Το e-steki είναι μια από τις μεγαλύτερες ελληνικές διαδικτυακές κοινότητες με 66,108 εγγεγραμμένα μέλη και 2,388,305 μηνύματα σε 74,663 θέματα. Αυτή τη στιγμή μαζί με εσάς απολαμβάνουν το e-steki άλλα

Καλώς ήρθατε στο e-steki!

Εγγραφή Βοήθεια

Μοιραζόμαστε ποιήματα

Isiliel (Φεγγάρω)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Isiliel
H Φεγγάρω αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 9,049 μηνύματα.

H Isiliel Salus populi suprema lex esto έγραψε στις 03:21, 18-10-07:

#101
Παντού την είδα.

Να κρατάει ένα ποτήρι και να κοιτάζει στο κενό. Ν' ακούει δίσκους ξαπλωμένη χάμου.
Να περπατάει στο δρόμο με φαρδιά παντελόνια και μια παλιά γκαμπαρντίνα. Μπρος από τις βιτρίνες των παιδιών.Πιό θλιμμένη τότε. Και στις δισκοθήκες, πιό νευρική, να τρώει τα νύχια της.Καπνίζει αμέτρητα τσιγάρα. Είναι χλωμή κι ωραία. Μ' αν της μιλάς ούτε που ακούει καθόλου.Σα να γίνεται κάτι αλλού - που μόνο αυτή τ' ακούει και τρομάζει. Κρατάει το χέρι σου σφιχτά, δακρύζει, αλλά δεν είναι ε κ ε ί. Δεν την έπιασα ποτέ και δεν της πήρα τίποτα ...



Ο.Ελύτης

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Isiliel (Φεγγάρω)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Isiliel
H Φεγγάρω αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 9,049 μηνύματα.

H Isiliel Salus populi suprema lex esto έγραψε στις 03:13, 19-10-07:

#102

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Εδάδ

Περιβόητο Μέλος

Το avatar του χρήστη Εδάδ
H Εδάδ αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 1,127 μηνύματα.

H Εδάδ www.youtube.com/watch?v=-WhQ5TiBHVk έγραψε στις 04:03, 19-10-07:

#103


Αυτό το...

"Παντού την είδα" με τσιτώνει κάθε φορά

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Isiliel (Φεγγάρω)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Isiliel
H Φεγγάρω αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 9,049 μηνύματα.

H Isiliel Salus populi suprema lex esto έγραψε στις 20:24, 19-10-07:

#104
Η Μαρία Νεφέλη είναι στ'αλήθεια ανυπέρβλητη...

Είναι μέρες Ελύτη (στο κεφάλι μου εννοώ) ξανά, οπότε λίγο ακόμα Ελύτης δεν έβλαψε κανεναν...

Της Αγάπης Αίματα

Της αγάπης αίματα
με πορφύρωσαν
και χαρές ανείδωτες
με σκιάσανε
οξειδώθηκα μες στη νοτιά
των ανθρώπων
μακρινή μητέρα
ρόδο μου αμάραντο

Στ' ανοιχτά του πέλαγου
με καρτέρεσαν
με μπομπάρδες τρικάταρτες
και μου ρίξανε
αμαρτία μου να 'χα κι εγώ
μιαν αγάπη
μακρινή μητέρα
ρόδο μου αμάραντο

Τον Ιούλιο κάποτε
μισανοίξανε
τα μεγάλα μάτια της
μες στα σπλάχνα μου
την παρθένα ζωή μια στιγμή
να φωτίσουν
μακρινή μητέρα
ρόδο μου αμάραντο

μακρινή μητέρα
ρόδο μου αμάραντο

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Εδάδ

Περιβόητο Μέλος

Το avatar του χρήστη Εδάδ
H Εδάδ αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 1,127 μηνύματα.

H Εδάδ www.youtube.com/watch?v=-WhQ5TiBHVk έγραψε στις 20:29, 19-10-07:

#105
Τι ηλικία φαντάζεσαι (όχι ξέρεις) να έχει η μαρία νεφέλη και πως τη φαντάζεισαι εξωτερικά?

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Isiliel (Φεγγάρω)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Isiliel
H Φεγγάρω αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 9,049 μηνύματα.

H Isiliel Salus populi suprema lex esto έγραψε στις 20:33, 19-10-07:

#106
Θα σου απαντήσω αλλιώς: Η ποίηση του Ελύτη νομίζω έχει τη δύναμη να σε κάνει να νιώθεις πως αυτό το ποίημα γράφτηκε για σένα, ότι έχει κάτι από σένα, ότι μιλάει στο εσώτερο εσύ.

Κάθε φορά η Μαρία Νεφέλη έχει την ηλικία μου...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Αρκτούρος

Πολύ δραστήριο μέλος

Το avatar του χρήστη Αρκτούρος
Ο Αρκτούρος αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 463 μηνύματα.

O Αρκτούρος έγραψε στις 20:40, 19-10-07:

#107
Εγώ πάλι, αν επιτρέπεται να επέμβω, θεωρώ πως τις περισσότερες -αν όχι όλες- τις φορές, ο Ελύτης όταν έγραφε είχε στο μυαλό του ένα συγκεκριμένο πρόσωπο, ή έστω μια συγκεκριμένη αίσθηση ενός παλιού έρωτα.
Αλλά ναι, καταφέρνει να μπαίνει μέσα σου, πόσο μάλλον εσείς που είστε γυναίκες και όταν απευθύνεται σε θηλυκά στην ποίησή του, θα το νιώθετε πιο έντονα.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Isiliel (Φεγγάρω)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Isiliel
H Φεγγάρω αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 9,049 μηνύματα.

H Isiliel Salus populi suprema lex esto έγραψε στις 20:54, 19-10-07:

#108
Ε καλά σίγουρα θα έγραφε έχοντας στο μυαλό του κάποιον ή κάτι. (σίγουρα όχι εμένα! )

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Νωεύς (Ιάσων)

Τιμώμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη Νωεύς
Ο Ιάσων αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Μαθητής/τρια . Έχει γράψει 4,820 μηνύματα.

O Νωεύς επιπεδο : Μηδεν έγραψε στις 16:19, 23-10-07:

#109
"Κάθε φορά η Μαρία Νεφέλη έχει την ηλικία μου...": δεν έχω διαβάσει, ακούσει και νιώσει, πιο πετυχημένη κριτική για τον Ελύτη και τη Νεφέλη!!! Χαίρομαι που υπάρχουν άνθρωποι σαν την Isiliel ...δεν είναι μάταιη η ελπίδα, ότι τελικά- και χάρη στην Ποίηση- η ανθρωπιά θα "επιβιώσει"!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Isiliel (Φεγγάρω)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Isiliel
H Φεγγάρω αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 9,049 μηνύματα.

H Isiliel Salus populi suprema lex esto έγραψε στις 21:22, 23-10-07:

#110
Σ'ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Εδάδ

Περιβόητο Μέλος

Το avatar του χρήστη Εδάδ
H Εδάδ αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 1,127 μηνύματα.

H Εδάδ www.youtube.com/watch?v=-WhQ5TiBHVk έγραψε στις 21:48, 23-10-07:

#111
Για μένα πάντως, και σίγουρα η ανθρωπιά δε θα επιβιώσει εξαιτίας μου

η Μαρία Νεφέλη είναι έφηβη και σκίτσο. Ποτέ δεν είναι άνθρωπος εντελώς,

Έχει πολύ κόκκινα μαλλιά.

Αυτά για την ερώτηση που μου ανταπέδωσε η ισίλιελ.

Εγώ ποτέ δεν μπορώ να νιώσω ότι ο Ελύτης γράφει για μένα, πολύ έντονα τα συναισθήματα και εγώ συχνά λίγη

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Bugs Bunny

Νεοφερμένος

Το avatar του χρήστη Bugs Bunny
H Bugs Bunny αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 41 ετών και επαγγέλεται Λογιστής/ρια . Έχει γράψει 33 μηνύματα.

H Bugs Bunny έγραψε στις 16:08, 24-10-07:

#112
'Ηθελα πάντα να'μενα μικρό κι αγνό παιδί
που απ'το ψυχρό δωμάτιο του έξω ποτέ δε βγαίνει
και που σκυφτό, παράξενα βιβλία φυλλομετρεί
κι απέναντί του το κοιτούν παλιάτσοι αραδιασμένοι

που έχει μιαν ήρεμη καρδιά και σα μικρού πουλιού δειλή,
και που άλλη δεν εγνώρισε γυναίκα απ'τη μαμά του

που ώρες πολλές, σε μια γωνία μένει και διόλου δε μιλεί,
και κάποια κουκλά που αγαπά κρατάει σφιχτά σιμά του



που τα ψυχρά απογεύματα,τα φθινοπωρινά,

το δρόμο έξω κοιτάζοντας απ'το παράθυρο του,

άγνωστα μέρη σκέφτεται, ταξίδια μακρινά,
που στα βιβλία του διάβασεν ή που είδε στ'όνειρό του.

Και μια βραδιά χειμερινή που όλα με χιόνι έχουν στρωθεί,

μες στο ψυχρό και θλιβερό δωμάτιο που πεθαίνει

κι ως Αρλεκίνος να το πάρει ο Χάρος έχει έρθει,

κι απέναντι του το κοιτούν παλιάτσοι συντριμμένοι...

Νίκος Καββαδίας

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

DrStrangelove

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη DrStrangelove
Ο DrStrangelove αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Μοντέλο . Έχει γράψει 4,005 μηνύματα.

O DrStrangelove έγραψε στις 23:30, 24-10-07:

#113
Στο μέλλον, το κοντινό , το μακρινό, σε χρόνια, λίγα, πολλά, ίσως από μεθαύριο, κι αντιμεθαύριο, ίσαμε την ώρα που θ'αρχινήσει η Γης να κυλάει άδεια, κι άχρηστη, και νεκρή στο στερέωμα, νέοι θα ξυπνάνε, με μαθηματική ακρίβεια, τις άγριες νύχτες, πάνω στην κλίνη τους, να βρέχουνε με δάκρυα το προσκέφαλό τους, αναλογιζόμενοι ποιός ήμουν, σκεφτόμενοι πως υπήρξα κάποτε, τι λόγια είπα, τί ύμνους έψαλα

Ν.Εγγονόπουλος

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

fairytale

Εκκολαπτόμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη fairytale
H fairytale αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 37 ετών και επαγγέλεται Φιλόλογος . Έχει γράψει 130 μηνύματα.

H fairytale έγραψε στις 11:07, 27-10-07:

#114
Σ' έκανα πουκάμισό μου
σε φορώ και περπατάω
Με το σώμα το μισό μου
στο δικό σου που κρατάω

Οδ. Ελύτης, από Τα ρώ του έρωτα

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Niyia

Διάσημο Μέλος

Το avatar του χρήστη Niyia
H Niyia αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 41 ετών και επαγγέλεται Χορευτής . Έχει γράψει 679 μηνύματα.

H Niyia έγραψε στις 19:33, 27-10-07:

#115
What counts in making a happy relationship is not so much how compatible you are but how you deal with incompatibility.

Daniel Goleman

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Γίδι

Τιμώμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη Γίδι
H Γίδι αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 11,605 μηνύματα.

H Γίδι υπό τις διαταγές της Μπριάμ έγραψε στις 00:20, 30-10-07:

#116
...Me and the dragon can chase all the pain away.
So before I end my day, remember..
My sweet prince, you are the one...
Placebo, Sweet Prince

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Niyia

Διάσημο Μέλος

Το avatar του χρήστη Niyia
H Niyia αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 41 ετών και επαγγέλεται Χορευτής . Έχει γράψει 679 μηνύματα.

H Niyia έγραψε στις 14:23, 30-10-07:

#117
Μην συγχέεις την αξία με την μονιμότητα.
Θα φθάσεις στον μηδενισμό.
Όλα ξεθωριάζουν.
Αυτή είναι η φύση της εμπειρίας.
Τπτ δε διαρκεί.
Η διάρκεια είναι ψευδαίσθηση...


(από τον Irvin Yalom "Το ντιβάνι")

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Αρκτούρος

Πολύ δραστήριο μέλος

Το avatar του χρήστη Αρκτούρος
Ο Αρκτούρος αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 463 μηνύματα.

O Αρκτούρος έγραψε στις 23:09, 01-11-07:

#118
Νανούρισμα

Χλωμή αδελφούλα
η μέρα φτάνει
και στα ματάκια σου
ύπνος δε φάνη.

Τι σε παιδεύει
κʼ έχεις την όψη
σκληρή; σαν ανθός
που τώχουν κόψει;

Βλέπω η ματιά σου
που δε λυγάει.
Τι σκέψη τάχα
να κυνηγάη;

Χλωμή αδελφούλα
- μη με μαλώσης.
Δε θες τα χέρια
σε με νʼ απλώσης;

Άλλοτε – αχ, πόσο
δεν το ξεχάνω,
δω, στη μικρουλα
καρδιά μου πάνω

Το μέτωπό σου
μου εμπιστευόσουν
κʼ ήσουν γαλήνια
σα να κοιμώσουν

Κιʼ αλλοτε... αχ, τότε
μʼ είχες ξεχάσει.
Έκλαιες σα νάχες
τα πάντα χάσει

Μα της χλωμάδας
η αρρώστεια φάνη
το μετωπάκι σου
σα στεφάνι

Σφίγγει ολοένα.
Πια δε θυμάσαι.
- Χλωμή αδελφούλα
πες μου, κοιμάσαι;

Για την αρρώστεια σου
λέω. Θαρρούσα
να την νικήσω
πως θα μπορούσα.

Ξέρω τι αγάπες
κλείνεις στα στήθια.
Θέλεις λουλούδια
και παραμύθια.

Κάποτε μούπες
θαρρώ, θλιμμένη,
για μια ψυχουλα
πώχεις χαμένη.

Κιʼ αυτό θα σʼ έχει
πολύ απελπίσει.
Την είχες πιότερο
από με αγαπήσει;

Χλωμή αδελφούλα
πια τι με νοιάζει...
Αχ, η ματιά σου
πως σκοτεινιάζει.

Τα παγωμένα
χέρια σου, Θέ μου...
Δε σʼ είδα τόσο
χλωμή ποτέ μου...

Σήμερα κιόλα,
πριν βασιλέψη
θα πάω στον κήπο
πούχες φυτέψει.

Όλα για μένα
θα ξανανθίσουν.
Θάμαι θλιμμένη,
θα μʼ αγαπήσουν.

Και θα μου δώσουν
κάτι δικό τους.
Τη δροσοχάρη,
το μυστικό τους.

Και μια ιστορία
θάχη καθένα.
Θα την μιλήσουν
σιγά σε μένα.

Για μια ψυχούλα,
για το αγεράκι,
το κρύο σύννεφο
κακό γεράκι.

Και θα στα φέρω
μʼ ακούς; Νυστάζεις;
Σα να κοιμάσαι
κιʼ όμως κυττάζεις

Κάπου. Κοιμήσου.
Το φως σιμώνει.
Χλωμή αδελφούλα
δεν είσαι μόνη.

Είμαι κοντά σου,
σε νανουρίζω.
Τα βασανά σου
πικρά γνωρίζω.

Μονάχα ο ύπνος
δε λέει «θυμήσου».
Χλωμή αδελφούλα
Φέγγει... κοιμήσου...


Μαρία Πολυδούρη, "Οι τρίλλιες που σβήνουν", 1928

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Terpsi

Νεοφερμένος

Το avatar του χρήστη Terpsi
H Terpsi αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 38 ετών . Έχει γράψει 12 μηνύματα.

H Terpsi έγραψε στις 00:51, 05-11-07:

#119
Κι αν γεννηθείς κάποια στιγμή
Μιαν άλλη που δε θα υπάρχω
Μη φοβηθείς
Και θα με βρείς είτε σαν άστρο
Όταν μονάχος περπατάς στην παγωμένη νύχτα
Είτε στο βλέμμα ενός παιδιού που θα σε προσπεράσει
Έιτε στη φλόγα ενός κεριού που θα κρατάς
Διαβαίνοντας το σκοτεινό το δάσος Γιατί ψηλά στον ουρανό που κατοικούνε τʼ άστρα
Μαζεύονται όλοι οι ποιητές
Και οι εραστές καπνίζουν σιωπηλοί πράσινα φύλλα
Μασάν χρυσόσκονη πηδάνε τα ποτάμια
Και περιμένουν
Να λιγωθούν οι αστερισμοί και να λιγοθυμήσουν
Να πέσουν μεσʼ στον ύπνο σου
Να γίνουν αναστεναγμός στην άκρη των χειλιών σου
Να σε ξυπνήσουν και να δεις απʼ το παραθυρό σου
Το προσωπό μου φωτεινό
Να σχηματίζει αστερισμό
Να σου χαμογελάει
Και να σου ψιθυρίζει
Καλή νύχτα…”

Μανος Χατζιδακης

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Terpsi

Νεοφερμένος

Το avatar του χρήστη Terpsi
H Terpsi αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 38 ετών . Έχει γράψει 12 μηνύματα.

H Terpsi έγραψε στις 01:00, 05-11-07:

#120
an almost made up poem
I see you drinking at a fountain with tiny
blue hands, no, your hands are not tiny
they are small, and the fountain is in France
where you wrote me that last letter and
I answered and never heard from you again.
you used to write insane poems about
ANGELS AND GOD, all in upper case, and you
knew famous artists and most of them
were your lovers, and I wrote back, it's all right,
go ahead, enter their lives, I'm not jealous
because we've never met. we got close once in
New Orleans, one half block, but never met, never
touched. so you went with the famous and wrote
about the famous, and, of course, what you found out
is that the famous are worried about
their fame--not the beautiful young girl in bed
with them, who gives them that, and then awakens
in the morning to write upper case poems about
ANGELS AND GOD. we know God is dead, they've told
us, but listening to you I wasn't sure. maybe
it was the upper case. you were one of the
best female poets and I told the publishers,
editors, "print her, print her, she's mad but she's
magic. there's no lie in her fire." I loved you
like a man loves a woman he never touches, only
writes to, keeps little photographs of. I would have
loved you more if I had sat in a small room rolling a
cigarette and listened to you piss in the bathroom,
but that didn't happen. your letters got sadder.
your lovers betrayed you. kid, I wrote back, all
lovers betray. it didn't help. you said
you had a crying bench and it was by a bridge and
the bridge was over a river and you sat on the crying
bench every night and wept for the lovers who had
hurt and forgotten you. I wrote back but never
heard again. a friend wrote me of your suicide
3 or 4 months after it happened. if I had met you
I probably would have been unfair to you or you
to me. it was best like this.
Charles Bukowski

(Κι όμως …είναι ποίημα )

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

shaman

Δραστήριο Μέλος

Το avatar του χρήστη shaman
Ο shaman αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 27 ετών . Έχει γράψει 388 μηνύματα.

O shaman έγραψε στις 01:18, 05-11-07:

#121
Ε. Α. ΠΟΕ

ΤΟ ΚΟΡΑΚΙ


Μεσάνυχτα βαθιά σκοτεινιασμένα· κι εγώ χαμένος στην ερμιά κάποιων παλιών σοφών βιβλίων, κι εγώ μονάχος στον βυθό κάποιων παλιών βιβλίων ξεχασμένων, προσμετρούσα την νύστα και την πλήξη μου, όταν ξάφνου στην πόρτα μου ακούστηκε ένας χτύπος. «Κάποιος χτυπάει», ψιθύρισα. «Κάποιος χτυπάει την πόρτα μου. Κάποιος γυρεύει να με δει. Τι άλλο πια;»


Α, ναι! Θυμάμαι καθαρά εκείνον τον αδέκαστο Δεκέμβρη, την φλόγα την παραμικρή που ξεψυχούσε σέρνοντας στο πάτωμα τον ίσκιο της σκιάς της, την προσμονή να ʼρθεί το φως του πρωινού επιτέλους, την προσδοκία να σταθεί κάποιο βιβλίο φραγμός στην θλίψη —θλίψη επίμονη και μάταιη προσδοκία— για την Ελεονόρα, την τέλεια, την φωτεινή παρθένα, που οι άγγελοι έλεγαν Ελεονόρα κι οι άνθρωποι «απουσία» πια.


Μετάξι η θλίψη πένθιμο στις πορφυρές κουρτίνες, ψιθύριζε φανταστικούς τρόμους, ανατριχίλες που δεν τις ένιωσα ποτέ· χτυπούσε η καρδιά μου κι εγώ αντί να πω: «Καρδιά, πάψε, ησύχασε!», είπα: «Κάποιος χτυπάει την πόρτα μου. Κάποιος γυρεύει να με δει. Έστω κι αργά, κάποιος χτυπάει. Τι άλλο πια;»


Πώς το αποφάσισε η ψυχή μου ξαφνικά; Πώς άφησε τους δισταγμούς; «Κύριε», είπα, «ή κυρία, ζητώ συγνώμη, αλλά, να, είχʼ απογείρει, νύσταζα, χτυπήσατε σιγά. Μα, ναι, χτυπήσατε σιγά, ψιθυριστά· δεν ήμουν καθόλου βέβαιος...» κι άνοιξα την πόρτα μου πλατιά: σκοτάδι γύρω κι ερημιά· τι άλλο πια;


Σκοτάδι γύρω, απορία, φόβος κι εγώ να ξαγρυπνώ όνειρα που δεν τόλμησε θνητός ποτέ να κοιμηθεί. Ως κι η σιωπή είχε βουβαθεί. Ασάλευτα τα πάντα. Μόνο... μια λέξη; Είπε κανείς βαθιά, σιγά και σκοτεινά «Ελεωνόρα»; Όχι· εγώ ψιθύρισα κι απάντησε η νύχτα «Ελεωνόρα!» Ίσως αυτό· μόνο αυτό. Τι άλλο πια;


Φλεγόταν μέσα μου η ψυχή. Μπήκα στην κάμαρά μου, μα πίσω μου δεν άργησε πιο δυνατός να ʼρθεί κείνος χτύπος. «Σίγουρα, μπρος στο παράθυρό μου κάτι συμβαίνει», ψέλλισα. «Να, τώρα πάω εκεί να δω και το μυστήριο θα λυθεί. Ναι, θα λυθεί, θα πάω να δω· μόνο να πάψει να χτυπά έτσι η καρδιά μου! Ο άνεμος θα είναι. Τι άλλο πια;»


Πήγα. Δεν δείλιασα, άνοιξα και είδα να περνά το μεγαλείο των ιερών εκείνων ημερών, που χάθηκαν από καιρό, μπροστά μου: ένα Κοράκι αρχοντικό φτερούγισε ίσια στην κάμαρά μου. Δεν υποκλίθηκε, δεν στάθηκε, δεν γύρισε να δει ποιος το υποδέχθηκε. Απλά, με όση υπεροψία άρχοντας ή αρχόντισσα μπορούν να προσπεράσουν άνθρωπο, σε μια προτομή Παλλάδας, πήγε κι έστησε τον θρόνο του και κάθισε, πάνω απʼ την πόρτα. Μόνο αυτό. Κι ύστερα, τίποτʼ άλλο πια.


Τόση αυστηρότητα κι ευπρέπεια και στυγνή εβένου λάμψη σε φτερά, ξεγέλασαν την θλίψη μου, φαντάστηκα ποιος ξέρει τι και γέλασα για μια στιγμή: «Μα, βέβαια, κι αν στερήθηκες σύρριζα ένα λαμπρό λοφίο, κανένα ασήμαντο πουλί δεν είσαι εσύ, αμείλικτα μακάβριε, αρχαίε περιηγητή της μεθορίου της νύχτας. Πες μου, λοιπόν, πώς προσφωνούν την αφεντιά σου, άρχοντα, στου Άδη τα σκοτάδια;» Και το Κοράκι: «Ποτέ πια».


Παραξενεύτηκα πολύ, που ένα πλάσμα φτερωτό με άκουσε, κατάλαβε τα λόγια μου, όσο λιγοστή όσο παράταιρη, άσχετη κι αν ήρθʼ η απάντησή του. Γιατί —πώς να το κάνουμε— ποιος ζωντανός αξιώθηκε μια νύχτα να βρεθεί μόνος στην κάμαρά του μʼ ένα πουλί ολοζώντανο πάνω στο άψυχο γλυπτό της πόρτας του, και να το λένε “Ποτέ πια”»;


Μα το Κοράκι ασάλευτο πάνω στην προτομή έδειχνε να ʼχει κατά νου μάλλον την μοναξιά του. Δυο λέξεις μόνο είχε πει, σαν να μην είχε άλλη ψυχή ή να μην ήταν ικανή παρά μονάχα αυτές τις δυο τις λέξεις να βραχνιάσει. Σιωπή, λοιπόν, άκρα φτερού κι εγώ σώπασα μάλλον παρά ψιθύρισα: «Πολλοί πέρασαν φίλοι απʼ την ζωή μου. Πέρασαν, χάθηκαν. Κι αυτό έτσι θα φύγει το πρωί. Θα φύγει όπως έφυγαν οι ελπίδες μου· σαν τα πουλιά!» Κι αυτό ξανάπε: «Ποτέ πια»


Έσπασε μέσα μου η σιωπή χίλια κομμάτια ξαφνικά, καθώς μʼ έπληξε καίρια η εύστοχη απάντησή του. «Σίγουρα», είπα, «μου πουλάει ότι έχει και δεν έχει, το μόνο που κατάφερε να του κληροδοτήσει κάποιος αφέντης δύστυχος, ζωσμένος ξαφνικά από μυριάδες συμφορές που άλωσαν την ψυχή του κι ερήμωσαν στα χείλη του όσα τραγούδια ήξερε κι άφησαν μόνο το πικρό ετούτο μοιρολόγι για τις ελπίδες που έσβησαν, σπάραγμα θρήνου: “Ποτέ πια”«.


Κι όμως με διασκέδαζε. Την θλίψη της δικής μου ψυχής την ξεγελούσε. Γιʼ αυτό αμέσως έσυρα μια πολυθρόνα εκεί μπροστά: μπρος στο πουλί, στην προτομή, στην πόρτα και βυθίστηκα στο μαλακό βελούδο της και πήρα σκέψη σκέψη της φαντασίας την απλωσιά, μήπως και βρω τι σήμαινε δυσοίωνο, σκοτεινό, το αρχαίο Κοράκι που έκρωζε μακάβρια: «Ποτέ πια!»


Στο δίχτυ των συλλογισμών είχα πιαστεί για τα καλά και σώπαινα, κοίταζα το Κοράκι, που πύρωνε τα μάτια του σαν κάρβουνα στο στήθος μου. Κι όλο τραβούσα πιο βαθιά στης μνήμης τον βυθό: βελούδο πορφυρό στο φως το τρυφερό της λάμπας, βελούδο που δεν θʼ άγγιζε τʼ ωραίο πρόσωπό της και φως που δεν θα χάιδευε τα μάγουλά της ποτέ πια!


Και τότε σαν να πύκνωσε ο αέρας που ανάσαινα βαριά, σαν να τον μύρωσε κάποιο αθέατο θυμιατό· βήματα αιθέριων Σεραφείμ θρόισαν στο χαλί. «Δύστυχε», φώναξα, «ο Θεός σε σκέφτεται ακόμη. Έστειλε τους αγγέλους του, σου στέλνει απαντοχή, απαντοχή παυσίλυπη για της Ελεονόρας την απουσία! Πιες, λοιπόν, ξεδίψασε το νηπενθές της λησμονιάς. Την έχασες, κατάλαβέ το, πάει. Και το Κοράκι: «Ποτέ πια!»


«Προφήτη εσύ, σατανικό πλάσμα, όμως προφήτη!» είπα. «Πουλί ή στοιχειό, του Πειρασμού δολοπλοκία ή σκύβαλο αθώο που παρέσυρε του ανέμου η μανία, εσύ που —ό,τι κι αν είσαι— δεν σε τρομάζει η ερημιά, του κόσμου αυτού, το σπίτι αυτό που στοίχειωσε η φρίκη, πες μου, σε ικετεύω, είναι αλήθεια... υπάρχει... το βάλσαμο στην Γαλαάδ, μίλησε, σε παρακαλώ!» Και το Κοράκι: «Ποτέ πια!»


«Προφήτη εσύ, σατανικό πλάσμα, όμως προφήτη!» είπα. «Για χάρη τʼ ουρανού που γέρνει στέγη επάνω μας, για χάρη του Θεού, που προσκυνάμε, μίλησε σε μια ψυχή θαμμένη από την θλίψη, πες μου, στην πόρτα της Παράδεισος με περιμένει η αγκαλιά της πάναγνης παρθένας; Θα μʼ αγκαλιάσει κάποτε η τέλεια, η φωτεινή παρθένα που οι άγγελοι φωνάζουν Ελεονόρα. Και το κοράκι: «Ποτέ πια!»


«Τότε, ας σημάνει η απάντηση αυτή, που λέει μόνο σιωπή, τον αποχωρισμό μας, πουλί ή στοιχειό· τελειώσαμε!» κραύγασα και σηκώθηκα. «Τράβα στην θύελλα που σε σάρωσε ως εδώ, γύρνα στην σκοτεινή μεθόριο του Άδη! Και μην αφήσεις πίσω σου ούτʼ ένα μαύρο πούπουλο το ψέμα της ψυχής σου να θυμίζει! Την μοναξιά μου ατάραχη, θέλω νʼ αφήσεις πια· χάσου από την προτομή! Τράβα το ράμφος που έχωσες βαθιά μες στην καρδιά μου, φύγε από την πόρτα μου!» Και το κοράκι: «Ποτέ πια!»


Δεν σάλεψε, έμεινε εκεί πάνω απʼ την πόρτα, στην ωχρή Παλλάδα, κι έτσι μένει ακόμη, με το βλέμμα του κάτι σατανικό να ονειρεύεται, το φως της λάμπας να ξεχύνει τον ίσκιο του στο πάτωμα: ποτάμι σκοτεινό, και η ψυχή μου έρμαιο να μην μπορεί να βγει απʼ το έρεβός του ποτέ πια.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Terpsi

Νεοφερμένος

Το avatar του χρήστη Terpsi
H Terpsi αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 38 ετών . Έχει γράψει 12 μηνύματα.

H Terpsi έγραψε στις 01:24, 05-11-07:

#122
Αρχική Δημοσίευση από shaman
Ε. Α. ΠΟΕ

ΤΟ ΚΟΡΑΚΙ

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Γιώργος : 02-05-08 στις 17:02. Αιτία: Διόρθωση quote tag.
0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

shaman

Δραστήριο Μέλος

Το avatar του χρήστη shaman
Ο shaman αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 27 ετών . Έχει γράψει 388 μηνύματα.

O shaman έγραψε στις 01:30, 05-11-07:

#123
ΕΝΤΓΚΑΡ ΑΛΛΑΝ ΠΟΕ

Η Πόλη Στη Θάλασσα

Συμφορά! Πήγε ο θάνατος κι έστησε θρόνο σε μια πόλη αλλόκοτη, πόλη χαμένη, κάτω εκεί στα σκοτάδια της Δύσης, που ο καλός κι ο κακός κι ο φρικτός κι ο αγνός έχουν βρει την αιώνια γαλήνη. Κι οι βωμοί, τα παλάτια, οι πύργοι, εκεί (φαγωμένοι απʼ τον χρόνο οι άπαρτοι πύργοι!) δεν θυμίζουν ανθρώπινο κάτι. Ένα γύρο, απʼ τον άνεμο πια ξεχασμένα, λιμνάζουν νερά. Βαλτωμένα νερά, με μια θλίψη βαθιά, τʼ ουρανού το φορτίο υποφέρουν.

Τα ουράνια δεν στέλνουν ευλογία φωτός στην ατέλειωτη νύχτα της πόλης. Του πελάγου η φρίκη γεννάει μια λάμψη νεκρή, ζοφερή, και τυλίγει βουβά πολεμίστρες και τρούλους και θρόνους κι αψίδες -σαν ράχες τεράστιων βουνών- και τυλίγει ναούς, βαβυλώνια τείχη και κιόσκια παλιά, σκοτεινά, ρημαγμένα, με κισσούς και λουλούδια στην πέτρα βαθιά λαξεμένα,


και βωμούς -Ω, μυριάδες βωμούς, θαυμαστούς!- με ζωοφόρους που πλέκουν τη βιολέτα, τη βιόλα, τη βάτο. Θλιμμένα νερά ξεψυχούν, κι οι σκιές αγκαλιάζουν σφιχτά τους παλιούς προμαχώνες, που λες πως το σύμπαν εκεί στέκει ανάερο πάντα, καθώς από πύργο περήφανο στέλνει το γιγάντιο βλέμμα του ο Θάνατος γύρω.

Γκρεμισμένοι οι ναοί κι ανοιγμένοι οι τάφοι εκεί: ένα βάραθρο ο τόπος που χαίνει και τρέμει μες στο μαύρο το φως. Μα τα πλούτη που αστράφτουν: διαμάντια στων ειδώλων τα μάτια, κι οι νεκροί στολισμένοι βαριά κι ακριβά, τα νερά δεν ταράζουν. Δεν σηκώνεται κύμα καν ένα μικρό, συμφορά! Στη γυάλινην έρημο εκείνη ένα κίνημα αχνό δεν ψελλίζει: «Υπάρχει σʼ άλλα πέλαγα πιο ζωντανά κάποιος άνεμος. Θα ʼρθει όπου να ʼναι!» Ταραχή δεν φωνάζει: «Υπάρχει ένας τόπος φρικτά ερημικός, κι όπου να ʼναι ο αγέρας θα πάει εκεί για να βρει τη γαλήνη!»

Μα, τι γίνεται; Ω, συμφορά! Σαν να σάλεψε κάτι στα σπλάχνα του αγέρα! Το κύμα... ένα κίνημα, να! Σαν να γέρνουν οι πύργοι: βυθίζονται αργά -ανεβαίνει βουβά το νερό- κι οι κορφές τους αφήνουν σημάδια αχνά στʼ ουρανού τη μεμβράνη. Μια κόκκινη λάμψη ποτίζει το κύμα, ανασαίνει το κύμα βαριά. Κατεβαίνει η πόλη βαθιά και βουβαίνοντʼ οι απόκοσμοι αχοί. Κατεβαίνει η πόλη κι η Κόλαση -να!- ανεβαίνει από θρόνους χιλιάδες και την πόλη ευλογεί.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Αρκτούρος

Πολύ δραστήριο μέλος

Το avatar του χρήστη Αρκτούρος
Ο Αρκτούρος αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 463 μηνύματα.

O Αρκτούρος έγραψε στις 21:10, 06-11-07:

#124
Κάποτε ο έρως...

Κάποτε ο Έρως ξαφνικά κρύφτηκε στην καρδιά μου
κʼ η ομορφιά του μυστικά τρέμισε στη ματιά μου.
Ανίδεη μιαν υψηλή φιλοξενία πως δίνω,
σʼ ό,τι μικρό, σʼ ό,τι γλυκό σʼ ό,τι άσκοπο θα μείνω,
να παίζω με τα πλούσια δώρα και τα στολίδια
που στη γιορτή του μούφερε, με τη γιορτή την ίδια.
Πόσους και πόσους μηνυτές γλυκούς δε μούχε στείλει!
Και γω η φτωχούλα αρκέστηκα μόνο στα ωραία τους χείλη
και πέρασε σα σε όνειρο το μήνυμα στʼ αυτιά μου.
(Όνειρο, ξένη υπόσχεση κιʼ η φλογερή ματιά μου!)
Τι μηνυτής το αστροφεγγο, η αγρυπνιά μου. Το δάκρι
διαμάντι στου χλωμόθωρου προσώπου μου την άκρη.
Ο στεναγμός ανάσα ανθών και τάνθη φιλημάτων
σχήματα. Η αύρα ψίθυρος ερωτικών στομάτων.
Και των κλαδιών η ανάταση, χέρια που θʼ αγκαλιάσουν.
Οι πόθοι, ανήσυχα πουλιά, δε θέλαν να φωλιάσουν.

Έπειτα στην απόχρωση της βραδινής γαλήνης,
εσύ σκιά που την ψυχή γλυκά θα μου απαλύνης
και θα μου πάρης τρυφερά να την αποκοιμίσης
την έγνια μου μεσʼ στους λωτούς και κει θα την αφήσης.
Το γέλιο που δε φαίνεται, ο πόθος που λικνίζει,
σα μια πνοή, φύλλα, νερά και γέννηση οιωνίζει.
Το άπλωμα του λαχταριστού χεριού πάντα να δώση,
να δώση. κʼ είνε ανύποπτο για μα δύναμη τόση.
Σπάταλο κίνημα παντού και σʼ ό,τι δεν αξίζει.
- Καθώς ο χρόνος κιʼ ο καιρός περνά και δε γυρίζει.
Κιʼ ο ύπνος που με τόνειρο μούκλεβε εμπιστοσύνη.
Ανάσταση το ξύπνημα και το πρωί αγιοσύνη.
Και λίγο λίγο τα μικρά και τα γλυκά που φτάναν,
μʼ έπαιρναν πάλι ξένιαστη και σκλάβα τους με κάναν.
Αχ, πως μπερδέφτηκα, κουτή, χωρίς φιλοδοξία,
μʼ αυτά τα λίγα μʼ έδεσε η χαρά τους προδοσία
και μοναχά κατάλαβα τι μούλειψε στʼ αλήθεια,
όταν τον είδα επίσημα να φεύγει με τα πλήθια
των δώρων του, πιστότατην ακολουθία. Χαθήκαν
περήφανα, ανεπίστροφα, σαν που να πλανηθήκαν.
Τώρα μʼ αυτό που μʼ άφησε μένω τʼ ομοίωμά του,
(αφήνει κάποτε ίχνη του σε κάποιο πέρασμά του)
κιʼ εμπρός σʼ αυτό το ομοίωμα - ω πλάνη αυτού του κόσμου!
Μαδώ πικρά κι αχρείαστα τα ρόδα του αίματος μου.


Μαρία Πολυδούρη, "Ηχώ στο Χάος"

ΥΓ: Να σημειωθεί ότι τα ορθογραφικά λάθη δεν διορθώθηκαν, για να παραμείνει, όπως λένε, πρωτότυπο στις γενιές το έργο της Πολυδούρη.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Niyia

Διάσημο Μέλος

Το avatar του χρήστη Niyia
H Niyia αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 41 ετών και επαγγέλεται Χορευτής . Έχει γράψει 679 μηνύματα.

H Niyia έγραψε στις 15:36, 10-11-07:

#125
Το ψέμα λατρεύεται με ευκολία απ' τις καρδιές.
Σου δίνει φτερά και το μόνο που ζητάει είναι να στα πάρει πίσω βίαια μια μέρα.
Δώσε μου λοιπόν και μένα κάτι από το ψέμα σου και μη σκεφτείς τίποτα.
Το πως θα πέσω είναι δική μου υπόθεση.

ΟΝΑΡ

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Isiliel (Φεγγάρω)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Isiliel
H Φεγγάρω αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 9,049 μηνύματα.

H Isiliel Salus populi suprema lex esto έγραψε στις 03:10, 22-12-07:

#126
non credevi che il paradiso fosse solo lì [al primo piano]


εντεκα χιλιαδες χρονια πριν
ενας ανθρωπος σκαλισε
για πρωτη φορα την αγκαλια
δυο ανθρωπων
εκεινη την αγκαλια
που δεν περισσευει τιποτα
εκεινη την αγκαλια που
αλλα τοσα χρονια κι αν περασουν
δεν την ξεχνας αμα τη ζησεις
και που αμα την ξεχασεις
δε ζεις


"lovers", british museum, london. ο τιτλος του ποστ στιχος απο το "via del campo" του fabrizio de andre που ακουγεται στο μπακραουντ (ακου το ολο προσεχτικα ή ακου τουλαχιστον το τελευταιο διστιχο που λεει οτι απ'τα διαμαντια δε γεννιεται τιποτα, απ' την κοπρια γεννιουνται τα λουλουδια).

Northaura

σημείωση: Πήρα ολόκληρη την δημοσίευση του northy ...μην περιμένετε να ακούσετε τίποτα στο backround...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Iduna

Εκκολαπτόμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη Iduna
H Iduna αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 114 μηνύματα.

H Iduna (Κάντε κλικ εδώ για να γράψετε ένα προσωπικό μήνυμα) έγραψε στις 01:51, 27-12-07:

#127
Αλλά σαν έφτασε στο ικρίωμα - Brecht

Αλλά σαν έφτασε στο ικρίωμα για να τον σκοτώσουν
έφτασε σ'ένα ικρίωμα, που το χαν όμοιοι του φτιάξει.
Ακόμα κι ο μπαλτάς που τον περίμενε
απ' όμοιους του ήτανε φτιαγμένος. Είχανε φύγει μοναχά
ή δεν τους είχαν διώξει, όμως εκεί
μέσα στο έργο τους βρίσκοταν τα χέρια τους. Ως και το φως
στους διαδρόμους που πέρασε για να πάει στο θάνατο
δε θα υπήρχε χωρίς αυτούς. Ακόμα και το σπίτι
απ' όπου τον αρπάξανε, ακόμα κι όποιο άλλο σπίτι.
Γιατί
λοιπόν να 'ναι ολομόναχος, αυτός που μιλούσε για χάρη τόσων άλλων;
Επειδή
οι καταπιεστές ενώνονται μα οι καταπιεσμένοι μένουν χωρισμένοι.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Iduna

Εκκολαπτόμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη Iduna
H Iduna αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 114 μηνύματα.

H Iduna (Κάντε κλικ εδώ για να γράψετε ένα προσωπικό μήνυμα) έγραψε στις 01:54, 27-12-07:

#128
Iσραφήλ - Ε.Α. Poe

Στον ουρανό ένα πνεύμα κατοικεί
"Πόχει χορδές λαγούτου για καρδιά του"
Κανείς φωνή τόσο μελωδική
Σαν του άγγελου Ίσραφηλ δεν έχει εκεί
Και τ' άστρα(λεν οι θρύλοι οι μθστικοί)
Σα μεθυσμένα,ακούν τη μαγική
Σωπαίνοντας λαλιά του.

Μεσουρανεί ψηλά
Κι ως αργοπάει με χάρη
Το πορφυρό φεγγάρι
Μ' αγάπη του γελά,
Και,ν' ακούει τ' αστοπελέκι
(Με την Πούλια που παρέκει
Εφτάδα πλέκει),
Στα ουράνια στέκει.

Κι όλα λεν (η αστοπλημμύρα
Κι ό,τι ακούει του την ωδή)
Πως του Ίσραφηλ η πύρα
Γεννιέται από τη λύρα
Πόχει και τραγουδάει -
Το ζωντανό κρουστήρα
Που κρούει κάθε χορδή.

Μα αυτός στα ουράνια περπατάει,
Που βασιλεύει η συλλογή η βαθιά -
Που Θεός η Αγάπη κυβερνάει -
Που φτερουγούν τα Ουρί μ' αιθέρια
Μάτια,γιομάτη απ' τη μορφιά
Που εμείς λατρεύμουμε στ΄αστέρια

Γι΄αυτό,δεν έχεις λάθος,
Άν,ω Ίσραφήλ,καταφρονείς
Ένα τραγούδι δίχως πάθος
Δικό σου είναι της δάφνης τ' άνθος
Γιατ' είσαι ο πιο καλός τραγουδιστής!
Εύθυμα ζήσε στων καιρών το βάθος!

Τα λόγια σου τα φλογερά
Σ' υπέργειες έκστασες αρμόζουν πλέρια -
Το μίσος σου,η αγάπη,κ΄η λύπη,κ' η χαρά,
Του ολόθερμου λαγούτου σου είναι ταίρια -
Καλά και δε μιλούν τ' αστέρια!

Τα ουράνια ναι,δικά σου όμως εμείς
Στον κόσμο μας δεν έχουμε αγγελούδια
Κ' ειν τα λουλούδια μας μονο - λουλούδια
Της ευτυχίας σου ο ίσκιος της τρανής
Για μας είναι ήλιος και τραγούδια

Εκεί να 'μουν εγώ
Ψηλά να κατοικώ
Και να 'ταν ο Ίσραφηλ κάπου εδώ περα,
Ίσως δε θα 'βανε σκοπό τόσο γλυκό
Από μια ανθρώπινη φλογέρα,
Ενώ θα ηχούσε εν' ασμα πιο μαγευτικό
Μεσ' απ' τη λύρα μου στα ουράνια περα.

Aν και οκ, ο Ποε (οπως και ο καθε ποιητης αλλα αναφερομαι στον Ποε γτ οι περισσοτεροι ξερουν αγγλικα) διαβαζεται μονο στην γλωσσα του.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Γίδι

Τιμώμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη Γίδι
H Γίδι αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 11,605 μηνύματα.

H Γίδι υπό τις διαταγές της Μπριάμ έγραψε στις 15:19, 08-01-08:

#129
...Μιλημένα τά σώματα καί οί βάρκες πού έκρουζαν γλυκά
Οί κιθάρες πού αναβόσβησαν κάτω από τα νερά
Τά "πίστεψέ με" και τα "μή"
Μιά στόν αέρα μιά στή μουσική...
Ελύτης, Μονόγραμμα...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Γίδι

Τιμώμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη Γίδι
H Γίδι αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 11,605 μηνύματα.

H Γίδι υπό τις διαταγές της Μπριάμ έγραψε στις 13:21, 10-01-08:

#130
Γιάννης Ρίτσος - Τὸ κυκλάμινο

Μικρὸ πουλὶ τριανταφυλλί, δεμένο μὲ κλωστίτσα,
μὲ τὰ σγουρὰ φτεράκια του στὸν ἥλιο πεταρίζει.
Κι ἂν τὸ τηράξεις μιὰ φορά, θὰ σοῦ χαμογελάσει
κι ἂν τὸ τηράξεις δυὸ καὶ τρεῖς, θ' ἀρχίσεις τὸ τραγούδι.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

allen

Νεοφερμένος

Το avatar του χρήστη allen
Ο allen αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει μόλις ένα μήνυμα.

O allen έγραψε στις 13:15, 12-01-08:

#131
Γράμμα σ' ενα Φίλο

Δρόμοι μεγάλοι,
οι φλέβες μιας μεγάλης πολιτείας
που μέσα της κυλούμε,
την θρέφουμε και την κάνουμε ακόμη μεγαλύτερη.
Δρόμοι πολύβουοι
κι όμως ούτε μια ανθρώπινη φωνή.
Παλιέ μου φίλε που να βρίσκεσαι τώρα;
Σε ποιο δρόμο να κυλάς και ποια πόλη να θρέφεις;
Σε θυμάμαι καθώς ήμασταν παιδιά
που κοιτούσαμε τα πεύκα
να χιμούν στις πλαγιές με το φύσημα του αγέρα.
Μελίσσι ο κόσμος βούιζε γύρω μας
μα εσύ στεκόσουν και κοίταζες μόνο τα πεύκα.
Κι ήταν προς το απόγευμα, όταν γύρισες και μου είπες
δείχνοντας τα: «Είναι σαν κι εμάς».
Μα τα πεύκα συνέχιζαν να χιμούν στις πλαγιές
καθώς εμείς μεγαλώναμε και τα σώματα μας
πήραν τη θέση άλλων στους μεγάλους δρόμους.
Και σε ξαναθυμήθηκα πολύ καιρό μετά
όταν ζήτησα να ξαποστάσω
κάτω από ένα μοναχικό πεύκο
που δρόσιζε το μέτωπο ενός βράχου δίπλα στη θάλασσα
τρίβοντας ολοένα και περισσότερο το δέρμα μου
για να διώξω τη σκόνη των μεγάλων δρόμων
αυτή που μας την είπαν μοναξιά.
Δρόμοι μεγάλοι,
ένα μεγάλο δίχτυ που απλώθηκε και μας παγίδεψε.
Και τρέχουμε ψάχνοντας τις στροφές
προσπαθώντας να κρυφτούμε
και να αποφύγουμε τους γυάλινους ανθρώπους,
τα μηνύματα και τα σήματα
που ολοένα και περισσότερο λογχίζουν τις ψυχές μας
και δεν φτουρούν πλέον κείνα τα ξύλινα σπαθιά
που είχαμε παιδιά
για να τους πολεμήσουμε.
Όμως τι να σ' έφερε στη μνήμη μου παλιέ μου φίλε
σήμερα που ξεκουράζομαι σαν ασθενής που ξυπνά από τη νάρκωση
σε τούτη την παραλία;
Μήπως τούτα τα πεύκα
που τα δέσαμε μεταξύ τους με σχοινιά σαν άλογα
να γυρνάνε με το φύσημα του αγέρα
στεγνώνοντας τα άπλυτα μας
κι αλέθοντας όλες μας τις παραξενιές,
ή μήπως εκείνο το «Είναι σαν κι εμάς»;

Χ. Μανωλάχης


Πρόσφατα ανακάλυψα ένα site (www.manolachis.gr) που είχε αυτό το ποίημα
πού το έκρινα ως πολύ ενδιαφέρον.
Εσεις τι λέτε;

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Αρκτούρος

Πολύ δραστήριο μέλος

Το avatar του χρήστη Αρκτούρος
Ο Αρκτούρος αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 463 μηνύματα.

O Αρκτούρος έγραψε στις 22:38, 12-01-08:

#132
Γλυκιά Ερανώ

- Γλυκιά Ερανώ, τα χάδια μου τ' αρνήθηκες

και τόσες άλλες μάταια σε ποθούνε.

Στ' αντρίκια τ' αγκαλιάσματα μη γύρισες;

Οι φιλενάδες σου έχουν να το πούνε.

Ποιός τάχα να σε χαίρετ' αγαπητικιά;

Πες μου, Ερανώ. Γιατί σε είδα ψες αργά

σ' απόκρυφο περβόλι, μοναχή

ν' αποτραβιέσαι;

- Μην πλανιέσαι,

κι έλα, ω Ξανθώ, σιμά μου, να σου πω

κάτι παράξενο• μα κράτα το για σένα.

Αγάπησα και χαίρουμαι την ίδια εμένα!

Σαν ξαφνιασμένο ελάφι με κοιτάς,

μα άκουσε, συ που ξέρεις ν' αγαπάς

μόνο τους άλλους, άκουσε να δεις.

Μέσα στην κάψα του μεσημεριού,

ξαπλώθηκα μια μέρα καταγής

γυμνή, στο βάθος του περιβολιού.

Ένα λεπτό κλωνάρι λουλουδιού

μου χάιδευε τα στήθια• χλιαρό

του ρυακιού το διάφανο νερό

μου ξέπλενε τα πόδια• απ' τα κλαριά

της φουντωτής μηλιάς τ' αηδόνι

με γλυκοτρέμουλη άρχισε φωνή

να τραγουδά τον Έρωτα και να με λιώνει...

Κι ως μού 'σφιγγε τα στήθια η Ηδονή,

ο νους μου γύρισε στα περασμένα

κι αναθυμόταν έναν ένα

τους νιούς, που χάρηκαν την αγκαλιά μου

τα φλογερά φιλιά και τη δροσιά μου,

κι αναθυμιόταν τις κόρες

που ερχόντανε σε με στεφανοφόρες

και βύζαιναν της ηδονής το γάλα.

Δυό γέρικα πλατάνια τρισμεγάλα

με δρόσιζαν με τα πλατιά τους φύλλα,

τριγύρω μου των λουλουδιών τα μύρα

σαν καταιγίδα επέφτανε. Διψούσα

για μια καινούριαν ηδονή. Βογγούσα

απ' την που μ' είχε ζώσει ανατριχίλα.



Τότε, Ξανθώ, χωρίς να καλονιώθω

τί κάνω, φρενιασμένη από τον πόθο.



Καθώς τυλίγει ο κύκνος το λαιμό

κάτω απ' το μαλακό φτερό

και σ' όνειρα βυθίζεται γλυκά,

έτσι διπλώθηκα κι εγώ

γύρω απ' τον ίδιο μου εαυτό,

κι απόλαψα - ώ, τρανή χαρά! -

την ίδια μου την ομορφιά.


Μυρτιώτισσα

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

nefnef (Νεφέλη)

Εκκολαπτόμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη nefnef
H Νεφέλη αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 29 ετών και επαγγέλεται Φοιτητής/τρια . Έχει γράψει 85 μηνύματα.

H nefnef έγραψε στις 23:26, 12-01-08:

#133
(Απόσπασμα από το Μαρία-Νεφέλη του Ο.Ελύτη)

Κοιμήθηκα όπως μόνον μπορεί να κοιμηθεί κανείς πάνω σε ένα κρεββάτι που το ζέσταιναν οι ράχες άλλων.
Βάδιζα λέει σε παραλία ερημική όπου η σελήνη αιμορραγούσε και δεν άκουγες παρά του ανέμου τα πατήματα πάνω στα σάπια ξύλα. Ως το γόνατο μες στα νερά πήρα να φέγγω... από μέσα μου μεράκι αλλόκοτο, άνοιξα τα πόδια.
τα σπλάχνα μου άρχισαν μωβ πορτοκαλιά κυανά να πέφτουν. Με στοργή σκύβοντας τα 'πλενα ένα ένα.
προσεχτικά προπάντων στα σημεία που έβλεπα να έχουν αφήσει ουλές οι δαγκωματιές του αοράτου.
ώσπου τα μάζεψα όλα στην ποδιά μου, δίχως να βηματίσω προχωρούσα... φυσούσε η μουσική και με έσπρωχνε....
κομμάτια θάλασσες εδώ, κομμάτια θάλλασες πιο πέρα...
Θεέ μου, που πάει κανείς όταν δεν έχει μοίρα; που πάει κανείς όταν δεν έχει αστέρι;
άδειο το μυαλό, άδειο το σώμα και μόνο η πίκρα στρογγυλή γεμάτη, μες στη σελήνη τη μισή σαλεύοντας τα αγκάθια της... ένας ακόμα που δε γίνεται ποτέ να πιάσεις θηλυκός αχινός!!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

nefnef (Νεφέλη)

Εκκολαπτόμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη nefnef
H Νεφέλη αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 29 ετών και επαγγέλεται Φοιτητής/τρια . Έχει γράψει 85 μηνύματα.

H nefnef έγραψε στις 23:43, 12-01-08:

#134
Μισό μήλο εμείς, άλλο μισό ο απέραντος κόσμος
Μισό μήλο εμείς, άλλο μισό οι άνθρωποι
Μισό μήλο εσύ, άλλο μισό εγώ...
Εμείς



Η πιο όμορφη θάλασσα είναι αυτή που δεν έχουμε ακόμη ταξιδέψει
Το πιο όμορφο παιδί δεν έχει ακόμη μεγαλώσει
Τις πιο όμορφες μέρες μας κανείς δεν τις έζησεν ακόμη
Και όσα είχα να σου πω, τα πιο όμορφα, δε σου τα 'χω πει ακόμη


(Ν.Χικμέτ)

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

5 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

nefnef (Νεφέλη)

Εκκολαπτόμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη nefnef
H Νεφέλη αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 29 ετών και επαγγέλεται Φοιτητής/τρια . Έχει γράψει 85 μηνύματα.

H nefnef έγραψε στις 23:50, 12-01-08:

#135
Δυο Σταγόνες -Χέρμπερτ

Τα δάση καίγονταν-
εκείνοι πάντως
με τα χέρια τους σαν
μπουκέτα τριαντάφυλλα στεφάνωναν
ο ένας το λαιμό του άλλου

Οι άλλοι τρέχαν στα καταφύγια-
εκείνος είπε
θα μπορούσε να κρυφτεί κανείς στα
βάθη της κόμης της γυναίκας

Σκεπασμένοι με μια κουβερτα
ψιθύριζαν αδιάντροπα λόγια
-η λιτανεία των εραστών

κι όταν έγινε ανυπόφορο
πήδηξαν ο ένας μέσα στα μάτια του άλλου
κι έκλεισαν ερμητικά

Τόσο ερμητικά ώστε δεν ένιωσαν τις
φλόγες που έφτασαν ως τις βλεφαρίδες

Μέχρι το τέλος έμειναν γενναίοι
Μέχρι το τέλος έμειναν πιστοί
Μέχρι το τέλος έμειναν ίδιοι
Σα δυο σταγόνες κολλημένες
στο χείλος του προσώπου

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Isiliel (Φεγγάρω)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Isiliel
H Φεγγάρω αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 9,049 μηνύματα.

H Isiliel Salus populi suprema lex esto έγραψε στις 16:53, 15-01-08:

#136
Η Μπαλάντα του κυρ-Mέντιου

Δε λυγάνε τα ξεράδια
και πονάνε τα ρημάδια!
Kούτσα μια και κούτσα δυο,
της ζωής το ρημαδιό.

Mεροδούλι, ξενοδούλι!
Δέρναν ούλοι: αφέντες, δούλοι·
ούλοι: δούλοι, αφεντικό
και μ' αφήναν νηστικό.

Tα παιδιά, τα καλοπαίδια,
παραβγαίνανε στην παίδεια,
με κοτρώνια στα ψαχνά,
φούχτες μύγα στ' αχαμνά!

Aνωχώρι, Kατωχώρι,
ανηφόρι, κατηφόρι
και με κάμα και βροχή,
ώσπου μού βγαινε η ψυχή.

Eίκοσι χρονώ γομάρι
σήκωσα όλο το νταμάρι
κ' έχτισα, στην εμπασιά
του χωριού, την εκκλησιά.

Kαι ζεβγάρι με το βόδι
(άλλο μπόι κι άλλο πόδι)
όργωνα στα ρέματα
τ' αφεντός τα στρέμματα.

Kαι στον πόλεμ' "όλα για όλα"
κουβαλούσα πολυβόλα
να σκοτώνονται οι λαοί
για τ' αφέντη το φαΐ.

Kαι γι' αφτόνε τον ερίφη
εκουβάλησα τη νύφη
και την προίκα της βουνό,
την τιμή της ουρανό!

Aλλ' εμένα σε μια σφήνα
μ' έδεναν το Mάη το μήνα
στο χωράφι το γυμνό
να γκαρίζω, να θρηνώ.

Kι ο παπάς με την κοιλιά του
μ' έπαιρνε για τη δουλειά του
και μου μίλαε κουνιστός:
― Σε καβάλησε ο Xριστός!

Δούλεβε για να στουμπώσει
όλ' η Xώρα κ' οι Kαμπόσοι.
Mη ρωτάς το πώς και τί,
να ζητάς την αρετή!

― Δε βαστάω! Θα πέσω κάπου!
― Nτράπου! Tις προγόνοι ντράπου!
― Aντραλίζομαι!... Πεινώ!...
― Σουτ! Θα φας στον ουρανό!

K' έλεα: όταν μιαν ημέρα
παρασφίξουνε τα γέρα,
θα ξεκουραστώ κ' εγώ,
του θεού τ' αβασταγό!

Όχι ξύλο! Φόρτωμα όχι!
Θα μου δώσουνε μια κόχη,
λίγο πιόμα και σανό,
σύνταξη τόσω χρονώ!

Kι όταν ένα καλό βράδι
θα τελειώσει μου το λάδι
κι αμολήσω την πνοή
(ένα πουφ! είν' η ζωή),

η ψυχή μου θενά δράμει
στη ζεστή αγκαλιά τ' Aβράμη,
τ' άσπρα, τ' αχερένια του
να φιλάει τα γένια του!...

Γέρασα κι ως δε φελούσα
κι αχαΐρευτος κυλούσα,
με πετάξανε μακριά
να με φάνε τα θεριά.

Kωλοσούρθηκα και βρίσκω
στη σπηλιά τον Άη Φραγκίσκο:
-"Xαίρε φως αληθινόν
και προστάτη των κτηνών!

Σώσε το γέρο κυρ Mέντη
απ' την αδικιά τ' αφέντη
συ που δίδαξες αρνί
τον κυρ λύκο να γενεί!

Tο σκληρόν αφέντη κάνε
από λύκο άνθρωπο κάνε!..."
Mα με την κουβέντ' αφτή
πόρτα μού κλεισε κι αφτί.

Tότενες το μάβρο φίδι
το διπλό του το γλωσσίδι
πίσου από την αστοιβιά
βγάζει και κουνάει με βια:

― "Φως ζητάνε τα χαϊβάνια
κ' οι ραγιάδες απ' τα ουράνια,
μα θεοί κι οξαποδώ
κει δεν είναι παρά δω.

Aν το δίκιο θες, καλέ μου,
με το δίκιο του πολέμου
θα το βρείς. Oπού ποθεί
λεφτεριά, παίρνει σπαθί.

Mη χτυπάς τον αδερφό σου -
τον αφέντη τον κουφό σου!
Kαι στον ίδρο το δικό
γίνε συ τ' αφεντικό.

Xάιντε θύμα, χάιντε ψώνιο,
χάιντε Σύμβολον αιώνιο!
Aν ξυπνήσεις, μονομιάς
θά ρτει ανάποδα ο ντουνιάς.

Kοίτα! Oι άλλοι έχουν κινήσει
κ' έχ' η πλάση κοκκινήσει
κι άλλος ήλιος έχει βγει
σ' άλλη θάλασσ', άλλη γη".



(από τα Ποιητικά, O Kέδρος 1956)

Διαβάζει ο Κώστας Βάρναλης

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Νωεύς (Ιάσων)

Τιμώμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη Νωεύς
Ο Ιάσων αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Μαθητής/τρια . Έχει γράψει 4,820 μηνύματα.

O Νωεύς επιπεδο : Μηδεν έγραψε στις 19:44, 17-01-08:

#137
Η σχέση μου

Τι σχέση έχω εγώ,
Με τον Θεό που ενώνει τους ανθρώπους;
Ποιος μου ʽπε πως Αυτός με τιμωρεί;
Των μάγων που μαγεύουνε παιδιά με δώρα
Είμαι παιδί εγώ στην αλική
Είμαι το άλας ενός κόσμου
Που τον ενώνει μόνον μία φυλακή

Τι σχέση έχω εγώ,
Με τον Θεό των ζωντανών ανθρώπων;
Ποιος μου ʽπε πως Αυτός μʼ επιτηρεί;
Των φαύλων που υμνολογούν νεκρούς σε φόρα
Είμαι νεκρός εγώ σε μιάν αυλή
Είμαι με σάρκα και οστά ανθρώπου
Που με εμπνέει μόνον λίγη ηδονή.
Νωεύς

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

stella1 (στελλα.)

Νεοφερμένος

Το avatar του χρήστη stella1
H στελλα. αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Ζωγράφος . Έχει γράψει 42 μηνύματα.

H stella1 ξαναγύρισααααα έγραψε στις 13:09, 23-01-08:

#138
δικα μας ποιηματα γραφουμε εδω?

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Palladin

Περιβόητο Μέλος

Το avatar του χρήστη Palladin
H Palladin αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 1,368 μηνύματα.

H Palladin έχω ένα μυστικό που όλα τα ομορφαίνει, έγραψε στις 13:13, 23-01-08:

#139
Αρχική Δημοσίευση από stella1
δικα μας ποιηματα γραφουμε εδω?
όχι απαραίτητα

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

stella1 (στελλα.)

Νεοφερμένος

Το avatar του χρήστη stella1
H στελλα. αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Ζωγράφος . Έχει γράψει 42 μηνύματα.

H stella1 ξαναγύρισααααα έγραψε στις 00:38, 24-01-08:

#140
ΝΙΚΗΣΑΜΕ!!!!!!
ενα βουνο απ οραμα σε οραμα ταιριαζω
δροσοσταλιδα πρωινη θα σταξει προσμονη
και περισκεψη απ το φως στο φως
το φως που μας ταιριαζει
το φως που μας ενωνει
το φως που ανασαινει
Ανοιγει η πρωινη δροσια του δρομου την αρμαδα
να ταξιδεψουμε απλετα σε δρομους απο κυμα
βουνισιο και θαλασσινο και ονειρα γεματο
το κυμα που μας εφερε
το κυμα που μας γεννησε
το κυμα που μας παιρνει
Κατασαρκα φορω, φορας ,φοραμε ελπιδα
και ολου του κοσμου η πειθω αγουροξυπνημενη
μολις ανασηκωθηκε απ τον βαθυ τον υπνο
η μαχη που δεν δωσαμε
η μαχη που κουραστηκε
η μαχη που κερδηθηκε.
Κοιτα
φως ,κυμα και μαχη
ενα τριπτυχο στο δρομο της ζωης μας
ελπιδα το μοναχικο, απατητο λημερι
και εμεις τα αφησαμε γιατι θελαμε να ανεβουμε
εκει που η αετου φωλια
εκει που μας αξιζει
νικησαμε.
στελλα

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

roumana (Εμμα)

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη roumana
H Εμμα αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 45 ετών , επαγγέλεται Γονιός/Οικοκυρικά και μας γράφει απο Ρόδος (Δωδεκάνησα). Έχει γράψει 1,878 μηνύματα.

H roumana (Hipmama) έγραψε στις 09:50, 01-02-08:

#141
Λουλούδι στην πέτρα.
Δημητρης Καραγιαννης


Στην πέτρα φύτεψες λουλούδι για να ανθίσει
Πήρες τους δρόμους της σιωπής
Δάκρυ να βρεις να το ποτίσεις, αφού δάκρυ δεν είχες πια δικό σου
Στην πέτρα λάξευσες το Όνειρο που γέννησε εφιάλτες.
Τώρα στην άκρη των καιρών γυρεύεις κρίνο του Μάιου
Δύναμη να σου δώσει και ψυχή...
Μα η πέτρα σε παρηγορει
Καθώς το δάκρυ το στερνό σου την ξεπλένει
Και αφήνει να φανερωθούν γράμματα που δεν έγραψες.
Τράνεψε το λουλούδι τώρα πια
Το άρωμα σκορπά από την ανατολή της νιότης ως την δύση
Για να σου δώσει απλόχερα τα όσα σου έχουνε στερήσει..

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη roumana : 01-02-08 στις 18:00.
1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Nininaou (Ρηνούλα)

Διάσημο Μέλος

Το avatar του χρήστη Nininaou
H Ρηνούλα αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 635 μηνύματα.

H Nininaou μουντζούρωσε και έγραψε στις 20:23, 03-02-08:

#142
Αξίζει να προσέξουμε και τα ερωτικά ποιήματα του Καβάφη, <Για να έχουμε μια συνολική εποπτεία του έργου του>...

Ο ΗΛΙΟΣ ΤΟΥ ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΟΣ
Την κάμαρην αυτή, πόσο καλά την ξέρω.
Τώρα νοικιάζονται κι αυτή κ' η πλαγινή
για εμπορικά γραφεία. Όλο το σπίτι έγινε
γραφεία μεσιτών, κ' εμπόρων, κ' Εταιρείες.


Ά η κάμαρη αυτή, τι γνώριμη που είναι.

Κοντά στην πόρτα εδώ ήταν ο καναπές,
κ' εμπρός του ένα τούρκικο χαλί·
σιμά το ράφι με δυο βάζα κίτρινα.
Δεξιά· όχι, αντικρύ, ένα ντολάπι με καθρέφτη.
Στη μέση το τραπέζι όπου έγραφε·
κ' οι τρεις μεγάλες ψάθινες καρέγλες.
Πλάϊ στο παράθυρο ήταν το κρεββάτι
που αγαπηθήκαμε τόσες φορές.

Θα βρίσκονται ακόμη τα καϋμένα πουθενά.

Πλάϊ στο παράθυρο ήταν το κρεββάτι·
ο ήλιος του απογεύματος τώφθανε ως τα μισά.
... Απόγευμα η ώρα τέσσερες, είχαμε χωρισθεί
για μια εβδομάδα μόνο... Αλλοίμονον,
η εβδομάς εκείνη έγινε παντοτινή.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

roumana (Εμμα)

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη roumana
H Εμμα αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 45 ετών , επαγγέλεται Γονιός/Οικοκυρικά και μας γράφει απο Ρόδος (Δωδεκάνησα). Έχει γράψει 1,878 μηνύματα.

H roumana (Hipmama) έγραψε στις 16:51, 24-02-08:

#143
Θλιμμένη βροχή


Είναι χάραμα και όμως
Νύχτα ατέρμονη τα γύρο σου δέρνει
Το Όνειρο κουρασμένο
Στο πλάι σου γέρνει για ύπνο βαθύ
Μιας και δρόμο δεν βρίσκει στο φως να περάσει
Για να δώσει μια ευχή
Υποσχέσεις πολλές... και ταξημια που πρόωρα σε έχουν γεράσει
Ήταν απλά αυταπάτες
Οι αγάπες... τραγούδια που ο αγέρας τα παίρνει
Όλα τούτα μια ανθοδέσμη από τριαντάφυλλα
Που τα χέρια, την ψυχή, την καρδιά σου γεμίζουν αγκάθια…
Κατακάθια που φέρνουν στα μελιά, στα μαύρα, στα γαλάζια σου μάτια
Μια Θλιμμένη βροχή.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη roumana : 24-02-08 στις 16:56.
0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Circadian (Ηλίας)

Δραστήριο Μέλος

Το avatar του χρήστη Circadian
Ο Ηλίας αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 39 ετών και μας γράφει απο Ιωάννινα (Ιωάννινα). Έχει γράψει 243 μηνύματα.

O Circadian έγραψε στις 15:02, 05-03-08:

#144
" It's a small world and it smells bad
I'd buy another if I had
Back
What I paid
For another motherfucker in a motorcade "

Sisters of Mercy - Vision Thing

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

T_Chameleon

Δραστήριο Μέλος

Το avatar του χρήστη T_Chameleon
Ο T_Chameleon αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 224 μηνύματα.

O T_Chameleon έγραψε στις 15:58, 05-03-08:

#145
Αρχική Δημοσίευση από fantasmenos
Ζώα σε μια ζούγκλα με νόμους...
Κι εμείς, όπως κι οι αετοί γεννηθήκαμε για να είμαστε ελεύθεροι. Και όμως, είμαστε υποχρεωμένοι, για να μπορέσουμε να ζήσουμε, να φτιάχνουμε κλουβιά από νόμους και να κλεινόμαστε μέσα.
Γ. Μπόλιθο

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

borat (Γιάννης.-)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη borat
Ο Γιάννης.- αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 33 ετών , επαγγέλεται Μαέστρος και μας γράφει απο Ερμιόνη (Αργολίδα). Έχει γράψει 4,524 μηνύματα.

O borat ΖΟΡΤ έγραψε στις 13:41, 20-03-08:

#146
Δεν τα ηύρα πια ξανά — τα τόσο γρήγορα χαμένα ....
τα ποιητικά τα μάτια, το χλωμό
το πρόσωπο .... στο νύχτωμα του δρόμου ....

Δεν τα ηύρα πια — τʼ αποκτηθέντα κατά τύχην όλως,
που έτσι εύκολα παραίτησα·
και που κατόπι με αγωνίαν ήθελα.
Τα ποιητικά τα μάτια, το χλωμό το πρόσωπο,
τα χείλη εκείνα δεν τα ηύρα πια.


Κ.Π. Καβάφης
Μέρες του 1903

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Isiliel (Φεγγάρω)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Isiliel
H Φεγγάρω αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 9,049 μηνύματα.

H Isiliel Salus populi suprema lex esto έγραψε στις 01:41, 26-03-08:

#147
Από τις αφίσες που κοσμούν ακόμα την Αθήνα για την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης:

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Isiliel (Φεγγάρω)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Isiliel
H Φεγγάρω αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 9,049 μηνύματα.

H Isiliel Salus populi suprema lex esto έγραψε στις 01:42, 26-03-08:

#148
Ας φρόντιζαν
Κατήντησα σχεδόν ανέστιος και πένης.
Αυτή η μοιραία πόλις, η Αντιόχεια,
όλα τα χρήματά μου τάφαγε·
αυτή η μοιραία με τον δαπανηρό της βίο.

Αλλά είμαι νεός και με υγείαν αρίστην.
Κάτοχος της ελληνικής θαυμάσιος
(ξέρω και παραξέρω Αριστοτέλη, Πλάτωνα·
τι ρήτορας, τι ποιητάς, τι ό,τι κι αν πεις.)
Από στρατιωτικά έχω μιαν ιδέα,
κ' έχω φιλίες με αρχηγούς των μισθοφόρων.
Είμαι μπασμένος κάμποσο και στα διοικητικά.
Στην Αλεξάνδρεια έμεινα έξι μήνες, πέρσι·
κάπως γνωρίζω (κ' είναι τούτο χρήσιμον) τα εκεί:
του Κακεργέτη βλέψεις, και παληανθρωπιές, και τα λοιπά.

Οθεν φρονώ πως είμαι στα γεμάτα
ενδεδειγμένος για να υπηρετήσω αυτήν την χώρα,
την προσφιλή πατρίδα μου Συρία.

Σ' ό,τι δουλειά με βάλλουν θα πασχίσω
να είμαι στην χώρα οφέλιμος. Αυτή είν' η πρόθεσίς μου.
Αν πάλι μ' εμποδίσουνε με τα συστήματά τους --
τους ξέρουμε τους προκομένους: να τα λέμε τώρα;
αν μ' εμποδίσουνε, τι φταίω εγώ.

Θ' απευθυνθώ προς τον Ζαβίνα πρώτα,
κι αν ο μωρός αυτός δεν μ' εκιμήσει,
θα πάγω στον αντίπαλό του, τον Γρυπό.
Κι αν ο ηλίθιος κι αυτός δεν με προσλάβει,
πηγαίνω παρευθύς στον Υρκανό.

Θα με θελήσει πάντως ένας απ' τους τρεις.

Κ' είν' η συνείδησίς μου ήσυχη
για το αψήφιστο της εκλογής.
Βλάπτουν κ' οι τρεις την Συρία το ίδιο.

Αλλά, κατεστραμένος άνθρωπος, τι φταίω εγώ.
Ζητώ ο ταλαίπωρος να μπαλοθώ.
Ας φρόντιζαν οι κραταιοί θεοί
να δημιουργήσουν έναν τέταρτο καλό.
Μετά χαράς θα πήγαινα μ' αυτόν.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1930)

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Rempeskes

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη Rempeskes
Ο Rempeskes αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Hair stylist . Έχει γράψει 5,593 μηνύματα.

O Rempeskes έγραψε στις 15:44, 28-03-08:

#149
Bάζετε ωραία ποιήματα και νοιώθω άσχημα...


Γιατί η μόνη έμπνευση που έχω τελευταία είναι ο ΝΔικός ύμνος, ο πασίγνωστος

"Σε περιμένω να ρθεις και πάλι,
μαζί να κάνουμε την ελλάδα μεγάλη -
Μαζί να γράψουμε νέα Ιστορία
Ζήτω η ελλάδα,
ζήτω η θρησκεία,
ζήτω η Νέα Δημ/τία"

Επειδής τελευταίως αυτοί οι κάφροι πάνε να κατασπαράξουν ότι έχει απομείνει από το κοινωνικό κράτος, λέω να κοσμήσω τον Ύμνο λιγουλάκ, ίσα ίσα να γυαλίσει λίγο.


Απόπειρα 1:


Σε περιμένω να ρθείς και πάλι
Με κρασί, κοψίδια για το μαγκάλι
Σου 'χω γκομενάκι που θα γράψει Ιστορία
Ζήτω η Ελλάδα
Ζήτω η Κρεατοφαγία
Ζήτω το Δημόσιο και η Αργία

...Φρικτόν!!! Απόπειρα 2, από αντιδιαμετρικό σημείο:


Σε περιμένω να 'ρθείς και πάλι
Έχω κρεμμύδια για το τσουκάλι
Και μια φέτα ψωμί έκλεψα από την Εκκλησία
...Ζήτω η Ελλάδα
Ζήτω η Εκκλησία
Ζήτω η Νέα Φτωχοκρατία



Οικτρό!!! Απόπειρα 3, από άλλη οπτική γωνία:

Σε περιμένω να ρθείς και πάλι
Να πιούμε 'πο μια φραπεδιά μεγάλη
Να κάνουμε καμάκι και φασαρία
Ζήτω η Τρελλάδα
Ζήτω η Αφασία
Ζήτω η Νεοελληνική Νοοτροπία

Σταματώ εδώ τον ποιητικό μου οίστρο, πάνω στο ...απόγειο της δημιουργικότητας.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

7 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

dalcfu

Νεοφερμένος

Το avatar του χρήστη dalcfu
H dalcfu αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 38 ετών . Έχει γράψει 50 μηνύματα.

H dalcfu έγραψε στις 15:54, 08-04-08:

#150
Ένα ποίημα που με συγκινεί ιδιαίτερα όποτε το διαβάζω έιναι:

Η μάνα του Χριστού

Πώς οι δρόμοι ευωδάνε με βάγια στρωμένοι
ηλιοπάτητοι δρόμοι και γύρω μπαξέδες!
Η χαρά της γιορτής όλο πιότερο αξαίνει
και μακριάθε βογγάει και μακριάθε ανεβαίνει.

Τη χαρά σου, Λαοθάλασσα, κύμα το κύμα,
των αλλώνε τα μίση καιρό τήνε θρέφαν
κι αν η μαύρη σου κάκητα δίψαε το κρίμα,
να που βρήκε το θύμα της, άκακο θύμα!

Α! πώς είχα σα μάνα κι εγώ λαχταρήσει
(ήταν όνειρο κι έμεινεν, άχνα και πάει)
σαν και τ' άλλα σου αδέρφια να σ' είχα γεννήσει
κι από δόξες αλάργα κι αλάργα από μίση!

Ένα κόκκινο σπίτι σ' αυλή με πηγάδι
και μια δράνα γιομάτη τσαμπιά κεχριμπάρι...
νοικοκύρης καλός να γυρνάς κάθε βράδυ,
το χρυσό, σιγαλό και γλυκό σαν το λάδι.

Κι άμ' ανοίγεις την πόρτα με πριόνια στο χέρι,
με τα ρούχα γεμάτα ψιλό ροκανίδι,
(άσπρα γένια, άσπρα χέρια) η συμβία περιστέρι
ν' ανασαίνει βαθιά τ' όλο κέδρον αγέρι.

Κι αφού λίγο σταθείς και το σπίτι γεμίσει
τον καλό σου τον ίσκιο Πατέρα κι Αφέντη,
η ακριβή σου να βγάνει νερό να σου χύσει
ο ανυπόμονος δείπνος με γέλια ν' αρχίσει.

Κι ο κατόχρονος θάνατος θα' φτανε μέλι
και πολλή φύτρα θ' άφηνες τέκνα κι αγγόνια
καθενού και κοπάδι, χωράφια κι αμπέλι,
τ' αργαστήρι εκεινού, που την τέχνη σου θέλει.

Κατεβάζω στα μάτια τη μαύρην ομπόλια,
για να πάψει κι ο νους με τα μάτια να βλέπει...
Ξεφαντώνουν τ' αηδόνια στα γύρω περβόλια,
λεϊμονιάς σε κυκλώνει λεφτή μοσκοβόλια.

Φεύγεις πάνου στην άνοιξη, γιε μου, καλέ μου,
άνοιξή μου γλυκιά, γυρισμό που δεν έχεις.
Η ομορφιά σου βασίλεψε κίτρινη, γιε μου,
δε μιλάς, δεν κοιτάς, πώς μαδιέμαι, γλυκέ μου!

Καθώς κλαίει, σαν της παίρνουν το τέκνο, η δαμάλα,
ξεφωνίζω και νόημα δεν έχουν τα λόγια.
Στύλωσέ μου τα δυο σου τα μάτια μεγάλα.
Τρέχουν αίμα τ' αστήθια, που βύζαξες γάλα.

Πώς αδύναμη στάθηκε, τόσο η καρδιά σου
στα λαμπρά Γεροσόλυμα Καίσαρας νά μπεις!
Αν τα πλήθη αλαλάζανε ξώφρενα (αλιά σου!)
δεν ήξεραν ακόμα ούτε ποιο τ' όνομά σου!

Κει στο πλάγι δαγκάναν οι οχτροί σου τα χείλη...
Δολερά ξεσηκώσανε τ' άγνωμα πλήθη
κι όσο ο γήλιος να πέσει και να' ρθει το δείλι,
το σταυρό σου καρφώσαν οι οχτροί σοι κι οι φίλοι.

Μα γιατί να σταθείς να σε πιάσουν! Κι ακόμα
σα ρωτήσανε: "Ποιος ο Χριστός;" τι' πες "Να με!".
Αχ! δεν ξέρει τι λέει το πικρό μου το στόμα!
Τριάντα χρόνια, παιδί μου, δε σ' έμαθ' ακόμα!

Κώστας Βάρναλης

Μπορεί να μη χρήζει ιδιαίτερης ανάλυσης, είναι όμως πολύ όμορφο...


Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση
Απάντηση στο θέμα

Χρήστες

  • Τα παρακάτω 0 μέλη και 1 επισκέπτες διαβάζουν μαζί με εσάς αυτό το θέμα.
     
  • (View-All Tα παρακάτω 3 μέλη διάβασαν αυτό το θέμα τις τελευταίες 30 μέρες:
    Ελισσάβετ21

Μοιραστείτε το

...με ένα φίλο

...με πολλούς φίλους