Το e-steki είναι μια από τις μεγαλύτερες ελληνικές διαδικτυακές κοινότητες με 79,312 εγγεγραμμένα μέλη και 3,070,041 μηνύματα σε 94,301 θέματα. Αυτή τη στιγμή μαζί με εσάς απολαμβάνουν το e-steki άλλα 689 άτομα.

Καλώς ήρθατε στο e-steki.

Εγγραφή Βοήθεια

Μοιραζόμαστε ποιήματα

Neraida (Bitch...)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Neraida
H Bitch... αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 5,918 μηνύματα.

H Neraida Twisted Mind... έγραψε στις 02:06, 15-03-09:

#351
Ναζίμ Χικμέτ

Η ζωή δεν είναι παίξε-γέλασε
Πρέπει να τηνε πάρεις σοβαρά,
Όπως, να πούμε, κάνει ο σκίουρος,
Δίχως απʼ όξω ή από πέρα να προσμένεις τίποτα.
Δε θα ʽχεις άλλο πάρεξ μονάχα να ζεις.
Τις πιο όμορφες μέρες μας δεν τις ζήσαμε ακόμα
Κι αχ ό,τι πιο όμορφο θα ʽθελα να σου πω
Δε στο ʽπα ακόμα.
Η ζωή δεν είναι παίξε-γέλασε
Πρέπει να τηνε πάρεις σοβαρά
Τόσο μα τόσο σοβαρά
Που έτσι, να πούμε, ακουμπισμένος σʼ έναν τοίχο
με τα χέρια σου δεμένα
Ή μέσα στʼ αργαστήρι
Με λευκή μπλούζα και μεγάλα ματογυάλια
Θε να πεθάνεις, για να ζήσουνε οι άνθρωποι,
Οι άνθρωποι που ποτέ δε θα ʽχεις δει το πρόσωπό τους
και θα πεθάνεις ξέροντας καλά
Πως τίποτα πιο ωραίο, πως τίποτα πιο αληθινό απʼ τη ζωή δεν είναι

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

9 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Neraida (Bitch...)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Neraida
H Bitch... αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 5,918 μηνύματα.

H Neraida Twisted Mind... έγραψε στις 17:19, 22-03-09:

#352
Κώστας Καρυωτάκης
"Όταν ήρθες..."


Εσβήναν τα χρυσάνθεμα σαν πόθοι

στον κήπον όταν ήρθες. Εγελούσες
γαλήνια, σα λευκό χαμολουλούδι.
Αμίλητος, τη μέσα μου μαυρίλα
την έκανα γλυκύτατο τραγούδι
κι απάνω σου το λέγανε τα φύλλα.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

borat (Γιάννης.-)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη borat
Ο Γιάννης.- αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 33 ετών , επαγγέλεται Μαέστρος και μας γράφει απο Ερμιόνη (Αργολίδα). Έχει γράψει 4,546 μηνύματα.

O borat ΖΟΡΤ έγραψε στις 17:24, 22-03-09:

#353
ΓΡΑΜΜΑ ΕΝΟΣ ΑΡΡΩΣΤΟΥ Του Νικου Καββαδια


Φίλε μου Αλέξη, το 'λαβα το γράμμα σου
και με ρωτάς τι γίνομαι, τι κάνω;
Μάθε, ο γιατρός πως είπε στη μητέρα μου
ότι σε λίγες μέρες θα πεθάνω...
Είναι καιρός όπου έπληξα, διαβάζοντας
όλο τα ίδια που έχω εδώ βιβλία,
κι όλο εποθούσα κάτι νέο να μάθαινα
που να μου φέρει λίγη ποικιλία.
Κι ήρθεν εχθές το νέο έτσι απροσδόκητα
-σιγά ο γιατρός στο διάδρομο εμιλούσε-
και τ' άκουσα. Στην κάμαρα εσκοτείνιαζε
κι ο θόρυβος του δρόμου εσταματούσε.
Έκλαψα βέβαια, κάτω απ' την κουβέρτα μου.
Λυπήθηκα. Για σκέψου, τόσο νέος!
Μα στον εαυτό μου αμέσως υποσχέθηκα
πως θα φανώ, σαν πάντοτε, γενναίος.
Θυμάσαι, που ταξίδια ονειρευόμουνα
κι είχα ένα διαβήτη κι ένα χάρτη
και πάντα για να φύγω ετοιμαζόμουνα
κι όλο η μητέρα μου 'λεγε: Το Μάρτη...
Τώρα στο τζάμι ένα καράβι εσκάρωσα
κι ένα του Μαγκρ στιχάκι έχω σκαλίσει:
"Τι θλίψη στα ταξίδια κρύβεται άπειρη!"
Κι εγώ για ένα ταξίδι έχω κινήσει.
Να πεις στους φίλους χαιρετίσματα,
κι αν τύχει κι ανταμώσεις την Ελένη,
πως μ' ένα φορτηγό -πες της- μπαρκάρισα
και τώρα πια να μη με περιμένει...
Αλήθεια! Ο Χάρος ήθελα να 'ρχότανε
σαν ένας καπετάνιος να με πάρει
χτυπώντας τις βαριές πέτσινες μπότες του
κι ένα μακρύ τσιμπούκι να φουμάρει.
Αλέξη, νιώθω τώρα πως σ' εκούρασα.
Μπορεί κιόλας να σ' έκαμα να κλάψεις.
Δε θα 'βρεις, βέβαια, λόγια για μι' απάντηση.
Μα δε θα λάβεις κόπο να μου γράψεις...

Αριστούργημα.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

_daemon_ (Άγγελος)

Περιβόητο Μέλος

Το avatar του χρήστη _daemon_
Ο Άγγελος αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 1,458 μηνύματα.

O _daemon_ . έγραψε στις 00:29, 23-03-09:

#354
Την πρώτη μου τη γκόμενα την λέγανε βαρβάρα
και ποδαράτο πήγαινα, μαρούσι-αγιά βαρβάρα
άφησα το σχολείο μου και γύριζα μαζί της
με έπεισε πως ήμουνα ο άντρας της ζωής της

αχ βαρβάρα....

το ψέμα που μου πούλαγε δεν είχε τέλος κι άκρη
όταν την καταλάβαινα κορόμηλο το δάκρι
λιγόστευαν τα ραντεβού όσο ο καιρός περνούσε
κι έβγαλα το συμπέρασμα ότι με απατούσε

αχ βαρβάρα....

ταμ ταμ ταραμ

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 3,608 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 05:49, 26-03-09:

#355
Η ΛΗΘΗ

Ήρθαν όλοι επειδή τους
κάλεσα
ο συνετός με τη σωφροσύνη του
ο επιπόλαιος με τη βιασύνη του
ο προφήτης με το βουνό και
την εκκλησία του
ο ξυλουργός με τα πανύψηλα
δάση του
ο γλωσσολόγος με τα φωνήματα
τα μορφήματα και τους δεκάδες
φθόγγους του
ο τσοπάνος με το κοπάδι του
αργότερα θα διαχώριζε τους
αμνούς από τα ερίφια
με τους σκύλους του πριν να
διασταυρωθούν με τους λύκους
μπροστά απʼ αυτόν προηγούνταν
ο αποδιοπομπαίος τράγος του
τα μάλλινα ζεστά υφάσματα
ήρθαν κι η σπορά ήρθε
και τα χιλιάδες σπέρματα
και τα πουλιά με τα πετάγματά
τους και κάποια απʼ τα πουλιά
με την ανίατη γρίπη τους
ήρθαν κι οι νεκροί
με το κίτρινο χρώμα και τα
μυρμήγκια επάνω στο σώμα
τους κι αυτοί επειδή είχαν
καιρό να μιλήσουν ήταν οι πιο
κοινωνικοί
ήθελα να τους αγκαλιάσω
αλλά ήταν τόσοι πολλοί άλλοι
συνοδεύονταν απʼ τις αρρώστιες τους
άλλοι από τους δολοφόνους τους
κι η κυρία πληρότητα ήρθε
και η φίλη της η κενότητα
κι αφού μαζεύτηκαν όλοι
η ομοιότητα κι η διαφορετικότητα
φάγαμε ουρανό και γη
ήπιαμε απόσταγμα γνώσης
καπνίσαμε πίπες και καμινάδες
τζάκια και σόμπες


Ύστερα τους κέρασα
μελίσσια
χωρίς τις ιπτάμενες μέλισσες
ύστερα αφού πέρασε η
πρώτη αμηχανία
χορέψαμε με τις θύελλες και
τις καταιγίδες απʼ όλους η
θάλασσα ήταν η πιο κινητική
ύστερα τα νέφη κι οι γρήγοροι
ποταμοί τα στάσιμα νερά
ήταν συνέχεια καθισμένα
χόρεψα μʼ αυτήν που δεν
τη χόρευε κανείς με την
ασκήμια όλοι μα όλοι
φλέρταραν την ομορφιά
πρώτοι και καλύτεροι οι
πυλώνες που πηγαινοφέρνουν το
ρεύμα ενώ το χώρο
φωτορύθμιζαν οι κεραυνοί κι οι
αστραπές κι οι δυνατές
βροντές καθόριζαν την ένταση
του ήχου
Μόνο αυτή που αγαπούσα
δεν ήρθε αυτής που το
πρόσωπο ξεχνούσα σιγά σιγά
θυμόμουν τις συμπεριφορές της
τους τρόπους της όλα που ζήσαμε
μαζί τα θυμόμουν τα μούρα
με τα οποία έβαφε το στόμα της
τα μεγάλα αφρούγια αμύγδαλα
ίδια με τα μάτια της
τα σκουλαρίκια της που κρέμονταν
όπως τα τσαμπιά απʼ τα κλήματα
Μόνο αυτή που αγαπούσα
έλειπε αρκεί να τη θυμόμουν
καλύτερα και θα ʼρχόταν
όμως οι πίνακές μου
είχαν εξασθενήσει οι πίνακες μου
οι μνημοτεχνικοί
η λήθη είχε ζώσει με στέμμα
λησμονιάς το ψηλό βουνό της
αγάπης που δύσκολα αποφασίζεις
να το ανέβεις άμα το έχεις
για κάποιον λόγο κατεβεί


Γιώργος Καλοζώης

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Apro

Διάσημο Μέλος

Το avatar του χρήστη Apro
Ο Apro αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Tatoo artist . Έχει γράψει 812 μηνύματα.

O Apro έγραψε στις 19:07, 27-03-09:

#356
Η περιηγηση
Πολλα μαθαινεις και τοσα φτιαχνεις
η φαντασια σου, σε ταξιδευει
πολλα ακους και τωρα ψαχνεις
η παρουσια σου, σε σημαδευει

Αληθειες θελεις, ψεματα φτιαχνεις
η αναζητηση, σε ταξιδευει
το δρομο εχασες και τωρα ψαχνεις
το μελλον τωρα, σε σημαδευει

Σημερα ξεχασες, το αυριο φτιαχνεις
η αφελεια σου, σε ταξιδευει
τον χρονο εχασες και τωρα ψαχνεις
τουτη η στιγμη, σε σημαδευει

Δεν ανασαινεις, πνευμονες φτιαχνεις
η αρρωστια σου, σε ταξιδευει
ο νους σου σαπισε και τωρα ψαχνεις
καινουριος κλωνος, σε σημαδευει

Το Θεο σου ξεχασες, καινουριο φτιαχνεις
η αλαζονεια σου, σε ταξιδευει
το πνευμα εθιξες και τωρα ψαχνεις
η αδιεξοδος, σε σημαδευει.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Apro

Διάσημο Μέλος

Το avatar του χρήστη Apro
Ο Apro αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Tatoo artist . Έχει γράψει 812 μηνύματα.

O Apro έγραψε στις 20:11, 27-03-09:

#357
Η ποιηση

Τι ειναι η ποιηση; σε ποιον ανηκει;
ενα κομματι, μες στο μυαλο μας
τι ειναι ο στιχος της; σ' ολους ανηκει
ενα χρυσοψαρο, μες στο γυαλο μας

Ποιος ειναι ο στοχος της; να σε αγγιξει
ενα χαμογελο, μεσα στη λυπη σου
ποια η δυναμη της; να σε βοηθησει
ειναι ενας αγγελος, πανω στην πυλη σου

Τι περιεχει; γνωσεις κατεχει
ειναι η ιστορια μας και η εξελιξη
ποια ειναι η λαμψη της; τ' αστερια βρεχει
εχει μαγεια και μια ελξη

Τι σου προσφερει; απλα ενα δωρο
μια συγκινηση, την ευχαριστηση
τι σχημα εχει; απο ενα βολο
του σωματος μου, η ιδια η φυση.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Apro : 28-03-09 στις 16:50.
1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Apro

Διάσημο Μέλος

Το avatar του χρήστη Apro
Ο Apro αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Tatoo artist . Έχει γράψει 812 μηνύματα.

O Apro έγραψε στις 21:56, 27-03-09:

#358
Οι αριθμοι

Οπου και να κοιταξω, ειναι μες στο μυαλο μου
θελω να μεταφρασω, τους παιρνω απ' το γυαλο μου
μ' αυτους αγαπη δειχνω, τρεφω τα αισθηματα
οταν διψαω πινω και φτιαχνω τα ποιηματα
οπου και να γυρισω, μπροστα μου ειναι παλι
οσους και να χτυπησω, ειν' ανιση η παλη
μ' αυτους τον κοσμο χτιζω, τα ονειρα μου φτιαχνω
στον ουρανο πεταω και το μυαλο μου χανω
παντου και μεσα σ' ολα, ακομα και στη βιβλο μου
κατω απο τη σολα, κυριαρχοι στον τιτλο μου
ειναι μες στην καρδια μου, σ' ολα τ' ονειρα μου
τους παιρνω απ' την ψυχη μου, μεσα απο τα νερα μου
μ' αυτους κανω τις πραξεις, φτιαχνω τα συναισθηματα
σου δειχνω τις προθεσεις μου, περιεργα αισθηματα
ολα τα αστερια αγγιζω, στο συμπαν περιπλεκομαι
τον κοσμο αφανιζω, πες μου πως αντιστεκομαι
πως θα 'ναι η μερα αυριο, αυτοι μου λενε παντα
τι πρεπει να αλλαξω, ισως καινουρια μπαντα
νομιζω η αρχη του κοσμου μας, μοναχα αυτοι το ξερουν
οσο και να ρωτησεις, στο φως δε θα το φερουν
λιγο απο τη μαγεια τους, εγω τη συγκεντρωνω
σαν πεπλο οταν κρυωνω, απανω μου τη στρωνω
σου λενε την αληθεια, ποτε δεν κορο'ι'δευουνε
μιλαν για το φεγγαρι, αρχιζουν με πεδευουνε
σου δειχνουν την αξια σου και ειναι η συγκυρια σου
σου δειχνουν τα ονειρα σου και ειναι η ευκαιρια σου
Θελω να με βοηθησετε, μια ευχη να φτιαξω
μια νεα αρχη στον κοσμο μου, να τρεξω να προφτασω.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Apro

Διάσημο Μέλος

Το avatar του χρήστη Apro
Ο Apro αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Tatoo artist . Έχει γράψει 812 μηνύματα.

O Apro έγραψε στις 23:05, 27-03-09:

#359
Ο δορυφορος

Μ' αρεσει να περιστρεφομαι γυρω σου
θελω συνεχως να σε κοιταζω
Μ' αρεσει οταν κανω εναν κυκλο σου
θελω τα μαλλια σου να πειραζω
Μ' αρεσει που εισαι ο λογος που υπαρχω
θελω να παιρνω πληροφοριες σου
Μ' αρεσει που για χαρη σου συνυπαρχω
θελω να λυνω τις αποριες σου
Μ' αρεσει οταν κανεις μια περιστροφη
θελω με το μυαλο μου να σε γδυνω
Μ' αρεσει που εισαι για την καρδια μου η τροφη
θελω σα γλυκο κρασι να σε πινω
Μ' αρεσει τα ματια να 'χω πανω σου
θελω να ειμαι το αστερι σου
Μ' αρεσει οταν παιζεις με το πιανο σου
θελω να ειμαι εγω το ταιρι σου

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Apro

Διάσημο Μέλος

Το avatar του χρήστη Apro
Ο Apro αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Tatoo artist . Έχει γράψει 812 μηνύματα.

O Apro έγραψε στις 15:28, 28-03-09:

#360
Η παρουσια σου

Ολες αυτες οι εικονες, περνανε απο τα ματια μου
τροφη για το μυαλο μου, τα ξενα μονοπατια σου
παρεα στην ψυχη μου, οι αδυνατοι σφυγμοι σου
και ονειρα στον υπνο μου, μοναχα οι φραγμοι σου


Σ' ολα τα μονοπατια μου, βλεπω την παρουσια σου
χανω τα λογικα μου, δεν ξερω την ουσια σου
στον κοσμο αυτον υπαρχεις, μπαινεις μες στον δικο μου
χαλας την ηρεμια μου, φευγεις απ' το σταθμο μου
τα λογια μου αντεγραψες και τα 'κανες δικα σου
μα δυναμη με γεμισες, μεσα απο τα ονειρα σου

Σα λαμψη στο σκοταδι, βλεπω την παρουσια σου
σαν αστρο σιγοσβηνεις, ποια ειναι η ουσια σου
ο χρονος μου για 'σενα, ολοκληρος αιωνας
οι σκεψεις σου για 'μενα, ο μαγικος πυλωνας
το ξερω καποτε θα βρεις, το δρομο για να φυγεις
ουτε ενα γεια δε θα μου πεις, απο χαρα θα σφυζεις

Μονο οταν ειμαι μονος μου, βλεπω την παρουσια σου
τωρα καταλαβαινω και ξερω την ουσια σου
στον κοσμο αυτον υπαρχω, μπαινω μες στον δικο σου
χαλαω την ηρεμια σου, φευγω απ' το σταθμο σου
τα λογια σου αντεγραψα και τα 'κανα δικα μου
με δυναμη σε γεμισα, μεσα απο τα ονειρα μου.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Μελιώ (-Το Νου Σου Στην- Αμέλεια)

Πολύ δραστήριο μέλος

Το avatar του χρήστη Μελιώ
H -Το Νου Σου Στην- Αμέλεια αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 548 μηνύματα.

H Μελιώ το παπί έκανε πιπί στο Μισισιπή και έγραψε στις 19:47, 28-03-09:

#361

Φυγή

Δεν ήταν άλλη η αγάπη μας
έφευγε ξαναγύριζε και μας έφερνε
ένα χαμηλωμένο βλέφαρο πολὺ μακρινὸ
ένα χαμόγελο μαρμαρωμένο, χαμένο
μέσα στὸ πρωινὸ χορτάρι
ένα παράξενο κοχύλι ποὺ δοκίμαζε
να το εξηγήσει επίμονα η ψυχή μας.

H αγάπη μας δεν ήταν άλλη ψηλαφούσε
σιγὰ μέσα στα πράγματα που μας τριγύριζαν
να εξηγήσει γιατί δε θέλουμε να πεθάνουμε
με τόσο πάθος.

Κι αν κρατηθήκαμε απο λαγόνια κι αν αγκαλιάσαμε
μ᾿ όλη τη δύναμή μας άλλους αυχένες
κι αν σμίξαμε την ανάσα μας με την ανάσα
εκείνου του ανθρώπου
κι αν κλείσαμε τα μάτια μας, δεν ήταν άλλη
μονάχα αυτὸς ο βαθύτερος καημὸς να κρατηθούμε
μέσα στη φυγή.

Γιώργος Σεφέρης

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Apro

Διάσημο Μέλος

Το avatar του χρήστη Apro
Ο Apro αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Tatoo artist . Έχει γράψει 812 μηνύματα.

O Apro έγραψε στις 02:02, 29-03-09:

#362
Οι μέρες μου

Διαφέρουνε οι μέρες μου, δεν είναι όπως οι παλιές
αλλάξανε το χρώμα τους, περίεργες φωνές

Δεν είναι όπως οι παλιές, οι μέρες οι σημερινές
περίεργες φωνές θυμίζουν, σα να 'ρθανε από το χθες

Οι μέρες οι σημερινές, έχουν το μίσος μέσα τους
σα να 'ρθανε από το χθες, η ζήλεια και η πίσσα τους

'Εχουν το μίσος μέσα τους, τον πάγο στην καρδιά τους
η ζήλεια και η πίσσα τους, ιδέες στα μυαλά τους

Τον πάγο στην καρδιά τους, αν θα μπορούσα θα έσπαγα
ιδέες στα μυαλά τους, το φθόνο τους θα πέταγα

Αν θα μπορούσα θα έσπαγα, φραγμούς και αλυσίδες
το φθόνο τους θα πέταγα, σε άγνωστες νησίδες

Φραγμούς και αλυσίδες, φανταστικά μας σύνορα
σε άγνωστες νησίδες, θα ταξιδέψω σύντομα

Φανταστικά μας σύνορα, πρέπει να σας αλλάξουμε
θα ταξιδέψω σύντομα κι άλλοι θα δοκιμάσουνε

Πρέπει να σας αλλάξουμε, ιδέες και αισθήματα
κι άλλοι θα δοκιμάσουνε, με τα δικά μου βήματα

Ιδέες και αισθήματα, κάποτε θα αλλάξουμε
με τα δικά μου βήματα, μια νέα αρχή να φτιάξουμε

Κάποτε θα αλλάξουμε, ήθος και χαρακτήρα
μια νέα αρχή να φτιάξουμε, όχι μια μέρα στείρα.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Apro : 29-03-09 στις 02:39.
0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Apro

Διάσημο Μέλος

Το avatar του χρήστη Apro
Ο Apro αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Tatoo artist . Έχει γράψει 812 μηνύματα.

O Apro έγραψε στις 03:30, 29-03-09:

#363
Η περιήγηση

Πολλά μαθαίνεις και τόσα φτιάχνεις
η φαντασία σου, σε ταξιδεύει
πολλά ακούς και τώρα ψάχνεις
η παρουσία σου, σε σημαδεύει

Αλήθειες θέλεις, ψέματα φτιάχνεις
η αναζήτηση, σε ταξιδεύει
το δρόμο έχασες και τώρα ψάχνεις
το μέλλον τώρα, σε σημαδεύει

Σήμερα ξέχασες, το αύριο φτιάχνεις
η αφέλειά σου, σε ταξιδεύει
τον χρόνο έχασες και τώρα ψάχνεις
τούτη η στιγμή, σε σημαδεύει

Δεν ανασαίνεις, πνεύμονες φτιάχνεις
η αρρώστιά σου, σε ταξιδεύει
ο νους σου σάπισε και τώρα ψάχνεις
καινούριος κλώνος, σε σημαδεύει

Το Θεό σου ξέχασες, καινούριο φτιάχνεις
η αλαζονεία σου, σε ταξιδεύει
το πνεύμα έθιξες και τώρα ψάχνεις
η αδιέξοδος, σε σημαδεύει.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Apro : 29-03-09 στις 13:20.
0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Apro

Διάσημο Μέλος

Το avatar του χρήστη Apro
Ο Apro αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Tatoo artist . Έχει γράψει 812 μηνύματα.

O Apro έγραψε στις 19:25, 30-03-09:

#364
Η στάση

Μες στη ζωή ένας σταθμός και μια καινούρια στάση
ένας καινούριος ορισμός και μια παλιά μου πράξη
Ένα ταξίδι μακρινό, μέσα στο τρένο φάντασμα
το μέλλον μου το κοντινό, μέσα στο χρόνο αντάλλαγμα
Είναι η μαγεία της στιγμής, στα χέρια την κρατάω
είναι ο τόπος της φυγής, στο δρόμο περπατάω
Είναι αυτά που έχασα και ψάχνω να τα βρω
τους φίλους μου που ξέχασα και θέλω να τους δω
Το στοίχημα που έβαλα, με τον καθηγητή μου
και η στιγμή που έχασα, στο χάος την ψυχή μου
Είναι αυτά που αγαπώ, τα δίνω και σε 'σένα
είναι ο δικός μου ο σταύρος και πάνω έχει εμένα
Είναι τα πρώτα βήματα, που έκανα στον κόσμο
τα πρώτα μου μαθήματα και τον δικό μου τρόμο
Τα σχέδιά μου όλα, στο πέρασμα του χρόνου
ταξίδια φαντασίας, στο έδαφος του Κρόνου
Είναι η πρώτη μου αγάπη, οι πρώτοι μου παλμοί
είναι η καινούρια μέρα και άγνωστοι σταθμοί
Είναι το αφεντικό μου και ο άγνωστος Θεός μου
τα ψεύτικα τα λόγια σου, ο άφαντος ιστός μου
Η βόλτα μες στο πάρκο, το πρώτο μου τσιγάρο
μία βουτιά από το φάρο, η εκδρομή στην Πάρο
Είναι η μαγεία της στιγμής, απόλαυσε το πάλι
είναι η στάση της ζωής και μια καινούρια ζάλη
Είναι τα ονειρά σου και μια καινούρια φράση
Μες στη ζωή ένας σταθμός και μια καινούρια στάση.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Apro : 30-03-09 στις 20:17.
0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Apro

Διάσημο Μέλος

Το avatar του χρήστη Apro
Ο Apro αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Tatoo artist . Έχει γράψει 812 μηνύματα.

O Apro έγραψε στις 20:09, 30-03-09:

#365
Τί είναι η ποίηση;

Τί είναι η ποίηση για 'σένα;
για 'μένα τρόπος έκφρασης
μια ζωγραφιά με λέξεις
η δύναμη της όρασης
είναι οι δικές μου βλέψεις
Τί είναι η ποίηση για 'σένα;
για ΄μένα ένα ταξίδι του μυαλού
μια όαση στην έρημο
είναι η νεράιδα του γυαλού
ένα παλάτι πέτρινο
Τί είναι η ποίηση για 'σένα;
για 'μένα ένα φίλτρο μαγικό
μια βόλτα στον παράδεισο
ένα τοπίο φυσικό
μια λάμψη μες στην άβυσσο
Τί είναι η ποίηση για 'σένα;
για 'μένα μια αναπνοή
ο χτύπος της καρδιάς μου
ενός αγγέλου η φωνή
η παρέα της μοναξιάς μου
Τί είναι η ποίηση για 'σένα;
για 'μένα ένα ωραίο παραμύθι
μια βόλτα στην παραλία
σε ένα πρόβλημα η λύση
μία καλή φιλία
Τί είναι η ποίηση για 'σένα;
για 'μένα ένα τραγούδι
ο ήχος των πουλιών
ένα ωραίο λουλούδι
το φως των αστεριών
Τί είναι η ποίηση για 'σένα;
για 'μένα μια καινούρια μέρα
είναι ο τρόπος σκέψης
στο δάχτυλο μια βέρα
παιχνίδι με τις λέξεις.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Apro

Διάσημο Μέλος

Το avatar του χρήστη Apro
Ο Apro αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Tatoo artist . Έχει γράψει 812 μηνύματα.

O Apro έγραψε στις 20:44, 30-03-09:

#366
Οι πειρασμοί

Η θάλασσα τους ξέβρασε, όλους στην ακτή
σε όλους μας τους μοίρασε μ' ένα πικρό φιλί
Μέσα από την καρδιά της, τους έβγαλε όλους έξω
γέμισε τη ζωή μου και δεν μπορώ να τρέξω
Με οδηγό τα κύματα, φανταστικές φουρτούνες
και σαν τα κρύα της νερά, όμορφες παπαρούνες
Τους πάγους της βαρέθηκε και άρχισαν να λιώνουν
τη στάθμη της ανέβασαν, μα οι πειρασμοί βιώνουν
Κυρίαρχοι είναι τώρα πια, πλημμύρισαν την πόλη
στις πρώτες θέσεις κάθονται, άχρωμοι άπειροι βόλοι
Στα δύο άνοιξε ο ουρανός και άρχισε να βρέχει
μες στις σταγόνες δάκρυα και την ψυχή μου θρέφει
Το φως μας πήρε ξαφνικά, από το θυμό του σύννεφα
με όλους άγχος γέμισε, με πειρασμούς για σύνεργα
Από τη στεναχώρια του, ρίχνει τις αστραπές του
και όλους μας φοβίζει, μιλάει με τις βροντές του
Τον ήλιο έχει αδερφό, του τα επιτρέπει όλα
με φως γεμάτο πειρασμούς, τον κόσμο λούζει τώρα
Όσο χαρούμενος και αν είναι, μέσα του πάντα έχει
χιλιάδες μύρια από αυτούς, τα πάντα σαν αντέχει
Είναι η μητέρα όλων μας, όλους μας αγαπά
σαν άνθρωπος μειονεκτεί, με αδυναμίες κτυπά
Η λάβα είναι η καρδιά της, αναπνοές της η πυρά
όταν αγχώνεται βαριανασαίνει και μας γεμίζει με φωτιά
Με την ανάσα της μεταφέρει, έναν μεγάλο πειρασμό
λάδι στον άνθρωπο προσφέρει, ένα μεγάλο χαλασμό
Πολλές φορές δεν την ακούω κι όλο παράπονα μου κάνει
αν δε ξεφύγω απ' αυτούς, μ' ένα σεισμό θα με γλυκάνει
Μα εγώ τυφλώθηκα νωρίς, μου 'δειξε αδυναμία
τις εντολές παράκουσα, θα σβήσω τη λυχνία.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Apro

Διάσημο Μέλος

Το avatar του χρήστη Apro
Ο Apro αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Tatoo artist . Έχει γράψει 812 μηνύματα.

O Apro έγραψε στις 21:04, 30-03-09:

#367
Οι στίχοι μου

Οι στίχοι αυτοί που έγραψα
ανήκουν σε εσένα
μες στο μυαλό μου έψαξα
και βρήκα μία πένα
Τα συναισθήματα που νιώθω
τα παίρνω από μέσα σου
οι καταστάσεις που βιώνω
μία καινούρια μέρα σου
Οι στίχοι αυτοί που έφτιαξα
σε εσένα αφιερώνω
μία ωραία λέξη έχασα
με μια δικιά σου συμπληρώνω
Οι ιδέες μου το δώρο σου
το ενδιαφέρον σου δικό μου
η ενέργεια από τον πόλο σου
φορτίζει το υλικό μου
Εσύ μου έδωσες το κίνητρο
η δίψα σου για ποίηση
είσαι σαν ένα κάτοπτρο
στο γρίφο μου η λύση
Οι στίχοι αυτοί που σύνδεσα
από δικά σου κομμάτια
με τα δικά μου σύνθεσα
τα διψασμένα σου μάτια.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 3,608 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 01:28, 31-03-09:

#368
Αποστροφή

Φθονώ την τύχη σας, προνομιούχα
πλάσματα, κούκλες ιαπωνικές.
Κομψά, ρόδινα μέλη πλαστικές
γραμμές, μεταξωτά, διαφανή ρούχα.
Ζωή σας όλη τα ωραία σας μάτια.
Στα χείλη μόνο οι λέξεις των παθών.
Ένα έχετʼ όνειρο: τον αγαθόν
άντρα σας και τα νόμιμα κρεβάτια.
Χορός ημιπαρθένων, δυο δυο,
μʼ αλύγιστο το σώμα, θριαμβευτικά,
επίσημα και τελετουργικά,
πηγαίνετε στο ντάνσιγκ ή στο ωδείο.
Εκεί απειράριθμες παίρνετε πόζες.
Σαν τη σελήνη πριν ρομαντικές,
αύριο παναγίες, όσο προχτές,
ακούοντας τη «Valenzia», σκαμπρόζες.
Ένα διάστημα παίζετε το τέρας
με τα τέσσερα πόδια κολλητά.
Τρέχετε και διαβάζετε μετά
τον οδηγό σας «δια τα μητέρας».
Ω, να μπορούσε έτσι κανείς να θάλλη,
μέγα ρόδο κάποιας ώρας χρυσής,
ή να βυθομετρούσατε και σεις
με μια φουρκέτα τʼ άδειο σας κεφάλι!

Ατίθασα μέλη, διαφανή ρούχα,
γλοιώδη στόματα υποκριτικά,
ανυποψίαστα, μηδενικά
πλάσματα, και γιʼ αυτό προνομιούχα…

Κ. Καρυωτάκης

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη iJohnnyCash : 01-04-09 στις 07:10. Αιτία: Split
2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Neraida (Bitch...)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Neraida
H Bitch... αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 5,918 μηνύματα.

H Neraida Twisted Mind... έγραψε στις 02:19, 31-03-09:

#369
Τάσος Λειβαδίτης
ΕΡΩΤΑΣ

'Oλη τη νύχτα πάλεψαν απεγνωσμένα να σωθούν απ' τον εαυτό τους,
δαγκώθηκαν, στα νύχια τους μείναν κομμάτια δέρμα, γδαρθήκανε
σαν δυο ανυπεράσπιστοι εχθροί, σε μια στιγμή, αλλόφρονες, ματωμένοι,
βγάλανε μια κραυγή
σα ναυαγοί, που, λίγο πριν ξεψυχήσουν, θαρρούν πως βλέπουν φώτα,
κάπου μακριά.
Κι όταν ξημέρωσε, τα σώματά τους σα δυο μεγάλα ψαροκόκκαλα
ξεβρασμένα στην όχθη ενός καινούργιου μάταιου πρωινού.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Apro

Διάσημο Μέλος

Το avatar του χρήστη Apro
Ο Apro αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Tatoo artist . Έχει γράψει 812 μηνύματα.

O Apro έγραψε στις 13:11, 01-04-09:

#370
Η άσπρη παπαρούνα

Μπροστά σου υποκλίνομαι
η ομορφιά σου έλξη
ολόκληρος της δίνομαι
με το μυαλό μου παίζει

Τα φύλλα σου σαν τον αέρα
το χρώμα σου είναι η ζωή
πάνω στο άλογο η σέλα
μία διπρόσωπη μορφή

Η μαγεία σου ένα ταξίδι
το χάδι σου, η περιπλάνηση
μπορεί το δάγκωμα από ένα φίδι
και μια ωραία αποπλάνηση

Είσαι η βασίλισσα των λουλουδιών
μες στα σκοτάδια μία λάμψη
ο ήρωας των παραμυθιών
μες στη ζωή μας μία στάση

Είσαι ο δούλος στο σκλαβοπάζαρο
ένα παιδί πουλάει λουλούδια
είσαι ένα πιόνι πάνω στο βάραθρο
μία φωνή μες στα τραγούδια

Το νόημα σου η σιωπή
η αγνή καρδιά σου το συναίσθημα
το άγγιγμά σου μια ωδή
για μερικούς το μόνο αίσθημα

Μία νεράιδα στον κόσμο μου
όταν χρειάζομαι ο άγγελος
μία ψευδαίσθηση στον πόνο μου
στο περιβόλι μου ο άμπελος

Ο άνθρωπος σε μεταμόρφωσε
σε μία άσχημη βασίλισσα
η εξέλιξη σε παραμόρφωσε
σε μία έντρομη πριγκίπισσα.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Apro : 01-04-09 στις 19:59.
0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Great Chaos (Όττο)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Great Chaos
Ο Όττο αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 49 ετών , επαγγέλεται Παραγωγός και μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 4,030 μηνύματα.

O Great Chaos I took a wrong turn in the Freak Parade έγραψε στις 13:00, 02-04-09:

#371
Σκιές

Μην προσκυνήσεις τους θεούς
Μην αναστήσεις τους νεκρούς
Μην προσπαθήσεις τους τρελούς
να ξεγελάσεις.
Από του πλήθους τη βοή,
απ' των ανθρώπων τη σιωπή
κι απ' των πραγμάτων τη ροή
δεν θα περάσεις.

Θα υποκρίνομαι πως ζω
θα παριστάνω πως πονώ
για να καλύψω το κενό
που με τρομάζει.
Είναι που πέρασ' ο καιρός
είναι που πέθανε ο Θεός
είναι κι ο τάφος μου μικρός
και με στενάζει.

Σκιές,
μες στα κενά της μουσικής
Χαρές,
απ' τη συνήθεια προδομένες
Γιορτές,
φίλοι, γνωστοί και συγγενείς
Θα δεις,
όλες οι αλήθειες σου ήταν ξένες

Δεν ξεθωριάζουν οι σκιές
Δεν επουλώνονται οι πληγές
Ίσως αυτό πού 'μασταν χθες
δεν μας αφήνει
Γιατί των μπάτσων ο χαφιές,
του αφεντικού μας ο λακές
και της ψυχής μας ο λεκές
ποτέ δε σβήνει.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Apro

Διάσημο Μέλος

Το avatar του χρήστη Apro
Ο Apro αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Tatoo artist . Έχει γράψει 812 μηνύματα.

O Apro έγραψε στις 18:54, 02-04-09:

#372
Ο ήρωας

Μέσα μου πάντα έχω, τον δικό μου ήρωα
ξυπνάει όταν κοιμάμαι, περνάει από τα σύνορα
Πάντα είναι δίπλα μου, τίποτα δε φοβάμαι
αυτός με προστατεύει, όσοι εχθροί και να 'ναι
Μου δείνει συμβουλές, μου λέει τι να προσέχω
μου δείχνει τεχνικές, μου λέει να αντέχω
Είναι στο προσκεφάλι μου, φύλακας άγγελος μου
τον έχω μες στη καρδιά μου, όπως τον αδερφό μου
Μου λέει τι να προσέχω, παγίδες ν' αποφεύγω
τους άλλους να βοηθάω και όχι να τους πεδεύω
Τις γνώσεις να μοιράζομαι, με όλους μου τους φίλους
διακρίσεις να μην κάνω και να γκρεμίζω τοίχους
Μου δείχνει τον πιο εύκολο, δρόμο για τη ζωή
τις απορίες λύνει, πως φτάνω στην πηγή
Πάντα με βοηθάει, το μέλλον μου να χτίζω
τους όρκους δεν πατάει, δε θέλει να λυγίζω
Δύναμη με γεμίζει, μου δίνει απ' τη δικιά του
πράγματα μου χαρίζει, ακόμα και όνειρά του
Μου δίνει απ' το νερό του, όταν δε βρίσκω γύρω μου
μου λέει να το προσφέρω, αν χρειαστεί στο φίλο μου
Με κάνει να γελάω, όταν διακρίνει λύπη
μου λέει να προσπαθώ και να κρατώ την πίστη
Ποτέ δε θα αλλάξω, τον δικό μου ήρωα
αν θες καν' τον δικό σου και πέρνα από τα σύνορα
Τα σύνορα του κόσμου αυτού, όπως διμιουργήσαμε
και γίνε ένα πρότυπο, του ήρωα που σβήσαμε.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Apro

Διάσημο Μέλος

Το avatar του χρήστη Apro
Ο Apro αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Tatoo artist . Έχει γράψει 812 μηνύματα.

O Apro έγραψε στις 19:19, 02-04-09:

#373
Ο φάρος που γκρεμίστηκε

Μία παλιά βραχονησίδα
σαν μία πόρτα στην ιστορία
ένα ψηλός ξεχωριστός φάρος
έκπεμπε έντονη και ελκυστική λάμψη

Μία φημισμένη αρχαία νησίδα
με απίστευτα μεγάλη ευφορία
ένας πανίσχυρος ιδιαίτερος φάρος
μία με νόημα μεγάλη φράση

Μία παλιά βραχονησίδα
έβγαζε ήχους σα μελωδία
ένας διαχρονικός φανταχτερός φάρος
ήταν στην ιστορία μία στάση

Μία φημισμένη αρχαία νησίδα
ένας πολυσύνθετος αφηγηματικός φάρος
που εμείς οι νεοΈλληνες προκαλέσαμε τη θραύση του
αυτό είναι πράγματι μια τραγωδία.

(Εμείς οι νεοΈλληνες ξεχάσαμε την ιστορία μας, παραμορφώσαμε το πνεύμα μας, δεν πιστεύουμε στον εαυτό μας, αδικούμε τους προγόνους μας, δε σεβόμαστε αυτά που πρόσφεραν στην παγκοσμιότητα, δε θυμόμαστε αυτούς που έχυσαν το αίμα τους, γι' αυτό το κομμάτι γης και είμαστε υπεύθυνοι για το αύριο της χώρας μας.)

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Neraida (Bitch...)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Neraida
H Bitch... αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 5,918 μηνύματα.

H Neraida Twisted Mind... έγραψε στις 14:34, 08-04-09:

#374
Αδύνατον να ξεχωρίσεις τις σάρκες
απ' τα χαλάσματα
κορμιά ριγμένα μια άμορφη μάζα τσαλαπατημένων ελπίδων.
Ζωή κομματιασμένη σε κλάσματα δευτερολέπτου
Νήματα υφασμένα από μοίρες ζηλόφθονες
Τα τραγούδια σίγησαν
λυράρης ο Θάνατος αρχινά το άραχλο κάλεσμα
Η θλίψη κι η απόγνωση σέρνουν το χορό του ύστατου Χαίρε
Η θύμηση οργιάζει θριαμβευτικά σχεδόν τυραννικά
Κατέλυσε το τώρα,
ακύρωσε το αύριο,
ενδύθηκε το χθες.
Αναρίθμητα «γιατί» ξεφυτρώνουν μέσα απ τις ξερολιθιές
Φωνές απόγνωσης εγείρονται τα βράδια που ανάβει το καντήλι της συχώρεσης
Για τις αδικοχαμένες ψυχές που στοιβάζονται στα αμπάρια του άξενου ΄Αδη
Γυρνάς με το ματωμένο πρόσωπο
κι αγναντεύεις τα συντρίμμια της ζωής σου
ποιος νοιάζεται για τους δεκάξι Μάηδες
που κάποτε σ'ομόρφαιναν;
Κάνεις το σταυρό σου που δεν ακολούθησες
κι εσύ το δρόμο της φθοράς
Μα η αμφιβολία άτι ατίθασο σε καλεί αποκαμωμένο
να του περάσεις χαλινάρι
Ποιος είναι ο λυτρωμένος τούτη τη μαύρη ώρα του χαμού;
Εσύ που απόμεινες ν'αγναντεύεις το χαλασμό
ανάβοντας τα καντήλια του πόνου
ή οι αποκεχωρηκότες σύντροφοι;
Ξέρεις την απάντηση, μα τη βυθίζεις στο σκότος
Φοβάσαι μην ουρλιάξεις μπρος στην ξεγυμνωμένη αλήθεια
που καραδοκεί εκδικητική
με τη ρομφαία του αρχάγγελου
πάνω από το χωματένιο κεφάλι σου

Διονύσης Λεϊμονής

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Isiliel (Φεγγάρω)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Isiliel
H Φεγγάρω αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 9,802 μηνύματα.

H Isiliel Salus populi suprema lex esto έγραψε στις 23:09, 08-04-09:

#375
Countless lives inhabit us.
Vivem em nós inúmeros;
I donʼt know, when I think or feel,
Se penso ou sinto, ignoro
Who it is that thinks or feels.
Quem é que pensa ou sente.
I am merely the place
Sou somente o lugar
Where things are thought or felt.
Onde se sente ou pensa.
---
---
I have more than just one soul.
Tenho mais almas que uma.
There are more Iʼs than I myself.
Há mais eus do que eu mesmo.
I exist, nevertheless,
Existo todavia
Indifferent to them all.
Indiferente a todos.
I silence them: I speak.
Faço-os calar: eu falo.
---
---
The crossing urges of what
Os impulsos cruzados
I feel or do not feel
Do que sinto ou não sinto
Struggle in who I am, but I
Disputam em quem sou.
Ignore them. They dictate nothing
Ignoro-os. Nada ditam
To the I I know: I write.
A quem me sei: eu escrevo.



τον έλεγαν και ... Ricardo Reis

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

6 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Εδάδ

Περιβόητο Μέλος

Το avatar του χρήστη Εδάδ
H Εδάδ αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 1,127 μηνύματα.

H Εδάδ www.youtube.com/watch?v=-WhQ5TiBHVk έγραψε στις 23:13, 08-04-09:

#376
τον έλεγαν και ... Ricardo Reis


isiliel for president

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 3,608 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 15:37, 09-04-09:

#377


Ποιός τους βλέπει να βαδίζουν στην πόλη
αν όλοι είναι τυφλοί;
Αυτοί πιάνονται απ' το χέρι: κάτι μιλάει
ανάμεσα στα δάχτυλά τους, γλώσσες γλυκιές
γλείφουν την υγρή παλάμη, τρέχουν από τις φάλαγγες,
και ψηλά είναι η νύχτα γεμάτη από μάτια.

Είναι οι εραστές, το νησί τους πλέει στην όχθη
προς θανάτους απο χλόη, προς λιμάνια
που ανοίγονται σε σεντόνια ανάμεσα.
Όλα αναστατώνονται δια μέσου τους,
όλα βρίσκουν τον μαγικό αριθμό τους,
αλλά αυτοί ούτε που ξέρουν
πως ενώ κυλιούνται στον πικρό τους άμμο
μια παύση υπάρχει στο έργο του μηδενός,
ο τίγρης είναι ένας κήπος που παίζει.

Ξημερώνει στων σκουπιδιών τ' αμάξια,
αρχίζουν να βγαίνουν οι τυφλοί,
το υπουργείο ανοίγει τις πόρτες του.
Οι εραστές παραιτημένοι κοιτάζονται κι αγγίζονται
μια φορά ακόμη πριν μυρίσουν τη μέρα.

Πια είναι ντυμένοι, και πάνε στο δρόμο.
Και είναι μόνο τότε
όταν είναι νεκροί, όταν είναι ντυμένοι,
που η πόλη τους ξαναβρίσκει υποκριτική
και τους επιβάλλει τα καθημερινά καθήκοντα.

Οι Εραστές του Χούλιο Κορτάσαρ.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Neraida (Bitch...)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Neraida
H Bitch... αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 5,918 μηνύματα.

H Neraida Twisted Mind... έγραψε στις 16:18, 09-04-09:

#378
Τι όμορφη που είσαι.

Με τρομάζει η ομορφιά σου. Σε πεινάω. Σε διψάω.
Σου δέομαι:

Κρύψου, γίνε αόρατη για όλους, ορατή μόνο σ' εμένα.
Καλυμένη απ' τα μαλλιά ως τα νύχια των ποδιών με σκοτεινό διάφανο πέπλο
διάστικτο απ' τους ασημένιους στεναγμούς εαρινών φεγγαριών.
Οι πόροι σου εκπέμπουν φωνήεντα, σύμφωνα ιμερόεντα.
Αρθρώνονται απόρρητες λέξεις. Τριανταφυλλιές εκρήξεις απ' τη πράξη του έρωτα.
Το πέπλο σου ογκώνεται,

λάμπει πάνω απ' τη νυχτωμένη πόλη με τα ημίφωτα μπαρ, τα ναυτικά οινομαγειρεία.
Πράσινοι προβολείς φωτίζουνε το διανυκτερεύον φαρμακείο.
Μιά γυάλινη σφαίρα περιστρέφεται γρήγορα δείχνοντας τοπία της υδρογείου.
Ο μεθυσμένος τρεκλίζει σε μια τρικυμία φυσημένη απ' την αναπνοή του σώματός σου.
Μη φεύγεις. Μη φεύγεις. Τόσο υλική, τόσο άπιαστη.
Ένας πέτρινος ταύρος πηδάει απ' το αέτωμα στα ξερά χόρτα.
Μιά γυμνή γυναίκα ανεβαίνει τη ξύλινη σκάλα κρατώντας μιά λεκάνη με ζεστό νερό.
Ο ατμός της κρύβει το πρόσωπο.
Ψηλά στον αέρα ένα ανιχνευτικό ελικόπτερο βομβίζει σε αόριστα σημεία.
Φυλάξου. Εσένα ζητούν. Κρύψου βαθύτερα στα χέρια μου.
Το τρίχωμα της κόκκινης κουβέρτας που μας σκέπει, διαρκώς μεγαλώνει.
Γίνεται μια έγκυος αρκούδα η κουβέρτα.
Κάτω από τη κόκκινη αρκούδα ερωτευόμαστε απέραντα, πέρα απ' το χρόνο κι απ' το θάνατο πέρα, σε μιά μοναχική παγκόσμιαν ένωση.
Τι όμορφη που είσαι. Η ομορφιά σου με τρομάζει.
Και σε πεινάω. Και σε διψάω. Και σου δέομαι: Κρύψου.



Γ. Ρίτσος

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Value

Εκκολαπτόμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη Value
Ο Value αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 108 μηνύματα.

O Value έγραψε στις 16:24, 09-04-09:

#379
Το ποιηματάκι αυτό, το είδα κορνιζαρισμένο μέσα σ' ένα βιβλιοπωλείο στην Αθήνα. Δεν θα χαρακτήριζα δυνατή την μνήμη μου. Όμως αυτό το αποστήθισα (βοήθησε και το μέγεθος του). Τόσο πολύ μου άρεσε. Δεν είχε όνομα συγγραφέα, ούτε τίτλο. Είναι μικρό, μα τα λέει όλα. Μου θυμίζει στην απλότητα του ένα μικρό παιδί, και στην αλήθεια του κάποιον σοφό. Το μοιράζομαι μαζί σας.



Κι αν με ρωτήσεις να σου πω
τι 'ναι μικρό και τι μεγάλο,
να μ' αγαπάς, να σ' αγαπώ
μονάχα αυτό και τίποτ' άλλο.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

6 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

D_G (Δημήτρης)

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη D_G
Ο Δημήτρης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 1,759 μηνύματα.

O D_G έγραψε στις 16:44, 09-04-09:

#380
Λίγο κλασικό αυτό το ποίημα, του Μιλτιάδη Μαλακάση, αλλά μου αρέσει ιδιαίτερα γιατί κάποτε που ασχολιόμουν λίγο με κιθάρα, κατάφερα να το μελοποιήσω, με τα λίγα ακοπανιαμέντα που ήξερα.

ΑΓΑΠΗ

Ας μη γυρίσει ο λογισμός στα χρόνια εκείνα πίσω,
κάλλιο μια τέτοια θύμηση για πάντα να χαθεί,
ποιος ξέρει τώρα θάτανε γραφτό να σ' αγαπήσω,
και τόσο, που καμιά ποτέ δεν έχει αγαπηθεί.

Κι αν έφυγεν η νιότη σου, που θλίβεσαι για δαύτη,
ως για πουλί που πέταξε μ' άλλα μαζί πουλιά,
περισσότερο από μια άνοιξη τον έρωτά μου ανάφτει
του χινοπώρου το άγγιγμα στα ωραία σου μαλλιά.

Κι ακόμα φτάνω ν' αγαπώ σ' εσέ μιαν άλλη εικόνα,
-τ' ορκίζομαι στα μάτια σου που τόσο λαχταρώ,-
τον ήμερο κι ανέφελο και το γλυκό χειμώνα,
που στο χλωμό σου πρόσωπο μια μέρα θα θωρώ.

Και μάθε το, τις μελιχρές λαμπράδες του Δεκέμβρη,
και τις φεγγαροσκέπαστες του Γεναριού ομορφιές,
μήτε στις τρέλλες τ' Απριλιού κανένας θα τις έβρει,
μήτε και στις μονότονες του Μάη καλοκαιριές...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη D_G : 09-04-09 στις 16:56.
3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 3,608 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 09:14, 10-04-09:

#381



Ένα πρωί βρήκα τη θάλασσα αλλαγμένη

Κάτι βαθύ
σκέφτετʼ η θάλασσα,
κι ακινητεί.
– Της πέταξα μια πέτρα
κι άλλη μία
δεν ταράχτηκε˙
μόνο τις τράβηξε αργά πέρʼ απʼ την όραση
κʼ έκλεισε πάλι. –
Παράξενη ησυχία-απειλητική.
Τίποτα δεν κινείται.
Μόνο τα βότσαλα
αδιόρατα ριγούν
και μυρμηγκιάζουν,
λες κι ακουμπάει
τα λεία πρόσωπά τους
κάτι κακό και σιχαμένο κι όλο χνούδι,
και τα φύκια,
πατημένα ανασαίνουν,
μισά χλωρά, μισά γιομάτʼ αλάτι,
σαν τα μαλλιά του πεθαμένου
που μεγαλώνουν λίγο ακόμη.
Ανεξήγητο τοπίο.
Αβάστακτος κόσμος, ορυκτός,
πάμε να φύγουμε, ψυχή μου.

Κώστας Σοφιανός

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

5 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

DrStrangelove

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη DrStrangelove
Ο DrStrangelove αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Μοντέλο . Έχει γράψει 4,072 μηνύματα.

O DrStrangelove έγραψε στις 14:31, 10-04-09:

#382
Ο Λαπαθιώτης ποτέ δεν μ'άρεσε, έχω σημαδέψει όμως σ'ένα βιβλιάρακι τα εξής τρία συγκινητικά, ρεαλιστικά και "ζημιογόνα" του που δεν τα χορταίνω :

Διάμεσο

Κι ήθελα να κάνω κάτι, όπου να μην το κάνεις Συ,
κι ούτε ποτέ Σου ναν το κάνεις. 'Οποιος κι αν είσαι.
Να είναι μέσα μου η Ψυχή των 'Ολων, τ'Αρνιού
και του Φιδιού η Ψυχή
Και Κείνου, που, για δικιά του Απόλαψη,
το μαχαίρι κόκκινο το βάφει.

Από "Τα κιονόκρανα συντρίμμια"
περιοδικό Ο Νουμάς, 24/3/1912
________

Μια περηφάνεια με στυλώνει ακόμα....
Σα φίδια με λοξοκοιτάνε οι άλλοι
μα εγώ δε χαμηλώνω το κεφάλι,
ώσπου να με σωριάσουνε στο χώμα...
Μια περηφάνια με στυλώνει ακόμα.
Κύλησε απάνω μου μια μαύρη ρόδα
και σκότωσε όλα μου, όλα μου τα ρόδα
κι έκανε την πικρή καρδιά μου λιώμα

Μια περηφάνια με στυλώνει ακόμα


Τ'άλφα και τ'ωμέγα

Το Χάος. Τ'Αμορφο Μηδενικό.
'Ονειρο τρελού σε ραισμένους καθρέφτες.
Κι ύστερα η Δύναμη ναν το μορφώσει σ'έναν τύπον
Αρμονίας. Απ'το 'Ενα τα Χίλια - σαν απ'το λευκό φως τα
εφτά χρώματα. Η Σύλληψη, τ'ανατρίχιασμα της Κίνησης,
το έμβρυο ζωή. Αρχινάνε οι κύκλοι και τα ματαγυρίσματα σαν
στην άκρη σφεντόνας. Οι 'Ηλιοι. Σαν μπουμπούκια σκάζουν
οι 'Ηλιοι.
Η Ζέστα, και πυρώνει.
Σαλεύει το πρώτο σκουλήκι.
Ο 'Αντρας κι η Γυναίκα - και το παραμιλητό της Σάρκας.
Οι Γενιές : μια πάνου στην άλλη, σαν τρεχούμενο νερό,
και σαν αραχνοκλωστές.
Κοινωνία. Θεός και Βασιλιάς.
Η Σκέψη, το Τραγούδι, και το γοερό "Γιατί".
Ανηφορίες, Πικράδες, τα Σκοντάμματα. Το Εγώ, οι Χάρες,
τα ωραία μάτια, τα ωραία τα μάτια.
Η Τέχνη. 'Ενα τάνυσμα του "είναι" - σαν τόξου τάνυσμα.
Αμαρτίες, τρόμοι, σκληράδες.
Οι Αλλοφροσύνες. Το φαρμάκι μές τις κούπες.
Ο άφραστος Ερχομός, η Απολύτωση - σαν είδος μορφίνα.
Ο Ύπνος...

Από "Τα κιανόκρανα συντρίμμια"
περιοδικό Ο Νουμάς,
24/3/1912


Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

D_G (Δημήτρης)

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη D_G
Ο Δημήτρης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 1,759 μηνύματα.

O D_G έγραψε στις 15:35, 10-04-09:

#383
Τ' ΟΝΟΜΑ ΣΟΥ


Τ' όνομά σου το βλέπω, σάμπως χέρι
που δείχνει, σαν μαχαίρι αστραφτερό'
τ' όνομά σου τ' ακούω' δαρμός και χτύπος
από μέγα ανυπόταχτο φτερό.

Τ' όνομά σου το γεύομαι σαν κάποιους
γιομάτους μελιστάλαχτους καρπούς'
δυνατό μύρο κατασταλαγμένο
από κρίνου βαριούς ανασαμούς.

Τ' όνομά σου το πιάνω και το σφίγγω,
σαν πρωτόφαντο, απάρθενο κορμί.
Τ' όνομά σου λαχτάρα, ονείρεμα, ύλη,
ρυθμός και ορμή και ιδέα. Κι εσύ, κι εσύ.

Θα το γράψω στην έρημο, στη χώρα,
στο καράβι, στο βράχο του γιαλού,
στου δένδρου τον κορμό, στου ανθού το φύλλο,
στ' αγάλματα, στα μνήματα, παντού.

Στα τετραπέρατα, ω! θα το φωνάξω,
θα το δώσω του αγέρα, του πουλιού,
θα το καρφώσω ανάμεσα στ' αστέρια,
στο πλάι του γαύρου Εφτάστερου Αμαξιού.


Κωστής Παλαμάς 1913, απόσπασμα από το ποίημα "Ευριδίκη"

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Neraida (Bitch...)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Neraida
H Bitch... αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 5,918 μηνύματα.

H Neraida Twisted Mind... έγραψε στις 18:19, 11-04-09:

#384
ΡΑΪΝΕΡ ΜΑΡΙΑ ΡΙΛΚΕ
ΕΠΙΛΟΓΟΣ


Ο θάνατος είναι μεγάλος.
Είμαστε δικοί του
κι όταν γελούμε.
Κι εκεί που θαρρούμε
πως η ζωή μας ζώνει
τολμά να κλάψει εντός μας.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Neraida (Bitch...)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Neraida
H Bitch... αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 5,918 μηνύματα.

H Neraida Twisted Mind... έγραψε στις 18:27, 11-04-09:

#385
ΦΕΡΝΑΝΤΟ ΠΕΣΣΟΑ
Ο ΦΥΛΑΚΑΣ ΤΩΝ ΚΟΠΑΔΙΩΝ

Είμ ʽ ένας φύλακας κοπαδιών.
Το κοπάδι είνʼ οι σκέψεις μου
κι οι σκέψεις μου είνʼ όλες αισθήσεις.
Σκέφτομαι με τα μάτια και τʼ αυτιά
και με τα χέρια και τα πόδια
και με τη μύτη και το στόμα.
Να σκέφτεσαι ένα λουλούδι σημαίνει να το βλέπεις και να το μυρίζεις.
Να τρως ένα φρούτο σημαίνει να γνωρίζεις την αίσθησή του.

Γι αυτό, σαν μια μέρα όλο ζέστη
νιώθω θλιμμένος που την απολαμβάνω τόσο
κι απλώνομαι παράμερα και πάνω στα χορτάρια
και κλείνω τα μάτια ολόζεστα,
νιώθω το κορμί μου ολάκερο να ʽχει αναποδογυρίσει στην πραγματικότητα,
ξέρω την αλήθεια κι είμʼ ευτυχισμένος

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 3,608 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 18:28, 12-04-09:

#386
Πρέπει να 'ταν των Βαΐων τ' ουρανού επειδή και τα πουλιά κατέ-
βαιναν μ' ένα κλαδάκι πράσινο στο ράμφος και στον ύπνο μου

Ένα κορίτσι δίχως λόγο είχε σταθεί κι άφηνε το μπλουζάκι του ξε-
κούμπωτο

Γυαλί στο φως και μέσα του πλακάκια της κουζίνας όσο το μάτι μου
έπαιρνε ανεμίζοντας τούλια μια κορμοστασιά διπλή απ' το σπίτι
σε ύψος με τα δάχτυλα στο πόμολο το αόρατο

Νταγκ λάμψη αέρας νταγκ λάμψη αέρας ασταμάτητα Όπως
ύστερα που κάποιος άγιασε και τα καινούρια φαίνονται κι εκείνα σαν
παλαιά

Και τα παιδιά που γύριζαν από το πετροκάραβο με τα χταπόδια κι οι
γυναίκες απ' το ελαιοτριβείο κι η φωνή του γαϊδάρου ξημερώματα
πάνω από τα μποστάνια πόσα χρόνια πόσους αιώνες

«Αναντάμ μπαμπαντάμ» έλεγε η μάνα μου και το χέρι της το αρθρι-
τικό σταματούσε σαν φύλλο της μπεγκόνιας

Τέλος Κι οι μνήμες παν κι αυτές πίσω απ' τα πράγματα να τα προ-
φτάσουν Όπου τα παλαιά φαίνονται πάλι κι εκείνα σαν καινούρια

Θρυλική θα μείνει στους μεταγενέστερους η μέρα που κανείς δεν
είπε να βαρυγκομήσει αλλ' οργιές ανοιχτά στα φυλλώματα φέγγα-
νε στιλπνά λεμόνια ηλιίσκοι των αιθέρων.

Των Βαϊων, του Ελύτη..

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

D_G (Δημήτρης)

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη D_G
Ο Δημήτρης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 1,759 μηνύματα.

O D_G έγραψε στις 18:51, 12-04-09:

#387
ΥΠΟΤΑΓΗ

Άνοιξε το παράθυρο.
Ο άνεμος τής χτύπησε δυνατά τα μαλλιά,
σα δυο πουλιά μεγάλα,
πάνω απ' τους ώμους της.
Έκλεισε το παράθυρο.
Τα δυο πουλιά κάθονταν κιόλας στο τραπέζι και την κοιτούσαν.
Έγειρε το μέτωπό της ανάμεσά τους,
κ' έκλαψε ήσυχα.


Γιάννης Ρίτσος

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη D_G : 12-04-09 στις 19:13.
2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 3,608 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 11:36, 14-04-09:

#388
ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ ΣΕ ΔΕΣΜΙΔΕΣ ΤΩΝ ΕΚΑΤΟ

Το σώμα της μ’ έχει επικηρυγμένο.
Αφαλός, θηλές, υγρά μαλλιά. Γλουτοί και ώμοι.
Οι δίπλες της κοιλιάς, το σφιγμένο στόμα και η ανάσα η τελευταία.

Πάνω στη μακριά της ράχη, από το στέρνο ως τη μέση νεκρικά με καταζητούν.
Μήπως είναι λίγα τα εβδομήντα χρόνια που προσφέρει για να παραδοθώ;
Η επιστροφή και πάλι στη φυλακή της σάρκας,
οι τρόφιμες επιθυμίες να εκτίουν στους τέσσερις τοίχους του κελιού ποινή ισόβια,
και μετά στο επισκεπτήριο να κοιτούν οι πέντε δεσμοφύλακες αισθήσεις
αδιάκριτα.

Το μεσημέρι μόνο θα περπατάω με τη φόρμα στην αυλή
και θα ποτίζω κάτι αναρριχώμενες χαρές που ανεβαίνουν τον φράκτη.
Όχι.

Κρύβομαι καλά πάνω από τα ακρωτήρια, τις αμμουδερές παραλίες,
στη μεταλλική μυρωδιά των πλοίων, τις πλατείες με τα λευκά αγάλματα,
στους αφρισμένους ωκεανούς της γνώσης, την έρημο των ξηραμένων
προσδοκιών,
στα φώτα που σβήνουν ένα - ένα την ώρα που ξυπνάει η μεγαλούπολη.

Κάνοντας χωνί τα χέρια μου γύρω από το στόμα φωνάζω:
«έεεεεεειιιιιιιιιιιιι, υπάρχωωωωωω παντουουουουού!»
Ως ένα σπάταλο πνεύμα που ξοδεύει,
όπως θέλει την αιωνιότητα σε δεσμίδες των εκατό.

Της Αγγελικής Ζιούτη, πέντε ποιήματα (αυτό ήταν το 1/5)

Καλοτάξιδο Αγγελικούλα.

Κούκλα η Αγγελική:

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

moonlight

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη moonlight
H moonlight αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 1,526 μηνύματα.

H moonlight έγραψε στις 14:29, 14-04-09:

#389

Η Αγάπη

Α! τι ωφελεί να καρτεράς όρθιος στην πόρτα του σπιτιού
και με τα μάτια στους νεκρούς τους δρόμους στυλωμένα,
αν είναι νάρθει θε ναρθεί, δίχως να νοιώσεις από πού,
και πίσω σου πλησιάζοντας με βήματα σβημένα
θε να σου κλείσει απαλά με τ' άσπρα χέρια της τα δυο
τα ματια που κουράστηκαν τους δρομους να κυττάνε'
κι όταν, γελώντας, να της πεις θα σε ρωτήσει: "ποια είμαι εγώ;"
απ' της καρδιάς το σκίρτημα θα καταλάβεις ποια 'ναι.

Δεν ωφελεί να καρτεράς! Αν είναι νάρθει, θε ναρθει'
κλειστά όλα νάναι, αντίκρυ σου να στέκεται θα δεις ορθή
κι ανοίγοντας τα χέρια της πρώτη θα σ' αγκαλιάσει.

Αλλιώς, κι αν είναι όλοφωτο το σπίτι για να την δεχτείς
κι έτσι ως την δεις τρέξεις σ' αυτήν κι ομπρός στα πόδια της συρθείς,
αν είναι νάρθει θε ναρθει, αλλιώς θα προσπεράσει.


Κώστας Ουράνης

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

D_G (Δημήτρης)

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη D_G
Ο Δημήτρης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 1,759 μηνύματα.

O D_G έγραψε στις 13:46, 15-04-09:

#390
ΥΠΟΘΗΚΑΙ


Όταν οι άνθρωποι θέλουν να πονείς,
μπορούνε με χίλιους τρόπους.
Ρίξε το όπλο και σωριάσου πρηνής,
όταν ακούσεις ανθρώπους.

Όταν ακούσεις ποδοβολητά
λύκων, ο Θεός μαζί σου!
Ξαπλώσου χάμου με μάτια κλειστά
και κράτησε την πνοή σου.

Κράτησε κάποιον τόπο μυστικό,
στον πλατύ κόσμο μια θέση.
Όταν οι άνθρωποι θέλουν το κακό,
του δίνουν όψη ν' αρέσει.

Του δίνουν λόγια χρυσά, που νικούν
με την πειθώ, με το ψέμα,
όταν (οι) άνθρωποι διαφιλονικούν
τη σάρκα σου και το αίμα.

Όταν έχεις μια παιδική καρδιά
και δεν έχεις ένα φίλο,
πήγαινε βάλε βέρα στα κλαδιά,
στη μπουτουνιέρα σου φύλλο.

Άσε τα γύναια και το μαστροπό
Λαό σου, Ρώμε Φιλύρα.
Σε βάραθρο πέφτοντας αγριωπό,
κράτησε σκήπτρο και λύρα


Κώστας Καρυωτάκης

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

moonlight

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη moonlight
H moonlight αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 1,526 μηνύματα.

H moonlight έγραψε στις 15:36, 15-04-09:

#391
If You Forget Me by Pablo Neruda
I want you to know
one thing.

You know how this is:
if I look
at the crystal moon, at the red branch
of the slow autumn at my window,
if I touch
near the fire
the impalpable ash
or the wrinkled body of the log,
everything carries me to you,
as if everything that exists,
aromas, light, metals,
were little boats
that sail
toward those isles of yours that wait for me.

Well, now,
if little by little you stop loving me
I shall stop loving you little by little.

If suddenly
you forget me
do not look for me,
for I shall already have forgotten you.

If you think it long and mad,
the wind of banners
that passes through my life,
and you decide
to leave me at the shore
of the heart where I have roots,
remember
that on that day,
at that hour,
I shall lift my arms
and my roots will set off
to seek another land.

But
if each day,
each hour,
you feel that you are destined for me
with implacable sweetness,
if each day a flower
climbs up to your lips to seek me,
ah my love, ah my own,
in me all that fire is repeated,
in me nothing is extinguished or forgotten,
my love feeds on your love, beloved,
and as long as you live it will be in your arms
without leaving mine

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

5 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

moonlight

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη moonlight
H moonlight αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 1,526 μηνύματα.

H moonlight έγραψε στις 15:39, 15-04-09:

#392
The Second Coming by William Butler Yeats
Turning and turning in the widening gyre
The falcon cannot hear the falconer;
Things fall apart; the centre cannot hold;
Mere anarchy is loosed upon the world,
The blood-dimmed tide is loosed, and everywhere
The ceremony of innocence is drowned;
The best lack all conviction, while the worst
Are full of passionate intensity.

Surely some revelation is at hand;
Surely the Second Coming is at hand.
The Second Coming! Hardly are those words out
When a vast image out of Spiritus Mundi
Troubles my sight: somewhere in sands of the desert
A shape with lion body and the head of a man,
A gaze blank and pitiless as the sun,
Is moving its slow thighs, while all about it
Reel shadows of the indignant desert birds.
The darkness drops again; but now I know
That twenty centuries of stony sleep
Were vexed to nightmare by a rocking cradle,
And what rough beast, its hour come round at last,
Slouches towards Bethlehem to be born?

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 3,608 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 01:03, 17-04-09:

#393
Όλες οι μέρες κάθισαν απαρηγόρητες πάνω απʼ το κεφάλι της Μεγάλης Παρασκευής. Μια μέρα που μεγεθύνει τις απώλειες μέσα σου.
Απʼ το πρωί οι καμπάνες σκορπούνε δάκρυα κι αναμνήσεις περασμένων Επιταφίων. Ο ήλιος χαϊδεύει ηδονικά τους τρούλους των εκκλησιών, αναριγούν οι σταυροί επάνω τους.

Οι θεοί που κήδεψα στη ζωή μου θα με συντροφεύουν ως το θάνατό μου. Μαντεύω την ύπαρξή τους από το άρωμα της πασχαλιάς που σκορπούνε γύρω μου.
Ραγισμένα τραγούδια στο ραδιόφωνο, μελωδικά ανασαίνει ο πόνος για να τον εκπνεύσει ο άνθρωπος.

Μες στο φλιτζάνι πικραμένος ο καφές, νοσταλγεί τη χαμένη συντροφιά της ζάχαρης. Ούτε και σήμερα θα τους τα φτιάξω…
Ανοίγω την πόρτα και καταπίνω ανόρεχτα το δρόμο προς την εκκλησία. Επάνω, δυο σύννεφα βουτηγμένα στο μπλε οινόπνευμα- βαμβάκι για τις πληγές μου. Και κάτω, ένα ζευγάρι να φιλιέται χωρίς συστολές, στη μέση του διαστελλόμενου θρήνου-πληγή για τα μάτια μου.

Μες στο ναό, αμήχανος-σα Θεός χωρίς πιστούς…, σαν άπιστος χωρίς κι ανθρώπους. Μπροστά μου, ο Ιησούς, κάτω από ένα ανοιξιάτικο σεντόνι . κανείς δεν το τραβάει, μήπως και δεν τον δει. Μόνο μαζεύουν ροδοπέταλα, για να μυρίζει ο ύπνος τους υπόσχεση Ανάστασης. Μα εγώ, ο ιερόσυλος, προσπαθώ να μαντέψω ποια βιολέτα διαλέγοντας, θʼ αγγίξω τα δάχτυλά σου που την έκοψαν.

Και σα να ʽθελα να μπω σʼ ένα τούνελ του χρόνου που θα ʽβγαζε σʼ εσένα, έσκυψα να περάσω κάτω απʼ τον Επιτάφιο.

Γιάννης Κυριαζής, Μεγάλη Παρασκευή από την "Παραφορά του Ερωταφίου"

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

ne0ellinaC

Νεοφερμένος

Το avatar του χρήστη ne0ellinaC
Ο ne0ellinaC αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Μαθητής/τρια . Έχει γράψει 4 μηνύματα.

O ne0ellinaC έγραψε στις 02:12, 17-04-09:

#394
θα γραψω κ εγω ενα ποιμα..
ενα π το εγραψα μονος μ μια μερα..
ισως να μην ειναι και τοσο καλό αλλα δεν πειραζει^^

Άγγελοι..

Οταν πεθαινει καποιος λεμε:
"έγινε αγγελος"
θα φυλαει για παντα απο πανω μας
θα ζει συνεχεια στη καρδιά
κι όταν πονάμε θα μας γεμιζει
με φιλιά.

Την αγάπη που δίνουμε εμεις
εμεις οι θνητοι
και οι θεοι
αυτοι οι αγγελοι τη νιωθουν
και ειναι παντοτε μαζι
καθε λεπτο και καθε στιγμη

Αγγελοι υπαρχουνε παντου
στα ουρνια εκει που ζουνε
την αγαπη των ανθρώπων
στη γη αναζητουνε
και απεγνωσμενα ψαχνουν
να την βρουνε.

το κλάμα στο αντιο δεν σταματα
γιατι ολοι ξερουν πια πωσ ειν΄αργά
τωρα μεσα μας θα ζει
και θα μας παρηγορει
για μια ολοκληρη ζωη.

Στο ταφο λυγησε και δακρυσε
ο χαμος του γιου του βαθια τον αγγιξε.
Αγγελος εγινε σκεφτηκε
θα μας προσεχει αραγε;
θα μας προσεχει
γιατι οι αγγελοι μας αγαπουν
μεσα μας βαθια θα ζουν.

Μονο ο θεος ξερει γιατι
γιατι επρεπε να φυγει;
και στα ουρανια αγγελος να γινει;
Η φωτια της ζωης του εσβησε
και το κλαμα ο θνητος δεν το σταματησε.

Αγγελοι υπαρχουνε παντου
στα ουράνια εκει που ζουνε
ταξιδευουν στα ονειρα
στη γη, σε εναν αιωνιο δρομο
και ψαχνουν να βρουν
τους θνητους που αγαπουν.

Αγγελοι υπαρχουνε παντου
για εμας συνεχεια ανησυχουν
στα ασπρα ντυμενοι στη καρδια μας περπατουν
μεχρι την αγαπη μας να νιωσουν
και τις ζωες μας να ενωσουν...

αυτο!!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

D_G (Δημήτρης)

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη D_G
Ο Δημήτρης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 1,759 μηνύματα.

O D_G έγραψε στις 18:24, 19-04-09:

#395
ΜΙΚΡΗ ΜΟΝΑΞΙΑ

Στη γωνιά της αυλής, μέσα στα σαπουνόνερα,
κάτι τριαντάφυλλα καμπούριασαν απ' το βάρος της ευωδιάς τους.
Κανένας δε μύρισε αυτά τα τριαντάφυλλα.

Καμιά μοναξιά δεν είναι μικρή.

Γιάννης Ρίτσος

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

9 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Neraida (Bitch...)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Neraida
H Bitch... αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 5,918 μηνύματα.

H Neraida Twisted Mind... έγραψε στις 20:09, 19-04-09:

#396



Γιώργος Μπλάνας, Επεισόδιο, Ενα Πολιτικό Ποίημα

ΙΙΙ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΗ


[Ένας δειλός, έφεδρος γλόμπος προσπαθεί να φωτίσει το μοναδικό δωμάτιο του μικρού διαμερίσματος. Οι τοίχοι γυμνοί. Ούτε ένα παλιό ανώνυμο τοπίο, ούτε μιά φωτογραφία γάμου, με σκουριασμένα πρόσωπα και υγρασιασμένα χέρια. Στο ένα από τα δύο μεγάλα ξύλινα κρεβάτια, ένας νεαρός τραυματισμένος βαριά. Στο άλλο, μιά νέα γυναίκα λεπτή, όμορφη σαν ανοιξιάτικη βροχή, σχεδόν κορίτσι, στηρίζει ένα μπλοκ αλληλογραφίας στα γόνατά της και γράφει. Τα δάχτυλά της κρατούν το στιλό με μιάν αριστοκρατική άνεση, σπούδαζε Ψυχολογία άλλωστε. Ωστόσο, φαίνονται ταλαιπωρημένα. Το ίδιο και το βλέμμα της, καθώς κοιτάζει με τρόμο το νεαρό τραυματία. Τα χείλια της, κόκκινα σαν κεράσια, δείχνουν πως πρέπει να αγαπήθηκε πολύ. Δεν έχει σημασία πως βρέθηκε μόνη σ' αυτό το άθλιο δωμάτιο, με ένα σχεδόν νεκρό άγνωστο. Σημασία έχει πως ο μόνος άντρας που αγάπησε πραγματικά υπήρξε σπουδαστής της Θεολογίας, τώρα κατηγορούμενος για εγκλήματα πολέμου. Σ' αυτόν γράφει. Το γράμμα έπεσε στο πάτωμα και πατήθηκε και σκίστηκε και κομματιάστηκε, όταν ο στρατός άδειασε βεβιασμένα τον καταυλισμό προσφύγων. Εξάλλου, ακόμη κι αν το ταχυδρομούσε, θα ήταν μάλλον απίθανο να έφτανε στον προορισμό του. Η τύχη της γυναίκας αγνοείται. Κάπου στα Βαλκάνια. Νύχτα.]

Επειδή σ' αγάπησα, σαν όνειρο με αμέτρητες φωτιές
πίσω απ' τις ράχες των βουνών,
σου γράφω καίγοντας την τελευταία μου σπίθα·
εγώ, μιά πορφυρή, παράξενη φυγή,
πυρπολημένη από ατέλειωτη λύπη.
Θυμάσαι; «Φεύγεις σαν ελάφι κυνηγημένο·
αν γλυτώσεις σαν σπουργίτι θά 'ναι θαύμα!»
Επιβίωσα απλά σαν άνθρωπος
αποφασισμένος να εκδικηθεί την αδικία της βαρύτητάς του.



Άρχισα να περιφέρομαι στην πόλη
που θα φώλιαζα τη σκόνη της υπόλοιπης ζωής μου
και την υγρασία της υπόλοιπης ζωής μου.
Όλα μου έδιναν ταυτόχρονα μιάν εντύπωση
που θα ρίζωνε και μιάν άλλη που θα ταξίδευε συνεχώς.
Έβλεπα, κάθε μέρα, τα ίδια σπίτια και,
καθώς ήξερα πως ήταν τα ίδια,
τ' αγαπούσα σταθερά με το ίδιο όνομα.
Ύστερα, ένιωσα πως είχα φέρει μαζί μου περισσότερα
απ' όσα δάκρυσα ή δεν έφτασα ποτέ!
Πολύ αργότερα κατάλαβα πως ήσουν κοντά μου
ή πως ήμουν μαζί σου - από μιάν άποψη
το ίδιο κάνει· από μιάν άλλη κινδύνεψα να τρελαθώ.
Νόμιζα πως το σώμα μου δεν ταίριαζε με το δικό σου,
ωστόσο τώρα ξέρω τί προσπαθούσε να ξεχάσει
εκείνη η δίψα που άναβε μέσα μου,
κάθε φορά που ξεδιψούσα άλλο σώμα.
Με είχα ξεχάσει στην αγκαλιά σου και καθώς
δεν σ' αγκάλιασα ποτέ, δεν ήξερα τί έπρεπε να θυμηθώ,
ν' αναζητήσω, να πάρω πίσω ή να δώσω
κι ας έμενα ένα τίποτε που δε σε πόθησε ποτέ.
Κοιτούσα τον ουρανό - πόσο αίμα
σπατάλησα στις φλέβες μου για να ξεφύγω
τα γαλάζια ψέματά του - κι αφηνόμουν να φτωχαίνω
τη φτώχεια όλων. Μα είναι απίστευτο πόσο διαφέρουν
οι άνθρωποι στον τρόπο που σκορπάνε τις ελπίδες τους.
Οι περισσότεροι αυτοσχεδιάζουν: φαντάζονται
ό,τι μπορεί να περάσει απ' το μυαλό τους,
προκειμένου να κρατηθούν στο ναυάγιο της εικόνας τους·
ορισμένοι αποδέχονται την κατάντια τους
σαν να την περίμεναν για να υπάρξουν επιτέλους
ακέραιοι. Μετά ήρθε η φωτιά να κατοικήσει
τα σπίτια που δεν έκαιγαν οι ίδιοι
από μιάν ανεξήγητη αυτοσυγκράτηση
ή μιάν εντελώς δικαιολογημένη
αίσθηση ματαιότητας. Κι ενώ η πόλη
γινόταν ακατάσχετη στάχτη
κι όσοι θυμούνταν ξαφνικά πως ζουν ακόμη
προσπαθούσαν να γλυτώσουν
από το θάνατο το θάνατό τους,
εγώ κοιμόμουν μιάν αυλή γεμάτη τριαντάφυλλα.
Είχα γυρίσει σπίτι. Φύτευες δυό χέρια ευκάλυπτο,
κι ανάσαινα ένα στήθος απόγευμα
γεμάτο ψυχές εργατικές και τεμπέλικα μωρά.
Άνοιξες το βράδυ· φορούσα κατάσαρκα δροσιά
γεμάτη τριαντάφυλλα απ' τη μικρή αυλή. Κατάπια
δυό γλυκόξινα κεράσια, όταν μ' αγκάλιασες...



Ξέρω πως ο γέροντας ευκάλυπτος
δεν παλεύει με τον άνεμο πια,
μα ούτε εγώ με τα όνειρά μου.
Είμαι βέβαιη: η ψυχή πεθαίνει
όταν χάσει την αυλή, που ονειρεύτηκε συχνά
από χαρά ή απελπισία, από έρωτα ή δειλία.




Συντόμευε! Δική σου!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Μελιώ (-Το Νου Σου Στην- Αμέλεια)

Πολύ δραστήριο μέλος

Το avatar του χρήστη Μελιώ
H -Το Νου Σου Στην- Αμέλεια αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 548 μηνύματα.

H Μελιώ το παπί έκανε πιπί στο Μισισιπή και έγραψε στις 00:32, 23-04-09:

#397
Στον βραδιάτικο ουρανό μου επάνω είσαι σαν σύννεφο
το δε χρώμα σου και το σχήμα είναι
όπως ακριβώς μου αρέσουν.
Είσαι δικιά μου, είσαι δικιά μου
γυναίκα με τα γλυκά χείλια
και στη ζωή σου μέσα ζουν τα ασύνορα όνειρά μου.

Ο λύχνος της ψυχής μου σου γλυκοροδίζει τα πόδια
το στυφό μου κρασί γλυκαίνει στα χείλη σου
ω η μακελάρισσα εσύ

που πριονίζεις το τραγούδι μου τα βράδια
ω πόσο σε νιώθουνε δικιά μου τα μοναχικά μου όνειρα!

Είσαι δικιά μου, είσαι δικιά μου
το φωνάζω στο μπάτη του βραδιού
και τ' αεράκι παίρνει μετά τη φωνή μου
και τη σκορπάει τριγύρω.
Κυνηγέτις εσύ που σαϊτεύεις λαγούς
στα βάθη των ματιών μου
των ματιών μου που λιμνάζουν σα βρόχινο νερό
μες στο νυχτερινό σου βλέμμα.

Σ' έπιασα αιχμάλωτη στα δίχτυα της μουσικής μου
αγάπη μου
και τα δίχτυα αυτά της μουσικής είναι ψηλά, επάνω
στον ουρανό.
Γεννιέται η ψυχή μου κι ανασταίνεται
στις όχθες των μαύρων ματιών σου
τα δε μαύρα μάτια σου είναι φυλάκιο
στη μεθόριο της χώρας των ονείρων.


Pablo Neruda

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

D_G (Δημήτρης)

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη D_G
Ο Δημήτρης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 1,759 μηνύματα.

O D_G έγραψε στις 14:16, 26-04-09:

#398
ΚΡΙΝΟ ΚΑΙ ΚΥΜΑ


Είπε της αμουδιάς το κρίνο,
σκυμμένο επάνω στον αφρό:
- Γιατί την πίκρα σου να πίνω,
κύμα σκληρό;

Κι είπε το γέρικο το κύμα,
περίλυπο και σκυθρωπό:
- Το ξέρω, είν' άδικο και κρίμα
να σ' αγαπώ.

Μιλτιάδης Μαλακάσης

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

DrStrangelove

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη DrStrangelove
Ο DrStrangelove αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Μοντέλο . Έχει γράψει 4,072 μηνύματα.

O DrStrangelove έγραψε στις 14:33, 26-04-09:

#399
Από τις αθειστικές Σάτιρες του Κ.Καρυωτάκη, που στα σχολεία φυσικά δεν το δίδασκαν ως σάτιρα για ευνόητους λόγους...

ΚΥΡΙΑΚΗ

Ο ήλιος ψηλότερα θ'ανέβει
σήμερα που'ναι Κυριακή.
Φυσάει το αγέρι και σαλεύει
μια θημωνιά στο λόφο εκεί.

Τα γιορτινά θα βάλουν, κι όλοι
θα'χουν ανάλαφρη καρδιά:
κοίτα στο δρόμο τα παιδιά,
κοίταξε τ'άνθη στο περβόλι.

Τώρα καμπάνες που χτυπάνε
είναι ο θεός αληθινός.
Πέρα τα σύννεφα σκορπάνε
και μεγαλώνει ο ουρανός.

'Ασε τον κόσμο στη χαρά του
κι έλα, ψυχή μου, να σου πω,
σαν τραγουδάκι χαρωπό,
ένα τραγούδι του θανάτου.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 3,608 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 14:52, 26-04-09:

#400
Πέρασα

Because these wings are no longer wings to fly
        T.S Eliot



Περπατώ και νυχτώνει.
Αποφασίζω και νυχτώνει.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη.


Υπήρξα περίεργη και μελετηρή.
Ξέρω απʼ όλα. Λίγο απʼ όλα.
Τα ονόματα των λουλουδιών όταν μαραίνονται,
πότε πρασινίζουν οι λέξεις και πότε κρυώνουμε.
Πόσο εύκολα γυρίζει η κλειδαριά των αισθημάτων
μʼ ένα οποιοδήποτε κλειδί της λησμονιάς.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη.


Πέρασα μέρες με βροχή,
εντάθηκα πίσω απʼαυτό
το συρματόπλεγμα το υδάτινο
υπομονετικά κι απαρατήρητα,
όπως ο πόνος των δέντρων
όταν το ύστατο φύλλο τούς φεύγει
κι όπως ο φόβος των γενναίων.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη.


Πέρασα από κήπους, στάθηκα σε συντριβάνια
και είδα πολλά αγαλματίδια να γελούν
σε αθέατα αίτια χαράς.
Και μικρούς ερωτιδείς, καυχησιάρηδες.
Τα τεντωμένα τόξα τους
βγήκανε μισοφέγγαρο σε νύχτες μου και ρέμβασα.
Είδα πολλά και ωραία όνειρα
και είδα να ξεχνιέμαι.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη.


Περπάτησα πολύ στα αισθήματα,
τα δικά μου και των άλλων,
κι έμενε πάντα χώρος ανάμεσά τους
να περάσει ο πλατύς χρόνος.
Πέρασα από ταχυδρομεία και ξαναπέρασα.
Έγραψα γράμματα και ξαναέγραψα
και στο θεό της απαντήσεως προσευχήθηκα άκοπα.
Έλαβα κάρτες σύντομες:
εγκάρδιο αποχαιρετιστήριο από την Πάτρα
και κάτι χαιρετίσματα
από τον Πύργο της Πίζας που γέρνει.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη που γέρνει η μέρα.


Μίλησα πολύ. Στους ανθρώπους,
στους φανοστάτες, στις φωτογραφίες.
Και πολύ στις αλυσίδες.
Έμαθα να διαβάζω χέρια
και να χάνω χέρια.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη.


Ταξίδεψα μάλιστα.
Πήγα κι από δω, πήγα κι από κει…
Παντού έτοιμος να γεράσει ο κόσμος.
Έχασα κι από δω, έχασα κι από κεί.
Κι από την προσοχή μου μέσα έχασα
κι απʼ την απροσεξία μου.
Πήγα και στη θάλασσα.
Μου οφειλόταν ένα πλάτος. Πες πως το πήρα.
Φοβήθηκα τη μοναξιά
και φαντάστηκα ανθρώπους.
Τους είδα να πέφτουν
απʼ το χέρι μιας ήσυχης σκόνης,
που διέτρεχε μιαν ηλιαχτίδα
κι άλλους από τον ήχο μιας καμπάνας ελάχιστης.
Και ηχήθηκα σε κωδωνοκρουσίες
ορθόδοξης ερημίας.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη.


Έπιασα και φωτιά και σιγοκάηκα.
Και δεν μου ʽλειψε ούτε των φεγγαριών η πείρα.
Η χάση τους πάνω από θάλασσες κι από μάτια,
σκοτεινή, με ακόνισε.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη.


Όσο μπόρεσα έφερʼ αντίσταση σʼ αυτό το ποτάμι
όταν είχε νερό πολύ, να μη με πάρει,
κι όσο ήταν δυνατόν φαντάστηκα νερό
στα ξεροπόταμα
και παρασύρθηκα.


Όχι, δεν είμαι λυπημένη
Σε σωστή ώρα νυχτώνει.


[Το λίγο του κόσμου -1971] - Κ.Δημουλά

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

7 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση
Απάντηση στο θέμα

Χρήστες

  • Τα παρακάτω 0 μέλη και 1 επισκέπτες διαβάζουν μαζί με εσάς αυτό το θέμα.
     
  • (View-All Tα παρακάτω 0 μέλη διάβασαν αυτό το θέμα τις τελευταίες 30 μέρες:
    Μέχρι και αυτή την στιγμή δεν έχει δει το θέμα κάποιο ορατό μέλος

Μοιραστείτε το

...με ένα φίλο

...με πολλούς φίλους