔχει δύναμη
παίρνει ἀπὸ τὸν γέροντα
τὴ χονδρὴ τὴν κάπα του!
Φύσησε, ξεφύσησεν,
ἔσκασε στὸ φύσημα,
ἄδικος ὁ κόπος του.
Κρύωσεν ὁ γέροντας
καὶ διπλὰ τυλίχθηκε
στὴ χονδρὴ τὴν κάπα του.
Μὰ κι ὁ Ἥλιος λάλησε:
– Ὅποιος ἔχει δύναμη
παίρνει ἀπὸ τὸ γέροντα
τὴ χονδρὴ τὴν κάπα του!
Ἔφεξεν ὁλόλαμπρος,
καλοσύνη σκόρπισε,
κι ἔβγαλεν ὁ γέροντας
τὴ χονδρὴ τὴν κάπα του.
Πάλι ξαναλάλησε:
– Ἄκουσε καὶ μάθε το,
σὲ περνῶ στὴ δύναμη,
γιατὶ πᾶς μὲ τὸ κακὸ
κι ἐγὼ πάω μὲ τὸ καλό!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 3,608 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 01:32, 29-09-10:

#648
Νότης Γέροντας, Υβριστική Ωδή


Εμείς δεν πολεμήσαμε
μα κάρφωσαν τον πόλεμο
στις πιο απίθανες σπηλιές του οργανισμού μας
ένα τανκ έρπει στα γενετήσια συμπραττόμενα
τα αιδοία έγιναν κρατήρες που άνοιξαν οι νάρκες
η ουρήθρα έγινε ο τηλεθεατής ενός υποβρύχιου αεροπλάνου

Εμείς δεν πολεμήσαμε
μα έχυσαν την έρημο στα μακαρόνια μας
οι διοικητές των σούπερ μάρκετ φόρεσαν πολιτικά
ο αρακάς τρώγεται ή εκτοξεύεται
οι δρόμοι της πρωτεύουσας ανακατασκευάστηκαν στο διάστημα
για να μπορούν να μας πυροβολούν από ψηλά

Εμείς δεν πολεμήσαμε
όμως από τα ταβάνια μας στάζει αίμα
ένας μεταφυσικός ξυλοδαρμός περιβάλλει την αύρα μας
λέρωσαν το χιόνι και έριξαν στην κατάψυξη εκρηκτικά ψάρια
η γρια που πουλάει φιστίκια στο δρόμο
είναι γυναίκα του μεσίτη που θέλει να πουλήσει τον πλανήτη

Εμείς δεν πολεμήσαμε
γιατί έχουμε ειρήνη
που είναι ντυμένη σκόνη στα σκοτάδια της κουζίνας
και άλλοτε κρύβεται και ψήνεται στη σχάρα
μεταμφιεσμένη σαν αδελφοσύνη
και άλλοτε μπλε σκαραβαίος ανάμεσα στα μαχαιροπήρουνα

Εμείς δεν πολεμήσαμε
κάθε μπαλκόνι έχει ένα πεζοναύτη που φυλάει τα σύνορα
και ειρηνικά τμήματα πάνοπλου στρατού
ποτίζουν τις γλάστρες στις πολυκατοικίες
όπου φυτρώνουν λουλούδια θεσπέσια λουλούδια
απλώνουν τις φαρμακερές ρίζες τους και κατατρώγουν το τσιμέντο

Εμείς δεν πολεμήσαμε
και ο άναρθρος λόγος του εναέριου σκυλόψαρου
που σου ξεκολλάει το δέρμα άγαρμπο χάδι
βγάζοντας τα έντερα ξεκοιλιάζοντάς σε
λουρίδες λουρίδες σαν ένδοξη σημαία των πεδίων
με μια γαλανόλευκη νεκροκεφαλή πειρατικού πλοίου της δικαιοσύνης

Εμείς δεν πολεμήσαμε
το αλφάβητο έγινε ένας ύπουλος μηχανισμός ισότητας
που προστατεύει από το κρύο τη βροχή τον κεραυνό και τις πλημμύρες
εκθέτοντάς σε στη χαοτική συνύπαρξη με τον άφαντο Άλλον
ενώ τα χελιδόνια προσπαθούν να κλαδέψουν τις στέγες των νοσοκομείων
και να φάνε τις πλάκες των τάφων γιατί δεν υπάρχουν ούτε άρρωστοι ούτε νεκροί

Εμείς δεν πολεμήσαμε
γιατί μόνο στον έρωτα μπορούμε να βάλουμε σταυρό στα ψηφοδέλτια
μασκαρεμένος σε κάτι το έναστρο σαν πορνογαλαξίας
γιατί πάντα είναι Απόκριες πάντα είναι ειρήνη
και ο γύφτος χτυπά τρελά δαιμονισμένα χαρούμενα ασταμάτητα
μέχρι να σκάσει η αρκούδα να σωριαστεί ξέχειλη από ελευθερία
το ντέφι του

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

venividivici

Τιμώμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη venividivici
H venividivici αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 18,550 μηνύματα.

H venividivici έγραψε στις 12:23, 29-09-10:

#649
Η Μπαλάντα της Εξωτερικής Ζωής
Hugo Von Hofmannsthal

Και μεγαλώνουνε παιδιά με μάτια
βαθιά, κι αθώα· γερνάνε και πεθαίνουν.
Κι οι άνθρωποι τον δρόμο τους βαδίζουν.

Και πάλι οι αγίνωτοι καρποί γλυκαίνουν
και πέφτουν σαν νεκρά πουλιά στο χώμα
και λίγες μέρες μένουν και πικραίνουν.

Κι ακόμα πνέει ο άνεμος κι ακόμα
λέμε κι ακούμε λόγια ειπωμένα
κι ορμή και κόπο νιώθουμε στο σώμα.

Και δρόμοι παν στη χλόη, και τόποι ολοένα
με δέντρα, λίμνες, φώτα μας ξαφνιάζουν
και μέρη αλλού νεκρά και ξεραμένα.

Γιατί όλοι οι τόποι γίναν; Και δεν μοιάζουν
ο ένας στον άλλον; Κι είναι αμέτρητοι άλλοι;
Γιατί τα γέλια μας σε δάκρυα αλλάζουν;

Και τι όλα αυτά μας ωφελούνε πάλι
αφού γυρνάμε σ’ άσκοπη πορεία
κι είμαστε αιώνια μόνοι και μεγάλοι;

Κι αν είδαμε όμοια τέτοια τι μας μέλλει;
Μα λέει πολλά αυτός που λέει ‘βραδιάζει’
λέξη που θλίψη στάζει και πικρία

καθώς βαρύ απ’ τις κερήθρες μέλι.


από την ιστοσελίδα http://poeticanet.com/

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

evangeline (Εύη)

Δραστήριο Μέλος

Το avatar του χρήστη evangeline
H Εύη αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 23 ετών , επαγγέλεται Μαθητής/τρια και μας γράφει απο Ηράκλειο (Αττική). Έχει γράψει 174 μηνύματα.

H evangeline . έγραψε στις 20:05, 29-09-10:

#650
IF.....

IF you can keep your head when all about you
Are losing theirs and blaming it on you,
If you can trust yourself when all men doubt you,
But make allowance for their doubting too;
If you can wait and not be tired by waiting,
Or being lied about, don't deal in lies,
Or being hated, don't give way to hating,
And yet don't look too good, nor talk too wise:
If you can dream - and not make dreams your master;
If you can think - and not make thoughts your aim;
If you can meet with Triumph and Disaster
And treat those two impostors just the same;
If you can bear to hear the truth you've spoken
Twisted by knaves to make a trap for fools,
Or watch the things you gave your life to, broken,
And stoop and build 'em up with worn-out tools:

If you can make one heap of all your winnings
And risk it on one turn of pitch-and-toss,
And lose, and start again at your beginnings
And never breathe a word about your loss;
If you can force your heart and nerve and sinew
To serve your turn long after they are gone,
And so hold on when there is nothing in you
Except the Will which says to them: 'Hold on!'

If you can talk with crowds and keep your virtue,
' Or walk with Kings - nor lose the common touch,
if neither foes nor loving friends can hurt you,
If all men count with you, but none too much;
If you can fill the unforgiving minute
With sixty seconds' worth of distance run,
Yours is the Earth and everything that's in it,
And - which is more - you'll be a Man, my son!


αν και δεν θεωρώ τα αγγλικά ποιητική γλώσσα αυτό το ποίημα μ' αρέσει πολύ!!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση
Απάντηση στο θέμα

Χρήστες

  • Τα παρακάτω 0 μέλη και 1 επισκέπτες διαβάζουν μαζί με εσάς αυτό το θέμα.
     
  • (View-All Tα παρακάτω 4 μέλη διάβασαν αυτό το θέμα τις τελευταίες 30 μέρες:
    alcyone, El Salazar, Kougami, ΙΑΝΟΥΣ

Μοιραστείτε το

...με ένα φίλο

...με πολλούς φίλους