Το e-steki είναι μια από τις μεγαλύτερες ελληνικές διαδικτυακές κοινότητες με 78,817 εγγεγραμμένα μέλη και 3,055,213 μηνύματα σε 93,258 θέματα. Αυτή τη στιγμή μαζί με εσάς απολαμβάνουν το e-steki άλλα 914 άτομα.

Καλώς ήρθατε στο e-steki.

Εγγραφή Βοήθεια

Μοιραζόμαστε ποιήματα

diotima

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη diotima
Ο diotima αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 2,162 μηνύματα.

O diotima έγραψε στις 00:15, 28-04-11:

#851
THE SADNESS OF THE MOON

by: Charles Baudelaire

HE Moon more indolently dreams to-night
Than a fair woman on her couch at rest,
Caressing, with a hand distraught and light,
Before she sleeps, the contour of her breast.

Upon her silken avalanche of down,
Dying she breathes a long and swooning sigh;
And watches the white visions past her flown,
Which rise like blossoms to the azure sky.

And when, at times, wrapped in her languor deep,
Earthward she lets a furtive tear-drop flow,
Some pious poet, enemy of sleep,

Takes in his hollow hand the tear of snow
Whence gleams of iris and of opal start,
And hides it from the Sun, deep in his heart.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

D_G (Δημήτρης)

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη D_G
Ο Δημήτρης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 1,759 μηνύματα.

O D_G έγραψε στις 16:59, 28-04-11:

#852

Αποσπάσματα Γεωργίου Σουρή, επίκαιρα όσο ποτέ, στην εποχή του ΔΝΤ

Και ψωμοτύρι και για καφέ
το «δε βαριέσαι» κι «ωχ αδερφέ».
Ωσάν πολίτης, σκυφτός ραγιάς
σαν πιάσει πόστο: δερβεναγάς.

Θέλει ακόμα - κι αυτό είναι ωραίο -
να παριστάνει τον Ευρωπαίο.
Στα δυο φορώντας τα πόδια πού ’χει
στό ’να λουστρίνι, στ’ άλλο τσαρούχι.

* * *

Ποιος είδε κράτος λιγοστό
σ᾿ όλη τη γη μοναδικό,
εκατό να εξοδεύει
και πενήντα να μαζεύη;

Να τρέφει όλους τους αργούς,
να'χει επτά Πρωθυπουργούς,
ταμείο δίχως χρήματα
και δόξης τόσα μνήματα;

Να'χει κλητήρες για φρουρά
και να σε κλέβουν φανερά,
κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε
τον κλέφτη να γυρεύουνε;

* * *

Κλέφτες φτωχοί και άρχοντες με άμαξες και άτια,
κλέφτες χωρίς μία πήχη γη και κλέφτες με παλάτια,
ο ένας κλέβει όρνιθες και σκάφες για ψωμί
ο άλλος το Έθνος σύσσωμο για πλούτη και τιμή.

* * *

Όλα σ᾿ αυτή τη γη μασκαρευτήκαν
ονείρατα, ελπίδες και σκοποί,
οι μούρες μας μουτσούνες εγινήκαν
δεν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.

* * *

Χαρά στους χασομέρηδες! χαρά στους αρλεκίνους!
σκλάβος ξανάσκυψε ο ρωμιός και δασκαλοκρατιέται.

* * *

Δυστυχία σου Ελλάς, με τα τέκνα που γεννάς.
Ω Ελλάς, Ηρώων χώρα, τί γαϊδάρους βγάζεις τώρα;

* * *

Γι’ αυτό το κράτος, που τιμά τα ξέστρωτα γαϊδούρια,
σικτίρ στα χρόνια τα παλιά, σικτίρ και στα καινούργια!

* * *

Και των σοφών οι λόγοι θαρρώ πώς είναι ψώρα,
πιστός εις ό,τι λέγει κανένας δεν εφάνη...
αυτός ο πλάνος κόσμος και πάντοτε και τώρα,
δεν κάνει ό,τι λέγει, δεν λέγει ό,τι κάνει.

* * *

Σουλούπι, μπόϊ, μικρομεσαίο,
ύφος του γόη, ψευτομοιραίο.
Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,
λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.

Σπαθί αντίληψη, μυαλό ξεφτέρι,
κάτι μισόμαθε κι όλα τα ξέρει.
Κι από προσπάππου κι από παππού
συγχρόνως μπούφος και αλεπού.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

ShatteredIce

Πολύ δραστήριο μέλος

Το avatar του χρήστη ShatteredIce
H ShatteredIce αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 556 μηνύματα.

H ShatteredIce Out from Under έγραψε στις 17:05, 28-04-11:

#853
Μπορεί να είναι τραγούδι αλλά μοιάζει με ποίημα και είναι πολύ όμορφο...

Αλκίνοος Ιωαννίδης
Όνειρο ήτανε


Ο ουρανός ανάβει τα φώτα
τίποτα πια δεν θα 'ναι όπως πρώτα
Ξημέρωσε πάλι

Ξυπνάω στο φως τα μάτια ανοίγω για λίγο νεκρός χαμένος για λίγο
Ξημέρωσε πάλι

Κι έχεις χαθεί μαζί με τον ύπνο μαζί με του ονείρου τον πολύχρωμο κύκνο
Μην ξημερώνεις ουρανέ

Άδεια η ψυχή μου το δωμάτιο άδειο κι από τo όνειρό μου ακούω καθάριο
Το λυγμό σου να λέει όνειρο ήτανε, όνειρο ήτανε

Θα ξαναρθείς μόλις νυχτώσει
και τ' όνειρο πάλι την αλήθεια θα σώσει
Θα 'μαι κοντά σου

Μόνο εκεί σε βλέπω καλή μου
εκεί ζυγώνεις κι ακουμπάς τη ψυχή μου
Με τα φτερά σου

Μα το πρωί χάνεσαι φεύγεις ανοίγω τα μάτια κι αμέσως πεθαίνεις
Μην ξημερώνεις ουρανέ

Άδεια η ψυχή μου...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

ἅλς

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη ἅλς
Ο ἅλς αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Μας γράφει απο Πειραιάς (Αττική). Έχει γράψει 2,084 μηνύματα.

O ἅλς Παυση πλου σε αυτη τη θαλασσα .... έγραψε στις 20:54, 28-04-11:

#854
Ακούς τον ήλιο;
Δημήτρης Χριστοδούλου


Ακούς τον ήλιο; Πέρα γυρίζει,
παίρνει το αίμα μου και πάει μακριά
μ' άγνωστα βήματα η νύχτα αρχίζει
κι η μέρα αμίλητη πέρα περνά.

Κύμα μου έφυγες πας για τη νύχτα

δέντρο ξεχάστηκες σ' άλλη στεριά,
πάρε τα χέρια μου στη νύχτα ρίχτα
τραγούδια κι όνειρο κι άδεια χαρτιά.

Ακούς τον ήλιο; Πέρα γυρίζει,

παίρνει το αίμα μου και πάει μακριά
μ' άγνωστα βήματα η νύχτα αρχίζει
κι η μέρα αμίλητη πέρα περνά.

Κύμα μου έφυγες τι να φιλήσω;

Πάγωσ' η θάλασσα, πάει η στεριά
τρέμει η ώρα μου τι να ρωτήσω;
Μνήμη μου χάθηκες μες στα βαθιά.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Isiliel (Φεγγάρω)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Isiliel
H Φεγγάρω αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 9,802 μηνύματα.

H Isiliel Salus populi suprema lex esto έγραψε στις 00:28, 29-04-11:

#855

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

ShatteredIce

Πολύ δραστήριο μέλος

Το avatar του χρήστη ShatteredIce
H ShatteredIce αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 556 μηνύματα.

H ShatteredIce Out from Under έγραψε στις 18:26, 29-04-11:

#856
ΑΝ...

Του Κίπλιγκ

Αν να κρατάς μπορείς το λογικό σου όταν γύρο σου όλοι
το ' χουνε χαμένο και ρίχνουνε γι' αυτό το φταίξιμο σε σένα,
Αν να εμπιστεύεσαι μπορείς τον εαυτό σου,
όταν για σένα αμφιβάλλουν όλοι, αλλά να βρίσκεις ελαφρυντικά ακόμα και για την αμφιβολία τους αυτή,
Αν να προσμένεις το μπορείς δίχως από την προσμονή ετούτη ν' αποσταίνεις,
ή Αν και σε συκοφαντούν εσύ να μη βυθίζεσαι στο ψέμα,
ή Αν και σε μισούν το μίσος μέσα σου να μην αφήσεις να φουντώνει,
κι ωστόσο να μην δείχνεσαι πάρα πολύ καλός κι ούτε με πάρα πολλή σοφία να μιλάς,

Αν να ονειρεύεσαι μπορείς δίχως το όνειρο να κάνεις δάσκαλό σου,
Αν να στοχάζεσαι μπορείς δίχως να κάνεις το στοχασμό σκοπό σου,
Αν το μπορείς το Θρίαμβο και την Καταστροφή να αντικρίσεις
και σε αυτούς τους δυο αγύρτες όμοια να φερθείς,
Αν να ακούς αντέχεις την αλήθεια που εσύ είχες ειπωμένη
από πανούργους νοθευμένη ώστε παγίδα για τους άμυαλους να γίνει,
ή να θεωρείς όλα αυτά οπού 'χεις της ζωή σου αφιερώσει, τσακισμένα,
και πάλι ν' αρχινάς να τα στυλώνεις με εργαλεία φαγωμένα,

Αν να στοιβάζεις το μπορείς σ' ένα σωρό όλα εκείνα που 'χεις κερδισμένα.
Και όλα να τα παίξεις κορόνα γράμματα μεμιάς,
και να χάσεις, και κείθε που έχεις ξεκινήσει πάλι ν' αρχινήσεις
κι ούτε μπορείς καρδιά και νεύρα και μυώνες ν' αναγκάσεις
πάλι να σου δουλέψουνε κι ας είναι από καιρό αφανισμένα,
κι έτσι ολόρθος να κρατιέσαι μόλο που τίποτα
δε έχει μέσα σου απομείνει
εξόν από τη θέληση που τους μηνά: «Βαστάτε!»

Αν να μιλάς μπορείς με το λαό κι ωστόσο να κρατάς την αρετή σου,
με βασιλιάδες όντας μη χάνοντας το απλό το φέρσιμό σου,
Αν μήτε εχθροί μήτε και φίλοι ακριβοί μπορούν να σε πληγώσουν,
Αν όλοι οι άνθρωποι σε λογαριάζουν, όμως πάρα πολύ κανένας,
Αν το μπορείς την ώρα που ο θυμός σου θέλει να ξεσπάσει να κρατηθείς νηφάλιος
και την γαλήνη σου την πρώτη να ξαναβρείς, δικιά σου τότε θα ' ναι η Γη
με όλα εκείνα τα πλούτη και τα αγαθά και τότε
Άνθρωπος σωστός τότε θε να 'σαι, γιε μου!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

_Ηρώ_

Δραστήριο Μέλος

Το avatar του χρήστη _Ηρώ_
H _Ηρώ_ αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Σκηνοθέτης . Έχει γράψει 257 μηνύματα.

H _Ηρώ_ έγραψε στις 12:55, 30-04-11:

#857
Το κοράκι-Έντγκαρ Άλλαν Πόε

Κάποια ζοφερά μεσάνυχτα,στοχαζόμουν,αδύναμος,αποκαμωμένος,
Σε ένα αλλόκοτο,σπάνιο βιβλίο με ξεχασμένη,απόκρυφη γνώση,-
Νύσταζα,μισοκοιμόμουν,χτυπήματα ελαφρά,ακούστηκαν ξαφνικά,
Κάποιος χτυπά,χτυπά του δωματίου μου την πόρτα απαλά.
<<Κάποιος επισκέπτης,>>ψιθύρισα,<<χτυπά του δωματίου μου την πόρτα-
Αυτό είναι μοναχά.>>

Αχ!Θυμάμαι καθαρά,ήταν ανεμόδαρτος Δεκέμβρης,
Κάθε έρημο κάρβουνο που ξεψυχούσε,άφηνε το πνεύμα του στο πάτωμα.
Ανυπόμονα λαχταρούσα την αυγή-Μάταια στα βιβλία
Παρηγοριά αναζητούσα,για τον πόνο-τον πόνο για το χαμό της Λεονόρας-
Για το έξοχο λαμπερό κορίτσι που οι άγγελοι λένε Λεονόρα-
Ανείπωτο είναι εδώ πια.

Κάθε πορφυρής κουρτίνας το μεταξένιο,περίλυπτο,απρόσμενο θρόισμα,
Με ανατρίχιαζε-με γέμιζε φανταστικούς φόβους που δεν είχα ξανανιώσει.
Για να ηρεμήσω τους χτύπους της καρδιάς μου,στεκόμουν και ξανάλεγα:
<<Κάποιος επισκέπτης να 'μπει εκλιπαρεί,απ' του δωματίου μου την πόρτα--
Επισκέπτης αργινός να 'μπει εκλιπαρεί,απ' του δωματίου μου την πόρτα.
Αυτό είναι μοναχά.>>

Γρήγορα αναθάρρεψε η ψυχή μου,χωρίς δισταγμό,
<<Κύριε,>>είπα,<<ή Κυρία,τη συγχώρεσή σας ειλικρινά παρακαλώ,
Μα αλήθεια ήμουν μισοκοιμισμένος και χτυπήσατε απαλά,τόσο απαλά
Τόσο δειλά χτυπήσατε,χτυπήσατε στου δωματίου μου την πόρτα,
Που δεν ήμουν σίγουρος πως σας άκουσα>>-άνοιξα διάπλατα την πόρτα-
Σκοτάδι είναι μοναχά.

Μέσα στο σκοτάδι κοιτούσα,για ώρα στεκόμουν,αναρωτιόμουν,φοβόμουν,
Αμφέβαλα,ονειρευόμουν όνειρα που θνητοί ποτέ πριν δεν τόλμησαν να ονειρευτούν.
Μα ήταν η σιωπή αδιατάρακτη,η γαλήνη τίποτα δεν μαρτυρούσε,
Η μόνη λέξη που ειπώθηκε ήταν η ψιθυριστή λέξη,<<Λεονόρα!>>
Αυτό ψιθύρισα,ο αντίλαλος μουρμούρισε απατώντας τη λέξη,<<Λεονόρα!>>-
Αυτό είπε μοναχά.

Γύρισα πίσω στο δωμάτιο,μέσα μου φλεγόταν η ψυχή μου,
Σύντομα ξανάκουσα χτύπημα πιο δυνατό από πριν.
<<Σίγουρα,>>είπα,<<σίγουρα είναι κάτι στου παραθύρου μου τις γρίλιες.
Ας δω,λοιπόν,τι βρίσκεται εκεί,το μυστήριο να λύσω-
Ας ηρεμήσω την καρδιά μου μια στιγμή,το μυστήριο να λύσω-
Αέρας είναι μοναχά.>>

Άνοιξα το παραθυρόφυλλο,με ένα πέταγμα,φτερούγισμα,
Μπήκε Κοράκι επιβλητικό,σεβάσμιων περασμένων χρόνων.
Δεν υποκλίθηκε βαθιά,δεν σταμάτησε λεπτό,ούτε στάθηκε,
Μα,με ύφος άρχοντα ή αρχόντισσας,κούρνιασε πάνω απ' του δωματίου μου την πόρτα-
Κούρνιασε στην προτομή Παλλάδος ακριβώς πάνω απ' του δωματίου μου την πόρτα-
Κούρνιασε,κάθισε μοναχά.

Ύστερα το εβένινο πουλί ξεγέλασε τη λυπημένη μου ψευδαίσθηση χαμογελώντας,
Με τη σοβαρή αυστηρή κοσμιότητα της έκφρασης που είχε,
<<Παρότι το λοφίο σου είναι κουρεμένο,γυμνό,εσύ,>>είπα,<<σίγουρα δεν είσαι δειλό,
Τρομακτικά βλοσυρό αρχαίο Κοράκι που γυρνάς από το Νυχτερινό ακρογιάλι-
Πες μου ποιο είναι το αρχοντικό σου όνομα στης Νυκτός το Πλουτώνιο ακρογιάλι!>>
Το Κοράκι είπε,<<Ποτέ πια>>

Πολύ θαύμασα ακούγοντας τόσο ξεκάθαρο λόγο απ' το άχαρο πουλί,
Αν και οι αποκρίσεις του λίγη σημασία-λίγη αξία είχαν.
Γιατί δεν μπορούμε παρά να συμφωνήσουμε πως κανείς ζωντανός άνθρωπος
Δεν ευτύχησε να δει πουλί πάνω απ' του δωματίου του την πόρτα-
Πουλί ή τέρας σε λαξευτή προτομή πάνω απ' του δωματίου του την πόρτα,
Με το όνομα <<Ποτέ πια.>>

Μα το Κοράκι,καθόταν μονάχοστη γαλήνια προτομή,έλεγε μόνο
Αυτή τη λέξη,με αυτή τη λέξη σαν να ξεχείλιζε η ψυχή του.
Τίποτα άλλο δεν ξεστόμισε,ούτε τα φτερά του σάλεψαν-
Ώσπου να μουρμουρίσω σχεδόν.<<Και άλλοι φίλοι έφυγαν στο παρελθόν-
Το πρωί θα με αφήσει εκείνο όπως οι Ελπίδες μου με εγκατέλειψαν στο παρελθόν.>>
Το πουλί είπε,<<Ποτέ πια.>>

Ξαφνιάστηκα από την τόσο ταιριαστή απάντηση που τάραξε τη γαλήνη,
<<Αναμφίβολα,>>είπα,<<αυτό που ξεστομίζει είναι το μόνο που ξέρει,
Παρμένο από κάποιον δυστυχισμένο αφέντη που ανήλεη Συμφορά
Πιστά,τόσο πιστά τον ακολούθησε που τα τραγούδια του επωδό αποκτήσανε-
Που της Ελπίδας του οι θρήνοι θλιμμένη επωδό αποκτήσανε
Το <<Ποτέ-ποτέ πια>>

Μα το Κοράκι ακόμα ξεγελούσε τη λυπημένη μου ψυχή χαμογελώντας,
Αμέσως έσπρωξα κάθισμα βελούδινο μπροστά στο πουλί,στην προτομή,στην πόρτα.
Βυθισμένος στο βελούδινο κάθισμα,άρχισα να βάζω σε σειρά
Ψευδαίσθηση την ψευδαίσθηση,σκεφτόμουν τι το δυσοίωνο πουλί των περασμένων-
Τι το αγριωπό,άχαρο,τρομακτικό,πένθιμο,δυσοίωνο πουλί των περασμένων
Εννοούσε με το κράξιμο <<Ποτέ πια>>

Αυτό προσπαθούσα να μαντέψω,μα καμιά λέξη δεν έλεγα
Στο πουλί που τα διάπυρα μάτια του φλόγιζαν τώρα την καρδιά του.
Αυτό και άλλα φανταζόμουν,με το κεφάλι μου ήσυχο να στηρίζεται
Στα βελούδινα μαξιλάρια που το φως της λάμπας έλουζε,
Μα αυτό το μενεξεδένιο βελούδο με το φως της λάμπας να το λούζει
Αχ,Εκείνη δεν θα το αγγίξει,ποτέ πια!

Τότε,νόμισα πως ο αέρας βάρυνε,με θυμιατού αόρατου άρωμα
Που Σεραφείμ το περιέφεραν με βήμα που ηχούσε στο στρωμένο πάτωμα.
<<Δύστυχε,>> φώναξα, <<ο Θεός σου,σου πρόσφερε-με αγγέλους σου έστειλε-
Ανακούφιση-ανακούφιση και νηπενθές για τη λησμονιά της Λεονόρας!
Δέξου,ω δέξου αυτό το νηπενθές και ξέχνα τη χαμένη Λεονόρα!
Είπε το Κοράκι,<<Ποτέ πια.>>

<<Προφήτη!>> είπα,<<πνεύμα κακό!>>- Όμως προφήτη,πουλί ή δαίμονα!-
Ο Πειρασμός σε έστειλε,ή η θύελλα σε έριξε εδώ στο ακρογιάλι,
Απελπισμένος όμως ατρόμητος,σε τούτη τη μαγεμένη στεριά-
Σε τούτο το στοιχειωμένο από Τρόμο σπίτι,-Πες μου αληθινά,σε ικετεύω-
Υπάρχει-υπάρχει βάλσαμο παρηγοριάς στη Γαλαάδ;-Πες μου-Πες μου,σε ικετεύω!>>
Είπε το Κοράκι,<<Ποτέ πια.>>

<<Προφήτη!>> είπα,<<πνεύμα κακό!-Όμως προφήτη,πουλί ή δαίμονα!-
Στον ουρανό που κύπτει επάνω μας- στο Θεό που και οι δυο λατρεύουμε-
Πες στην περίλυπτη ψυχή αν,η μακρινή Εδέμ,
Αγκάλιασε ένα αγιασμένο κορίτσι που οι άγγελοι λένε Λεονόρα-
Αγκάλιασε ένα έξοχο λαμπερό κορίτσι που οι άγγελοι λένε Λεονόρα.>>
Είπε το Κοράκι,<<Ποτέ πια.>>

<<Ας είναι αυτή η λέξη χωρισμού σημάδι,πουλί ή δαίμονα!>> Φώναξα και σηκώθηκα-
<<Γύρνα πίσω στη θύελλα στης Νυκτός το Πλουτώνιο ακρογιάλι!
Μην αφήσεις μαύρο φτερό για ενθύμιο από το ψέμα που είπε η ψυχή σου!
Άσε ατάραχη τη μοναξιά μου!-Φύγε από την προτομή πάνω από την πόρτα μου!
Βγάλε το ράμφος σου από την καρδιά μου,πάρε μακριά τη μορφή σου από την πόρτα μου!>>
Είπε το Κοράκι,<<Ποτέ πια.>>

Και το Κοράκι,δεν πέταξε,κάθεται ακίνητο,κάθεται ακίνητο
Στην ωχρή προτομή της Παλλάδος πάνω απ' του δωματίου μου την πόρτα.
Και τα μάτια του μοιάζουν με μάτια δαίμονα που ονειρεύεται,
Και το φως της λάμπας που πέφτει πάνω του ρίχνει τη σκιά του στο πάτωμα
Και η ψυχή μου από τούτη τη σκιά που τρεμάμενη κείτεται στο πάτωμα
Δεν θα σηκωθεί-Ποτέ πια!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

ἅλς

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη ἅλς
Ο ἅλς αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Μας γράφει απο Πειραιάς (Αττική). Έχει γράψει 2,084 μηνύματα.

O ἅλς Παυση πλου σε αυτη τη θαλασσα .... έγραψε στις 15:25, 30-04-11:

#858
Πρωτομαγιά
Διονύσιος Σολωμός


Του Μαΐου ροδοφαίνεται η μέρα
που ωραιότερη φύση ξυπνάει
και την κάνουν λαμπρά και γελάει
πρασινάδες, αχτίδες, νερά.

Άνθη κι άνθη βαστούνε στο χέρι

παιδιά κι άντρες, γυναίκες και γέροι
ασπροεντύματα, γέλια και κρότοι,
όλοι οι δρόμοι γιομάτοι χαρά.

Ναι, χαρείτε του χρόνου τη νιότη,

άνδρες, γέροι, γυναίκες παιδιά.

απλό και όμορφο

-------------------------------------------------------------------------------------------

Άνθη της πέτρας
Γιώργος Σεφέρης


Άνθη της πέτρας μπροστά στην πράσινη θάλασσα
με φλέβες που μου θύμιζαν άλλες αγάπες
γυαλίζοντας στ' αργό ψιχάλισμα
Άνθη της πέτρας φυσιογνωμίες που ήρθαν
όταν κανένας δεν μιλούσε και μου μίλησαν
που μ' άφησαν να τις αγγίξω ύστερα από την σιωπή
μέσα σε πεύκα σε πικροδάφνες και σε πλατάνια.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

diotima

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη diotima
Ο diotima αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 2,162 μηνύματα.

O diotima έγραψε στις 17:01, 30-04-11:

#859
Dressed In Black

I am proud to wear black
So there's no going back
I have discovered the inner me
Now I know my true identity
No more fighting blues and depression
No need for violence or aggression
The darker side of my being
Has revealed other ways of seeing
A community of friends
Whose concern never ends
Enveloped by darkness
And a world of kindness
It seems that the outsiders of society
Have stolen my dark soul in its entirety
So welcome the new day
I have found a different way

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

diotima

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη diotima
Ο diotima αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 2,162 μηνύματα.

O diotima έγραψε στις 21:28, 30-04-11:

#860
Claire de Lune

Your soul is a chosen landscape
Where charming masked and costumed figures go
Playing the lute and dancing and almost
Sad beneath their fantastic disguises.

All sing in a minor key
Of all-conquering love and careless fortune
They do not seem to believe in their happiness
And their song mingles with the moonlight.

The still moonlight, sad and beautiful,
Which gives the birds to dream in the trees
And makes the fountain sprays sob in ecstasy,
The tall, slender fountain sprays among the marble statues.

Paul Verlaine

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

αδαμαντια52071 (νυσταλέα)

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη αδαμαντια52071
H νυσταλέα αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Μας γράφει απο Πάτρα (Αχαΐα). Έχει γράψει 1,661 μηνύματα.

H αδαμαντια52071 έγραψε στις 22:05, 30-04-11:

#861
και......................

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν' αγωνίζεσαι για την ειρήνη και για το δίκιο.
Θα βγεις στους δρόμους, θα φωνάξεις, τα χείλια σου θα ματώσουν απ' τις φωνές
το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες μα ούτε βήμα πίσω.
Κάθε κραυγή σου μια πετριά στα τζάμια των πολεμοκάπηλων
κάθε χειρονομία σου σα να γκρεμίζεις την αδικία.
Και πρόσεξε: μη ξεχαστείς ούτε στιγμή.
Έτσι λίγο να θυμηθείς τα παιδικά σου χρόνια
αφήνεις χιλιάδες παιδιά να κομματιάζονται την ώρα που παίζουν ανύποπτα στις πολιτείες
μια στιγμή αν κοιτάξεις το ηλιοβασίλεμα
αύριο οι άνθρωποι θα χάνονται στην νύχτα του πολέμου
έτσι και σταματήσεις μια στιγμή να ονειρευτείς
εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα θα γίνουν στάχτη κάτω απ΄τις οβίδες.
Δεν έχεις καιρό
δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί ν' αφήσεις τη μάνα σου, την αγαπημένη ή το παιδί σου.
Δε θα διστάσεις.
Θ' απαρνηθείς την λάμπα σου και το ψωμί σου
θ' απαρνηθείς τη βραδινή ξεκούραση στο σπιτικό κατώφλι
για τον τραχύ δρόμο που πάει στο αύριο.
Μπροστά σε τίποτα δε θα δειλιάσεις και ούτε θα φοβηθείς.
Το ξέρω, είναι όμορφο ν' ακούς μια φυσαρμόνικα το βράδυ, να κοιτάς εν' άστρο, να ονειρεύεσαι
είναι όμορφο σκυμμένος πάνω απ΄ το κόκκινο στόμα της αγάπης σου
να την ακούς να λεει τα όνειρα της για το μέλλον.
Μα εσύ πρέπει να τ' αποχαιρετήσεις όλ' αυτά και να ξεκινήσεις
γιατί εσύ είσαι υπεύθυνος για όλες τις φυσαρμόνικες του κόσμου, για όλα τ' άστρα, για όλες τις λάμπες και για όλα τα όνειρα
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί να σε κλείσουν φυλακή για είκοσι ή και περισσότερα χρόνια
μα εσύ και μες στη φυλακή θα θυμάσαι πάντοτε την άνοιξη, τη μάνα σου και τον κόσμο.
Εσύ και μες απ' το τετραγωνικό μέτρο του κελιού σου
θα συνεχίζεις το δρόμο σου πάνω στη γη.
Κι όταν μες στην απέραντη σιωπή, τη νύχτα
θα χτυπάς τον τοίχο του κελιού σου με το δάχτυλο
απ' τ' άλλο μέρος του τοίχου θα σου απαντάει η Ισπανία.
Εσύ, κι ας βλέπεις να περνάν τα χρόνια σου και ν' ασπρίζουν τα μαλλιά σου
δε θα γερνάς.
Εσύ και μες στη φυλακή κάθε πρωί θα ξημερώνεσαι πιο νέος
αφού όλο και νέοι αγώνες θ' αρχίζουμε στον κόσμο
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
θα πρέπει να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό.
Αποβραδίς στην απομόνωση θα γράψεις ένα μεγάλο τρυφερό γράμμα στη μάνα σου
θα γράψεις στον τοίχο την ημερομηνία, τ' αρχικά του ονόματός σου και μια λέξη: Ειρήνη
σα νάγραφες όλη την ιστορία της ζωής σου.
Να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό
να μπορείς να σταθείς μπροστά στα έξη ντουφέκια
σα να στεκόσουνα μπροστά σ' ολάκερο το μέλλον.
Να μπορείς, απάνω απ' την ομοβροντία που σε σκοτώνει
εσύ ν' ακούς τα εκατομμύρια των απλών ανθρώπων που τραγουδώντας πολεμάνε για την ειρήνη.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

8 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

_Ηρώ_

Δραστήριο Μέλος

Το avatar του χρήστη _Ηρώ_
H _Ηρώ_ αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Σκηνοθέτης . Έχει γράψει 257 μηνύματα.

H _Ηρώ_ έγραψε στις 22:09, 30-04-11:

#862
Ήθελα να το γράψω εγώ αλλά δεν πρόλαβα!

Ένα από τα αγαπημένα μου ποιήματα!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

_Ηρώ_

Δραστήριο Μέλος

Το avatar του χρήστη _Ηρώ_
H _Ηρώ_ αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Σκηνοθέτης . Έχει γράψει 257 μηνύματα.

H _Ηρώ_ έγραψε στις 11:45, 01-05-11:

#863
Όσο μπορείς-Κωνσταντίνος Καβάφης

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς:μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.

Μην την εξευτελίζεις πιαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ' εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

8 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

D_G (Δημήτρης)

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη D_G
Ο Δημήτρης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 1,759 μηνύματα.

O D_G έγραψε στις 13:44, 01-05-11:

#864
Ο Θρήνος

«…Μέρα Μαγιού μου μίσεψες μέρα Μαγιού σε χάνω
άνοιξη, γιε, που αγάπαγες κι ανέβαινες απάνω

στο λιακωτό και κοίταζες και δίχως να χορταίνεις
άρμεγες με τα μάτια σου το φως της οικουμένης.

Και με το δάχτυλο απλωτό μου τά΄δειχνες ένα ένα
Τα όσα γλυκά, τα όσα καλά κι αχνά και ροδισμένα

Και μου ιστορούσες με φωνή γλυκιά ζεστή κι αντρίκια
τόσα όσα μήτε του γιαλού δεν φτάνουν τα χαλίκια.

Και μου 'λεγες πως όλ' αυτά τα ωραία θα ’ναι δικά μας
και τώρα εσβήστης κι έσβησε το φέγγος κι η φωτιά μας…»

Γιάννης Ρίτσος

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

5 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

ShatteredIce

Πολύ δραστήριο μέλος

Το avatar του χρήστη ShatteredIce
H ShatteredIce αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 556 μηνύματα.

H ShatteredIce Out from Under έγραψε στις 16:27, 01-05-11:

#865
Μενέλαος Λουντέμης

Ερωτικό κάλεσμα

Έλα κοντά μου , δεν είμαι η φωτιά.
Τις φωτιές τις σβήνουν τα ποτάμια.
Τις πνίγουν οι νεροποντές.
Τις κυνηγούν οι βοριάδες.
Δεν είμαι , δεν είμαι η φωτιά.
Έλα κοντά μου δεν είμαι άνεμος.
Τους άνεμους τους κόβουν τα βουνά.
Τους βουβαίνουν τα λιοπύρια.
Τους σαρώνουν οι κατακλυσμοί.
Δεν είμαι, δεν είμαι ο άνεμος.

Εγώ δεν είμαι παρά ένας στρατολάτης
ένας αποσταμένος περπατητής
που ακούμπησε στη ρίζα μιας ελιάς
ν' ακούσει το τραγούδι των γρύλων.
Κι αν θέλεις , έλα να τ' ακούσουμε μαζί.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

6 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

isida!!! (revolution)

Περιβόητο Μέλος

Το avatar του χρήστη isida!!!
H revolution αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 23 ετών και επαγγέλεται Εισοδηματίας . Έχει γράψει 1,126 μηνύματα.

H isida!!! έγραψε στις 16:57, 01-05-11:

#866
ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ

λίγο μελαγχολικό αλλά βα8ύ και πίστευω ότι αντιπροσωπεύει πολλούς στη σημερινή επόχη που παρατηρούμε κρούσματα μοναξιάς και απομόνωσης

Ἑνὸς λεπτοῦ σιγή

Ἐσεῖς ποὺ βρήκατε τὸν ἄνθρωπά σας
κι ἔχετε ἕνα χέρι νὰ σᾶς σφίγγει τρυφερά,
ἕναν ὦμο ν᾿ ἀκουμπᾶτε τὴν πίκρα σας,
ἕνα κορμὶ νὰ ὑπερασπίζει τὴν ἔξαψή σας,

κοκκινίσατε ἄραγε γιὰ τὴν τόση εὐτυχία σας,
ἔστω καὶ μία φορά;
Εἴπατε νὰ κρατήσετε ἑνὸς λεπτοῦ σιγή
γιὰ τοὺς ἀπεγνωσμένους;

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

6 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

isida!!! (revolution)

Περιβόητο Μέλος

Το avatar του χρήστη isida!!!
H revolution αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 23 ετών και επαγγέλεται Εισοδηματίας . Έχει γράψει 1,126 μηνύματα.

H isida!!! έγραψε στις 17:00, 01-05-11:

#867
Λευκή μου τύχη και λευκή ζωή μου
γιατί τα βράδια κρύβεστε στο γκρίζο
βλέπω στο άσπρο την προβολή μου
και το μετά απ' το μετά γνωρίζω.
Αν είχα θάρρος για να πω το έλα
τώρα δεν θα είχα τη φωτιά στο αίμα
αν είχε χρώμα θα ήταν άσπρη τρέλλα
αν είχε σώμα θα ήταν πάλι ψέμμα.

Κοίτα τα χέρια πως γυρνούν στον τοίχο
σαν να χορεύουν με τη σιωπή μου
κι εγώ που χρόνια γύρευα τον στίχο
που θα εξηγήσει τη βουβή ζωή μου.

Μεταμφιέζω τη σιωπή σε λέξη
και την χαρίζω σε όποιον μου εξηγήσει
να έχει το μέλλον μου να επιλέξει
ποιο παρελθόν μου θα ξαναγυρίσει.

Τίποτα σημαντικό
ζω μονάχα εν λευκώ
Τίποτα σημαντικό
ζω μονάχα εν λευκώ.

Λευκή μου τύχη και λευκή ζωή μου
καλά τα λένε οι έγχρωμοί μου φίλοι
το πρόβλημά μου η υπέρβολή μου
κι ότι αργεί απάντηση να στείλει.

Αν είχε θάρρος να φανεί ο λόγος
τώρα δεν θα ήτανε φωτιά στο αίμα
αν είχε χρώμα θα ΄ταν άσπρος ο φόβος
αν είχε σώμα θα ήταν σαν κι εμένα.

Αν σ΄αγαπούν να μάθουν να το λένε
κι αν δεν στο πουν να μάθεις να το κλέβεις.
Κι αν θες να δεις τ΄αληθινά να καίνε
πρέπει στο ύψος της φωτιάς ν΄ανέβεις.

Και σε λυπούνται που δεν το έχεις νοιώσει
κι εσύ λυπάσαι που το ξέρεις πρώτος.
Και που κανείς δεν είχε λάβει γνώση
πως η σιώπη σου ήταν χρόνια κρότος.

Δικαίωμά μου να ποντάρω λίγο
δικαίωμά μου να πηγαίνω πάσο.
Κι εκεί που λένε πως ποτέ δεν πήγα
εγώ δεν πρόλαβα να το ξεχάσω.

Κι όποιος ρωτήσει γιατί πάντα φεύγω
μ΄αυτό τον τόνο του λευκόύ στο βλέμμα
του λέω μια φράση σαν να υπεκφεύγω
με μια ελπίδα να είναι σαν κι εμένα.

Αααααααααααααααααααααα
τίποτα σημαντικό
ζω μονάχα εν λευκώ
τίποτα σημαντικό
ζω μονάχα εν λευκώ
Τίποτα σημαντικό
ζω μονάχα εν λευκώ
Τίποτα σημαντικό
ζω μονάχα εν λευκώ

η μποφίλιου ερμηνεύει ποιήματα...και όλα της τα τραγούδια εγείρουν τα πιο βα8ιά συναισθήματα που μπορεί να κρύβει η ανθρώπινη ψυχή

ΕΝ ΛΕΥΚΩ - ΜΠΟΦΙΛΙΟΥ

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

θειο-τραγι

Εκκολαπτόμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη θειο-τραγι
H θειο-τραγι αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 22 ετών . Έχει γράψει 66 μηνύματα.

H θειο-τραγι καπετάν Γάντζος έγραψε στις 17:08, 01-05-11:

#868
Από τότε που γεννήθηκα
είμαι στολισμένη για τον ερχομό σου
Δέκα χιλιάδες μέρες πέρασαν
κι όλο πηγαίνω να σε συναντήσω
Οι χώρες στένεψαν
τα βουνά χαμηλώνουν
τα ποτάμια λίγνεψαν
Το κορμί μου μεγάλωσε με ξεπέρασε
απλώνεται απ’ την αυγή ως το λυκόφως
σκεπάζει όλη τη γη
Όποιο δρόμο κι αν πάρεις
θα περπατήσεις επάνω μου



Μαλαισιακά Τραγούδια, Ιβάν Γκόλ

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

9 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

diotima

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη diotima
Ο diotima αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 2,162 μηνύματα.

O diotima έγραψε στις 17:17, 01-05-11:

#869
Lenore

Ah, broken is the golden bowl! the spirit flown forever!
Let the bell toll! -a saintly soul floats on the Stygian river -
And, Guy De Vere, hast thou no tear? -weep now or never more!
See! on yon drear and rigid bier low lies thy love, Lenore!
Come! let the burial rite be read -the funeral song be sung! -
An anthem for the queenliest dead that ever died so young -
A dirge for her, the doubly dead in that she died so young.

"Wretches! ye loved her for her wealth and hated her for her pride,
And when she fell in feeble health, ye blessed her -that she died!
How shall the ritual, then, be read? -the requiem how be sung
By you -by yours, the evil eye, -by yours, the slanderous tongue
That did to death the innocence that died, and died so young?"

Peccavimus; but rave not thus! and let a Sabbath song
Go up to God so solemnly the dead may feel no wrong!
The sweet Lenore hath "gone before," with Hope, that flew beside,
Leaving thee wild for the dear child that should have been thy bride -
For her, the fair and debonnaire, that now so lowly lies,
The life upon her yellow hair but not within her eyes -
The life still there, upon her hair -the death upon her eyes.

Avaunt! tonight my heart is light. No dirge will I upraise,
But waft the angel on her flight with a paean of old days!
Let no bell toll! -lest her sweet soul, amid its hallowed mirth,
Should catch the note, as it doth float up from the damned Earth.
To friends above, from fiends below, the indignant ghost is riven -
From Hell unto a high estate far up within the Heaven -
From grief and groan to a golden throne beside the King of Heaven."

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Madrugada*

Δραστήριο Μέλος

Το avatar του χρήστη Madrugada*
H Madrugada* αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 385 μηνύματα.

H Madrugada* together we stand, divided we fall έγραψε στις 17:30, 01-05-11:

#870
Αρχική Δημοσίευση από isida!!!
ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ

λίγο μελαγχολικό αλλά βα8ύ και πίστευω ότι αντιπροσωπεύει πολλούς στη σημερινή επόχη που παρατηρούμε κρούσματα μοναξιάς και απομόνωσης

Ἑνὸς λεπτοῦ σιγή

Ἐσεῖς ποὺ βρήκατε τὸν ἄνθρωπά σας
κι ἔχετε ἕνα χέρι νὰ σᾶς σφίγγει τρυφερά,
ἕναν ὦμο ν᾿ ἀκουμπᾶτε τὴν πίκρα σας,
ἕνα κορμὶ νὰ ὑπερασπίζει τὴν ἔξαψή σας,

κοκκινίσατε ἄραγε γιὰ τὴν τόση εὐτυχία σας,
ἔστω καὶ μία φορά;
Εἴπατε νὰ κρατήσετε ἑνὸς λεπτοῦ σιγή
γιὰ τοὺς ἀπεγνωσμένους;


Έχει μελοποιηθεί και εξαιρετικά το συγκεκριμένο

Από τα καλύτερα του Χριστιανόπουλου για'μένα:


Όταν σε λέω λεβεντιά
μην ξεχνάς πως είσαι μαλάκας

όταν σε λέω γλύκα μου
μην ξεχνάς τι ξυλάγγουρο είσαι

όταν μου λες πως μ'αγαπάς
μην ξεχνάς τα παζάρια που προηγήθηκαν

και μη θαρρείς πως είσαι τίποτα
επειδή σε προσκυνώ


Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

6 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

ShatteredIce

Πολύ δραστήριο μέλος

Το avatar του χρήστη ShatteredIce
H ShatteredIce αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 556 μηνύματα.

H ShatteredIce Out from Under έγραψε στις 21:42, 01-05-11:

#871
Γιατί μ' αγάπησες

Δεν τραγουδώ παρά γιατί μ' αγάπησες
στα περασμένα χρόνια.
Και σε ήλιο, σε καλοκαιριού προμάντεμα
και σε βροχή, σε χιόνια,
δεν τραγουδώ παρά γιατί μ' αγάπησες.
Μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου
μια νύχτα και με φίλησες στο στόμα,
μόνο γι' αυτό είμαι ωραία σαν κρίνο ολάνοιχτο
κ' έχω ένα ρίγος στην ψυχή μου ακόμα,
μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου.

Μόνο γιατί τα μάτια σου με κύτταξαν
με την ψυχή στο βλέμμα,
περήφανα στολίστηκα το υπέρτατο
της ύπαρξής μου στέμμα,
μόνο γιατί τα μάτια σου με κύτταξαν.

Μόνο γιατί όπως πέρναα με καμάρωσες
και στη ματιά σου να περνάη
είδα τη λυγερή σκιά μου, ως όνειρο
να παίζει, να πονάη,
μόνο γιατί όπως πέρναα με καμάρωσες.

Γιατί δισταχτικά σα να με φώναξες
και μου άπλωσες τα χέρια
κ' είχες μέσα στα μάτια σου το θάμπωμα
- μια αγάπη πλέρια,
γιατί δισταχτικά σα να με φώναξες.

Γιατί, μόνο γιατί σε σέναν άρεσε
γι' αυτό έμεινεν ωραίο το πέρασμά μου.
Σα να μ' ακολουθούσες όπου πήγαινα,
σα να περνούσες κάπου εκεί σιμά μου.
Γιατί, μόνο γιατί σε σέναν άρεσε.

Μόνο γιατί μ' αγάπησες γεννήθηκα,
γι' αυτό η ζωή μου εδόθη.
Στην άχαρη ζωή την ανεκπλήρωτη
μένα η ζωή πληρώθη.
Μόνο γιατί μ' αγάπησες γεννήθηκα.

Μονάχα για τη διαλεχτήν αγάπη σου
μου χάρισε η αυγή ρόδα στα χέρια.
Για να φωτίσω μια στιγμή το δρόμο σου
μου γέμισε τα μάτια η νύχτα αστέρια,
μονάχα για τη διαλεχτήν αγάπη σου.

Μονάχα γιατί τόσο ωραία μ' αγάπησες
έζησα, να πληθαίνω
τα ονείρατά σου, ωραίε που βασίλεψες
κ' έτσι γλυκά πεθαίνω
μονάχα γιατί τόσο ωραία μ' αγάπησες.

Μαρία Πολυδούρη

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

6 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

isida!!! (revolution)

Περιβόητο Μέλος

Το avatar του χρήστη isida!!!
H revolution αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 23 ετών και επαγγέλεται Εισοδηματίας . Έχει γράψει 1,126 μηνύματα.

H isida!!! έγραψε στις 18:02, 02-05-11:

#872
Αρχική Δημοσίευση από ShatteredIce
Γιατί μ' αγάπησες

Δεν τραγουδώ παρά γιατί μ' αγάπησες
στα περασμένα χρόνια.
Και σε ήλιο, σε καλοκαιριού προμάντεμα
και σε βροχή, σε χιόνια,
δεν τραγουδώ παρά γιατί μ' αγάπησες.
Μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου
μια νύχτα και με φίλησες στο στόμα,
μόνο γι' αυτό είμαι ωραία σαν κρίνο ολάνοιχτο
κ' έχω ένα ρίγος στην ψυχή μου ακόμα,
μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου.

Μόνο γιατί τα μάτια σου με κύτταξαν
με την ψυχή στο βλέμμα,
περήφανα στολίστηκα το υπέρτατο
της ύπαρξής μου στέμμα,
μόνο γιατί τα μάτια σου με κύτταξαν.

Μόνο γιατί όπως πέρναα με καμάρωσες
και στη ματιά σου να περνάη
είδα τη λυγερή σκιά μου, ως όνειρο
να παίζει, να πονάη,
μόνο γιατί όπως πέρναα με καμάρωσες.

Γιατί δισταχτικά σα να με φώναξες
και μου άπλωσες τα χέρια
κ' είχες μέσα στα μάτια σου το θάμπωμα
- μια αγάπη πλέρια,
γιατί δισταχτικά σα να με φώναξες.

Γιατί, μόνο γιατί σε σέναν άρεσε
γι' αυτό έμεινεν ωραίο το πέρασμά μου.
Σα να μ' ακολουθούσες όπου πήγαινα,
σα να περνούσες κάπου εκεί σιμά μου.
Γιατί, μόνο γιατί σε σέναν άρεσε.

Μόνο γιατί μ' αγάπησες γεννήθηκα,
γι' αυτό η ζωή μου εδόθη.
Στην άχαρη ζωή την ανεκπλήρωτη
μένα η ζωή πληρώθη.
Μόνο γιατί μ' αγάπησες γεννήθηκα.

Μονάχα για τη διαλεχτήν αγάπη σου
μου χάρισε η αυγή ρόδα στα χέρια.
Για να φωτίσω μια στιγμή το δρόμο σου
μου γέμισε τα μάτια η νύχτα αστέρια,
μονάχα για τη διαλεχτήν αγάπη σου.

Μονάχα γιατί τόσο ωραία μ' αγάπησες
έζησα, να πληθαίνω
τα ονείρατά σου, ωραίε που βασίλεψες
κ' έτσι γλυκά πεθαίνω
μονάχα γιατί τόσο ωραία μ' αγάπησες.

Μαρία Πολυδούρη
και αυτό έχει μελοποιη8εί πολύ ωραίο ...και γνωρίζοντας την ιστορία του ποιήματος (ότι γράφτηκε από μια τρελά ερωτευμένη που θα 8υσίαζε και τον εαυτό της για τον καρυωτάκη το ποιήμα γίνεται διπλά συγκινητικό!!!)

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Ερωφίλη (Κομπάρσα βου)

Περιβόητο Μέλος

Το avatar του χρήστη Ερωφίλη
H Κομπάρσα βου αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 913 μηνύματα.

H Ερωφίλη έγραψε στις 20:13, 02-05-11:

#873
Y UNO APRENDE..
(De Jorge Luis Borges)


Μετά από λίγο μαθαίνεις
την ανεπαίσθητη διαφορά
ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι
και να αλυσοδένεις μια ψυχή.

Και μαθαίνεις πως αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι
Και η παρέα δε σημαίνει ασφάλεια
Και αρχίζεις να μαθαίνεις
πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια
Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις

Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου
με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα
Με τη χάρη μιας γυναίκας
και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού

Και μαθαίνεις να φτιάχνεις
όλους τους δρόμους σου στο σήμερα,
γιατί το έδαφος του αύριο
είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια
…και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο
να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής.

Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις…
Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου
μπορεί να σου κάνει κακό.

Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ
Αντί να περιμένεις κάποιον
να σου φέρει λουλούδια

Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις

Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη

Και ότι, αλήθεια, αξίζεις

Και μαθαίνεις… μαθαίνεις

…με κάθε αντίο μαθαίνεις!

Δε βρήκα το ποιήμα στα ελληνικά
και έτσι αμάρτησα κάνοντας εγώ τη μετάφραση
.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

7 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

ShatteredIce

Πολύ δραστήριο μέλος

Το avatar του χρήστη ShatteredIce
H ShatteredIce αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 556 μηνύματα.

H ShatteredIce Out from Under έγραψε στις 14:11, 03-05-11:

#874
ΑΠΟΧΩΡΙΣΜΟΣ

-Φουρτούνιασε η θάλασσα
και βουρκωθήκαν τα βουνά.
Είναι βουβά τ' αηδόνια μας
και τα ουράνια σκοτεινά
κι η δόλια μου ματιά θολή.
-Παιδί μου , ώρα σου καλή!
Είν' η καρδιά μου κρύσταλλο
και το κορμί μου παγωνιά,
σαλεύει ο νούς μου, σα δεντρί,
που στέκει αντίκρυ στη χιονιά
και είναι ξέβαθο πολύ.
-Παιδί μου, ώρα σου καλή!

Βουϊζει το κεφάλι μου,
σαν του χειμμάρου τη βοή!
Ξεράθηκαν τα χείλη μου
και μου εκόπηκ' η πνοή
σ' αυτό το ύστερο φιλί.
-Παιδί μου, ώρα σου καλή!

Να σε παίδεψ' ο πλάστης μου,
καταραμένη ξενιτιά!
Μας παίρνεις τα παιδάκια μας
και μας αφήνεις στη φωτιά
και πίνουμε τόση χολή,
όταν τους λέμε "ώρα καλή!".

Γεώργιος Βιζυηνός

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

isida!!! (revolution)

Περιβόητο Μέλος

Το avatar του χρήστη isida!!!
H revolution αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 23 ετών και επαγγέλεται Εισοδηματίας . Έχει γράψει 1,126 μηνύματα.

H isida!!! έγραψε στις 22:08, 03-05-11:

#875
ωραία δεν 8α ήταν εκτός από το να παρα8έτουμε απλά τα αγαπημένα μας ποιήματα να κάνουμε και κάποια έστω λίγα σχόλια αντιπροσωπευτικά για το κά8ε ποιήμα ...όχι να τα αναλύουμε γιατί έτσι μπορεί να χάσουν και τη μαγεία τους...απλά να μην τα ανεβάζουμε έτσι μόνα τους και γυμνά από σχόλια ...λέω εγώ τώρα ιδέα!!!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

ἅλς

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη ἅλς
Ο ἅλς αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Μας γράφει απο Πειραιάς (Αττική). Έχει γράψει 2,084 μηνύματα.

O ἅλς Παυση πλου σε αυτη τη θαλασσα .... έγραψε στις 19:41, 04-05-11:

#876
Πάμπλο Νερούδα
Ένα από 20 ποιήματα αγάπης


Το χάσαμε κι αυτό το ηλιοβασίλεμα.
Κανείς δεν μας είδε εμάς χεράκι, χεράκι το βράδυ εκείνο
όπου έπεφτε η γαλάζια η νύχτα και εσκέπαζε τον κόσμο.
Απ' το παράθυρο μου είδα μόνος εγώ
τη φιέστα του ηλιογέρματος ψηλά στ χάη.
Και πότε, πότε σαν πυρακτωμένο κέρμα
κράταγα ένα κομματάκι ήλιο στην παλάμη μου.
Και σε συλλογιζόμουν με τη καρδιά σφιγμένη
από κείνο εκεί το σφίξιμο που ξέρεις πως με κυβερνάει.
Λέγε μου, που ήσουνα?
Με τι κόσμο?
Και τι τους έλεγες?
Και γιατί ακαριαία με κυριεύει ακέριος ο έρωτας εμένα
μόλις νιώσω μοναχός, με σένανε μακριά μου?
Μου 'φυγε το βιβλίο που πάντα ανοίγω το βραδάκι
και σα λαβωμένο κουτάβι γλίστρησε
κι έπεσε στα πόδια μου το παλτό.
Μα όλο φεύγεις εσύ, φεύγεις τα βράδια
με το δειλινό παρέα που πιλαλάει και αφανίζει τ' αγάλματα.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

ShatteredIce

Πολύ δραστήριο μέλος

Το avatar του χρήστη ShatteredIce
H ShatteredIce αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 556 μηνύματα.

H ShatteredIce Out from Under έγραψε στις 19:50, 04-05-11:

#877
Ἡλικία τῆς γλαυκῆς θύμησης
Ἐλαιῶνες κι ἀμπέλια μακριὰ ὡς τὴ θάλασσα
Κόκκινες ψαρόβαρκες μακριὰ ὡς τὴ θύμηση
Ἔλυτρα χρυσὰ τοῦ Αὐγούστου στὸν μεσημεριάτικο ὕπνο
Μὲ φύκια ἢ ὄστρακα. Κι ἐκεῖνο τὸ σκάφος
Φρεσκοβγαλμένο, πράσινο, ποὺ διαβάζεις ἀκόμη
στὴν εἰρήνη τὸν κόλπου τῶν νερῶν ἔχει ὁ Θεός.

Περάσανε τὰ χρόνια φύλλα ἢ βότσαλα
Θυμᾶμαι τὰ παιδόπουλα τοὺς ναῦτες ποὺ ἔφευγαν
Βάφοντας τὰ πανιὰ σὰν τὴν καρδιά τους
Τραγουδοῦσαν τὰ τέσσερα σημεῖα τοῦ ὁρίζοντα.
Κι εἶχαν ζωγραφιστοὺς βοριάδες μὲς στὰ στήθια.

Τί γύρευα ὅταν ἔφτασες βαμμένη ἀπ᾿ τὴν ἀνατολὴ τὸν ἥλιου
Μὲ τὴν ἡλικία τῆς θάλασσας στὰ μάτια
Καὶ μὲ τὴν ὑγεία τὸν ἥλιου στὸ κορμὶ - τί γύρευα
Βαθιὰ στὶς θαλασσοσπηλιὲς μὲς στὰ εὐρύχωρα ὄνειρα
Ὅπου ἄφριζε τὰ αἰσθήματά του ὁ ἄνεμος;
Ἄγνωστος καὶ γλαυκὸς χαράζοντας στὰ στήθια μου
τὸ πελαγίσιο του ἔμβλημα.
Μὲ τὴν ἄμμο στὰ δάχτυλα ἔκλεινα τὰ δάχτυλα
Μὲ τὴν ἄμμο στὰ μάτια ἔσφιγγα τὰ δάχτυλα
Ἦταν ἡ ὀδύνη

Θυμᾶμαι ἦταν Ἀπρίλης ὅταν ἔνιωθα πρώτη
φορᾶ τὸ ἀνθρώπινο βάρος σου.
Τὸ ἀνθρώπινο σῶμα σου πηλὸ κι ἁμαρτία
Ὅπως τὴν πρώτη μέρα μας στὴ γῆ.
Γιόρταζαν οἱ ἀμαρυλλίδες - Μὰ θυμᾶμαι πόνεσες
Ἤτανε μία βαθιὰ δαγκωματιὰ στὰ χείλια
Μία βαθιὰ νυχιὰ στὸ δέρμα κατὰ κεῖ ποὺ
χαράζεται παντοτινὰ ὁ χρόνος.

Σ᾿ ἄφησα τότες
Καὶ μία βουερὴ πνοὴ σήκωσε τ᾿ ἄσπρα σπίτια
Τ᾿ ἄσπρα αἰσθήματα φρεσκοπλυμένα ἐπάνω
Στὸν οὐρανὸ ποὺ φώτιζε μ᾿ ἕνα μειδίαμα.
Τώρα θά ῾χω σιμά μου ἕνα λαγήνι ἀθάνατο νερό
Θά ῾χω ἕνα σχῆμα λευτεριᾶς ἀνέμου ποὺ κλονίζει
Κι ἐκεῖνα τὰ χέρια σου ὅπου θὰ τυραννιέται ὁ ἔρωτας
Κι ἐκεῖνο τὸ κοχύλι σου ὅπου θ᾿ ἀντηχεῖ τὸ Αἰγαῖο.


ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

ἅλς

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη ἅλς
Ο ἅλς αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Μας γράφει απο Πειραιάς (Αττική). Έχει γράψει 2,084 μηνύματα.

O ἅλς Παυση πλου σε αυτη τη θαλασσα .... έγραψε στις 08:54, 07-05-11:

#878
Φυσάει
Τάσος Λειβαδίτης


Και να που φτάσαμε εδώ

Χωρίς αποσκευές
Μα μ’ ένα τόσο ωραίο φεγγάρι
Και εγώ ονειρεύτηκα έναν καλύτερο κόσμο
Φτωχή ανθρωπότητα, δεν μπόρεσες
ούτε ένα κεφαλαίο να γράψεις ακόμα
Σα σανίδα από θλιβερό ναυάγιο
ταξιδεύει η γηραιά μας ήπειρος

Αλλά τα βράδια τι όμορφα

που μυρίζει η γη

Βέβαια αγάπησε τα ιδανικά της ανθρωπότητας,


αλλά τα πουλιά
πετούσαν πιο πέρα
Σκληρός, άκαρδος κόσμος,
που δεν άνοιξε ποτέ μιαν ομπρέλα

πάνω απ’ το δέντρο που....
βρέχεται


Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη



Ύστερα ανακάλυψαν την πυξίδα

για να πεθαίνουν κι αλλού

και την απληστία

για να μένουν νεκροί για πάντα



Αλλά καθώς βραδιάζει

ένα φλάουτο κάπου

ή ένα άστρο συνηγορεί

για όλη την ανθρωπότητα



Αλλά τα βράδια τι όμορφα

που μυρίζει η γη



Καθώς μένω στο δωμάτιο μου,

μου ‘ρχονται άξαφνα φαεινές ιδέες

Φοράω το σακάκι του πατέρα

κι έτσι είμαστε δυο,

κι αν κάποτε μ’ άκουσαν να γαβγίζω

ήταν για να δώσω

έναν αέρα εξοχής στο δωμάτιο



Αλλά τα βράδια τι όμορφα

που μυρίζει η γη



Κάποτε θα αποδίδουμε δικαιοσύνη

μ’ ένα άστρο ή μ’ ένα γιασεμί

σαν ένα τραγούδι που καθώς βρέχει

παίρνει το μέρος των φτωχών



Αλλά τα βράδια τι όμορφα

που μυρίζει η γη!


Δως μου το χέρι σου..

Δως μου το χέρι σου



Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Lautreamont

Δραστήριο Μέλος

Το avatar του χρήστη Lautreamont
Ο Lautreamont αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 240 μηνύματα.

O Lautreamont έγραψε στις 14:17, 07-05-11:

#879
ΤΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ

Ξαναλέω τα στοιχεία της γαλήνης του ανώτερου:
Φτώχεια μυστικότητα ανωνυμία θάνατος - η ουσία.
Όντας κι εγώ δυό μάτια σκυμμένα στο χαρτί
και κατ' επάγγελμα αναγνώστης
μα όχι λόγιος
δεν είναι στάχτη η φλόγα των ματιών μου
και οι αμαρτίες μου δεν είναι αμαρτίες γραμματικού
μόνο είναι αμαρτίες άγριες άντρα με σάρκα και οστά
αλλά με τα δυό μάτια του σκυμμένα στο χαρτί
χαρτί - σάρκα
σάρκα - χαρτί
έμαθα να διακρίνω τα στοιχεία της γαλήνης.
Υπάρχει μονοπάτι στην παράδοση
που λέει
πως όποιος ξέρει δεν μπορεί να διδάξει.
Το παίρνω.
Δεν μπορώ να διδάξω.
Ξέρω τη φτώχεια τη μυστικότητα την ανωνυμία
το θάνατο
ξέρω την ουσία.

(Σελ. 126)

Νίκος Παναγιωτόπουλος,
απόσπασμα από το Σύσσημον (εκδ. Ινδίκτος)


Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

5 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

aegloswen

e-steki Moderator

Το avatar του χρήστη aegloswen
H aegloswen αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 24 ετών και μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 4,840 μηνύματα.

H aegloswen έγραψε στις 14:44, 07-05-11:

#880
Poison~Charles Baudelaire.

Wine knows how to adorn the most sordid hovel
With marvelous luxury
And make more than one fabulous portal appear
In the gold of its red mist
Like a sun setting in a cloudy sky.

Opium magnifies that which is limitless,
Lengthens the unlimited,
Makes time deeper, hollows out voluptuousness,
And with dark, gloomy pleasures
Fills the soul beyond its capacity.

All that is not equal to the poison which flows
From your eyes, from your green eyes,
Lakes where my soul trembles and sees its evil side...
My dreams come in multitude
To slake their thirst in those bitter gulfs.

All that is not equal to the awful wonder
Of your biting saliva,
Charged with madness, that plunges my remorseless soul
Into oblivion
And rolls it in a swoon to the shores of death.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

10 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

ἅλς

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη ἅλς
Ο ἅλς αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Μας γράφει απο Πειραιάς (Αττική). Έχει γράψει 2,084 μηνύματα.

O ἅλς Παυση πλου σε αυτη τη θαλασσα .... έγραψε στις 10:06, 08-05-11:

#881
Μάνα
Του Λιβάνιου ποιητή Σαΐντ Ακλ
(Μετάφραση Noctoc)

Μάνα, ω άγγελε μου,
Ω αιώνια μου αγάπη,
Μακάρι τα χέρια σου να παραμένουν η κούνια μου για πάντα,
Και για πάντα να παραμένω το μωρό σου.
Άλλος ένας μήνας έρχεται κοντά μου,
Μια ακόμη άνοιξη πιέζει για να πλησιάσει,
Ω μάνα, εσύ είσαι τα λουλούδια
Στων οποίων τα αρώματα θα πνιγώ …
Και όταν προφέρω τα λόγια » μάνα μου»
εκστασιάζομαι και γεμίζω με ευτυχία …
Μάνα, ω χτύπος της καρδιά μου,
Ω κραυγή μου όταν πονάω,
Τα φιλιά μου, και το πάθος μου,
Όταν ο έρωτας με καίει.
Τα μάτια σου .. Ω τι είναι τα μάτια σου;
Τα λαμπρότερα αστέρια,
που κοσμούν πάνω τα ουράνια,
Μάνα, ω άγγελε μου,
Ω αιώνια μου αγάπη …

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

9 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

tzanakos2010

Εκκολαπτόμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη tzanakos2010
Ο tzanakos2010 αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Φοιτητής/τρια . Έχει γράψει 130 μηνύματα.

O tzanakos2010 των φονιάδων το αίμα, με φώς ξεπληρώνω έγραψε στις 20:35, 08-05-11:

#882
Τί είναι ποίηση για εσάς;
Διαβάζετε καθόλου ποίηση; αν ναι, ποιά βιβλία;
Θυμάστε στίχους από αγαπημένους σας ποιητές, ποιοί είναι αυτοί;
Μπορεί να υπάρξει ''ανάλυση'' στην ποίηση;
Ποιές είναι οι καλύτερες μεταφράσεις ξένων ποιητών;

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

diotima

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη diotima
Ο diotima αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 2,162 μηνύματα.

O diotima έγραψε στις 01:11, 09-05-11:

#883
8 ΠΡΑΣΙΝΟ
Όταν δάγκωσα τη φλούδα σου
το αινιγματικό πράσινο
εμφάνισε άλλες πόσες…
Γαλάζιο
Ρωγμές στη θάλασσα
Υδάτινα καλλιτεχνήματα
να αναδύονται
λίγο διάφανα
λίγο διάτρητα
ποτέ ξένα
Ποτέ δικιά μου


Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

5 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

ShatteredIce

Πολύ δραστήριο μέλος

Το avatar του χρήστη ShatteredIce
H ShatteredIce αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 556 μηνύματα.

H ShatteredIce Out from Under έγραψε στις 13:10, 11-05-11:

#884
Ένα πολύ ωραίο αγγλικό ποίημα που βρήκα... αναφέρεται στα όνειρα και ότι αυτά είναι το παν, οι πραγματικότητες δημιουργούνται από τα όνειρα και πως άμα δεν ονειρευόμαστε είναι σα να μη ζούμε....


My Dream
by Todd-Michael St. Pierre

Where the mountains touch the sky
Where poets DREAM, where eagles fly
A secret place above the crowds
Just beneath marshmallow clouds
Lift your eyes to a snowy peak
And see the soon- to- be we seek
Whisper DREAMS and let them rise
To the mountains old and wise
Climbers climb, it's time to try
Where the mountains touch the sky
Take me there. Oh take me now
Someway, Someday, Somewhere, Somehow
Where the ocean meets the sky
Where mermaid dance and seagulls fly
A place in DREAMS I know so well
The sea inside a single shell
Far across the living sea
A pale blue possibility
Beyond the castles made of sand
Tomorrow in a small child's hand
Only DREAMERS need apply
Where the ocean meets the sky
Take me there. Oh take me now
Someway, Someday, Somewhere, Somehow
Where the forests reach the sky
Men are equal and doves still fly
No thorns of war, a perfect rose
This is where the green grass grows
Out beyond the crystal stream
Like Dr. King I have a DREAM
Imagine such a goal in sight
For red and yellow, black and white
Whisper now, let the DREAM begin
It's time to trust the truth within
This is where we seek and find
A gift in being colorblind
Dream on Dreamers, hopes are high
Where the forests reach the sky
Take me there. Oh take me now
Someway, Someday, Somewhere, Somehow
Now, listen close, the future calls
"Build your bridges and tear down walls! "
For time has taught and so it seems
Realities are born of DREAMS

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Πατρεύς (Πέτρος)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Πατρεύς
Ο Πέτρος αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Μεταπτυχιακός Φοιτητής/τρια . Έχει γράψει 3,787 μηνύματα.

O Πατρεύς με φόβο και πάθος έγραψε στις 14:04, 11-05-11:

#885
ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

Στον ζωγράφο Διαμαντή

Η μικρή κουκουβάγια ήτανε πάντα εκεί
σκαρφαλωμένη στ' ανοιχτάρι τ' Άγιου Μάμα,
παραδομένη τυφλά στο μέλι του ήλιου
εδώ ή αλλού, τώρα, στα περασμένα: χόρευε
μ' ένα τέτοιο ρυθμό το φθινόπωρο.
Άγγελοι ξετυλίγανε τον ουρανό
και χάζευε ένας πέτρινος καμαροφρύδης
σε μια γωνιά της στέγης.

Τότες ήρθε ο καλόγερος· σκουφί, κοντόρασο, πέτσινη
ζώνη,
κι έπιασε να πλουμίζει την κολόκα.
Άρχισε απ' το λαιμό: φοινικιές, λέπια, και δαχτυλίδια.
Έπειτα, κρατώντας στην πλατιά παλάμη τη στρογγυλή
κοιλιά,
έβαλε τον παραυλακιστή, τον παραζυγιαστή, τον παραμυ-
λωνά, και τον κατάλαλο·
έβαλε την αποστρέφουσα τα νήπια και την αποκαλόγρια·
και στην άκρη, σχεδόν απόκρυφο, τ' ακοίμητο σκουλήκι.

Ήταν ωραία όλ' αυτά, μια περιδιάβαση.
Όμως το ξύλινο μαγγανοπήγαδο—τ' αλακάτιν,
κοιμισμένο στον ίσκιο της καρυδιάς
μισό στο χώμα και μισό μέσα στο νερό,
γιατί δοκίμασες να το ξυπνήσεις;
Είδες πως βόγκηξε. Κι εκείνη την κραυγή
βγαλμένη απ' τα παλιά νεύρα του ξύλου
γιατί την είπες φωνή πατρίδας;

Γ. Σεφέρης «Ημερολόγιο καταστρώματος Γ΄»

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

5 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

tzanakos2010

Εκκολαπτόμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη tzanakos2010
Ο tzanakos2010 αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Φοιτητής/τρια . Έχει γράψει 130 μηνύματα.

O tzanakos2010 των φονιάδων το αίμα, με φώς ξεπληρώνω έγραψε στις 20:28, 12-05-11:

#886
Κάνω την αρχή παραθέτοντας κάποια (/αποσπάσματα από) ποιήματα, ή γενικότερα ποιητικά ή άλλου είδους έργα, που μου άρεσαν...

Πολύ μεγάλο είναι κάποτε το κέρδος,
αν έγκαιρα τι χάνεις λογαριάζεις. Τερέντιος

Ελπίδα, είναι ο προπομπός και ο ακόλουθος του εραστού(=επιθυμητού) Σαίξπηρ

Μόνος, στην ερημιά του πλήθους Μ.Αναγνωστάκης

Κάνε το άλμα πιο γρήγορα από την φθορά Οδ.Ελύτης

Το πρώτο πράγμα που έκανε ο Θεός είναι η Αγάπη Γ.Σεφέρης

Μες στο κενό θησαύριζα και τώρα πάλι
μες στους θησαυρούς μένω κενός. Οδ.Ελύτης

Μια νομοθεσία εντελώς άχρηστη για τις εξουσίες
Θα 'τανε αληθινή σωτηρία Οδ.Ελύτης

Ένας λαός που τον αποσπούν από τη γλώσσα του οδηγείται αναπόφευκτα στην υποδούλωση Π.Πρεβελάκης

Όλα τα κυνηγάμε με πιότερο πάθος
απ' όσο τα γευόμαστε. (Γκρατιάνο στον Έμπορο της Βενετίας του Σαίξπηρ)

Τρέμω τα λόγια τ' αγαθά από φαύλο στόμα (Μπασάνιο, όπως παραπάνω)

κι είναι ευλογία η προκοπή φτάνει μην ειν' από κλοπή (Σάυλοκ, ό.π.)

Ο έρωτας είναι, λεν, τυφλός κι έτσι οι ερωτευμένοι
δεν βλέπουν τις ωραίες ανοησίες που κάνουν. (Γέσικα, ό.π.)

Ωστόσο μην ψαρεύεις με θλιβερό σκουλήκι δόλωμα
τη χαζο-γόπα την κοινή γνώμη. (Γκρατιάνο,ό.π.)

Αλλ' όπως βλέπω αρρωσταίνει κανείς απ' το πολύ,
όσο κι αυτός που τα στερείται όλα. (Νερίσα, ό.π.)

Γι' αυτό ευτυχεί όποιος βρίσκεται στη μέση.
Το περιττό σου ασπρίζει γρήγορα τα μαλλιά,
ενώ το αρκετό σε συντηρεί ως το τέλος. (Νερίσα, ό.π.)

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

ShatteredIce

Πολύ δραστήριο μέλος

Το avatar του χρήστη ShatteredIce
H ShatteredIce αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 556 μηνύματα.

H ShatteredIce Out from Under έγραψε στις 20:49, 12-05-11:

#887
μου αρέσει η ποίηση και διαβάζω συχνά...ωστόσο δεν μου αρέσει να κάνω σχολιασμούς τύπου πανελληνίων. Πιστεύω ότι η λογοτεχνία στις πανελλήνιες χάνει το νόημα της..
Η ποίηση υπάρχει για να μας μαγεύει καθώς την διαβάζουμε, και όχι να αναλύουμε την κάθε λέξη της.
Αγαπημένοι μου ποιητές είναι η Πολυδούρη (Ρομαντική ψυχή) και ο Οδυσσέας Ελύτης (κορυφαίος)..
Αγαπημένο μου ποίημα είναι η Λήθη του Λορέντζου Μαβίλη, την οποία και σας παραθέτω:

Η ΛΗΘΗ

Καλότυχοι οι νεκροί που λησμονάνε
την πίκρια της ζωής. Όντας βυθήση
ο ήλιος και το σούρουπο ακλουθήση,
μην τους κλαις, ο καημός σου όσος και να 'ναι.

Τέτοιαν ώρα οι ψυχές διψούν και πάνε
στης λησμονιάς την κρουσταλλένια βρύση•
μα βούρκος το νεράκι θα μαυρίση,
α' στάξη γι' αυτές δάκρυ όθε αγαπάνε.

Κι αν πιούν θολό νερό ξαναθυμούνται,
διαβαίνοντας λιβάδια από ασφοδίλι,
πόνους παλιούς, που μέσα τους κοιμούνται...
A, δε μπορής παρά να κλαις το δείλι,

τους ζωντανούς τα μάτια σου ας θρηνήσουν:
θέλουν – μα δε βολεί να λησμονήσουν.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

ἅλς

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη ἅλς
Ο ἅλς αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Μας γράφει απο Πειραιάς (Αττική). Έχει γράψει 2,084 μηνύματα.

O ἅλς Παυση πλου σε αυτη τη θαλασσα .... έγραψε στις 08:32, 14-05-11:

#888
Δ.Π. ΠΑΠΑΔΙΤΣΑΣ
ΚΑΘΕ ΦΥΛΛΟ


          Στη Λίλιαν Σ.

Ένα φύλλο της νύχτας με ανιχνεύει
Μου βρίσκει μεριές που δεν τις είδε ποτέ ουρανός
Κι άλλες ανάλαφρες σα χιλιάδες πεταλούδες
Που πριν τις αγγίξει ένα δάχτυλο βάφουν ρεματιές

Άλλες έτοιμες να ραγίσουν και να τρέξει νερό και δάκρυ

Κι άλλες όπου η τρέλα και η σύνεση μαλλιοτραβιούνται
Η μια τύψη της άλλης

Και με ανιχνεύει με ανιχνεύει ένα φύλλο της νύχτας

Κάθε φορά με σκορπίζει ξέφτια εμένα το μυρωδάτο
     από αναμνήσεις άμφιο
Και με ανιχνεύει μπαίνοντας μέσα μου νερό δηλητηριώδες
Που με ξεπλένει με το φαρμάκι του

Και κάθε φύλλο που με ανιχνεύει

Εγώ το τρέφω στα βάθη μου
Και δεν το αφήνω να σαπίσει.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

tzanakos2010

Εκκολαπτόμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη tzanakos2010
Ο tzanakos2010 αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Φοιτητής/τρια . Έχει γράψει 130 μηνύματα.

O tzanakos2010 των φονιάδων το αίμα, με φώς ξεπληρώνω έγραψε στις 13:55, 15-05-11:

#889
Τι λοιπόν; Της ζωής μας το σύνορο
θα το δείχνει ένα ορθό κυπαρίσσι;
Κι απ' ό,τι είδαμε, ακούσαμε, αγγίξαμε
τάφου γη θα μας έχει χωρίσει;
Ό,τι αγγίζουμε, ακούμε και βλέπουμε,
τούτο μόνο Ζωή μας το λέμε;
Κι αυτό τρέμουμε μήπως το χάσουμε
και χαμένο στους τάφους το κλαίμε;
Σ' ό,τι αγγίζουμε, ακούμε και βλέπουμε
της ζωής μας ο κόσμος τελειώνει;
Τίποτε άλλο; Στερνό μας απόρριμα
το κορμί που σκορπιέται και λιώνει;
Κάτι ανέγγιχτο, ανάκουστο, αθώρητο
μήπως κάτω απ' τους τάφους ανθίζει
κι ό,τι μέσα μας κρύβεται αγνώριστο
μήπως πέρ' απ' το θάνατο αρχίζει;
Μήπως ό,τι θαρρούμε βασίλεμα
γλυκοχάραμ' αυγής είναι πέρα
κι αντί να 'ρθει μια νύχτ' αξημέρωτη
ξημερώνει μι' αβράδιαστη μέρα;
Μήπως είν' η αλήθεια στο θάνατο
κι η ζωή μήπως κρύβει την πλάνη;
¨Ο,τι λέμε πως ζει μήπως πέθανε
κι είν' αθάνατο ό,τι έχει πεθάνει;
(ποίημα του Γ.Δροσίνη)

Ἡ ζωντανὴ νεκρή

Δὲν πέθανες! Στὴν κάμαρα ἀκόμα τ᾿ ἄρωμά σου
εἶναι ἁπλωμένο ὡς τώρα δὰ νὰ μ᾿ ἄφησες, κι ἀπάνω
στὸν καναπὲ ἀτέλειωτο μένει τὸ κεντημά σου
καὶ τὸ κομμάτι πού ῾παιζες εἶναι ἀνοιχτὸ στὸ πιάνο.
Ἀπάνω στὸ τραπέζι μου πάντα ἡ δική σου εἰκόνα,
ποῦ πάντα μὲ τὴν ἥμερη ματιά της μὲ κοιτάζει,
καὶ δὲν εἶναι ὁ ἄνεμος, μὰ εἶσαι ἐσύ, τὴν πόρτα
ποὺ μισανοίγεις γιὰ νὰ μπεῖς τὴν ὥρα ποὺ βραδυάζει.
Δὲν πέθανες. Εἶσαι παντοῦ καὶ εἶσαι μέσα σὲ ὅλα:
στῶν ρόδων τὸ ξεφύλλισμα, στὸ στεναγμὸ τοῦ ἀγέρα,
στὰ νέφη ποὺ χρυσίζουνε σὰν πάει νὰ σβήσει ἡ μέρα
κι ὡς καὶ τὶς νύχτες δίπλα μου σὲ νοιώθω ξαπλωμένη...
Δὲν πέθανες. Ἀδιάφορο οἱ μῆνες κι ἂν περνᾶνε:
τότε οἱ νεκροὶ πεθαίνουνε, ὅταν τοὺς λησμονᾶνε!
Κώστας Οὐράνης

Ο ΤΑΦΟΣ

Μήτε μὲ τὸ σίδερο,
Μήτε μὲ τὸ χρυσάφι,
Μήτε μὲ τὰ χρώματα
Ποὺ σπέρνουν οἱ ζωγράφοι
Μήτε μὲ τὰ μάρμαρα
Τὰ τεχνοσκαλισμένα·
Τὸ σπιτάκι σου ἔπλασα
Παντοτινὸ γιὰ σένα
Μόνο μὲ τοῦ πνεύματος
Τὰ μάγια! Σοῦ τὸ ὑψώνω
Σ᾿ ἕνα τόπον ἄϋλον,
Ἀπείραχτο ἀπ᾿ τὸ χρόνο.
Μ᾿ ὅλα μου τὰ δάκρυα
Καὶ μὲ τὸ αἷμα μου ὅλο
Τοῦ ἔχτισα τὰ θέμελα,
Τοῦ σκέπασα τὸ θόλο
Κι ἂ φοβᾶσαι, ἀγάπη μου,
Νὰ μένῃς μοναχό σου,
Κάλεσε καὶ κράτησε
Μέσα στ᾿ ἀρχοντικό σου
Ὅλα τὰ ἐρωτόπλαστα
Καθὼς ἐσὺ βλάσταρια
Π᾿ ἄνθισαν κι ἀπόσβυσαν,
Μιᾶς χρυσαυγῆς καμάρια!

ΟΤΑΝ ΕΙΤΑΝΕ ΣΤΗ ΖΩΗ

Γύρ᾿ ἐδῶ κι ἀκούμπησε
Καὶ μένε κι ὅλο μένε
Σιγαλὸς κι ἀσάλευτος,
Ὦ πολυαγαπημένε!
Ἂχ καὶ νἄταν νἄνοιωθα
Στὸ μάγουλό μου ἐπάνω
Τἁπαλό σου μάγουλον
Ὅσο ποὺ νὰ πεθάνω!
Ἂχ καὶ νἄταν νἄνοιωθα
Κι ἀκόμα ἀφοῦ πεθάνω
Τὴν ἁπαλοσύνη του
Στὸν σκληρὸν ὕπνο ἐπάνω!
Τὴν ἁπαλοσύνη του
Ποιὸ σιγαλὸ τραγούδι,
Ποιὰ πνοὴ τὴν ἔπλασε;
Τίνος βελούδου χάδι,
Τίνος κύκνου πούπουλο,
Καὶ τίνος ρόδου φύλλο;
Ποιὸ μετάξι ἀνεύρετο,
Ποιὸ μαγεμένο μῆλο;
Ξέρω ἓν ἀσπρολούλουδο,
Ἀνθὸ χωρὶς ψεγάδι,
Π᾿ ὅλο χάιδια χαίρεται
Ἀπ᾿ τὴν αὐγὴ ὡς τὸ βράδι
Ποὺ ποτὲ δὲν τρόμαξε
Τὰ ὁλόχλωρά του φύλλα
Τοῦ βοριὰ τὸ μούγκρισμα,
Τῆς μπόρας ἡ μαυρίλα
Καὶ στὸν ἴσκιο δείχνεται
Σὰ θείου ὀνείρου κρίνο
Καὶ στὸν ἥλιο χάνεται
Σὰν ἥλιου φῶς κι ἐκεῖνο.
Κι ὅ,τι γγίξῃ ἀνάλαφρα
Σ᾿ αὐτό, καὶ τὸ φαρμάκι,
Γίνεται χαμόγελο
Καὶ γίνεται φιλάκι.
Γῦρ᾿ ἐδῶ κι ἀκούμπησε
Καὶ διάλεξε γιὰ στρῶμα
Τὸ τραχὺ ξερόχωμα,
Ποὺ ἀκόμα, ὠιμέ! κι ἀκόμα
Τὸ χτυποῦν χιονόβροχα,
Τὸ ψέλνουν καλοκαίρια
Τῆς φροντίδας ὄχεντρες,
Τῆς συμφορᾶς μαχαίρια,
Τοῦ Καιροῦ αὐλακώματα,
Τοῦ Χάρου συγγενάδια,
Πέρασαν, τὸ πάτησαν,
Τ᾿ ἀφίσανε σημάδια.
Γύρε, κι ἀπὸ τἄφραστο
Τ᾿ ἀκούμπισμά σου ἂς πάρῃ
Χάρην ἀκριβώτερη
Κι ἀπ᾿ ὅση παίρνει χάρη
Ξέχειλο ἀπ᾿ τἀστάχινο
Κυματιστὸ χρυσάφι
Καὶ τὸ πιὸ παραρριχτὸ
Βραχόσπαρτο χωράφι!

ΤΑΦΟΣ

Ἥσυχα καὶ σιγαλά,
διψώντας τὰ φιλιά μας,
ἀπὸ τ᾿ ἄγνωστο γλιστρᾶς
μέσα στὴν ἀγκαλιά μας.
Ὡς κ᾿ ἡ βαρυχειμωνιὰ
μ᾿ αἰφνήδια καλοσύνη
κ᾿ ἥσυχη καὶ σιγαλὴ
σὲ δέχτηκε κ᾿ ἐκείνη.
Ἥσυχα καὶ σιγαλὰ
σὲ χάιδευεν ὁ ἀέρας,
τῆς νυχτὸς ἠλιόφεγγο
κι ὀνείρεμα τῆς μέρας.
Ἥσυχα καὶ σιγαλὰ
μᾶς γέμιζες τὸ σπίτι,
γλύκα τοῦ κεχριμπαριοῦ
καὶ χάρη τοῦ μαγνήτη.
Ἥσυχα καὶ σιγαλὰ
ζοῦσε ἀπὸ σὲ τὸ σπίτι,
ὀμορφιὰ τ᾿ αὐγερινοῦ
καὶ φῶς τοῦ ἀποσπερίτη.
Ἥσυχα καὶ σιγαλὰ
φεγγάρια, ὢ στόμα, ὢ μάτι,
μίαν αὐγούλα σβήσατε
στὸ φονικὸ κρεββάτι.
Ἥσυχα καὶ σιγαλὰ
καὶ μ᾿ ὅλα τὰ φιλιά μας,
γύρισες πρὸς τ᾿ ἄγνωστο
μέσ᾿ ἀπ᾿ τὴν ἀγκαλιά μας.
Ἥσυχα καὶ σιγαλά,
ὢ λόγε, ὢ στίχε, ὢ ρίμα,
σπείρετε τ᾿ ἀμάραντα
στ᾿ ἀπίστευτο τὸ μνῆμα!
...[συνεχίζεται]...
Ἄφκιαστο κι ἀστόλιστο
τοῦ Χάρου δὲ σὲ δίνω.
Στάσου μὲ τ᾿ ἀνθόνερο
τὴν ὄψη σου νὰ πλύνω.
Τὸ χρυσὸ τὸ χτένισμα
μὲ τὰ χρυσὰ τὰ χτένια,
πάρτε ἀπ᾿ τὴ μανούλα σας
μαλλάκια μεταξένια.
Μήπως καὶ τοῦ Χάροντα
καθὼς θὰ σὲ κυττάξει,
τοῦ φανεῖς ἀχάϊδευτο
καὶ σὲ παραπετάξει!
Στὸ ταξίδι ποὺ σὲ πάει
ὁ μαῦρος καβαλλάρης,
κύτταξε ἀπ᾿ τὸ χέρι του,
τίποτε νὰ μὴν πάρεις.
Κι ἂν διψάσεις μὴν τὸ πιεῖς
ἀπὸ τὸν κάτου κόσμο
τὸ νερὸ τῆς ἀρνησιᾶς,
φτωχὸ κομμένο δυόσμο!
Μὴν τὸ πιεῖς κι ὁλότελα
κι αἰώνια μᾶς ξεχάσεις...
βάλε τὰ σημάδια σου
τὸ δρόμο νὰ μὴ χάσεις,
κι ὅπως εἶσαι ἀνάλαφρο,
μικρὸ σὰ χελιδόνι,
κι ἄρματα δὲ σοῦ βροντᾶν
παλικαριοῦ στὴ ζώνη,
κύτταξε καὶ γέλασε
τῆς νύχτας τὸ σουλτάνο,
γλίστρησε σιγὰ - κρυφὰ
καὶ πέταξ᾿ ἐδῶ πάνω,
καὶ στὸ σπίτι τ᾿ ἄραχνο
γυρνώντας, ὦ ἀκριβέ μας,
γίνε ἀεροφύσημα
καὶ γλυκοφίλησέ μας!


Κωστής Παλαμάς για τον θάνατο του γιού του Άλκη, που πέθανε παιδί.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Lautreamont

Δραστήριο Μέλος

Το avatar του χρήστη Lautreamont
Ο Lautreamont αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 240 μηνύματα.

O Lautreamont έγραψε στις 15:32, 15-05-11:

#890
Τί είναι ποίηση για εσάς;
ένα μαρτύριο ασέλγειας επάνω σε λέξεις,

ένα τρυφερό χρυσάφι αδιάφορο προς κάθε αρχή ευτυχίας
εκτός από μία:

όσο ποιητεύεις, προσποιείσαι αδυσώπητα κι αμίλητα,
ότι ζεις
ενώ στην ουσία αιμορραγείς καρτερικά μέρα με τη μέρα.

(και καπάκι ένα χαμογελάκι του πόνου --> )



Διαβάζετε καθόλου ποίηση; αν ναι, ποιά βιβλία;
στην τουαλέτα, σαν ανταύγειες μαγιάτικης χιονονιφάδας στο τζαμάκι
του φωταγωγού.

θέλω να γράψω κάποτε ένα και να το διαβάσει μια γάτα
κι από το βλέμμα της όταν το τελειώσει να κρίνω τον τίτλο του.

Θυμάστε στίχους από αγαπημένους σας ποιητές, ποιοί είναι αυτοί;
όχι.

δεν είναι κανείς γιατί τους διαβάζω όλους,
από τους εκδοτονταβατζήδες γραφιάδες
ως και την (διαμορφωμένη) ελιτ της ποίησης.


Μπορεί να υπάρξει ''ανάλυση'' στην ποίηση;
αν μπορεί να υπάρξει ανάλυση του "υπάρχω"
πέραν του "λερώνω τα χέρια μου", ναι μπορεί.

Γιατί ψάχνουμε για λεκτικές εντυπώσεις στη νόησή μας
πέρα από της ψυχής μας?
Για να το σταμπιλάρουμε ως σύμφωνο με την εσωτερικότητά μας
με βαθμό και ποσοστώσεις κάλυψης ενός θέματος
αναλόγως της προσωπικής μας φιγούρας για αθανασία?

λες κι η αθανασία του ενός προϋποθέτει θάνατο, του έτερου?

(αγνοώντας το γεγονός ότι η αθανασία είναι απλώς ένα καταφύγιο
ή μάλλον ένα τετραδιάστατο βαφτήσι αντί της λέξεως "προπαγάνδα".)



Ποιές είναι οι καλύτερες μεταφράσεις ξένων ποιητών;

αυτές που καταργούν την αίσθηση ότι κάτι διέφυγε του νοήματος
επειδή θυμήθηκα καθώς διάβαζα -κι η σκέψη αυτή ΟΝΤΩΣ ΜΕ ΔΙΕΚΟΨΕ-
ότι πρόκειται για ξένο ποιητή.

αυτές που ανοίγουν διάλογο με τις πληγές τους,
βυθισμένες μέσα στη θαλπωρή και τη ζεστασιά κάποιου πνεύματος
που σπαράζει για να καταλάβει κι αυτό να το κοινωνήσει και σε άλλους
ανθρώπους-ψάρια.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

DrStrangelove

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη DrStrangelove
Ο DrStrangelove αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Μοντέλο . Έχει γράψει 4,072 μηνύματα.

O DrStrangelove έγραψε στις 19:05, 16-05-11:

#891
Αρχική Δημοσίευση από tzanakos2010
Τί είναι ποίηση για εσάς;
Διαβάζετε καθόλου ποίηση; αν ναι, ποιά βιβλία;
Θυμάστε στίχους από αγαπημένους σας ποιητές, ποιοί είναι αυτοί;
Μπορεί να υπάρξει ''ανάλυση'' στην ποίηση;
Ποιές είναι οι καλύτερες μεταφράσεις ξένων ποιητών;
Τα μαλλιά και το άρωμα μιας γυναίκας. Διαβάζω καταραμένους ποιητές. Παλιότερα έγραφα κι εγώ. Σκότωσα την ποίηση μέσα μου ένα φθινόπωρο πριν από τρία χρόνια για λόγους ψυχολογικής επιβίωσης. 'Ενας αγαπημένος μου στίχος είναι του Γιάννη Βαρβέρη "και τί θα απογίνουμε αθάνατοι καθώς νυχτώνει ;" Εμπεριέχει το δράμα του θυσιασμένου για την αγάπη ανθρώπου που ούτε να ζήσει μπορεί ούτε να πεθάνει. Mια αλληγορική Μεγάλη Εβδομάδα που του επιβλήθηκε δια βίας με σκοπό μια τάχα Ανάσταση. Καλύτερα Ιούδας παρά Χριστός. Θέμα ζωής. Την ανάλυση την αποφεύγω. Είναι κάτι της ψυχής η ποίηση.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

domenica7

Διάσημο Μέλος

Το avatar του χρήστη domenica7
H domenica7 αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 892 μηνύματα.

H domenica7 έγραψε στις 19:47, 16-05-11:

#892
βαθια υπόκλιση!

Κοτσάρω ένα αγουρο πρόσφατο ποιηματάκι μου για να αναιρεσω τη δουλοπρέπεια της υπόκλισης μου :
Ο Λύκος
Νιώθω σαν εκείνο εκεί ,το μεγάλο λύκο,
που 'ναι δυο μπαλκόνια παρακάτω ,
που όλο στα κάγκελα γυροφέρνει μελαγχολικός.

Κόβει τη κίνηση από ψηλά,
των ανθρώπων τις χαμηλές παράξενες πορείες.
Τυλιγμένοι σε σκοπούς και προορισμούς,
ο καθένας μονάχος δίπλα σ'αλλους περπατά.

Κι ο λύκος μόνος στη τσιμεντένια ταράτσα,
φύλακας πιθανών κάποιας μεσόκοπης φτιασιδωμένης κυρίας,
όλο παρακαλουθεί τις διαδρομές που αυτός ποτέ δε θα κάνει.

Καμιά φορά, σαν έχει φεγγάρι
θυμάται να κοιτάξει τον ουρανό.

Και τότε όλα ζωντανεύουν,
το ελεύθερο αγρίμι, τα όνειρα που κυλούν στο αίμα του.

Όμορφα που ηχεί το αλυκτό του στη τσιμεντένια πόλη.
Σαν υπόσχεση πως μια μέρα θα φάει τα γλοιώδη αφεντικά του
και θα τρέξει πάλι λέφτερος!
κ.π

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Goseithor (Νότα στο Διάστημα)

Δραστήριο Μέλος

Το avatar του χρήστη Goseithor
Ο Νότα στο Διάστημα αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Φοιτητής/τρια . Έχει γράψει 222 μηνύματα.

O Goseithor να πιάνω αστέρια στο βυθό της μουσικής σ έγραψε στις 01:19, 17-05-11:

#893
ΣΚΥΦΤΟΣ ΣΤΟ ΔΕΙΛΙΝΟ

Πάμπλο Νερούδα

Σκυφτός στο δειλινό ρίχνω τα δίχτυα μου θλιμμένα
στα ωκεάνια μάτια σου.

Εκεί αποσύρεται και φλέγεται μέσα στην πιο ψηλή φωτιά
η μοναξιά μου που τινάζει τα χέρια της σα ναυαγός.
Κάνω σινιάλα κόκκινα στα μάτια σου που απουσιάζουν
και κυματίζουν σαν τη θάλασσα στα πόδια ενός φάρου.

Μόνο σκοτάδια κρύβεις μέσα σου, γυναίκα μακρινή, δική μου
κι από το βλέμμα σου αναδύεται καμιά φορά η ακτή του τρόμου.

Σκυφτός στο δειλινό ρίχνω τα δίχτυα μου τα θλιμμένα
σ' αυτή τη θάλασσα που αναταράζει τα ωκεάνεια μάτια σου.

Τα νυχτοπούλια ραμφίζουν τα πρώτα αστέρια
που σπινθηρίζουν όπως η ψυχή μου όταν σ' αγαπώ.

Καλπάζει η νύχτα στη φοράδα της τη σκοτεινή
σκορπίζοντας γαλάζια στάχυα πάνω στους αγρούς

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

tsourekiatelos

Εκκολαπτόμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη tsourekiatelos
Ο tsourekiatelos αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 106 μηνύματα.

O tsourekiatelos έγραψε στις 11:14, 17-05-11:

#894
Υστερόγραφο

Η διαθήκη μου πριν διαβαστεί
– καθώς διαβάστηκε –
ήταν ένα ζεστό άλογο ακέραιο.
Πριν διαβαστεί
όχι οι κληρονόμοι που περίμεναν
αλλά σφετεριστές καταπατήσαν τα χωράφια.

Η διαθήκη μου για σένα και για σε
χρόνια καταχωνιάστηκε στα χρονοντούλαπα
από γραφιάδες πονηρούς συμβολαιογράφους.
Αλλάξανε φράσεις σημαντικές
ώρες σκυμμένοι πάνω της με τρόμο
εξαφανίσανε τα μέρη με τους ποταμούς
τη νέα βουή στα δάση
τον άνεμο τον σκότωσαν –
τώρα καταλαβαίνω πια τι έχασα
ποιος είναι αυτός που πνίγει.




Και συ λοιπόν
στέκεσαι έτσι βουβός με τόσες παραιτήσεις
από φωνή
από τροφή
από άλογο
από σπίτι
στέκεις απαίσια βουβός σαν πεθαμένος:




Ελευθερία ανάπηρη πάλι σου τάζουν.

Μιχάλης Κατσαρός (Κατά Σαδδουκαίων)

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

5 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

ἅλς

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη ἅλς
Ο ἅλς αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Μας γράφει απο Πειραιάς (Αττική). Έχει γράψει 2,084 μηνύματα.

O ἅλς Παυση πλου σε αυτη τη θαλασσα .... έγραψε στις 10:38, 18-05-11:

#895
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος...
Τάσος Λειβαδίτης

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν’ αγωνίζεσαι για την ειρήνη και για το δίκιο.
Θα βγεις στους δρόμους, θα φωνάξεις, τα χείλια σου θα ματώσουν απ’ τις φωνές
το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες μα ούτε βήμα πίσω.
Κάθε κραυγή σου μια πετριά στα τζάμια των πολεμοκάπηλων
κάθε χειρονομία σου σα να γκρεμίζεις την αδικία.
Και πρόσεξε: μη ξεχαστείς ούτε στιγμή.
Έτσι λίγο να θυμηθείς τα παιδικά σου χρόνια
αφήνεις χιλιάδες παιδιά να κομματιάζονται την ώρα που παίζουν ανύποπτα στις πολιτείες
μια στιγμή αν κοιτάξεις το ηλιοβασίλεμα
αύριο οι άνθρωποι θα χάνονται στην νύχτα του πολέμου
έτσι και σταματήσεις μια στιγμή να ονειρευτείς
εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα θα γίνουν στάχτη κάτω απ΄τις οβίδες.
Δεν έχεις καιρό
δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί ν’ αφήσεις τη μάνα σου, την αγαπημένη ή το παιδί σου.
Δε θα διστάσεις.
Θ’ απαρνηθείς την λάμπα σου και το ψωμί σου
θ’ απαρνηθείς τη βραδινή ξεκούραση στο σπιτικό κατώφλι
για τον τραχύ δρόμο που πάει στο αύριο.
Μπροστά σε τίποτα δε θα δειλιάσεις και ούτε θα φοβηθείς.
Το ξέρω, είναι όμορφο ν’ ακούς μια φυσαρμόνικα το βράδυ, να κοιτάς εν’ άστρο, να ονειρεύεσαι
είναι όμορφο σκυμμένος πάνω απ΄ το κόκκινο στόμα της αγάπης σου
να την ακούς να λεει τα όνειρα της για το μέλλον.
Μα εσύ πρέπει να τ’ αποχαιρετήσεις όλ’ αυτά και να ξεκινήσεις
γιατί εσύ.... είσαι υπεύθυνος για όλες τις φυσαρμόνικες του κόσμου, για όλα τ’ άστρα, για όλες τις λάμπες και για όλα τα όνειρα
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος

μπορεί να χρειαστεί να σε κλείσουν φυλακή για είκοσι ή και περισσότερα χρόνια
μα εσύ και μες στη φυλακή θα θυμάσαι πάντοτε την άνοιξη, τη μάνα σου και τον κόσμο.
Εσύ και μες απ’ το τετραγωνικό μέτρο του κελιού σου
θα συνεχίζεις το δρόμο σου πάνω στη γη.
Κι όταν μες στην απέραντη σιωπή, τη νύχτα
θα χτυπάς τον τοίχο του κελιού σου με το δάχτυλο
απ’ τ’ άλλο μέρος του τοίχου θα σου απαντάει η Ισπανία.
Εσύ, κι ας βλέπεις να περνάν τα χρόνια σου και ν’ ασπρίζουν τα μαλλιά σου
δε θα γερνάς.
Εσύ και μες στη φυλακή κάθε πρωί θα ξημερώνεσαι πιο νέος
αφού όλο και νέοι αγώνες θ’ αρχίζουμε στον κόσμο
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος

θα πρέπει να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό.
Αποβραδίς στην απομόνωση θα γράψεις ένα μεγάλο τρυφερό γράμμα στη μάνα σου
θα γράψεις στον τοίχο την ημερομηνία, τ’ αρχικά του ονόματός σου και μια λέξη: Ειρήνη
σα νάγραφες όλη την ιστορία της ζωής σου.
Να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό
να μπορείς να σταθείς μπροστά στα έξη ντουφέκια
σα να στεκόσουνα μπροστά σ’ ολάκερο το μέλλον.
Να μπορείς, απάνω απ’ την ομοβροντία που σε σκοτώνει
εσύ ν’ ακούς τα εκατομμύρια των απλών ανθρώπων που τραγουδώντας πολεμάνε για την ειρήνη.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Domenica

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

8 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

foulils

Νεοφερμένος

Το avatar του χρήστη foulils
Ο foulils αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 2 μηνύματα.

O foulils έγραψε στις 10:49, 18-05-11:

#896
Κάπου ανάμεσα Τρίτη και Τετάρτη θα παρέπεσε η αληθινή σου μέρα

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

aegloswen

e-steki Moderator

Το avatar του χρήστη aegloswen
H aegloswen αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 24 ετών και μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 4,840 μηνύματα.

H aegloswen έγραψε στις 11:13, 19-05-11:

#897
Spirits of the Dead~Edgar Allan Poe.

Thy soul shall find itself alone
'Mid dark thoughts of the grey tomb-stone;
Not one, of all the crowd, to pry
Into thine hour of secrecy.

Be silent in that solitude,
Which is not loneliness-for then
The spirits of the dead, who stood
In life before thee, are again
In death around thee, and their will
Shall overshadow thee; be still.

The night, though clear, shall frown,
And the stars shall not look down
From their high thrones in the Heaven
With light like hope to mortals given,
But their red orbs, without beam,
To thy weariness shall seem
As a burning and a fever
Which would cling to thee for ever.

Now are thoughts thou shalt not banish,
Now are visions ne'er to vanish;
From thy spirit shall they pass
No more, like dew-drop from the grass.

The breeze, the breath of God, is still,
And the mist upon the hill
Shadowy, shadowy, yet unbroken,
Is a symbol and a token.
How it hangs upon the trees,
A mystery of mysteries!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

5 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

tzanakos2010

Εκκολαπτόμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη tzanakos2010
Ο tzanakos2010 αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Φοιτητής/τρια . Έχει γράψει 130 μηνύματα.

O tzanakos2010 των φονιάδων το αίμα, με φώς ξεπληρώνω έγραψε στις 03:46, 20-05-11:

#898
Ποιὸς εἶδε κράτος λιγοστὸ
σ᾿ ὅλη τὴ γῆ μοναδικό,
ἑκατὸ νὰ ἐξοδεύῃ
καὶ πενήντα νὰ μαζεύῃ;
Νὰ τρέφῃ ὅλους τοὺς ἀργούς,
νἄχῃ ἑπτὰ Πρωθυπουργούς,
ταμεῖο δίχως χρήματα
καὶ δόξης τόσα μνήματα;
Νἄχῃ κλητῆρες γιὰ φρουρὰ
καὶ νὰ σὲ κλέβουν φανερά,
κι ἐνῷ αὐτοὶ σὲ κλέβουνε
τὸν κλέφτη νὰ γυρεύουνε;

Ὁ Ἕλληνας δυὸ δίκαια ἀσκεῖ πανελευθέρως,
συνέρχεσθαί τε καὶ οὐρεῖν εἰς ὅποιο θέλει μέρος.

Καὶ τῶν σοφῶν οἱ λόγοι θαρρῶ πὼς εἶναι ψώρα,
πιστὸς εἰς ὅ,τι λέγει κανένας δὲν ἐφάνη...
αὐτὸς ὁ πλάνος κόσμος καὶ πάντοτε καὶ τώρα,
δὲν κάνει ὅ,τι λέγει, δὲν λέγει ὅ,τι κάνει.

Κλέφτες φτωχοὶ καὶ ἄρχοντες μὲ ἅμαξες καὶ ἄτια,
κλέφτες χωρὶς μία πῆχυ γῆ καὶ κλέφτες μὲ παλάτια,
ὁ ἕνας κλέβει ὄρνιθες καὶ σκάφες γιὰ ψωμὶ
ὁ ἄλλος τὸ ἔθνος σύσσωμο γιὰ πλούτη καὶ τιμή.

Δυστυχία σου Ἑλλάς, μὲ τὰ τέκνα ποὺ γεννᾶς.
Ὦ Ελλάς, ἡρώων χώρα, τί γαϊδάρους βγάζεις τώρα;
Γεώργιος Σουρής (1853-1919)

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Lautreamont

Δραστήριο Μέλος

Το avatar του χρήστη Lautreamont
Ο Lautreamont αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 240 μηνύματα.

O Lautreamont έγραψε στις 23:21, 21-05-11:

#899

Adolf Hoffmeister
Illustration, Lautreamont poesies

Οι ταραχές, οι αγωνίες, οι διαστροφές, ο θάνατος, οι εξαιρέσεις
στη φυσική ή στην ηθική τάξη, το πνεύμα της άρνησης, οι
αποχτηνώσεις, οι παρακρούσεις που τις υπηρετεί η θέληση, τα
βάσανα, η καταστροφή, η ανατροπή, τα δάκρυα, οι απληστίες,
οι υποταγές, οι διαβρωτικές φαντασίες, τα μυθιστορήματα, το
απροσδόκητο, το απαγορευμένο, οι χημικές ιδιορρυθμίες του
μυστηριώδη γύπα που παραμονεύει το ψοφίμι μιας πεθαμένης
αυταπάτης, οι πρόωρες και αποτυχημένες εμπειρίες, τα
σκοτάδια με κέλυφος κοριού, η τρομερή μονομανία του
εγωισμού, το μπόλιασμα της βαθιάς νάρκωσης, οι επικήδειοι, οι
επιθυμίες, οι προδοσίες, οι τυραννίες, οι ασέβειες, οι ταραχές,
οι οξύτητες, οι επιθετικές βρισιές, η παραφροσύνη, η πλήξη, οι
δικαιολογημένοι τρόμοι, οι μορφασμοί, οι νευρώσεις, τα
ματοβαμμένα εργαλεία που μ' αυτά οδηγούμε τη λογική σε
απόγνωση, οι υπερβολές, η έλλειψη ειλικρίνειας, η ανία, οι
ευτέλειες, οι μαυρίλες, τα πένθη, τα γεννητούρια που 'ναι
χειρότερα κι απο δολοφονίες, τα πάθη, η κλίκα των
μυθιστοριογράφων του κακουργιοδικείου, οι τραγωδίες, οι
ωδές, τα μελοδράματα, οι ακρότητες που εμφανίζονται
αδιάκοπα, η λογική που την αποδοκιμάζουν ατιμώρητα, οι
δυσωδίες της δειλίας, οι αηδίες, οι βάτραχοι, οι πολύποδες, οι
καρχαρίες, ο σιμούν των ερήμων, οι νυχτοβάτης, θολός,
νυχτόβιος, ναρκωτικός, υπνοβάτης, γλοιώδης, ομιλούσα φώκια,
διφορούμενος, φθισικός, σπασμωδικός, αφροδισιακός,
αναιμικός, μονόφθαλμος, ερμαφρόδιτος, μπάσταρδος,
αλμπίνος, παιδεραστής, φαινόμενο του ενυδρείου και γυναίκα
με γένια, οι μεθυσμένες ώρες της σιωπηλής αποθάρρυνσης, οι
παραλογισμοί, οι δριμύτητες, τα τέρατα, οι εξαχρειωτικοί
συλλογισμοί, οι αισχρολογίες, αυτός που δεν σκέφτεται σαν
παιδί, η ερήμωση, αυτό το διανοητικό δέντρο του θανάτου, οι
αρωματισμένοι καρκίνοι, τα σκέλια με καμέλιες, η ενοχή ενός
συγγραφέα που περιπλανιέται στην πλαγιά του τίποτα και
περιφρονεί τον εαυτό του με χαρούμενες κραυγές, οι τύψεις, οι
υποκρισίες, οι αόριστες προσδοκίες που σας συνθλίβουν στ'
αδιόρατα γρανάζια τους, οι χοντρές φτυσιές στα ιερά αξιώματα,
το σαράκι και τα υπαινικτικά του γαργαλητά, οι τρελοί
πρόλογοι, σαν τους προλόγους του Κρόμγουελ, της
δεσποινίδας ντε Μωπάν και του Δουμά υιού, τα γερατειά, οι
ανημπόριες, οι βλαστήμιες, οι ασφυξίες, οι δύσπνοιες, οι
λύσσες - μπροστά σ' αυτα βρόμικα οστεοφυλάκια, που
ντρέπομαι να τα ονομάζω, είναι καιρός ν' αντιδράσουμε
επιτέλους ενάντια σ' ό,τι μας δυσαρεστεί και μας λυγίζει τόσο βίαια.

Το πνεύμα σας παρασύρεται αδιάκοπα έξω απ' τα νερά του και
πιάνεται στην ερεβώδη παγίδα που άτεχνα του στήνουνε ο
εγωισμός κι η φιλαυτία.





Isidore Lucien Ducasse (1846-1870)
Κόμης Λωτρεαμόν
Ποίηματα (εκλογή)
Μτφρ. Αντώνης Φωστιέρης

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

ἅλς

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη ἅλς
Ο ἅλς αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Μας γράφει απο Πειραιάς (Αττική). Έχει γράψει 2,084 μηνύματα.

O ἅλς Παυση πλου σε αυτη τη θαλασσα .... έγραψε στις 13:26, 23-05-11:

#900
Απαίτηση σεβασμού
Ας πούμε πως
δεν υπάρχει η ψυχή μου, Ουρανέ

πως είναι ένας μύθος

ένα τέχνασμα της φθοράς για να μπει

στο μάτι της αφθαρσίας.

Κι ας δεχτούμε πως είμαι

μια χωμάτινη μάζα

ένα πολυκύτταρο αστείο

στου σύμπαντος το παιχνίδι

μια συσσώρευση από κόκκους πεπερασμένου.

Όμως ακόμα και τότε, Ουρανέ

μέσα απ' τα υπεροπτικά μάτια σου

να με κοιτάζεις με σεβασμό,

γιατί δεν είμαι χώμα απλό,

είμαι ένας μυρωδάτος αμμόλοφος

στιλβωμένος με ευωδιές

απ' την υδάτινη γλώσσα του έρωτα.

Κι όταν εξατμίζομαι από έξαψη

να ξέρεις πως γίνομαι οξυγόνο

βοηθώντας τη ζωή

να μακραίνει.


Παναγιώτης Αργυρόπουλος

από τη συλλογή Στα χνάρια των μύθων, 2011

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση
Απάντηση στο θέμα

Χρήστες

  • Τα παρακάτω 0 μέλη και 1 επισκέπτες διαβάζουν μαζί με εσάς αυτό το θέμα.
     
  • (View-All Tα παρακάτω 3 μέλη διάβασαν αυτό το θέμα τις τελευταίες 30 μέρες:
    alcyone, El Salazar, ΙΑΝΟΥΣ

Μοιραστείτε το

...με ένα φίλο

...με πολλούς φίλους