Το e-steki είναι μια από τις μεγαλύτερες ελληνικές διαδικτυακές κοινότητες με 79,345 εγγεγραμμένα μέλη και 3,071,593 μηνύματα σε 94,377 θέματα. Αυτή τη στιγμή μαζί με εσάς απολαμβάνουν το e-steki άλλα 548 άτομα.

Καλώς ήρθατε στο e-steki.

Εγγραφή Βοήθεια

Μοιραζόμαστε ποιήματα

Neraida (Bitch...)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Neraida
H Bitch... αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 5,918 μηνύματα.

H Neraida Twisted Mind... έγραψε στις 15:01, 29-04-09:

#401
Καρτερώντας την επόμενη Άνοιξη
Νίκος Περάκης



Στο γλαυκό πέρασμα της νύχτας,
εκεί που οι σιγαλιές,
σμίγουν με των αστεριών το λαμπύρισμα,
εκεί και πάλι σε συνάντησα....


Φορούσες τα λευκά σου πέπλα,
της λησμονιάς την μήτρα στο χέρι σου
και στα μαλλιά σου,
είχες αιμάτινο στέμμα φορεμένο,
το φεγγάρι....


Με μικρές κραυγές,
καλούσες τα πουλιά να συναχτούν
και με το δάκρυ σου,
πότιζες την στέρφα γη...


Δεν σου μίλησα,
μόνο το χέρι μου άπλωσα να σ'αγγίξω..

Μα εσύ,
μετέωρα με προσπέρασες
κι ένα σύννεφο άγγιξες,
ν'αρχίσει τη νεροποντή.....


Η Φωνή σου,
μήτε κλάμα ήταν,
μήτε λυγμός....

Ένα κρώξιμο,
από πληγωμένο νυχτοπούλι ήταν
και ένα λυπημένο τραγούδι στη νύχτα,
σιγοψυθίριζες,
παρακαλώντας γοερά να 'ρθεί η μέρα....


Ξάφνου,
ένα χρυσάνθεμο άνθισε,
γέμισε μ'ευωδιά την πλάση
και χαμογελαστά σε ρώτησε,
αν γύρισε ο μικρός πρίγκηπας....


Είμαι η Ανοιξη, του ψυθίρισες,
μα νικήθηκα απ'τις λύπες του κόσμου
και νοιώθω λειψή...


Αυτό βούρκωσε,
γιάτρεψε τις πληγές του με το δάκρυ του
και σφάλισε πάλι τα μάτια,
καρτερώντας την επόμενη Ανοιξη.....


Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

D_G (Δημήτρης)

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη D_G
Ο Δημήτρης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 1,759 μηνύματα.

O D_G έγραψε στις 17:27, 02-05-09:

#402
ΟΙ ΓΑΤΕΣ ΤΩΝ ΦΟΡΤΗΓΩΝ

Οι ναυτικοί στα φορτηγά πάντα μια γάτα τρέφουν,
που τη λατρεύουνε, χωρίς να ξέρουν το γιατί,
κι αυτή, σαν απ' τη βάρδια τους σχολάνε κουρασμένοι,
περήφανη στα πόδια τους θα τρέξει να τριφτεί.

Τα βράδυα, όταν η θάλασσα χτυπάει τις λαμαρίνες,
και πολεμάει με δύναμη να σπάσει τα καρφιά,
μέσα στης πλώρης τη βαρειά σιγή, που βασανίζει,
είναι γι' αυτούς σα μια γλυκειά γυναίκεια συντροφιά.

Είναι περήφανη κι οκνή, καθώς όλες οι γάτες,
κ' είναι τα γκρίζα μάτια της γιομάτα ηλεκτρισμό'
κι όπως χαϊδεύουν απαλά τη ράχη της, νομίζεις
πως αναλυέται σ' ένα αργό και ηδονικό σπασμο.

Στο ρεμβασμό και στο θυμό με τη γυναίκα μοιάζει,
κ' οι ναύτες περισσότερο την αγαπούν γι' αυτό'
κι όταν αργά και ράθυμα στα μάτια τους κοιτάζει,
θαρρείς έναν παράξενο πώς φέρνει πυρετό.

Της έχουν πάντα στο λαιμό μια μπακιρένια γύρα,
για του σιδέρου την κακήν αρρώστεια φυλαχτό,
χωρίς όμως, αλοίμονο! ποτέ να κατορθώνουν
να την φυλάξουν απ' το μαύρο θάνατο μ' αυτό

Γιατί είναι τ' άγρια μάτια της υγρά κ' ηλεκτρισμένα
κ' έτσι άθελα το σίδερο το μαύρο τα τραβά,
κι ουρλιάζοντας τρελλαίνεται σ' ένα σημείο κοιτώντας
φέρνοντας δάκρυα σκοτεινά στους ναύτες και βουβά.

Λίγο πριν απ' το θάνατον από τους ναύτες ένας,
- αυτός οπού'δε πράματα στη ζήση του φριχτά -
χαϊδεύοντάς την μια στιγμή στα μάτια την κοιτάζει
κ' ύστερα μεσ' στη θάλασσα την άγρια την πετά.

Και τότε οι ναύτες, που πολύ σπάνια λυγά η καρδιά τους,
πάνε στην πλώρη να κρυφτούν με την καρδιά σφιχτή,
γεμάτη μια παράξενη πικρία που όλο δαγκώνει,
σαν όταν χάνουμε θερμή γυναίκα αγαπητή.


Νίκος Καββαδίας (Μαραμπού)

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Ερωφίλη (Κομπάρσα βου)

Περιβόητο Μέλος

Το avatar του χρήστη Ερωφίλη
H Κομπάρσα βου αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 913 μηνύματα.

H Ερωφίλη έγραψε στις 19:01, 04-05-09:

#403
Λύχνος του Αλαδινού

Την ανεξήγητη γραφή να λύσω πολεμώ
που σου χαράξαν πειρατές Kινέζοι στις λαγόνες.
Γυμνοί με ξύλινους φαλλούς τριγύρω απ' το λαιμό,
μας σπρώχναν προς τη θάλασσα με τόξα οι Παταγόνες.

Κόκκαλο ρίξε στο σκυλί το μαύρο που αλυχτά
και στείλε τη «φιγούρα» μας στον πειρατή ρεγάλο.
Πες μου, πού βρέθηκε η στεριά στου πέλαου τ' ανοιχτά
και το δεντρί με το πουλί που κρώζει το μεγάλο;

Για το άστρο της Aνατολής κινήσαμε μικροί.
Πουλί, πουλάκι στεριανό, θάλασσα δε σου πρέπει!
Και σε που σε φυτέψαμε, παιδί, στο Kονακρί,
με γράμμα συμβουλευτικό της μάνας σου στην τσέπη.

Του ναύτη δώσ' του στη στεριά κρεβάτι, και να πιει.
―Όλο τον κόσμο γύρισες, μα τίποτα δεν είδες...―
Mεσʼ στο μετάξι κρύβονταν της Ίντιας οι σκορπιοί
κι έφερνε ο αγέρας της νοτιάς στην πλώρη άμμο κι ακρίδες.

Σημάδι μαύρο απόμεινε κι ας έσπασε ο χαλκάς.
―Στην αγορά του Aλιτζεριού δεμένη να σε σύρω.―
Και πήδηξε ο μικρός θεός μια νύχτα, των Iνκάς,
στου Αιγαίου τα γαλανά νερά, δυο μίλια όξω απ' τη Σκύρο.

Mεσάνυχτα και ταξιδεύεις δίχως πλευρικά!
Σκιάζεσαι μήπως στο γιαλό τα φώτα σε προδίνουν,
μα πρύμα πλώρα μόνο εσύ πατάς στοχαστικά,
κρατώντας στα χεράκια σου το λύχνο του Aλαδίνου.


Νίκος Καββαδίας

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Neraida (Bitch...)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Neraida
H Bitch... αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 5,918 μηνύματα.

H Neraida Twisted Mind... έγραψε στις 20:29, 07-05-09:

#404
ΡΑΪΝΕΡ ΜΑΡΙΑ ΡΙΛΚΕ
ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Ο θάνατος είναι μεγάλος.
Είμαστε δικοί του
κι όταν γελούμε.
Κι εκεί που θαρρούμε
πως η ζωή μας ζώνει
τολμά να κλάψει εντός μας.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Neraida (Bitch...)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Neraida
H Bitch... αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 5,918 μηνύματα.

H Neraida Twisted Mind... έγραψε στις 20:32, 07-05-09:

#405
ΦΕΡΝΑΝΤΟ ΠΕΣΣΟΑ
Ο ΦΥΛΑΚΑΣ ΤΩΝ ΚΟΠΑΔΙΩΝ

Είμ ʽ ένας φύλακας κοπαδιών.
Το κοπάδι είνʼ οι σκέψεις μου
κι οι σκέψεις μου είνʼ όλες αισθήσεις.

Σκέφτομαι με τα μάτια και τʼ αυτιά

και με τα χέρια και τα πόδια
και με τη μύτη και το στόμα.

Να σκέφτεσαι ένα λουλούδι σημαίνει να το βλέπεις και να το μυρίζεις.
Να τρως ένα φρούτο σημαίνει να γνωρίζεις την αίσθησή του.

Γι αυτό, σαν μια μέρα όλο ζέστη
νιώθω θλιμμένος που την απολαμβάνω τόσο
κι απλώνομαι παράμερα και πάνω στα χορτάρια
και κλείνω τα μάτια ολόζεστα,
νιώθω το κορμί μου ολάκερο να ʽχει αναποδογυρίσει στην πραγματικότητα,
ξέρω την αλήθεια κι είμʼ ευτυχισμένος.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Corpse Bride

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Corpse Bride
H Corpse Bride αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 3,011 μηνύματα.

H Corpse Bride έγραψε στις 02:03, 10-05-09:

#406
Τα σπίτια

Τα σπίτια φυτρώνουν κι αυτά, σαν τα λουλούδια
Μαραίνονται κι αυτά με τα χρόνια, σαν τα λουλούδια
Άμα παίζαμε το βίντεο της ζωής μας γρήγορα θα μέναμε εκστατικοί
Μπαίνεις για πρώτη φορά στο σπίτι σου αγκαλιά, στα χέρια μόλις γεννιέσαι
Βγαίνεις μετά αγκαλιά, στα χέρια ή με το καρότσι
Μετά με τα παπούτσια σου τα πρώτα, μετά με ένα παιχνίδι στο χέρι
Και ένα σκούφο μέχρι τα μάτια και το άλλο χέρι στο χέρι των γονιών
Μετά κρατάς μια σάκα, μετά μόνο τα κλειδιά και ένα πουλόβερ
-Πού ήσουνα τόσες ώρες
-Ασε με μάνα
Κι από κει και μετά όλο κάτι κρατάς
Την πρώτη σου βαλίτσα για την εκδρομή
Τον πρώτο σου έρωτα, τον φέρνεις σπίτι όταν λείπουν οι δικοί σου
Μετά κρατάς το παιδί σου, εσύ και το φέρνεις
Μετά κρατάς τους δικούς σου που μεγάλωσαν και τους πας όπου θέλουν
Μετά κρατάς το στόμα σου κλειστό και λες λίγα
Μετά κρατάς τα έπιπλα για να περπατήσεις
Όλα από μια πόρτα, περνάνε
Όλα περνάνε
Η ζωή η ίδια είναι ένα πέρασμα
Περνάς καλά; Να περάσεις καλά
Περαστικά, "περαστικός ήμουν"
Έτσι έπρεπε να λέει ο έρωτας όταν έρχεται και σε βρίσκει απροειδοποίητα και εμείς του λέμε: "Περάστε"

Λίνα Νικολακοπούλου

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Isiliel (Φεγγάρω)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Isiliel
H Φεγγάρω αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 9,802 μηνύματα.

H Isiliel Salus populi suprema lex esto έγραψε στις 02:56, 10-05-09:

#407
L'amoureuse

Paul Eluard

Elle est debout sur mes paupières
Et ses cheveux vent dans les miens,
Elle a la forme de mes mains,
Elle a la couleur de mes yeux,
Elle s'engloutit dans mon ombre
Comme une pierre sur le ciel.
Elle a toujours les yeux ouverts
Et ne me laisse pas dormir.
Ses rêves en pleine lumière
Font s'évaporer les soleils,
Me font rire, pleurer et rire,
Parler sans avoir rien à dire.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

fantasmenos (Διαταραγμένη Προσωπικότητα)

Τιμώμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη fantasmenos
H Διαταραγμένη Προσωπικότητα αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 30 ετών , επαγγέλεται Θεολόγος και μας γράφει απο Μαυροβούνιο (Ευρώπη). Έχει γράψει 2,318 μηνύματα.

H fantasmenos γεννημένος να λέει σοφά πράγματα έγραψε στις 03:47, 10-05-09:

#408
Δεν είναι ακριβώς ποίημα αλλά φέρνει σε ποίηση

-Οι άγγελοι που ξεπέφτουν στη γη γίνονται διάβολοι, είπε ο Θεός με ένα μικρό διαβολικό χαμόγελο.
-Και οι διάβολοι που ξεπέφτουν στη γη γίνονται δημιουργοί απάντησε ο διάβολος. -Ο φθόνος που τους έχεις αρκεί για απόδειξη, πως είσαι δημιουργός* έχεις άλλη; ρώτησε και τον κοίταξε με βλέμμα αγγελικού οίκτου.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Isiliel (Φεγγάρω)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Isiliel
H Φεγγάρω αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 9,802 μηνύματα.

H Isiliel Salus populi suprema lex esto έγραψε στις 01:48, 11-05-09:

#409
Κ.Καρυωτάκης
Χαμόγελο

Απόψε είναι σαν όνειρο το δείλι·
απόψε η λαγκαδιά στα μάγια μένει.
Δεν βρέχει πια. Κι η κόρη αποσταμένη
στο μουσκεμένο ξάπλωσε τριφύλλι.

Σα δυο κεράσια χώρισαν τα χείλη·
κι έτσι βαθιά, γιομάτα ως ανασαίνει,
στο στήθος της ανεβοκατεβαίνει
το πλέον αδρό τριαντάφυλλο τ' Απρίλη

Ξεφεύγουνε απ' το σύννεφον αχτίδες
και κρύβονται στα μάτια της· τη βρέχει
μια λεμονιά με δυο δροσοσταλίδες

που στάθηκαν στο μάγουλο διαμάντια
και που θαρρείς το δάκρυ της πως τρέχει
καθώς χαμογελάει στον ήλιο αγνάντια.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

6 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Isiliel (Φεγγάρω)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Isiliel
H Φεγγάρω αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 9,802 μηνύματα.

H Isiliel Salus populi suprema lex esto έγραψε στις 01:53, 11-05-09:

#410
O Sean Connery διαβάζει Κωνσταντίνο Καβάφη. Ιθάκη...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

@nt¤wnis|~|¤e (Αντώνης)

Δραστήριο Μέλος

Το avatar του χρήστη @nt¤wnis|~|¤e
Ο Αντώνης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 427 μηνύματα.

O @nt¤wnis|~|¤e έγραψε στις 20:20, 11-05-09:

#411
Η ΣΚΙΑ
Αγάπησα το Φως πολύ
Ετσι κατόρθωσα ένα κερί ν' ανάψω
και το θαμπό, το λιγοστό του φως, το κέρναγα
Μα πριν χαρά να νιώσω και γι' αυτό
μ' απελπισία είδα βαρύ
να ρίχνω αλλού και το σκοτάδι
Αφού το ίδιο φως που εγώ κρατούσα
με του κορμιού μου τη Σκιά
σκοτάδι γέμιζε τις στράτες που περνούσα.

Αλέξανδρος Παναγούλης

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

borat (Γιάννης.-)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη borat
Ο Γιάννης.- αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 33 ετών , επαγγέλεται Μαέστρος και μας γράφει απο Ερμιόνη (Αργολίδα). Έχει γράψει 4,546 μηνύματα.

O borat ΖΟΡΤ έγραψε στις 20:47, 11-05-09:

#412
Καρυωτάκης, Παιδικό

Τώρα η βραδιά,
γλυκιά που φτάνει,
θα μου γλυκάνει
και την καρδιά.

Τ' αστέρια εκεί
θα δω, θα νιώσω
οι άνθρωποι πόσο
είναι κακοί.

Κλαίοντας θα πω:
«Αστρα μου, αστράκια
τ' άλλα παιδάκια
θα τ' αγαπώ.

»Ας με χτυπούν
πάντα κι ακόμα.
Θα 'μαι το χώμα
που το πατούν.

»Αστρα, καθώς
άστρα και κρίνο,
έτσι θα γίνω
τώρα καλός.»

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

D_G (Δημήτρης)

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη D_G
Ο Δημήτρης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 1,759 μηνύματα.

O D_G έγραψε στις 15:58, 18-05-09:

#413
Ο Μιχαλιός

Το Μιχαλιό τον πήρανε στρατιώτη.
Καμαρωτά ξεκίνησε κι ωραία
με το Μαρή και με τον Παναγιώτη.
Δε μπόρεσε να μάθει καν το "επ' ώμου".
Όλο μουρμούριζε: "Κυρ- Δεκανέα,
άσε με να γυρίσω στο χωριό μου".

Τον άλλο χρόνο στο νοσοκομείο,
αμίλητος τον ουρανό κοιτούσε.
Εκάρφωνε πέρα, σ' ένα σημείο,
το βλέμμα του νοσταλγικό και πράο,
σα νά 'λεγε, σα να παρακαλούσε:
"Αφήστε με στο σπίτι μου να πάω".

Κι ο Μιχαλιός επέθανε στρατιώτης.
Τον ξεπροβόδισαν κάτι φαντάροι,
μαζί τους ο Μαρής κι ο Παναγιώτης.
Απάνω του σκεπάστηκεν ο λάκκος,
μα του αφήσαν απέξω το ποδάρι:
Ήταν λίγο μακρύς ο φουκαράκος.

Κώστας Καρυωτάκης.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 3,608 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 02:53, 20-05-09:

#414
Εις μνήμην Mario Benedetti, 1920 - 2009


εσείς σαν αγαπάτε
τα θέλετε πολλά
κρεβάτι από κέδρο
και στρώματα καλά

εμείς σαν αγαπάμε
τη βγάζουμε απλά
σεντόνια; Τί ωραία.
μα και χωρίς, καλά...

........

εσείς σαν αγαπάτε
μετράτε σε λεφτά
κι όταν ξεαγαπάτε
ακόμη μια φορά

εμείς σαν αγαπάμε
είναι θεού χαρά
και σαν ξεαγαπάμε
δεν είμαστε καλά...

...........


Σύνδρομο

Ακόμη έχω σχεδόν όλα τα δόντια μου
σχεδόν όλα τα μαλλιά μου κα ελάχιστα λευκά
μπορώ να κάνω και να ξεκάνω έρωτα
ν'ανέβω κάποια σκαλιά σκαλιά δυό δυό
και να τρέξω σαράντα μέτρα πίσω από το λεωφορείο
οπότε δεν έπρεπε να νιώθω γέρος
μα το μεγάλο πρόβλημα είναι πως πριν
δεν πρόσεχα τέτοιες λεπτομέρειες.


...........

Μποτίλια στο Πέλαγος

Η θάλασσα, μια τύχη
Vicente Huidobro


Βάζω αυτούς τους έξι στίχους στη μποτίλλια μου στο πέλαγος
με την κρυφή ευχή ότι μια κάποια ημέρα
θα καταλήξει σε παραλία σχεδόν ερημική
κι ένα μικρό αγόρι θα τη βρει, θα την ανοίξει
κι αντί για στίχους από μέσα της θα βγάλει έξω πετρούλες
και ψείρες και μέδουσες και σαλιγκάρια.


Στο καλό.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

6 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Εδάδ

Περιβόητο Μέλος

Το avatar του χρήστη Εδάδ
H Εδάδ αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 1,127 μηνύματα.

H Εδάδ www.youtube.com/watch?v=-WhQ5TiBHVk έγραψε στις 03:14, 20-05-09:

#415
ευχαριστω δεσμωτη

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 3,608 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 03:18, 20-05-09:

#416
Αρχική Δημοσίευση από Εδάδ
ευχαριστω δεσμωτη
Μοιραζόμαστε ποιήματα
Δεν αποτελώ μέρος κανενός ποιήματος.

Είμαι πολύ ασχημάτιστος για να γίνω λέξεις...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Εδάδ

Περιβόητο Μέλος

Το avatar του χρήστη Εδάδ
H Εδάδ αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 1,127 μηνύματα.

H Εδάδ www.youtube.com/watch?v=-WhQ5TiBHVk έγραψε στις 03:21, 20-05-09:

#417
ναι αλλα ειναι ομορφο να ξερεις οτι ανθρωποι νιωθουνε οτι νιωθεις για καποιους που δε γνωρισες ποτε η ισως τους γνωρισες πολυ καλα χωρις ποτε να τους δεις.

ο μπενεντετι ειναι λατρεια και σεβασμος.
ειναι περιεργο που το γνωρισα και το λατρεψα.

και ....αιωνια του η μνημη, που ειναι ηδη για οσους το γνωρισαν εστω και περαστικα

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 3,608 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 03:53, 20-05-09:

#418
Αρχική Δημοσίευση από Εδάδ
ειναι περιεργο που το γνωρισα και το λατρεψα.
Μετά σου λένε ότι η γνωριμία από το ιντερνετ είναι μια φούσκα

Αρχική Δημοσίευση από Εδάδ
και ....αιωνια του η μνημη, που ειναι ηδη για οσους το γνωρισαν εστω και περαστικα
Νομίζω ότι ανήκεις (ύστερα από το γεμάτο αγάπη σχόλιό σου) στα παιδιά που ανοίξαν τη μποτίλια και βγάλανε μαργαριτάρια και μάλιστα χωρίς το καβούκι των στρειδιών...

Μη σου πω ότι τα φοράς ήδη. Και βγάζουν και μάτι.
Τα φύκια, όμως πως τρυπώνουν πάντα;


Μιας κι είπα μαργαριτάρια, θυμήθηκα μερικά λογάκια (περι πέρλας ο λόγος ) του Κωστή Παπαγιώργη, έτσι για να απορομαντικοποιήσω την ατμόσφαιρα:

“όσο για το μαργαριτάρι, δεν το χρωστάμε σε κάποιαν απρόσμενη γενναιοδωρία της υδρόβιας φύσης. Απλούστατα, δηλαδή μυστηριακά, η αιτία του είναι πεζή και πρακτική. Κάποιο σκουλήκι σε εμβρυώδη μορφή τρυπώνει στο κέλυφος του οστράκου και παρενοχλεί το ζώο τόσο πολύ, ώστε αυτό αντιδρά με την έκκριση της μαργαρώδους ουσίας η οποία περικαλύπτει το παράσιτο και ολοκληρώνεται σε πολύτιμο λίθο”.


υγ. Η εκτίμηση μου για τα υπόλοιπα του παραπάνω σχόλιού σου, είναι παραπάνω από δεδομένη.
Σου χαμογελώ εξ'αποστάσεως (περισότερο για το "τους γνωρισες πολυ καλα χωρις ποτε να τους δεις").

υγ.2 Εκείνο που με σαγηνεύει σε πηγαδάκια έπειτα από χαμούς σπουδαίων της τέχνης (για τον Σπαθάρη δεν είδα ούτε μισή γραμμή) είναι η διαπίστωση ότι υπάρχουν και φαεινοί ʽδέκτεςʼ που γίνονται μαγικά ʽπομποίʼ στο πολλαπλάσιο!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

DrStrangelove

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη DrStrangelove
Ο DrStrangelove αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Μοντέλο . Έχει γράψει 4,072 μηνύματα.

O DrStrangelove έγραψε στις 08:44, 20-05-09:

#419
Μοιραζόμαστε ποιήματα. Συγνώμη, μόνο θάνατο μπορώ να μοιραστώ σήμερα.

του Κώστα Ουράνη :

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Neraida (Bitch...)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Neraida
H Bitch... αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 5,918 μηνύματα.

H Neraida Twisted Mind... έγραψε στις 22:41, 20-05-09:

#420
Σεληνόφως
Φερεϊτίν Ταβαλάρι

Κάτω από την διαστατική σκιά του χλωμού φεγγαριού
σε μια ομίχλη που μοιάζει με λάμψη, μελαγχολική και μαγευτική
ήταν κατάκοιτη, και οι μαύρες πλεξίδες της
κυμάτιζαν στον αέρα
μια σκοτεινή σιλουέτα ενάντια στη λάμψη της νύχτας.

Το ρυάκι ξεχειλισμένο από νερό
τραγουδούσε για αυτούς που έφυγαν
για αγάπες του παρελθόντος και για τους νεκρούς
έκρυβε εντάσεις από μυστικούς πόνους.

Κάτω από το κρύο και κουρασμένο σεληνόφως, η πλαγιά του βουνού
σαν μια μακρινή επιθυμία
σαν ένα φωτοστέφανο της ελπίδας
ή σαν γυμνή, ζεστή και τρεμάμενη σε μετάξι
κοιμόταν μέσα στη ζάλη
ενώ το βράδυ περνούσε
πλούσια αλλά ήσυχα λαγκάδια

Αυτή, η ελπίδα μου, η ενσάρκωση των ονείρων μου
κάηκε στις ζεστές φλόγες της δικής της φαντασίας
τραγουδώντας στο λαμπερό μέτωπο του σεληνόφως
το παραμύθι της λύπης μου- για τη δική της συστολή.


Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

5 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

D_G (Δημήτρης)

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη D_G
Ο Δημήτρης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 1,759 μηνύματα.

O D_G έγραψε στις 16:40, 22-05-09:

#421
Κι αν δεν μπορείς να φτιάξεις τη ζωή σου όπως τη θες,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς.
Μην την εξευτελίζεις...

Κ. Καβάφης (απόσπασμα)

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

9 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Value

Εκκολαπτόμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη Value
Ο Value αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 108 μηνύματα.

O Value έγραψε στις 02:12, 24-05-09:

#422
Δεν είναι ποίημα, αλλά θα μπορούσε πιστεύω να αποτελεί μια καλή αρχή για πολλά από αυτά.



Δεν σκέφτομαι όλη αυτή τη δυστυχία,
μα την ομορφιά που ακόμα υπάρχει.

Άννα Φρανκ

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 3,608 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 04:14, 24-05-09:

#423
" Carpe diem / Ό,τι δεν πουλάει δεν ζει...


Σκουπίδια σε χρυσόχαρτο.

Φωτογενείς βρομόμυγες στο μεταμοντέρνο φαγοπότι.

Κνιτογιάπηδες και νεορήτορες τής αρπαχτής "επανάστασης", πίθηκοι τής "απομυθοποίησης" και τής "ανατροπής" - μόνο τόν εαυτό τους ανατρέπουν κάνοντας κωλοτούμπες μπροστά στο Αφεντικό τους: Παρωδοί παρωδών, τζουτζέδες τού Μεγάλου Κοινού, δεν καταλαβαίνουν τί σόι ψώνιο είναι να μιλάει κανείς ιδίοις αναλώμασι - να πληρώνει γι' αυτά που γράφει.

Αυτό τό λένε "μιζέρια", ενώ τή δική τους μιζέρια τή λένε "επιτυχία".
"Ό,τι δεν πουλάει δεν ζει..." Πράγματι! η ζωή κυλάει απ' τά μπατζάκια σας και τά σάλια σας είναι "ο αφρότερος αφρός" τών ημερών. Τών ημερών σας. Αν είστε η ελπίδα, ζήτω η απελπισία, αν είστε η ελευθερία, κάτω η ελευθερία - αν είστε η ζωή, ζήτω ο θάνατος.


ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΛΥΚΙΑΡΔΟΠΟΥΛΟΣ ("ο Κάντιος και τά Βαλκάνια" - ασκήσεις λογικής - εκδόσεις Ύψιλον/βιβλία)"


Από το ιστολόγιo της Χάρης Σταθάτου

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 3,608 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 04:25, 24-05-09:

#424




ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ


ΤΕΧΝΗ


Έζησα τα πάθη σα μια φωτιά, τάδα ύστερα να μαραίνονται
     και να σβήνουν,
και μ' όλο που ξέφευγα απόνα κίνδυνο, έκλαψα
γι' αυτό το τέλος που υπάρχει σε όλα. Δόθηκα στα πιο μεγάλα
     ιδανικά, μετά τ' απαρνήθηκα,
και τους ξαναδόθηκα ακόμα πιο ασυγκράτητα. Ένοιωσα
     ντροπή μπροστά στους καλοντυμένους,
και θανάσιμη ενοχή για όλους τους ταπεινωμένους και τους
     φτωχούς,
είδα τη νεότητα να φεύγει, να σαπίζουν τα δόντια,
θέλησα να σκοτωθώ, από δειλία ή ματαιοδοξία,
συχώρεσα εκείνους που με σύντριψαν, έγλυψα εκεί που
     έφτυσα,
έζησα την απάνθρωπη στιγμή, όταν ανακαλύπτεις, πλέον
     αργά, ότι είσαι ένας άλλος
από κείνον που ονειρευόσουνα, ντρόπιασα τ' όνομά μου
για να μη μείνει ούτε κηλίδα εγωισμού απάνω μου ―
κι ήταν ο πιο φριχτός εγωισμός. Tις νύχτες έκλαψα,
συνθηκολόγησα τις μέρες, αδιάκοπη πάλη μ' αυτόν τον
     δαίμονα μέσα μου
που τα ήθελε όλα, τούδωσα τις πιο γενναίες μου πράξεις,
     τα πιο καθάρια μου όνειρα
και πείναγε, τούδωσα αμαρτίες βαρειές, τον πότισα αλκοόλ,
     χρέη, εξευτελισμούς,
και πείναγε. Bούλιαξα σε μικροζητήματα
φιλονίκησα για μιας σπιθαμής θέση, κατηγόρησα,
έκανα το χρέος μου από υπολογισμό, και την άλλη στιγμή,
     χωρίς κανείς να μου το ζητήσει
έκοψα μικρά-μικρά κομάτια τον εαυτό μου και τον μοίρασα
     στα σκυλιά.

Tώρα, κάθομαι μες στη νύχτα και σκέφτομαι, πως ίσως πια
       μπορώ να γράψω
ένα στίχο, αληθινό.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Neraida (Bitch...)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Neraida
H Bitch... αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 5,918 μηνύματα.

H Neraida Twisted Mind... έγραψε στις 20:02, 26-05-09:

#425
ΘΥΜΑ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ
Κάποτε μου είπαν
Πήγαινε μπροστά
Πάψε να κοιτάς πίσω
Χάραξε καινούρια πορεία
και πάψε να κοιτάς πίσω

Το παρελθόν μη σε κυνηγά
Γίνε εσύ κυνηγός του

Τώρα , μετά από χρόνια
θυμήθηκα εκείνα τα λόγια
Έριξα μια ματιά στον εαυτό μου
Και είδα ,
ένα θύμα του παρελθόντος


ΑΝ Μ' ΑΓΑΠΑΣ
Αν μ' αγαπάς
μη μου λές πως με ζητάς
στα όνειρά σου
Δεν είμαι παρά ένα όραμα
λικνίζοντας
στους χτύπους της καρδιάς σου
Ένα ξωτικό , πλανεύοντας
τα δάση της χαράς σου
Αν μ' αγαπάς
μη μου λές πως είμαι , το πιο
γλυκό σου λάθος
Δεν είμαι παρά ένα στάχυ
που αφίεται
στις δυνάμεις του Αιόλου
Ένας θνητός , που πνίγεται
μες στην ύπαρξη του Όλου
Αν μ' αγαπάς
μη μου λές πως μ' αγαπάς
γλυκιά μου αγαπημένη
Απλά να με κοιτάς , βλέμμα
που σκοτώνει
Κορμί αγνό που κρύβεται
Κερί λευκό που λιώνει
Αν μ' αγαπάς
κράτα με σφιχτά , μα
μη μου λές πώς μ' αγαπάς

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 3,608 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 10:49, 27-05-09:

#426
ΖΕΥΓΑΡΙΑ / Δ.Σολδάτος



Μην ζηλεύεις τα ζευγάρια που γεράσανε μαζί
και κρατιούνται σαν βαδίζουν τρυφερά χέρι με χέρι.
Όταν ο έρωτας περάσει και το πάθος πια δεν ζει
μοιάζει απόγευμα η αγάπη, που μετά το μεσημέρι


έχει αρχίσει να ψηλώνει σαν των δέντρων τις σκιές
που σιγά σιγά αναλιώνουν καθώς πέφτει το σκοτάδι,
και διαδέχεται η γαλήνη την φουρτούνα στις καρδιές –
η γαλήνη της συνήθειας, που στοργής λέγεται χάδι.


Μην ζηλεύεις τα ζευγάρια που γεράσανε μαζί
από φόβο, από μιζέρια κι από μια αδυναμία
να χαθούν μες στα πελάγη του Αγνώστου, που επιζεί
το ταξίδι ενός ονείρου που μισεί την νηνεμία.


Μην ζηλεύεις τα ζευγάρια που γεράσανε μαζί
σε ξεδοντιασμένες σχέσεις, σε ρυτιδιασμένες μέρες,
που κατάντησε η ζωή τους κούφια, ανόητη και πεζή,
με όση λάμψη τής προσδίνουν κάτι «σκουριασμένες» βέρες.


Να ζηλεύεις τα ζευγάρια που χωρίσανε νωρίς,
άρρηκτο έχοντας δεσμό τους του Ανεκπλήρωτου το νήμα.
Να ζηλεύεις τα ζευγάρια που αυτοκτόνησαν, χωρίς
να χωρίσουν, που δεν κάναν στη ζωή πίσω ένα βήμα –


και φιλιούνται οι σκελετοί τους μέχρι ακόμα και στο μνήμα!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

WhiteDrum (Κατίγκω)

Περιβόητο Μέλος

Το avatar του χρήστη WhiteDrum
H Κατίγκω αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 28 ετών , επαγγέλεται Γιατρός και μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 1,224 μηνύματα.

H WhiteDrum Never ever έγραψε στις 14:31, 27-05-09:

#427
Γιάννης Σκαρίμπας

Ουλαλούμ

Ήταν σα να σε πρόσμενα κυρά
απόψε που δεν έπνεε έξω ανάσα
κι έλεγα θά 'ρθει απόψε απ' τα νερά
κι από τα δάσα

Θα 'ρθει αφού φλετράει μου η ψυχή
αφού σπαρά το μάτι μου σαν ψάρι
και θα μυρίζει φώτα και βροχή
το νιό φεγγάρι

Και να το κάθισμά σου συγυρνώ
στολνώ την κάμαρά σου αγριομέντα
και να μαζί σου κιόλας αρχινώ
χρυσή κουβέντα

Πως να θα μείνει ο κόσμος με το μπα
που μ΄ έλεγε τρελόν, πως είχες γίνει
καπνός και τάχας
σύγνεφα θαμπά προς τη σελήνη

Νύχτωσε και δεν φάνηκες εσύ
κίνησα να σε βρω στο δρόμο ωιμένα
μα εσκούνταφτες όπου εσκούνταφτα χρυσή
κι εσύ με μένα

Τόσο πολύ μ΄αγάπησες κυρά
που άκουα διπλά τα βήματα μου
Πάταγα 'γω στραβός μες στα νερά
κι εσύ κοντά μου


Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

9 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Neraida (Bitch...)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Neraida
H Bitch... αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 5,918 μηνύματα.

H Neraida Twisted Mind... έγραψε στις 23:52, 29-05-09:

#428
H Άμμος και ο Αφρός
Khalil Gibran


Παντα αν διαβω καποια αμμουδια,
μεσʼ από αφρους και απο αμμο,
τα ιχνη μου θα τα σβησει το κυμα,
ο ανεμος θα σκορπισει τον αφρο,
αλλα τα πελαγα κι οι αμμουδιες
θα μεινουν για πάντα.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Neraida (Bitch...)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Neraida
H Bitch... αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 5,918 μηνύματα.

H Neraida Twisted Mind... έγραψε στις 00:02, 30-05-09:

#429
Άρης Αλεξάνδρου
Προχτές

-- Ποιος θα βρεθεί λοιπόν να κλάψει;
-- Ποιος θ' απλώσει τα χέρια
ζητώντας ένα τόσο δα μικρό αστέρι
όσο χαμογελάει το χείλι σου αντικρίζοντας μια χαραμάδα στο συγνεφιασμένο πρωινό;
Όπου κι αν ψάξεις στη μελλοντική σου μνήμη
δεν είναι στήριγμα ν' ακουμπήσεις το βλέμμα.
Θυμάσαι;
Σαν και τότε που καθόμασταν στο πρόδωμα της θλίψης
-- ένα μακρινό άρωμα θάλασσας και τα λόγια να ψιθυρίζουν τη σκιά του δειλινού.
Πόσα καΐκια φύγανε φορτωμένα σταφύλια και φως.
Πόσα καΐκια φύγανε
και μας αφήσαν ν' αγναντεύουμε στο μουράγιο.
Τώρα θα κάτσουμε και πάλι στο καφενεδάκι του λιμανιού
ίσως κιόλας να παίξουμε ένα τάβλι με τον κουτσό μαγαζάτορα
και τα πούλια θα χτυπάν σαν τους χτύπους της καρδιάς μας.
Το βράδυ, δίπλα στη λάμπα που ρίχνει την πίκρα της σ' ένα βιβλίο με ιστορίες χαμένων ταξιδιών,
όταν ο δρόμος θα σέρνεται έρημος κάτω απ' τα κλειστά παράθυρα
--αλήθεια τι πολλά ενοικιαστήρια στη γειτονιά μας--
τότε
μια τελευταία αχτίδα
μια μοναδική σκουριασμένη πεντάρα στην άσφαλτο
το ταξίδι στον εαυτό του.

Από τη συλλογή Ακόμα τούτη η άνοιξη (Απρίλης 1946)

Άρης Αλεξάνδρου
Ολόκληρη νύχτα


Όπου να 'ναι θα κλείσει το στερνό παραθύρι στην άκρη της βροχής.
Κατακαθίζει το νερό στα σκαλοπάτια.
Τι ξένο που είναι απόψε το τσίγκινο τραπέζι κάτω απ' τη μαρκίζα
γυμνό και ξεχασμένο δίχως τον ίσκιο των χεριών της.
Κανείς. Ένα δημοτικό φανάρι μουσκεύει μες στη νύστα του.

Πίσω απ' τα σακιά με το τσιμέντο νυχτοπερπάτητο σκοτάδι
σκυφτό σκοτάδι και η σκουριά που αχνογυαλίζει στα βρεγμένα συρματόσκοινα.

Ώρα να πιάσει βάρδια το φεγγάρι.

Σαββατόβραδο κ' οι ταβέρνες κλειστές
μουλιάζει ο χρόνος στο καπέλο του ζητιάνου
οι δρόμοι αποτραβιούνται σε άδειες κάμαρες
και μόνο εκεί στο μαξιλάρι μένουνε
ακόμα μένουνε τα αποχτενίδια του ύπνου της.

Μια συνοδεία νοτισμένα αστέρια έστριβε απ' τη γωνιά της χαραυγής.
Απίθωσα στα χείλη της το αλάτι της αγάπης.
Ύστερα μας έπαιρνε το κύμα. Ταξιδεύαμε μαζί
σαν μια φωνή που σβήνει στο πηγάδι.

Ένα μικρό φεγγάρι σκαλωμένο μες στα σύννεφα
ένα μικρό φεγγάρι σύννεφο.

Ξύπναγε σαν φύτρωνε στην άκρη του γιαλού
ένα κοχύλι φρέσκος ήλιος.

Καλημέρα. Ένα μικρό φεγγάρι
έσβηνε στη φωνή της.

Έβλεπα τα χέρια και είταν μονάχα δυο
μέτραγα τα μάτια μου και είταν μονάχα δυο
μουλιάζουν τώρα μες στο καπέλο του ζητιάνου
μονάχα δυο.

Από τη συλλογή Άγονος Γραμμή (1952)

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

@nt¤wnis|~|¤e (Αντώνης)

Δραστήριο Μέλος

Το avatar του χρήστη @nt¤wnis|~|¤e
Ο Αντώνης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 427 μηνύματα.

O @nt¤wnis|~|¤e έγραψε στις 05:27, 03-06-09:

#430
Η ΦΥΛΑΚΗ

Το χειρότερο δεν είναι
που μʼ έκλεισαν σʼ αυτή τη φυλακή
και πήραν τα κλειδιά κιʼ έφυγαν,
μα που δεν ξέρω ως πού φτάνει η φυλακή μου,
που δεν ξέρω το περίγραμμά της,
για να κάνω επιτέλους
σαν άνθρωπος κι εγώ
μιαν απόπειρα αποδράσεως.

Κώστας Μόντης (1914)

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

7 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 3,608 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 01:42, 10-06-09:

#431
Σούζες σου λέω. Αλλοιώς σε βλέπω
να τρέχεις σε γραφεία συνοικεσίων ή να μένεις
-κρίμα στο μπόι σου- μαλάκας μια ζωή.
Σούζες με μηχανάκια, με καμήλες, με τραχτέρ, με γκρέιντερ
μόνο σούζες·
γιατί τα άλλα είναι δύσκολα
να βγείς φωτογραφία με το τέρας του Λοχνές ή να κρατείς
απ' τα φτερά έναν καρχαρία που εσύ
μόλις τον σκότωσες, αυτά
δύσκολα κι επικίνδυνα τα βρίσκω. Σούζες λέω
μόνο σούζες. Πού 'λεγε κι ο Μπωντλαίρ: "Ρωτάς
τι ώρα είναι;" Μη ρωτάς
είν' ώρα για μια σούζα". Έτσι φίλε μου;
Κι άσε τα κόλπα με την ποίηση. Η άλλη
θ' ανακαλύψει κάποια μέρα πως
δεν είσαι ποιητής και θα σ' αφήσει,
κι άντε να βρεις τον Μπόρχες ή τον Πάουντ
να φωτογραφηθείς στο πλάι τους να σωθείς. Έχουν πεθάνει.
Φίλε μου σούζες και
όπως και των αρχαίων Αιγυπτίων το άσμα λέει
χάρου εν όσω ακόμα ζεις
βάλε τα πιο εξαίσια φορέματα
βάλε πολύτιμα κοσμήματα κι αρώματα
χάρισε στην καρδιά σου όσα επιθυμεί
γιατί κανείς ποτέ του δεν επέστρεψε από 'κει
και όπως μού 'λεγε ο μπάρπας μου ο Θανάσης
κανείς δεν βρήκε πάτο στο μουνί.

Σούζες με μηχανάκια, με νταλίκες,
με γαϊδούρια, με τραχτέρ, ώ κι αν μπορείς
σπρώξε καμμιά γριά εκεί στη θάλασσα
να πέσει μέσα κ' ύστερα στα σβέλτα
πήδηξε να τη σώσεις. Θα σε δείξει
η τηλεόραση. ʼντε
κουνήσου. Κι όπως είπαμε, αλλοιώς
τιριτιρί τιριτιρί τιριτιρί
με μαλακία θα τη βγάλεις τη ζωή.


Γ.Υφαντής

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

6 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

swamps

Πολύ δραστήριο μέλος

Το avatar του χρήστη swamps
H swamps αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 534 μηνύματα.

H swamps έγραψε στις 01:54, 10-06-09:

#432
Σούζες σου λέω. Αλλοιώς σε βλέπω
να τρέχεις σε γραφεία συνοικεσίων ή να μένεις
-κρίμα στο μπόι σου- μαλάκας μια ζωή.
Αυτά διάβασε ο παρακάτω φίλος και ακολούθησε την συμβουλή του Υφαντή.


Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

e-sofia (Σοφια)

Δραστήριο Μέλος

Το avatar του χρήστη e-sofia
H Σοφια αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 39 ετών , επαγγέλεται Designer και μας γράφει απο Καβάλα (Καβάλα). Έχει γράψει 402 μηνύματα.

H e-sofia Προσωπικά εγώ τρελένομαι.......!!!!! έγραψε στις 10:28, 10-06-09:

#433
Σταγώνες σιωπής και πόνου

Τρέχουν οι σταγόνες της βροχής και του πόνου,
τι θα γίνει φέτος, αλλά και του χρόνου;
Κάθε λεπτό, μέρα, εβδομάδα και μήνας που περνάει,
κάνει όλο και πιο έυκολα το πόνο να κυλάει.

Τόσα που περιμένουν να ειπωθούν και μένουνε κρυμμένα,
με κάνουνε και κάθομαι σε κάρβουνα αναμμένα.
Και δεν έρχεται όσο και να το θέλω εκείνη η στιγμή
που θα δείξω και εγώ τη δική μου πυγμή.

Μη θέλοντας όμως να ξεκινήσει η μάχη,
ούτε να έχουμε οποιαδήποτε διαμάχη,
απλά με τη λογική τις σκέψεις μου να παραθέσω
και με το δικό μου τρόπο, με σειρά να τις εκθέσω.

Γιατί γνωρίζω οτι είχες και έχεις πολλές φορές δίκιο,
που το εκφέρεις με το δικό σου τρόπο, που φαίνεται οικείο,
αλλά κατάφερα την οργή σου να προκαλέσω
και καινούργιες ικανότητες στο διάλογο να προσκαλέσω.

Σου χρωστάω ένα γεύμα ή μια συνάντηση,
είτε το ένα θέλεις είτε το άλλο υπό το φως των κεριών,
ώστε να πάρω κι εγώ μια απάντηση,
αν θα πρέπει να χρησιμοποιήσω τη δύναμη των χεριών.

Που στην συγκεκριμένη περίπτωση πιστέυω να ΄ναι άτοπο,
αν και δεν μπορώ να βρω το χρόνο και τον τόπο,
για να σου διατυπώσω την άποψη μου και να εκφέρω,
όλα όσα γίνονται και να σου φέρω,

πάνω στο τραπέζι της συζήτησης μας την απάντηση,
που αναμένεται ύστερα από την δική μας συνάντηση.
Αλλά όλα μένουν στη λήθη του χρόνου
και δεν ξέρω που θα βρίσκομαι του χρόνου.

Ήδη άρχισα τον εαυτό μου να διαμελίζω,
καθώς την Ελλάδα ξεκίνησα να διασχίζω.
Είναι τα πράγματα πεζά και ανούσια
και μονάχα μια είναι η πεπτουσία.

Ότι όταν ανοίγει του ποτού η πύλη
και σταματάει να ισχύει οτιδήποτε για την ύλη,
να που και πάλι τρυπώνεις στο μυαλό μου
και είναι άραγε για το καλό μου;

Είναι τέτοιες οι στιγμές που ακόμα σ΄αγαπάω,
σε όποιο μήκος και πλάτος της γης και να πάω.
Και δεν έχει σημασία η απόσταση,
είναι γλυκό το αίσθημα όπως η απόσταξη

που κάνουν για να γίνει το πιοτό γλυκύτερο
και, θεέ μου, τι θα ήτανε καλύτερο;
Να περιμένω πως τα πράγματα θα εξελιχθούνε
ή να αφήσω τις ζωές μας να ανελιχθούνε;

Τι το μυστήριο και απρόσμενο της αγάπης το συναίσθημα,
που μπορείς πολύ εύκολα απο θύτης να γίνεις θύμα.
Να καλυφθούν τα μάτια σου από της αγάπης το πάθος
και στις αποφάσεις σου να κάνεις μόνο λάθος.

Όσο και αν τις ανησυχίες μου παραθέτω
κι αν ακόμα το κυπριακό "Ε, το!"
πάλι τα πράγματα θα μπερδευτούν και θα εξελιχθούνε
καινούργια πράγματα πάλι θα ειπωθούνε.

Τι μαρτύριο κι αυτό που πρέπει να υπομένω
και πίσω στο μυαλό μου ακόμα κάτι περιμένω.
Που μέχρι να΄ρθω όλα είναι νερόβραστα δίχως ούσια,
γιατί μια είναι και πάλι η πεπτουσία.

Ότι μια φορά σε γνώρισα και σε αγάπησα
κι ότι και να έγινε και να δεινοπάθησα,
δεν μπορώ να σε βγάλω από το μυαλό μου
και κρίνω ότι είναι μέρος απο το γιαλό μου.

Αυτού που σκέφτομαι όταν η ζωή μου φέρνει τρικυμίες,
ενώ στο μυαλό μου κυριαρχούν οι νηνεμίες.
Μονάχα η σχέση σου μπορεί να με ηρεμήσει
και στις ανησυχίες και στους φόβους μου να κυριαρχήσει.

Μυστήριο το πως λειτουργεί η σκέψη του ανθρώπου,
ανεξάρτητα από το μήκος και το πλάτος του κάθε τόπου.
Δύσκολο και ακατόρθωτο να μπορέσω να σε ξεπεράσω,
αλλά καλύτερα εκεί, ποτέ μου να μην φτάσω.

Γιατί η σκέψη σου είναι για μένα ένα σωσίβιο,
που θα με ακολουθεί σε ολόκληρο το δικό μου βίο
κι ίσως τελικά να μην έχουμε όλοι δευτερη ευκαιρία,
οπότε να εκμεταλλευόμαστε την όποια συγκυρία.

Που θα μας φέρει δίπλα σε αυτούς που αγαπάμε,
που θα μας κάνει λίγο παραπέρα σαν άνθρωποι να πάμε.
Που θα μας κάνει στις κλίμακες της να ανεβούμε
και τις αιώνιες τις λέξεις να τις πούμε.

Μακάριοι αυτοί που αγαπούν και αγάπησαν,
που με τον τρόπο τους τον έρωτα αντικτύπισαν
και μπόρεσαν με την δική τους την αγνότητα
να χρωματίσουν πολύχρωμα την καθημερινότητα.

Και πλησιάζουν οι μέρες οι γιορτινές του Οκτωμβρίου,
που μοιάζουν με το καρναβάλι της Βραζιλίας και του Ρίου
κι αναρωτιέμαι αλήθεια που να είσαι.
Είσαι χαρούμενος; ή προσποιείσαι;

Ατέλιωτο και απρόσμενο το έπος της ευδαιμονίας.
Πότε θα ΄ρθει η ώρα της κατάλληλης συγκυρίας;
Ώστε αυτά που θέλω να σου τα εκθέσω
και καινούργια όρια στη σχέση μας να θέσω.

Σ΄αγαπώ τώρα, για πάντα και αιώνια
σε όλα τα νησιά ακόμα και στα Ιόνια,
και αξίζει για σένα πραγματικά να περιμένω
και στο στόχο μου με υπομονή να εμμένω.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

D_G (Δημήτρης)

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη D_G
Ο Δημήτρης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 1,759 μηνύματα.

O D_G έγραψε στις 17:42, 11-06-09:

#434
ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΟΥΤΗ

Ζωή και τούτη! Ολημερίς νάσαι σκυμένος στη δουλειά,
με λυπημένη την καρδιά και σκεφτικό κεφάλι,
κι όταν, τον ύπνο να γευτείς, γέρνεις τη νύχτα, μια σταλιά,
να βλέπεις όνειρα ξανά για τη δουλειά σου πάλι.

Αλέπης Κούλης

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

5 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

_daemon_ (Άγγελος)

Περιβόητο Μέλος

Το avatar του χρήστη _daemon_
Ο Άγγελος αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 1,458 μηνύματα.

O _daemon_ . έγραψε στις 19:14, 15-06-09:

#435
Το κοράκι του poe(t) σε απόδοση του Κώστα Ουράνη.


Κάποια φορά, μεσάνυχτα,
ενώ εμελετούσα κατάκοπος κι αδύναμος ένα παλιό βιβλίο μιας επιστήμης άγνωστης,
άκουσα ένα κρότο σα να χτυπούσε σιγανά κανείς στη ξώπορτά μου.
"Κανένας ξένος", σκέφτηκα "οπού χτυπά τη πόρτα, τούτο θα είναι μοναχά και όχι τίποτ' άλλο".
Θυμάμαι ήταν στον ψυχρό και παγερό Δεκέμβρη και κάθε λάμψη της φωτιάς σα φάντασμα φαινόταν. Ποθούσα το ξημέρωμα, μάταια προσπαθούσα να δώσει με παρηγορία στη λύπη το βιβλίο, για τη γλυκιά Ελεονόρα μου, την όμορφη τη κόρη όπως οι αγγέλοι τη καλούν, ενώ εδώ δεν έχει για πάντα ούτε όνομα.
Και τ' αλαφρό μουρμουρητό που κάναν οι κουρτίνες με άγγιζε, με γέμιζε με τρόμους φανταχτούς, και για να πάψει τ' άγριο το χτύπημα η καρδιά μου σηκώθηκα φωνάζοντας: "Θα είναι κάποιος ξένος όπου ζητά να κοιμηθεί έδω στη κάμαρά μου αυτό θα είναι μοναχά και περισσότερο όχι".
Τώρα μου φάνηκε η ψυχή πιο δυνατή για τούτο, "Κύριε" είπα, "ή Κυρά, ζητώ να συγχωρείστε, γιατί εγώ ενύσταζα κι ο κρότος ήταν λίγος, ήσυχος, που δεν άκουσα εάν χτυπά η πόρτα" κι άνοιξα στους αγέρηδες ορθάνοιχτη τη πόρτα σκοτάδι ήταν γύρω μου και όχι τίποτ' άλλο.
Μες στο σκοτάδι στάθηκα ώρα πολλή μονάχος, γεμάτος τρόμους κι όνειρα που πρώτη φορά τότε η λυπημένη μου ψυχή στα βάθη της επήρε, μα η σιγή ήταν άσωστη και το σκοτάδι μαύρο κι "Ελεονόρα" μοναχά ακούγονταν η ηχώ από τη λέξη που 'βγαινε απ' τα ανοιχτά μου χείλη. Αυτό μονάχα ήτανε και όχι τίποτ' άλλο.
Γυρίζοντας στη κάμαρα με μια καρδιά όλο φλόγα, άκουσα πάλι να χτυπούν πιο δυνατά από πρώτα. "Σίγουρα κάποιος θα χτυπά από το παραθύρι, ας πάω να δω κι ας λύσω πια ετούτο το μυστήριο, ας ησυχάσει η μαύρη μου καρδιά και θα το λύσω, θα είναι οι αγέρηδες και όχι τίποτ' άλλο.
'Ανοιξα το παράθυρο κι ένα κοράκι μαύρο με σχήμα μεγαλόπρεπο στη κάμαρα μου μπήκε και χωρίς διόλου να σταθεί ή ν' αμφιβάλλει λίγο, επήγε και εκάθισε στη πέτρινη Παλλάδα απάνω από τη πόρτα μου, γιομάτο σοβαρότη. Κουνήθηκεν, εκάθισε και όχι τίποτ' άλλο.

Το εβενόχρωμο πουλί που σοβαρό καθόταν τη λυπημένη μου ψυχή έκανε να γελάσει. "Χωρίς λοφίο", ρώτησα, "κι αν είν' η κεφαλή σου δεν είσαι κάνας άνανδρος, αρχαϊκό κοράκι, που κατοικείς στις πένθιμες ακρογιαλιές της Νύχτας; Στ' όνομα της Πλουτωνικής της Νύχτας, τ' όνομά σου!" Και το κοράκι απάντησε: "Ποτέ από 'δω και πια".
Ξεπλάγηκα σαν άκουσα το άχαρο πουλί ν' ακούει τόσον εύκολα τα όσα το ρωτούσα αν κι η μικρή απάντηση που μου 'δωσε δεν ήταν καθόλου ικανοποιητική στα όσα του πρωτόπα, γιατί ποτέ δεν έτυχε να δεις μες στη ζωή σου ένα πουλί να κάθεται σε προτομή γλυμμένη απάνω από τη πόρτα σου να λέει: "Ποτέ πια".
Μα το Κοράκι από κει που ήταν καθισμένο δεν είπε άλλη λέξη πια σα να 'ταν η ψυχή του από τις λέξεις: "Ποτέ πια", γεμάτη από καιρό. Ακίνητο καθότανε, χωρίς ένα φτερό του να κινηθεί σαν άρχιζα να ψιθυρίζω αυτά: "Τόσοι μου φίλοι φύγανε ως και αυτές οι Ελπίδες κι όταν θε να 'ρθει το πρωΐ κι εσύ θε να μου φύγεις". Μα το πουλί απάντησε: "Ποτέ από δω και πια".
Ετρόμαξα στη γρήγορη απάντηση που μου 'πε πάντα εκεί ακίνητο στη προτομήν απάνω. "Σίγουρα" σκέφτηκα, "αυτό που λέει και ξαναλέει θα είναι ό,τι έμαθε από τον κύριό του που αμείλικτη η καταστροφή θα του κοψ' το τραγούδι που θα 'λεγεν ολημερίς και του 'καμε να λέει λυπητερά το "Ποτέ πια" για τη χαμένη ελπίδα".
Μα η θέα του ξωτικού πουλιού μ' έφερε γέλιο κι αρπάζοντας το κάθισμα εκάθισα μπροστά του και βυθισμένος σ' όνειρα προσπάθησα να έβρω τι λέει με τη φράση αυτή, το μαύρο το Κοράκι, το άχαρο, τ' απαίσιο, ο τρόμος των ανθρώπων, σαν έλεγε τις θλιβερές τις λέξεις: "Ποτέ Πια!".
Κι έτσι ακίνητος βαθιά σε μαύρες σκέψεις μπήκα χωρίς μια λέξη μοναχά να πω εις το Κοράκι που τα όλο φλόγα μάτια του μες στη καρδιά με καίγαν. Έτσι σκεφτόμουν έχοντας στο βελουδένιο μέρος του παλαιού καθίσματος γερμένο το κεφάλι, στο μέρος που το χάϊδευαν η λάμψη της καντήλας, εκεί όπου η αγάπη μου δε θ' ακουμπήσει πια!
Τότε ο αγέρας φάνηκε σα να 'ταν μυρωμένος από 'να θυμιατήριο αόρατο που αγγέλοι και Σεραφείμ το κούναγαν και τ' αλαφρά τους πόδια ακούγονταν στο μαλακό χαλί της κάμαράς μου. "Ναυαγισμένε" φώναξα, "αναβολή σου στέλνει με τους αγγέλους, ο Θεός και μαύρη λησμοσύνη για τη χαμένη αγάπη σου την όμορφη Λεονόρα. Πιες απ' το μαύρο το πιοτό της Λήθης και λησμόνα εκείνην όπου χάθηκε". Και το Κοράκι είπε: "Ποτέ από δω και πια!".
Είπα: "Προφήτη των κακών, είτε πουλί είτε δαίμων είτε του μαύρου πειρασμού αποσταλμένε συ είτε στης άγριας θύελλας το μάνιασμα χαμένε, αλλ' άφοβε, στον κόσμο αυτόπου κατοικεί ο Τρόμος, πες μου με ειλικρίνεια, υπάρχει δω στον κόσμο της λύπης κανά βάλσαμο που δίνει η Ιουδαία; Πες μου!", μα κείνο απάντησε: "Ποτέ από δω και πια!".
"Προφήτη", είπα, "δαίμονα, της Συφοράς πουλί, Προφήτης όμως πάντοτε, στον Ουρανό σ' ορκίζω, που απλώνεται από πάνω μας παρηγορήτρα αψίδα, εις του Θεού το όνομα που οι δυο μας τον λατρεύουν, πες μου αν στον Παράδεισο θε ν' αγκαλιάσω κείνη, εκείνη που οι άγγελοι τη λεν Ελεονόρα"; Και το κοράκι απάντησε: "Ποτέ από δω και πια!".
"Ας γίν' η μαύρη φράση σου το σύνθημα να φύγεις", εφώναξα αγριωπός πηδώντας κει μπροστά του. "Πήγαινε πάλι να χαθείς στην άγρια καταιγίδα ή γύρνα στις ακρογιαλιές της Πλουτωνείου Νύχτας ούτ' ένα μαύρο σου φτερό δε θέλω δω ν' αφήσεις ενθύμηση της φράσης σου της ψεύτικης και πλάνας βγάλ' απ' τη δόλια μου καρδιά το ράμφος που 'χεις μπήξει και σύρε τη φανταστική μορφή σου στα σκοτάδια!" Και το Κοράκι απάντησε: "Ποτέ από δω και πια!".
Και το Κοράκι ακίνητο στη προτομή όλο μένει, στης Αθηνάς τη προτομή απάνω από τη πόρτα και τ' αγριωπά τα μάτια του σα του Διαβόλου μοιάζουν όταν μονάχος σκέφτεται. Και το θαμπό λυχνάρι ρίχνει σκια στο πάτωμα σαν πέφτει στο Κοράκι. Και η ψυχή μου ανήμπορη δε θα μπορέσει πια να βγει απ' τον αμφίβολο τον κύκλο της Σκιάς που φαίνεται στο πάτωμα.

Ποτέ από δω και πια ξανά!




Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη _daemon_ : 15-06-09 στις 19:26.
10 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Nininaou (Ρηνούλα)

Διάσημο Μέλος

Το avatar του χρήστη Nininaou
H Ρηνούλα αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 635 μηνύματα.

H Nininaou μουντζούρωσε και έγραψε στις 19:27, 15-06-09:

#436
Το χειρότερο δεν είναι που με έκλεισαν σ' αυτή τη φυλακή
και πήραν τα κλειδιά και έφυγαν,
μα που δεν ξέρω ως που φτάνει η φυλακή μου,
που δεν ξέρω το περίγραμμά της,
για να κάνω επιτέλους, σαν άνθρωπος κι εγώ,
μιαν απόπειρα αποδράσεως.

Το ανακάλυψα σήμερα...

Κώστας Μόντης, Η Φυλακή

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

7 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

DrStrangelove

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη DrStrangelove
Ο DrStrangelove αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Μοντέλο . Έχει γράψει 4,072 μηνύματα.

O DrStrangelove έγραψε στις 21:52, 16-06-09:

#437
Προσπάθησε να βρεις την ρίμα και την αιτία
αλλά ο χρόνος και οι εποχές απλά αλλάζουν
και εσύ πετάς με γαλικά ψηλοτάκουνα
και υψηλά ιδανικά καθώς προσπαθείς
να βρεις το μαργαριτάρι μέσα σου
το κορίτσι μέσα σου
που προσπαθεί να δραπετεύσει

μα φοβήθηκες την αποτυχία
τα μεγάλα λόγια
που άλλοι άνθρωποι χρησιμοποιούν
όλοι παραθέτουν Mailer
και τρίβους τους ώμους τους
με Marcel Proust
μα υπάρχει κάποιος που θα σου δείξει
μα υπάρχε κάποιος να σου κρατήσει το χέρι

υπάρχει κάποιος που σε γνωρίζει
σε βοηθάει να καταλάβεις
θα είναι εκεί όταν τον καλέσεις
θα σε σηκώσει όταν πέσεις
μέχρι να έχεις βρει τα φτερά σου

δεν θα έχεις αλυσίδες πια
δεν θα απαιτεί κανείς τίποτα από σένα
το κορίτσι που ήσουν κάποτε
Μπορείς να φύγεις μακρυά
είσαι μονάχη σου τώρα
έχεις μεγαλώσει

καθώς προσπαθείς να βρεις
την ρίμα και την αιτία του χρόνου,
πως οι εποχές απλά έρχονται
και φεύγουν.

___
είναι μετάφραση
δεν ξέρω τον στιχουργό
στα αγγλικά το τραγούδησα
σε κάποια ψυχή κάποτε - λάθος

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη DrStrangelove : 16-06-09 στις 22:07. Αιτία: ετσι
4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

kalypso (lily allen)

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη kalypso
H lily allen αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 28 ετών , επαγγέλεται Μηχανολόγος μηχανικός και μας γράφει απο Μονακό (Ευρώπη). Έχει γράψει 1,764 μηνύματα.

H kalypso έγραψε στις 23:39, 17-06-09:

#438
Ένα ποίημα από ένα πολύ πολύ μικρό βιβλίο, που μου χάρισε η μαμά μου.
είχε μόνον αυτό μέσα...

Ρ. Κιπλινγκ- "Αν"

Αν μπορείς να κρατάς την ψυχραιμία σου
όταν οι άλλοι χάνουν τη δική τους
και ρίχνουν σε σένα την ευθύνη
και την αιτία της αδυναμίας τους.

Αν έχεις πίστη στον εαυτό σου
όταν οι άλλοι αμφιβάλλουν για σένα
και δε σε πειράζει αυτή η δυσπιστία τους


Αν μπορείς καρτερικά να περιμένεις
χωρίς να σε κουράζει η αναμονή,
ή όταν διαδίδουν ψέματα για σένα
να μην ξεπέφτεις και συ στο ψέμα,
ή όταν φανερά σου δείχνουν μίσος
να μην αφήσεις το μίσος να σε καταλάβει,
κι όμως να μη φαίνεσαι πολύ αγαθός
μήτε πολύ στοχαστικός στα λόγια.


Αν να ονειρεύεσαι είσαι ικανός
δίχως να γίνεσαι σκλάβος των ονείρων


Αν να δέχεσαι μπορείς θρίαμβο και όλεθρο το ίδιο
και να αντιμετωπίζεις παρόμοια και τα δύο


Αν είσαι σε θέση να υπομένεις
ακούοντας την αλήθεια που συ είπες,
να επαναλαμβάνεται αλλοιωμένη από πονηρούς
που επιδιώκουν έτσι να παγιδέψουν αφελείς,
ή να παρατηρείς αυτά που συ τους έδωσες ζωή,
σπασμένα να κείτονται και παραπεταμένα
και να φτιάχνεις εξαρχής με εργαλεία φθαρμένα.


Αν τολμάς όλα σου τα πλούτη μαζεμένα
να τα παίζεις κορώνα-γράμματα μεμιάς,
να χάνεις κι απ' την αρχή να ξεκινάς
χωρίς να μέμφεσαι για τη μοίρα σου κανέναν

Αν μπορείς να κάνεις καρδιά, νεύρα και μυς
να σε υπηρετούν ακόμα κι όταν έχουν καταρρεύσει,
και γερά να κρατάς, ενώ δεν υπάρχει εντός σου
τίποτε πέρα από τη θέληση που τους λεει <βαστάτε!>


Αν μπορείς να μιλάς με χιλιάδες
κι όμως να κρατάς την αρετή σου,
ή να περπατάς με κυβερνήτες
κι όμως να μην αλλάζεις την απλή ζωή σου.

Αν ούτε εχθροί σε βλάψουν μπορούν,
μα ούτε και κοντινότεροι φίλοι,

Αν όλοι έχουν την ίδια αξία για σένα
και κανείς πιο πολύ από τους άλλους


Αν μπορείς να γεμίζεις τη μέρα σου
με εικοσιτέσσερις ώρες αξίας ζωής,
τότε δική σου θα είναι όλη η Γη
με όλα της τα αγαθά κι ακόμη:
Αληθινά θα είσαι Άνθρωπος παιδί μου.





πς. το αφιερώνω σε όλους σας, μα πρώτα από όλους στη μαμά μου

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

10 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

D_G (Δημήτρης)

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη D_G
Ο Δημήτρης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 1,759 μηνύματα.

O D_G έγραψε στις 18:09, 18-06-09:

#439
Δεν έχω το βιβλίο με τα ποιήματά του, αλλά θυμάμαι ένα στίχο του, σε μελοποίηση του Θάνου Μικρούτσικου που μου άρεσε πάντα.
Είναι του Ναζίμ Χιτμέτ, και το έγραψε σαν πολιτικός κρατούμενος στη φυλακή (όπως τα περισσότερα ποιήματά του):

"Το ζήτημα δεν είναι να είσαι αιχμάλωτος,
το να ΜΗΝ παραδίνεσαι, αυτό είναι"...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

metalhead9121 (φλώρα)

Νεοφερμένος

Το avatar του χρήστη metalhead9121
H φλώρα αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Μαθητής/τρια και μας γράφει απο Λουτράκι (Κόρινθος). Έχει γράψει 56 μηνύματα.

H metalhead9121 γυρισα απο διακοπες οεο έγραψε στις 18:15, 18-06-09:

#440
τιτλος:δεν εχει τιτλο
Όταν μπήκα στο δωμάτιο, η μυρωδιά του θανάτου επικρατούσε στον χώρο του δωματίου
Καθώς πέρασα την πόρτα του δωματίου την αντίκρισα ξαπλωμένη .
Το τόσο ωραίο αυτό κόκκινο υγρό είχε εμποτίσει τα σεντόνια και εξέφραζε όλα μου τα συναισθήματα.
Ποτέ δεν είχα αντικρύσει ένα τόσο ωραίο και τραγικό ταυτόχρονα θέαμα.
Της μίλησα σαν να μπορούσε να με ακούσει:ʼʼ Ωραία τα επιθανάτια βραχιόλια που κοσμούν τους χλωμούς καρπούς σου, φτιαγμένα από κοφτερό ξυράφι αν δεν κάνω λάθος.ʼʼ
Το μόνο που βρήκα ήταν ένα χαρτί στο πάτωμα που έγραφε ʽʼσε περιμένωʼʼ.
Ξάπλωσα δίπλα της και κοιμήθηκα.
Την είδα στο όνειρο μου .
Φορούσε το αγαπημένο της μαύρο φόρεμα και μου χαμογελούσε, ένα από τα πιο σπάνια και όμορφα θεάματα.
Όταν ξύπνησα ότι είχε δίκιο.
Ήμασταν δύο άνθρωποι που είχαν αντί για προορισμό στόχο τον θάνατο.
Μια διαφυγή από τον απαίσιο αυτό κόσμο, τον πλαστικό και άδικο.
Το δικό μου μέσω λύτρωσης θα ήταν ένα πιστόλι.
Κάθισα δίπλα της.
Της έπιασα το χέρι σημάδεψα στον κρόταφο και …….
Το δωμάτιο έγινε ένας υπέροχος πίνακας αφηρημένης ζωγραφικής με κόκκινο χρώμα.
Εγώ….την είδα.
Με περίμενε.
Την πήρα στην αγκαλιά μου και προχωρήσαμε προς το φως.
ʽʼΉρθες πάνω στην ώραʼʼ μου είπε…..

ποιητης:αγνωστος

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Klaus

Πολύ δραστήριο μέλος

Το avatar του χρήστη Klaus
Ο Klaus αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 30 ετών και επαγγέλεται Εκπαιδευτικός . Έχει γράψει 536 μηνύματα.

O Klaus έγραψε στις 18:58, 18-06-09:

#441
Το βράδυ καθώς ψέλλισα τα τελευταία λόγια της προσευχής σκέφτηκα την αγάπη που δόθηκε από την απαρχή του κόσμου στους ανθρώπους. Ένα περίεργο συναίσθημα, το οποίο διαβαίνει πέρα από τους δρόμους της κοινής λογικής και σε οδηγεί σε μονοπάτια δύσβατα, όπου μόνο με την πραγματική δύναμη της καρδιάς μπορείς να δεις τον κόσμο να μεταμορφώνεται, να φεύγουν όλα τα αρνητικά συναισθήματα και να απλώνεται παντού μία αύρα γαλήνης και ηρεμίας. Είναι τότε που το σκοτεινό πέπλο φεύγει από τα μάτια σου και μέσω του ζωογόνου φωτός ανακαλύπτεις την πραγματική ουτοπία. Όμως δεν είσαι μόνος σου σε αυτό το ταξίδι. Έχεις δίπλα σου εκείνη που σου άλλαξε τη ζωή και σε μύησε στη χαρά. Ένας φάρος φωτεινός για κάθε πρόβλημα σου και ένα λιμάνι στοργικό και φιλόξενο για κάθε σου περιπέτεια. Ας είναι λοιπόν η αγαπητική σχέση των δύο ανθρώπων που εξαγνίσει την ύλη και θα σφραγίσει την άυλη αιωνιότητα.

creator: η αφεντιά μου

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

rascal_gd (Call me Joe!!)

Περιβόητο Μέλος

Το avatar του χρήστη rascal_gd
Ο Call me Joe!! αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 31 ετών και μας γράφει απο Αφρική. Έχει γράψει 1,368 μηνύματα.

O rascal_gd is Full of Shit!!! έγραψε στις 19:49, 18-06-09:

#442
Αα-αα-αα, εχεις ταλεντο στην απατη,
αα-αα-αα, την αθωοτητα στο ματι,
αα-αα-αα, εισαι αλλη μια κοπια,
αα-αα-αα, με δυο λογια ασ' τα ψοφια.

Η μεγαλη Αννα...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

-1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Neraida (Bitch...)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Neraida
H Bitch... αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 5,918 μηνύματα.

H Neraida Twisted Mind... έγραψε στις 00:08, 19-06-09:

#443
Νίκος Γκάτσος

Αγάπη αγάπη
κουράστηκα να σε περιμένω.
Δώσ'μου το χέρι σου το ματωμένο.
Αγάπη αγάπη
ποια χαραυγή θα σε ξαναφέρει
μ' ένα αστροκέντητο πικρό μαχαίρι;
Αγάπη αγάπη
στο περιβόλι που σε προσμένω
στείλε το αηδόνι σου το δακρυσμένο.


Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 3,608 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 01:05, 19-06-09:

#444
Αρχική Δημοσίευση από rascal_gd
αα-αα-αα, εισαι αλλη μια κοπια,
Ναι, μα τ'αγαθά copies κτώνται.


Στην πυρά.
(άντε με το τζόβενο)

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

rascal_gd (Call me Joe!!)

Περιβόητο Μέλος

Το avatar του χρήστη rascal_gd
Ο Call me Joe!! αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 31 ετών και μας γράφει απο Αφρική. Έχει γράψει 1,368 μηνύματα.

O rascal_gd is Full of Shit!!! έγραψε στις 12:14, 19-06-09:

#445
Δεν κοπάζει, δεν σβήνει στην καρδιά μου η φωτιά
που με τρώει και με ρίχνει απ΄ την Εδέμ στο πουθενά
Οι αιώνες ρωτάνε ακόμα πόσο θα αντέξω
να τρικλίζω εκεί έξω
ξυπόλητος μόνος
κι εγώ ψιθυρίζω
δικιά μου η χαρά
δικό μου το αίμα
δικός μου κι ο τρόμος
δεν είμαι μόνος, δεν είμαι ο μόνος
όλα είναι δρόμος, όλα είναι δρόμος
δεν είμαι μόνος, δεν είμαι ο μόνος
όλα είναι δρόμος, όλα είναι δρόμος
η φωτιά, η γιορτή, η απώλεια, ο πόνος
ο κάθε μικρός θάνατος
κι ο μεγάλος, ο ατέλειωτος κόσμος
όλα είναι δρόμος, όλα είναι δρόμος
όλα είναι δρόμος, όλα είναι δρόμος
όλα είναι δρόμος, όλα είναι δρόμος
όλα είναι δρόμος, όλα είναι δρόμος
όλα είναι δρόμος, όλα είναι δρόμος
όλα είναι δρόμος, όλα είναι δρόμος
όλα είναι δρόμος, όλα είναι δρόμος
όλα είναι δρόμος, όλα είναι δρόμος
όλα είναι δρόμος, όλα είναι δρόμος

Γιαννης Αγγελακας.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

rascal_gd (Call me Joe!!)

Περιβόητο Μέλος

Το avatar του χρήστη rascal_gd
Ο Call me Joe!! αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 31 ετών και μας γράφει απο Αφρική. Έχει γράψει 1,368 μηνύματα.

O rascal_gd is Full of Shit!!! έγραψε στις 18:15, 20-06-09:

#446
Είναι κάτι στιγμές,
τρυφερές και λεπτές,
σαν κλωστές τυλιγμένες σ' αδράχτι,
σε γυρνούν απαλά,
σε μεθούν σιωπηρά,
σε γεμίζουν με πείσμα και άχτι...


για όλα αυτά που ζητάς,
για πολλά που πονάς,
για το τίποτε μιας ευτυχίας,
και γυρνάς σαν τρελός,
του καθρέφτη εαυτός,
θύμα-θύτης κακής συγκυρίας.


Πλημμυρίζουν το χθες
μαγεμένες σκιές,
που ξοπίσω μου γράφουν τροχιά,
με κρατούνε θαρρώ
σαν αλήθειες παλιές
σε λαβύρινθο δέσμιο βαθιά.


Είναι κάτι στιγμές,
σα μικρές πινελιές
ζωγραφιάς που δεν έχει τελειώσει,
λείπουν λίγα ακριβά
των χρωμάτων νερά,
για να δώσουν του τόπου τη γνώση.


Για τους κήπους της γης,
για το ροζ της αυγής,
για το κύμα που απόμεινε μόνο,
να χαϊδεύει με αφρούς,
τους πικρούς μας καημούς
και να διώχνει της πίκρας τον πόνο.

Πολυξένη Βελένη

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

6 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Νωεύς (Ιάσων)

Τιμώμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη Νωεύς
Ο Ιάσων αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Μαθητής/τρια . Έχει γράψει 4,830 μηνύματα.

O Νωεύς επιπεδο : Μηδεν έγραψε στις 10:51, 22-06-09:

#447
Μεταμορφώσεις

Μεταμορφώνεσαι, μην αλλοιώνεσαι
Η πρώην και η επόμενη κάνουνε την παρούσα
Στο σταυροδρόμι που πατάς, εκεί είναι απούσα
Μην αλλοιώνεσαι, μεταμορφώνεσαι...

Πόσο νʼ αντέξεις μιάν φιγούρα
Ένας καθρέφτης που σου πρόσφερε;
Καν' τον χίλια κομμάτια,
Ίδιον θα σε δείχνει, καμμίαν αλλαγή,
Μα η ζωή… δεν είπαμε;
Είναι μία σκέτη …συναλλαγή!

Μεταμορφώνεσαι, μην αλλοιώνεσαι...



(αφιερωμένο)

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Νωεύς : 22-06-09 στις 11:19.
2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

DrStrangelove

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη DrStrangelove
Ο DrStrangelove αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Μοντέλο . Έχει γράψει 4,072 μηνύματα.

O DrStrangelove έγραψε στις 11:53, 22-06-09:

#448
Αρχική Δημοσίευση από Νωεύς
Μεταμορφώσεις

Μεταμορφώνεσαι, μην αλλοιώνεσαι
Η πρώην και η επόμενη κάνουνε την παρούσα
Στο σταυροδρόμι που πατάς, εκεί είναι απούσα
Μην αλλοιώνεσαι, μεταμορφώνεσαι...

Πόσο νʼ αντέξεις μιάν φιγούρα
Ένας καθρέφτης που σου πρόσφερε;
Καν' τον χίλια κομμάτια,
Ίδιον θα σε δείχνει, καμμίαν αλλαγή,
Μα η ζωή… δεν είπαμε;
Είναι μία σκέτη …συναλλαγή!

Μεταμορφώνεσαι, μην αλλοιώνεσαι...



(αφιερωμένο)
Της αγάπης αιματα με πορφυρωσαν
Και χαρες ανειδωτες με σκιασανε
Οξειδωθηκα μες στην νιοτια των ανθρωπων
Μακρινη Μητερα Ροδο μου Αμαραντο

Στ' ανοιχτα του πελαγου με καρτερεσαν
Με μπομπαρδες τρικαταρτες και μου ριξανε

Αμαρτια μου νά 'χα κι εγω μιαν αγαπη
Μακρινη Μητερα Ροδο μου Αμαραντο

Τον Ιουλιο καποτε μισανοιξανε
Τα μεγαλα ματια της μες στα σπλαχνα μου
Την παρθενα ζωη μια στιγμη να φωτισουν
Μακρινη Μητερα Ροδο μου Αμαραντο

Κι απο τοτε γυρισαν καταπανω μου
Των αιωνων οργητες ξεφωνιζοντας
"Ο πού σ' ειδε, στο αιμα ζει και στην πετρα"
Μακρινη Μητερα Ροδο μου Αμαραντο

Της πατριδας μου παλι ομοιωθηκα
Μες στις πετρες ανθισα και μεγαλωσα
Των φονιαδων το αιμα με φως ξεπληρωνω

Οδυσσέας Ελύτης

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Nininaou (Ρηνούλα)

Διάσημο Μέλος

Το avatar του χρήστη Nininaou
H Ρηνούλα αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 635 μηνύματα.

H Nininaou μουντζούρωσε και έγραψε στις 19:55, 23-06-09:

#449
Mπαλάντα του νερού και της θάλασσας
Federico Garcia Lorca

Η θάλασσα χαμογελάει
με στόμα από αφρό
και χείλια απ' ουρανό,
σαν σκοτεινό κορίτσι,
που τον άνεμο σπάει
πουλώντας το νερό των θαλασσών

Η θάλασσα χαμογελάει
έχει στόμα από αφρό
και μάτια ουρανό
σαν μητέρα που ένα δάκρυ σκορπάει
και πικραίνει το νερό των θαλασσών

Τι μας φέρνεις αγόρι;
Τι κυλάει στο αίμα σου;
-Σας φέρνω το νερό των θαλασσών...

Τι φταίει μητέρα για τα μεγάλα σου δάκρυα;
-Κλαίω το νερό των θαλασσών

Πως γεννιέται η μεγάλη σου πίκρα;
-Κύριε, πικραίνει το νερό των θαλασσών

Πουλάω το νερό των θαλασσών
Πουλάω το νερό των θαλασσών
Η θάλασσα χαμογελάει...
Πουλάω το νερό των θαλασσών

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

5 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

D_G (Δημήτρης)

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη D_G
Ο Δημήτρης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 1,759 μηνύματα.

O D_G έγραψε στις 17:44, 24-06-09:

#450
ΧΑΡΤΙΝΑ


Τούτη η ναυτία -λέει-
όχι δεν είναι αρρώστια.
Απάντηση είναι.

Αυτά που χάθηκαν
αυτά που δεν ήρθαν
μην τα κλαις.
Αυτά που τάχες
και δεν τάδωσες
κλάφτα.



Γιαννης Ρίτσος.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση
Απάντηση στο θέμα

Χρήστες

  • Τα παρακάτω 0 μέλη και 1 επισκέπτες διαβάζουν μαζί με εσάς αυτό το θέμα.
     
  • (View-All Tα παρακάτω 0 μέλη διάβασαν αυτό το θέμα τις τελευταίες 30 μέρες:
    Μέχρι και αυτή την στιγμή δεν έχει δει το θέμα κάποιο ορατό μέλος

Μοιραστείτε το

...με ένα φίλο

...με πολλούς φίλους