Το e-steki είναι μια από τις μεγαλύτερες ελληνικές διαδικτυακές κοινότητες με 78,063 εγγεγραμμένα μέλη και 3,035,867 μηνύματα σε 92,179 θέματα. Αυτή τη στιγμή μαζί με εσάς απολαμβάνουν το e-steki άλλα 875 άτομα.

Καλώς ήρθατε στο e-steki.

Εγγραφή Βοήθεια

Μοιραζόμαστε ποιήματα

parafernalia (Νίκος)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη parafernalia
Ο Νίκος αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Προγραμματιστής/τρια και μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 2,403 μηνύματα.

O parafernalia έγραψε στις 11:42, 29-06-12:

#1201
Pablo Neruda - "Alturas de Macchu Picchu" - XII



Εξυψώσου από τη γέννησή μου, αδερφέ.
Δώσε μου το χέρι σου μακριά απ' τα βάθη
που απλώνεται ο πόνος σου.
Δεν θα επιστρέψει κάτω απ' τις πέτρες.
Δεν θα αναδυθεί από χρόνο υπόγειο.
Η φωνή σας δεν θα τρέμει.
Ούτε τα διάτρητα μάτια σας θα βγουν απ' τις κόγχες τους.
Κοίτα με από τα βάθη της γης,
γεωργός, υφάντρα, απόμακρος βοσκός:
θηριοδαμαστής των λάμα:
τολμηρός χτίστης στην σκαλωσιά:
υδροχόος ανδαλουσιανών δακρύων:
κοσμηματοποιός με δάχτυλα περίτεχνα:
αγρότης που σείεται μες τα σπορόφυτα:
αγγειοπλάστης χυμένος στον πηλό:
φέρει στην κούπα μιας νέας ζωής
τις αρχαίες θαμμένες λύπες σας.
Δείξτε μου το αίμα και τις φλέβες σας,
πες μου: εδώ τιμωρήθηκα,
γιατί το στολίδι δεν έλαμπε ή η γη
δεν παραδόθηκε στον ρυθμό της πέτρας ή του σιταριού:
Δείξε μου τον βράχο που σκόνταψες
ή το ξύλο που σταυρώθηκες,
φλογισέ μου τους γέρικους πυρόλιθους
τους αρχαίους λαμπτήρες, τα μαστίγια τα σφιχτοδεμένα
στο πέρασμα των αιώνων μέσα στις πληγές σας
και τα τσεκούρια που αστράφτουν απ' το αίμα σας.
Έρχομαι να μιλήσω για τα νεκρά σας στόματα.

Μέσα απ' τη γη αφήστε
τα σιωπηλά χείλη σας να ξεχυθούν
και πέρα απ' τα βάθη ας στροβιλίζεται αυτή η μεγάλη νύχτα
σαν να αγκυροβόλησα εδώ μαζί σας,
πείτε μου τα πάντα, αλυσίδα μ' αλυσίδα,
κόμπο με κόμπο, βήμα με βήμα,
ακονίστε τα μαχαίρια που φυλάτε κρυμμένα,
κάντε το κι απ' το δικό μου στήθος κι απ' το δικό μου χέρι,
σαν μια πλημμυρίδα από ηλιαχτίδες,
σαν ένας χείμαρρος από θαμμένες τίγρεις,
κι αφήστε με να κλάψω, ώρες, μέρες, χρόνια,
τυφλές δεκαετίες, αστρικούς αιώνες.

Δώσε μου τη σιωπή, το νερό, την ελπίδα.

Δώσε μου τον αγώνα, το σίδερο, τα ηφαίστεια.

Στερεώστε πάνω μου τα σώματά σας σαν μαγνήτες.

Ελάτε στις φλέβες μου και τη φωνή μου.

Μιλήστε με τα λόγια και το αίμα μου.


Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 4 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη parafernalia : 29-06-12 στις 18:31. Αιτία: broken image link...
3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 3,608 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 20:49, 29-06-12:

#1202
Nicolas Guillen, Σε κάποιο μέρος της Άνοιξης: Ελεγεία
(Μτφρ.-επιλεγόμενα: Βασίλης Λαλιώτης aka Γεώργιος Μίχος)


Σάρα:
Έγραψα αυτό το βιβλίο για σας. Στην πραγματικότητα είναι φτιαγμένο από εσάς. Φυλάξτε το. Κάποια μέρα, όταν περάσουν τα χρόνια, και θα έχω φύγει κι εγώ επίσης, ίσως θα μπορέσετε διαβάζοντάς το να μάθετε πόσο σας αγάπησα, πόσο σας αγαπώ ακόμα, πόσο θα σας αγαπώ ως το θάνατο,
Ο πολύ πιστός σας Ν*
Μάης 5/66
Εγώ σε δίνω στην αιώνια ζωή του ποιήματος
ΕΜΙΛΙΟ ΜΠΑΓΙΑΓΑΣ



Ι
Σου το ‘πα.
Πάντα σου το έλεγα,
γιατί δεν ήταν μια φορά.
Πρόσεχε, μην ορκίζεσαι
πως θα με αγαπάς μέχρι το θάνατο,
πρόσεχε γιατί το να πεθαίνεις είναι πράγμα σοβαρό,
κι αν μείνεις ζωντανή
τι γέλιο θα μας δώσει και στους δυο
εκείνο που θα έπρεπε να’ ναι μεγάλος πόνος!
Έτσι έγινε.
Τώρα γελάω μέχρι δακρύων.
Πρόσεξε καλά. Είπα δάκρυα.

*******************

ΙΙ
Μην νομίζεις πως δεν το ‘ξερα
έγκαιρα. Είδα γλάρους,
χόρτα πάνω στα νερά,
φώτα μακρινά τις νύχτες.
Ένιωσα τον κουρνιαχτό
χαϊδεύοντας μου τους κροτάφους.
“Γη, εδώ υπάρχει γη!”
-μου έλεγε. Ήταν γη, εδώ βρισκόταν,
εδώ βρίσκεται. Με περίμενες,
σοβαρή, ήρεμη, βουβή.
Τίποτα δεν είπες, αλλά εγώ σε άκουσα.
Σ’ ακούω, ακόμα κι όταν τίποτα δε λες.
Τι να μου πεις που να μην ξέρω;
Γύρνα τον τροχό, γύρνα τον,
ν’ ακουστεί το παλιό τραγούδι.
Περνάει ο καιρός περνώντας,
κύριε, ναι
περνώντας και δεν γυρνά,
και πως όχι.
Κι εγώ ο φτωχός που σκεφτόμουν
κύριε, ναι
πως ο καιρός δεν θα περνούσε,
και πως όχι,
πως ο καιρός δεν θα περνούσε…

********************

ΙΙΙ
Ήμουνα μόνος. Μα δεν πίστευα
πως θα ήμουνα ακόμα πιο μόνος.
Πιο μόνος από να ‘σαι μόνος;
Ναι, λοιπόν. Πιο μόνος.

***********************

ΙV
Και τώρα τι να κάνεις;
Τίποτα. Τί θα κάνεις;
Ξαναπέρνα το σωρό
από παλιά γράμματα. Στον άνεμο
τα παλιά, ξερά ρόδα.
Θυμήσου το καλύτερο.
Ηρέμησε.
Το χτύπημα ήταν σκληρό, μα κοίτα…
Τι;
Όχι, όχι. Θα σου έλεγα κάτι,
μα όχι.

*************************

V
Εδώ αρχίζει η νύχτα.
Όταν πια δεν θα με βλέπεις,
θα με αισθανθείς. Καυτό πούπουλο
αγγίζοντας σου το σβέρκο
θα σου δείξει πως εγώ είμαι κοντά.
Προσευχήσου για μένα και θυμήσου
πως τα κορμιά χωρίζουνε
μα οι σκιές τους μένουν.
Μην ταράζεσαι.

**********************

VI
Θα με θάψεις, φίλη, σε κάποιο μέρος
σιωπηλό, με δέντρα.
Στο μάρμαρο θα βάλεις τ’ όνομά μου μόνο,
χωρίς εν ειρήνη και χωρίς αναπάυσου.
Τι ειρήνη θα έχω,
και τι ανάπαυση,
όταν όλος ο κόσμος ξέρει
που έχω πεθάνει ξαφνικά, ακόμη
με την κούπα στα χείλη,
με το χαμογέλιο σου στα μάτια, και τη φωνή σου
καλώντας με;
Για να πεθάνεις, φίλη, πάντα πρέπει να προετοιμαστείς.
Αν όχι, είναι αυτά τα όντα,
αυτά τα πνεύματα
που σκέφτονται πως είναι ακόμα ζωντανά
( τι θλιβερά που γίνονται!)
κι μιλάνε, όπως κάνω εγώ,
σ’ αυτόν που πια δεν τα ακούει.

**********************

VII
Φορές
όταν στην τύχη βρίσκω κάποια ημερομηνία,
μου λέω: Ακόμη
δεν την γνώριζα.
Ή επίσης:
Τρία χρόνια πάνε πια που εκείνη ήταν δική μου
Ή ίσως:
Μια μέρα σαν αυτή τη μέρα
έφυγε χωρίς τίποτα να πει ποτέ για πάντα.

************************

VIII
Ίσως πολύ καλά να ξέρεις,
ή ίσως δεν το ξέρεις,
με τι τρόπο μου άρεσε
να σε βλέπω τ’ απογεύματα, όταν πια έφευγες,
να τακτοποιείς τα χαρτιά σου,
να κλείνεις τη μηχανούλα σου,
να φυλάς τα ξυσμένα
μολύβια, κι αργότερα ακόμα
( στις έξη στο ρολόι του γραφείου)
να ετοιμάζεις με αποκόμματα περιοδικών,
λουλούδια, φωτογραφίες
και γράμματα μεγάλα από αφίσα
για τον τοίχο του σχολειού σου
του νυχτερινού, συντρόφισσα.
( Χαμογελαστή πολιτοφύλακας,
έχοντας κάνει τη σκοπιά σου επιστρέφοντας στο πρωινό)
Με τι θλίψη επίμονη,
λεπτή σαν μια βελόνα
με διαπερνά η θύμηση
όταν ήταν
ο ήσυχος ερωτάς μας ένα κρίνος δροσερός,
ένας κρίνος λευκός της άνοιξης.
Ένας έρωτας,
όπως ο Ρουμπέν Νταρίο είχε πει,
του σε θαυμάζω, του “αχ!”, του στεναγμού.
Αργά νυχτώματα
των πρώτων απογευμάτων, στη Παλιά Αβάνα
ο καθεδρικός
κι εκείνο το μικρό ρεστοράν
όπου ένας φίλος
μας βρήκε χέρι χέρι
και πέρασε χωρίς να μας πει
τίποτα που θα μας έκανε
να υποπτευτούμε πως εκείνος ήξερε
ή τουλάχιστον το φανταζόταν.
Ήτανε ένας κόσμος από απουσίες και παρουσίες
επιπλέοντας σε μια καταχνιά
διάφανη, σ’ ένα όνειρο
γλυκό, τεσσάρων χρόνων. Τέσσερα χρόνια
δεν είναι κάτι αστείο.
Είναι μήνες ημέρες ώρες…
Πόσα φιλιά την ώρα σε τέσσερα χρόνια!
Αχ, μα ξαφνικά,
( δεν ξέρω, κανένας δεν το ξέρει ακόμα)
με υπόκωφους θορύβους, με κινητήρες
αεροπλάνων, με σειρήνες,
ουρλιαχτά, μηχανές,
όπως τις βλέπεις στο σινεμά
όταν παίζουν ταινίες με βομβαρδισμούς,
σείστηκαν, γκρεμίστηκαν, όλα. Κι ύστερα
μια σταθερή σιωπή μεγάλη.
Μια σιωπή μεγάλη, έτσι συνέβη.
Μια σιωπή μεγάλη συντρόφισσα.
Τι σιωπή!

***********************

ΙΧ
Έχεις πεθάνει εσύ ή εγώ έχω πεθάνει;
Πες πως πεθάναμε κι οι δυο.
Αχ, εγώ θα πω ακόμα κάτι,
θα πω
πως μόνο εσύ θ’ αναστηθείς.

**************************

Χ
Δεν είναι δυνατόν
ν’ αφομοιώσεις ξαφνικά μία καταστροφή.
Να νιώσεις τα χτυπήματα
και να χαμογελάς για το καθένα τους.
Ίσως είμαι από τί,
από πατσαβούρα,
ας πούμε πατσαβούρα για παράδειγμα,
για να μη με πονάει μια σφυριά
στο κρανίο, ένα μαχαίρι στο συκώτι,
το επίπλουν το απ’ άκρη σ’ άκρη ορθάνοιχτο
από μια μαχαιριά;
Αυτό είναι σοβαρό.
Νιώθω
πως μου φεύγει το αίμα.
Δεν ξέρω από που, αλλά μου φεύγει.
Σβήνομαι λίγο λίγο.
Δε μου μένει
πιότερο από ένα όνομα αναμμένο.
Το ίδιο που εσείς σκέφτεστε,
αυτό που εσείς ξέρετε.
Ποτέ δεν πέθανα,
( είναι πρώτη φορά)
αλλά υποθέτω πως έτσι πρέπει να είναι.

**************************

ΧΙ
Το σχήμα του θανάτου δεν είναι ένα κρανίο.
Είναι η απουσία σου
σαν μια πεδιάδα απανθρακωμένη.
Μια πεδιάδα με ήλιο και φωτιά τη μέρα,
με αντανακλάσεις και ούτε ένα δέντρο.
Μια πεδιάδα
με στόλισμα δαμασκηνό απ΄ τη Σελήνη,
μια έκταση μεταλλική
στην ψύχρα τη νυχτερινή.
Αν κραυγάζω, δε μ’ ακούν.
Αν φωνάξω, κανείς δεν έρχεται.
Σε τί πλανήτη αυτή την ώρα ζω;
Α, Θεέ μου, αν το ήξερα!
Είμαι νεκρός,
απλωμένος στον ήλιο και τον ουρανό,
ένα πτώμα χωρίς μάτια,
που το ραμφίζουν τα πουλιά.
Μ’ ακούς, τώρα μ’ ακούς;
Εχτές τίποτα περισσότερο, το ίδιο,
το δικό σου για πάντα.
Σιωπή.
Ούτε καν ο άνεμος.

********************

ΧΙΙ
Από όλους τους φίλους σου, ακόμα κι εκείνους
που ζητούσαν μάταια
από τη βίαιη και ιερή απομάκρυνσή σου
ένα χαμόγελο,
από την προβληματική σου συγκατάθεση
την άδεια
μιας ματιάς
από την ήσυχη φωνή σου
την απάντηση σ’ ένα χαιρετισμό
από όλους
εγώ είμαι ο μοναδικός εξόριστος
χωρίς φωνή και ψήφο στη συγκέντρωση που προεδρεύεις.
Εγώ, που είχα τα χείλη σου στα δικά μου,
πόσα κόλπα, δίχτυα,
εξομολογήσεις
πρέπει να κάνω χρήση κάθε μέρα
για να αγγίξω μόλις
ένα κομμάτι ελάχιστο, υπόλειμμα,
ένα σπίθισμα ίσως,
ή τίποτα, που είναι το πιο πιθανό,
από το καθημερινό σου πρόσωπο.
Μυστικό εφτασφράγιστο.
Τί κατάσταση!
Παρακαλώ, κανείς να μη το λέει
άμα δεν θέλει να με ταπεινώσει.
Να μην το ξαναπεί κανείς.

*********************

ΧΙΙΙ
Le temps est médecin d΄heureuse expérience;
son remède est tardif, mais il est bien certain.
MALHERBE

Πρέπει να ξέρεις πως αυτό θα σου περάσει.
Ο χρόνος είναι ένας σοφός γιατρός.
Αργεί να θεραπεύσει, μα το κάνει για πάντα.
Πολύ καλά Μαλέρμπ,
πολύ καλά, παλιέ μου φίλε,
κι εν τω μεταξύ;

************************

XIV
Δεν είναι εύκολο, ποιός το είπε;
να κόψεις μ’ ένα χτύπημα το σιδερό καραβόσκοινο
που μ’ αυτό είναι ενωμένο το καράβι στο μουράγιο.
Τα κύματα είναι κύματα και δεν μπορούν.
Ο άνεμος, λιγότερο.
( Το έχουν εξομολογηθεί πολλές φορές).
Γι αυτό δεν σε πιστεύω
όταν μου λες πως η δύναμή σου είναι τόση
όση για να χωρέσει σε μια κάψουλα
ερπετά και περιστέρια,
τον άνεμο το σκοτεινό του πόθου,
της ζήλιας τη μαρμαρυγή,
η αμφιβολία, η κραυγή, οι στεναγμοί,
το ηλεκτρικό λαχάνιασμα των σπασμωδικών τελειωμάτων,
και η δωρεάν τρυφερότητα,
ρόδινη κι αυθάδης
σαν μια σερπαντίνα σιωπηλή.
Όλη η ηδονή κι όλες οι τύψεις.
Όλα τα δικά μας, θα σου πω.
Είναι αυτό δυνατόν; Κι αυτό που έρχεται;
Να δούμε, πες μου αν μπορείς,
όπως σε μένα συμβαίνει, να μείνεις σοβαρή και θλιμμένη
για τέσσερις αιώνες. Ή να σκεφτείς πως πέθανες.
Να νιώσεις πια άδεια απ’ τον εαυτό σου.
Να ξέρεις αν σου λείπω θα λείπεις του εαυτού σου.
Πες μου αν στη βαθιά τη νύχτα
ξυπνάς με ένα φόβο στο στομάχι
όπως συμβαίνει τις παραμονές των εξετάσεων.
Πες μου αν με νιώθεις να κινούμαι,
σκιά του προσώπου σου
στο σκελετό σου κολλημένος.
Πες μου αν χρειάζεσαι
να δεις με τα μάτια μου, να μιλήσεις με τα λόγια μου,
και να μην αγαπάς, μην αγαπάς, εξεγερμένη κι αρπαγμένη
από μια δύναμη έντονη, ξερή, τυφλή,
από μια δύναμη απλή,
μια δύναμη μεγάλη.
Τι θα μου πεις, διάβολε, αν αυτό
κανείς δεν το υποφέρει ή το αντέχει.
Βεβαίως, όταν αγάπησες.
Πρέπει να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους.

**************************

XV
Όπως εγώ σ’ αγάπησα, μη ξεγελιέσαι,
έτσι δε θα σ’ αγαπήσουν
ΜΠΕΚΕΡ

Εδώ τελειώνει αυτό το ποίημα.
Είναι δικό σου, αν και δεν μπορείς να το καταστρέψεις.
Ένα κρεμάμενο πούσι μελαγχολικό
επιπλέοντας στις αβύσσους μου
το πρόσωπό σου σχηματίζει, το οργανώνει,
μου προσφέρει τη ματιά σου, το ιδιαίτερο
χαμόγελό σου και την έκφραση
σαν από μια αφελή μομφή
σαν σιωπηλή επιτίμηση για κάτι
που δεν σ’ ευχαριστεί εντελώς.
Θυμάμαι φράσεις, καταστάσεις, αναμονές,
το μακρινό αρχίνισμα, αυτή τη ρήξη,
όλα τα τα δικά σου λεπτά και τρυφερά που υπάρχουν μέσα μου,
που σου ευχαριστώ, και όχι με ευχαριστίες
ευγενείας, αλλά με αυτές που δεν τις λες
γιατί είναι στο βάθος του καθένα
αν και ποτέ δεν ξέρει που ακριβώς.
Ο Μπέκερ, που η θλίψη του με συντροφεύει,
που στη φωνή του η ζωή περνά
με τα νεκρώσιμα τα μωβ της βέλα,
μου δίνει αυτή τη στιγμή τη νοσταλγία,
το αναγκαίο στήριγμα,
το απαλό φως για να σου πω
αυτό το κι εγώ σ’ έχω αγαπήσει
κι αυτό το δεν θα σ’ αγαπήσουν. Ρώτησέ τον,
και θα στο πει αυτός.
Δεν ξέρω αν μ’ αποχαιρετώ, ούτε και τί θα κάνω
όταν δεν θα σε βλέπω πια. Με ποιό τρόπο
θα πεθάνω. Σε ποιά τρώγλη,
σε ποιό μπουντρούμι, σε ποια καταφρόνια, σε ποιό
περιστέρι, σε ποιαν βραχώδη ακτή ή κοιμητήριο,
δίπλα σε ποιο ποτάμι, σε τί μιζέρια ή σταυρό.
Αχ, και μακάρι να ‘ναι
σε κάποιο μέρος της άνοιξης
βρεγμένο στο φιλί της νέας σελήνης,
όπου θα τρέμουν καμπανούλες ηχώντας
σε χαιρετισμό στη λαμπερή σου επιστροφή,
κι εσύ να έρχεσαι
με αργούς ανθούς πορτοκαλιάς
ανάμεσα σε χειροκρότημα και σε κοράλλια.
Αλλά το ξαναλέω,
δεν ξέρω αν αυτό θα είναι αθωότητα και πιστή απλότητα,
εάν δεν είναι ίσως όλα αυτά περισσότερα από όσα πρέπει.
Αληθινά δεν ξέρω.






Eπιλεγόμενα από Γ.Μίχο:




Μια μέρα που είχα πάει στη Φωλιά του Βιβλίου, ο Θάνος Τσιμέκας, ερωτευμένος όπως φάνηκε,
μου έδειξε ένα βιβλίο του Νικολάς Γκιγιέν. Δίγλωσση έκδοση, ποιήματα ερωτικά, καμωμένα για κάποια Σάρα Κασάλ. Δώσε μου το βιβλίο να το μεταφράσω, του λέω. Το βιβλίο είναι χαρισμένο, μου απάντησε, αλλά θα σου βγάλω μια φωτοτυπία και μετάφρασέ το από εκεί. Πέρασαν τα χρόνια, αλλά η ώρα του βιβλίου να μεταφραστεί δεν είχε έλθει. Με τσίγκλισε πάλι το Όρος Αιγάλεω του Παστάκα, που από τα Ξένια του Μοντάλε με έφερε πίσω στην υπόσχεσή μου. Για τον Νικολάς Γκιγιέν θα βρείτε πολλά στο διαδίκτυο. ( Nicolás Guillen) Συνήθως αφιερώνω τις μεταφράσεις. Ο Θάνος Τσιμέκας, γεροντοπαλίκαρο, καλλιγράφος, βιβλιογνώστης, έχει πεθάνει εδώ και χρόνια. Σ’ αυτόν είναι χαρισμένη η μετάφραση. Σαν επιστολή σ’ ένα κορίτσι άγνωστο, που ήταν ερωτευμένος. Σόνγκορο Κοσόνγκο Θανάση…



σχόλιο: με τέτοια ποιήματα, πως να μη νιώσεις ανυπεράσπιστος

πως να μην βρεθείς άξαφνα στο δροσερό τόπο των δακρύων...



Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 4 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

amy001

Περιβόητο Μέλος

Το avatar του χρήστη amy001
H amy001 αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 23 ετών και μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 908 μηνύματα.

H amy001 We lose ourselves in the things we love έγραψε στις 18:45, 30-06-12:

#1203
Πάει.Αυτό ήταν.- Κατερίνα Γώγου

Πάει. Αυτό ήταν.
Χάθηκε η ζωή μου φίλε
μέσα σε κίτρινους ανθρώπους
βρώμικα τζάμια
κι ανιστόρητους συμβιβασμούς.
Άρχισα να γέρνω
σαν εκείνη την ιτιούλα
που σούχα δείξει στη στροφή του δρόμου.
Και δεν είναι που δεν θέλω να ζήσω.
Είναι το γαμώτο που δεν έζησα.
κι ούτε που θα σε ξαναδώ.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 4 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

thalalla

Δραστήριο Μέλος

Το avatar του χρήστη thalalla
H thalalla αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 205 μηνύματα.

H thalalla έγραψε στις 04:36, 01-07-12:

#1204
Ἐνέδρα

……Βασίλευε ὁ ἥλιος πίσω ἀπ᾿ τοὺς στρατῶνες, οἱ ζητιάνοι ψάχνανε γιὰ λίγο νερό, μὰ ὅλα τα λαγήνια ἦταν ἀναποδογυρισμένα στὴν πόλη Κανά, οἱ γυναῖκες φεύγανε κλαίγοντας μέσα στὸ κίτρινο σούρουπο, ἐγώ, κυνηγημένος, μοίραζα πάνω στὸ λόφο τὸ κρασί μου μὲ λῃστὲς καὶ ψευδομάρτυρες, ἐνῷ ὁ σταυρὸς δάγκωνε κιόλας τὴν ἄκρη τοῦ παλτοῦ μου.
……Ποιὸν ν᾿ ἀγαπήσω; Σὲ ποιὸν νὰ ἐξομολογηθῶ; Μονάχα ὁ Θεὸς μπορεῖ νὰ καυχηθεῖ ὅτι μ᾿ ἄκουσε νὰ παραπονιέμαι, ἤπια ὅλο τὸ βοῦρκο στὸν ὑπόνομο ποὺ μ᾿ ἔριξαν, τ᾿ ἄντερά μου ἔγιναν οἱ δρόμοι ποὺ κυλᾶνε ἁμάξια θριάμβου, ἔβγαλα τὰ φτερά μου καὶ τὰ κάρφωσα στὴ γριά, ποὺ τὴ θάβαν ὁλομόναχη μ᾿ ἕνα σπουργίτι στὸ γειτονικὸ δέντρο, μὲ μιὰ παλιὰ κασετίνα γεμάτη στάχτη — θυμηθεῖτε μὲ ὅταν ἔρθει ἡ ὥρα.
……Ἐργόχειρα φυλακισμένων στέγνωναν στὸ τζάκι, ἦταν φθινόπωρο κι εἶχαν ἐρημώσει τὰ χωράφια, ἄκουγα τὸ βῆμα τῶν καραγωγέων καταβροχθίζοντας τὸν κλεμμένο σανό.
……Τότε εἶδα τὸ μεγάλο ἰκρίωμα, ὅπου ἔπρεπε ν᾿ ἀνεβῶ, ἄγνωστο ἂν θὰ στεφθῶ βασιλιὰς ἢ θὰ κυλήσω στὸ καλάθι τῶν ἀποκεφαλισμένων.

Τάσος Λειβαδίτης, ἀπὸ τὴ συλλογὴ Νυχτερινὸς ἐπισκέπτης (1972), ἑνότητα, Διασπορά, Τόμος 2 τῆς τρίτομης ἔκδοσης τοῦ Κέδρου, σελίδα 13

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 4 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

diotima

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη diotima
Ο diotima αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 2,162 μηνύματα.

O diotima έγραψε στις 00:01, 03-07-12:

#1205
Emily Dickinson

Because I could not stop for Death,
He kindly stopped for me;
The carriage held but just ourselves
And Immortality.
We slowly drove, he knew no haste,
And I had put away
My labor, and my leisure too,
For his civility.

We passed the school, where children strove
At recess, in the ring;
We passed the fields of gazing grain,
We passed the setting sun.

Or rather, he passed us;
The dews grew quivering and chill,
For only gossamer my gown,
My tippet only tulle.

We paused before a house that seemed
A swelling of the ground;
The roof was scarcely visible,
The cornice but a mound.

Since then 'tis centuries, and yet each
Feels shorter than the day
I first surmised the horses' heads
Were toward eternity.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 4 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 3,608 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 06:25, 08-07-12:

#1206
being Norman Bates


Τρεις μήνες μετά, ξέχασε τη γεύση απ’ το σάλιο της.
Σε έξη μήνες στέγνωσε στη μνήμη του ο ιδρώτας της.
Οκτώ μήνες πέρασαν και δεν θυμόταν πώς δάγκωνε τα χείλια της λίγο πριν τελειώσει.
Εννιά μήνες αργότερα χάθηκε και η αλμύρα από τα δάκρυά της.
Kύλησαν δέκα μήνες και το στήθος της εξαϋλώθηκε.
Όταν έκλεισε χρόνος είχε κιόλας ξεχάσει τη γεύση ανάμεσα στα πόδια της.
Στους δεκατέσσερις μήνες σβήστηκε το χαμόγελό της.
Στους δεκάξι ούτε που θυμόταν πως ακουγόταν το γέλιο της.
Στους δεκαεφτά σίγησε η τελευταία ηχώ απ’ τα τακούνια της.
Στους είκοσι πήρε δρόμο η εικόνα της γυμνής πλάτης της.
Στους εικοσιδυο έφυγε και το τελευταίο βογγητό.
Στους εικοσιτρείς ξεθύμανε η κολώνια γύρω απ’ τον αφαλό της.
Στον δεύτερο χρόνο πάνω την κήδεψε.
(έτσι κι αλλιώς όλοι θα πτωχεύσουμε)

amancalledkkmoiris

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 4 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 3,608 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 07:32, 08-07-12:

#1207



δίχως λόγια, από kkmoiris.
..


Η ποίηση των διψασμένων αιδοίων και των εμβολοφόρων
που πάλλονται από τους σπασμούς τους πάθους ..
..κάπως έτσι θα το έγραφε ο Εμπειρίκος

και μετά ''την πυρπόλησε με τη λάβα του πάθους του'',
και ''την αγάπησε πέντε φορές, ως το ξημέρωμα''.

υγ. εδώ και μέρες νιώθω σαν τους χιλιανούς ανθρακωρύχους.




Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 4 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Δεσμώτης : 08-07-12 στις 07:43.
1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

diotima

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη diotima
Ο diotima αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 2,162 μηνύματα.

O diotima έγραψε στις 03:25, 09-07-12:

#1208
To the moon

O graceful moon, I can remember,
nowthe year has turned, how, filled with anguish,
I came here to this hill to gaze at you,
and you were hanging then above those woodsthe way you do now,
lighting everything.

But your face was cloudy,
swimming in my eyes, due to the tears
that filled them, for my life
was torment, and it is, it doesn’t change,
beloved moon of mine.

And yet it helps me, thinking back, reliving
the time of my unhappiness.
Oh in youth, when hope has a long road ahead
and the way of memory is short,
how sweet it is remembering what happened,
though it was sad, and though the pain endures!

Giacomo Leopardi

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 4 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 3,608 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 10:44, 09-07-12:

#1209
Αλέχο Καρπεντιέρ, Περί Πλήθους


Γιατί εδώ, ανάμεσα στο πλήθος που με τριγυρίζει και τρέχει άτακτα και ταυτόχρονα υποταγμένα,
βλέπω πολλά πρόσωπα και λίγα πεπρωμένα.
Και πίσω από αυτά τα πρόσωπα, κάθε βαθύς πόθος, κάθε εξέγερση,
κάθε παρόρμηση ανακόπτεται πάντα από το φόβο:
φόβο για τη μομφή, φοβο για την ώρα, φόβο για τις ειδήσεις,
φόβο για τη συλλογικότητα που πολλαπλασιάζει τις μορφές υποτέλειας.
Φοβούνται το ίδιο τους το σώμα και τις επιπτώσεις του,
φοβούνται να μη γίνουν οι δακτυλοδεικτούμενοι της δημοσιότητας.
Φοβούνται τη μήτρα που δέχεται το σπόρο, φοβούνται τους καρπούς και το νερό.
Φοβούνται τις ημερομηνίες, φοβούνται τους νόμους, φοβούνται τα συνθήματα και τα λάθη,
φοβούνται τους κλειστούς φακέλους, φοβούνται οτιδήποτε ενδέχεται να συμβεί.


Μετ. Μελίνα Παναγιωτίδου

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 4 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 3,608 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 17:45, 11-07-12:

#1210
Αστυνομία (ουσ.) Μια ακόμη συμμορία οπλοφόρων

Βουλή (ουσ.) Ομάδα ανθρώπων που συγκεντρώνονται για να καταργήσουν νόμους

Έκτροπα (ουσ. πληθ.) Δημοφιλής ψυχαγωγία, την οποία προσφέρουν στο στρατό οι αθώοι περαστικοί

Πατριωτισμός (ουσ.) Εύφλεκτα σκουπίδια, τα οποία διαβάζει στο φως ενός δαυλού κάποιος φιλόδοξος,
που αποσκοπεί στην φωταγώγηση του ονόματός του.
Στο διάσημο λεξικό του Δρος Τζόνσον, ο πατριωτισμός ορίζεται ως "το τελευταίο καταφύγιο κάθε παλιοτόμαρου". Με όλο τον οφειλόμενο σεβασμό σ' έναν φωτισμένο αλλ' οπωσδήποτε ελάσσονα λεξικογράφο, τολμώ να ισχυριστώ: και το πρώτο.

Πολιτική (ουσ.) Αλληλοσπαραγμός συμφερόντων, μασκαρεμένος σε αντιπαράθεση αρχών.
Η διαχείρηση των δημοσίων υποθέσεων με προσωπικό όφελος.

Ψήφος (ουσ.) Το όργανο και σύμβολο της δύναμης ενός ελεύθερου ανθρώπου,
να κάνει καραγκιόζη τον εαυτό του και ναυάγιο τη χώρα του.

Άμπροουζ Μπηρς,
Το Αλφαβητάρι του Διαβόλου
Μτφρ: Γιώργος Μπλάνας


Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 4 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Dimitris_Väinämöinen (Δημητρης)

Περιβόητο Μέλος

Το avatar του χρήστη Dimitris_Väinämöinen
Ο Δημητρης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Δημόσιος υπάλληλος . Έχει γράψει 970 μηνύματα.

O Dimitris_Väinämöinen Όλα είναι ψευδαίσθηση... έγραψε στις 17:57, 11-07-12:

#1211
Ενα απο τα αγαπημενα μου ποιηματα ειναι αυτο:
Εμένα οι φίλοι μου (Κατερίνα Γώγου)

Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά
πού κάνουν τραμπάλα στις ταράτσες ετοιμόρροπων σπιτιών

Εξάρχεια Πατήσια Μεταξουργείο Μέτς.

Κάνουν ότι λάχει.

Πλασιέ τσελεμεντέδων και εγκυκλοπαιδειών

φτιάχνουν δρόμους και ενώνουν ερήμους

διερμηνείς σε καμπαρέ τής Ζήνωνος

επαγγελματίες επαναστάτες

παλιά τούς στρίμωξαν και τα κατέβασαν

τώρα παίρνουν χάπια και οινόπνευμα να κοιμηθούν

αλλά βλέπουν όνειρα και δεν κοιμούνται.

'Εμένα οι φίλες μου είναι σύρματα τεντωμένα

στις ταράτσες παλιών σπιτιών

Εξάρχεια Βικτώρια Κουκάκι Γκύζη.

πάνω τους έχετε καρφώσει εκατομμύρια σιδερένια

μανταλάκια

τις ενοχές σας αποφάσεις συνεδρίων δανεικά φουστάνια

σημάδια από καύτρες περίεργες ημικρανίες

απειλητικές σιωπές κολπίτιδες

ερωτεύονται ομοφυλόφιλους

τριχομονάδες καθυστέρηση

το τηλέφωνο το τηλέφωνο το τηλέφωνο

σπασμένα γυαλιά το ασθενοφόρο κανείς.

Κάνουν ό,τι λάχει.

Όλο ταξιδεύουν οι φίλοι μου

γιατί δεν τούς αφήσατε σπιθαμή για σπιθαμή.

"Όλοι οι φίλοι μου ζωγραφίζουνε με μαύρο χρώμα

γιατί τούς ρημάξατε το κόκκινο

γράφουνε σε συνθηματική γλώσσα

γιατί ή δική σας μόνο για γλείψιμο κάνει.

Οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά και σύρματα

στα χέρια σας. Στο λαιμό σας.

Οι φίλοι μου.


Το εχουν μελοποιησει και οι Magic de spell. Γενικα η Κατερινα Γωγου ειναι φοβερη προσωπικοτητα.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 4 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 3,608 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 15:18, 13-07-12:

#1212

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 4 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

diotima

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη diotima
Ο diotima αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 2,162 μηνύματα.

O diotima έγραψε στις 15:21, 14-07-12:

#1213
Ο ΑΥΤΟΧΕΙΡΑΣ

Δε θα μείνει στη νύχτα ούτ’ ένα αστέρι.
Δε θα μείνει η νύχτα.
Θα πεθάνω και μαζί μου όλο
τ’ ανυπόφορο σύμπαν.
Θα σβήσω τις πυραμίδες, τα μετάλλια,
τις ηπείρους και τα πρόσωπα.
Θα σβήσω το θησαύρισμα του παρελθόντος.
Θα κάνω σκόνη την ιστορία, σκόνη τη σκόνη.
Κοιτάζω τώρα το στερνό ηλιοβασίλεμα.
Ακούω το στερνό πουλί.
Κληροδοτώ το τίποτα σε κανέναν.

Jorge Luis Borges
μτφρ. Αργύρης Χιόνης

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 4 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 3,608 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 18:28, 14-07-12:

#1214
[...]
Raymond Queneau Καταδικάζεις οτιδήποτε αποκαλείται σεξουαλική διαστροφή Breton;
Andrè Breton Σε καμία περίπτωση.
Raymond Queneau Ποιες διαστροφές δεν καταδικάζεις;
Andrè Breton Όλες εκτός από την συγκεκριμένη που συζητάμε τόση ώρα.
Raymond Queneau Τι γνώμη έχει ο Aragon για την χρήση προφυλακτικών;
Louis Aragon Έχω μια μάλλον παιδιάστικη εντύπωση για αυτά. Νομίζω πως τα αγοράζεις από τα φαρμακεία.
Andrè Breton Συνηθέστερα σε παντοπωλεία νομίζω.
Raymond Queneau Είναι παράξενο, έχω την ακριβώς ίδια εντύπωση με τον Aragon.
Louis Aragon Ας συνεχίσουμε. Χρησιμοποιεί κανείς από εμάς αντικείμενα με ερωτικό σκοπό;
Ομόφωνα όχι.
Louis Aragon Queneau, αποτελεί η παρουσία κάποιου τρίτου εμπόδιο όταν κάνεις έρωτα;
Raymond Queneau Όχι.
Marcel Duhamel Η παρουσία άνδρα θα με ενοχλούσε ιδιαίτερα, όχι όμως και κάποιας γυναίκας.
Marcel Noll Η παρουσία κάποιου άνδρα που κάνει επίσης έρωτα δεν θα με ενοχλούσε αν ήταν αναπόφευκτη.
Jacques Baron Η παρουσία ηδονοβλεψιών θα με ενοχλούσε, όχι όμως και άλλων ενεργά συμμετεχόντων.
Georges Sadoul Θα συμφωνήσω με αυτό.
Man Ray Κάποιος άγνωστος θα με ενοχλούσε, όχι όμως κάποιος φίλος. Μια γυναίκα ποτέ.
Jacques – A. Boiffard Η απάντηση μου είναι όμοια με εκείνη του Baron.
Pierre Unik Η παρουσία κάποιου τρίτου ατόμου θα με ενοχλούσε κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες και θα με εμπόδιζε από το να κάνω έρωτα.
Jacques Prévert Είναι εντελώς ενοχλητικό.
Andrè Breton Δεν θα ανεχόμουν την παρουσία οποιουδήποτε τρίτου ατόμου.
Louis Aragon Η ερωτική πράξη συνιστάται από δυο ανθρώπους, σε διαφορετικά είδη απομόνωσης. Θα μπορούσε να συμβεί και σε ένα πλήθος, ένα αγνοών πλήθος όμως.
Benjamin Péret Η παρουσία μιας γυναίκας δεν με ενοχλεί αλλά οποιαδήποτε άλλη παρουσία είναι απαράδεκτη.
Andrè Breton Ποιες σεξουαλικές στάσεις απολαμβάνετε περισσότερο; Baron;
Jacques Baron Το εξήντα εννέα, και την γνωστή ως πίσω-κολλητό.
Marcel Duhamel Την γνωστή ως πίσω-κολλητό, το εξήντα εννέα.
Louis Aragon Είμαι πολύ περιορισμένων γούστων. Οι διάφορες στάσεις με έλκουν όλες εξίσου, όπως και οι τόσες αδυνατότητες. Αυτό που απολαμβάνω περισσότερο όμως είναι η εκσπερμάτωση κατά την διάρκεια αιδοιολειξίας. Τελικά όμως πάντα κάνω έρωτα με τον απλούστερο τρόπο.
Man Ray Δεν έχω συγκεκριμένες προτιμήσεις. Αυτό που με εξιτάρει περισσότερο όμως είναι η πεολειχία από την γυναίκα, επειδή είναι το σπανιότερο που μου συμβαίνει.
Marcel Noll Την αιδοιολειξία, ή όργανο πάνω σε όργανο, στόμα με στόμα, εξήντα εννέα.
Georges Sadoul Δεν έχω κάποια ιδιαίτερη προτίμηση. Την αιδοιολειξία υποθέτω.
Louis Aragon Τι σε ερεθίζει περισσότερο;
Marcel Duhamel Τα γυναικεία πόδια και οι μηροί. Και το αιδοίο της, τα μπούτια και τα οπίσθια της.
Jacques Prévert Τα οπίσθια.
Raymond Queneau Ο κώλος.
Louis Aragon Η σκέψη του γυναικείου οργασμού.
Marcel Noll Αυτό είναι το μοναδικό πράγμα που με ενδιαφέρει και μένα.
Marcel Duhamel Και μένα το ίδιο.
Benjamin Péret Όσον αφορά τα μέρη του σώματος, τα πόδια και το στήθος. Πέρα από αυτά, το να βλέπω μια γυναίκα να αυνανίζεται.
Man Ray Τα στήθια και οι μασχάλες της.
Andrè Breton Τα μάτια και τα στήθια. Πέρα από αυτά, οτιδήποτε στην ερωτική πράξη που περιλαμβάνει κάποια διαστροφή.
Louis Aragon Θα συμφωνούσα με το δεύτερο μέρος της απάντησης του Breton, με την διαφορά πως θεωρώ την διαστροφή χάσιμο χρόνου.
Andrè Breton Για μένα δεν είναι απαραίτητα στείρα απόλαυση.
Jacques Baron Το στόμα, τα δόντια, την βάση του στήθους. Ότι έχει να κάνει με την διαστροφή και τον πειραματισμό.
Georges Sadoul Το αιδοίο και την κορυφή των μηρών, καθώς και το στόμα. Ότι έχει να κάνει με την διαστροφή και τον πειραματισμό.
Pierre Unik Η εικόνα του ενθουσιασμού που με διακατέχει για την γυναίκα που αγαπώ.
Louis Aragon Τι γνώμη έχεις για κάποιον εξωτερικό κίνδυνο (θανάσιμο κίνδυνο για παράδειγμα) όταν κάνεις έρωτα;
Jacques Prévert Μπορεί να είναι μόνο ερεθιστικός, ενώ οι άνθρωποι που δεν έχουν νοιώσει ποτέ αυτόν τον κίνδυνο δεν έχουν κάνει ποτέ έρωτα πραγματικά.
Andrè Breton Το προηγούμενο σχόλιο μου φαίνεται ακραία υπερβολικό. Δεν τίθεται θέμα συναίσθησης εξωτερικού κινδύνου κατά την διάρκεια της ερωτικής πράξης με την γυναίκα που αγαπάει κανείς.
Marcel Duhamel Ενδέχεται να αισθανθώ αυτόν τον κίνδυνο όταν κάνω έρωτα με την γυναίκα που αγαπώ. Δεν θα αποτελούσε ερέθισμα σίγουρα – αλλά, και μου είναι δύσκολο να το εξηγήσω – θα μου πρόσφερε εντονότερο οργασμό, εφόσον ο κίνδυνος δεν ήταν άμεσος και καταστροφικός.
Marcel Noll Δεν μου έχει περάσει ποτέ από το μυαλό αυτή η σκέψη.
Louis Aragon Συνήθιζα να έχω έντονη διάθεση για τέτοιο κίνδυνο, μέχρις ότου εμφανίστηκε με την μορφή απειλής για την γυναίκα που αγαπώ. Έκτοτε τον τρέμω.
Andrè Breton Ήταν θανάσιμος κίνδυνος;
Louis Aragon Όχι για εκείνη την γυναίκα.
Georges Sadoul Αναμφίβολα βρίσκω την ιδέα αυτού του κινδύνου ερεθιστική.
Raymond Queneau Όταν κάνω έρωτα είμαι ιδιαίτερα απασχολημένος για να αναλογιστώ οποιονδήποτε κίνδυνο.
Benjamin Péret Συμφωνώ απόλυτα με αυτό.
Louis Aragon Στην περίπτωση μου οτιδήποτε μπορεί να μου αποσπάσει την προσοχή.
Raymond Queneau Και αυτό είναι αλήθεια.
Andrè Breton Η αγάπη συμβαδίζει με διάφορα είδη αποσπάσεων, όμως η ιδέα της αγάπης μπορεί να αντέξει τα πάντα.
Louis Aragon Πράγματι.
Raymond Queneau Έχει ο Aragon φετιχιστικές τάσεις;
Louis Aragon Θεωρώ πως είμαι φετιχιστής με την έννοια πως πάντα κουβαλάω μαζί μου έναν μεγάλο αριθμό αντικειμένων που μου είναι απαραίτητα και πρέπει να τα έχω πάντα κοντά μου.
Marcel Duhamel Και εγώ το ίδιο.
Andrè Breton Σε ποιο βαθμό πιστεύει ο Aragon πως η στύση είναι απαραίτητη για την εκπλήρωση κάποιας σεξουαλικής πράξης;
Louis Aragon Κάποιου βαθμού στύση είναι απαραίτητη, αν και προσωπικά δεν έχω ποτέ παρά μέτριες στύσεις.
Andrè Breton Το μετανιώνεις αυτό;
Louis Aragon Όσο οποιαδήποτε άλλη φυσική αποτυχία, και όχι περισσότερο. Δεν το μετανιώνω περισσότερο από την αδυναμία μου να σηκώνω πιάνα.
Marcel Duhamel Αποδίδει ο Aragon μεγαλύτερη σημασία στον ανδρικό οργασμό έναντι του γυναικείου;
Louis Aragon Εξαρτάται από την περίσταση.
Προτού φύγω ωστόσο, θα ήθελα να δηλώσω πως αυτό μου με ενοχλεί περισσότερο με την πλειονότητα των απαντήσεων που δίνονται εδώ, αφορά την εντύπωση που διακρίνω σχετικά με την ανισότητα μεταξύ των ανδρών και των γυναικών. Όσον αφορά εμένα, δεν μπορεί να ειπωθεί τίποτα για την ερωτική πράξη αν δεν ξεκινά από το δεδομένο πως οι άνδρες και οι γυναίκες έχουν ίσα δικαιώματα σε αυτήν.
Andrè Breton Ποιος έχει ισχυριστεί το αντίθετο;
Louis Aragon Επιτρέψτε μου να εξηγηθώ: η εγκυρότητα όλων όσων έχουν ειπωθεί μέχρι τώρα έχουν υπονομευτεί σε μεγάλο βαθμό από την αναπόφευκτη κυριαρχία της ανδρικής προοπτικής.
Raymond Queneau Ποια είναι η γνώμη του Noll για τον φετιχισμό;
Marcel Noll Είμαι ιδιαίτερα φετιχιστής: διατηρώ όλων των ειδών τα αντικείμενα στο σπίτι μου.
Andrè Breton Αυτό δεν είναι φετιχισμός όμως, αλλά συλλεκτική μανία.
Marcel Noll Δεν αυνανίζομαι χρησιμοποιώντας αντικείμενα που ανήκουν σε γυναίκες.
[...]





τελικά η διάνοια απαιτεί τη βαθιά συντήρηση?

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 4 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

diotima

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη diotima
Ο diotima αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 2,162 μηνύματα.

O diotima έγραψε στις 20:01, 14-07-12:

#1215
Μη με ξυπνάτε, διάολε, καθάρματα, μη με ξυπνάτε, προσοχή, προσοχή δαγκώνω μου έχει ανέβει το αίμα στο κεφάλι.
Τι φρίκη, ξανά η μέρα ξανά η ανία η αστάθεια η πίκρα. Θέλω να μπω στη θάλασσα τυφλός φτάνουν πια οι αστραπές τι να σημαίνουν αυτές οι μπόρες οι ατέλειωτες θέλουν να ζω τη ζωή του κεραυνού στη θέση των αυτιών μου έχουν κολλήσει λαμαρίνες κάθε που ανασαίνω εύφλεκτα αέρια βγαίνουν απ’ το στήθος μου οι μιναδόροι μου εκρήγνυνται γίνεται χαμός. Όχι η ημέρα μα ο δυναμίτης. Τρυπούν τα βλέφαρά μου με σπαθιά μπήγουν δάχτυλα στο λαιμό μου μού τρίβουν το δέρμα με εγερτήρια άμμο.
Μη μου βγάζεται τα νύχια που έχουν χωθεί μεσ’ των ονείρων το κοπρόχωμα οι σάρκες μου είναι κολλημένες στη σκιά η νύχτα πλημμύρισε το στόμα μου το αίμα στις φλέβες μου δεν θέλει να κυλήσει. Κοιμάμαι διάολε κοιμάμαι. Ζώα θα φωνάξω φωνάζω ζώα γυιοι γουρούνας κωλογαμημένης με προσκυνητάρια εκτρώματα βρώμικων σωβράκων κατακάθια αποπάτων γαμημένοι κόμποι σε πουτάνων κάλτσες βατράχια σπιτικά έντομα όλο βλέννα και πύο άστε με αρρώστιες που αρπάζουν τα ροδόδεντρα τρίχες στις μασχάλες καφάσια κουρεμένα από ψείρες ποντικίσιες λίγδες ροκανίδια κατάμαυρα απορρίματα άστε θα σας σκοτώσω θα σας διαλύσω θα σας ξεριζώσω τα’ αρχίδια θα σας μασήσω τη μύτη θα σας θα σας λιώσω. Νεκρός νεκρός θα με ξυπνήσουν λοιπόν με ξυπνούν.
Δικοί μου οι καταρράχτες οι σίφουνες οι ανεμοστρόβιλοι οι κυκλώνες. Ο όνυχας οι βυθοί των καθρεφτών η τρύπα στις κόρες των ματιών το πένθος η βρωμιά η φωτογραφία οι ανίες ο φόνος ο έβενος το μπέτελ τα πρόβατα της Αφρικής με ανθρώπινο πρόσωπο το παπαδαριό δικά μου το μελάνι της σουπιάς το τροχάλειμμα ο καπνός για μάσημα τα σάπια δόντια οι βοριάδες η πανούκλα δικά μου τα σκουπίδια και η μελαγχολία ο παχύς ιξός η παράνοια ο φόβος δικά μου από τα ερέβη που σφυρίζουν από τις ιππασίες πυρκαγιών που φλογίζουν τις πόλεις κάρβουνο και τα ανθρακωρυχεία και οι δύσοσμες αναθυμιάσεις των τραίνων στις πόλεις από τούβλο ό,τι μοιάζει με φτιασίδι μιας νύχτας χωρίς φεγγάρι ό,τι σπάει μπροστά στα μάτια σε στίγματα μύγες σπινθηροβόλα καρβουνάκια αντικατοπτρισμούς θανάτου σε κραυγές σ’ απελπισία κατάμαυρα φτύματα κάβουρες από γλυκόριζα θυμοί κατακάθια μαγικά μοσχάτα φώκιες χρυσάφι κολλώδεις ουσίες πηγάδια απύθμενα. Δικό μου το μαύρο. Χεσμένοι κώλοι εμετοί πούστηδες παλιοπούστηδες παλιογουρούνια σπόροι καστανιάς απ’ την Ινδία σαλαμούρα ούρων εκκρίματα φτυσίματα ματωμένα έμμηνα έέέ ιδρώτες κάμπης κόλλα κόρυζα γκάφα εσείς πύα παλιοχύσια απαίσιοι πρησμένο πύο και αίμα μαζί σπασμένες κύστες μουχλιασμένα μουνιά σκατά δυσωδίες σκόρδου. Αν έχετε αγαπήσει έστω και μια φορά στον κόσμο αυτό μη με ξυπνάτε αν έχετε αγαπήσει!
"Le Con d'Irène"
Luis Aragon
*shhhhh το ξερω*

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 4 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

diotima

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη diotima
Ο diotima αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 2,162 μηνύματα.

O diotima έγραψε στις 02:37, 16-07-12:

#1216
Κάθε φορὰ ποὺ νομίζω πὼς σ᾿ ἔχω στὸ χέρι
βλέπω πόσο ὁ ἔρωτας εἶναι ἀχειροποίητος


Ν.Χ.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 4 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

6 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

nansy_astr

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη nansy_astr
H nansy_astr αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Φοιτητής/τρια . Έχει γράψει 1,712 μηνύματα.

H nansy_astr Lux and Veritas. έγραψε στις 02:47, 16-07-12:

#1217
Φοβάμαι..

Λές οτι αγαπάς την βροχή,
αλλά πάντα ανοίγεις την ομπρέλα σου όταν ...βρέχει.
Λές οτι αγαπάς τον ήλιο,
αλλά πάντα βρίσκεις μια σκιά για να κρυφτείς όταν ο ήλιος λάμπει.
Λες οτι αγαπάς τον άνεμο,
αλλά κλείνεις τα παράθυρά σου όταν φυσάει.
Αυτός είναι ο λόγος που φοβάμαι κάθε φορά που μου λες οτι μ αγαπάς"

William Shakespeare

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 4 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Darkness

Περιβόητο Μέλος

Το avatar του χρήστη Darkness
H Darkness αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 27 ετών . Έχει γράψει 1,367 μηνύματα.

H Darkness Για έγραψε στις 17:03, 16-07-12:

#1218
Μονοτονία
Την μια μονότονην ημέραν άλλη
μονότονη, απαράλλακτη ακολουθεί. Θα γίνουν
τα ίδια πράγματα, θα ξαναγίνουν πάλι —
η όμοιες στιγμές μας βρίσκουνε και μας αφίνουν.

Μήνας περνά και φέρνει άλλον μήνα.
Aυτά που έρχονται κανείς εύκολα τα εικάζει·
είναι τα χθεσινά τα βαρετά εκείνα.
Και καταντά το αύριο πια σαν αύριο να μη μοιάζει.


Μια Νύχτα
Η κάμαρα ήταν πτωχική και πρόστυχη,
κρυμένη επάνω από την ύποπτη ταβέρνα.
Aπ’ το παράθυρο φαίνονταν το σοκάκι,
το ακάθαρτο και το στενό. Aπό κάτω
ήρχονταν η φωνές κάτι εργατών
που έπαιζαν χαρτιά και που γλεντούσαν.

Κ’ εκεί στο λαϊκό, το ταπεινό κρεββάτι
είχα το σώμα του έρωτος, είχα τα χείλη
τα ηδονικά και ρόδινα της μέθης —
τα ρόδινα μιας τέτοιας μέθης, που και τώρα
που γράφω, έπειτ’ από τόσα χρόνια!,
μες στο μονήρες σπίτι μου, μεθώ ξανά.


Επήγα
Δεν εδεσμεύθηκα. Τελείως αφέθηκα κ’ επήγα.
Στες απολαύσεις, που μισό πραγματικές,
μισό γυρνάμενες μες στο μυαλό μου ήσαν,
επήγα μες στην φωτισμένη νύχτα.
Κ’ ήπια από δυνατά κρασιά, καθώς
που πίνουν οι ανδρείοι της ηδονής.

Επέστρεφε
Επέστρεφε συχνά και παίρνε με,
αγαπημένη αίσθησις επέστρεφε και παίρνε με—
όταν ξυπνά του σώματος η μνήμη,
κ’ επιθυμία παληά ξαναπερνά στο αίμα·
όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται,
κ’ αισθάνονται τα χέρια σαν ν’ αγγίζουν πάλι.

Επέστρεφε συχνά και παίρνε με την νύχτα,
όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται...


Κ.Π. Καβάφης
Ποιήματα 1905-1915

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 4 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

nansy_astr

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη nansy_astr
H nansy_astr αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Φοιτητής/τρια . Έχει γράψει 1,712 μηνύματα.

H nansy_astr Lux and Veritas. έγραψε στις 03:06, 17-07-12:

#1219
coolare λίγο δεν έγινε και κάτι.

Ποιος να δει 123 σελίδες ποιημάτων.Θα βάλει ότι του αρέσει.

anywayz


Μιὰ μέρα -φίλοι μου καλοί-
ἕνα σταχτὺ σύννεφο ἄφησε τὸν οὐρανό του
κι ἔπεσε στὴ κάμαρά μου.
Καὶ τότε... ὅλα... ἔχασαν τὸ χρῶμα τους.
Η Θλίψη ἔγινε σταχτιά.
Σταχτιὰ κι η χαρά.
Σταχτὺς κι Ἔρωτας.
Καὶ σταχτύς -ἀλίμονο- κι ο Θάνατος.

Ὦ Σειρῆνα, ἐσύ...
Ἐσὺ ποὺ τά ῾βαψες ὅλα.
Ποὺ τ᾿ ἄλλαξες ὅλα,
γιατί δὲν ἄφηνες τὸ Θάνατο
-τουλάχιστον αὐτόν-
νὰ μὲ πάρει μὲ τ᾿ ἀληθινό του χρῶμα;


Μενέλαος Λουντέμης

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 4 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

diotima

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη diotima
Ο diotima αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 2,162 μηνύματα.

O diotima έγραψε στις 12:13, 18-07-12:

#1220
ΤΑ ΠΙΟ ΜΙΚΡΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ

Το πουλί που τραγουδάει μες στο κεφάλι μου
Κι όλο μου λέει πως σ’ αγαπώ
Κι όλο μου λέει πως μ’ αγαπάς
Με το ανυπόφορο ρεφρέν του
Θα το σκοτώσω αύριο το πρωί


Jacques Prevert

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 4 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Νάγια Τ.

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Νάγια Τ.
H Νάγια Τ. αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 23 ετών , επαγγέλεται Φοιτητής/τρια και μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 2,210 μηνύματα.

H Νάγια Τ. Κατά τον δαίμονα εαυτού ☤ έγραψε στις 12:38, 18-07-12:

#1221
Θερμοπύλες

Τιμή σ' εκείνους όπου στην ζωή των
ώρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες.
Ποτέ από το χρέος μη κινούντες·
δίκαιοι κ' ίσοι σ' όλες των τες πράξεις,
αλλά με λύπη κιόλας κ' ευσπλαχνία·
γενναίοι οσάκις είναι πλούσιοι, κι όταν
είναι πτωχοί, πάλ' εις μικρόν γενναίοι,
πάλι συντρέχοντες όσο μπορούνε·
πάντοτε την αλήθεια ομιλούντες,
πλην χωρίς μίσος για τους ψευδομένους.
Και περισσότερη τιμή τους πρέπει
όταν προβλέπουν (και πολλοί προβλέπουν)
πως ο Εφιάλτης θα φανεί στο τέλος,
κ' οι Μήδοι επί τέλους θα διαβούνε.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 4 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

georgia...! (π = 3,14159 26535...)

Δραστήριο Μέλος

Το avatar του χρήστη georgia...!
H π = 3,14159 26535... αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 21 ετών . Έχει γράψει 179 μηνύματα.

H georgia...! έγραψε στις 13:01, 18-07-12:

#1222
και εγω θα προτιμησω τον καβαφη....
Κωνσταντίνος Καβάφης

«Κεριά»



Του μέλλοντος η μέρες στέκοντ’ εμπροστά μας
σα μια σειρά κεράκια αναμένα —
χρυσά, ζεστά, και ζωηρά κεράκια.

Η περασμένες μέρες πίσω μένουν,
μια θλιβερή γραμμή κεριών σβυσμένων·
τα πιο κοντά βγάζουν καπνόν ακόμη,
κρύα κεριά, λυωμένα, και κυρτά.

Δεν θέλω να τα βλέπω· με λυπεί η μορφή των,
και με λυπεί το πρώτο φως των να θυμούμαι.
Εμπρός κυττάζω τ’ αναμένα μου κεριά.

Δεν θέλω να γυρίσω να μη διω και φρίξω
τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει,
τι γρήγορα που τα σβυστά κεριά πληθαίνουν.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 4 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Ἔρις

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη Ἔρις
H Ἔρις αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 23 ετών και επαγγέλεται Μεταπτυχιακός Φοιτητής/τρια . Έχει γράψει 2,009 μηνύματα.

H Ἔρις έγραψε στις 21:23, 18-07-12:

#1223
Γιάννης Σκαρίμπας - Ουλαλούμ

Ήταν σα να σε πρόσμενα κυρά

απόψε που δεν έπνεε έξω ανάσα
κι έλεγα θά 'ρθει απόψε απ' τα νερά
κι από τα δάσα

Θα 'ρθει αφού φλετράει μου η ψυχή
αφού σπαρά το μάτι μου σαν ψάρι
και θα μυρίζει φώτα και βροχή
το νιό φεγγάρι

Και να το κάθισμά σου συγυρνώ
στολνώ την κάμαρά σου αγριομέντα
και να μαζί σου κιόλας αρχινώ
χρυσή κουβέντα

Πως να θα μείνει ο κόσμος με το μπα
που μ΄ έλεγε τρελόν, πως είχες γίνει
καπνός και τάχας
σύγνεφα θαμπά προς τη σελήνη

Νύχτωσε και δεν φάνηκες εσύ
κίνησα να σε βρω στο δρόμο ωιμένα
μα εσκούνταφτες όπου εσκούνταφτα χρυσή
κι εσύ με μένα

Τόσο πολύ μ΄αγάπησες κυρά
που άκουα διπλά τα βήματα μου
Πάταγα 'γω στραβός μες στα νερά
κι εσύ κοντά μου


Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 4 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

6 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

nansy_astr

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη nansy_astr
H nansy_astr αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Φοιτητής/τρια . Έχει γράψει 1,712 μηνύματα.

H nansy_astr Lux and Veritas. έγραψε στις 02:18, 20-07-12:

#1224
Έτσι όπως συχνά ο ήλιος με την εντυπωσιακή του λάμψη
διώχνει το θαμπό φεγγάρι, όσο και αν αντιστέκεται
στη σκοτεινή σπηλιά του, χωρίς να ακούσει
ούτε ένα τραγουδι από το αηδόνι
έτσι η ομορφιά σου μου σφραγίζει τα χείλη
και κάνει παράφωνα για μένα τα πιο όμορφα τραγούδια

Κι όπως την αυγή πάνω από τα λιβάδια
περνά ο άνεμος με τα ορμητικά του φτερά
και σπάει τα καλάμια με τα δυνατά φιλιά του
που αυτά μόνο, μπορούν να γίνουν όργανα τραγουδιού
έτσι τα ορμητικά μου πάθη, παραδέρνουν συνέχεια μέσα μου
και η τόσο μεγάλη αγάπη κάνει την αγάπη μου βουβή

Όμως τα μάτια μου σου έδειξαν εσένα
γιατί είμαι σιωπηλός και η λύρα μου ακούρδιστη
πριν γίνει ο χωρισμός μας μοιραίος
και πριν μας αναγκάσει να φύγουμε
εσύ για άλλα χείλη που τραγουδούν με αρμονία
κι εγώ εδώ να αναπολώ μάταια
φιλιά που δεν έδωσα, τραγούδια που δεν είπα...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 4 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

venividivici

Τιμώμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη venividivici
H venividivici αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 18,544 μηνύματα.

H venividivici έγραψε στις 00:53, 22-07-12:

#1225
Η Σονάτα του Σεληνόφωτος - Γιάννης Ρίτσος (απόσπασμα)

"Ἄφησέ με ναρθῶ μαζί σου. Τί φεγγάρι ἀπόψε!

Εἶναι καλὸ τὸ φεγγάρι, - δὲ θὰ φαίνεται ποὺ ἄσπρισαν τὰ μαλλιά μου.


ὸ φεγγάρι θὰ κάνει πάλι χρυσὰ τὰ μαλλιά μου. Δὲ θὰ καταλάβεις.


Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.


Ὅταν ἔχει φεγγάρι, μεγαλώνουν οἱ σκιὲς μὲς στὸ σπίτι,

ἀόρατα χέρια τραβοῦν τὶς κουρτίνες,

ἕνα δάχτυλο ἀχνὸ γράφει στὴ σκόνη τοῦ πιάνου λησμονημένα λόγια -


δὲ θέλω νὰ τ᾿ ἀκούσω. Σώπα.


Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου λίγο πιὸ κάτου,

ὡς τὴ μάντρα τοῦ τουβλάδικου, ὡς ἐκεῖ ποὺ στρίβει ὁ δρόμος


καὶ φαίνεται ἡ πολιτεία τσιμεντένια κι ἀέρινη,


ἀσβεστωμένη μὲ φεγγαρόφωτο τόσο ἀδιάφορη κι ἄϋλη,


τόσο θετικὴ σὰν μεταφυσικὴ


ποὺ μπορεῖς ἐπιτέλους νὰ πιστέψεις πὼς ὑπάρχεις


καὶ δὲν ὑπάρχεις πὼς ποτὲ δὲν ὑπῆρξες,


δὲν ὑπῆρξε ὁ χρόνος κ᾿ ἡ φθορά του. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.


Θὰ καθίσουμε λίγο στὸ πεζούλι,

πάνω στὸ ὕψωμα, κι ὅπως θὰ μᾶς φυσάει ὁ ἀνοιξιάτικος ἀέρας


μπορεῖ νὰ φαντάζουμε κιόλας πὼς θὰ πετάξουμε,


γιατί, πολλὲς φορές, καὶ τώρα ἀκόμη,


ἀκούω τὸ θόρυβο τοῦ φουστανιοῦ μου,

σὰν τὸ θόρυβο δυὸ δυνατῶν φτερῶν ποὺ ἀνοιγοκλείνουν,


κι ὅταν κλείνεσαι μέσα σ᾿ αὐτὸν τὸν ἦχο τοῦ πετάγματος


νιώθεις κρουστὸ τὸ λαιμό σου, τὰ πλευρά σου, τὴ σάρκα σου,


κι ἔτσι σφιγμένος μὲς στοὺς μυῶνες τοῦ γαλάζιου ἀγέρα,


μέσα στὰ ρωμαλέα νεῦρα τοῦ ὕψους,


δὲν ἔχει σημασία ἂν φεύγεις ἢ ἂν γυρίζεις


οὔτε ἔχει σημασία ποὺ ἄσπρισαν τὰ μαλλιά μου,


δὲν εἶναι τοῦτο ἡ λύπη μου - ἡ λύπη μου εἶναι ποὺ δὲν ἀσπρίζει κ᾿ ἡ καρδιά μου.


Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου".



Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 4 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

diotima

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη diotima
Ο diotima αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 2,162 μηνύματα.

O diotima έγραψε στις 15:22, 22-07-12:

#1226
Imitation

A dark unfathomed tide
Of interminable pride -
A mystery, and a dream,
Should my early life seem;
I say that dream was fraught
With a wild and waking thought
Of beings that have been,
Which my spirit hath not seen,
Had I let them pass me by,
With a dreaming eye!
Let none of earth inherit
That vision of my spirit;
Those thoughts I would control,
As a spell upon his soul:
For that bright hope at last
And that light time have past,
And my worldly rest hath gone
With a sigh as it passed on:
I care not though it perish
With a thought I then did cherish

E.A.P.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 4 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

sunday(atlie)

Νεοφερμένος

Το avatar του χρήστη sunday(atlie)
H sunday(atlie) αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Μελισσοκόμος . Έχει γράψει 55 μηνύματα.

H sunday(atlie) Τωρα ξερεις το δρομο.. ακολουθησε τον. έγραψε στις 11:06, 24-07-12:

#1227
ΠΑΡΑΝΟΜΙΕΣ
Ἐπεκτείνομαι καὶ βιώνω
παράνομα
σὲ περιοχὲς ποὺ σὰν ὑπαρκτὲς
δὲν παραδέχονται οἱ ἄλλοι.
Ἐκεῖ σταματῶ καὶ ἐκθέτω
τὸν καταδιωγμένο κόσμο μου,
ἐκεῖ τὸν ἀναπαράγω
μὲ πικρὰ κι ἀπειθάρχητα μέσα,
ἐκεῖ τὸν ἀναθέτω
σ᾿ ἕναν ἥλιο
χωρὶς σχῆμα, χωρὶς φῶς,
ἀμετακίνητο,
προσωπικό μου.
Ἐκεῖ συμβαίνω.
Κάποτε, ὅμως,
παύει αὐτό.
Καὶ συστέλλομαι,
κι ἐπανέρχομαι βίαια
(πρὸς καθησυχασμόν)
στὴ νόμιμη καὶ παραδεκτὴ
περιοχὴ
στὴν ἐγκόσμια πίκρα.
Καὶ διαψεύδομαι.


Κική Δημουλά

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 4 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Νάγια Τ.

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Νάγια Τ.
H Νάγια Τ. αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 23 ετών , επαγγέλεται Φοιτητής/τρια και μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 2,210 μηνύματα.

H Νάγια Τ. Κατά τον δαίμονα εαυτού ☤ έγραψε στις 11:28, 24-07-12:

#1228
Αρθούρος Ρεμπώ- Ξεκίνημα

Αρκετά είδα .
Το όραμα αντάμωσα σε όλους τους αιθέρες .
Αρκετά πήρα .
Βόμβος των πόλεων , το βράδυ και στον ήλιο και πάντα .
Αρκετά γνώρισα .
Τις στάσεις της ζωής .
Ω Βόμβοι και οράματα .
Ξεκίνημα μέσα σε καινούργιες αγάπες και θορύβους .

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 4 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Νάγια Τ.

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Νάγια Τ.
H Νάγια Τ. αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 23 ετών , επαγγέλεται Φοιτητής/τρια και μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 2,210 μηνύματα.

H Νάγια Τ. Κατά τον δαίμονα εαυτού ☤ έγραψε στις 11:34, 24-07-12:

#1229
Οδυσσέα Ελύτη, Το παράπονο

Εδώ στου δρόμου τα μισά
έφτασε η ώρα να το πω
Άλλα είν' εκείνα που αγαπώ
γι' αλλού γι' αλλού ξεκίνησα

Στ' αληθινά στα ψεύτικα
το λέω και τ' ομολογώ
Σαν να 'μουν άλλος κι όχι εγώ
μες στη ζωή πορεύτηκα

Όσο κι αν κανείς προσέχει
όσο κι αν τα κυνηγά
Πάντα πάντα θα 'ναι αργά
δεύτερη ζωή δεν έχει.



[Τα ρω του έρωτα, 1972]

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 4 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Ἔρις

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη Ἔρις
H Ἔρις αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 23 ετών και επαγγέλεται Μεταπτυχιακός Φοιτητής/τρια . Έχει γράψει 2,009 μηνύματα.

H Ἔρις έγραψε στις 16:07, 24-07-12:

#1230
Πάλι τι καννιβαλισμός αυτή την Άνοιξη
λουλούδια καταβρόχθισαν τις μέλισσες
πουλιά τους φάγαν τα εντόστια τα γεράκια
το τριαντάφυλλο έμεινε ολομόναχο
κι ο μενεξές μεταμορφώθη σε κηδεία

Δεν έχει άλλα λουλούδια να σου φέρω
όμως μια μέρα θα γίνω ο μέγας κηπουρός
θα φυτεύω θα κλαδεύω θα ποτίζω
θα΄χω το σπίτι μου πάνω σ΄ένα σύννεφο
θ΄ανάβω τα όνειρά μου με τον ήλιο

Σήμερα ακόμα είμαι ένας πλοηγός
συνένοχος για τις λάσπες τα λεμόνια
τους τενεκέδες στο νερό μεσ΄στο λιμάνι
τρελαίνω τη σειρήνα σπέρνω το αίμα μου
φορώ γυαλιά από πέτρα και με λένε Πέτρο


Μίλτος Σαχτούρης- Πέτρος

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 4 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Νεογέννητος

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη Νεογέννητος
Ο Νεογέννητος αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 28 ετών . Έχει γράψει 844 μηνύματα.

O Νεογέννητος έγραψε στις 16:21, 24-07-12:

#1231


Βοσκοί, στὴ μάντρα τῆς Πολιτείας οἱ λύκοι! Οἱ λύκοι!
Στὰ ὅπλα, Ἀκρῖτες! Μακριὰ καὶ οἱ φαῦλοι καὶ οἱ περιττοί,
καλαμαρᾶδες καὶ δημοκόποι καὶ μπολσεβίκοι,
γιὰ λόγους ἄδειους ἢ γιὰ τοῦ ὀλέθρου τὰ ἔργα βαλτοί.
(Ἀπ᾿ τῆς μαυρίλας τῆς ἀραχνίλας τὴν ἀποθήκη
σὲ σκονισμένα γυαλιὰ κλεισμένο, παλιὸ κρασί,
τῶν ἑκατό σου χρονῶν ἀνοίγω τὸ ἀρχοντιλίκι
στοῦ ἡλιοῦ τὸ φέγγος, τί σὲ προσμένουν οἱ δυνατοὶ
ξανὰ σὰν πάντα καὶ γιὰ τὴ μάχη καὶ γιὰ τὴ νίκη
νὰ τοὺς φτερώσεις τὸ πάτημά τους ὅπου πατεῖ.
Σ᾿ ἐμὲ -κελλάρης λυράρης εἶμαι,- σ᾿ ἐμένα ἀνήκει
νὰ τὸ κεράσω στὰ νέα ποτήρια τὸ ἀρχαῖο πιοτί).

Βοσκοὶ καὶ σκύλοι, λῶβα καὶ ψώρα. Τ᾿ ἀρνιά; Μουζίκοι.
Ὁ λαός; Ὄνομα. Σκλάβος πλέμπας δούλα κ᾿ ἡ ὀργή,
Δίκη ἀπὸ πάνω θεία τῶν ἀστόχαστων καταδίκη
καὶ λογαριάζει καὶ ξεπλερώνει ὅσο ἂν ἀργεῖ.

Τραγουδημένη κλεφτουριά, Γένος, ἀρματολίκι,
τὰ ξεγραμμένα καὶ τὰ τριμμένα ψέματα, ἀχνοί,
Ἰδέα βυζάχτρα τῶν τετρακόσιων χρόνων, ἡ φρίκη
τώρα, τὸ μάθημα τῶν Ἑλλήνων ὡς χτές, ἐσὺ

τοῦ ραγιᾶ μάνα βιβλικό, πλάσμα ὀρφικό, Εὐρυδίκη,
τοῦ πανελλήνιου μεγαλονείρου χρυσοπηγή,
μᾶς τὸν καθρέφτιζες μέσ᾿ στῆς Πόλης τὸ βασιλίκι
τὸν ξυπνημένο Μαρμαρωμένο, κυνηγητὴ

τοῦ Ἰσλάμ. Ἡ Θρᾴκη προικιό του, ὢ δόξα! Καὶ ἀπανωπροίκι
μιὰ Ἑλλάδα πάλε στὴν τουρκεμένην Ἀνατολή,
τῆς Ἰωνίας γλυκοξημέρωμα…. Οἱ λύκοι! Οἱ λύκοι!
κ᾿ οἱ βοσκοὶ ἀνάξιοι, λύκοι καὶ οἱ σκύλοι κ᾿ οἱ ἀντρεῖοι δειλοί.

Στῆς Πολιτείας τὴ μάντρα οἱ λύκοι! Παντοῦ εἶναι λύκοι!
Ξανὰ στὰ Τάρταρα ἴσκιος, τοῦ ψάλτη λατρεία κ᾿ ἐσύ.
Ψόφια ὅλη ἡ στάνη. Φέρτε νὰ πιοῦμε, κούφιο νταηλίκι,
γιὰ τὸ ἀποκάρωμα ποὺ μᾶς πρέπει, κι ὅποιο κρασί.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 4 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Γιώργος : 24-07-12 στις 18:29. Αιτία: Προσαρμογή στους όρους.
0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

diotima

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη diotima
Ο diotima αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 2,162 μηνύματα.

O diotima έγραψε στις 14:15, 25-07-12:

#1232
ΟΙ ΑΣΧΟΛΙΕΣ ΜΟΥ

Σπανίως να ιδώ κάποιον δίχως να τον χτυπήσω. Άλλοι προτιμάνε τον εσωτερικό μονόλογο. Εγώ όχι. Μ’ αρέσει να χτυπάω.
Υπάρχουν άνθρωποι που κάθονται απέναντί μου στο εστιατόριο και δε λένε τίποτα, στέκονται εκεί λίγη ώρα, γιατί είναι αποφασισμένοι να φάνε.
Να ένας.
Σου τον αρπάζω, τοκ
Σου τον ξαναρπάζω, τοκ
Τον κρεμάω στο κρεμαστάρι
Τον ξεκρεμάω
Τον ξανακρεμάω
Τον ξαναξεκρεμάω
Τον βάζω στο τραπέζι, τον μαζεύω και
Τον σκάω.
Τον βρωμίζω, τον πνίγω.
Συνέρχεται
Τον ξεπλένω, τον τεντώνω (αυτό αρχίζει να μου δίνει στα νεύρα, πρέπει να τελειώνω) , τον τρίβω, τον σφίγγω, τον συμμαζεύω, τον ρίχνω στο ποτήρι μου και χύνω επιδειχτικά το περιεχόμενο στο πάτωμα, και λέω στο γκαρσόνι: «Φέρε μου λοιπόν ένα ποτήρι καθαρό».
Στο μεταξύ με πιάνει αηδία, πληρώνω το λογαριασμό και φεύγω.

Henri Michaux

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 4 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

thalalla

Δραστήριο Μέλος

Το avatar του χρήστη thalalla
H thalalla αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 205 μηνύματα.

H thalalla έγραψε στις 21:38, 25-07-12:

#1233
Απλοί στίχοι


Ένα σπίτι για να γεννηθείς

ένα δέντρο για ν’ ανασάνεις

ένας στίχος για να κρυφτείς

ένας κόσμος για να πεθάνεις.


Τάσος Λειβαδίτης.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 4 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Βλα (Βλαδίμηρος)

Διάσημο Μέλος

Το avatar του χρήστη Βλα
Ο Βλαδίμηρος αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Φοιτητής/τρια . Έχει γράψει 831 μηνύματα.

O Βλα Η κόλαση, λοιπόν, είναι η πατρίδα μας. έγραψε στις 23:21, 25-07-12:

#1234
Εμένα βασικά με έχει στιγματήσει η περιβόητη στροφή από την "Ελένη" του Σεφέρη...

"Τόσα κορμιά ριγμένα
στα σαγόνια της θάλασσας στα σαγόνια της γης
τόσες ψυχές
δοσμένες στις μυλόπετρες, σαν το σιτάρι.
Κι οι ποταμοί φουσκώναν μες στη λάσπη το αίμα
για ένα λινό κυμάτισμα για μια νεφέλη
μιας πεταλούδας τίναγμα το πούπουλο ενός κύκνου
για ένα πουκάμισο αδειανό, για μιαν Ελένη..."

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 4 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

moxa15

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη moxa15
Ο moxa15 αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 23 ετών . Έχει γράψει 2,497 μηνύματα.

O moxa15 oooleee έγραψε στις 00:33, 26-07-12:

#1235
Pablo Neruda - Αργοπεθαίνει (Muere lentamente)


Αργοπεθαίνει
όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας,
επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές,
όποιος δεν αλλάζει το βήμα του,
όποιος δεν ρισκάρει να αλλάξει χρώμα στα ρούχα του,
όποιος δεν μιλάει σε όποιον δεν γνωρίζει.

Αργοπεθαίνει
όποιος έχει την τηλεόραση για μέντωρα του

Αργοπεθαίνει
όποιος αποφεύγει ένα πάθος,
όποιος προτιμά το μαύρο αντί του άσπρου
και τα διαλυτικά σημεία στο “ι” αντί τη δίνη της συγκίνησης
αυτήν ακριβώς που δίνει την λάμψη στα μάτια,
που μετατρέπει ένα χασμουρητό σε χαμόγελο,
που κάνει την καρδιά να κτυπά στα λάθη και στα συναισθήματα.

Αργοπεθαίνει
όποιος δεν "αναποδογυρίζει το τραπέζι" όταν δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του,
όποιος δεν ρισκάρει τη σιγουριά του, για την αβεβαιότητα του να τρέξεις πίσω απο ένα όνειρο,
όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του, έστω για μια φορά στη ζωή του, να ξεγλιστρήσει απ' τις πανσοφές συμβουλές.

Αργοπεθαίνει
όποιος δεν ταξιδεύει,
όποιος δεν διαβάζει,
όποιος δεν ακούει μουσική,
όποιος δεν βρίσκει το μεγαλείο μέσα του

Αργοπεθαίνει
όποιος καταστρέφει τον έρωτά του,
όποιος δεν αφήνει να τον βοηθήσουν,
όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη κακή του τύχη
ή για τη βροχή την ασταμάτητη

Αργοπεθαίνει
όποιος εγκαταλείπει την ιδέα του πριν καν την αρχίσει,
όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει
ή δεν απαντά όταν τον ρωτάν για όσα ξέρει

Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις,
όταν θυμόμαστε πάντα πως για να 'σαι ζωντανός
χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη
από το απλό αυτό δεδομένο της αναπνοής.

Μονάχα με μιά φλογερή υπομονή
θα κατακτήσουμε την θαυμάσια ευτυχία.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 4 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

6 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Rainbowarrior

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη Rainbowarrior
Ο Rainbowarrior αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 2,052 μηνύματα.

O Rainbowarrior έγραψε στις 01:20, 26-07-12:

#1236
Αρχική Δημοσίευση από alehunter
Μονάχα με μιά φλογερή υπομονή
θα κατακτήσουμε την θαυμάσια ευτυχία.
Για όσους δε γνωρίζουν, ο Pablo Neruda ήταν ένας αξιέπαινος Κομμουνιστής.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 4 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

a posse ad esse

Εκκολαπτόμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη a posse ad esse
H a posse ad esse αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 20 ετών και μας γράφει απο Ιταλία (Ευρώπη). Έχει γράψει 98 μηνύματα.

H a posse ad esse έγραψε στις 13:53, 28-07-12:

#1237
Επέτειος- Οδυσσέας Ελύτης
Έφερα τη ζωή μου ως εδώ
Στο σημάδι ετούτο που παλεύει
Πάντα κοντά στη θάλασσα
Νιάτα στα βράχια επάνω, στήθος
Με στήθος προς τον άνεμο
Που να πηγαίνει ένας άνθρωπος
Που δεν είναι άλλο από άνθρωπος
Λογαριάζοντας με τις δροσιές τις πράσινες
Στιγμές του, με νερά τα οράματα
Της ακοής του, με φτερά τις τύψεις του
Α, Ζωή
Παιδιού που γίνεται άντρας
Πάντα κοντά στη θάλασσα όταν ο ήλιος
Τον μαθαίνει ν' ανασαίνει κατά κει πού σβήνεται
Η σκιά ενός γλάρου.

Έφερα τη ζωή μου ως εδώ
ʼσπρο μέτρημα μελανό άθροισμα
Λίγα δέντρα και λίγα
Βρεμένα χαλίκια
Δάχτυλα ελαφρά για να χαϊδέψουν ένα μέτωπο
Ποιό μέτωπο
Κλάψαν όλη τη νύχτα οι προσδοκίες και δεν είναι πια
Κανείς δεν είναι
Ν' ακουστεί ένα βήμα ελεύθερο
Ν' ανατείλει μια φωνή ξεκούραστη
Στο μουράγιο οι πρύμνες να παφλάσουν γράφοντας
Όνομα πιο γλαυκό μες στον ορίζοντά τους
Λίγα χρόνια λίγα κύματα
Κωπηλασία ευαίσθητη
Στους όρμους γύρω απ' την αγάπη.

Έφερα τη ζωή μου ως εδώ
Χαρακιά πικρή στην άμμο που θα σβήσει
- Όποιος είδε δυο μάτια ν' αγγίζουν τη σιωπή του
Κι έσμιξε τη λιακάδα τους κλείνοντας χίλιους κόσμους
Ας θυμίσει το αίμα του στους άλλους ήλιους
Πιο κοντά στο φως
Υπάρχει ένα χαμόγελο που πληρώνει τη φλόγα-
Μα εδώ στο ανήξερο τοπίο που χάνεται
Σε μια θάλασσα ανοιχτή κι ανέλεη
Μαδά η επιτυχία
Στρόβιλοι φτερών
Και στιγμών που δέθηκαν στο χώμα
Χώμα σκληρό κάτω από τ' ανυπόμονα
Πέλματα, χώμα καμωμένο για ίλιγγο
Ηφαίστειο νεκρό.

Έφερα τη ζωή μου ως εδώ
Πέτρα ταμένη στο υγρό στοιχείο
Πιο πέρα απ' τα νησιά
Πιο χαμηλά απ' το κύμα
Γειτονιά στις άγκυρες
- Όταν περνάν καρίνες σκίζοντας με πάθος
Ένα καινούριο εμπόδιο και το νικάνε
Και μ' όλα τα δελφίνια της αυγάζ' η ελπίδα
Κέρδος του ήλιου σε μι' ανθρώπινη καρδιά -
Τα δίχτυα της αμφιβολίας τραβάνε
Μια μορφή από αλάτι
Λαξεμένη με κόπο
Αδιάφορη άσπρη
Πού γυρνάει προς το πέλαγος τα κενά των ματιών της
Στηρίζοντας το άπειρο.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 4 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Loreley

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Loreley
H Loreley αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 19 ετών και επαγγέλεται Φοιτητής/τρια . Έχει γράψει 2,240 μηνύματα.

H Loreley έγραψε στις 14:37, 28-07-12:

#1238
Καβάφης - Κεριά

Του μέλλοντος οι μέρες στέκονται μπροστά μας
σαν μια σειρά κεράκια αναμένα
χρυσά,ζεστά και ζωηρά κεράκια

Οι περασμένες μέρες πίσω μένουν
μιά θλιβερή γραμμή κεριών σβησμένων
τα πιο κοντά βγάζουν καπνό ακόμη
κρύα κεριά,λιωμένα και κυρτά

Δεν θέλω να τα βλέπω
με λυπεί η μορφή των
και με λυπεί το πρώτο φως των να θυμούμαι
εμπρός κοιτάζω τ' αναμμένα μου κεριά

Δεν θέλω να γυρίσω να μη διω και φρίξω
τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει
τι γρήγορα που τα σβηστά κεριά πληθαίνουν

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 4 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Βλα (Βλαδίμηρος)

Διάσημο Μέλος

Το avatar του χρήστη Βλα
Ο Βλαδίμηρος αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Φοιτητής/τρια . Έχει γράψει 831 μηνύματα.

O Βλα Η κόλαση, λοιπόν, είναι η πατρίδα μας. έγραψε στις 15:02, 28-07-12:

#1239
Το πρώτο σκαλί

Εις τον Θεόκριτο παραπονιούνταν
μιά μέρα ο νέος ποιητής Ευμένης·
«Τώρα δυό χρόνια πέρασαν που γράφω
κ' ένα ειδύλιο έκαμα μονάχα.
Το μόνον άρτιόν μου έργον είναι.
Αλλοίμονον, είν' υψηλή το βλέπω,
πολύ υψηλή της Ποιήσεως η σκάλα·
και απ' το σκαλί το πρώτο εδώ που είμαι
ποτέ δεν θ' αναιβώ ο δυστυχισμένος
».
Ειπ' ο Θεόκριτος· «Αυτά τα λόγια
ανάρμοστα και βλασφημίες είναι.
Κι αν είσαι στο σκαλί το πρώτο, πρέπει
νάσαι υπερήφανος κ' ευτυχισμένος.
Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι·
τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα.
Κι αυτό ακόμη το σκαλί το πρώτο
πολύ από τον κοινό τον κόσμο απέχει.
Εις το σκαλί για να πατήσεις τούτο
πρέπει με το δικαίωμά σου νάσαι
πολίτης εις των ιδεών την πόλι.
Και δύσκολο στην πόλι εκείνην είναι
και σπάνιο να σε πολιτογραφήσουν.
Στην αγορά της βρίσκεις Νομοθέτας
που δεν γελά κανένας τυχοδιώκτης.
Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι·
τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα
».

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 4 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

diotima

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη diotima
Ο diotima αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 2,162 μηνύματα.

O diotima έγραψε στις 01:45, 01-08-12:

#1240
Ο ΦΥΛΑΚΑΣ ΤΩΝ ΚΟΠΑΔΙΩΝ,
Fernando Pessoa

Είμ ‘ ένας φύλακας κοπαδιών.
Το κοπάδι είν’ οι σκέψεις μου
κι οι σκέψεις μου είν’ όλες αισθήσεις.
Σκέφτομαι με τα μάτια και τ’ αυτιά
και με τα χέρια και τα πόδια
και με τη μύτη και το στόμα.
Να σκέφτεσαι ένα λουλούδι σημαίνει να το βλέπεις και να το μυρίζεις.
Να τρως ένα φρούτο σημαίνει να γνωρίζεις την αίσθησή του.

Γι αυτό, σαν μια μέρα όλο ζέστη
νιώθω θλιμμένος που την απολαμβάνω τόσο
κι απλώνομαι παράμερα και πάνω στα χορτάρια
και κλείνω τα μάτια ολόζεστα,
νιώθω το κορμί μου ολάκερο να ‘χει αναποδογυρίσει στην πραγματικότητα,
ξέρω την αλήθεια κι είμ’ ευτυχισμένος.

μετάφραση: Φ. Δ. Δρακονταειδής

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 4 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Sal Paradise

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη Sal Paradise
Ο Sal Paradise αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Πιλότος . Έχει γράψει 529 μηνύματα.

O Sal Paradise - έγραψε στις 02:36, 01-08-12:

#1241
Εσείς θα καταφέρετε;

Αμέσως άλλαξα σαν σκίτσο τη ημέρα,
ρίχνοντας την μπογιά απ’ τον κουβά,
έδειξα πάνω στην ανάγλυφή μας σφαίρα
ανάγλυφα του κόσμου τα καλά και τα στραβά.
Στα λέπια των ψαριών τα κρύα
εύκολα διάβασα τα δόγματα της κοσμοσυρροής.
Εσείς
θα καταφέρετε
να παίξετε τη νυκτωδία, σε ένα φλάουτο
από σωλήνες της υδρορροής;
Βλαδίμηρος Μαγιακόφσκι

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 4 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

5 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 3,608 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 02:36, 09-08-12:

#1242
Εσείς
θα καταφέρετε
να παίξετε τη νυκτωδία, σε ένα φλάουτο
από σωλήνες της υδρορροής;

στο χαλαρό, όμως.




— Rumi

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 4 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

diotima

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη diotima
Ο diotima αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 2,162 μηνύματα.

O diotima έγραψε στις 04:07, 10-08-12:

#1243
Τείχη

Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ
μεγάλα κ' υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.

Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ.
Αλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη·

διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον.
Α όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω.

Αλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.
Ανεπαισθήτως μ' έκλεισαν από τον κόσμον έξω.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1896)

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 4 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Angelicaa

Νεοφερμένος

Το avatar του χρήστη Angelicaa
H Angelicaa αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 21 ετών και μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 55 μηνύματα.

H Angelicaa If life gives you lemons, make lemonade! έγραψε στις 09:28, 10-08-12:

#1244
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος (Τάσος Λειβαδίτης)


Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν΄αγωνίζεσαι για την ειρήνη και
για το δίκαιο.
Θα βγείς στους δρόμους, θα φωνάξεις, τα χείλια σου θα
ματώσουν απ΄τις φωνές
το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες – μα ούτε βήμα πίσω.
Κάθε κραυγή σου μια πετριά στα τζάμια των πολεμοκάπηλων
Κάθε χειρονομία σου σα να γκρεμίζει την αδικία.
Και πρόσεξε: μη ξεχαστείς ούτε στιγμή.
Έτσι λίγο να θυμηθείς τα παιδικά σου χρόνια
αφήνεις χιλιάδες παιδιά να κομματιάζονται την ώρα που παίζουν ανύποπτα στις
πολιτείες
μια στιγμή αν κοιτάξεις το ηλιοβασίλεμα
αύριο οι άνθρωποι θα χάνουνται στη νύχτα του πολέμου
έτσι και σταματήσεις μια στιγμή να ονειρευτείς
εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα θα γίνουν στάχτη κάτω από τις οβίδες.
Δεν έχεις καιρό
δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί ν΄αφήσεις τη μάνα σου, την αγαπημένη
ή το παιδί σου.
Δε θα διστάσεις.
Θ΄απαρνηθείς τη λάμπα σου και το ψωμί σου
Θ΄απαρνηθείς τη βραδινή ξεκούραση στο σπιτικό κατώφλι
για τον τραχύ δρόμο που πάει στο αύριο.
Μπροστά σε τίποτα δε θα δειλιάσεις κι ούτε θα φοβηθείς.
Το ξέρω, είναι όμορφο ν΄ακούς μια φυσαρμόνικα το βράδυ,
να κοιτάς έν΄ άστρο, να ονειρεύεσαι
είναι όμορφο σκυμένος πάνω απ΄το κόκκινο στόμα της αγάπης σου
Να την ακούς να σου λέει τα όνειρα της για το μέλλον.
Μα εσύ πρέπει να τ΄αποχαιρετήσεις όλ΄αυτά και να ξεκινήσεις
γιατί εσύ είσαι υπεύθυνος για όλες τις φυσαρμόνικες του κόσμου,
για όλα τ΄άστρα, για όλες τις λάμπες και
για όλα τα όνειρα
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί να σε κλείσουν φυλακή για είκοσι ή
και περισσότερα χρόνια
μα εσύ και μες στη φυλακή θα θυμάσαι πάντοτε την άνοιξη,
τη μάνα σου και τον κόσμο.
Εσύ και μες απ΄ το τετραγωνικό μέτρο του κελλιού σου
θα συνεχίσεις τον δρόμο σου πάνω στη γη .
Κι΄ όταν μες στην απέραντη σιωπή, τη νύχτα
θα χτυπάς τον τοίχο του κελλιού σου με το δάχτυλο
απ΄τ΄άλλο μέρος του τοίχου θα σου απαντάει η Ισπανία.
Εσύ, κι ας βλέπεις να περνάν τα χρόνια σου και ν΄ ασπρίζουν
τα μαλλιά σου
δε θα γερνάς.
Εσύ και μες στη φυλακή κάθε πρωί θα ξημερώνεσαι πιο νέος
Αφού όλο και νέοι αγώνες θ΄ αρχίζουνε στον κόσμο
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
θα πρέπει να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό.
Αποβραδίς στην απομόνωση θα γράψεις ένα μεγάλο τρυφερό
γράμμα στη μάνα σου
Θα γράψεις στον τοίχο την ημερομηνία, τ΄αρχικά του ονόματος σου και μια λέξη :
Ειρήνη
σα ναγραφες όλη την ιστορία της ζωής σου.
Να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό
να μπορείς να σταθείς μπροστά στα έξη ντουφέκια
σα να στεκόσουνα μπροστά σ΄ολάκαιρο το μέλλον.
Να μπορείς, απάνω απ΄την ομοβροντία που σε σκοτώνει
εσύ ν΄ακούς τα εκατομμύρια των απλών ανθρώπων που
τραγουδώντας πολεμάνε για την ειρήνη.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 4 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Gilda

Τιμώμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη Gilda
H Gilda αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 1,887 μηνύματα.

H Gilda Ας διάβαζες να πέρναγες.. έγραψε στις 09:33, 10-08-12:

#1245
Θα σας γράψω κι εγώ το αγαπημένο μου ποίημα.
(Περιττό να σας πω ότι μόλις ανακάλυψα αυτό το τόπικ και θέλω να τα διαβάσω όλα ).

.....
ΟΡΥΧΕΙΟ
Σου γράφω γεμάτη τρόμο μέσα από μια στοά νυχτερινή
φωτισμένη από μιαν ελάχιστη λάμπα σα δαχτυλίθρα
ένα βαγόνι περνάει από πάνω μου προσεχτικά
ψάχνει τις αποστάσεις του μη με χτυπήσει
εγώ πάλι άλλοτε κάνω πως κοιμάμαι
άλλοτε πως μαντάρω ένα ζευγάρι κάλτσες παλιές
γιατί έχουν όλα γύρω μου παράξενα παλιώσει

Στο σπίτι χτες
καθώς άνοιξα τη ντουλάπα, έσβησε
γίνηκε σκόνη μ' όλα τα ρούχα της μαζί
τα πιάτα σπάζουν μόλις κανείς τ' αγγίξει
φοβάμαι κι έχω κρύψει τα πηρούνια και τα μαχαίρια
τα μαλλιά μου έχουν γίνει κάτι σαν στουπί
το στόμα μου άσπρισε και με πονάει
τα χέρια μου είναι πέτρινα
τα πόδια μου είναι ξύλινα
με τριγυρίζουν κλαίγοντας τρία μικρά παιδιά
δεν ξέρω πώς γίνηκε και με φωνάζουν μάνα
Θέλησα να σου γράψω για τις παλιές μας τις χαρές
όμως έχω ξεχάσει να γράφω για πράγματα χαρούμενα
Να με θυμάσαι
Μίλτος Σαχτούρης

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 4 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Valar_Morghulis

Εκκολαπτόμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη Valar_Morghulis
Ο Valar_Morghulis αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 60 μηνύματα.

O Valar_Morghulis έγραψε στις 09:39, 10-08-12:

#1246
LES FEUILLES MORTES
Oh! je voudrais tant que tu te souviennes
Des jours heureux où nous étions amis
En ce temps-là la vie était plus belle,
Et le soleil plus brûlant qu'aujourd'hui
Les feuilles mortes se ramassent à la pelle
Tu vois, je n'ai pas oublié...
Les feuilles mortes se ramassent à la pelle,
Les souvenirs et les regrets aussi
Et le vent du nord les emporte
Dans la nuit froide de l'oubli.
Tu vois, je n'ai pas oublié
La chanson que tu me chantais.

C'est une chanson qui nous ressemble
Toi, tu m'aimais et je t'aimais
Et nous vivions tous deux ensemble
Toi qui m'aimais, moi qui t'aimais
Mais la vie sépare ceux qui s'aiment
Tout doucement, sans faire de bruit
Et la mer efface sur le sable
Les pas des amants désunis.

Les feuilles mortes se ramassent à la pelle,
Les souvenirs et les regrets aussi
Mais mon amour silencieux et fidèle
Sourit toujours et remercie la vie
Je t'aimais tant, tu étais si jolie,
Comment veux-tu que je t'oublie?
En ce temps-là, la vie était plus belle
Et le soleil plus brûlant qu'aujourd'hui
Tu étais ma plus douce amie
Mais je n'ai que faire des regrets
Et la chanson que tu chantais
Toujours, toujours je l'entendrai!


Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 4 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

carpe_nochtem

Διάσημο Μέλος

Το avatar του χρήστη carpe_nochtem
Ο carpe_nochtem αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 677 μηνύματα.

O carpe_nochtem fight the nothingness έγραψε στις 03:12, 20-08-12:

#1247
Time does not bring relief ~ Edna St Vincent Millay

Time does not bring relief; you all have lied
Who told me time would ease me of my pain!
I miss him in the weeping of the rain; I want him at the shrinking of the tide;
The old snows melt from every mountain-side,
And last year's leaves are smoke in every lane;
But last year's bitter loving must remain
Heaped on my heart, and my old thoughts abide.
There are a hundred places where I fear
To go - so with his memory they brim.
And entering with relief some quiet place
Where never fell his foot or shone his face
I say, 'There is no memory of him here!'
And so stand stricken, so remembering him...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 4 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

moxa15

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη moxa15
Ο moxa15 αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 23 ετών . Έχει γράψει 2,497 μηνύματα.

O moxa15 oooleee έγραψε στις 10:59, 20-08-12:

#1248
Κ.Π. Καβάφης

Όσο μπορείς

"Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε,
τουλάχιστον όσο μπορείς:
μην την εξευτελίζεις μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.
Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ' εκθέτοντάς την στων σχέσεων και των συναναστροφών την καθημερινήν ανοησία,
ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική."

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 4 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Miss Lizzy

Νεοφερμένος

Το avatar του χρήστη Miss Lizzy
H Miss Lizzy αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 21 ετών και μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 24 μηνύματα.

H Miss Lizzy έγραψε στις 22:33, 20-08-12:

#1249
Είμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες κιθάρες
ο άνεμος όταν περνάει,
στίχους ήχους παράφωνους ξυπνάει
στις χορδές που κρέμονται σαν καδένες.
Είμαστε κάτι απίστευτες αντένες.

Είμαστε κάτι απίστευτες αντένες
υψώνονται σα δάχτυλα στα χάη
στην κορυφή τους το άπειρο αντηχάει
μα γρήγορα θα πέσουνε σπασμένες.
Είμαστε κάτι απίστευτες αντένες.

Είμαστε κάτι διάχυτες αισθήσεις
χωρίς ελπίδα να συγκεντρωθούμε
στα όνειρά μας μπερδεύεται όλη η φύσις
στο σώμα στην ενθύμηση,πονούμε
κι η ποίηση είναι το καταφύγιο που φθονούμε.
Είμαστε κάτι διάχυτες αισθήσεις.

Είμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες κιθάρες,
κάτι απίστευτες αντένες,
κάτι διάχυτες αισθήσεις
στο σώμα μας μπερδεύεται όλη η φύσις.
Είμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες κιθάρες.
Είμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες κιθάρες.
Είμαστε κάτι απίστευτες αντένες.
Κώστας Καρυωτάκης

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 4 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Ἔρις

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη Ἔρις
H Ἔρις αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 23 ετών και επαγγέλεται Μεταπτυχιακός Φοιτητής/τρια . Έχει γράψει 2,009 μηνύματα.

H Ἔρις έγραψε στις 00:27, 22-08-12:

#1250
Ὁ δρόμος πρὸς
τὴν ἀγάπη
εἶναι νυχτερινός,

πηγαίνει ψηλά
καὶ φτάνει
ἐκεῖ ὅπου
τὸ μπλέ
τοῦ κοβαλτίου
κι ἀκόμη καὶ τὸ κίτρινο
– τοῦ καδμίου –
δέν εἶναι πιὰ τὰ χρώματα
μὲ τὰ ὁποῖα
βάφω
τὶς ζωγραφιές μου
ἀλλὰ λεπτές
μουσικές
ἅρπας,
κινύρας
καὶ
σείστρων
φυγῆς!

Σείστρων
φυγῆς,
σιγῆς,
γῆς…

Νίκος Εγγονόπουλος

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 4 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση
Απάντηση στο θέμα

Χρήστες

  • Τα παρακάτω 0 μέλη και 1 επισκέπτες διαβάζουν μαζί με εσάς αυτό το θέμα.
     
  • (View-All Tα παρακάτω 2 μέλη διάβασαν αυτό το θέμα τις τελευταίες 30 μέρες:
    Μέχρι και αυτή την στιγμή δεν έχει δει το θέμα κάποιο ορατό μέλος

Μοιραστείτε το

...με ένα φίλο

...με πολλούς φίλους