Το e-steki είναι μια από τις μεγαλύτερες ελληνικές διαδικτυακές κοινότητες με 66,080 εγγεγραμμένα μέλη και 2,387,728 μηνύματα σε 74,628 θέματα. Αυτή τη στιγμή μαζί με εσάς απολαμβάνουν το e-steki άλλα

Καλώς ήρθατε στο e-steki!

Εγγραφή Βοήθεια

Μοιραζόμαστε ποιήματα

Δεσμώτης

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 39 ετών . Έχει γράψει 3,564 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 22:53, 24-12-08:

#301
ΑΝΔΡΕΑΣ ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΣ


ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑ ΣΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ


Σκοπός της ζωής μας δεν είναι η χαμέρπεια. Yπάρχουν απειράκις ωραιότερα πράγματα και απ' αυτήν την αγαλματώδη παρουσία του περασμένου έπους. Σκοπός της ζωής μας είναι η αγάπη. Σκοπός της ζωής μας είναι η ατελεύτητη μάζα μας. Σκοπός της ζωής μας είναι η λυσιτελής παραδοχή της ζωής μας και της κάθε μας ευχής εν παντί τόπω εις πάσαν στιγμήν εις κάθε ένθερμον αναμόχλευσιν των υπαρχόντων. Σκοπός της ζωής μας είναι το σεσημασμένον δέρας της υπάρξεώς μας.


Από το βιβλίο: Ανδρέας Εμπειρίκος, « Yψικάμινος», Άγρα, Αθήνα 1980, σελ. 50.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Neraida (Bitch...)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Neraida
H Bitch... αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 5,916 μηνύματα.

H Neraida Twisted Mind... έγραψε στις 04:34, 25-12-08:

#302
Η μπαλλάντα του Ναυτικού

Γεωργόπουλος Νίκος


Στα όνειρα που σκάλωσαν στ' αστέρια
χαρίζω ένα ρυθμό αλγερινό.
Μια αναπνοή, στην πρώτη της πρεμιέρα,
ένα ταξίδι που δεν έχει τελειωμό.

Έτη φωτός και τόσα πανηγύρια,
έχω απόσταση και χάνω το ρυθμό.
Μια θηλυκιά πανέμορφη ελπίδα,
σημάδια έρωτα μ' αφήνει στο λαιμό.

Σ' αβέβαια της ηδονής κόκκινα φώτα,
σέρνω τη νύχτα μου κι αυτή με ξεγελά.
Μια ηλιακτίδα εισχωρεί κρυφά απ' την πόρτα
κι από τις γρίλιες ξαναφεύγει στα κλεφτά.

Μούσα της μοναξιάς, έλα κοντά μου,
ταξίδεψε στα μάτια μου, και φέρε φως.
Σβήσε μου την σκιά απ' τα βλέφαρα μου
να γίνω μονομιάς, νεράιδας γιος.

Μούσα που ενέπνευσες, τα πρώτα μου τα πάθη
τράβα μπροστά και σύρε το χορό.
Κάλεσε τα στοιχειά του Ωκεανού, απ' τα βάθη,
άνοιξε το κρασί του Πειρατή, να το γευτώ.

Μια ανάμνηση παλιά σαν οπτασία
σκάει στο κύμα, και επιπλέει στον αφρό,
μοιάζει της λησμονιάς νά 'ναι σειρήνα
και με ρωτά... αν θα γυρίσω να την βρω.

Που 'στε Θεοί και Δαίμονες συνάμα,
που κρύβεστε σαν ποντικοί να μη σας δω,
λύστε τα μάγια που μου 'κανε η Χάνα,
η μάγισσα η μικρή από τη Βηρυτό.

Έξω καιρός - κόντρα στην κόντρα -
να λέω στο ναύτη "κράτα γερά".
Αυτά είναι της θάλασσας ακόρντα
κι εμείς του Ποσειδώνα η σπορά
.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Neraida (Bitch...)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Neraida
H Bitch... αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 5,916 μηνύματα.

H Neraida Twisted Mind... έγραψε στις 12:58, 29-12-08:

#303
Πιστεύω
Νάνος Βαλαωρίτης

Πιστεύω σε μια χημική ένωση Πατέρα Παντοκράτορα
Πιστεύω σε μια ηλεκτρική εκκένωση Άγιο Πνεύμα
Πιστεύω σ' έναν Γιο Μονογενή που βγήκε από το σπέρμα
Πιστεύω σε μια φυσική εξέλιξη Μητέρα Αειπαρθένα
Πιστεύω σε μιαν Εκκλησία διακόπτρια του φωτός
Και σε δώδεκα Απόστολους του Έρωτα
Πιστεύω σ' ένα Εσταυρωμένο Δέντρο
και σε μιαν αρχική ουσία Π
Πιστεύω σ' έναν άγνωστο παράγοντα
Που γεννάει την περιέργεια
πιστεύω σ' ένα πονηρό και σ' ένα αθώο πνεύμα
Πιστεύω σε μιαν ωραία γυναίκα
Που θα με κάνει ευτυχισμένο
Πιστεύω στη μεγάλη δύναμη της φαντασίας
Που μπορεί στην κόλαση να δει έναν παράδεισο
Στο καθετί που βλέπω που ακούω που μαντεύω που αγαπώ
Πιστεύω
Πιστεύω σ' έναν άνθρωπο αποφυλακισμένο
Απ' τα δεσμά της σκέψης του του φόβου του το αυγό
Άγιος ελεύθερος στον Αιώνα τον Άπαντα.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 39 ετών . Έχει γράψει 3,564 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 04:54, 01-01-09:

#304
Περασμένη πια η κορυφή της ζωής,
δίκαιος με το άλλο μέρος, παρατηρώ
ένα τοπίο όχι άμοιρο ομορφιάς
τις μέρες του ήλιου, αλλά σε αφιλόξενο χειμώνα.
Εδώ θα ήταν γλυκό να υψώσω το σπίτι
που σε άλλα κλίματα δεν χρειάστηκα,
μαθαίνοντας να είμαι αγνός και να 'μαι μόνος.
Μια τάξη του να ζεις, είναι η σοφία.
Και τί τρεμούλιασμα,
καθαρτικό, θα με διέτρεχε
την ώρα που προσέχω τον κόσμο
με άλλο τρόπο καλύτερο, λιγότερο παθιασμένο,
και παρατηρώ τις ήσυχες της νύχτας ώρες,
όταν ο χρόνος καλεί τις ευγενείς μελέτες,
τον αυστηρό λόγο των ιδεολογιών
-ή τα σημάδια των αστερισμών
στο γαλανό στερέωμα...
Αν και η ηδονή της σκέψης της αφηρημένης
είναι ίδια με όλες τις άλλες ηδονές:
βασίλειο της νεότητας.

Χάιμε Χιλ ντε Μπιέδμα.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Neraida (Bitch...)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Neraida
H Bitch... αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 5,916 μηνύματα.

H Neraida Twisted Mind... έγραψε στις 03:25, 02-01-09:

#305
Επέστρεφε
Κωνσταντίνος Π. Καβάφης


Επέστρεφε συχνά και παίρνε με,
αγαπημένη αίσθησις
επέστρεφε και παίρνε με- όταν ξυπνά του σώματος η μνήμη,
κ´ επιθυμία παλιά ξαναπερνά στο αίμα,
όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται,
κ' αισθάνονται τα χέρια σαν ν´ αγγίζουν πάλι.

Επέστρεφε συχνά και παίρνε με την νύχτα,
όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

@nt¤wnis|~|¤e (Αντώνης)

Δραστήριο Μέλος

Το avatar του χρήστη @nt¤wnis|~|¤e
Ο Αντώνης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 427 μηνύματα.

O @nt¤wnis|~|¤e έγραψε στις 05:43, 02-01-09:

#306
ΡΟΥΜΠΑΓΙΑΤ

Την κούπα γέμισε
και στη φωτιά της άνοιξης
το χειμωνιάτικο ρούχο της τύψης
πέτα το πέρα.

Το πουλί του χρόνου
δεν έχει παρά λίγο δρόμο να διαβεί
και το πουλί
άρχισε ήδη να πετά.

Ομάρ Καγιάμ


Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 39 ετών . Έχει γράψει 3,564 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 17:03, 05-01-09:

#307

Σιωπή και μοναξιά τρέφουν το χόρτο
Που αυξάνει σκοτεινό και δυνατό μες στα ερείπια,
Ενώ το χελιδόνι με κραυγή απόκοσμη
Πάει στον απέραντο αέρα, και κάτω από τον άνεμο
Τα φύλλα στα κλαδιά τρέμουν τεμπέλικα
Όπως στο άγγιγμα αόρατων σωμάτων.

Καθαρή, από ασήμι νεφελώδες, πια σηκώνεται
H κόψη από τη ημισέληνο
Ρίχνοντας πάνω στον κάμπο φιλική ειρήνη,
Και σ' αυτό το αβέβαιο φως τα μαρμάρινα ερείπια
Είναι κατασκευές ωραίες, μουσικές,
Που τ' όνειρο τις γέμισε.

Αυτό ειν' ο άνθρωπος. Κοίταξε
Τη λεωφόρο των τάφων και κυπαρισσιών, και τους δρόμους
που οδηγούνε στην καρδιά πλατείας μεγάλης
Ανοιχτής σ' έναν ορίζοντα από λόφους:
Όλα είναι ίδια, αν και είναι μόνο μια σκιά
Απ' αυτό που υπήρξε πριν αιώνες, μα χωρίς τον κόσμο.

Σηκώνει αυτό το υδραγωγείο τιτανικό
Τόξα σπασμένα και ξερά στην χέρσα την κοιλάδα
Όπου η μυρτιά φυτρώνει με την ανεμώνα,
Ενώ το νερό ελεύθερο ανάμεσα στα βούρλα
Περνά με την αινιγματική του ευγλωττία
Της ομορφιάς που νίκησε τον θάνατο.

Στους άδειους τάφους, οι υδρίες δίχως στάχτες,
Ακόμα μνημονεύουνε λεπτά ανάγλυφα
Νεκρούς που άλλο δεν είναι από απέραντος κι ανώνυμος ο θάνατος,
Μ' όλο που τα λεπτά τους τα κτερίσματα επιζούνε:
Φιάλες με χωρίς άρωμα πια, δαχτυλίδια και κοσμηματάκια
Ή το ειρωνικό το φυλαχτό ενός φαλλού εύρωστου ,
Που η τραγική του χρόνου περιφρόνηση επέτρεψε.

Οι πέτρες που τα πόδια ζωντανά τις άγγιξαν
Αιώνες πριν, ακόμα παραμένουν
Ήσυχες στον τόπο τους, και οι κολώνες
Στην πλατεία, μάρτυρες των πολιτικών αγώνων,
Και οι βωμοί όπου θυσίασαν και έλπισαν,
Και οι τοίχοι που των κορμιών την ηδονή τους έκρυψαν.

Μονάχα εκείνοι δεν υπάρχουν. Αυτή η σιωπή
Μοιάζει να περιμένει της ζωής τους την επιστροφή.
Μα οι άνθρωποι, φτιαγμένοι από αυτή την ύλη τη αποσπασματική
Που μ' αυτή τρέφεται ο κόσμος, κι ας είναι
Ικανοί να πλάσουνε αυτό που αντιστέκεται στο χρόνο,
Αυτοί που μες στο νου τους το αιώνιο συλλαμβάνεται,
'Οπως στο φρούτο ο πυρήνας κλείνουν θάνατο.

Θεέ μου. Εσύ που μας έκανες
Προς θάνατον, γιατί μας έβαλες βαθιά
Τη δίψα του αιώνιου, που κάνει τον ποιητή;
Μπορείς ν' αφήσεις έτσι, αιώνα τον αιώνα,
Να πέφτουν σαν τα χνούδια που τα παίρνει φύσημα
Τα τέκνα του φωτός μες στο φιλάργυρο σκοτάδι;

Αλλά εσύ δεν υπάρχεις. Είσαι μονάχα το όνομα
Που δίνει ο άνθρωπος στο φόβο και την ανημπόρια του,
Και η ζωή χωρίς εσένα είναι αυτό που μοιάζουν
Αυτά τα ίδια ερείπια τα όμορφα στην εγκατάλειψή τους:
Φωτός το παραλήρημα γαλήνιο πια στη νύχτα,
Όμορφο ίσως παραλήρημα όταν είναι μικρό κι ανάλαφρο.

Κάθε τι όμορφο έχει τη στιγμή του, και περνά.
Σημασία έχει σαν αιώνια την στιγμή μας ν' απολαύσουμε.
Εγώ δεν σε φθονώ, Θεέ μου, άφησέ με μόνο
Με τα έργα μου τ' ανθρώπινα που δεν έχουν διάρκεια:
Ο πόθος να γεμίσεις το εφήμερο
Με αιωνιότητα, αξίζει όσο η παντοδυναμία σου.

Αυτό ειν' ο άνθρωπος. Μάθε, λοιπόν, και πάψε
Να κυνηγάς θεούς κουφούς αιώνιους
Που η προσευχή σου τρέφει και η λησμονιά σου εκμηδενίζει.
Η ζωή σου, το ίδιο όπως το άνθος, είναι λιγότερο όμορφη ίσως
Μιας και φυτρώνει και ανοίγεται στα χέρια του θανάτου;

Ιερή και μυστηριώδης πέφτει η νύχτα,
Γλυκιά σαν ένα χέρι φιλικό που σε χαϊδεύει,
Και στο στήθος της, όπως τώρα εγώ, άλλοι μια μέρα
Ανάπαυσαν το μέτωπο, και γέρνω
Ν' αποθαυμάσω πια γαλήνιος τον κάμπο και τα ερείπια.

Ερείπια, του Λουίς Θερνούδα.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Γίδι : 06-01-09 στις 01:11. Αιτία: split μηνύματος τα εκτός θέματος
1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

kalypso (lily allen)

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη kalypso
H lily allen αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 28 ετών , επαγγέλεται Μηχανολόγος μηχανικός και μας γράφει απο Μονακό (Ευρώπη). Έχει γράψει 1,764 μηνύματα.

H kalypso έγραψε στις 01:20, 06-01-09:

#308
Ἀπροσδιόριστη χρονολογία

Αὐτὴ ἡ μέρα πέρασε χωρὶς καμιὰν ἀπόχρωση
Τόσο διαφορετικὴ ἀπὸ τὶς ἄλλες μέρες
(Ἴσως ἡ ἀπαρχὴ ὁμοίων ἡμερῶν)
ἔσβησεν ἔτσι ἀνάλαφρα ὅπως ᾖρθε
χωρὶς νὰ παιχνιδίσει ὁ ἥλιος στὰ κλαδιὰ
Τράβηξε τὶς κουρτίνες της μὲ διάκρισην ἡ νύχτα.
Μιὰ μέρα τόσο διάφορη ἀπ᾿ τὶς ἄλλες
Χωρὶς τὰ σύμβολα τοῦ «πλήν» καὶ τοῦ «σὺν»
π᾿ αὐλακώνουν τὴ σκέψη
Χωρὶς νὰ βαραίνει κἂν τὴ ζυγαριὰ τῆς μνήμης
Πὲς σὰ μιὰ σαπουνόφουσκα ποὺ τρυπήσαμε μὲ τὴν καρφίτσα
Σὰν τὸν καπνὸ τσιγάρου χωρὶς ἄρωμα.
Ἔτσι ἔπεσε ἕνα φύλλο ἀπὸ τὸ καλαντάρι
Δίχως τὸν παραμικρότερο ἦχο
(Χάθηκε καὶ δὲν ψάξαμε νὰ τὸ βροῦμε)
Ἔμεινε τὸ συρτάρι μας ὅπως τὸ ἀφήσαμε.
Ἴσως -λές- πὼς δὲν ἤτανε κἂν μία μέρα
Μόνο που σήμερα φωνάζουν ἀρνητικὰ οἱ ἀριθμοὶ
Τὸ ρολόι γυρισμένο ἕνα ἀκόμη εἰκοσιτετράωρο
-Λές- πῶς περάσαμε ἀσυνείδητα τὰ μεσάνυχτα
Ἕναν ὁλόισιο ἀσφαλτοστρωμένο δρόμο.

Μανόλης Αναγνωστάκης

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

_daemon_ (Άγγελος)

Περιβόητο Μέλος

Το avatar του χρήστη _daemon_
Ο Άγγελος αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 1,457 μηνύματα.

O _daemon_ . έγραψε στις 08:05, 06-01-09:

#309
ΡοΖ (Όχι χιονΆνθρωπος)

Στη ροδοζαχαρένια παραλία
μιλούσαν όλοι
γιά την Ρόζα Ροζαλία
που 'χε στα δυό της μάγουλα
λιγάκι κρέμα φράουλα
κι έβγαζε βόλτα μες τη ροζ ανατολή
το γουρουνάκι της το τριανταφυλλί

Αφιερωμένο

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 39 ετών . Έχει γράψει 3,564 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 17:04, 06-01-09:

#310
Aharon Shabtai, Σε έναν πιλότο

Πιλότε, την επόμενη φορά
Που θα πετάς πάνω από την Τζενίν
Με το ελικόπτερό σου,
Θυμήσου τα παιδιά
Θυμήσου τις γιαγιούλες
Που μένουν μέσα στα σπίτια
Που θα βομβαρδίσεις.
Άλειψε με λίγη σοκολάτα
Τους πυραύλους σου
Και κοίταξε να τους πετύχεις.
Να τους μείνει
Μια γλυκιά θύμηση
Όταν θα πέσουν τα ντουβάρια.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Neraida (Bitch...)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Neraida
H Bitch... αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 5,916 μηνύματα.

H Neraida Twisted Mind... έγραψε στις 14:37, 08-01-09:

#311
Νίκος Περάκης

Όταν πολιορκεί ένα γκρίζο σύννεφο την ζωή σου,
όταν οι σκέψεις,
αλυσοδεμένες από το πάγωμα των άκρων σου
φωλιάζουν στην ψυχή σου
σαν τον κουρνιαχτό της μεγάλης πόλης...

Όταν μιλάς,
μα η φωνή σου δεν ακούγεται
και παράλογα ηχούν
οι οπλές τ'αλόγου στον μεγάλο κάμπο,
και μοιάζει o λυγμός σου,
με μικρού ασβού το ίχνος στο σκοτάδι...

Όταν δεν ακούς,
το πέταγμα της πεταλούδας
στο στερνό της κάλυκα,
που μοιάζει υπόσχεση δίχως πλοηγό
στο προαύλιο μιας εκτεταμένης ζωής....

Τότε χρειάζεσαι ένα αστέρι....
Ένα αστέρι κι ένα του μυστικό....
Κάτι ν'αγγίξει τη ψυχή σου,
κι ο παιδικός σου ρεμβασμός ν'ανθίσει πάλι....

Τότε στ'αλήθεια μπορείς
να πλάσεις τα όνειρά σου φίλε μου,
ν'ανοίξεις τις παλάμες σου στον ήλιο
και τούτη την ευχή να σφίξεις
πολύτιμο σεντέφι στη καρδιά σου...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Neraida (Bitch...)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Neraida
H Bitch... αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 5,916 μηνύματα.

H Neraida Twisted Mind... έγραψε στις 14:48, 08-01-09:

#312
Γιάννης Ρίτσος

Κοριτσάκι μου, μες στο βουβό πηγάδι του φεγγαριού σου ʽπεσε απόψε το πρώτο δαχτυλίδι σου. Δεν πειράζει.
Αργότερα θα φτιάξεις άλλο να παντρευτείς τον κόσμο μες στον ήλιο.
Γιατί δεν είναι κοριτσάκι να μάθεις μόνο εκείνο που είσαι, εκείνο που έχεις γίνει, είναι να γίνεις ό,τι ζητάει η ευτυχία του κόσμου.
Άλλη χαρά δεν είναι πιο μεγάλη απ' τη χαρά που δίνεις Να το θυμάσαι κοριτσάκι.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Neraida (Bitch...)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Neraida
H Bitch... αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 5,916 μηνύματα.

H Neraida Twisted Mind... έγραψε στις 19:38, 10-01-09:

#313
Αυτός ο πάγος που αποδέχτηκα
όλο κι απλώνει
μέσα κι έξω.
Απ' το γυμνό βουνό μου
πάνω από συνωστισμούς
σωμάτων κι αισθημάτων
κερδίζοντας τα σύνολα που θέλησα
βλέποντας μόνο δάση
πάλι πεθαίνω για ένα δέντρο.
'Ενα δέντρο... ένα πρόσωπο...
Και πια δεν ξέρω
αν διάλεξα τη μοναξιά
ή αν μου την επιβάλατε.
Καθώς απλώνει ο πάγος
δεν καταδέχομαι
να ζητήσω τη βοήθειά σας.

T. Πατρίκιος

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

kalypso (lily allen)

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη kalypso
H lily allen αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 28 ετών , επαγγέλεται Μηχανολόγος μηχανικός και μας γράφει απο Μονακό (Ευρώπη). Έχει γράψει 1,764 μηνύματα.

H kalypso έγραψε στις 02:17, 13-01-09:

#314
Θα μοιραστώ κι άλλο ποίημα μαζί σας
γιατί μόλις το πέτυχα τυχαία στο νετ, και μου άρεσε πολύ.


Τίτλος: "Σ' αγαπ..."

Ξέχασες τη μορφή σου στον καθρέφτη του χωλ
το κασκόλ σου στην κρεμάστρα
το μπορντό σου πουλόβερ στο κρεβάτι
την ηχώ της φωνή σου: σ' αγαπ...

Στο μαξιλάρι που κέντησες, πάνω στο κρεβάτι
στο αφημένο στυλό πάνω στο χαρτί
με τη μύτη του σε μια λέξη: σ' αγαπ...

Στο άρωμά σου αφημένο στη γωνιά της κουβέρτας
στα παλιά προγράμματα των θεάτρων
στις γραμμένες σελίδες με μία λέξη: σ' αγαπ...

Οι φωτογραφίες σου ανάμεσα στις σελίδες του βιβλίου μου.
Η απαλή σου φωνή στον τηλεφωνητή.
Τα ίχνη του φιλιού σου στα χείλη μου.
Τα δάχτυλά σου στη σάρκα μου: σ' αγαπ...

8 Μα'ί'ου 1982

Δ. Ι. Λο'ί'ζος

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Idril

Πολύ δραστήριο μέλος

Το avatar του χρήστη Idril
H Idril αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 35 ετών . Έχει γράψει 530 μηνύματα.

H Idril (in a world of magnets but no miracles) έγραψε στις 11:18, 13-01-09:

#315
[Σαν σήμερα το 1941 πέθανε ο James Joyce. ]

James Joyce - I Hear an Army

I hear an army charging upon the land,
And the thunder of horses plunging, foam about their knees:
Arrogant, in black armour, behind them stand,
Disdaining the reins, with fluttering whips, the charioteers.
They cry unto the night their battle-name:
I moan in sleep when I hear afar their whirling laughter.
They cleave the gloom of dreams, a blinding flame,
Clanging, clanging upon the heart as upon an anvil.
They come shaking in triumph their long, green hair:
They come out of the sea and run shouting by the shore.
My heart, have you no wisdom thus to despair?
My love, my love, my love, why have you left me alone?

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Neraida (Bitch...)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Neraida
H Bitch... αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 5,916 μηνύματα.

H Neraida Twisted Mind... έγραψε στις 15:00, 21-01-09:

#316
Βράδιασε ξανά…βλέποντας τʼ αστέρια στον ουρανό,
κοιτώντας το φεγγάρι που φωτίζει και σένα…
το βλέπω να μου χαμογελάει…
παίζει μαζί μου όπως κι εσύ..


Ρίχνει τις ακτίνες του πάνω μου…κι εγώ…
προσπαθώ να βρω μια λύση…
μια λύση που θα φέρει την λύτρωση…


Μα…ρίχνοντας το λιγοστό φως του…
δημιουργεί σκιές…οι σκιές του παρελθόντος..
έρχονται ξανά, και φέρνουν μαζί…
τους φόβους…τα θέλω…την αγάπη… τις ενοχές…


Και τότε δύσκολα ξεχωρίζεις την αλήθεια από τα όνειρα…
γίνονται ένα…και ζεις μαζί τους…στο σκοτάδι…


Γιατί…..θέλεις αλλά δεν μπορείς…
Αγαπάς… αλλά φοβάσαι…
Αλήθεια…τι μπορεί να σε φοβίσει τόσο πολύ;;


Μόνο..η αλήθεια της καρδιάς σου…
Γιʼ αυτό, θα συνεχίσεις να ζεις μέσα στο ψέμα…
και να καρτερείς…ένα βράδυ με φεγγάρι…


για να ζήσεις τις δικές σου αλήθειες…
χωρίς ενοχές…
μεσʼ τις σκιές του φεγγαριού και της ζωής σου….

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Neraida : 21-01-09 στις 15:56.
1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 39 ετών . Έχει γράψει 3,564 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 00:09, 24-01-09:

#317
Γιάννης Σκαρίμπας: Φαντασία
(συλλογή ΟΥΛΑΛΟΥΜ)


Νάναι σα να μας σπρώχνει ένας αέρας μαζί
προς έναν δρόμο φιδωτό που σβεί στα χάη,
και σένα του καπέλου σου πλατειά και φανταιζί
κάποια κορδέλα του, τρελά να χαιρετάει.


Και νάν' σαν κάτι να μου λες, κάτι ωραίο κοντά
γι' άστρα, τη ζώνη που πηδάν των νύχτιων φόντων,
κι αυτός ο άνεμος τρελά-τρελά να μας σκουντά
όλο προς τη γραμμή των οριζόντων.


Κι όλο να λες, να λες, στα βάθη της νυκτός
για ένα με γυάλινα πανιά πλοίο που πάει
Όλο βαθιά, όλο βαθιά, όσο που πέφτει εκτός:
έξω απ' τον κύκλο των νερών στα χάη.


Κι όλο να πνέει, να μας ωθεί αυτός ο άνεμος μαζί
πέρ' από τόπους και καιρούς, έως ότου φως μου
(καθώς τρελά θα χαιρετάει κείν' η κορδέλα η φανταιζί)
βγούμε απ' την τρικυμία αυτού του κόσμου.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 39 ετών . Έχει γράψει 3,564 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 22:22, 26-01-09:

#318



Γεωργίου Δροσίνη

Η αμαρτωλή

Παπά, αν έρθει μια μελαχρινή
να την ξομολογήσεις,
κοντούλα, αφράτη, με γλυκιά φωνή,
πρόσεξε μην τυχόν και την αφήσεις
να μεταλάβει- η αμαρτωλή,
δε νήστεψε μια μέρα το φιλί!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Νωεύς (Ιάσων)

Τιμώμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη Νωεύς
Ο Ιάσων αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Μαθητής/τρια . Έχει γράψει 4,820 μηνύματα.

O Νωεύς επιπεδο : Μηδεν έγραψε στις 23:20, 26-01-09:

#319
Ψυχή κι αθάνατη

Τι κι αν υπάρχει αθάνατη ψυχή
Την κάνανε χυμό κι αυτήν οι Ψυχολόγοι
Στις μάζες τη μπολιάζουν εσοχή
Την έχουν συνταγή οι σεξολόγοι

Αθάνατη ψυχή, τι τάχα μένει,
Αν όχι κόκαλα που θεʼ νʼ αναστηθούν;
Μα στων ονείρων σου η ειμαρμένη,
Έχει ερωτήματα πολλά, νʼ απαντηθούν!

Το ένα τʼ όνειρο, μιλάει για τʼ άλλο,
Κι όλα μαζί, για τούτη τη ζωή,
Την άπιαστη τη φευγαλέα,
Τι κι αν υπάρχει αθάνατη ψυχή!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

roumana (Εμμα)

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη roumana
H Εμμα αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 45 ετών , επαγγέλεται Γονιός/Οικοκυρικά και μας γράφει απο Ρόδος (Δωδεκάνησα). Έχει γράψει 1,878 μηνύματα.

H roumana (Hipmama) έγραψε στις 08:09, 27-01-09:

#320
Κουκλοθέατρο - Δημητρης Καραγιαννης

Χαμηλώσαν τα φώτα στο μικρό κουκλοθέατρο.
Τα παιδιά δεν θυμούνται
πώς μεγάλωσαν τόσο στην απέραντη αίθουσα,
ενός θιάσου που σενάριο δεν έχει,
με ένα τέλος απρόβλεπτο που φοβίζει...
Που είν' αλήθεια εκεινο, το μικρό κουκλοθέατρο;
Πώς ψηλώσανε όλα, κι έχουν γίνει θεώρατα;
Να τα φτάσει κανείς δεν μπορεί.Να γιατί μερικοί έχουν χάσει το χρόνο,
και σε πείσμα του μένουν μικροί.
Σε έναν κόσμο δικό τους, σε έναν κόσμο ονείρων,
στο μικρό κουκλοθέατρο.


Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 39 ετών . Έχει γράψει 3,564 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 01:59, 03-02-09:

#321
-Παγίδα-

Και πάντα, ο δολοφόνος και το θύμα, μια νύχτα άξαφνα παίρνουν τον ίδιο δρόμο -
γιατί σημασία έχει ποιος θα πεθάνει με λιγότερη μοναξιά.


-Εκδίκηση-

Φτύστε με
χτυπήστε με
ποδοπατήστε με
εγώ
κάθε βράδι
σας εκδικούμαι
καθώς
γυρίζοντας αργά
σπίτι μου
πιωμένος
ταπεινωμένος
πλαγιάζω αγκαλιά
μʼ ένα αηδόνι.


Τάσος Λειβαδίτης
Ποιητής Αιωνιότητας

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

6 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

kalypso (lily allen)

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη kalypso
H lily allen αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 28 ετών , επαγγέλεται Μηχανολόγος μηχανικός και μας γράφει απο Μονακό (Ευρώπη). Έχει γράψει 1,764 μηνύματα.

H kalypso έγραψε στις 17:04, 03-02-09:

#322
Γιάννης Ρίτσος - Ἡ γέφυρα

Εἶναι μιὰ ὡραία περιπλάνηση, σχεδὸν μιὰ δραπέτευση -
δὲν ξέρω ἀπὸ ποῦ καὶ γιὰ ποῦ, - μιὰ μυστικὴ δραπέτευση ποὺ δίνει
μιὰ μυστικότητα στὴν κάθε κίνησή μας, στὸν ἴσκιο μας πάνω στὸν τοῖχο,
στὶς ἀπίθανες σχέσεις τῶν δακτύλων μας, στὸν ἦχο τῶν βημάτων
μας - μία ἐξαίσια αἴσθηση
παρανομίας πρὸς ὅλα, σὰν τοῦ μοιχοῦ, τοῦ κλέφτη, τοῦ φονιά,
του ἀρσενοκοίτη ἢ τοῦ λαθρεπιβάτη,
κ' ἡ αἴσθηση τῆς παρανομίας αὐτῆς σου ἐπιβάλλει
μίαν ἄγρυπνη προσοχὴ γιὰ ν' ἀποφύγεις τὴ σύλληψη,
ἐνῶ ἡ προσοχή σου αὐτὴ συλλαμβάνει
τὸ νόημα μιᾶς ἀρχικῆς ἐνοχῆς, συλλαμβάνει
τὶς πιὸ ἀδιόρατες ἐκφράσεις τῆς σιωπῆς· μὰ τότε πάλι
νιώθεις πῶς ἔτσι παραβιάζεις μ' ἀντικλείδι ἕνα μεγάλο, ξένο
σκοτεινό χρηματοκιβώτιο
ὕστερα ἀπὸ σκάλες πολλὲς καὶ μεγάλους πλακόστρωτους διαδρόμους
ποῦ κάνουν ν' ἀντηχοῦν ἀπεριόριστα οἱ κλειδώσεις σου,
κ' ἕνα καχύποπτο φεγγάρι μπαίνει ἀπὸ φεγγίτες καγκελόφραχτους
μεγάλο, κίτρινο, προδοτικό, φέρνοντάς σε ἀντιμέτωπο
μὲ τὴν ἴδια πελώρια σκιά σου ποὺ κρατάει
μεγεθυσμένες τὶς σκιὲς τῶν κλειδιῶν, ποὺ ἐσὺ κρατᾶς, σὰ νἆναι κιόλας
τὰ κάγκελα τῆς φυλακῆς ποὺ θὰ σὲ κλείσει ἰσόβια· ὥσπου τέλοςἀνακαλύπτεις πὼς αὐτὸ τὸ χρηματοκιβώτιο
εἶναι δικό σου, ὁλότελα δικό σου
καὶ μπορεῖς νὰ τ' ἀνοίξεις ἐλεύθερα
καὶ μπορεῖς νὰ χαρίσεις ὅσα θέλεις στοὺς φίλους σου
καὶ μπορεῖς νὰ σκορπίσεις ὅσα θέλεις στὸν ἄνεμο
μὲ κείνη τὴ χαρὰ ποὺ δίνει τὸ ἀνεξάντλητο
μὲ κείνη τὴ χειρονομία μιᾶς ἄσκοπης λεβεντιᾶς κι' ἀσωτείας
ποὺ εἶναι, ἴσως, ἡ μόνη ἀληθινὴ σκοπιμότητα.
Μὰ τότε νιώθεις ὁ ἴδιος, πόσο ἡ κίνηση αὐτὴ θὰ φαίνεται ὕποπτη
μὲς στὸ σκοτάδι τὸ καρφωμένο ἀπ' τ' ἄστρα, μὲ τὸ μετάλλινο ἦχο
των κλειδιῶν,
σὰ χτύπημα σπαθιῶν, ψηλὰ στὸν ἀέρα, ἀόρατων μονομάχων ἢ ἱππέων,
μ' αὐτὸ τὸ σκοτεινό, πελώριο στόμιο τοῦ χρηματοκιβώτιου
ποῦ χάσκει ἀνοιχτὸ μὲς στὴ νύχτα ἐνῶ στὸ βάθος τοῦ ἀστράφτουν
σωροὶ τὰ νομίσματα περίεργων ἐποχῶν καὶ τόπων,
ράβδοι χρυσοῦ σὰ μεγάλα καρφιὰ γιὰ μία σταύρωση· στοῖβες
χαρτονομίσματα
σὰ μυστικὰ τραπουλόχαρτα τῆς Μοίρας. Κι' ὅσοι
δέχτηκαν μία στιγμὴ τὴν προσφορά σου, μόλις στρίψεις τὸ κεφάλι σου
δοκιμάζουν στὴν πέτρα τὰ νομίσματα, μὰ ἐκεῖνα δὲν ἀφήνουν ἦχο,
προσπαθοῦν ν' ἀποκρυπτογραφήσουν στὰ χαρτονομίσματα
τοὺς ἀριθμοὺς καὶ τὶς σφραγίδες, μ' αὐτὰ δὲ διακρίνονται στὸ
καταπληχτικό σκοτάδι,
καὶ τὰ πετοῦν ξανὰ μπροστὰ στὰ πόδια σου καὶ φεύγουν.
Καὶ μένεις μόνος μ' ὅλο σου τὸν πλοῦτο ποδοπατημένο,
μόνος μπρὸς στὸ μαγνητικὸ ἀνοιγμένο στόμιο τοῦ ἀδειανοῦ πιὰ
χρηματοκιβώτιου,
μόνος μπρὸς στὴν ἀκάλυπτη τρύπα τοῦ χάους,
μὲ τόνα χέρι σου μισοσηκωμένο
σὲ μισοτελειωμένη στάση θεατρικῆς γενναιοδωρίας,
σὰν ἄγαλμα ἥρωα ποὺ ὁ ἡρωισμός του
ἀποδείχτηκε ἀπατηλὸς μετὰ θάνατον - ἢ σὰν ἀτέλειωτη προσπάθεια
νὰ γίνεις ἄγαλμα γιὰ νὰ μὴ σωριαστεῖς στὸ χῶμα - ἕνα ἄγαλμα
ποῦ τείνει μάταια σὰν τσαμπὶ σταφύλι τ' ἀναπόδεκτα κλειδιὰ ἑνὸς
παραδείσου.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

@nt¤wnis|~|¤e (Αντώνης)

Δραστήριο Μέλος

Το avatar του χρήστη @nt¤wnis|~|¤e
Ο Αντώνης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 427 μηνύματα.

O @nt¤wnis|~|¤e έγραψε στις 17:31, 04-02-09:

#323
ΕΛΑΦΙ

Περηφάνια μου μια μέρα είχες γενεί
σαν το ελάφι, που πλανιέται όλο ελπίδα
μα τρομάζει απʼ την ανθρώπινη φωνή
και του στήνουν τʼ ακροκλώναρα παγίδα.

Που καλπάζει μεθυσμένο απʼ τη χαρά
τʼ αξεσκλάβωτου παλμού της ηλιαχτίδας
και σε χόρτα σκύβει πάνω τρυφερά
για να πιει το μύρο μιας δροσοσταλίδας.

Και πιο πέρα στον καθρέπτη του νερού
που αρυτίδωτο λοτούς μέσα του κρύβει,
με τη χάρη ενός του πόθου τολμηρού
για να δει την ομορφιά του αιθέρια σκύβει.

Και κοιτάει το λαστιχένιο του κορμί
την ατίθαση και σμιλευτή ομορφιά του
σα ζυγιάζει μʼ ακατάβλητη ορμή
τα στητά, πάνω απʼ την όψη, κέρατά του.

Τη νωχέλεια ενός του βήματος αργού
την ξαφνιάζει καπνισμένο ένα τουφέκι
κάποιου ξένου, διαβατάρη κυνηγού,
που παράμερα στο δάσος μέσα στέκει.

Ξαφνιασμένο ξεπετιέται με καρδιά
που στα στήθια του ο φόβος ξεριζώνει.
Μα πιο πέρα τα πυκνά του τα κλαδιά
ρίχνει ο σχοίνος
και το ελάφι μου σκλαβώνει.

Κι όσο φτάνει ο κυνηγός από μακριά
η ματιά του η γαλανή και λυπημένη
σβήνει, γίνεται θολή και πιο βαριά…
σκλαβωμένο,
μες στα σχοίνα, πάει, πεθαίνει.

Αλεξάντρ Πούσκιν

(απόδοση: Γιάννης Αηδονόπουλος)

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 39 ετών . Έχει γράψει 3,564 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 02:10, 05-02-09:

#324
poetry 4fun:

Το έψιλον δίπλα στο ρο
έχουν τα πληκτρολόγια
κι έτσι συχνά μπερδεύονται
στο γράψιμο τα λόγια
το τελευταίο που έπαθα
ήταν χαριτωμένο
για προλαβαίνω πήγαινα
βγήκε πεολαβαίνω
παλιότερα στα αγγλικά
πήγα να γράψω color
κι εκείνο μεγαλόπρεπο
μου δίνει ένα Ψόλορ
μπερδεύτηκα ταράχτηκα
κοιτώ καθηλωμένος
και να σου! το αφιλότιμο
μου λέει καυηλωμένος
η γλώσσα η λανθάνουσα
λένε πως αληθεύει
τα πλήκτρα τα λανθάνοντα
κανείς πως τα ερμηνεύει;

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Γλυκερια

Νεοφερμένος

Το avatar του χρήστη Γλυκερια
H Γλυκερια αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 50 ετών , επαγγέλεται Ελεύθερος επαγγελματίας και μας γράφει απο Ολλανδία (Ευρώπη). Έχει γράψει 23 μηνύματα.

H Γλυκερια (Κάντε κλικ εδώ για να γράψετε ένα προσωπικό μήνυμα) έγραψε στις 02:04, 06-02-09:

#325
Αγνοώ τα περιγράμματα μου
μόνο
Αγγίζω τις λέξεις
αναδιπλώνω την όραση στην ακοή
μʼ ανοίγονται απλόχερα
μυρωδιά
Χαρτιά και χέρια

λυγμοί δεμένοι
απροσπέλαστοι
από όποια γωνία κι αν τους δω
Διπλό σπλάχνο γέννα



αναπηδά κι αναγεννιέται
θείο Αντίδωρο
Πέταγμα
το δικό σου χέρι
δεν ψεύδεται
καθηλώνεσαι
κυτταρικό γινόμενο

σʼ άνθη από κήπους σου
ατσαλάκωτη καρδιά
ανεπιφύλαχτη
οι επάρσεις σʼ απομόνωση
Αγέρωχα
που ξενυχτάς τις αδυναμίες

κύκλος
ολόσωμο περίγραμμα
κι όχι ψελλίζοντας
οι γεύσεις
οι μορφές
το μοίρασμα

τρυγικός χορός
νυμφεύει
γνώση
βροχή
ανοιχτά
εννέα σκαλοπάτια
Παραδεισένιε

Πάλι κι απόψε
το εσώρουχο της ψυχής
κατατίθεται με πυρήνα

Γεια σου
με τον τρόπο
του νερού






© Ελένη. Νανοπούλου.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 39 ετών . Έχει γράψει 3,564 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 06:39, 08-02-09:

#326
ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ Ο ΝΕΚΡΟΘΑΦΤΗΣ, άλλοι νεκροθάφτες τον κηδεύουνε.
Εμένα ωστόσο μου αρέσει να φαντάζομαι ότι στην τελευταία του κατοικία τον οδηγούνε οι νεκροί που ο ίδιος έθαψε όσο ζούσε, εις ένδειξιν ευγνωμοσύνης για τις υπηρεσίες που τους προσέφερε, ή ακόμα ότι μόνος του, με το αργό, επίσημό του βήμα, μεταφέρει τον εαυτό του ως το μνήμα όπου χώνεται και από πάνω του τραβά το χώμα σαν κουβέρτα.

Αργύρης Χιόνης

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

WildCherry

Νεοφερμένος

Το avatar του χρήστη WildCherry
H WildCherry αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Φοιτητής/τρια . Έχει γράψει 33 μηνύματα.

H WildCherry έγραψε στις 11:43, 08-02-09:

#327
Δίχως ἀγάπη
ὅλη ἡ λατρεία εἶναι ἕνα ἀσήκωτο βάρος,
ὁ χορός ἀγγαρεία,
ἡ μουσική θόρυβος.

Ναί, ὅλη ἡ βροχή τ' οὐρανοῦ πέφτει στή θάλασσα
μά δίχως ἀγάπη
οὔτε μιά σταγόνα δέν γίνεται μαργαριτάρι.
**

Ἀπρόσμενα χτές βράδυ
ἐμφανίστηκε ὁ Ἐραστής.

Εἶπα στή νύχτα
"Μήν τοῦ πῆς τά μυστικά μου".
Κι ἡ νύχτα ἀπάντησε
"Ξέρει τά πάντα,
τί μυστικά νά κρύψη τό σκοτάδι ἀπ΄ τό φῶς;"
**
Γιά νά ἑνωθῆς μ' Ἐκεῖνον
πρέπει νά ξεκόψης ἀπ' τόν ἴδιο σου τόν ἑαυτό.
Πρέπει νά σωπάσης ὁλότελα.

Ἄκου,
Τώρα σοῦ μιλάει Αὐτός.
Ὅ,τι κι ἄν βλέπης εἶναι τό σημάδι Του
Ὅ,τι κι ἄν ἀκοῦς εἶναι ἡ φωνή Του
**
Θέλεις λοιπόν τήν Ἕνωση;

Ἡ Ἔνωση δέν εἶναι κάτι πού βρίσκεται στή γῆ,
οὔτε στήν ἀγορά πουλιέται.
Τήν Ἕνωση μέ τή ζωή σου τήν πληρώνεις
ἀλλιῶς θά τήν κατάφερνε ὁ καθένας.
**
Ὑπάρχει μέσα σου μιά δύναμη πού σοῦ δίνει ζωή.
Αὐτήν ψάξε.
Ὑπάρχει στό σῶμα σου ἕνα ἀνεκτίμητο πετράδι.
Αὐτό ψάξε.
Ὦ, περιπλανώμενε Σούφι
ἄν θέλης νά βρῆς τόν μεγαλύτερο θησαυρό
μή κοιτᾶς ἔξω,
κοίταξε μέσα σου
κι αὐτό ψάξε.
**
Εἶμαι ὁ ἀπέραντος ὠκεανός
κι ὄχι μόνο μία σταγόνα.
Εἶμαι ὁ καθένας
κι ὄχι μόνο αὐτός πού βλέπετε.

Κάθε λεπτό, ἡ κάθε σταγόνα τοῦ ὠκεανοῦ
ἐπαναλαμβάνει τά ἴδια λόγια
"Δέν εἶμαι τίποτ' ἄλλο παρά μία σταγόνα".
Τυχαία ἐπιλογή ἀπό τόν "Ἀγαπημένο" τοῦ Τζελ. Ρουμί, ἐκδ. Ἁρμός, ἀπόδοση Καδιῶς Κολύμβα]

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 39 ετών . Έχει γράψει 3,564 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 18:03, 08-02-09:

#328
Ντάμασο Αλόνσο / Αγρυπνία




Η Μαδρίτη είναι μια πόλη με πάνω από ένα εκατομμύριο πτώματα
( σύμφωνα με τις τελευταίες στατιστικές).

Φορές τη νύχτα στριφογυρίζω και στριμώχνομαι
σʼ αυτήν την κόγχη όπου εδώ και 45 χρόνια σαπίζω.
Και περνώ ώρες πολλές ακούγοντας να ουρλιάζει
τον τυφώνα, ή να γαβγίζουν τα σκυλιά , ή να χύνεται
μαλακά το φως της σελήνης.
Και περνώ ώρες πολλές ουρλιάζοντας όπως ο τυφώνας,
γαβγίζοντας σαν σκυλί εξαγριωμένος, ρέοντας σαν το γάλα
απʼ το ζεστό μαστάρι μιας μεγάλης αγελάδας κίτρινης.


Και περνώ ώρες πολλές ρωτώντας το Θεό, ρωτώντας τον
γιατί σαπίζει αργά η ψυχή μου, γιατί σαπίζουν πάνω
από ένα εκατομμύριο πτώματα σʼ αυτή την πόλη της Μαδρίτης,
γιατί χίλια εκατομμύρια πτώματα σαπίζουνε αργά στον κόσμο.


Πες μου, τι περιβόλι θέλεις να λιπάνεις με τη σήψη μας;

Φοβάσαι μη σου ξεραθούν οι κήποι οι μεγάλοι ρόδων της ημέρας,
οι κρίνοι οι θλιμμένοι και θανατηφόροι των νυκτών σου;


Μετ. Αμαλία Αντωνέτση, Ελευθερία Μπέτσικα, Νίκος Μενεγάτος, ... γουστάρω

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Neraida (Bitch...)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Neraida
H Bitch... αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 5,916 μηνύματα.

H Neraida Twisted Mind... έγραψε στις 18:19, 08-02-09:

#329
Να έπεφτε η βροχή
Κική Δημουλά


Να έπεφτε η βροχή ραγδαία,
ευχόμουν. Να ξεσπάσει......
Θα μέναμε έτσι πιο πολύ
μέσα στη στοά.
Στην πρόφαση.
Γι' αυτό ευχόμουν.....
Μα η βροχή κι εσύ
ενάντια στην ευχή μου
πέφτατε....

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

6 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Neraida (Bitch...)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Neraida
H Bitch... αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 5,916 μηνύματα.

H Neraida Twisted Mind... έγραψε στις 18:42, 08-02-09:

#330
Μονόλογος
Τίτος Πατρίκιος


Ξεριζώνω τις λέξεις μία-μία
απ' το λαρύγγι μου.
Αν στάζουν αίμα
τύλιξ' τες στο μαντήλι σου
τύλιξ' τες με μπαμπάκι
ή πάλι πιάσε τις με τη λαβίδα
και πες :
"Ετσι τα λέει,
για εντύπωση"".
Κάνε επιτέλους ό,τι θες.
Ομως δε φτάνει πια η σιωπή
δε φτάνουν πια τα λόγια.
Ξεριζώνω μια-μια σκέτες λέξεις
και σου τις στέλνω.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

7 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

jesse_james

Δραστήριο Μέλος

Το avatar του χρήστη jesse_james
Ο jesse_james αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 282 μηνύματα.

O jesse_james Murdered by a Traitor and Coward έγραψε στις 20:57, 08-02-09:

#331
'

"Το Τρελοβάπορο"


Βαπόρι στολισμένο βγαίνει στα βουνά
κι αρχίζει τις μανούβρες "βίρα - μάινα".
·
Την άγκυρα φουντάρει στις κουκουναριές
φορτώνει φρέσκο αέρα κι απ' τις δυο μεριές.
·
Είναι από μαύρη πέτρα κι είναι απ' όνειρο
κι έχει λοστρόμο αθώο, ναύτη πονηρό.
·
Από τα βάθη φτάνει τους παλιούς καιρούς,
βάσανα ξεφορτώνει κι αναστεναγμούς.
·
Έλα Χριστέ και Κύριε, λέω κι απορώ,
τέτοιο τρελό βαπόρι τρελοβάπορο,
·
Χρόνους μας ταξιδεύει, δε βουλιάξαμε,
χίλιους καπεταναίους τους αλλάξαμε.
·
Κατακλυσμούς ποτέ δε λογαριάσαμε,
μπήκαμε μες στα όλα και περάσαμε.
·
Κι έχουμε στο κατάρτι μας βιγλάτορα
παντοτινό τον Ήλιο τον Ηλιάτορα.



ΟδυσσέαςΕλύτης


Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Neraida (Bitch...)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Neraida
H Bitch... αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 5,916 μηνύματα.

H Neraida Twisted Mind... έγραψε στις 05:00, 10-02-09:

#332
Διάλογος Ανάμεσα σε μένα και σε μένα
Κική Δημουλά



Σου είπα:
Λύγισα.
Και είπες:
Μη θλίβεσαι.
Απογοητεύσου ήσυχα.
Ήρεμα δέξου να κοιτάς
σταματημένο το ρολόι.
Λογικά απελπίσου
πως δεν είναι ξεκούρδιστο,
ότι έτσι δουλεύει ο δικός σου χρόνος.
Κι αν αίφνης τύχει
να σαλέψει κάποιος λεπτοδείκτης,
μη ριψοκινδυνέψεις να χαρείς.
Η κίνηση αυτή δεν θα 'ναι χρόνος.
Θα 'ναι κάποιων ελπίδων ψευδορκίες.
Κατέβα σοβαρή,
νηφάλια αυτοεκθρονίσου
από τα χίλια σου παράθυρα..
Για ένα μήπως τ' 'ανοιξες.
Κι αυτοξεχάσου εύχαρις.
Ό,τι είχες να πείς,
για τα φθινόπωρα, τα κύκνεια,
τις μνήμες, υδροροές των ερώτων,
την αλληλοκτονία των ωρών,
των αγαλμάτων την φερεγγυότητα,
ό,τι είχες να πείς
γι' ανθρώπους που σιγά-σιγά λυγίζουν,
το είπες.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

thecure

Νεοφερμένος

Το avatar του χρήστη thecure
H thecure αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 35 μηνύματα.

H thecure ψυχραιμια έγραψε στις 05:40, 10-02-09:

#333
εγω θα ποσταρω ενα πολυ αγαπημενο ποιημα απο μια επισης αγαπημενη ποιητρια...
αφιερωμενο σε αυτους που ξερουν
Κική Δημουλά

Από το "Χαίρε Ποτέ", το

ΚΟΝΙΑΚ ΜΗΔΕΝ ΑΣΤΕΡΩΝ

Χαμένα πάνε τα λόγια των δακρύων.
Όταν μιλάει η αταξία η τάξη να σωπαίνει
- έχει μεγάλη πείρα ο χαμός.
Τώρα πρέπει να σταθούμε στο πλευρό
του ανώφελου.
Σιγά-σιγά να ξαναβρεί το λέγειν της η μνήμη
να δίνει ωραίες συνταγές μακροζωίας
σε ό,τι έχει πεθάνει.

Ας σταθούμε στο πλευρό ετούτης της μικρής
φωτογραφίας
που είναι ακόμα στον ανθό του μέλλοντός της:
νέοι ανώφελα λιγάκι αγκαλιασμένοι
ενώπιον ανωνύμως ευθυμούσης παραλίας.
Ναύπλιο Εύβοια Σκόπελος;
Θα πεις
και που δεν ήταν τότε θάλασσα.



Τι έπαθες; Σε γέρασε η πολλή φωτογραφία
ή μη σου είπε τίποτα εναντίον μου
η φαρμακόγλωσσα ενοχή μου.


Κάθομαι εδώ και κάθομαι
Βρέχει χωρίς να βρέχει
όπως όταν σκιά
μας επιστρέφει σώμα.

Κάθομαι εδώ και κάθομαι.
Εγώ εδώ, απέναντι η καρδιά μου
και πιο μακριά
η κουρασμένη σχέση μου μαζί της.
Έτσι για να φαινόμαστε πολλοί
κάθε που μας μετράει το άδειο.

Φυσάει άδειο δωμάτιο.
Πιάνομαι γερά από τον τρόπο μου
που έχω να σαρώνομαι.

Νέα σου δεν έχω.
Η φωτογραφία σου στάσιμη.
Κοιτάζεις σαν ερχόμενος
χαμογελάς σαν όχι.
Άνθη αποξηραμένα στο πλάι
σου επαναλαμβάνουν ασταμάτητα
το άκρατο όνομά τους semprevives
semprevives - αιώνιες, αιώνιες
μην τύχει και ξεχάσεις τι δεν είσαι.

Με ρωτάει ο καιρός
από πού θέλω να περάσει
που ακριβώς τονίζομαι
στο γέρνω ή στο γερνώ.
Αστειότητες
Κανένα τέλος δεν γνωρίζει ορθογραφία.

Νέα σου δεν έχω.
Η φωτογραφία σου στάσιμη.
Όπως βρέχει χωρίς να βρέχει.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

6 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

moonlight

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη moonlight
H moonlight αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 1,526 μηνύματα.

H moonlight έγραψε στις 22:35, 14-02-09:

#334
Two roads diverged in a wood and I
I took the one less travelled by
and that has made all the difference..

R. Frost

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 39 ετών . Έχει γράψει 3,564 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 15:58, 15-02-09:

#335


Alejandra Pisarnik, Τελευταίες εγγραφές ημερολογίου

Φεβρουάριος

Έφτασε ο μήνας ο πιο φοβερός. Θέλω να δουλέψω πολύ,
αν και για το τίποτα. Αλλά θέλω να είμαι καλά για να είμαι
σε κατάσταση να βοηθήσω τη μητέρα μου.
Όλα τα κακά προαισθήματα έγιναν πραγματικότητα.
Αδυνατον να διαβάσω και να γράψω. Άγχος που δεν έχω
αρχίσει να δουλεύω.

Η δουλειά και η μητέρα μου


13 Φεβρουαρίου

Προφανώς είναι το τέλος. Θέλω να πεθάνω. Το θέλω
με σοβαρότητα, με φορά πλήρη.


9 Οκτωβρίου

Πάνε τέσσερις μήνες που είμαι έγκλειστη στο Πιροβάνο.
Πριν τέσσερις μήνες επιχείρησα να πεθάνω καταπίνοντας χάπια.
Πριν ένα μήνα, θέλησα να δηλητηριαστώ με γκάζι.

Οι λέξεις είναι πιο τρομερές από όσο υποψιαζόμουν. Η
ανάγκη μου για τρυφερότητα είναι ένα μακρύ καραβάνι.
Κι όσο για τη γραφή, ξέρω πως γράφω καλά κι αυτό είν' όλο.
Αλλά δεν φτάνει για να με αγαπούν.

21 Νοεμβρίου, Κυριακή

Την περασμένη Κυριακή επιχείρησα να κρεμαστώ. Σήμερα δεν
παύω να σκέφτομαι το θάνατο από νερό. Τίποτα
δεν θα με έκανε καλύτερα από το να δω τον Ρενέ Κ.
Ένας τίτλος: Ο χαμένος τόπος
Οι σκύλες λέξεις.
Την Τετάρτη 10 βγήκα από το Πιροβάνο όπου ήμουνα
πέντε μήνες.

Νοέμβρης του 1971

Να γράφεις είναι να δίνεις αίσθηση στο να υποφέρεις.
Υπεφέρα τόσο που πια με απέβαλαν από τον άλλο κόσμο.
Να γράφεις είναι να δίνεις αίσθημα στον πόνο μας.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Εδάδ

Περιβόητο Μέλος

Το avatar του χρήστη Εδάδ
H Εδάδ αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 1,127 μηνύματα.

H Εδάδ www.youtube.com/watch?v=-WhQ5TiBHVk έγραψε στις 17:05, 15-02-09:

#336
ΘΑ ΓΕΥΤΟΥΜΕ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΚΑΙ ΤΑ ΝΗΣΙΑ

Ξερω πως καποτε,
σε καποια καμαρη,
τα δαχτυλα μου θα βρουν -ανοιγοντας το χειμαρρο απαλων μαλλιων-
τραγουδια που δεν επαιξε το ραδιο ποτε.

Ολα θλιμμενα -εκει- πικρα χαμογελωντας.

Charles Bukowski

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Εδάδ : 16-02-09 στις 10:40. Αιτία: διόρθωσα -ελπίζω- τα ορθογραφικά του κόπι πέιστ
5 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Μελιώ (-Το Νου Σου Στην- Αμέλεια)

Πολύ δραστήριο μέλος

Το avatar του χρήστη Μελιώ
H -Το Νου Σου Στην- Αμέλεια αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 548 μηνύματα.

H Μελιώ το παπί έκανε πιπί στο Μισισιπή και έγραψε στις 23:46, 15-02-09:

#337
Μπορεί η καλλιτεχνική αξία του εν λόγω πονήματος να είναι μικρή ειδικά αν σταθεί δίπλα σε ερωτικού περιεχομένου αριστουργήματα όμως ευτυχώς στη τέχνη δεν υπάρχουν ζυγαριές οπότε το παραθέτω πρώτον , ως την πιο απλή μορφή ερωτικής έκφρασης σχεδόν παιδικής θα έλεγα και δεύτερον γιατί έχει ιστορική σημασία το όνομα του ποιητή …..

ΣΤΗΝ ΤΖΕΝΗ


Τζένη , γελώντας θα μπορούσες να ρωτήσεις γιατί « Στην Τζένη » απευθύνω τα τραγούδια μου ,
Όταν για σένα μόνο ο σφυγμός χτυπάει πιο γρήγορα ,
Όταν για σένα το τραγούδι μου ηχεί μ’ απελπισία
Κι όταν εσύ μονάχα με εμπνέεις
Όταν σε κάθε λέξη βρίσκω τ’ όνομά σου
Όταν χαρίζεις μελωδία σε κάθε ήχο
Κι όταν η κάθε ανάσα σου είναι θεϊκή ,
Γλυκά τ’ ωραίο σου όνομα ηχεί
Και ο ρυθμός του πάλι μου μιλάει
Κι ο πλούσιός του ήχος είναι μουσική ,
Σαν τις δονήσεις των πνευμάτων στο σκοτάδι
Και σαν την αρμονία κάποιας χρυσής χορδής ,
Μιας ύπαρξης υπέροχης και μαγικής
Βλέπεις ! Θα γέμιζα χιλιάδες τόμους ,
Γράφοντας μονάχα τη λέξη Τζένη,
Βιβλία που θα φανέρωναν έναν κόσμο σκέψης,
Κατόρθωμα αιώνιας Θελήσεως,
Στίχοι που τρυφερά καταπραΰνουν κάθε πόθο
Κάθε λάμψη, κάθε αιθέρια αστραπή
Κάθε πόνο κάθε θλίψη κι αγωνία
Αλλά και κάθε ουράνια ευτυχία
Κάθε Ζωή και κάθε ανθρώπινη Σοφία
Μπορώ να το διαβάσω στα αστέρια
Κι η αναπνοή του Ζέφυρου το ξαναφέρνει
Από τους άγριους κεραυνούς της καταιγίδας
Ω! Στ’ αλήθεια θα το γράψω σαν ρεφρέν
Ώστε οι γενιές που έρχονται να ξέρουν
ΤΖΕΝΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ.


Καρλ Μαρξ……

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Neraida (Bitch...)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Neraida
H Bitch... αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 5,916 μηνύματα.

H Neraida Twisted Mind... έγραψε στις 00:23, 16-02-09:

#338
Τα Πάθη της Βροχής
Κική Δημουλά

Εν μέσω λογισμών και παραλογισμών
άρχισε κι η βροχή να λιώνει τα μεσάνυχτα
μʼ αυτόν τον πάντα νικημένο ήχο
σι, σι, σι.
Ήχος συρτός, συλλογιστός, συνέρημος,
ήχος κανονικός, κανονικής βροχής.
Όμως ο παραλογισμός
άλλη γραφή κι άλλην ανάγνωση
μούʼ μαθε για τους ήχους.
Κι όλη τη νύχτα ακούω και διαβάζω τη βροχή,
σίγμα πλάι σε γιώτα, γιώτα κοντά στο σίγμα,
κρυστάλλινα ψηφία που τσουγκρίζουν
και μουρμουρίζουν ένα εσύ, εσύ, εσύ.
Και κάθε σταγόνα κι ένα εσύ,
όλη τη νύχτα
ο ίδιος παρεξηγημένος ήχος,
αξημέρωτος ήχος,
αξημέρωτη ανάγκη εσύ,
βραδύγλωσση βροχή,
σαν πρόθεση ναυαγισμένη
κάτι μακρύ να διηγηθεί
και λέει μόνο εσύ, εσύ, εσύ,
νοσταλγία δισύλλαβη,
ένταση μονολεκτική,
το ένα εσύ σαν μνήμη,
το άλλο σαν μομφή
και σαν μοιρολατρία,
τόση βροχή για μια απουσία,
τόση αγρύπνια για μια λέξη,
πολύ με ζάλισε απόψε η βροχή
μʼ αυτή της τη μεροληψία

όλο εσύ, εσύ, εσύ,

σαν όλα τʼ άλλα νάʼ ναι αμελητέα
και μόνο εσύ, εσύ, εσύ.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Neraida (Bitch...)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Neraida
H Bitch... αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 5,916 μηνύματα.

H Neraida Twisted Mind... έγραψε στις 02:24, 16-02-09:

#339
Από ένα ποίημα από τον Φερνάντο Πεσσόα (Fernando Pessoa)
Ο ΦΥΛΑΚΑΣ ΤΩΝ ΚΟΠΑΔΙΩΝ

IX
Είμ' ένας φύλακας κοπαδιών.
Το κοπάδι είν' οι σκέψεις μου
κι οι σκέψεις μου είν' όλες αισθήσεις.
Σκέφτομαι με τα μάτια και τ' αυτιά
και με τα χέρια και τα πόδια
και με τη μύτη και το στόμα.
Να σκέφτεσαι ένα λουλούδι σημαίνει να το βλέπεις και να το μυρίζεις.
Να τρως ένα φρούτο σημαίνει να γνωρίζεις την αίσθησή του.
Γι' αυτό, σαν μια μέρα όλο ζέστη,
νιώθω θλιμμένος και την απολαμβάνω τόσο
κι απλώνομαι παράμερα και πάνω στα χορτάρια
και κλείνω τα μάτια ολόζεστα,
νιώθω το κορμί μου ολάκερο να' χει αναποδογυρίσει στην πραγματικότητα,
ξέρω την αλήθεια κι είμ' ευτυχισμένος.
(μτφρ. Φ.Δ. Δρακονταειδής)

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Neraida (Bitch...)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Neraida
H Bitch... αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 5,916 μηνύματα.

H Neraida Twisted Mind... έγραψε στις 17:35, 28-02-09:

#340
Το Υπόγειο
Σταύρος Αμπελάς


Κάθε βράδυ
γυρνώντας σπίτι
ανεβαίνω σκάλες,
αμέτρητες σκάλες,
τόσες που πλαγιάζω
κατάκοπος να κοιμηθώ.

Και κάθε πρωί
έχω την ίδια απορία:
πως γίνεται να ξυπνώ
μέσα σʼένα υπόγειο;

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 39 ετών . Έχει γράψει 3,564 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 03:33, 02-03-09:

#341
MIGUEL HERNÁNDEZ

ΕΛΕΓΕΙΑ


(Στην Οριουέλα, το χωριό του και το δικό μου,
μου πέθανε σαν από κεραυνό
ο Ραμόν Σιτζέ, που τόσο τον αγαπούσα.)


ΘΕΛΩ κλαίγοντας νά ʽμαι ο περβολάρης
της γης που τόπο πιάνεις και λιπαίνεις,
σύντροφε της ψυχής μου νωρίς τόσο.

Τρέφοντας με βροχές, με σαλιγκάρια
κι αρμόνια έναν χωρίς όργανο πόνο,
στις αποκαρδιωμένες παπαρούνες

μονʼ την καρδιά σου για τροφή θα δώσω.
Τόσος ο πόνος που σωρεύει το πλευρό μου,
που απʼ τον πόνο μου πονάει ως κι η ανάσα.

Σκληρό ένα ράπισμα, χτύπημα πάγος,
μια τσεκουριά αθέατη και του φόνου,
μια άγρια σπρωξιά σʼ έχει τσακίσει.

Έκταση δεν υπάρχει πιο μεγάλη απʼ την πληγή μου,
κλαίω την τύχη την κακή μου κι όσα φέρνει
και νιώθω πιο πολύ το θάνατό σου απʼ τη ζωή μου.

Βαδίζω πάνω σε χωράφια πεθαμένων,
με κανενός τη ζέστα και την παρηγόρια
πάω από την καρδιά στα βάσανά μου.

Νωρίς σήκωσε ο θάνατος φτερούγες,
νωρίς ξημέρωσε και το ξημέρωμα,
νωρίς είσαι απʼ το χώμα κυλισμένος.

Δεν συγχωρώ τον έρωτα στο θάνατο,
δεν συγχωρώ και τη ζωή απρόσεχτη,
δεν συγχωρώ τη γη ούτε το τίποτα.

Μια θύελλα σηκώνω μες στα χέρια μου
αστραπές, πέτρες, κοφτερά τσεκούρια
με δίψα από καταστροφές και πεινασμένη.

Θέλω τη γη νʼ ανασκαλέψω με τα δόντια,
θέλω τη γη να τη χωρίσω μέρη μέρη
με δαγκωνιές ξερές και φλογισμένες.

Θέλω τη γη να ορυχέψω ώσπου να σʼ έβρω
και το ευγενές κρανίο σου να φιλήσω
και να σε ξεφιμώσω να σε φέρω πίσω.

Θα ξαναρθείς στο περιβόλι στη συκιά μου:
απʼ τα ψηλά των λουλουδιών τα ικριώματα
θα κυνηγήσει πάλι η μελισσουργός ψυχή σου

αγγελικά κεριά κι ωραίους κόπους.
Θα ξαναρθείς στων οργωμάτων το νανούρισμα
απʼ τους αγρότες τους ερωτευμένους.

Χαρά θα δώσεις στο σκοτάδι των φρυδιών μου,
και το αίμα σου θα παν σε κάθε μέρος
με τη μνηστή σου οι μέλισσες φιλονικώντας.

Και η καρδιά σου, πια βελούδο ζαρωμένο,
καλεί από κάμπο μυγδαλιές αφρό γεμάτο
αυτή μου τη φωνή του ερωτευμένου.

Στις φτερωτές ψυχές των ρόδων
της πιο όμορφης αμυγδαλιάς σε περιμένω,
κι έχουμε για πολλά να κάνουμε κουβέντα
σύντροφε της ψυχής μου, σύντροφε.

(10 Ιανουαρίου 1936)

Μετάφραση: Γιώργος Μίχος. (Ισπανόφωνη ποίηση)

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Μελιώ (-Το Νου Σου Στην- Αμέλεια)

Πολύ δραστήριο μέλος

Το avatar του χρήστη Μελιώ
H -Το Νου Σου Στην- Αμέλεια αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 548 μηνύματα.

H Μελιώ το παπί έκανε πιπί στο Μισισιπή και έγραψε στις 01:23, 05-03-09:

#342
ΠΟΛΥΜΝΙΑ

Ψεύτικα αισθήματα
ψεύτη του κόσμου!
Μα το παράξενο
φως του ερωτός μου

φέγγει στου σκότεινου
δρόμου την άκρη :
με το παράπονο
και με το δάκρυ,

κόρη χλωμόθωρη ,
μαυροντυμένη.
Κι είναι σαν αίνιγμα
και περιμένει .

Λάμπει το βλέμμα της
απ' την ασθένεια .
Σάμπως να λιώνουνε
χέρια κερένια.

Στ' άσαρκα μάγουλα
πως έχει μείνει
πίκρα το νόημα
γέλιου που σβήνει !

Είναι το αξήγητο
το μικροστόμα
δίχως το μίλημα
δίχως το χρώμα .

Κάποια μεσάνυχα
θα σε αγαπήσω
Μούσα. Τα μάτια σου
θα τα φιλήσω .

Να βρω γυρεύοντας
μες στα νερά τους
τα χρυσονείρατα
και τους θανάτους

Και τη βασίλισσα
λέξη του κόσμου
και το παράξενο
φως του Έρωτός μου .

Κώστας Καρυωτάκης - Νηπενθή

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

8 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 39 ετών . Έχει γράψει 3,564 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 04:17, 07-03-09:

#343
Σημείωση

πνίξτε τους κύκνους στα βρωμόνερα,
κατεδαφίστε τις πινακίδες,
δοκιμάστε τα δηλητήρια,
χωρίστε τις αγελάδες
απʼ τους ταύρους,
τα φυτά απʼτον ήλιο,
πάρτε τα φιλιά λεβάντας απʼτη νύχτα μου,
βγάλτε τις ορχήστρες συμφωνικής μουσικής στους δρόμους
σα ζητιάνους,
ακονίστε τα νύχια,
μαστιγώστε τις πλάτες των αγίων,
ετοιμάστε τα βατράχια και τα ποντίκια για τις γάτες,
κάψτε τους μαγευτικούς πίνακες,
κατουρίστε το χάραμα,
η αγάπη μου
είναι νεκρή.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Hλιοβασίλεμα


κανείς δε λυπάται που φεύγω
ούτε ακόμα κι εγώ
όμως θα πρέπει να υπάρξει κάποιος τροβαδούρος
ή τουλάχιστον ένα ποτήρι κρασί.
ενοχλεί πιστεύω τους νεώτερους κυρίως
ένας μη βίαιος, αργός θάνατος,
κι όμως κάνει τον κάθε άνθρωπο να ονειρεύεται
εύχεσαι να υπήρχε ένα παλιό καράβι
με πανιά άσπρα απʼ τ΄αλάτι
και η θάλασσα να σκορπά υπαινιγμούς αθανασίας.
θάλασσα στη μύτη
θάλασσα στα μαλλιά
θάλασσα στο μεδούλι, στα μάτια
και ναι, εκεί στο στήθος
θα μας λείψει άραγε
η αγάπη της γυναίκας, η μουσική, το φαγητό,
ή το χοροπήδημα του μεγάλου μειώδους αλόγου
να κλωτσά λάσπη και πεπρωμένα
ψηλά και μακριά
σε μια μόνο στιγμή
την ώρα της δύσης;
όμως τώρα είναι η σειρά μου
και δεν υπάρχει τίποτα το μεγαλειώδες σʼαυτό
γιατί δεν υπήρχε τίποτα το μεγαλειώδες
πιο πριν
και σε κανένα μας, όπως τα σκουλήκια
που ταʼχουν απομακρύνει απʼ το μήλο,
δεν του αξίζει καμιά αναστολή,
ο θάνατος εισέρχεται στο στόμα μου
και σα φίδι τυλίγεται στα δόντια μου
κι αναρωτιέμαι εάν με τρομάζει
ο σιωπηλός αλύπητος θάνατος
που μοιάζει με τριαντάφυλλο
που ξεραίνεται.


~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~



Πράσινο

έχω μεθύσει μπροστά σε σπασμένους καθρέπτες μπάνιου
στις Νότιες πολιτείες του πουθενά
κρατώντας ένα κοφτερό μαχαίρι δίπλα στην φλέβα του λαιμού
και μʼένα χαμόγελο στο στόμα.
ήταν τότε που έμαθα ότι η θεατρική σκηνή
είναι ένα σπουδαίο υποκατάστατο της
πραγματικότητας
η μόνη διαφορά ανάμεσα στο να κάνεις και
στο να υποκρίνεσαι ότι κάνεις
είναι αυτή η λεπτή γραμμή
της επιλογής μια επιλογή
ανάμεσα στο τίποτα και
το τίποτα.
να ξυπνάς το πρωί, για να
βρεις μια
δουλειά
όπου οι εργάτες έχουν αποδεχθεί τα πάντα
εκτός από το όνειρο της
απόδρασης.
υπήρξαν τόσο πολλά μέρη
σαν αυτό.
ήταν μια δουλεία στη Louisiana
όπου έφευγα κάθε βράδυ
κουρασμένος και άκεφος
για μια ακόμη νύχτα
να γεμίζω ποτήρια και
να κοιτάζω έξω απʼ
το παράθυρο και
να σκέπτομαι μια κοπέλα
στη δουλειά
ντυμένη με μια πράσινη φόρμα που δεν της ταίριαζε
που έβριζε συνέχεια για
σχεδόν τα πάντα.
ήθελα μόνο να την πηδήξω
μια φορά και να
φύγω από την
πόλη.
το μόνο που τελικά έκανα ήταν να φύγω από την πόλη,
που σημαίνει ότι διάλεξα ανάμεσα στο
να μείνω στο πουθενά και να
πάω στο πουθενά,
και φαντάζομαι εάν είναι ακόμα ζωντανή
θα βρίζει ακόμη
για κάτι
αλλά δεν κρατάω πια το κοφτερό μαχαίρι
κοντά στη φλέβα του λαιμού-
το τέλος πλησιάζει
από μόνο του.


~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~


και για τέλος επέλεξα ένα κομματάκι αναγνωρίσιμης Μπουκοφσκικής γλώσσας.


“Άρχισα να κρυώνω. Όντας γερομαλάκας, σκέφτηκα πως το καλύτερο ήταν να φορέσω το σακάκι μου. Κατέβηκα με τις κυλιόμενες σκάλες από τον τέταρτο όροφο. Ποιος εφηύρε τις κυλιόμενες σκάλες; Σκαλοπάτια που κινούνται. Τώρα, μιλάμε για τρέλα. Οι άνθρωποι ανεβοκατεβαίνουν κυλιόμενες σκάλες, ασανσέρ, οδηγούν αυτοκίνητα, έχουν πόρτες στο γκαράζ που ανοίγουν με το πάτημα ενός κουμπιού. Ύστερα πηγαίνουν στα γυμναστήρια γα να διώξουν το λίπος. Σε 4000 χρόνια δεν θα έχουμε πια πόδια, θα κινούμαστε πάνω στις κωλοτρυπίδες μας ή ίσως θα κυλάμε σαν τα αγριόχορτα που παίρνει ο άνεμος. Κάθε είδος καταστρέφει τον εαυτό του. Αυτό που σκότωσε τους δεινόσαυρους ήταν πως έφαγαν τα πάντα κι ύστερα χρειάστηκε να φάει ο ένας τον άλλον κι αυτό οδήγησε στο να απομείνει ένας και πέθανε ο γαμημένος απʼ την πείνα.”


Τάδε έφη Μπουκόφσκι Τσάρλς.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

6 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Neraida (Bitch...)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Neraida
H Bitch... αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 5,916 μηνύματα.

H Neraida Twisted Mind... έγραψε στις 04:50, 07-03-09:

#344
ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑ ΣΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ
Ανδρέας Εμπειρίκος


Σκοπός της ζωής μας δεν είναι η χαμέρπεια. Υπάρχουν απειράκις ωραιότερα πράγματα και απ' αυτήν
την αγαλματώδη παρουσία του περασμένου έπους.
Σκοπός της ζωής μας είναι η αγάπη.

Σκοπός της ζωής μας είναι η λυσιτελής παραδοχή της ζωής μας
και της κάθε μας ευχής εν παντί τόπω εις πάσαν στιγμήν εις κάθε ένθερμον αναμόχλευσιν των υπαρχόντων.
Σκοπός της ζωής μας είναι το σεσημασμένο δέρας της υπάρξεώς μας.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Neraida (Bitch...)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Neraida
H Bitch... αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 5,916 μηνύματα.

H Neraida Twisted Mind... έγραψε στις 03:25, 09-03-09:

#345
Ταξίδι
Κρίτως Αθανασούλης



Κοίταξε πάνω στο κατάστρωμα
τους αδελφούς μας που γέρασαν
σε μια νύχτα.
Μας είπαν πως δεν στοχάστηκαν την παρακμή.
Δεν στοχάστηκαν ένα τέλος
μέσα σε πέλαγος από βάσανα.
Γιατί μέσα στην πολιτεία
είχαν το κρεβάτι της ξεγνοιασιάς,
γιατί μέσα στο φως το πρωινό
έσπερναν τη φθορά και την αγωνία.
'Oσοι δεν έχουν κρεβάτι να κοιμηθούν
ξαγρυπνούν και στοχάζονται.
'Oσοι δεν έχουν ψωμί
έχουν όνειρα.
'Oσοι δεν έχουν φωτιά να ζεσταθούν
έχουν ελπίδες.
Όσοι δεν έχουν ελπίδες και στοχασμούς
πεθαίνουν από έκπληξη
γιατ' είναι σκληρό το κακό που σε βρίσκει
απροετοίμαστο
και δυο φορές σκληρός είναι ο θάνατος
που δεν βρίσκει αντίσταση
ο ερχομός του.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Isiliel (Φεγγάρω)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Isiliel
H Φεγγάρω αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 9,049 μηνύματα.

H Isiliel Salus populi suprema lex esto έγραψε στις 23:22, 09-03-09:

#346
Η ΘΕωΡία ΤηΣ ΣΧΕΤΙΚόΤΗΤΑΣ ΣΤηΝ ΠΡάΞΗ



"Αδυνάτισες" σού λέει όποιος σε ήξερε χοντρό
"πάχυνες" σού λέει όποιος σε ήξερε λεπτό
"ομόρφυνες" σού λέει όποιος σε ήξερε λυπημένο

"είμαι το μέλλον" επαίρεται η Άνοιξη

κι ο Χειμώνας υπομειδιά
.............................
...................
........
.
"ερωτεύτηκες" σού λέει
όποιος σε ήξερε νεκρό
.
.........

7-3-2009

Μαύρος Γάτος


Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

7 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Μελιώ (-Το Νου Σου Στην- Αμέλεια)

Πολύ δραστήριο μέλος

Το avatar του χρήστη Μελιώ
H -Το Νου Σου Στην- Αμέλεια αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 548 μηνύματα.

H Μελιώ το παπί έκανε πιπί στο Μισισιπή και έγραψε στις 23:59, 09-03-09:

#347
Γυμνὸ σώμα


Είπε:
ψηφίζω τὸ γαλάζιο.
Εγὼ τὸ κόκκινο.
Κι εγώ.
Το σώμα σου ωραίο
Το σώμα σου απέραντο.
Χάθηκα στο απέραντο.
Διαστολὴ της νύχτας.
Διαστολὴ του σώματος.
Συστολὴ της ψυχής.
Όσο απομακρύνεσαι
Σε πλησιάζω.
Ένα άστρο
έκαψε τὸ σπίτι μου.
Οι νύχτες με στενεύουν
στην απουσία σου.
Σε αναπνέω.
Η γλώσσα μου στο στόμα σου
η γλώσσα σου στο στόμα μου-
σκοτεινὸ δάσος.
Οι ξυλοκόποι χάθηκαν
και τὰ πουλιά.
Όπου βρίσκεσαι
υπάρχω.
Τα χείλη μου
περιτρέχουν τ᾿ αφτί σου.
Τόσο μικρὸ καὶ τρυφερὸ
πως χωράει
ολη τὴ μουσική;
Ηδονή-
πέρα απ᾿ τη γέννηση,
πέρα απ᾿ το θάνατο.
Τελικὸ κι αιώνιο
παρόν.
Αγγίζω τα δάχτυλα
των ποδιών σου.
Τι αναρίθμητος ο κόσμος.
Μέσα σε λίγες νύχτες
πως πλάθεται και καταρρέει
όλος ο κόσμος;
Η γλώσσα εγγίζει
βαθύτερα απ᾿ τα δάχτυλα.
Ενώνεται.
Τώρα
με τη δική σου αναπνοὴ
ρυθμίζεται το βήμα μου
κι ο σφυγμός μου.
Δυο μήνες που δε σμίξαμε.
Ένας αιώνας
κι εννιὰ δευτερόλεπτα.
Τι να τα κάνω τ᾿ άστρα
αφού λείπεις;
Με το κόκκινο του αίματος
είμαι.
Είμαι γιὰ σένα.

Γιάννης Ρίτσος

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

8 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

ippei

Νεοφερμένος

Το avatar του χρήστη ippei
H ippei αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 8 μηνύματα.

H ippei έγραψε στις 23:35, 10-03-09:

#348
ποιος εισαι εσυ που τολμησες να κλεψεις την ψυχη μου
να την πεταξεις στα λασπονερα
που κολυμπα η συνειδηση σου?
ποιος εισαι εσυ που τολμησες να την ποδοπατησεις ,
να την σκοτωσεις με την απανθρωπια σου?
ποιος εισαι εσυ?
που εισαι ψυχη μου,
ελα μαζι μου ξανα
και παμε απ την αρχη
σε οσα ειχαμε ονειρευτει.!!!!!
ποιος εισαι εσυ που τολμησες να μπηξεις το μαχαιρι
και να αιμορραγει
ξεμαλιασμενη καταγης κι ανημπορη να δει το προσωπο σου?
ποιος εισαι εσυ?
που εισαι ψυχη μου,
ελα μαζι ξανα απ την αρχη
και μην φοβασαι τους φονιαδες,
αυτοι ποτε τους δεν εχουνε ονειρευτει.!!!
ποιος εισαι που θελησες ν αλλαξεις τα ονειρα μου
να ξεριζωσεις την ψυχη μου να νοιωσω εγω νεκρη?
ποιος εισαι εσυ?
που εισαι ψυχη μου,
μην δειλιασεις
παμε ξανα απ την αρχη
μας περιμενουν τα ονειρα.
μας περιμενει η ζωη.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

borat (Γιάννης.-)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη borat
Ο Γιάννης.- αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 33 ετών , επαγγέλεται Μαέστρος και μας γράφει απο Ερμιόνη (Αργολίδα). Έχει γράψει 4,524 μηνύματα.

O borat ΖΟΡΤ έγραψε στις 00:26, 11-03-09:

#349
Ἡ ζωντανὴ νεκρή

Δὲν πέθανες! Στὴν κάμαρα ἀκόμα τ᾿ ἄρωμά σου
εἶναι ἁπλωμένο ὡς τώρα δὰ νὰ μ᾿ ἄφησες, κι ἀπάνω
στὸν καναπὲ ἀτέλειωτο μένει τὸ κεντημά σου
καὶ τὸ κομμάτι πού ῾παιζες εἶναι ἀνοιχτὸ στὸ πιάνο.

Ἀπάνω στὸ τραπέζι μου πάντα ἡ δική σου εἰκόνα,
ποῦ πάντα μὲ τὴν ἥμερη ματιά της μὲ κοιτάζει,
καὶ δὲν εἶναι ὁ ἄνεμος, μὰ εἶσαι ἐσύ, τὴν πόρτα
ποὺ μισανοίγεις γιὰ νὰ μπεῖς τὴν ὥρα ποὺ βραδυάζει.

Δὲν πέθανες. Εἶσαι παντοῦ καὶ εἶσαι μέσα σὲ ὅλα:
στῶν ρόδων τὸ ξεφύλλισμα, στὸ στεναγμὸ τοῦ ἀγέρα,
στὰ νέφη ποὺ χρυσίζουνε σὰν πάει νὰ σβήσει ἡ μέρα
κι ὡς καὶ τὶς νύχτες δίπλα μου σὲ νοιώθω ξαπλωμένη...

Δὲν πέθανες. Ἀδιάφορο οἱ μῆνες κι ἂν περνᾶνε:
τότε οἱ νεκροὶ πεθαίνουνε, ὅταν τοὺς λησμονᾶνε!
Ουράνης Κ.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Ophelia (Μάρα)

Διάσημο Μέλος

Το avatar του χρήστη Ophelia
H Μάρα αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 786 μηνύματα.

H Ophelia έγραψε στις 22:55, 13-03-09:

#350
[ΚΑΛΕ ΜΟΥ Η ΑΝΟΙΞΗ ΕΦΤΑΣΕ...]
Καλέ μου, η Άνοιξη έφτασε. Τα βράδια με πλανά
πως παίζει στο παράθυρο τη φωτεινή της σάρπα.
Μα τα μεσάνυχτα γροικώ που φευγαλέα περνά
το θλιβερό τραγούδι σου στη νυμφική τους άρπα.
Καλέ μου, όλα γυρεύουνε γλυκά να με κοιμίσουν
και να μου πουν πως έσβησες για πάντα από τη γη.
Μα όλα, χωρίς να θέλουνε, σένα θα μου θυμίζουν
κιʼ ανίδεα θα μου κάνουνε τη νοσταλγία πληγή.
Καλέ μου, πώς απόσβησε παντοτινά η ματιά σου
από τον Ήλιο που άλλοτε μʼ αγάπη μούχες δείξει;
Πώς έγινε έτσι, να βρεθώ τόσο πολύ μακριά σου
κιʼ ο ήλιος σου εχθρός να μου γενή, σκοτάδι να με πνίξη;
Πριν από σένα πέθαναν όσα μούχες ταμένα
κʼ ύστερα χάθηκες και συ μαζί τους, το πιο ωραίο.
Ένας κυκλώνας γύρω μου τα πάντα έχει θαμμένα
και μʼ έχει αφήσει ζωντανή μόνον για να σε κλαίω.

[ΠΡΙΝ ΦΥΓΩ ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΚΡΙΝΟ ΤΑΞΙΔΙ...]
Πριν φύγω για το μακρινό ταξίδι, θα περάσω,
διασχίζοντας αδιάφορα των δρόμων τη βοή,
από τον κήπο που άλλοτε, κάποια απροσδόκητη ώρα
τα μάτια σου μού μίλησαν για μιαν ωραία ζωή.
Και λησμονώντας πως κʼ οι δυό βγήκαμε γελασμένοι
κʼ έγινε τόνειρο φωτιά μέσʼ στην ανατολή,
θα ιδώ τάνθη νʼ ανοίγωνται στο φως και να προσφέρουν
την εύοσμη ψυχούλα τους στης αύρας το φιλί.
Θα ιδώ τα δέντρα στη βαριά πρασιά ντυμένα πάλι.
Περιπλοκάδες να ρουφούν ζωή στα ταπεινά,
χωρίς νάναι λιγότερο χαρούμενες για τούτο
και τάνθη τους λιγότερο περήφανα κιʼ αγνά.
Και σαν από ένα μάταιο πείσμα και εγώ να ζήσω
όσα μούπαν τα μάτια σου στʼ ωραίο βραδινό,
θα ιδώ να γέρνης πάνω μου και θάναι τόσο λαύρο,
τόσο μεγάλο το φιλί σαν πρώτο, σα στερνό.

Mαρία Πολυδούρη

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση
Απάντηση στο θέμα

Χρήστες

  • Τα παρακάτω 0 μέλη και 1 επισκέπτες διαβάζουν μαζί με εσάς αυτό το θέμα.
     
  • (View-All Tα παρακάτω 3 μέλη διάβασαν αυτό το θέμα τις τελευταίες 30 μέρες:
    Ελισσάβετ21

Μοιραστείτε το

...με ένα φίλο

...με πολλούς φίλους