Το e-steki είναι μια από τις μεγαλύτερες ελληνικές διαδικτυακές κοινότητες με 79,345 εγγεγραμμένα μέλη και 3,071,531 μηνύματα σε 94,373 θέματα. Αυτή τη στιγμή μαζί με εσάς απολαμβάνουν το e-steki άλλα 592 άτομα.

Καλώς ήρθατε στο e-steki.

Εγγραφή Βοήθεια

Μοιραζόμαστε ποιήματα

Δεσμώτης

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 3,608 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 21:30, 13-11-11:

#1001
Tόλμη και Γοητεία

Όλη η αλήθεια βρίσκεται
στο πύον μιας κατσαρίδας
και στο φλέμμα ενός αλήτη
που στρώνει χαρτόκουτα καμαρωτά
λίγο πιο κάτω απ' το σπίτι.
Ευτυχώς που απόψε δεν ήρθε ο Σαχτούρης
ούτε ο Ντοστογιέβσκι.
Πάλι καλά που δεν πάτησε το πόδι του
ο Βλαδίμηρος Μαγιακόφσκι
γιατί σ' αυτή τη γειτονιά
κουμάντα κάνουν κάτι Πολωνοί με μπύρα και σουγιάδες.
Λοιπόν, συζητούσα μια βραδιά μ' ένα φίλο
για τους ποιητές που τους επισκέφτονται άλλοι ποιητές
φυσικά αυτο γίνεται στα μυαλά τους
αλλά δεν έχω ακόμα καταφέρει να καταλάβω πως γίνεται.
Εμένα μ' επισκέφτεται ένα σκεπάρνι που πάιζει ζάρια στην Ακαδημίας
μαζί με την εννενηνταπεντάχρονη γιαγιά μου.
Την κλέβει
και σ' ένα αμάξι που πάει για μπάνιο
βλέπω την πιο όμορφη μάνα
που της πέταξα ένα φιλί λίγο έξω απ' το μαγαζί
την ώρα που ο γιός της κλωτσούσε ένα δέντρο.
Ποιητή πάντως
δεν είδα ποτέ να συζητά μαζί μου
κι ευτυχώς ποιήτρια δεν με φίλησε ακόμη.
Το παλεύω όμως!
Πως πάνε τελικά για καφέ με τον έναν;
τρώνε με τον άλλον;
πίνουν στο ίδιο ξύλο μ' έναν πεθαμένο
και πάντα βρέχει
και πάντα σύννεφα
και κάτι ουρανοί που είναι έτοιμοι να κλάψουν
με φεγγάρια μουσαφίρηδες
κι αστέρια κουμπαράδες.
Λοιπόν αυτό το "και" στα ποιήματα πρέπει να το κόψω
αλλά πριν το κάνω θα σας μιλήσω για το Χριστινάκι.
Το Χριστινάκι είναι πάνω από 100 κιλά
Έχει το μπακάλικο στη γωνία που αράζουν οι πάντες,
κάθε που της ζητάω το μπουκάλι μου λέει:
"πάρτο μόνος σου, τώρα βλέπω Τόλμη και Γοητεία"
κι εγώ αναρωτιέμαι:
"Αυτοί οι μπάσταρδοι τελικά, δεν έχουν πεθάνει ακόμη"
Ο Ριτζ
Η Μπρουκ
Η Κάρολάιν
που κάποτε ήμουν ερωτευμένος μαζί της,
όλοι αυτοί οι μόδιστροι που πηδιούνται μεταξύ τους
και δεν γερνάνε
ποτέ δεν γερνάνε
γιατί να γεράσεις όταν σε κάνει κάποιος άλλος;
έτσι δεν πάει;
έτσι λοιπόν αφού τελειώσει το επεισόδιο
"δεκαπέντε χρόνια και κάτι"
το Χριστινάκι κάποια στιγμή το κλείνει
και το κλείνει γιατι το ραδιόφωνο παίζει Ηλία Κλωναρίδη
που είναι ο αγαπημένος της
κι εγω 'κεινη την ώρα σκέφτομαι πως
μάλλον οι ποιητές δεν πάνε πια στα μπακάλικα
αλλά στα σουπερμάρκετ και στους πρώην αγανακτισμένους
με ασπροκόκκινα τάδε έφη ζαραφούστα πανωκατωφόρια.
Α! ρε Χριστινάκι
πόσοι Σαχτούρηδες
και Ριτζ
και Ντοστογιέβσκι
και Καρολάιν
και Μαγιακόβσκηδες
και Μπρουκ
και τόλμες γεμάτα ποιήματα
και γοητείες
γεμάτες λουλούδια
δεν πέρασαν δίπλα απ' τα σακιά με τις φακές
και τα φασόλια,
τα πακέτα με τα μακαρόνια,
τις θρούμπες ελιές
και το χύμα κρασί με τα τρία ευρώ το δίλιτρο.
Τα τσιγάρα Χριστινάκι
δίπλα σου,
απ' τα βαμμένα νύχια των εκατών κιλών που βαστάνε τα πόδια σου
και τα παγωτά που έφαγαν πεθαμένοι,
ζωντανοί και πλαστικοί αντικαταστάτες
κατακλείδες όμορφων άσχημων ποιημάτων.
Χριστινάκι πρέπει να το ξέρεις,
"η κατακλείδα σ' ένα ποίημα υπάρχει πάντα για να εξυπηρετεί το κείμενο"
κι ο Ριτζ ήταν πάντοτε ο γαμιάς των νιάτων μας.

Γιάννης Ζελιαναίος

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 3,608 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 03:54, 15-11-11:

#1002
No Stars in

Μου φέρνει ύπνο η ανάγνωση των ποιημάτων μου
Κι ωστόσο έχουνε γραφτεί με αίμα.

Φτάνει να κοιτάξεις τον ήλιο
μέσα από το καπνισμένο τζάμι
για να δεις ότι τα πράγματα παν’ άσχημα:
η μήπως και σας φαίνεται πως παν’ καλά?

Είχανε δίκιο οι παλιοί:
Θα πρέπει να ξαναρχίσουμε να μαγειρεύουμε με ξύλα.

Μέσα στο κλουβί έχεις τροφή
Λίγη, ωστόσο έχεις.
Έξω απ’ αυτό έχεις μονάχα απέραντη ελευθερία.

Σήμερα σταυροκοπιόμαστε απορώντας γιατί γράφανε αυτά τα πράγματα.
Για να τρομάξουν τον μικροαστό?
Άδικα χαμένος χρόνος.
Ο μικροαστός δεν αντιδρά
Παρά μονάχα όταν θίγεται η κοιλιά του.
Σιγά μη τον τρομάξουν τα ποιήματα.

Ας γράφουνε οι νέοι ότι θέλουνε
Στο ύφος που τους φαίνεται καλύτερο
Πάρα πολύ αίμα κύλησε κάτω από τις γέφυρες
Για να εμμένουμε στην πίστη – έτσι πιστεύω-
Πως μια είναι η σωστή οδός:
Στην ποίηση τα πάντα επιτρέπονται.

Και ο ταξιδιώτης που κοιτάζει προς τα πίσω
Διατρέχει τον σοβαρό κίνδυνο
Να μην θέλει η σκιά του να τον ακολουθήσει

Για τελευταία φορά το ξαναλέω…
Το γαμήσι είναι πράξη λογοτεχνική

Αμνέ του θεού που ξεπλένεις τις αμαρτίες του κόσμου
Πες μου πόσα μήλα υπάρχουν στον γήινο παράδεισο…
Κάνε μου την χάρη να μου πεις την ώρα
Δώσ’ μου μαλί να φτιάξω ένα πουλόβερ
Αμνέ του θεού που ξεπλένεις τις αμαρτίες του κόσμου
Άσε μας να γαμούμε εν ειρήνη:
Μη χώνεις την μύτη σου σ’ αυτή την ιερή υπόθεση.

Ακόμη κάτι θέλω να ξεκαθαρίσω:
Είναι ανυπόστατη η ευρέως διαδομένη πίστη
Ότι η Δημιουργία κράτησε μέρες εφτά
- είναι να πεθαίνει κανείς απ’ τα γέλια –
η Δημιουργία ακόμη δεν τέλειωσε:
η Δημιουργία μόλις ξεκινά!


text: Nicanor Parra κολάζ από ποιήματα του βιβλίου
"Ποιήματα επείγουσας ανάγκης",
μετάφραση: Αργύρης Χιόνης, Εκδόσεις Γαβριηλίδης 2008.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

venividivici

Τιμώμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη venividivici
H venividivici αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 18,550 μηνύματα.

H venividivici έγραψε στις 10:06, 15-11-11:

#1003
Τέλλος Ἄγρας

Λουλούδια κατὰ γῆς

Ἦταν στὶς δόξες τῶν περιβολιῶν
κι
ὥρα τῶν ταξιδιάρικων πουλιῶν,
κι οἱ ἄξαφνες οἱ ἀνάσες, οἱ μισές,
ποὺ εὐκολοκατελοῦν τὶς φυλλωσιές.
Στὸ ἄφραχτο χαμοκάλυβο μπροστά,
λουλούδια ἐσυγκομίζαν σωριατά,
λουλούδια σωρευτά, λογῆς-λογῆς,
χυμένα ἀπὸ πανέρια κατὰ γῆς.

Μὲ τὰ μάτια τὰ φίλησα, πολύ...
Ψυχὴ σιμά μου. Μόνο στὴν αὐλὴ
περιδιάβαζε ἀργὴ περπατησιὰ
καὶ τὴν τύλιγε
ἄκρα μοναξιά.
Κι ἔτσι ἤθελα
θωριά τους μοναχὴ
ν’ ἀφήσω νὰ μοῦ πιεῖ ἀπ' τὴν ψυχή...
Μὰ οἱ μνῆμες ἀναζήσανε σ' αὐτὰ
τὰ λουλούδια τὰ χρωματιστά...

Ἔγνοιες, ἀδημονίες, μεταγνωμοί,
μελίσσι ὅλα προστρέξαν στὴ στιγμή,
σὰ νἆταν μαγεμένα ἀπ' τὸν Καιρό,
καθόταν στὰ λουλούδια, ἕνα σωρό.
Τοῦ περβολιοῦ τὸ κέντημα σπαρτὸ
πίκρα καὶ συννεφιὰ ἔγινε μεστό,
κι ἔγιναν τὰ κοτσάνια του σκληρὲς
μύτες, καρφιά, πληγὲς αἱματηρές.

Ἀναποδογυρίστηκε
χαρὰ
βγῆκε
θλίψη, ἀκόμα μιὰ φορά.
Κι ἐστάθηκαν, μακρότατη γραμμή,
θλιμμένα ρόδα διάφανοι καημοί.
Μὰ ἂς εἶναι, ὅταν, στὸν κάμπο τὸ βαθύ,
βουρκώσει ἀστραποβρόχι καὶ χυθεῖ,
κι ὅταν οἱ ἀνέμοι κλάψουνε γοερά,
ποιὸς θὰ μοῦ κλέψει τότε ἀπ' τὴ χαρά;

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 3,608 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 13:38, 15-11-11:

#1004
Μεθυσμένο σε φακ ελάσσονα

Σκέφτομαι όλα αυτά τα παιδιά
στην ίδια ηλικία με μένα
με τα ποιήματά τους
και τα ιστολόγιά τους
με την βιασύνη τους
και τα καθημερινά ποιήματά τους
κρεμασμένα εκεί
με φωτογραφίες γεμάτες στόμφο
ύφος
χρώματα
νεραιδες
φεγγαρια
θαλασσες
και αλλα τετοια σκατα
βαρύγδουπα
ρομαντικά
και σουρελιστικούς πόνους
τα βλέπω και δεν καταλαβαίνω τίποτα
καμιά φορά αφήνουν σχόλια
σε ποιητικούς τόπους
και μιλούν χειρότερα από εξηντάρηδες
συγκαμένους ματαιόδοξους μπάσταρδους
που νομίζουν ότι η ζωή τους χρωστά κάτι
πολλά παιδιά απ' αυτά μάλλον ακούνε
έντεχνες κουράδες
λατρεύουν τη Δημουλά
έχουν αριστερές όμορφες ιδέες
αλλάζουν σώβρακα στο φέισμπουκ
και την βγάζουν χαζογελώντας στις πλατείες
με μπύρες και τρεμούρα
μερικοί το παίζουν καταστροφικοί
άλλοι παρακμιακοί
επαναστάτες
αγανακτισμένοι
οργισμένοι μαρμελάδας
μάγια ωραία
ζωές καλά προστατευμένες
χαρτί με φράγκα από πίσω
ποιος μοιράζει τελικά;
ποιός χώνει;
έλα εδώ αν μπορείς
και δώσε...
Ένα τελευταίο φιλί στα μάτια της τρέλας
που κρυφακούει από τα πιο λυπημένα ξοδέματα
και λίγο νερό στο μέτωπο
για την κατήφεια του νέου κοριτσιού
που ξύπνησε ταγμένη
να υποφέρει
την καινούργια δεκαετία.
είναι ωραία τελικά να εισαι νεκρός
και διαλυμένος.

Ζελιαναίος.





Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Sofaki Loony

Εκκολαπτόμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη Sofaki Loony
H Sofaki Loony αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Μαθητής/τρια . Έχει γράψει 118 μηνύματα.

H Sofaki Loony έγραψε στις 13:41, 15-11-11:

#1005
Ειναι κατι στιγμες...

που απλα...
χρειαζομαι μια αγκαλια...
να με χωρεσει ολοκληρη...

με οτι κουβαλαω μεσα μου...
να με κρατησει σφιχτα και ολοκληρωτικα...
παρα τα οσα...

να με νιωσει και να με τυλιξει...
εστω και για λιγες στιγμες να παψω να φοβαμαι...

για μια νυχτα μονο...
εκεινη να μεινει αγρυπνη στη θεση μου...
κι εγω να θυμηθω πως ειναι να ονειρευεσαι...
χωρις διακοπες απο νυχτερινες σκιες...

Μια αγκαλια...
που δεν θα θελησει να μου πει τον πονο της...
που δεν θα μου ζητησει παρηγορια...
μα ουτε κι εγω θα της πω τον δικο μου...
δεν θα της μιλησω διολου...

Μια αγκαλια...
που δεν θα ζηταει...
που μονο θα προσφερει...
που δεν θα με θυμαται σαν ξημερωσει...

Μια αγκαλια...
που θα με κλεισει μεσα...
που για ενα βραδυ μοναχα θα μαζεψει ολα τα φυλλα της ψυχης
που σκορπιστηκαν στα χρονια...
κι αν καταφερει τα δακρυα μου να κυλησουν...
θα της χαρισω ολα τα διαμαντια που δεν στολιζουν πια τα ματια μου...

Ειναι κατι στιγμες...
που το σκοταδι πλησιαζει απειλητικα ενω εξω ξημερωνει...
και με τραβαει μεσα του...

Ειναι κατι στιγμες...
που γινεσαι χαρτι...
σε χερια που μονο να σκιζουν ξερουν...
που γινεσαι πηλος...
σε χερια που δεν εμαθαν ποτε να πλαθουν ομορφιες...
παρα μονο να καταστρεφουν...

Ειναι κατι στιγμες που δεν θελω αλλο να φροντισω...
μοναχα να με φροντισουν...εστω για μια νυχτα...

Ειναι κατι στιγμες που κρατανε πολυ...
σημαδευουν την ζωη ολακερη...

Ειναι κατι στιγμες που η ψυχη ειναι τοσο κουρασμενη...
ξεφλουδιζεται επωδυνα...
τοσο επωδυνα...

και κανεις δεν ειναι εκει...
οχι οπως θα ηθελες να ειναι...

και το μονο που θες...
ειναι μια αγκαλια...
εστω για μια νυχτα...
Μονο μια αγκαλια...

Ειναι αυτες οι στιγμες...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 3,608 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 00:58, 16-11-11:

#1006
Είσαι νέος -το ξέρω- και δεν υπάρχει τίποτε.
Λαοί, έθνη, ελευθερίες, τίποτε.
Όμως είσαι. Και την ώρα που
Φεύγεις με το ‘να πόδι σου έρχεσαι με τ’ άλλο
Ερωτοφωτόσχιστος
Περνάς θέλεις δε θέλεις
Αυλητής φυτών και συναγείρεις τα είδωλα
Εναντίον μας. Όσο η φωνή σου αντέχει.
Πως της παρθένας το τζιτζίκι όταν το πιάνεις
Πάλλονται κάτω απ’ το δέρμα σου οι μυώνες
Ή τα ζώα που πίνουν κι υστέρα κοιτούν
Πως σβήνουν την αθλιότητα: ίδια εσύ
Παραλαμβάνεις απ’ τους Δίες τον κεραυνό
Και ο κόσμος σού υπακούει. Εμπρός λοιπόν
Από σένα η άνοιξη εξαρτάται. Τάχυνε την αστραπή
Πιάσε το ΠΡΕΠΕΙ από το ιώτα και γδάρε το ίσαμε το πι.



Του Ελύτη


Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Sofaki Loony

Εκκολαπτόμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη Sofaki Loony
H Sofaki Loony αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Μαθητής/τρια . Έχει γράψει 118 μηνύματα.

H Sofaki Loony έγραψε στις 12:32, 16-11-11:

#1007
Ο μπαμπάς μου φορούσε πάντα αδιάβροχο
και κρατούσε μια γκρίζα ομπρέλα για τον ήλιο,
αγαπούσε γυναίκες κι όλο έφευγε,
κι έπαιζε σε ταινίες κατασκόπων
τον ρόλο της κλειδαριάς στην πόρτα
ή του ανοιχτού παράθυρου
στη μέση της ερήμου.
Πολύ του άρεσαν τα καπέλα.
Η μαμά μου φορούσε όμορφα καπέλα
με ζωντανά ακέφαλα παγόνια να μαλώνουν.
Ο αδελφός μου ήταν κύκνος,
κρυστάλλινος και διάφανος,
σε χίλιες δυο μεριές του ραγισμένος
και τόσο, μα τόσο ανυπεράσπιστος,
που πάντα έμπαινα στον πειρασμό
να τον ρίξω κάτω, για να σπάσει.
Κι εγώ ήμουν αξιολάτρευτη,
στα άσπρα πάντοτε ντυμένη,
έτρωγα κέικ από μοναξιά,
σ' ένα ετοιμόρροπο καθόμουνα μπαλκόνι.
Ύστερα η μαμά χάθηκε μες στον καθρέφτη,
ο μπαμπάς αγάπησε ένα πουλί και πέταξε,
ο αδελφός μου παντρεύτηκε τη Νύχτα
και το μπαλκόνι μου κατέρρευσε στη θάλασσα.
Κι από όλη την οικογένειά μου,
απόμεινε μόνο ένα άλμπουμ με σκιές
να κυνηγούν ατέρμονα η μια την άλλη μες στη νύχτα.

Χλόη Κουτσουμπέλη
από τη συλλογή Η λίμνη, ο κήπος και η απώλεια, 2006

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 3,608 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 02:05, 17-11-11:

#1008
Ποίημα για κάποιον που δε θα του γράψει ποίημα κανείς

Φοράει βερμούδα σαγιονάρα και τα λοιπά.
Αρσενικός μπήχτης ψυχοπομπός τα πάντα όλα
μονολογεί. Στου πρώτου ορόφου το ζόφο
ονειρεύεται νησιά βυζιά ομορφιές.
Κλείνει τα φώτα και κατουρά
γλάστρες γαρδένιες και ορτανσίες.
Με τη μέθοδο σκύλου, το ποδάρι ψηλά.
Σκέφτεται συχνά το Άγιον Όρος
τα φασολάκια τα λαδερά τις αυγές και
τα χάδια που κροταλίζουν γλυκά. Ακούει
στα χαζά μουσικές, τρεκλίζει, θέλει μία
να του ανοίγει τα πόδια να του κάνει παιδιά.
Γήπεδο μαλακία και κολοδάχτυλο στ΄αρπαχτικά.
Λέει λίγα ακούει πολλά. Συσσωρεύει
τοκίζει τη μισθωτή του σκλαβιά.
Κάθε μήνα κουρέας σαλονάκι κι άλλοι
τόσοι φτυστοί σαν κι αυτόν. Ωραίοι σαν
έλληνες αναπολούν τα παλιά.
Χέβυ μέταλ τσιμπούκια στα σκιώδη στενά
καθώς προσκρούει η μηχανή σε ελιά.
Καθώς μια κατακόκκινη δύση διαβολικιά
ως γομολάστιχα της ανίας περνάει ξυστά.

Βασίλης Νόττας.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

venividivici

Τιμώμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη venividivici
H venividivici αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 18,550 μηνύματα.

H venividivici έγραψε στις 07:45, 17-11-11:

#1009
Κωνσταντῖνος Καβάφης

Che Fece. . . Il Gran Rifiuto

Σὲ μερικοὺς ἀνθρώπους ἔρχεται μιὰ μέρα
ποὺ πρέπει τὸ μεγάλο Ναί ἢ τὸ μεγάλο Ὄχι
νὰ ποῦνε. Φανερώνεται ἀμέσως ὅποιος τὄχει
ἔτοιμο μέσα του τὸ Ναί, καὶ λέγοντάς το, πέρα

πηγαίνει στὴν τιμὴ καὶ στὴν πεποίθησή του.
Ὁ ἀρνηθεὶς δὲν μετανοιώνει. Ἂν ρωτιοῦνταν πάλι,
ὄχι θὰ ξαναέλεγε. Κι ὅμως τὸν καταβάλλει
ἐκεῖνο τὸ ὄχι - τὸ σωστὸ - εἰς ὅλην τὴν ζωή του.


πηγή

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

ἅλς

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη ἅλς
Ο ἅλς αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Μας γράφει απο Πειραιάς (Αττική). Έχει γράψει 2,084 μηνύματα.

O ἅλς Παυση πλου σε αυτη τη θαλασσα .... έγραψε στις 12:00, 30-11-11:

#1010
Βάλτε φόρους

Βάλετε φόρους βάλετε εις την πτωχή μας ράχη
ποτίστε με το αίμα μας την άρρωστη πατρίδα
Σεις το κρασί και τον καπνό να πίνετε μονάχοι...
κι εμείς να σας κοιτάζομε με μάτι σαν γαρίδα.
Βαριά φορολογήστε και το νερό που τρέχει...
βάλετε φόρους βάλετε, κι η ράχη μας αντέχει.
Ό,τι καλό κι αν έχομε απάνω μας ας μείνει,
στο πρόσωπά μας ας χυθή του μαρασμού το χρώμα
μ' εμάς το ισοζύγιο του Έθνους μας ας γίνει,
φορολογήστε και αυτή την σάρκα μας ακόμα.
Του κρέατός μας κόβετε καμμιά παχειά λωρίδα
και τρώγετέ την λαίμαργα μαζί με την πατρίδα.

Γεώργιος Σουρής, Ιανουάριος 1883

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Sofaki Loony

Εκκολαπτόμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη Sofaki Loony
H Sofaki Loony αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Μαθητής/τρια . Έχει γράψει 118 μηνύματα.

H Sofaki Loony έγραψε στις 12:18, 30-11-11:

#1011
Χλόη Κουτσουμπέλη, Όταν κρατώ το χέρι σου

Στο σεληνιακό τοπίο του χεριού σου,
τυλίγω τα δάχτυλά μου
γύρω από τα μοναχικά δέντρα της παλάμης σου.
Στη Νέα Ορλεάνη ένα σαξόφωνο παίζει ένα
λυπημένο μπλουζ,
στη Λάρισα οι βροχές πλημμύρισαν τους δρόμους,
στο Νυμφαίο,
μία αρκούδα κλείνει τα βλέφαρά της
και κοιμάται.
Και όμως,
όταν κρατώ το χέρι σου,
δύο ήπειροι ενώνονται ξανά,
για να αποσπαστούν βίαια πάλι,
ένα κοριτσάκι στη Στοκχόλμη
αφήνει ένα πνιχτό κόκκινο γάντι
να πέσει στο χιόνι,
ενώ γλιστρά στα παγοπέδιλά του.
Όμως όταν κρατώ το χέρι σου,
γλιστρώ στις χορδές της πιο απόκοσμης κιθάρας,
και παράγω τον ήχο
που κάνει μια αράχνη
καθώς υφαίνει τον ιστό
που φωσφορίζει στο κενό.

Από τη συλλογή Η αποχώρηση της Λαίδης Κάπα (2004)

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

parafernalia (Νίκος)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη parafernalia
Ο Νίκος αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Προγραμματιστής/τρια και μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 2,405 μηνύματα.

O parafernalia έγραψε στις 12:22, 30-11-11:

#1012
Σώπα, μη μιλάς , είναι ντροπή
κόψ' τη φωνή σου
σώπασε επιτέλους
κι αν ο λόγος είναι αργυρός
η σιωπή ειναι χρυσός.
Τα πρώτα λόγια που άκουσα από παιδί
έκλαιγα, γέλαγα, έπαιζα μου λέγανε: "σώπα".

Στο σχολείο μού κρύψαν την αλήθεια τη μισή,
μου λέγανε: "εσένα τι σε νοιάζει; Σώπα!"
Με φιλούσε το πρώτο κορίτσι που ερωτεύτηκα και μου λέγανε:
"κοίτα μην πείς τίποτα, σσσσ... σώπα!"
Κόψε τη φωνή σου και μη μιλάς, σώπαινε.
Κι αυτό βάσταξε μέχρι τα εικοσί μου χρόνια.
Ο λόγος του μεγάλου
η σιωπή του μικρού.
Έβλεπα αίματα στο πεζοδρόμιο,
"Τι σε νοιάζει εσένα;", μου λέγανε,
"θα βρείς το μπελά σου, σώπα".
Αργότερα φωνάζανε οι προϊστάμενοι
"Μη χώνεις τη μύτη σου παντού,
κάνε πως δεν καταλαβαίνεις, σώπα"
Παντρεύτηκα, έκανα παιδιά ,
η γυναίκά μου ήταν τίμια κι εργατική και
ήξερε να σωπαίνει.
Είχε μάνα συνετή, που της έλεγε "σώπα".
Σε χρόνια δίσεκτα οι γονείς, οι γείτονες με συμβουλεύανε:
"Μην ανακατεύεσαι, κάνε πως δεν είδες τίποτα. Σώπα"
Μπορεί να μην είχαμε με δαύτους γνωριμίες ζηλευτές,
με τους γείτονες, μας ένωνε, όμως, το Σώπα.
Σώπα ο ενας, σώπα ο άλλος, σώπα οι επάνω, σώπα η κάτω,
σώπα όλη η πολυκατοικία και όλο το τετράγωνο.
Σώπα οι δρόμοι οι κάθετοι και οι δρόμοι οι παράλληλοι.
Κατάπιαμε τη γλώσσά μας.
Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε.
Φτιάξαμε το σύλλογο του "Σώπα".
και μαζευτηκαμε πολλοί,
μία πολιτεία ολόκληρη, μια δύναμη μεγάλη, αλλά μουγκή!
Πετύχαμε πολλά, φτάσαμε ψηλά, μας δώσανε παράσημα,
τα πάντα κι όλα πολύ.
Ευκολα, μόνο με το Σώπα.
Μεγάλη τέχνη αυτό το "Σώπα".
Μάθε το στη γυναίκα σου, στο παιδί σου, στην πεθερά σου
κι όταν νιώσεις ανάγκη να μιλήσεις ξερίζωσε τη γλώσσά σου
και κάν'την να σωπάσει.
Κόψ' την σύρριζα.
Πέτα την στα σκυλιά.
Το μόνο άχρηστο όργανο από τη στιγμή που δεν το μεταχειρίζεσαι σωστά.
Δεν θα έχεις έτσι εφιάλτες, τύψεις κι αμφιβολίες.
Δε θα ντρέπεσαι τα παιδιά σου και θα γλιτώσεις απο το βραχνά να μιλάς,
χωρίς να μιλάς να λές "έχετε δίκιο, είμαι σαν κι εσάς"
Αχ! Πόσο θα 'θελα να μιλήσω ο κερατάς.
Και δεν θα μιλάς,
θα γίνεις φαφλατάς ,
θα σαλιαρίζεις αντί να μιλάς .
Κόψε τη γλώσσά σου, κόψ'την αμέσως.
Δεν έχεις περιθώρια.
Γίνε μουγκός.
Αφού δε θα μιλήσεις, καλύτερα να το τολμήσεις. Κόψε τη γλώσσά σου.
Για να είσαι τουλάχιστον σωστός στα σχέδια και στα όνειρά μου
ανάμεσα σε λυγμούς και σε παροξυσμούς κρατώ τη γλώσσά μου,
γιατί νομίζω πως θα'ρθει η στιγμή που δεν θα αντέξω
και θα ξεσπάσω και δεν θα φοβηθώ και θα ελπίζω
και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου θα γεμίζω με ένα φθόγγο,
με έναν ψιθυρο, με ένα τραύλισμα, με μια κραυγή που θα μου λέει:

Mίλα!


(Αζίζ Νεσίν)

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Alejandro Papas (Alive in Illusion)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Alejandro Papas
Ο Alive in Illusion αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Ηθοποιός . Έχει γράψει 2,817 μηνύματα.

O Alejandro Papas Roses in a glass dead and wilted... έγραψε στις 12:30, 30-11-11:

#1013
Το έθνος να λυπάστε αν φορεί
ένδυμα που δεν το ύφανε.
Ψωμί αν τρώει αλλά όχι απ' τη σοδειά του.
Κρασί αν πίνει, αλλά όχι από το
πατητήρι του.
Το έθνος να λυπάστε που δεν υψώνει τη φωνή παρά μονάχα στη πομπή της κηδείας.
Που δεν συμφιλιώνεται παρά μονάχα μες τα ερείπιά του.
Που δεν επαναστατεί παρά μονάχα σαν βρεθεί ο λαιμός του ανάμεσα στο σπαθί και
την πέτρα.
Το έθνος να λυπάστε που έχει αλεπού για πολιτικό, απατεώνα για φιλόσοφο,
μπαλώματα και απομιμήσεις είναι η τέχνη του.
Το έθνος να λυπάστε που έχει σοφούς από χρόνια βουβαμένους.

Χαλιλ Γκιμπραν

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

5 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

ἅλς

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη ἅλς
Ο ἅλς αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Μας γράφει απο Πειραιάς (Αττική). Έχει γράψει 2,084 μηνύματα.

O ἅλς Παυση πλου σε αυτη τη θαλασσα .... έγραψε στις 16:50, 05-12-11:

#1014
Αλλάξτε τη μοίρα σας – (ποιήμα Φ. Αγγουλέ)

Άβουλος μη σταθείς στιγμή μπρος στης ζωής
τη στράτα
κι είν’ όμορφα τα γηρατειά κι είναι γλυκά τα νιάτα.
Χιλιόγλωσση είν’ η προσευχή κι έχει απ’ τα χρόνια πια γεράσει
κι όμως ως του θεού τ’ αφτιά ποτέ δεν έχει φτάσει.

Τίποτα – Τίποτα καλό σε σας δεν έχουν δώσει
όσοι σοφοί κι αν πέρασαν και παντογνώστες και μεγάλοι.
Ποιον περιμένετε ναρθεί; Ποιον καρτερείτε να σας σώσει;

Εσεις οι ίδιοι με τα χέρια σας
με το μυαλό σας, με την πράξη,
αν δεν αλλάξετε τη μοίρα σας,
ποτέ της δεν θ’ αλλάξει.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Lysippe

Διάσημο Μέλος

Το avatar του χρήστη Lysippe
H Lysippe αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 756 μηνύματα.

H Lysippe έγραψε στις 19:07, 07-12-11:

#1015
Θυμάμαι, θυμάσαι; (Xρήστος Μπουλώτης)


Σε μια ξένη πόλη ούτε δική μου
ούτε δική σου, εκεί σε πρωτοείδα
Μπορεί και να μ΄ήξερες από παλιά
κι απλά με ξαναβρήκες
Κι έβρεχε, χωρίς ομπρέλα
ΤΟ ΘΥΜΑΣΑΙ;

Την άλλη κιόλας μέρα φτιάξαμε ένα τρένο
κίτρινο κόκκινο μπλε το βάψαμε
και ταξιδεύαμε τη γη
τις νύχτες ταξιδεύαμε
στον ουρανό
αστέρι και σταθμός
ΘΥΜΑΣΑΙ;

Βρήκες το πιο μακρινό αστέρι
κι είπες να το γυαλίσουμε
να του φυτέψουμε μια λεύκα
να μείνουμε για πάντα εκεί
ΘΥΜΑΣΑΙ;

Όταν σου έδινα πορτοκάλι
πήγαινε να πει μόνο μαζί σου ταξιδεύω
Με πέντε πορτοκάλια κάναμε πορτοκαλάδα
την πίναμε μισή μισή
ΘΥΜΑΣΑΙ;

Κι έτρεχα κάθε άνοιξη σ΄όλη τη γη
να βρω το πρώτο πρώτο λουλούδι
για σένα βέβαια
Κατέβαινες στα βάθη του ωκεανού εσύ
και μου ΄φερνες ένα κοχύλι
ΘΥΜΑΣΑΙ;

Άμα στο ζήταγα γινόσουνα ποτάμι λίμνη θάλασσα ωκεανός
Κι όταν το ζήταγες γινόμουνα κι εγώ
ΘΥΜΑΣΑΙ;

Μου έστελνες στον ύπνο μου όνειρα
καλοπλυμένα, καλοχτενισμένα
και τα δικά σου όνειρα εγώ τα ετοίμαζα
ΘΥΜΑΣΑΙ;

Θυμάσαι τότε που κατέβηκα στον ύπνο σου
μ' ένα τεράστιο ροζ αερόστατο;
Σου χάρισα ένα μύλο
να τον κρατάς γερά
γιατί φοβόσουν τα σκοτάδια
Μου χάρισες έναν ολόιδιο κι εσύ
το θυμάσαι ακόμη;

Μια νύχτα χάθηκες σένα μεγάλο δάσος
Είχες το μύλο δε φοβήθηκες
κι έτρεξα και σε βρήκα
Μου χάρισες ένα χρυσόψαρο
που μέτραγε ως τα χίλια
κι ένα τζιτζίκι
και μια ζίνα
κι ένα πουκάμισο άσπρο
τα θυμάσαι;

Και σου 'μαθα να ζωγραφίζεις
κάμπους και ποτάμια
Μη πατάς πολύ το μολύβι σου ΄λεγα
Μια αγκαλιά ψυχές το τοπίο
κι οι ψυχές δεν έχουν περίγραμμα
ΘΥΜΑΣΑΙ;

Και μου 'μαθες να φτιάχνω χάρτινα καράβια
Και χάρτινα κινέζικα πουλιά
Μια μέρα είπαμε καιρός πια να εφεύρουμε την δική μας γραφή
να μην την ξέρει άλλος
Τη ζωγραφίσαμε στο πι και φι
κοντά σ' ένα ποτάμι, πάντα ένα ποτάμι
τη θυμάσαι ακόμη εκείνη τη γραφή;

Κι εφεύραμε ένα σωρό πράγματα από τότε
τη σαντιγύ
τον ήλιο
τις αϋπνίες
την παλίρροια
το σκούρο μπλε
τα θυμάσαι όλα;

Ότι δεν χώραγε στις λέξεις
το κάναμε μικρές μικρές σημαιούλες πολύχρωμες
Θυμάσαι πως τις ανεμίζαμε;


Το μαγικό δωμάτιο που άλλαζε σχήμα
ανάλογα με τη στάση του κορμιού μας
το θυμάσαι;
Κι ήταν φορές που γινότανε ολοστρόγγυλο
Θυμάσαι πότε;

Μαζί διαβάζαμε τα πιο ωραία παραμύθια
Κι όταν μας τέλειωσαν
αρχίσαμε να παίζουμε δικά μας παραμύθια
Μια φορά και έναν καιρό ήτανε δυο
ΘΥΜΑΣΑΙ;

Ήτανε δυο κι ήτανε σαν ένας
ένας και πολλοί μαζί
Χωρίζαμε για λίγο μόνο
γιατί αλλιώς
πώς θ' ανταμώναμε ξανά;
Και σου 'γραφα κάθε στιγμή
κάτι τεράστια γράμματα
Μου 'γραφες και συ ακόμη πιο τεράστια

Μια φορά όμως που άργησες
πρόλαβε κι ήρθε ο χειμώνας
που κράτησε όσο πέντε
Κι όταν τέλειωσε
ήρθε πάλι χειμώνας ακόμη πιο βαρύς
Και δεν μπορούσες να γυρίσεις
Έμεινες μακριά
Και μου 'γραψες
Η πιο μεγάλη απόσταση είναι ο χρόνος

Μπορεί.
Όμως τα πιο ωραία μας ταξίδια
δεν τα ταξιδέψαμε ακόμη

Σε περιμένω...

ΕΛΑ...

Θα μετρήσω ως το δέκα....

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Πατρεύς (Πέτρος)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Πατρεύς
Ο Πέτρος αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Μεταπτυχιακός Φοιτητής/τρια . Έχει γράψει 3,787 μηνύματα.

O Πατρεύς με φόβο και πάθος έγραψε στις 19:47, 07-12-11:

#1016
Πραγματικὰ ἀπορῶ τί σχόλιο ἁρμόζει σὲ ἕνα τέτοιο ποίημα... Ἂς ἀναφερθῶ ὅμως σὲ κάποια σημεῖα ποὺ πραγματικὰ μὲ ...ἐντυπωσίασαν(sic!)

Αρχική Δημοσίευση από Lysippe
Θυμάμαι, θυμάσαι; (Xρήστος Μπουλώτης)


Όταν σου έδινα πορτοκάλι
πήγαινε να πει μόνο μαζί σου ταξιδεύω
Με πέντε πορτοκάλια κάναμε πορτοκαλάδα
την πίναμε μισή μισή
ΘΥΜΑΣΑΙ;
Κι ἐμένα μοῦ ἀρέσουν τὰ πορτοκάλια, ἀλλὰ δὲν κάνω κι ἔτσι

Θυμάσαι τότε που κατέβηκα στον ύπνο σου
μ' ένα τεράστιο ροζ αερόστατο;
Σου χάρισα ένα μύλο
να τον κρατάς γερά
γιατί φοβόσουν τα σκοτάδια
Μου χάρισες έναν ολόιδιο κι εσύ
το θυμάσαι ακόμη;
Σοῦ χάρισα ἕνα μύλο... γιατὶ φοβόσουν τὰ σκοτάδια(!!!) Αὐτὸς τώρα δηλαδὴ εἶναι Ὑπερρεαλισμός; Θὰ τρίζουν τὰ κόκκαλα τοῦ Μπρετὸν καὶ τοῦ Έμπειρίκου...

Μια νύχτα χάθηκες σένα μεγάλο δάσος
Είχες το μύλο δε φοβήθηκες
κι έτρεξα και σε βρήκα
Μου χάρισες ένα χρυσόψαρο
που μέτραγε ως τα χίλια
κι ένα τζιτζίκι
και μια ζίνα
κι ένα πουκάμισο άσπρο
τα θυμάσαι;
Ἡ «ζίνα»τί ἀκριβῶς εἶναί; Καὶ τὸ ἄσπρο πουκάμισο εἶναι ὅπως λέει ὁ Στελλάρας «Ἄσπρο πουκάμισο φορῶ καὶ μαῦρο θὰ τὸ βάψω»;

Και σου 'μαθα να ζωγραφίζεις
κάμπους και ποτάμια
Μη πατάς πολύ το μολύβι σου ΄λεγα
Μια αγκαλιά ψυχές το τοπίο
κι οι ψυχές δεν έχουν περίγραμμα
ΘΥΜΑΣΑΙ;
Ἴσως ἡ μόνη στροφὴ ποὺ ἔχει κάποιες ἀξιώσεις...

Κι εφεύραμε ένα σωρό πράγματα από τότε
τη σαντιγύ
τον ήλιο
τις αϋπνίες
την παλίρροια
το σκούρο μπλε
τα θυμάσαι όλα;
Τὸ παστίτσιο, τὰ τσιγάρα, τὴ μ****ία (ποὺ δέρνει τὸ μυαλὸ τοῦ ποιητῆ)

Θα μετρήσω ως το δέκα....
Προτοῦ σπάσω τὸ λάπτοπ ἀπὸ αὐτὰ ποὺ διαβάζω...

(Τοὺς ἄλλους στίχους δὲν τοὺς σχολίασα γιατὶ εἶναι ἁπλῶς ἀδιάφοροι...)

Κατ' ἀρχὴν νὰ ξεκαθαρίσω ὅτι δὲν κατηγορῶ τὴ Λυσίππη ἡ ὁποῖα ἔνιωσε τὴν ἀνάγκη νὰ δημοσιεύσῃ αὐτὸ τὸ ποίημα. Πάντως τὸ συγκεκριμένο ποίημα φαίνεται ὅτι εἶναι πρότυπο γιὰ τὸ πῶς δὲν πρέπει νὰ εἶναι ἕνα ἐρωτικὸ ποίημα.

Καὶ μιὰ συμβουλὴ πρὸς ὅλους τοὺς ἐπίδοξους στιχοπλόκους· Ὅταν δὲν ἔχετε ἔμπνευση νὰ γράψετε ἕνα ποίημα τῆς προκοπῆς ἢ ἁπλῶς δὲν ἔχετε ταλέντο, δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ γράφετε τέτοιες ἀνοησίες γιὰ νὰ πῆτε «ἔγραψα κι ἐγὼ ἕνα ποίημα». Καλύτερα νὰ σιωποῦμε ἂν τὰ λουλούδια δὲν ἀνθίζουν μὲ τὴ φωνή μας...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Πατρεύς : 07-12-11 στις 19:57. Αιτία: Διόρθωση· Ὄχι «δὲν τοὺς διάβασα», ἀλλὰ «δὲν τοὺς σχολίασα»
-2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

grotesque_mask (in bianco e nero)

Περιβόητο Μέλος

Το avatar του χρήστη grotesque_mask
H in bianco e nero αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 24 ετών , επαγγέλεται Φοιτητής/τρια και μας γράφει απο Ηνωμένο Βασίλειο (Ευρώπη). Έχει γράψει 1,014 μηνύματα.

H grotesque_mask έγραψε στις 19:52, 07-12-11:

#1017
Αρχική Δημοσίευση από Πατρεύς


Καὶ μιὰ συμβουλὴ πρὸς ὅλους τοὺς ἐπίδοξους στιχοπλόκους· Ὅταν δὲν ἔχετε ἔμπνευση νὰ γράψετε ἕνα ποίημα τῆς προκοπῆς ἢ ἁπλῶς δὲν ἔχετε ταλέντο, δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ γράφετε τέτοιες ἀνοησίες γιὰ νὰ πῆτε «ἔγραψα κι ἐγὼ ἕνα ποίημα». Καλύτερα νὰ σιωποῦμε ἂν τὰ λουλούδια δὲν ἀνθίζουν μὲ τὴ φωνή μας...
χμμ...

τι εννοείς "της προκοπής"?
τι σημαίνει αυτό για σένα?

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Πατρεύς (Πέτρος)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Πατρεύς
Ο Πέτρος αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Μεταπτυχιακός Φοιτητής/τρια . Έχει γράψει 3,787 μηνύματα.

O Πατρεύς με φόβο και πάθος έγραψε στις 20:25, 07-12-11:

#1018
Αρχική Δημοσίευση από living_doll
χμμ...

τι εννοείς "της προκοπής"?
τι σημαίνει αυτό για σένα?
Νὰ μπορῇ νὰ μὲ ταξιδεύσῃ. Νὰ μπορῇ νὰ μοῦ μεταφέρῃ τὸ μήνυμα τὸ ὁποῖο θέλει μὲ τρόπο ποὺ νὰ μείνῃ χαραγμένο στὸ μυαλό μου. Νὰ δείξῃ ὅτι τὸ συναίσθημα τὸ ὁποῖο βιώνει εἶναι γνήσιο καὶ ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖο τὸ ἐκφράζει νὰ μεταγγίζῃ καὶ σὲ μένα αὐτὸ τὸ ὁποῖο νιώθει. Κι ἀκόμα, τὰ ποιητικὰ εὑρήματα ποὺ τυχὸν θὰ χρησιμοποιήσῃ, νὰ μποροῦν νὰ λειτουργοῦν καὶ μόνα τους ἀλλὰ καὶ στὸ ποιητικὸ σύνολο.

Θὰ μοῦ πῇ κάποιος εὔλογα βέβαια ὅτι αὐτὰ εἶναι ὑποκειμενικά. Ἴσως, θὰ ἀπαντήσω. Ὅμως ὁ Σολωμὸς ἢ ὁ Ἐλύτης δὲν ἔμειναν τυχαῖα στὴν ἱστορία ἐνῷ ἄλλοι ἐξαφανίσθηκαν ἢ θεωροῦνται μικρῆς σημασίας.

Ἄς ἀναφέρω μερικὰ παραδείγματα τὰ ὁποῖα μοῦ ἔρχονται στὸ νοῦ:

Γράφει κάπου ὁ Ἐλύτης στὸ «Μικρὸ Ναυτῖλο»·

«Ἀπὸ σένα ἡ Ἄνοιξη ἐξαρτᾶται. Τάχυνε τὴν ἀστραπή.

Πιάσε τὸ ΠΡΕΠΕΙ ἀπὸ τὸ ἰῶτα καὶ γδάρε το ἴσαμε τὸ πί.»

Πόση δύναμη ἔχει αὐτὸ ὁ στῖχος! Εἶναι μὲν διδακτικός· Δὲν ἠθικολογεῖ ὅμως κατ' ἐλάχιστον. Μιλᾷ σὲ ἕνα νέο ποὺ τὸ αἷμα του βράζει (τὸ ἀναφέρουν οἱ προηγούμενοι στῖχοι) καὶ προσπαθεῖ νὰ τὸν καθοδηγήσῃ χωρὶς διδακτισμό. Οἱ λέξεις κοφτερὲς σὰν τὸ λεπίδι καὶ διαπεραστικὲς σὰν τὸ βόλι, ἔτσι ὅπως ταιριάζουν στὰ νειάτα· «Τάχυνε τὴν ἀστραπή», «γδάρε το ἴσαμε τὸ πί»

Ἀλλοῦ γράφει ὁ Σολωμός στοὺς «Ἐλεύθερους Πολιορκημένους» στὸ Σχεδίασμα Β΄·

«τέλος μακριὰ σέρνει λαλιά, σὰν τὸ πεσούμεν᾿ ἄστρο,
τρανὴ λαλιά, τρόμου λαλιά, ρητὴ κατὰ τὸ κάστρο.»

Ἕνας στῖχος τόσο βίαιος ὅσο τὰ γεγονότα ποὺ περιγράφει· Οἱ παρηχήσεις δουλεύουν ἀπίστευτα. Τὸ «τρ» τοῦ «τρανὴ» καὶ «τρόμου» ἠχοῦν στ' αὐτιὰ σὰν πυροβολισμοί οἱ ὁποῖοι πηγαίνουν πρὸς στὸ κάστρο (τὸ Μεσολόγγι).

Θὰ μποροῦσα νὰ ἐπεκταθῶ σὲ πολλοὺς στίχους. Ὅμως πιστεύω ὅτι ἔκανα ἐμφανὲς αὐτὸ τὸ ὁποῖο ἤθελα νὰ πῶ. Δὲν μπορεῖ βέβαια ὁ καθένας νὰ φθάσῃ στὸ ὕψος τῶν μεγάλων ποιητῶν, ἀλλὰ τουλάχιστον νὰ στρέφῃ τὰ μάτια του πρὸς τὰ ἐκεῖ καὶ νὰ μὴ προσπαθήσῃ νὰ βγάλῃ ὅ,τι καλύτερο ἔχει.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Lysippe

Διάσημο Μέλος

Το avatar του χρήστη Lysippe
H Lysippe αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 756 μηνύματα.

H Lysippe έγραψε στις 21:29, 07-12-11:

#1019
Δεν ξέρω βρε παιδιά, αλλά εγώ το βρήκα όμορφο, τρυφερό και ρομαντικό.
Εμένα μου βγάζει αυτό το μαγικό, τη δύναμη κλπ, που νιώθει κάποιος, όταν είναι ερωτευμένος. Τα ταξίδια των ερωτευμένων. Αυτά που κάνει, ή αυτά που θα ήθελε να κάνει για το ταίρι του [που πολλές φορές είναι ακατόρθωτα (η υπερβολή των ερωτευμένων)]. Εξιστορεί τις αναμνήσεις που έχει απ' τις στιγμές τους και τον πόνο που έχει, που δεν είναι μαζί πια, αλλά εξακολουθεί κι ελπίζει... την περιμένει.

Προσωπικά, το βρήκα γοητευτικό κι ονειροπολικό.
Μου άρεσε.

Παρόλα αυτά, σε καταλαβαίνω. Κι η γνώμη σου είναι σεβαστή.
Άλλωστε δεν αρέσουν σε όλους, τα ίδια πράγματα.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

aegloswen

Τιμώμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη aegloswen
H aegloswen αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 24 ετών και μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 4,842 μηνύματα.

H aegloswen έγραψε στις 17:45, 08-12-11:

#1020
A Dream - E.A. Poe

In visions of the dark night
I have dreamed of joy departed-
But a waking dream of life and light
Hath left me broken-hearted.
Ah! what is not a dream by day
To him whose eyes are cast
On things around him with a ray
Turned back upon the past?
That holy dream- that holy dream,
While all the world were chiding,
Hath cheered me as a lovely beam
A lonely spirit guiding.
What though that light,
thro' storm and night,
So trembled from afar-
What could there be more purely bright
In Truth's day-star?

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

diotima

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη diotima
Ο diotima αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 2,162 μηνύματα.

O diotima έγραψε στις 21:14, 08-12-11:

#1021
William Blake
The Garden of Love

I went to the Garden of Love,
And saw what I never had seen:
A Chapel was built in the midst,
Where I used to play on the green.

And the gates of this Chapel were shut,
And "Thou shalt not" writ over the door;
So I turned to the Garden of Love,
That so many sweet flowers bore;

And I saw it was filled with graves,
And tombstones where flowers should be;
And Priests in black gowns were walking their rounds,
And binding with briers my joys and desires.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

6 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Sofaki Loony

Εκκολαπτόμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη Sofaki Loony
H Sofaki Loony αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Μαθητής/τρια . Έχει γράψει 118 μηνύματα.

H Sofaki Loony έγραψε στις 21:24, 08-12-11:

#1022
Ο βρικόλακας


Καθώς οι δαίμονες με τ' άγριο μάτι
θα σου ξανάρθω σιγά στο κρεβάτι
και θα γλιστρήσω κοντά σου αχνός
σαν τα φαντάσματα της νυχτός.

Ξανά θα σου δώσω, μελαχροινή μου,
σαν το φεγγάρι ψυχρό το φιλί μου
και χάδια τέτοια σαν του φιδιού
που σέρνεται πλαι σε τάφο νεκρού.

Και μόλις φέξει η αυγή η πελιδνή,
τη θέση μου θα 'βρεις εκεί αδειανή
και κρύα ώσπου να 'ρθει πάλι το βράδυ.

Όπως οι άλλοι μ' αγκαλιές και χάδι,
στη νιότη σου και στη ζωή σου εδώ
θα βασιλέψω με τη φρίκη εγώ!


CHARLES BAUDELAIRE

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

parafernalia (Νίκος)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη parafernalia
Ο Νίκος αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Προγραμματιστής/τρια και μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 2,405 μηνύματα.

O parafernalia έγραψε στις 19:48, 10-12-11:

#1023
Δεν συγχωρείται…


Οι εργάτες φωνάζουν για ψωμί
Οι έμποροι φωνάζουν γι’ αγορές
Οι άνεργοι πεινούσαν
Τώρα πεινάνε κι όσοι εργάζονται
Αυτοί που αρπάνε το φαΐ απ’ το τραπέζι
Κηρύχνουν τη λιτότητα
Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσήματα
Ζητάνε θυσίες
Οι χορτάτοι μιλάνε στους πεινασμένους
Για τις μεγάλες εποχές που θα’ ρθουν
Αυτοί που τη χώρα σέρνουνε στην άβυσσο
Λεν πως είναι τέχνη να κυβερνάς το λαό
Είναι πολύ δύσκολη για τους ανθρώπους του λαού
αυτή η τέχνη

Bertolt Brecht

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

7 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Alejandro Papas (Alive in Illusion)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Alejandro Papas
Ο Alive in Illusion αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Ηθοποιός . Έχει γράψει 2,817 μηνύματα.

O Alejandro Papas Roses in a glass dead and wilted... έγραψε στις 19:10, 14-12-11:

#1024
Στην τάξη
Η Αθανασία κοίταζε εκστατική
και στα μάτια της έλαμπαν
οι μάχες των προγόνων της
Μίλαγε σαν καρδερίνα
με φωνές χιλιάδων σοφών
Κελαηδούσε ο Πλάτωνας
κι ο Αριστοτέλης
κι η κιμωλία έγραφε
έγραφε σε γραμμική γραφή

Η Αθανασία μίλαγε
και τα παιδιά κοιτούσαν
Κοιτούσαν την Αθανασία
ν’ ανεβαίνει σ’ ένα αερόστατο
και να φεύγει στην Ιστορία
Να χτίζει ναούς, να δίνει μάχες,
να ρητορεύει στις αγορές
Τα παιδιά ακολούθησαν
Κι’ έγιναν όλοι
ένα σμήνος πουλιών
στον Αττικό ουρανό

Όμως ο Γιαννάκης
του τελευταίου θρανίου μαθητής
τρεις μέρες νηστικός
δεν άντεξε την πτήση
Έλιωσαν στον Ήλιο τα φτερά του
κι έπεσε με γδούπο
στην Αττική γη

Από τότε η Αθανασία κοιτάζει
εκστατική
και τα μάτια της σκοτεινιάζει
μια βουβή ικεσία:
Σώστε επιτέλους τα παιδιά
που πεινάνε
οι πρόγονοι σας κοιτάνε
απ’ τα βάθη της Ιστορίας

Γιάννης Ποταμιάνος

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Drama Prinzessin

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Drama Prinzessin
H Drama Prinzessin αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Φοιτητής/τρια . Έχει γράψει 2,480 μηνύματα.

H Drama Prinzessin έγραψε στις 21:04, 14-12-11:

#1025
Η Αγάπη

Δεν ωφελεί να καρτεράς όρθιος στη πόρτα του σπιτιού
και με τα μάτια στους νεκρούς τους δρόμους στυλωμένα.
Αν είναι να 'ρθει, θε να 'ρθεί, δίχως να νιώσεις από που,
και πίσω σου πλησιάζοντας με βήματα σβησμένα.
Θε να σου κλείσει απαλά, με τ' άσπρα χέρια της τα δυό,
τα μάτια που κουράστηκαν στους δρόμους να κοιτάνε,
κι όταν γελώντας να της πεις θα σε ρωτήσει: "Ποιά ειμ' εγώ;"
απ' της καρδιάς το σκίρτημα θα καταλάβεις ποιά 'ναι.
Δεν ωφελεί να καρτεράς... Αν είναι να 'ρθει,θε να 'ρθεί.
Κλειστά όλα να 'ναι, θα τη δεις έξαφνα 'μπρος σου να βρεθεί
κι ανοίγοντας τα μπράτσα της πρώτη θα σ'αγκαλιάσει.
Ειδέ κι αν έχεις φωτεινό, το σπίτι για να τη δεχθείς,
και σα φανεί, τρέξεις σ' αυτή κι εμπρός στα πόδια της συρθείς,
αν είναι να 'ρθει, θε να 'ρθεί, αλλιώς θα προσπεράσει.


Κώστας Ουράνης

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

pop corn

Περιβόητο Μέλος

Το avatar του χρήστη pop corn
H pop corn αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 1,115 μηνύματα.

H pop corn έγραψε στις 00:19, 15-12-11:

#1026
Αυτός που σωπαίνει, Τάσου Λειβαδίτη
απαγγέλει η Καρυοφιλιά Καραμπέτη


Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

8 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

wolfe4ever

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη wolfe4ever
H wolfe4ever αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 1,791 μηνύματα.

H wolfe4ever έγραψε στις 23:15, 24-12-11:

#1027
Federico Garcia Lorca, Καββαδίας.
Ανέμισες για μια στιγμή το μπολερό
και το βαθύ πορτοκαλί σου μεσοφόρι
Αύγουστος ήτανε δεν ήτανε θαρρώ
τότε που φεύγανε μπουλούκια οι σταυροφόροι

Παντιέρες πάγαιναν του ανέμου συνοδειά
και ξεκινούσαν οι γαλέρες του θανάτου
στο ρογοβύζι ανατριχιάζαν τα παιδιά
κι ο γέρος έλιαζε, ακαμάτης, τ'αχαμνά του

Του ταύρου ο Πικάσο ρουθούνιζε βαριά
και στα κουβέλια τότε σάπιζε το μέλι
τραβέρσο ανάποδο, πορεία προς το βοριά
τράβα μπροστά, ξοπίσω εμείς και μη σε μέλει

Κάτω απ' τον ήλιο αναγαλιάζαν οι ελιές
και φύτρωναν μικροί σταυροί στα περιβόλια
τις νύχτες στέρφες απομέναν οι αγκαλιές
τότες που σ' έφεραν, κατσίβελε, στη μπόλια

Ατσίγγανε κι αφέντη μου με τι να σε στολίσω;
φέρτε το μαυριτάνικο σκουτί το πορφυρό
στον τοίχο της Καισαριανής μας φέραν από πίσω
κι ίσα ένα αντρίκειο ανάστημα ψηλώσαν το σωρό.

Κοπέλες απ' το Δίστομο, φέρτε νερό και ξύδι
κι απάνω στη φοράδα σου δεμένος σταυρωτά
σύρε για κείνο το στερνό στην Κόρδοβα ταξίδι
μέσα απ' τα διψασμένα της χωράφια τα ανοιχτά

Βάρκα του βάλτου ανάστροφη
φτενή δίχως καρένα
σύνεργα που σκουριάζουνε σε γύφτικη σπηλιά
σμάρι κοράκια να πετάν στην ερήμην αρένα
και στο χωριό να ουρλιάζουνε τη νύχτα εφτά σκυλιά.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

5 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

diotima

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη diotima
Ο diotima αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 2,162 μηνύματα.

O diotima έγραψε στις 03:14, 30-12-11:

#1028
ΣΦΙΧΤΟΔΕΜΕΝΟΣ
Εάν δυσκολεύομαι να σε ακολουθήσω
Βάζω φωτιά στα χείλη
Καίω την σιωπή


Paul Eluard

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

venividivici

Τιμώμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη venividivici
H venividivici αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 18,550 μηνύματα.

H venividivici έγραψε στις 06:18, 30-12-11:

#1029
Πρωτοχρονιάτικο - Κώστας Βάρναλης

Σαράντα σβέρκοι βωδινοὶ μὲ λαδωμένες μποῦκλες
σκεμπέδες, σταβροθόλωτοι καὶ βρώμιες ποδαροῦκλες
ξετσίπωτοι, ἀκαμάτηδες, τσιμπούρια καὶ κορέοι
ντυμένοι στὰ μαλάματα κ᾿ ἐπίσημοι κι ὡραῖοι.
Σαράντα λύκοι μὲ προβιὰ (γι᾿ αὐτοὺς χτυπᾷ ἡ καμπάνα)
καθένας γουρουνόπουλο, καθένας νταμιτζάνα!
Κι ἀπὲ ρεβάμενοι βαθιὰ ξαπλώσανε στὸ τζάκι,
κι ἀβάσταγες ἐνιώσανε φαγοῦρες στὸ μπατζάκι.
Ὄξ᾿ ὁ κοσμάκης φώναζε: «Πεινᾶμε τέτοιες μέρες»
γερόντοι καὶ γερόντισσες, παιδάκια καὶ μητέρες
κ᾿ οἱ τῶν ἐπίγειων ἀγαθῶν σφιχτοὶ νοικοκυρέοι
ἀνοῖξαν τὰ παράθυρα καὶ κράξαν: «Εἶστε ἀθέοι».

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

nafs

Δραστήριο Μέλος

Το avatar του χρήστη nafs
H nafs αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 307 μηνύματα.

H nafs έγραψε στις 16:28, 30-12-11:

#1030
Σαν δέσμη από τριαντάφυλλα

Σαν δέσμη από τριαντάφυλλα
είδα το βράδυ αυτό.
Κάποια χρυσή,λεπτότατη
στους δρόμους ευωδιά.
Και στην καρδιά
αιφνίδια καλοσύνη.
Στα χέρια το παλτό,
στ'ανεστραμμένο πρόσωπο η σελήνη.
Ηλεκτρισμένη από φιλήματα
θα'λεγες την ατμόσφαιρα.
Η σκέψις,τα ποιήματα,
βάρος περιττό.

Έχω κάτι σπασμένα φτερά.
Δεν ξέρω καν γιατί μας ήρθε
το καλοκαίρι αυτό.
Για ποιαν ανέλπιστη χαρά,
για ποιες αγάπες,
για ποιο ταξίδι ονειρευτό.

Κώστας Καρυωτάκης

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

6 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

diotima

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη diotima
Ο diotima αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 2,162 μηνύματα.

O diotima έγραψε στις 14:55, 31-12-11:

#1031
Η τελευταία νύχτα

1
ο μικρός θανατηφόρος κόσμος
προσανατολίζεται προς τον αθώο
του παίρνει το ψωμί από το στόμα
και πυρπολεί το σπίτι του
του παίρνει το σακάκι του και τα παπούτσια
του παίρνει το χρόνο του και τα παιδιά του

ο μικρός θανατηφόρος κόσμος
ανακατώνει τους νεκρούς και ζωντανούς
ασπρίζει το βούρκο συγχωρεί τους προδότες
μεταπλάθει τη λέξη σε κρωγμή
αποτρόπαιο μεσονύχτι δώδεκα πυροβόλα
στρέφουν την ησυχία στον αθώο
και είναι χιλιάδες στην κηδεία του
η σάρκα του αιμόφυρτη και μαύρος ουρανός
και είναι τα πλήθη που καταλαβαίνουν
την αδυναμία των φονιάδων

2
το απίθανο είναι σπρώξιμο ελαφρό στον τοίχο
θα είναι η δύναμη να τινάξει αυτή τη σκόνη
θα είναι να ξέμεινε ακομμάτιαστος

3
του είχαν τα χέρια του πιστάγκωνα
του είχαν ανοίξει μια τρύπα στο κεφάλι του
και όσο να ξεψυχήσει σπαρταρούσε
σε όλα τα κύτταρά του

Paul Eluard

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

JaneWin

Διάσημο Μέλος

Το avatar του χρήστη JaneWin
H JaneWin αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 835 μηνύματα.

H JaneWin έγραψε στις 18:29, 06-01-12:

#1032
Θά ῾ρθει μιὰ μέρα ποὺ δὲ θά ῾χουμε πιὰ τί νὰ ποῦμε
Θὰ καθόμαστε ἀπέναντι καὶ θὰ κοιταζόμαστε στὰ μάτια
Ἡ σιωπή μου θὰ λέει: Πόσο εἶσαι ὄμορφη, μὰ δὲ βρίσκω ἄλλο τρόπο νὰ στὸ πῶ
Θὰ ταξιδέψουμε κάπου, ἔτσι ἀπὸ ἀνία ἢ γιὰ νὰ ποῦμε πὼς κι ἐμεῖς ταξιδέψαμε.
Ὁ κόσμος ψάχνει σ᾿ ὅλη του τὴ ζωὴ νὰ βρεῖ τουλάχιστ τὸν ἔρωτα, μὰ δὲν βρίσκει τίποτα.
Σκέφτομαι συχνὰ πὼς ἡ ζωή μας εἶναι τόσο μικρὴ ποὺ δὲν ἀξίζει κἂν νὰ τὴν ἀρχίσει κανείς.
Ἀπ᾿ τὴν Ἀθήνα θὰ πάω στὸ Μοντεβίδεο ἴσως καὶ στὴ Σαγκάη
εἶναι κάτι κι αὐτὸ δὲ μπορεῖς νὰ τὸ ἀμφισβητήσεις.
Καπνίσαμε -θυμήσου- ἀτέλειωτα τσιγάρα συζητώντας ἕνα βράδυ
-ξεχνῶ πάνω σὲ τί- κι εἶναι κρῖμα γιατὶ ἦταν τόσο μα τόσο ἐνδιαφέρον.
Μιὰ μέρα, ἂς ἤτανε, νὰ φύγω μακριά σου ἀλλὰ κι ἐκεῖ θά ῾ρθεις καὶ θὰ μὲ ζητήσεις
Δὲ μπορεῖ, Θέ μου, νὰ φύγει κανεὶς μοναχός του.
Μανώλης Αναγνωστάκης.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

8 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

D_G (Δημήτρης)

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη D_G
Ο Δημήτρης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 1,759 μηνύματα.

O D_G έγραψε στις 19:14, 06-01-12:

#1033
Η ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΗ ΘΑΛΑΣΣΑ

Να γελάσεις απ' τα βάθη των χρυσών σου ματιών
είμαστε μες στον δικό μας κόσμο.

Η πιο όμορφη θάλασσα
είναι αυτή που δεν έχουμε ακόμα ταξιδέψει
Τα πιο όμορφα παιδιά δεν έχουν μεγαλώσει ακόμα
Τις πιο όμορφες μέρες μας
δεν τις έχουμε ζήσει ακόμα

Κι αυτό που θέλω να σου πω
το πιο όμορφο απ' όλα,
δε στο 'χω πει ακόμα.

Ναζίμ Χικμέτ

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

7 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 3,608 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 06:47, 07-01-12:

#1034
Πρόλογος Αχμάτοβα
Χώρο δεν έδωσα στον κυνισμό
που σάπιζε αγγίζοντας όλες τις σφαίρες.
Έμεινα μ’ ότι απόμεινε απ’ το λαό
τις δύσκολες εκείνες μέρες.


ΠΡΟΛΟΓΟΣ
Τα βρώμικα χρόνια της διακυβέρνησης Σημίτη και των μαυραγοριτών,
πέρασα σχεδόν δέκα μήνες στις ουρές στα γραφεία ανεργίας, στις αναμονές.
Έτυχε μια φορά κάποιος να ακούσει σε μια κουβέντα πως είμαι ποιητής.
“Όχι πουλημένος δημοσιογράφος, ε”, μου είπε. Με πλησίασε και μου
έδειξε που είχε τρία παιδιά, γυναίκα άνεργη, άνεργος κι αυτός.” Μου
λένε είμαι μεγάλος για δουλειά κι είμαι μόνο σαράντα”
- Μπορείς να γράψεις για όλα αυτά;
Κι εγώ είπα: - Μπορώ
Τότε κάτι που θα έλεγα χαμόγελο, φώτισε μια στιγμή
πριν σβήσει το πικρό πρόσωπό του
2002




Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 3,608 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 01:45, 08-01-12:

#1035
Δεν είναι άπαντα αυτα που εξέδωσες, καλέ μου, είναι άπλυτα...
*
παραλλαγή
Δεν είναι άπαντα αυτά που εξέδωσες, καλέ μου, είναι άπατα

***
Το αντίθετο του με βλέπεις άρα υπάρχω, είναι το
δεν σε βλέπω, άρα δεν υπάρχεις.

***

Βρίσε με, φτάνει να μιλάς για μένα.
Πες, πες κάτι μένει που έλεγε κι ο
γνωστός εκδότης περιοδικού.

***

Η υψηλη ηθική ενός περιοδικού είναι αντιστρόφως
ανάλογη της χαμηλής κυκλοφορίας.

***

Η εμμονή είναι παραφθορά του ε, μουνί.

***

Το τελευταίο καταφύγιο της αλαζονείας είναι
να περιλαμβάνεις τον εαυτό σου κρίνοντας την αλαζονεία.
Ποιός είσαι, ρε μεγάλε, που έχεις και την πολυτέλεια
εκτός από ασήμαντος να αυτοχαρακτηρίζεσαι και αλαζών;

***

Μη θεωρείτε δεδομένο ότι δηλώνοντας μαθητές
γίνεστε πελάτες κάθε δασκάλου.

***

Η τελευταία αξιοπρέπεια είναι να γλέιφεις με στυλ
τις πληγές της χαμένης σου αξιοπρέπειας. Δεν το έχεις.

***

Μ' αρέσουν οι χαμένοι με άποψη.

***

Η αποδοκιμασία του απορριφθέντος είναι έπαινος.

***

Για να φανεί το έργο πρέπει να κάνεις δυο βήματα πίσω.
Εσένα σου χρειάζονται τέσσερα, γιατί ήδη έχεις κάνει
δύο βήματα μπροστά.

***

Τι πλείς; Πλι πλω. Δεν πλεις πλι πλο πλεις.

***

Με ποιήματα δεν βγαίνεις κυβένρνηση. Βγαίνεις όμως στο κλαρί.

***

Δεν πουλάς φίλο για μουνί. Ούτε ως ποιητής.
Συμπεριλαμβάνονται κι άλλα επαγγέλματα
όπως το Πελοποννήσιος, Κρητικός, Θεσσαλονικεύς...

***

Να μην σε καυλώνει το ποίημα σου πριν το τελειώσεις.
Γιατί θα είσαι σαν αυτές που γράφουν στο διαδίκτυο.
Από τη μέση και κάτω, ότι γράφουν, είναι μόνο καύλα.

***

Υπό την καύλα του τελευταίου σου ποιήματος
καλύτερα να σωπαίνεις. Γιατί τις πιο πολλές φορές
βγάζεις Σαπφώ την ψόφια που έκανες σάιμπερ εχτές.

***

Πεθαμένοι σε κοιτούν, όταν γράφεις, κι αγέννητοι.
Όχι η γκομενίτσα από απέναντι.

***

Δεν κρύβεις ότι δεν γαμιέσαι πίσω από στίχους
και γαμιιέσαι δε γαμιέσαι ο καιρός περνάει.

***

Επειδή έπεσες σε γεροντοκαψούρα, δεν έγινες
αυτόματα ο χαρισματικός ηγέτης της ποίησης.

***

Η ποίηση είναι να εκφράζεσαι ανδρείως, αλλά
από τη γυναικεία πλευρά του εαυτού σου.

***
Η Μούσα είναι γἐνους πληθυντικού.

***

Μην εμποδίζετε τη θέα του ποιήματος
με τους σκουπιδότοπους της βιογραφίας σας.

***

Για τον ποιητή το ποίημα είναι νόμος του βίου
όχι αντίστροφα.

***
Αφήστε τα ποιήματα να επιλέξουν μια ζωή για σας.

***

Αν είναι να γαμήσεις γάμησε, αν είναι να γράψεις ποίημα
γράψε ποίημα. Μη μας γαμάς με πρόφαση τα ποιήματα.

***

Στο κέντρο της ποίησης είναι που σου λάμπει
η αφέλεια. Κι απ' ότι βλέπω έχεις πολλή εξυπνάδα.

***

Το ποίημα είναι η τέχνη να θυσιάζεις όσα ξέρεις
για να σε γράψει αυτό που δεν ξέρεις.

***

Ο καλός ποιητής φροντίζει να ξέρει όλο και λιγότερα.

***

Δεν είσαι πίσω από ότι γράφεις, είσαι μέσα, και καλό
είναι να το θυμίζεις στους οπισθοβάτες της γραφής,
και βέβαια από τη μέση και κάτω είναι καύλα, αυτό
μίλησε... μ' αρέσουν οι γυναίκες, όχι οπωσδήποτε εσύ.

Είμαι ελεύθερος κατά όσα έγραψα.


Πηγή: Basilio Cantadorense, Adagia, Ediciones Endymion, Madrid. 2012

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

IreneGr (Ειρήνη)

Πολύ δραστήριο μέλος

Το avatar του χρήστη IreneGr
H Ειρήνη αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 25 ετών και μας γράφει απο Ηνωμένο Βασίλειο (Ευρώπη). Έχει γράψει 547 μηνύματα.

H IreneGr έγραψε στις 01:53, 08-01-12:

#1036
Η λυπημένη (Γιώργος Σεφέρης)



Στὴν πέτρα τῆς ὑπομονῆς
κάθισες πρὸς τὸ βράδυ
μὲ τοῦ ματιοῦ σου τὸ μαυράδι
δείχνοντας πὼς πονεῖς·
κι εἶχες στὰ χείλια τὴ γραμμὴ
ποὺ εἶναι γυμνὴ καὶ τρέμει
σὰν ἡ ψυχὴ γίνεται ἀνέμη
καὶ δέουνται οἱ λυγμοί·
κι εἶχες στὸ νοῦ σου τὸ σκοπὸ
ποὺ ξεκινᾶ τὸ δάκρυ
κι ἤσουν κορμὶ ποὺ ἀπὸ τὴν ἄκρη
γυρίζει στὸν καρπό·
μὰ τῆς καρδιᾶς σου ὁ σπαραγμὸς
δὲ βόγκηξε κι ἐγίνη
τὸ νόημα ποὺ στὸν κόσμο δίνει
ἔναστρος οὐρανός.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

ἅλς

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη ἅλς
Ο ἅλς αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Μας γράφει απο Πειραιάς (Αττική). Έχει γράψει 2,084 μηνύματα.

O ἅλς Παυση πλου σε αυτη τη θαλασσα .... έγραψε στις 13:48, 08-01-12:

#1037

Ακούστε. Εγώ είμαι ο γκρεμιστής, γιατί είμ' εγώ κι ο χτίστης,

ο διαλεχτός της άρνησης κι ο ακριβογιός της πίστης.
Και θέλει και το γκρέμισμα νου και καρδιά και χέρι.
Στου μίσους τα μεσάνυχτα τρέμει ενός πόθου αστέρι.

Κι αν είμαι της νυχτιάς βλαστός, του χαλασμού πατέρας,
πάντα κοιτάζω προς το φως το απόμακρο της μέρας.
εγώ ο σεισμός ο αλύπητος, εγώ κι ο ανοιχτομάτης·
του μακρεμένου αγναντευτής, κι ο κλέφτης κι ο απελάτης

και με το καριοφίλι μου και με τ' απελατίκι
την πολιτεία την κάνω ερμιά, γη χέρσα το χωράφι.
Κάλλιο φυτρώστε, αγκριαγκαθιές, και κάλλιο ουρλιάστε, λύκοι,
κάλλιο φουσκώστε, πόταμοι και κάλλιο ανοίχτε τάφοι,

και, δυναμίτη, βρόντηξε και σιγοστάλαξε αίμα,
παρά σε πύργους άρχοντας και σε ναούς το Ψέμα.
Των πρωτογέννητων καιρών η πλάση με τ' αγρίμια
ξανάρχεται. Καλώς να ρθή. Γκρεμίζω τη ασκήμια.

Είμ' ένα ανήμπορο παιδί που σκλαβωμένο το 'χει
το δείλιασμα κι όλο ρωτά και μήτε ναι μήτε όχι
δεν του αποκρίνεται κανείς, και πάει κι όλο προσμένει
το λόγο που δεν έρχεται, και μια ντροπή το δένει

Μα τ ο τσεκούρι μοναχά στο χέρι σταν κρατήσω,
και το τσεκούρι μου ψυχή μ' ένα θυμό περίσσο.
Τάχα ποιός μάγος, ποιό στοιχειό του δούλεψε τ' ατσάλι
και νιώθω φλόγα την καρδιά και βράχο το κεφάλι,

και θέλω να τραβήξω εμπρός και πλατωσιές ν' ανοίξω,

και μ' ένα Ναι να τιναχτώ, μ' ένα Όχι να βροντήξω;
Καβάλα στο νοητάκι μου, δεν τρέμω σας όποιοι είστε
γκρικάω, βγαίνει από μέσα του μια προσταγή: Γκρεμίστε!

Κωστής Παλαμάς, Ο γκρεμιστής

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Cugie

Εκκολαπτόμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη Cugie
H Cugie αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Φοιτητής/τρια . Έχει γράψει 69 μηνύματα.

H Cugie http://www.e-steki.gr/member.php?u=63222 έγραψε στις 16:23, 09-01-12:

#1038
Κατάσταση πολιορκίας - Νάνος Βαλαωρίτης


Πολιορκούμεθα λοιπόν
Πολιορκούμεθα από ποιον
Από σένα κι από μένα απ’ τον τάδε και τον δείνα
Πολιορκούμεθα στενά
Από σύνορα, τελωνεία, ελέγχους διαβατηρίων, την Ιντερπόλ, τη στρατιωτική
Αστυνομία, τα τανκς, τη ρητορεία, τη βλακεία,
Απ’ τα παράσημα, τις στολές, τους εκφωνηθέντας λόγους
Τις υποσχέσεις, τις ψευτιές, την κουτοπονηριά
Τη δήθεν αγανάκτηση των ιθυνόντων, την υποκρισία
Την τηλεόραση, τη ραδιοφωνία, τα σαπούνια, τ’ απορρυπαντικά
Τις διαφημίσεις, τον τουρισμό, τα οργανωμένα ταξίδια, τις κρουαζιέρες
Τις γκαζιέρες, τα ψυγεία, τις κατασκηνώσεις, τους προσκόπους,
Τ’ άρθρα για την εκπαίδευση, την πολυκοσμία, τη σκόνη, τις ποιητικές συλλογές
Την έλλειψη ύδατος, τα λιπάσματα, τα νεύρα, την κακή χώνεψη, τη φαλάκρα,
Τους εφοπλιστές, το ποδόσφαιρο, τα λεωφορεία, την ακρίβεια, τις παθήσεις
Της σπονδυλικής στήλης, τη γραφειοκρατία, την καθυστέρηση, τις διαβεβαιώσεις,
Τις κριτικές, την εκκλησία, τα βασανιστήρια, τους καιροσκόπους,
Την υποψία, τους κατατρεγμούς, το φόβο, τη θρασύτητα, τους διαγωνισμούς
Καλλονής, την έλλειψη χρημάτων, την έλλειψη δικαιωμάτων, πολιορκούμεθα από τους βάναυσους
Τους άναρθρους, από τις μαύρες σκέψεις μας. Από τον εαυτό μας
Κι απ’ ό,τι άλλο βάλει ο νους σας πολιορκούμεθα στενά.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Hanni_μπάλα

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη Hanni_μπάλα
Ο Hanni_μπάλα αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 9 μηνύματα.

O Hanni_μπάλα έγραψε στις 00:26, 12-01-12:

#1039
Ρωτάω

Πέθανε ο πατέρας μου.
Επαναλαμβάνεται η απουσία του κάθε μέρα
στο άδειο σπιτικό.
Και ρωτάω,
και πέρα από την απουσία και πέρα
απ΄το να χάσεις τους δρόμους αυτής της γης
τί είναι ο θάνατος;

Σε ρωτάω, πατέρα, τί είναι ο θάνατος;
Βρήκες την ειρήνη που σου άξιζε;
Βρήκες άσυλο σε καινούριο σπίτι.
ή πας περιπλανώμενος, και υποφέρεις απ΄το κρύο
του πιο μεγάλου χειμώνα, της ολικής
αποαγάπης;

Σε ρωτάω, πατέρα, αν είναι κάτι
οι νεκροί, ή αν ο θάνατος είναι μόνο
μια απέραντη λέξη που καλύπτει
όλα όσα δεν υπάρχουν.

Αλφρέδο Κοσταφρέδα


Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Ζουληχτούλης

Νεοφερμένος

Το avatar του χρήστη Ζουληχτούλης
Ο Ζουληχτούλης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 6 μηνύματα.

O Ζουληχτούλης έγραψε στις 05:13, 13-01-12:

#1040
Ο Κήπος


Αυτός ο άνθρωπος είναι για ετούτον τον άνθρωπο.
Όπως το ποντισμένο άγαλμα για το νερό,
ο αέρας για το απλωμένο ρούχο
Τα σώματά τους είναι χώμα και νερό
του ίδιου κήπου.
Έτσι σε γύρεψα κι έτσι σ’ αγάπησα:
σαν τον αέρα που έσκισε το ρούχο,
σαν πέτρα φαγωμένη απ’ το νερό.
Πάντως ο κόσμος παραμένει.
Άκαρπος όμως κάθε πρωί
βρίσκει το χώμα νοτισμένο.
Ο κήπος περιμένει.

Παναγιώτης Ιωαννίδης

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

wolfe4ever

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη wolfe4ever
H wolfe4ever αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 1,791 μηνύματα.

H wolfe4ever έγραψε στις 19:14, 13-01-12:

#1041
Αντικλείδια, Γ. Παυλόπουλος.

Ἡ Ποίηση εἶναι μιά πόρτα ἀνοιχτή.
Πολλοί κοιτάζουν μέσα χωρίς να βλέπουν
τίποτα καί προσπερνοῦνε. Ὃμως μερικοί
κάτι βλέπουν, τό μάτι τους ἁρπάζει κάτι
καί μαγεμένοι πηγαίνουνε να μποῦν.
Ἡ πόρτα τότε κλείνει. Χτυπᾶνε μά κανείς
δέν τούς ἀνοίγει. Ψάχνουνε γιά τό κλειδί.
Κανείς δεν ξέρει ποιός τό ἒχει. Ἀκόμη
καί τή ζωή τους κάποτε χαλᾶνε μάταια
γυρεύοντας τό μυστικό νά τήν ἀνοίξουν.
Φτιάχνουν ἀντικλείδια. Προσπαθοῦν.
Ἡ πόρτα δέν ἀνοίγει πιά. Δέν ἂνοιξε ποτέ
γιά ὃσους μπόρεσαν νά ἰδοῦν στό βάθος.
Ἲσως τά ποιήματα πού γράφτηκαν
ἀπό τότε πού ὑπάρχει ὁ κόσμος
εἶναι μιά ἀτέλειωτη ἀρμαθιά ἀντικλείδια
γιά ν΄ἀνοίξουμε τήν πόρτα τῆς Ποίησης.

Μά ἡ Ποίηση εἶναι μιά πόρτα ἀνοιχτή.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

9 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

diotima

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη diotima
Ο diotima αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 2,162 μηνύματα.

O diotima έγραψε στις 00:39, 17-01-12:

#1042
Μεθύστε

Πρέπει νά ῾σαι πάντα μεθυσμένος.
Ἐκεῖ εἶναι ὅλη ἡ ἱστορία: εἶναι τὸ μοναδικὸ πρόβλημα.
Γιὰ νὰ μὴ νιώθετε τὸ φριχτὸ φορτίο τοῦ Χρόνου
ποὺ σπάζει τοὺς ὤμους σας καὶ σᾶς γέρνει στὴ γῆ,
πρέπει νὰ μεθᾶτε ἀδιάκοπα. Ἀλλὰ μὲ τί;
Μὲ κρασί, μὲ ποίηση ἢ μὲ ἀρετή, ὅπως σᾶς ἀρέσει.
Ἀλλὰ μεθύστε.

Καὶ ἂν μερικὲς φορές, στὰ σκαλιὰ ἑνὸς παλατιοῦ,
στὸ πράσινο χορτάρι ἑνὸς χαντακιοῦ,
μέσα στὴ σκυθρωπὴ μοναξιὰ τῆς κάμαράς σας,
ξυπνᾶτε, μὲ τὸ μεθύσι κιόλα ἐλαττωμένο ἢ χαμένο,
ρωτῆστε τὸν ἀέρα, τὸ κύμα, τὸ ἄστρο, τὸ πουλί, τὸ ρολόι,
τὸ κάθε τι ποὺ φεύγει, τὸ κάθε τι ποὺ βογκᾶ,
τὸ κάθε τι ποὺ κυλᾶ, τὸ κάθε τι ποὺ τραγουδᾶ,
ρωτῆστε τί ὥρα εἶναι,
καὶ ὁ ἀέρας, τὸ κύμα, τὸ ἄστρο, τὸ πουλί, τὸ ρολόι,
θὰ σᾶς ἀπαντήσουν:

-Εἶναι ἡ ὥρα νὰ μεθύσετε!

Γιὰ νὰ μὴν εἴσαστε οἱ βασανισμένοι σκλάβοι τοῦ Χρόνου,
μεθύστε, μεθύστε χωρὶς διακοπή!

Μὲ κρασί, μὲ ποίηση ἢ μὲ ἀρετή, ὅπως σᾶς ἀρέσει.

Charles Baudelaire

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

6 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Alejandro Papas (Alive in Illusion)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Alejandro Papas
Ο Alive in Illusion αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Ηθοποιός . Έχει γράψει 2,817 μηνύματα.

O Alejandro Papas Roses in a glass dead and wilted... έγραψε στις 00:42, 17-01-12:

#1043
Αντισταθείτε
Αντισταθείτε, σ' αυτόν που χτίζει ένα μικρό σπιτάκι
και λέει καλά είμ' εδώ.
Αντισταθείτε, σ' αυτόν που πάλι γύριζε στο σπίτι
και λέει Δόξα σοι ο Θεός.
Στον περσικό τάπητα των πολυκατοικιών
τον κοντό άνθρωπο του γραφείου
στην εταιρεία εισαγωγαί εξαγωγαί
στην κρατική εκπαίδευση και το φόρο
αντισταθείτε σε μένα ακόμα που ιστορώ.

Αντισταθείτε, σ' αυτόν που χαιρετά απ' την εξέδρα
ώρες ατέλειωτες τις παρελάσεις.
Στον Πρόεδρο του Εφετείου αντισταθείτε,
στις μουσικές, τα τούμπανα και τις παράτες,
σ' όλα τα ανώτερα συνέδρια που φλυαρούνε,
πίνουν καφέδες σύνεδροι συμβουλατόροι,
σ' αυτή την άγονη κυρία που μοιράζει έντυπα αγίων,
λίβανον και σμύρναν.

Αντισταθείτε, σ' όλους αυτούς που λέγονται μεγάλοι
και γράφουν λόγους πλάι στη θερμάστρα.
Στις φοβερές σημαίες των κρατών και τη διπλωματία,
στα εργοστάσια πολεμικών υλών,
σ' αυτούς που λένε λυρισμό τα ωραία λόγια,
στα γλυκερά τραγούδια με τους θρήνους,
στους θεατές, στον άνεμο...


Κατσαρός Μιχάλης

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

7 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

JaneWin

Διάσημο Μέλος

Το avatar του χρήστη JaneWin
H JaneWin αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 835 μηνύματα.

H JaneWin έγραψε στις 16:23, 17-01-12:

#1044
Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια.
Είμαστε οι αλύτρωτοι στοχαστές και οι τραγικοί ερωτευμένοι.
Χίλιοι ήλιοι κυλούνε μες στο αίμα μας κι ολούθε μας κυνηγά το όραμα του απείρου.
Η φόρμα δεν μπορεί να μας δαμάσει.
Εμείς ερωτευθήκαμε την ουσία του είναι μας και σ’ όλους μας τους έρωτες αυτήν αγαπούμε.
Είμαστε οι μεγάλοι ενθουσιασμένοι κι οι μεγάλοι αρνητές.
Κλείνουμε μέσα μας τον κόσμο όλο και δεν είμαστε τίποτα απ’αυτόν τον κόσμο
Οι μέρες μας είναι μια πυρκαγιά κι οι νύχτες μας ένα πέλαγο
Γύρω μας αντηχεί το γέλιο των ανθρώπων.

Είμαστε οι προάγγελοι του χάους.



Γιώργος Μακρής

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

7 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Verykokos

Νεοφερμένος

Το avatar του χρήστη Verykokos
Ο Verykokos αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 34 μηνύματα.

O Verykokos έγραψε στις 05:38, 20-01-12:

#1045
1. Και έχουμε τον ήλιο ξαφνικά στα μάτια μας μπροστά

Ανακαλύπτουμε τη θάλασσα
κι η θάλασσα μας ανήκει –
ανάβουμε μια φωτιά ,
κι έχουμε τη φωτιά στην κατοχή μας .
Οδηγούσαμε στον ίσκιο –
στρίβουμε το τιμόνι απότομα
και έχουμε τον ήλιο ξαφνικά
στα μάτια μας μπροστά .
Στο ρυθμό των ρολογιών
αφήνουμε το μέλλον
να χορέψει μες στα κεφάλια μας -
τυφλά είναι τα ρολόγια :
δεν ξέρουν από μέρα ή νύχτα –
διασταυρώνουν σαν μικροσκοπικά σπαθιά
τους δείκτες τους
χωρίς ν’ αφήνουν ίχνη .
Μόνο εμείς ανασύρουμε την ώρα
από τη λησμονιά.




2. Επιστροφή

Άνεμος κατεβαίνει ,
δε βλέπουμε τη σκόνη
στο σκοτάδι .
Βρίσκουμε
μια εγκαταλειμμένη φωτιά-
μέσα της σιγοκαίει ακόμα
η προηγούμενη ώρα.
Αγοράζουμε μνήμες
σε ξένο τόπο ,
θέλουμε να ανακαλύψουμε την ευτυχία,
μα επιστρέφουμε μόνο με τις φωτιές
που μέσα μας κρύβονται .




3. Περιμένοντας την Κυριακή

Περιμένω την Κυριακή ,
την ελευθερία
στα δεσμά
της αγκαλιάς σου .




4. Σινιάλο στάσης

Έχω το χρόνο
να παρατηρήσω
ένα δέντρο,
να εξιχνιάσω
το μυστικό του –
γιατί αντέχει
στις θύελλες .
Κι αυτή ΄ναι η απάντηση
του δέντρου :
ταυτόχρονη ανάπτυξη
σε ύψος
και σε βάθος.


Ulrich Grasnick, 12 ποιήματα
(μτφρ: Γιώργος Καρτάκης)


Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

venividivici

Τιμώμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη venividivici
H venividivici αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 18,550 μηνύματα.

H venividivici έγραψε στις 03:46, 21-01-12:

#1046
Κράτησα τη Ζωή μου - Γιώργος Σεφέρης

Τ' ανθισμένο πέλαγο και τα βουνά στη χάση του φεγγαριού
η μεγάλη πέτρα κοντά στις αραποσυκιές και τ' ασφοδίλια
το σταμνί πού δεν ήθελε να στερέψει στο τέλος της μέρας
και το κλειστό κρεββάτι κοντά στα κυπαρίσσια και τα μαλλιά σου
χρυσά τ' άστρα του Κύκνου κι εκείνο τ' άστρο ο Αλδεβαράν.

Κράτησα τη ζωή μου,
κράτησα τη ζωή μου ταξιδεύοντας
ανάμεσα σε κίτρινα δέντρα κατά το πλάγιασμα της βροχής
σε σιωπηλές πλαγιές φορτωμένες με τα φύλλα της οξυάς,
καμμιά φωτιά στην κορυφή τους βραδυάζει.

Κράτησα τη ζωή μου στ' αριστερό σου χέρι μια γραμμή
μια χαρακιά στο γόνατό σου, τάχα να υπάρχουν
στην άμμο τού περασμένου καλοκαιριού τάχα
να μένουν εκεί πού φύσηξε ό βοριάς καθώς ακούω
γύρω στην παγωμένη λίμνη την ξένη φωνή.

Τα πρόσωπα πού βλέπω δε ρωτούν, μήτε η γυναίκα
περπατώντας σκυφτή, βυζαίνοντας το παιδί της.

Ανεβαίνω τα βουνά μελανιασμένες λαγκαδιές o χιονισμένος
κάμπος, ώς πέρα ο χιονισμένος κάμπος, τίποτε δε ρωτούν,
μήτε o καιρός κλειστός σε βουβά ερμοκκλήσια, μήτε
τα χέρια που απλώνονται για να γυρέψουν, κι οι δρόμοι.

Κράτησα τη ζωή μου ψιθυριστά μέσα στην απέραντη σιωπή,
δεν ξέρω πια να μιλήσω, μήτε να συλλογιστώ ψίθυροι
σαν την ανάσα του κυπαρισσιού τη νύχτα εκείνη
σαν την ανθρώπινη φωνή της νυχτερινής θάλασσας στα χαλίκια
σαν την ανάμνηση της φωνής σου λέγοντας «ευτυχία».

Κλείνω τα μάτια γυρεύοντας το μυστικό συναπάντημα των νερών
κάτω απ τον πάγο το χαμογέλιο τής θάλασσας τα κλειστά πηγάδια
ψηλαφώντας με τις δικές μου φλέβες τις φλέβες εκείνες πού μου ξεφεύγουν
εκεί πού τελειώνουν τα νερολούλουδα κι αυτός ό άνθρωπος
πού βηματίζει τυφλός πάνω στο χιόνι τής σιωπής.


Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

7 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

wildrose

Νεοφερμένος

Το avatar του χρήστη wildrose
H wildrose αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 36 ετών . Έχει γράψει 8 μηνύματα.

H wildrose έγραψε στις 09:36, 21-01-12:

#1047
Κατερινα Γωγου
<<ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΜΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ>>
Μη με σταματάς. Ονειρεύομαι.
Ζήσαμε σκυμμένοι αιώνες αδικίας.
Αιώνες μοναξιάς.
Τώρα μη. Μη με σταματάς.
Τώρα κι εδώ για πάντα και παντού.
Ονειρεύομαι ελευθερία.
Μέσα απ' του καθένα
την πανέμορφη ιδιαιτερότητα
ν' αποκαταστήσουμε
του Σύμπαντος την Αρμονία.
Ας παίξουμε. Η γνώση είναι χαρά.
Δεν είναι επιστράτευση απ' τα σχολεία
Ονειρεύομαι γιατί αγαπώ.
Μεγάλα όνειρα στον ουρανό.
Εργάτες με δικά τους εργοστάσια
συμβάλουν στην παγκόσμια σοκολατοποιία.
Ονειρεύομαι γιατί ΞΕΡΩ και ΜΠΟΡΩ.
Οι τράπεζες γεννάνε τους «ληστές».
Οι φυλακές τους «τρομοκράτες»
Η μοναξιά τους «απροσάρμοστους».
Το προϊόν την «ανάγκη»
Τα σύνορα τους στρατούς
Όλα η ιδιοχτησία.
Βία γεννάει η Βία.
Μη ρωτάς. Μη με σταματάς.
Είναι τώρα ν' αποκαταστήσουμε
του ηθικού δικαίου την υπέρτατη πράξη.
Να κάνουμε ποίημα τη Ζωή.
Και τη Ζωή πράξη.
Είναι ένα όνειρο που μπορώ μπορώ μπορώ
Σ' ΑΓΑΠΩ
και δεν με σταματάς δεν ονειρεύομαι. Ζω.
Απλώνω τα χέρια
στον Ερωτά στην αλληλεγγύη
στην Ελευθερία.
Όσες φορές χρειαστεί κι απ' την αρχή.
Υπερασπίζομαι την ΑΝΑΡΧΙΑ

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Verykokos

Νεοφερμένος

Το avatar του χρήστη Verykokos
Ο Verykokos αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 34 μηνύματα.

O Verykokos έγραψε στις 10:41, 21-01-12:

#1048
Αν κάποτε με ρωτούσε κάποιος επίδοξος ποιητής
ή ένας με φτερά σπασμένα τι να κάνει για να εμπνευστεί,
να στρώσει κώλο σε μια "επίπονη καρέκλα" προς παραγωγή
λίγης ποιητικής γλύκας,
έτσι για να γλείψει το μέλι από το χέρι των λέξεων..


..θα του έκλεινα δαχτυλογραφημένο το παρακάτω ποίημα
σε ένα λευκό φάκελο με δυο λέξεις γραμμένες
στην πλάτη του φακέλου:

"διάβασε το".


Το ποίημα είναι του Χρονά,
κι όποιος το διαβάσει
και μέσα του δεν αναζωπυρωθούν
οι χίλιες ανάγκες για να δαμάσει
τη ζωή του, τα όνειρα και τα οράματα
είναι γεννημένος ΜΟΝΟ για αναγνώστης.




Στης Αλεξάνδρειας το Πέραμα,
γεννήθηκες απόψε,
μπροστά σε θάλασσα,
ακίνητη, natura morta.

Δεν ξέρω πότε άρχισες,
να γράφεις,
να ονειρεύεσαι,
να σπας τα βήματα σου.

Μα ξέρω πως σαν άρχισες,
στη λάμπα εμπρός να γράφεις,
ω Θεέ, τι χαραυγή,
τι πανδαισία νύχτας!

Στάλες σοφίας, εικόνες μαγικές,
στους δρόμους, στους ανθρώπους,
χάρισες με τη γραφή,
θρήνο για μυημένους.

Ό, τι κι αν έλεγες, μορφή,
νυχτερινά σονέτα.
Τον κόσμο σπούδασες
με μουσική, ατσίγγανο χειμώνα.

Τον έρωτα και τα τζουκ μποξ
αγάπησες, τον κόσμο.

Αγάπησες την Κυριακή
κι άντεξες στον πόνο,
που δίνουνε οι άνεμοι,
του Άδη τα ποτάμια.

Ντυμένος στα μαύρα,
τ’ όνομα σου άλλαξες,
για της θύμησης τα χάδια,
αγάπης, ζωής επιθυμία.

Αγάπησες και μίσησες,
Όπως ο κόσμος όλος.
Όμως στη μέση έφτασες,
έχεις πολλά να δώσεις.

Νύχτα θα επιστρέψουμε,
γλυκιά μου Λόλα, είπες.

Μα μην ξεχνάς πως κάποτε,
πικρή αλληγορία,
είναι τα λόγια ποιητή,
πολίτη των ονείρων.





Καλημέρα.


Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Lysippe

Διάσημο Μέλος

Το avatar του χρήστη Lysippe
H Lysippe αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 756 μηνύματα.

H Lysippe έγραψε στις 19:23, 21-01-12:

#1049
Ο κόσμος είναι ωραίο μέρος για να γεννηθείτε - Λόρενς Φερλινγκέτι


Ο κόσμος είναι ωραίο μέρος για να γεννηθείτε
αν δε σας νοιάζει που η ευτυχία
δεν είναι πάντα
και τόσο διασκεδαστική
αν δε σας νοιάζει μια δόση κόλασης
πού και πού
όταν όλα πάνε καλά.
Γιατί ακόμα και στον παράδεισο
δεν τραγουδούν
όλη την ώρα.

Ο κόσμος είναι ωραίο μέρος για να γεννηθείτε
αν δε σας νοιάζει που μερικοί άνθρωποι πεθαίνουν
όλη την ώρα
ή έστω απλώς λιμοκτονούν
κάποιες ώρες
στο κάτω κάτω δεν πειράζει
αφού δεν είστε εσείς.

Α, ο κόσμος είναι ωραίο μέρος για να γεννηθείτε
αν δε σας πολυνοιάζουν
λίγα ψόφια μυαλά
στις ψηλότερες θέσεις
ή μια δυο βόμβες
πού και πού
στα ανεστραμμένα σας πρόσωπα
ή άλλες τέτοιες απρέπειες
από τις οποίες μαστίζεται η κοινωνία μας
με τους διακεκριμένους άντρες της
και τους κληρικούς της
και τους λοιπούς αστυφύλακες
και τις διάφορες φυλετικές διακρίσεις της
και τις κοινοβουλευτικές ανακρίσεις της
και τις άλλες δυσκοιλιότητες
που η τρελή μας σάρκα
θα κληρονομήσει.

Ναι, ο κόσμος είναι το καλύτερο μέρος
για ένα σωρό πράγματα
όπως το να κάνεις κουταμάρες
και να κάνεις έρωτα
και να είσαι λυπημένος
και να τραγουδάς φτηνά τραγούδια
και να έχεις εμπνεύσεις.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

amy001

Περιβόητο Μέλος

Το avatar του χρήστη amy001
H amy001 αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 23 ετών και μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 908 μηνύματα.

H amy001 We lose ourselves in the things we love έγραψε στις 12:55, 22-01-12:

#1050
Μελισσάνθη: Ο Ξένος
23
Απ’ το παράθυρο που ανοίγεται στη νύχτα
κυλάει µ’ ενάργεια στον καθρέφτη µέσα
το φως του φεγγαριού
ψυχρό κι απτό καθώς υδράργυρος.
Ποιος είναι αυτός που µ’ ατενίζει
µέσα από το κρύσταλλο
µε τα δικά µου µάτια;
Καιρούς το πρόσωπό µου είχα αποστρέψει
φεύγοντας τούτο το βλέµµα.
Έσκυβα πάνω από νερά βαθιά κι αφώτιστα
θολά από τις βροχές ποτάµια.
Έβλεπα πίσω από τζάµια του ύπνου θαµπά
που ράγιζαν χίλια ραγίσµατα.
Κι ακροαζόµουν τα ίδια βήµατά µου
σαν βήµατα άλλου, να µε καταφτάνουν
πάλι και πάλι.
Όταν σ’ ονείρων λαβυρίνθους κυκλοδίωκτη
από νύχτα σε νύχτα κι από ύπνο σε ύπνο
έφερνα αλαφιασµένους γύρους.
Τώρα, το φως του φεγγαριού αναβλύζει
κυλώντας αργυρόηχα στον καθρέφτη µέσα.
Καθώς ο ξένος αναδύεται ολοένα
κι ολοένα, µέσα από το κρύσταλλο.
(Απόσπασµα, Το φράγµα της σιωπής)
(1965)

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση
Απάντηση στο θέμα

Χρήστες

  • Τα παρακάτω 0 μέλη και 1 επισκέπτες διαβάζουν μαζί με εσάς αυτό το θέμα.
     
  • (View-All Tα παρακάτω 0 μέλη διάβασαν αυτό το θέμα τις τελευταίες 30 μέρες:
    Μέχρι και αυτή την στιγμή δεν έχει δει το θέμα κάποιο ορατό μέλος

Μοιραστείτε το

...με ένα φίλο

...με πολλούς φίλους