Το e-steki είναι μια από τις μεγαλύτερες ελληνικές διαδικτυακές κοινότητες με 66,100 εγγεγραμμένα μέλη και 2,388,180 μηνύματα σε 74,655 θέματα. Αυτή τη στιγμή μαζί με εσάς απολαμβάνουν το e-steki άλλα

Καλώς ήρθατε στο e-steki!

Εγγραφή Βοήθεια

Ανθολογία Παραμυθιών

coincidence (Γιώργος)

Νεοφερμένος

Το avatar του χρήστη coincidence
Ο Γιώργος αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 33 ετών . Έχει γράψει 43 μηνύματα.

O coincidence έγραψε στις 15:13, 19-04-07:

#51
Σε κάποια γενέθλια μου στη μικρή ηλικία, μου είχαν φέρει δυο παιδικά βιβλία. Το πρώτο λεγόταν “ο Δομίνικος”. Όπου ένα νεαρό αγόρι περιπλανήθηκε μέσα σε κόσμους μαγικούς για να βρει το φάρμακο που θα έκανε καλά τον πατέρα του. Το δεύτερο ήταν “τα ψηλά βουνά”. Αρκετοί το γνωρίζουμε αυτό!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

mania

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη mania
H mania αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Μας γράφει απο Ρόδος (Δωδεκάνησα). Έχει γράψει 3,389 μηνύματα.

H mania έγραψε στις 16:47, 19-04-07:

#52
¨Ολα δεν μπορώ να ξεχωρίσω κανένα, τα λατρέυω, δεν υπάρχει άσκημο χαζό ή κακό παραμύθι όλα έχουν την μαγία τους και αυτό δεν άλλαζει, ψάχνώ πάντα κενούρια με την πρώτη ευκερια, έχω απίστευτες συλογές, ότα πάρω κάποια κενούρια μου διαβάζει ο άντρας μου πρίν κοιμηθούμε, τρελλένομαι να τα ακούω, κάποτε είχα γράψει και ένα μικρό

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

viki_thess (ΒΑΣΩ)

Διάσημο Μέλος

Το avatar του χρήστη viki_thess
H ΒΑΣΩ αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 38 ετών και μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 864 μηνύματα.

H viki_thess έγραψε στις 21:40, 19-04-07:

#53
και μενα μου αρεσουν πολυ τα παραμυθια...οχι δεν τα διαβαζω πλεον...τα μαζευω ομως για τα παιδια που θα κανω αργοτερα...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Isiliel (Φεγγάρω)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Isiliel
H Φεγγάρω αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 9,049 μηνύματα.

H Isiliel Salus populi suprema lex esto έγραψε στις 22:13, 19-04-07:

#54
Λοιπόοοον...μετά βίας συγκρατώ τα δάκρυά μου...

Ο Παραμυθάς στο blog του ανέβασε ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ!!! Απίστευτο! Πετάει ξανάαα!! Κι αυτή τη φορά πετάει ξεκούραστα όπως λέει και ο ίδιος:

Όπως σας υποσχέθηκα χθες, για το Σαββατοκύριακο σάς έχω μια έκπληξη: Έναν «Παραμυθά» high-tech. Μια ιστορία μου με την τεχνική του 3D Animation, κάτι όπως το “Finding For Nemo”. Εσείς που μεγαλώσατε με τις ελληνικές πατέντες του «ΠΑΡΑΜΥΘΑ» της δεκαετίας του ʽ70 και της δεκαετίας του ʽ80, θα καταλάβετε γιατί όταν το είδα έπαθα την πλάκα μου! Ξέρετε τι θα πει εκεί που ξάπλωνες πάνω σε ένα πάγκο - όπως σας έχω περιγράψει σε παλιότερο post - για να πετάξεις και μετά πόναγε το στομάχι σου, ξαφνικά να μην χρειάζεται να κάνεις τίποτα, γιατί σε έχουν πάρει και σε έχουν κάνει τρισδιάστατο μοντέλο και κάνεις κάτι πετάγματα, «να τρώει ο σκηνοθέτης και του ηθοποιού να μην δίνει»; Για την ιστορία σας λέω ότι ο παλιός «ΠΑΡΑΜΥΘΑΣ» έπαιρνε συνολικά 10 ώρες για να γίνει και στοίχιζε 7.500 δραχμές το επεισόδιο, ενώ αυτό που θα δείτε, θέλει τέσσερις μήνες για να γίνει και στοιχίζει 80.000,00 ?!!! Έγινε σαν «ΠΙΛΟΤΟΣ» που λένε στην τηλεόραση, σαν δείγμα δηλαδή, για το πώς θα μπορούσε να γίνει ο «ΠΑΡΑΜΥΘΑΣ» με τα σημερινά τεχνολογικά μέσα. Το παρήγγειλε μία κυρία στην ΕΡΤ που πίστευε - και πιστεύει - στην επιτυχία του ΠΑΡΑΜΥΘΑ σήμερα, αλλά δυστυχώς δεν μπόρεσε να επιβάλλει το υψηλό του κόστος. Αλλά εγώ δεν το έχω βάλει ακόμα κάτω και το παλεύω γενικότερα. Δείτε το, λοιπόν. Ναι, υπάρχει περίπτωση - συναισθηματικά - να συνεχίσετε να προτιμάτε τον παλιό, κυρίως όσοι λάτρευαν το μαγικό μολύβι που δεν υπάρχει πια. Δυστυχώς, όπως σας είπα και χτες, επειδή δεν ανήκει μόνο σε μένα αλλά σε άλλους πέντε, δεν γίνεται να μπορείτε να το «κατεβάσετε», αλλά αξίζει τον κόπο και μόνο να το δείτε.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Σας φιλώ πολύ.
Π.
Υ.Γ. Θα μου πείτε τη γνώμη σας, έτσι;
http://www.paramithas.gr/
(αναζητήστε το post που λέγεται: Ο Νόμος της Βαρύτητας
Εγώ μόλις άκουσα τη μουσικούλα, δάκρυσα... :cry:

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Demelene

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη Demelene
Ο Demelene αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 39 ετών , επαγγέλεται Προγραμματιστής/τρια και μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 1,851 μηνύματα.

O Demelene έγραψε στις 14:37, 20-04-07:

#55
Δεν μπορώ να ξεχωρίσω ποιο μάρεσε, αλλά δεν μαρέσαν
Η σταχτοπούτα (μάλλον επειδή είμαι αγοράκι) η αλίκη στην χώρα των θαυμάτων (μόνο παιδικό δεν είναι)

Τώρα δεν μου έρχοντα αλλά.

Τα παραμύθια του Αισώπου όμως ήταν κορυφή, κυρίως γιατί σαν παιδικά παραμύθια ήταν απίστευτα διδακτικά όπως πρέπει.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Circadian (Ηλίας)

Δραστήριο Μέλος

Το avatar του χρήστη Circadian
Ο Ηλίας αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 39 ετών και μας γράφει απο Ιωάννινα (Ιωάννινα). Έχει γράψει 243 μηνύματα.

O Circadian έγραψε στις 10:28, 03-05-07:

#56
Αρχική Δημοσίευση από Lorenna
Παιδια εγω ψηφίζω Oscar Wilde. Οχι ακριβως παραμυθια αλλα....
Κι εγώ! Happy Prince και Τhe Fisherman and his Soul κ.ά

Αν και το Happy Prince με μελαγχολεί βαθύτατα.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

scar.lett

Εκκολαπτόμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη scar.lett
H scar.lett αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 117 μηνύματα.

H scar.lett έγραψε στις 10:46, 03-05-07:

#57
και ένα σύγχρονο παραμυθάκι "Μπαουντολίνο" του Ου. Εκο.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Πατρεύς (Πέτρος)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Πατρεύς
Ο Πέτρος αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Μεταπτυχιακός Φοιτητής/τρια . Έχει γράψει 2,714 μηνύματα.

O Πατρεύς με φόβο και πάθος έγραψε στις 10:30, 19-07-07:

#58
Εμένα το αγαπημένο μου "παραμύθι" (ή καλύτερα μύθος) είναι η Ιλιάδα. Επικές μάχες, συγκινητικές στιγμές, ήρωες πολυπρόσωποι και ένας Όμηρος να "κεντάει" και να εξυμνεί διαχρονικές αξίες!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

suspiria (ρόζα)

Περιβόητο Μέλος

Το avatar του χρήστη suspiria
H ρόζα αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 27 ετών και επαγγέλεται Φοιτητής/τρια . Έχει γράψει 1,322 μηνύματα.

H suspiria έγραψε στις 10:41, 19-07-07:

#59
Γενικότερα μου άρεσαν, και μου αρέσουν, τα παραμύθια του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν και το αγαπημένο μου πάντα ήταν "Το κοριτσάκι με τα Σπίρτα"

( Επίσης η αγαπημένες μου ταινίες της Βουγιουκλάκη όταν ήμουν στο δημοτικό ήταν "Η Μαρία της Σιωπής" και η "Μανταλένα" )

Επίσης μου άρεσε πάρα πολύ η Ελληνική Μυθολογία που έχω άπειρα εικονογραφημένα παιδικά βιβλία με μύθους από αυτήν και τη μεταδίδω τώρα και στο little brother

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Hakuna Matata (Άτομο)

Διάσημο Μέλος

Το avatar του χρήστη Hakuna Matata
H Άτομο αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 35 ετών . Έχει γράψει 814 μηνύματα.

H Hakuna Matata έγραψε στις 10:51, 19-07-07:

#60
"Η ζωη ειναι ωραια"

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Demelene

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη Demelene
Ο Demelene αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 39 ετών , επαγγέλεται Προγραμματιστής/τρια και μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 1,851 μηνύματα.

O Demelene έγραψε στις 14:57, 19-07-07:

#61
Της παλαιάς και νέα διαθήκης

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

-2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Iduna

Εκκολαπτόμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη Iduna
H Iduna αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 114 μηνύματα.

H Iduna (Κάντε κλικ εδώ για να γράψετε ένα προσωπικό μήνυμα) έγραψε στις 14:43, 20-08-07:

#62
Το ασχημόπαπο και την Μικρή Γοργόνα του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν. Ρεαλισμός με σύμβολα. Άψογα και τα δύο.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Terpsi

Νεοφερμένος

Το avatar του χρήστη Terpsi
H Terpsi αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 38 ετών . Έχει γράψει 12 μηνύματα.

H Terpsi έγραψε στις 01:19, 05-11-07:

#63
Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων.

Ένα παραμύθι για όλες τις ηλικίες -

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Isiliel (Φεγγάρω)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Isiliel
H Φεγγάρω αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 9,049 μηνύματα.

H Isiliel Salus populi suprema lex esto έγραψε στις 10:18, 17-12-07:

#64
Έρως και Ψυχή

Υπάρχει ένας μύθος, που λέει ο Απουλήιος, για την κόρη ενός βασιλιά, την Ψυχή, τόσο όμορφη, ώστε οι άνθρωποι άρχισαν να τη θαυμάζουν και να τη λατρεύουν, λησμονώντας ακόμη κι αυτήν την Αφροδίτη. Βλέποντας τα ιερά της να ερημώνονται, η θεά ζήτησε από το γιο της, τον Έρωτα, να τιμωρήσει αυτήν τη θνητή, κάνοντάς την να ερωτευτεί τον πιο αποκρουστικό άντρα του κόσμου. Πράγματι, ο Έρωτας πήγε στην κάμαρα της κόρης· εκτός από τα θανάσιμα βέλη του, είχε μαζί του και δύο κεχριμπαρένια δοχεία – το ένα με το πικρό νερό της λύπης και το άλλο με το γλυκό νερό της χαράς. Η Ψυχή κοιμόταν κι εκείνος έσταξε στα χείλη της μερικές σταγόνες πικρό νερό – όμως, η ομορφιά της άρχισε να τον αιχμαλωτίζει. Ίσα που την άγγιξε με την άκρη του βέλους του· εκείνη ξύπνησε· δεν μπορούσε να τον δει, όμως εκείνος είδε τα μάτια της και μαγεμένος από εκείνο το βλέμμα έστρεψε κατά λάθος το ίδιο του το βέλος στον εαυτό του. Έχοντας πέσει θύμα της δύναμής του, ο Έρωτας ράντισε με το γλυκό νερό τα μαλλιά της Ψυχής, θέλοντας να επανορθώσει το κακό που της είχε κάνει.

Καθώς περνούσε ο καιρός, η Ψυχή εξακολουθούσε να προκαλεί το θαυμασμό και τη λατρεία των ανθρώπων. Όμως, κανείς δεν την ερωτεύτηκε, κανείς δεν ζήτησε να την παντρευτεί. Απελπισμένοι οι γονείς της πήγανε στο Μαντείο των Δελφών· και ο Απόλλωνας, δασκαλεμένος από τον Έρωτα, έδωσε τον τρομερό χρησμό του: «η Ψυχή δεν προορίζεται για γυναίκα κανενός θνητού· ο άντρας της την περιμένει στην κορυφή ενός βουνού, και είναι ένα αποκρουστικό τέρας, που κανείς, ούτε θνητός ούτε αθάνατος, δεν μπορεί να του αντισταθεί».

Ο χρησμός προκάλεσε θλίψη, όμως ποιος θα μπορούσε να αγνοήσει τα λόγια του θεού; Ο γάμος ετοιμάστηκε μέσα σε ατμόσφαιρα πένθιμη, όλος ο λαός συνόδεψε με θρήνους τη νύφη στην κορυφή του βουνού και την άφησε εκεί μόνη της. Κι ενώ εκείνη περίμενε κλαίγοντας την εκπλήρωση του χρησμού, ο Ζέφυρος τη σήκωσε απαλά από τη γη και την έφερε σε μια ανθισμένη κοιλάδα. Η κόρη αποκοιμήθηκε αποκαμωμένη κι όταν ξύπνησε, περπάτησε τριγύρω και είδε μπροστά της ένα λαμπρό παλάτι, που φαινόταν πως δεν το είχαν φτιάξει χέρια θνητού. Γοητευμένη, μπήκε στις εξαίσιες αίθουσες κι άκουσε μια φωνή να της λέει πως ό,τι έβλεπε ήταν δικό της και πως αυτό θα ήταν το σπίτι της από δω και πέρα.

Αργά τη νύχτα, έφτασε και ο κύριος του παλατιού· η Ψυχή δεν μπορούσε να τον δει, όμως, καθώς έγειρε δίπλα της κι άρχισε να της μιλάει τρυφερά, όλοι της οι φόβοι εξαφανίστηκαν· ήξερε πως ο άντρας της δεν μπορεί να ήταν ένα αποκρουστικό τέρας, αλλά εκείνος που χρόνια περίμενε και ονειρευόταν.

Δεν πέρασε καιρός και η Ψυχή άρχισε να νιώθει νοσταλγία για την οικογένειά της. Ζήτησε, λοιπόν, από τον άντρα της να της επιτρέψει να δεχτεί τις δυο της αδελφές και να τους δείξει πόσο ευτυχισμένα ζούσε. Εκείνος προσπάθησε να την αποτρέψει, προειδοποιώντας την για τις συμφορές που θα ακολουθούσαν. Όμως δεν μπόρεσε νʼ αντισταθεί για πολύ στα δάκρυα και στις ικεσίες της και τελικά υπέκυψε, αφού προηγουμένως την έβαλε να του υποσχεθεί πως, ό,τι κι αν γινόταν, δεν θα επιχειρούσε ποτέ να τον δει. Έτσι, την άλλη μέρα, ο Ζέφυρος μετέφερε στο παλάτι τις δύο αδελφές της Ψυχής. Η αρχική τους χαρά για την ευτυχία της δεν άργησε να μετατραπεί σε ζήλια· κι όταν την κατάφεραν να τους πει ότι δεν είχε δει ποτέ τον άντρα της, βρήκαν τον τρόπο να καταστρέψουν αυτήν την ευτυχία. Της υπενθύμισαν τον χρησμό και την έπεισαν ότι το αποκρουστικό τέρας που μοιραζόταν τις νύχτες το κρεβάτι της δεν θʼ αργούσε να την σκοτώσει: «Καλύτερα, λοιπόν, να τον σκοτώσεις πρώτη εσύ· πάρε αυτό το μαχαίρι, και όταν αποκοιμηθεί, κάρφωσέ το στην καρδιά του».

Έφυγαν, αφήνοντάς την να παλεύει με τους αναγεννημένους φόβους της και με την αίσθηση ότι δεν μπορεί να ήταν αληθινά τα λόγια τους. Ξεχνώντας τις προειδοποιήσεις του και τις υποσχέσεις της, τον περίμενε νʼ αποκοιμηθεί κι ύστερα πήρε ένα λυχνάρι και το μαχαίρι και έσκυψε από πάνω του, αποφασισμένη να τον σκοτώσει, αν η μορφή του ήταν τερατώδης. Αλλά, αντί για το αποκρουστικό τέρας, είδε τον ομορφότερο από τους θεούς· το μαχαίρι της έπεσε από τα χέρια και καθώς έγειρε για να τον δει καλύτερα, μια σταγόνα καυτό λάδι από το λυχνάρι έπεσε στον ώμο του. Άνοιξε τα μάτια του, την κοίταξε και χωρίς να πει λέξη πέταξε έξω από το παράθυρο. Εκείνη προσπάθησε να τον ακολουθήσει, αλλά έπεσε στο χώμα – εκεί πεσμένη τον άκουσε να της λέει «Έτσι λοιπόν ανταποδίδεις την αγάπη μου; Πήγαινε στις αδελφές σου, αφού προτίμησες τις συμβουλές τους από μένα. Η μοναδική σου τιμωρία είναι ότι ποτέ πια δεν θα με ξαναδείς: η αγάπη δεν μπορεί να ζήσει με την καχυποψία». Κι έφυγε.

Κανένας θρήνος, κανένας λόγος μετάνοιας, καμιά ικεσία δεν μπόρεσαν να τον λυγίσουν. Το παλάτι και η ανθισμένη κοιλάδα εξαφανίστηκαν σαν μην είχαν ποτέ υπάρξει και η Ψυχή απόμεινε μόνη της σʼ έναν ερημωμένο τόπο.

Τον είχε προδώσει. Τα είχε χάσει όλα. Έπρεπε να τιμωρηθεί, αλλά όχι έτσι, όχι με μια ζωή χωρίς τον Έρωτα. Αποφάσισε να γυρίσει όλον τον κόσμο, αναζητώντας τον. Περπατούσε μέρες και νύχτες, χωρίς τροφή και νερό, τα ρούχα της κουρελιάστηκαν, το σώμα της γέμισε πληγές· αλλά δεν την ένοιαζε – ήθελε μόνο να τον βρει, να του ζητήσει να τη συγχωρέσει, κι αν εκείνος δεν μπορούσε, να της χάριζε τουλάχιστον τον θάνατο. Κάποτε έφτασε σʼ έναν ναό και σκέφτηκε ότι ίσως εκεί να έβρισκε τον αγαπημένο της. Ο ναός ήταν αφιερωμένος στη θεά Δήμητρα, που συγκινήθηκε από τις προσευχές της δύστυχης κοπέλας και τη συμβούλεψε να πάει στην Αφροδίτη, να υποταχτεί στο θέλημά της και να της ζητήσει συγχώρεση.

Γεμάτη αμφιβολίες για το αν θα μπορούσε να εξευμενίσει την τρομερή θεά, η Ψυχή ακολούθησε τη συμβουλή. Η Αφροδίτη τη δέχτηκε αλλά η όψη της δεν προμήνυε τίποτα καλό. Της μίλησε με περιφρόνηση και της είπε πως αν θέλει να κερδίσει τον Έρωτα, θα πρέπει να περάσει αρκετές δοκιμασίες. Ύστερα την οδήγησε στον αποθήκη, της έδειξε ένα τεράστιο σωρό από μικρούς σπόρους και τη διέταξε να τους έχει ξεχωρίσει μέχρι το βράδι. Όταν έμεινε μόνη, η Ψυχή άρχισε να θρηνεί με τέτοια απόγνωση, ώστε τα μυρμήγκια τη λυπήθηκαν και μαζεύτηκαν κατά εκατοντάδες γύρω από τους σπόρους· πριν βραδιάσει, η διαταγή της Αφροδίτης είχε εκτελεστεί.

Η δεύτερη δοκιμασία δεν ήταν λιγότερο δύσκολη. Η θεά έδειξε στην Ψυχή τις όχθες ενός ποταμού όπου έβοσκαν χρυσόμαλλα πρόβατα και διέταξε να της φέρει λίγο από το πολύτιμο μαλλί τους. Καθώς η κοπέλα πλησίαζε στον ποταμό, άκουσε τα καλάμια να της ψιθυρίζουν πως, αν περίμενε να έρθουν τα πρόβατα να πιουν νερό, θα μπορούσε έπειτα να μαζέψει το μαλλί που θʼ απέμενε στα κλαδιά των γύρω θάμνων.

Αλλά το χρυσό μαλλί δεν ήταν αρκετό για να κατευνάσει τη μανία της Αφροδίτης. Έδωσε, λοιπόν, στην Ψυχή ένα άδειο κουτί και τη διέταξε να πάει στον Άδη, να παρουσιαστεί στην Περσεφόνη και να της πει: «Η κυρά μου, η Αφροδίτη, σε παρακαλεί να της στείλεις λίγη από την ομορφιά σου, επειδή φροντίζοντας τον πληγωμένο γιο της έχασε ένα μέρος από τη δική της».

Σίγουρη πια για τη μοίρα της, η Ψυχή κίνησε για τον κόσμο του Ερέβους. Και πάλι, μια φωνή την καθοδήγησε πώς θα βρει το δρόμο για το βασίλειο του Πλούτωνα, πώς θα αποφύγει τους κινδύνους και πώς θα περάσει με ασφάλεια από τον Κέρβερο· και τη συμβούλεψε να μην ανοίξει για κανένα λόγο το κουτί που θα της έδινε η Περσεφόνη.

Η αρχόντισσα του Κάτω Κόσμου δεν αρνήθηκε το αίτημα της Αφροδίτης, κι έτσι η Ψυχή ολοκλήρωσε κι αυτή τη δοκιμασία. Αλλά, καθώς επέστρεφε, ξέχασε την τελευταία συμβουλή και άνοιξε το κουτί, με σκοπό να πάρει λίγη από την ομορφιά της θεάς, ώστε να μην εμφανιστεί άσχημη μπροστά τον αγαπημένο της Έρωτα.

Το κουτί ήταν άδειο – ή τουλάχιστον η Ψυχή δεν είδε τίποτα· όμως, σχεδόν αμέσως έπεσε στα μισά του δρόμου, βυθισμένη σʼ έναν περίεργο ύπνο – επειδή, η Περσεφόνη είχε βάλει μέσα στο κουτί τον Ύπνο της Στυγός.

Όλον αυτόν τον καιρό, ο Έρωτας ήταν σχεδόν φυλακισμένος στο παλάτι της μητέρας του, μέχρι να επουλωθεί πληγή του. Τη στιγμή που η Ψυχή υπέκυπτε στην περιέργειά της, εκείνος είχε πια ανακτήσει τις δυνάμεις του· βρίσκοντας ένα παράθυρο που είχε ξεχαστεί μισάνοιχτο, πέταξε έξω για να βρει την αγαπημένη του, αφού του ήταν αδύνατο να παρατείνει άλλο την τιμωρία της. Την είδε πεσμένη στο χώμα και την άγγιξε με την άκρη του αργυρού του βέλους: «Για άλλη μια φορά σε νίκησε η περιέργειά σου» της είπε· «ωστόσο, κάνε την παραγγελία της μητέρας μου και θα φροντίσω εγώ για τα υπόλοιπα».

Πράγματι, η Ψυχή παρέδωσε το κουτί στην Αφροδίτη, ενώ ο Έρωτας παρουσιάστηκε στον Δία και ζήτησε τη μεσολάβησή του. Σε λίγο, ο Ερμής έφερε την Ψυχή στον Όλυμπο, ενώπιον των θεών, και της προσέφερε ένα ποτήρι αμβροσία, λέγοντας: «Πιες το, Ψυχή, και θα γίνεις αθάνατη· ο Έρωτας ποτέ δεν θα ξεφύγει από αυτόν τον δεσμό, και οι γάμοι σας θα είναι αιώνιοι».

Κι έτσι, μετά από λάθη και δοκιμασίες, η Ψυχή ενώθηκε για πάντα με τον Έρωτα, κερδίζοντας το δώρο της αθανασίας.


Ευχαριστώ την άγνωστή μου Resalto, που δημοσίευσε το μύθο στο blog της.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

crazyhelen (crazyhelen)

Περιβόητο Μέλος

Το avatar του χρήστη crazyhelen
H crazyhelen αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 1,257 μηνύματα.

H crazyhelen Ελένη έγραψε στις 14:33, 18-12-07:

#65
"Η Πεντάμορφη & το Τέρας"
Το λάτρευα και το λατρεύω αυτό το παραμύθι, και γι'αυτό σε κάθε ευκαιρία τρέχω να το δω, να το ακούσω κ.λ.π. Τελυταία φορά στο BADMINTON όπου ήταν μια υπέροχη εμπειρία.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

eftychia

Νεοφερμένος

Το avatar του χρήστη eftychia
H eftychia αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 33 ετών και επαγγέλεται Φοιτητής/τρια . Έχει γράψει 14 μηνύματα.

H eftychia έγραψε στις 01:29, 10-01-08:

#66
Isiliel πανεμορφο το Ερως και Ψυχή!
Θυμαμαι παλια μου ειχε φερει η γιαγια μου ενα βιβλιο που ειχε μεσα ρωσικα παραμυθια. Δε θυμαμαι το τιτλο ενος συγκεκριμένου που ειχα λατρεψει και διαβαζα συνεχως, αλλα ήταν με μια κοπελα κι ενα δαχτυλιδι και την προειδοποιηση να μην το βαλει στο μικρο της δαχτυλακι. Επισης ενα που αγαπαω πολυ ειναι ο Ρουμπεστινσκιν!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Rempeskes

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη Rempeskes
Ο Rempeskes αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Hair stylist . Έχει γράψει 5,593 μηνύματα.

O Rempeskes έγραψε στις 20:05, 23-01-08:

#67
Έρως και Ψυχή

Υπάρχει ένας μύθος, που λέει ο Απουλήιος


Με στέλνεις χρόνια πίσω.

Αυτός ο μύθος βρίσκεται εμβόλιμος στο καλύτερο θεατρικό του Απουλίηου, τον "Γάιδαρο". Υπήρχε η τάση οι συγγραφείς να ονομάζουν το -κατά ιδίαν κρίση- καλύτερο έργο τους "χρυσό", εξ ου και το κατοπινό όνομα του έργου "Ο Χρυσός Γάιδαρος".

Με την μικρή εξαίρεση του μύθου περί Έρωτα και Ψυχής, τον οποίο ο ήρωας-γάιδαρος κρυφακούει, το οπόλοιπο έργο είναι γεμάτο φόνους, αισχρολογίες, πορνογραφίες και αηδιαστικές σεξοδιαστροφές που κάνουν την σημερινή εποχή να μοιάζει με την τότε. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό το θέμα, εμπεριέχει μαγικές τελετουργίες, μεταμορφώσεις, σημεία και τέρατα, και τα πάντα μέσα στο πλαίσιο των περιπετειών ενός γαϊδάρου που ήταν κάποτε άνθρωπος. Είναι, ανάμεσα σε όλα τα υπόλοιπα, μια εορτή του σώματος και των βασικότερων ενστίκτων, και το συνιστώ ανεπιφύλακτα ως παραμύθι!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Rempeskes : 23-01-08 στις 20:06. Αιτία: selanius stupidus
0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Γιώτα4169

Νεοφερμένος

Το avatar του χρήστη Γιώτα4169
H Γιώτα4169 αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 66 ετών . Έχει γράψει 6 μηνύματα.

H Γιώτα4169 έγραψε στις 18:36, 27-01-08:

#68
Το "Παραμύθι από χώμα και νερό" της Λίτσας Καραμπίνη από τις εκδόσεις ΑΡΜΟΣ είναι ίσως το καλλίτερο απ΄ όσα παραμύθια έχω διαβάσει. Ή μάλλον είναι όλα μαζί τα παραμύθια που έχω διαβάσει, γιατί παίρνει από τη χώρα των παραμυθιών τους παλιούς, γνωστούς μας ήρωες (Πίτερ Παν, κοντορεβιθούλη, Χιονάτη, Σταχτοπούτα και τον Κοκκινοσκουφίτσο - τον εταιροθαλή αδελφό της Κοκκινοσκουφίτσας) από τη χώρα των παραμυθιών και τους ταξιδεύει μέχρι τον πολλιτισμένο κόσμο μας. Ακόμη τους βάζει να μας διηγηθούν τις πραγματικές τους ιστορίες, εκείνες που ποτέ κανένας δεν μας είπε όσο είμασταν παιδιά και που τόσο πολύ - ίσως - μοιάζουν με τις δικές μας ιστορίες γιατί οι ήρωες ετούτου του παραμυθιού είναι ταυτόχρονα και οι άνθρωποι της διπλανής μας πόρτας.
Το "Παραμύθι από χώμα και νερό" είναι ένα παραμύθι για μεγάλους, και μάλιστα για κείνους ακριβώς που κάποτε ονειρεύτηκαν ένα καλλίτερο κόσμο. Με συγκλόνησε, με μάγεψε, με συγκίνησε βαθειά...
Περισσότερο απ΄ όλους μου άρεσε ο Κοντορεβιθούλης και παραθέτω συνοπτικά (με τον δικό μου τρόπο) μέρος της ιστορίας του.

Τον Κοντορεβιθούλη που ξέρουμε εμείς, η αλήθεια είναι πως κάποτε τον φώναζαν Ρεβιθούλη και ήταν το έβδομο παιδί ενός φτωχού ξυλοκόπου, και μιας μάνας που αγωνιζότανε να θρέψει τα παιδιά της
Εκείνα τα χρόνια, κάθε Σάββατο, ερχότανε από τη Μεγάλη Πόλη ο Δήμαρχος, παρέα με τη κουστωδία του και έπαιρνε τα ξύλα που είχε κόψει ο πατέρας του Ρεβιθούλη, έναντι κάποιας αμοιβής. Η αμοιβή ήτανε καλή, αλλά από αυτήν αφαιρούσε ο Δήμαρχος τα έξοδα μεταφοράς, τα μεροκάματα φόρτωσης-εκφόρτωσης και την… κάθε άλλο παρά νόμιμη προμήθειά του.
Και ήταν φορές, κυρίως το χειμώνα με τα πολλά τα χιόνια, που έμενε και χρεωμένος ο πατέρας του στο Δήμαρχο κι όλη τη βδομάδα δεν είχανε ψωμί να φάνε. Κι όταν η μάνα του αγανακτούσε, ο πατέρας έλεγε «τι να κάνουμε γυναίκα, έτσι είναι το σύστημα, πρέπει να υποταχτούμε»
Κι ο Ρεβιθούλης, τις νύχτες που κοιμόταν νηστικός, έβλεπε να τρώει στ΄ όνειρό του γαβάθες με ρεβίθια, που τόσο πολύ τα λαχταρούσε.
Αργότερα στην οικογένειά του πλάκωσαν κι άλλες συμφορές. Ο Δήμαρχος σιγά-σιγά έπαιρνε απ΄ τον πατέρα του όλα όσα του είχαν απομείνει. Εκείνος ήταν η αιτία που χάθηκαν τα τέσσερα μεγαλύτερα παιδιά της οικογένειας. Πρώτος έφυγε ο μεγάλος αδελφός, τράβηξε προς την ανατολή, βρήκε κάποιο μάγο κι έμεινε μαζί του εκεί να μαστουρώνουνε παρέα. Δεν πέρασε πολύς καιρός έφυγε κι ο άλλος αδελφός του, μπαρκάρισε σ΄ ένα πειρατικό κι έγινε κουρσάρος. Του τρίτου αδελφού τα ίχνη δεν βρέθηκαν ποτέ, ενώ η μεγαλύτερη αδελφή του κλείστηκε σε μοναστήρι για να ξορκίσει με τις προσευχές το μίσος που γέννησε η πείνα στη ψυχή της.
Και κάθε φορά που από την οικογένεια χανότανε κι ένα παιδί, ο πατέρας έλεγε στη μάνα, «τι να κάνουμε γυναίκα, έτσι είναι το σύστημα, πρέπει να υποταχτούμε»
Μα κάποια νύχτα ο Δήμαρχος άρπαξε και τη μικρότερη αδελφή του, την έβαλε στην άμαξα, την πήγε στη Μεγάλη Πόλη κι ύστερα από πολύ καιρό έμαθαν πως έγινε πουτάνα.
Εκείνη τη φορά ο πατέρας τίποτα δεν είπε, ενώ η μάνα κράτησε το Ρεβιθούλη σφιχτά στην αγκαλιά της και του ψυθίρισε στ΄ αυτί. «Μωρό μου μη κοιμάσαι όταν πεινάς γιατί από τη πείνα σου χορταίνει ο Χορτάτος. Έρχεται στον ύπνο σου κι έτσι γλυκά-γλυκά τρώει τις σάρκες σου χωρίς να σε ξυπνήσει. Ύστερα ξυπνάς και είσαι μισερός κι ύστερα όλο θέλεις να κοιμάσαι. Να το θυμάσαι Ρεβιθούλη μου, όταν πεινάς να μη κοιμάσαι».
Το πρωί τη βρήκαν κρεμασμένη απ΄ τη βελανιδιά μ΄ ένα χοντρό σχοινί, εκεί μπροστά στη πόρτα τους. Κι όταν τη θάψανε, ο πατέρας έβαλε στο κάρο του τα τρία παιδιά που του είχαν απομείνει και πήγε και τα άφησε ψηλά στη κορυφή του βουνού. «Μη τολμήσετε ποτέ να κατεβείτε στη πλαγιά, τους είπε, ούτε από τούτη τη μεριά ούτε από την άλλη. Προσέξτε, γιατί από κείνη τη μεριά του βουνού ζει ένας δράκος μοχθηρός που τρέφεται με ανθρώπινο κρέας και αν σας πιάσει θα σας φάει ζωντανούς. Αν πάλι κατεβείτε από τούτη τη μεριά, θα σας καταπιεί το σύστημα». «Μα θα πεθάνουμε αν μας αφήσεις μόνα» κλαψούρισαν εκείνα. «Τουλάχιστον θα ξέρω πως έφταιξα εγώ» είπε ξερά ο πατέρας κι έφυγε σπρώχνοντας το κάρο του στη κατηφόρα.
Βέβαια, από κει και πέρα, η ζωή τους γύρισε πολλές φορές. Ο Ρεβιθούλης πολύ αργότερα, γνώρισε πλούτη, δόξες και μεγαλεία. Μέχρι που κι ο βασιλιάς στη Μεγάλη Πόλη τον είχε ανακηρύξει εθνικό τους ήρωα και ευεργέτη τους μεγάλο. Λίγο έλειψε και στρατηγό του να τον κάνει.
Κι ο Ρεβιθούλης, ονειρευόταν τώρα πια, όλα τα παιδιά της γης να μπορούν να τρώνε γαβάθες με ρεβίθια.
Κάποτε μάλιστα είπε και στον πατέρα του τα όνειρά του, και ήταν τότε που ο πατέρας, πλούσιος πια, αγόραζε κι εκείνος, τα ξύλα από τους ξυλοκόπους, όπως έκανε παλιά κι ο Δήμαρχος. Του το είπε, γιατί, τον έβλεπε να αδικεί τους ξυλοκόπους, όπως κάποτε ο Δήμαρχος αδικούσε εκείνον. Μα ο πατέρας θύμωσε πολύ και μέσα σε μια έκρηξη οργής, του φώναξε.
«Κορόιδο, τα όνειρά σου πετάνε τόσο ψηλά στον ουρανό που εσύ ποτέ δε θα τα φτάσεις. Κι όσο πιο ψηλά θα πετάνε εκείνα, τόσο πιο κοντός θα φαίνεσαι εσύ. Είδες; Αυτό παθαίνει όποιος δεν υποτάσσεται στο σύστημα και αφήνει αδέσποτα τα όνειρά του. Μοιάζει κοντός, κοντός σα ρεβιθάκι».
Και το παιδί απόρησε. «Για πιο σύστημα μιλάς πατέρα; Για κείνο που φοβόσουν κάποτε πως θα μας καταπιεί;».
«Ναι, για κείνο, είπε ο πατέρας σοβαρά. Τώρα όμως, καλλίτερα να μας καταπιεί, παρά να μας ξεράσει. Και… για να το θυμάσαι αυτό, από δω κι εμπρός αλλάζει το όνομά σου. Το Ρεβιθούλης ξέχνα το. Κοντορεβιθούλη θα σε λέμε όλοι». Κι έτσι του ΄μεινε το παρατσούκλι…
Μα αργότερα, όταν είδε ο πατέρας με τα ίδια του τα μάτια εκείνους που είχαν κάνει το γιο του εθνικό τους ευεργέτη, τη μια στιγμή να τον τιμούν, να τον φωνάζουν ήρωα και να χειροκροτάνε και την επόμενη στιγμή να θέλουν να το φάνε ζωντανό σαν νάτανε ο δράκος, τον άρπαξε από το χέρι τρομαγμένος κι είπε «πάμε να φύγουμε παιδί μου από δω».
Και πάλι το παιδί απόρησε. «Μα αν φύγουμε, θα μας ξεράσει το σύστημα πατέρα».
Κι ο πατέρας δεν δίστασε να πει.
«Καλλίτερα να μας ξεράσει το σύστημα παιδί μου, παρά να μας αλέσει μαζί με τα σκατά».
Μα τότε φαίνεται πως ήταν πια αργά… γιατί σε λίγο βρέθηκε κυνηγημένος να κρύβεται στο δάσος και να ζει παρέα μ΄ ένα δράκο χορτοφάγο κι όλους τους περιπλανώμενους παρίες της Χώρας των Παραμυθιών.
Κι ύστερα, ο Κοντορεβιθούλης, μαζί με τη Χιονάτη, τον Πήτερ Παν, τη Σταχτοπούτα και τον Κοκκινοσκουφίτσο (τον ετεροθαλή αδελφό της πολύ γνωστής μας Κοκκινοσκουφίτσας) μπαρκάρισαν μ΄ ένα καράβι κι έφυγαν από τη Χώρα των Παραμυθιών να πάνε στον Πολιτισμένο Κόσμο, νομίζοντας ότι εκεί θα εκπληρωθούν όλα τους τα όνειρα γιατί και οι ήρωες των παραμυθιών είχαν όνειρα ανεκπλήρωτα.
Το ταξίδι ήταν δύσκολο κι όταν έφτασαν στον Πολιτισμένο Κόσμο, ο καθένας απ΄ αυτούς ακολούθησε το δικό του δρόμο. Ο Κοντορεβιθούλης δούλεψε πολύ καιρό για λογαριασμό ενός ρεπόρτερ, ο οποίος τον δίδαξε να καταγράφει με ακρίβεια τα γεγονότα, δίχως να εμπλέκεται συναισθηματικά σ΄ αυτά. Δηλαδή, σαν καθόλου να μην τον αφορούν.
Κι από τότε ο Κοντορεβιθούλης, στον δρόμο του, τα είδε όλα. Ό,τι μπορείς να φανταστείς. Από γάμους που ξεχειλίζουν στη χλιδή – τόσο που να σου φέρνουν αναγούλα – μέχρι παιδιά σκελετωμένα που να πεθαίνουν απ΄ τη πείνα. Από συναντήσεις κορυφής, μέχρι πτώματα διαμελισμένα, για χάρη της ειρήνης. Από σεισμούς, πλημμύρες, θύελλες, μέχρι επιστημονικές ανακαλύψεις. Γύρισε παντού. Απ΄ την ανατολή ως τη δύση κι από το νότο ως το βοριά.
Μα κάθε φορά που τέλειωνε η δουλειά και γύριζε στη κάμαρά του, τον έπιαναν τα κλάματα.
Έκλαιγε γιατί έβλεπε να κυβερνούν τη γη αχόρταγοι Χορτάτοι κι αυτό το γεγονός εκείνον δεν τον αφορούσε.
Έκλαιγε γιατί έβλεπε να πεθαίνουνε παιδιά την ώρα που ονειρεύονταν γαβάθες με ρεβίθια κι αυτό το γεγονός εκείνον δεν τον αφορούσε.
Έκλαιγε γιατί οι μεγάλοι, οι δυνατοί και οι διεστραμμένοι του πλανήτη μας, ασελγούσαν διαρκώς πάνω σε αθώες συνειδήσεις και αυτό το γεγονός εκείνον δεν τον αφορούσε.
Έκλαιγε, γιατί με τον καιρό, τίποτα πια δεν θα τον αφορούσε…

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Isiliel (Φεγγάρω)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Isiliel
H Φεγγάρω αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 9,049 μηνύματα.

H Isiliel Salus populi suprema lex esto έγραψε στις 04:07, 28-01-08:

#69
Αγαπητέ Rembeske, ευχαριστούμε για τις πληροφορίες.
Είναι μαγικό πως ένας τόσο γοητευτικός μύθος "κρύφτηκε" μέσα στο κείμενο που περιγράφεις και το τι υπονοεί αυτό για τη σχέση του Έρωτα και της Ψυχής.
Δεν μπορεί να είναι τυχαίο ότι αυτό το έργο του, χαρακτήρισε αυτός ο συγγραφέας ως χρυσό.

Πάντως και μόνο που σε έκανα να γράψεις ένα τόσο "μεγάλο" ποστ, το θεωρώ τιμή μου!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Γιώργος

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Γιώργος
Ο Γιώργος αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Μας γράφει απο Ελβετία (Ευρώπη). Έχει γράψει 8,986 μηνύματα.

O Γιώργος Je veux aller au bout de mes fantasmes έγραψε στις 18:27, 28-01-08:

#70
"Το ασχημόπαπο" ένα εκ των αγαπημένων μου.


Κι αυτό λόγω των συμβόλων και του αισιόδοξου νοήματος που περνάει. Έχω, μάλιστα, κατά καιρούς αναρωτηθεί αν είναι ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά παραμύθια που συσχετίζονται με το "πλήρωμα του χρόνου".

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Γιώτα4169

Νεοφερμένος

Το avatar του χρήστη Γιώτα4169
H Γιώτα4169 αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 66 ετών . Έχει γράψει 6 μηνύματα.

H Γιώτα4169 έγραψε στις 01:36, 29-01-08:

#71
Γιώργο, συμφωνώ, το ασχημόπαπο είναι ένα παραμύθι καταπληκτικό και αν το καλοσκεφτείς κρύβει μέσα του ακόμη ένα μήνυμα.
Το ασχημόπαπο, όντας κύκνος και υιοθετημένο παιδί μιάς πάπιας παρατηρεί τον αντικατοπτρισμό του στη λίμνη, και νιώθει τόσο διαφορετικό, τόσο ξένο, τόσο μόνο κι ύστερα σαν κάθε υιοθετημένο παιδί ψάχνει να βρει τις ρίζες του, τη φυσική του οικογένεια. Και όταν βλέπει να έρχεται το σμήνος με τους κύκνους ακολουθεί το ένστικτό του, ενώνεται μαζί τους και μέσα από τη γεννεαλογική του ακολουθία νιώθει για πρώτη φορά πραγματικά ευτυχισμένο.
Ωραίο παραμύθι.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Nininaou (Ρηνούλα)

Διάσημο Μέλος

Το avatar του χρήστη Nininaou
H Ρηνούλα αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 635 μηνύματα.

H Nininaou μουντζούρωσε και έγραψε στις 20:40, 05-04-08:

#72
Άλλο ένα παραμύθι που μου άρεσε πολύ είναι "Το κοριτσάκι με τα σπίρτα". Συγκινητικό και ευαίσθητο.Γεμάτο αυταπάτες και όνειρα, σπίρτα που ανάβουν και σβήνουν.Θυμάμαι το διάβαζα συνέχεια για το τέλος του. Το κορίτσι ανάβει ένα σπίρτο και μέσ'από τη φλόγα του εμφανίζεται η γιαγιά της και την παίρνει μαζί της σ' έναν ζεστό κόσμο, χωρίς κρύο,πείνα,αγωνία...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Rempeskes

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη Rempeskes
Ο Rempeskes αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Hair stylist . Έχει γράψει 5,593 μηνύματα.

O Rempeskes έγραψε στις 22:09, 05-04-08:

#73
την παίρνει μαζί της σ' έναν ζεστό κόσμο, χωρίς κρύο,πείνα,αγωνία...
Πεθαίνει καρδιά μου, μεγάλωσες πια.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Nininaou (Ρηνούλα)

Διάσημο Μέλος

Το avatar του χρήστη Nininaou
H Ρηνούλα αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 635 μηνύματα.

H Nininaou μουντζούρωσε και έγραψε στις 17:19, 06-04-08:

#74
Πεθαίνει καρ διά μου, μεγάλωσες πια.
Καλά, πες το κι έτσι. Όπως και να' χει είναι καταπληκτική η λύση του θανάτου. Μετά απ'όλα όσα συμβαίνουν και καταπληκτική και η περιγραφή της. Μένα τέτοιο παραμύθι η ιδέα του "τέλους" μπορεί να δωθεί πολύ σωστά σ'ένα παιδί... Ειδικά όταν είναι ανάγκη να την αποδεχτεί.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Ηρώ (Μαρούλι)

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη Ηρώ
H Μαρούλι αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Αρχιτέκτονας . Έχει γράψει 2,132 μηνύματα.

H Ηρώ πλέκει μενεξέδες και έγραψε στις 18:25, 06-04-08:

#75
Tα κλασσικά παραμύθια ποτέ δε με συγκινούσαν.. και η αλήθεια είναι πως ποτέ δε μου διάβαζαν..
Μόνο κάτι παραμύθια θυμάμαι να μου λέει ο πατέρας μου με εμένα και την αδερφή μου πρωταγωνίστριες

Αλλά μπορώ να πω πως μου αρέσουν πολύ το κοριτσάκι με τα σπίρτα και η νεκρή νύφη. Το τελευταίο έχει βγει και στη μεγάλη οθόνη και μου άρεσε ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Isiliel (Φεγγάρω)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Isiliel
H Φεγγάρω αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 9,049 μηνύματα.

H Isiliel Salus populi suprema lex esto έγραψε στις 02:30, 09-04-08:

#76
Μια μέρα συγκεντρώθηκαν σε κάποιο μέρος της γης όλα τα συναισθήματα και όλες οι αξίες του ανθρώπου.

Η Τρέλα αφού συστήθηκε 3 φορές στην Ανία της πρότεινε να παίξουν κρυφτό.

Το Ενδιαφέρον σήκωσε το φρύδι και περίμενε να ακούσει ενώ η Περιέργεια χωρίς να μπορεί να κρατηθεί ρώτησε: 'Τι είναι το κρυφτό?»

Ο ενθουσιασμός άρχισε να χορεύει παρέα με την Ευφορία και η Χαρά άρχισε να πηδάει πάνω κάτω για να καταφέρει να πείσει το Δίλημμα και την Απάθεια την οποία δεν την ενδιέφερε ποτέ τίποτα- να παίξουν κι αυτοί. Αλλά υπήρχαν πολλοί που δεν ήθελαν να παίξουν:

Η Αλήθεια δεν ήθελε να παίξει γιατί ήξερε ότι ούτως ή άλλως κάποια στιγμή θα την αποκάλυπταν, η Υπεροψία έβρισκε το παιχνίδι χαζό και η Δειλία δεν ήθελε να ρισκάρει.

Ένα, δύο, τρία, άρχισε να μετράει η Τρέλα. Η πρώτη που κρύφτηκε ήταν η Τεμπελιά. Μιας και βαριόταν κρύφτηκε στον πρώτο βράχο που συνάντησε.

Η Πίστη πέταξε στους ουρανούς και η Ζήλια κρύφτηκε στην σκιά του Θριάμβου ο oποίος με την δύναμη του κατάφερε να σκαρφαλώσει στο πιο ψηλό δέντρο.

Η Γενναιοδωρία δεν μπορούσε να κρυφτεί γιατί κάθε μέρος που έβρισκε της φαινόταν υπέροχο μέρος για να κρυφτεί κάποιος άλλος φίλος της οπότε την άφηνε ελεύθερη. Και έτσι η Γενναιοδωρία κρύφτηκε σε μια ηλιαχτίδα.

Ο Εγωισμός αντιθέτως βρήκε αμέσως κρυψώνα ένα καλά κρυμμένο και βολικό μέρος μόνο για αυτόν.

Το Ψέμα πήγε και κρύφτηκε στον πάτο του ωκεανού. Το Πάθος και ο Πόθος κρύφτηκαν μέσα σε ένα ηφαίστειο.

Ο Έρωτας δεν είχε βρει ακόμη κάπου να κρυφτεί. Έβρισκε όλες τις κρυψώνες πιασμένες, ώσπου βρήκε ένα θάμνο από τριαντάφυλλα και κρύφτηκε εκεί. ....1000, μέτρησε η Τρέλα και άρχισε να ψάχνει.

Την πρώτη που βρήκε ήταν η Τεμπελιά αφού δεν είχε κρυφτεί και πολύ μακριά. Μετά βρήκε την Πίστη που μίλαγε στον ουρανό με τον Θεό για θεολογία.

Ένιωσε τον ρυθμό του Πόθου και του Πάθους στο βάθος του ηφαιστείου και αφού βρήκε την Ζήλια δεν ήταν καθόλου δύσκολο να βρει και τον Θρίαμβο.

Βρήκε πολύ εύκολα το Δίλημμα που δεν είχε ακόμη αποφασίσει που να κρυφτεί. Σιγά-σιγά τους βρήκε όλους εκτός από τον Έρωτα.

Η Τρέλα έψαχνε παντού, πίσω από κάθε δένδρο, κάτω από κάθε πέτρα, σε κάθε κορφή βουνού, μα τίποτα. Όταν ήταν σχεδόν έτοιμη να τα παρατήσει βρήκε ένα θάμνο από τριαντάφυλλα και άρχισε να τον κουνάει νευρικά ώσπου άκουσε ένα βογκητό πόνου.

Ήταν ο Έρωτας που τα αγκάθια από τα τριαντάφυλλα του είχαν πληγώσει τα μάτια. Η Τρέλα δεν ήξερε πως να επανορθώσει, έκλαιγε, ζήταγε συγνώμη και στο τέλος υποσχέθηκε να γίνει ο οδηγός του Έρωτα.

Κι έτσι από τότε ο Έρωτας είναι πάντα τυφλός και η Τρέλα πάντα τον συνοδεύει.




(Αγνώστου - Υπάρχει σε πολλά site arround the web...)

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Isiliel (Φεγγάρω)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Isiliel
H Φεγγάρω αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 9,049 μηνύματα.

H Isiliel Salus populi suprema lex esto έγραψε στις 02:40, 09-04-08:

#77
Ένας καθηγητής φιλοσοφίας εμφανίστηκε στην τάξη του μʼ ένα μεγάλο χάρτινο κουτί. Χωρίς να μιλήσει, πήρε από τη χάρτινη κούτα ένα άδειο γυάλινο βάζο και άρχισε να το γεμίζει με μικρές πέτρες. Οι μαθητές τον κοιτούσαν με απορία. Όταν το βάζο δεν χωρούσε άλλο, ρώτησε : «Είναι γεμάτο το βάζο;» και οι μαθητές απάντησαν : « Ναι, είναι γεμάτο».

Αυτός χαμογέλασε και πάλι χωρίς να μιλήσει, πήρε από τη χάρτινη κούτα ένα σακουλάκι με μικρά βοτσαλάκια και άρχισε να γεμίζει το βάζο, το κούνησε λίγο και τα βοτσαλάκια κύλησανκαι γέμισαν τα κενά μεταξύ των πετρών. Όταν το βάζο δεν χωρούσε άλλο, ρώτησε : «Είναι γεμάτο το βάζο;» και οι μαθητές απάντησαν : «Ναι, είναι γεμάτο».

Αυτός χαμογέλασε και πάλι χωρίς να μιλήσει, πήρε από την χάρτινη κούτα ένα σακουλάκι με άμμο και άρχισε να την αδειάζει μέσα στο βάζο. Η άμμος χύθηκε και γέμισε όλα τα κενά μεταξύ των πετρών και των βότσαλων. Όταν το βάζο δεν χωρούσε άλλο, ρώτησε : «Είναι γεμάτο το βάζο;» και οι μαθητές δίστασαν για λίγο, αλλά απάντησαν : «Ναι, είναι γεμάτο».

Αυτός χαμογέλασε και πάλι χωρίς να μιλήσει, πήρε από την χάρτινη κούτα δύο μπουκάλια μπύρες και άρχισε να τα αδειάζει μέσα στο βάζο. Τα υγρά γέμισαν όλα τα υπόλοιπα κενά του βάζου. Όταν το βάζο δεν χωρούσε άλλο, ρώτησε : «Είναι γεμάτο το βάζο;» και οι μαθητές γέλασαν αυτή την φορά και απάντησαν : «Ναι, είναι γεμάτο».

Τώρα, λέει ο καθηγητής, θέλω να θεωρήσετε ότι το βάζο αυτό αντιπροσωπεύει τη ζωή σας. Οι πέτρες είναι τα πιο σημαντικά στην ζωή σας, τέτοια είναι η οικογένεια, ο σύντροφός σας, η υγεία σας, τα παιδιά σας, οι καλοί σας φίλοι. Οι πέτρες αντιστοιχούν στα πιο σημαντικά, τόσο σημαντικά, που ακόμα και αν όλα τα υπόλοιπα λείψουν, η ζωή σας θα εξακολουθήσει να είναι γεμάτη.

Τα βοτσαλάκια είναι τα άλλα πράγματα που έρχονται στην ζωή μας, όπως οι σπουδές μας, η εργασία μας, το σπίτι μας, το αυτοκίνητο μας, είναι μικρά πράγματα, βοτσαλάκια . Αν αυτά τα βάλετε πρώτα στο βάζο, δεν θα υπάρχει χώρος για τις πέτρες, τα σημάντικα της ζωής.

Η άμμος είναι όλα τα υπόλοιπα, ένα καλό γεύμα, μια βόλτα στην παραλία, ο χορός, το τραγουδι, ένα βιβλίο, οι μικρές απολαύσεις της ζωής. Αν βάλεις πρώτα την άμμο στο βάζο, δεν θα υπάρχει χώρος ούτε για τα βότσαλα αλλά ούτε και για τις πέτρες.

Το βάζο είναι η ζωή σας. Αν ξοδεύεται χρόνο και δύναμη για μικρά πράγματά, δεν θα βρείτε ποτέ χρόνο για τα πιο σημαντικά. Ξεχωρίστε ποια είναι τα πιο σημαντικά για την ευτυχία σας. Μιλήστε με τους γονείς σας, παίξτε με τα παιδιά σας, απολαύστε τον σύντροφό σας, προσέξτε την υγεία σας και χαρείτε τους φίλους σας. Πάντα θα υπάρχει χρόνος για γνώση και σπουδές, πάντα θα υπάρχει χρόνος για εργασία, πάντα θα υπάρχει χρόνος για να φτιάξετε το σπίτι σας και το αυτοκίνητό σας, να πληρώσετε τα δημοτικά και το τηλέφωνο. Όμως να φροντίσετε για τις πέτρες πρώτα. Ξεχωρίστε τις προτεραιότητες σας.

Οι μαθητές είχαν μείνει άφωνοι. Ένας όμως ρώτησε : «Η μπύρα τι αντιπροσωπεύει ;» Ο καθηγητής χαμογέλασε και απάντησε : «Χαίρομαι που ρωτάς. Θα σας πώ: δεν έχει σημασία πόσο γεμάτη είναι η ζωή σας, δεν έχει σημασία πόσο στριμωγμένος είσαι, γιατί πρέπει να ξέρεις : Πάντα θα υπάρχει λίγος χώρος για δυό μπυρίτσες»!!!

(Επίσης υπάρχει δεξιά και αριστερά στο νετ...)

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

5 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Obscura

Διάσημο Μέλος

Το avatar του χρήστη Obscura
H Obscura αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 814 μηνύματα.

H Obscura ,προσπαθώντας να πείσει τον εαυτό της, έγραψε στις 21:36, 19-11-08:

#78
Ο Μικρός Πρίγκηπας πάντοτε είχα την αίσθηση ότι στην πραγματικότητα δεν απευθύνεται σε παιδιά, ή τουλάχιστον είναι αρκετά δύσκολο να κατανοήσει τα λεπτά νοήματα ένα παιδί. Το καπλάνι της βιτρίνας είναι ίσως από τα αγαπημένα μου λογοτεχνικά μαζί με τον Τρελαντώνη και το Θησαυρό της Βαγίας - και τα πιο πολυδιαβασμένα σίγουρα (όταν ήμαστε παιδιά διαβάζαμε πολλές φορές τα ίδια βιβλία, προσωπικά δεν το κάνω αυτό πια, εκτός αν είναι Ντοστογιέφσκι).

Από παραμύθια, το κοριτσάκι με τα σπίρτα με συγκινούσε αφάνταστα, όπως και ο εγωιστής γίγαντας αλλά και μία ακόμη ιστορία του Όσκαρ Γουάιλντ, όπου ένα πουλάκι τρυπάει την καρδιά του σε ένα αγκάθι για να χαρίσει σε ένα ερωτευμένο νέο ένα κόκκινο τριαντάφυλλο να το δώσει στην καλή του, η οποία τελικά τον απορρίπτει και πάει κατά διαόλου η θυσία

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

xanp (Ξανθή)

Δραστήριο Μέλος

Το avatar του χρήστη xanp
H Ξανθή αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 37 ετών και επαγγέλεται IT . Έχει γράψει 150 μηνύματα.

H xanp έγραψε στις 21:44, 19-11-08:

#79
Ο μικρός πρίγκιπας ακόμα το διαβάζω ανά διαστήματα.
Ο μικρός Νικόλας σε όλες του τις περιπέτειες τρομερό γέλιο
και ο Πήτερ παν

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Obscura

Διάσημο Μέλος

Το avatar του χρήστη Obscura
H Obscura αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 814 μηνύματα.

H Obscura ,προσπαθώντας να πείσει τον εαυτό της, έγραψε στις 22:19, 19-11-08:

#80
Αυτός ο περιβόητος μικρός Νικόλας! Νομίζω απευθύνεται και σε ενήλικες, ναι; Το βρίσκω εξαιρετικό όταν ως ενήλικας πλέον διαβάζω τη σκέψη του παιδιού και γυρνάω στις εποχές που σκεπτόμουν και γω έτσι ως παιδί και που πράγματα αμελητέα τώρα ήταν υψίστης σημασίας τότε! Το καταφέρνει κάτι τέτοιο το βιβλίο; Να αγοράσω κανένα για ελαφρύ και ξεκούραστο ανάγνωσμα άμα είναι

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

xanp (Ξανθή)

Δραστήριο Μέλος

Το avatar του χρήστη xanp
H Ξανθή αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 37 ετών και επαγγέλεται IT . Έχει γράψει 150 μηνύματα.

H xanp έγραψε στις 22:22, 19-11-08:

#81
Ελένη στο συστήνω ανεπιφύλακτα....το διαβάζω από μικρή και ακόμα το έχω ανάγκη μερικές φορές όταν θέλω κάτι να διαβάσω για να διασκεδάσω...Όπως είπαμε βέβαια γούστα είναι αυτά αλλά πιστεύω ότι θα σου αρέσει.Περιμένω πως και πως την ώρα να μεγαλώσει λίγο ο μικρός να το διαβάζω και να γελάμε όλοι μαζί παρέα!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Neraida (Bitch...)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Neraida
H Bitch... αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 5,916 μηνύματα.

H Neraida Twisted Mind... έγραψε στις 16:24, 22-11-08:

#82
Η Αναμελλα, Νεραιδα της ψυχης...

Το σπίτι της Αναμέλλας είναι σε ένα δάσος με αμέτρητα δέντρα, λουλούδια, θάμνους, ποτάμια, ρυάκια και λίμνες. Σε αυτό το δάσος ζουν και άλλες νεράιδες που η καθεμιά χρησιμοποιεί το μαγικό ραβδάκι της και για άλλο σκοπό. Ζουν πολλά πουλιά που κάθε μέρα, την ώρα που οι στάλες της πρωινής δροσιάς λαμπυρίζουν σαν διαμαντάκια όταν τις χτυπούν οι ακτίνες του ήλιου, το πλημμυρίζουν με το μελωδικό του τραγούδι. Ζουν ζωάκια που χαρούμενα παίζουν με τα κουκουνάρια που έχουν πέσει από τα πεύκα, πλατσουρίζουν στα ρυάκια, ψάχνουν το φαγητό τους. Ζουν όμως και κακιές μάγισσες και μάγοι που χρησιμοποιούν το δάσος για να κρύψουν τα υποχθόνια σχέδιά τους, που φτιάχνουν τα μαγικά τους φίλτρα. Ζουν και άγρια θηρία που είναι έτοιμα να κατασπαράξουν όποιο αθώο πλάσμα βρεθεί στο δρόμο τους μόνο και μόνο για να ικανοποιήσουν τη λαιμαργία τους.
Σε κάθε δάσος ζει και ένας ξυλοκόπος. Ο ξυλοκόπος αυτού του δάσους είχε δυο παιδάκια. Ένα αγοράκι κι ένα κοριτσάκι. Ζούσαν οι τρεις τους, αφού η γυναίκα του ξυλοκόπου είχε πεθάνει, σε μια ξύλινη καλύβα στην άκρη του δάσους. Τα παιδάκια ήταν μικρά ακόμη για να πάνε σχολείο έτσι περνούσαν τη μέρα τους παίζοντας ξέγνοιαστα στο ξέφωτο που ήταν κοντά στην καλύβα τους ενώ ο πατέρας τους λίγο πιο βαθιά στο δάσος δούλευε σκληρά.
Μια μέρα τα δυο αδελφάκια ενώ έπαιζαν είδαν ένα λαγό και αποφάσισαν να τον κυνηγήσουν. Ο άμοιρος ο λαγός όμως τρόμαξε και έτρεξε να κρυφτεί. Τα παιδιά δεν το έβαλαν κάτω και συνέχισαν να τον κυνηγούν. Όχι πως είχαν κάποιο σκοπό. Απλά για παιγνίδι. Το παιγνίδι όμως αυτό έμελλε να τα οδηγήσει βαθιά στο δάσος. Κάποια στιγμή αποκαμωμένα από το τρέξιμο και απογοητευμένα που έχασαν το λαγό σταμάτησαν. Τότε κατάλαβαν πως είχαν απομακρυνθεί πάρα πολύ από το σπίτι τους. Δεν άκουγαν το τσεκούρι του πατέρα τους. Γύρω τους ήταν θεόρατα δέντρα, το ένα δίπλα στο άλλο σα να σχημάτιζαν έναν πανύψηλο φράχτη. Δεν ήξεραν ποια κατεύθυνση να πάρουν για να γυρίσουν στο σπίτι τους. Η κούραση και ο φόβος για το τι θα γίνει έκαναν τα παιδικά ματάκια να πλημμυρίσουν από δάκρυα. Οι λυγμοί τους ήταν ένα μελαγχολικό τραγούδι που όμως ξένισε τα πουλιά και τα έκανε να σταματήσουν το δικό τους χαρούμενο σκοπό.
Εκεί κοντά ήταν μια λιμνούλα που η νεράιδα μας η Αναμέλλα συνήθιζε να λούζει τα χρυσαφένια της μαλλιά. Η Αναμέλλα, άκουσε το τραγούδι των λυγμών και η ψυχή της σκίρτησε από αγωνία. Έτρεξε γρήγορα και όταν έφτασε στα δυο αδέλφια τα είδε αγκαλιασμένα και τρομαγμένα. Πλησίαζε αργά και με την κρυστάλλινη φωνή της τα ρώτησε πως βρέθηκαν εκεί. Όταν τα παιδιά της εξήγησαν τα αγκάλιασε τρυφερά, κατόπιν τους έδωσε να φάνε λίγους βολβούς από γλυκοπατάτα και να πιούνε νέκταρ λουλουδιών. Για να ηρεμήσει την ψυχούλα τους τους είπε παραμύθια και τραγούδησε το πιο όμορφο νανούρισμα...
Ο ξυλοκόπος όταν πήγε στο ξέφωτο να δει αν είναι καλά τα παιδιά και αντιλήφθηκε πως τα παιδιά έλειπαν κόντεψε να τρελαθεί από την αγωνία του. Έψαξε έψαξε αλλά τίποτα. Συντετριμμένος, γύρισε στην καλύβα του όταν νύχτωσε και δε μπορούσε πια να δει και κάθησε στο τραπέζι. Στήριξε το κεφάλι με τα χέρια του και άρχισε να κλαίει ώσπου αποκοιμήθηκε.
Η καλή νεράιδα, μόλις άρχισε να χαράζει η νέα μέρα, πήρε τα δυο αδελφάκια, αποκοιμισμένα, στην αγκαλιά της και τα πήγε σε ένα μαλακό θάμνο λίγα μέτρα πιο πέρα από το σπίτι τους. Ήταν καλοκαίρι και δεν είχε κρύο έτσι δεν υπήρχε κίνδυνος να αρρωστήσουν. Όταν ο ήλιος άρχισε να ανεβαίνει το αγοράκι ξύπνησε. Είδε πως ήταν δίπλα από το σπίτι τους και γρήγορα γρήγορα φώναξε στην αδελφούλα του να ξυπνήσει. Τα δυο παιδιά δεν κατάλαβαν τι έγινε αλλά ήταν τόσο ευτυχισμένα που άρχισαν να τρέχουν, να χορεύουν και να τραγουδούν. Οι χαρούμενες φωνές ξύπνησαν τον αποκαμωμένο πατέρα τους. Πετάχτηκε ευθύς και έτρεξε να αγκαλιάσει τα παιδιά του...
Η Αναμέλλα πίσω από ένα δέντρο παρακολουθούσε την ευτυχισμένη οικογένεια και ικανοποιημένη επέστρεψε στη λιμνούλα της. Αυτή ήταν η πρώτη της επαφή με τους ανθρώπους και από τότε ανέλαβε να προστατεύει τα δυο αδελφάκια αλλά και όλα τα παιδιά που τύχαινε να βρεθούν στο δάσος. Άλλοτε εμφανιζόταν σαν χαρούμενο συννεφάκι, άλλοτε τα λόγια της γινόντουσαν τραγούδι των πουλιών όμως τα παιδιά πάντα την ένιωθαν κοντά τους και την αγαπούσαν παρόλο που δεν ήξεραν ούτε το όνομά της ούτε καν την ύπαρξή της....

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Μαιρούλα (Μαιρούλα)

Νεοφερμένος

Το avatar του χρήστη Μαιρούλα
H Μαιρούλα αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Φοιτητής/τρια . Έχει γράψει 30 μηνύματα.

H Μαιρούλα ~~~~~ έγραψε στις 16:34, 22-11-08:

#83
Δεν θυμάμαι να είχα κάποια "αδυναμία" σε συγκεκριμένα παραμύθια...
Θυμάμαι μονάχα πως λάτρευα να κοιμάμαι στο εξοχικό της γιαγιάς μου, όπου ενώ έτριβα ένα σατέν μαξιλάρι (που είχα πάντα μαζί μου την ώρα του ύπνου), μου χάιδευε απαλά την πλάτη μου και πάντα μου έλεγε ένα παραμύθι ή μία ιστορία!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

evagelia

Νεοφερμένος

Το avatar του χρήστη evagelia
H evagelia αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 27 ετών , επαγγέλεται Φοιτητής/τρια και μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 8 μηνύματα.

H evagelia έγραψε στις 19:08, 22-11-08:

#84
Εμένα μου άρεζε πολύ ο εγωιστής γίγαντας και τα 7 κατσικάκια!
Στην αδερφούλα μου τώρα αρέσει πολύ η ωραία κοιμωμένη!!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Neraida (Bitch...)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Neraida
H Bitch... αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 5,916 μηνύματα.

H Neraida Twisted Mind... έγραψε στις 14:34, 04-12-08:

#85
Ενα ομορφο παραμυθι που διαβασα πριν λιγο....

Μετρώντας τ' άστρα

Ήταν κάποτε ένας νέος που κάθε βράδυ που ξάπλωνε, μετρούσε τ' αστέρια και αποκοιμιόταν μετρώντας. Κάθε βράδυ λοιπόν στον ύπνο του έβλεπε μια πολύ όμορφη κοπέλα. Και κάθε πρωί ο νέος την έψαχνε. Έψαχνε να τη βρει ...

Μέχρι που μια μέρα αποφάσισε ότι δεν του έφτανε η μέρα για να ψάχνει, αλλά χρειαζόταν και τη νύχτα. Άρχισε λοιπόν να ψάχνει όλη μέρα, όλη νύχτα, όλες τις μέρες. Οι μέρες έγιναν μήνες και οι μήνες χρόνια. Ο νέος όμως, αφού δεν ξάπλωνε μετρώντας τ' άστρα δεν τη θυμόταν και δεν ήξερε που να ρωτήσει. Ρωτούσε απλώς για την πιο όμορφη γυναίκα σε κάθε μέρος που πήγαινε και ο κόσμος του έδειχνε την όμορφη της περιοχής Καμιά όμως δεν του θύμιζε τη δικιά του.

Συνέχιζε ωστόσο να περπατάει και να ψάχνει ...Πέρασε χώρες και χωριά και πολιτείες και δάση, μέχρι που έφτασε σε μια χώρα όπου οι άνθρωποι έφτιαχναν τα σπίτια τους με γυάλινη στέγη κι έτσι ο νέος κοιμήθηκε μετρώντας τ' άστρα και την είδε ξανά στον ύπνο του. .Συνάμα συνειδητοποίησε πως τόσο καιρό Την έψαχνε χωρίς αποτέλεσμα. Πείστηκε πως ήταν καιρός να σταματήσει. Έτσι αποφάσισε να μη ξαναμετρήσει τ' άστρα.

Το άλλο πρωί ψάχνοντας για φαΐ και όχι για την Πεντάμορφη των ονείρων του ο νέος γνώρισε μια υπηρέτρια, όμορφη και πολύ ευγενική μαζί του. Σκέφτηκε ότι Της έμοιαζε. .Κι έτσι παντρεύτηκαν ...

Πέρασε ο καιρός και τα χρόνια. Ο νέος είχε κάνει οικογένεια κοντά στην αγαπημένη του και είχε ξεχάσει την όμορφη άγνωστη. Κάτι όμως είχε αρχίσει να τον βασανίζει τον τελευταίο καιρό. Σκέφτηκε να ξαναμετρήσει τ' άστρα και το έκανε. Όμως, επειδή ήταν με άλλη γυναίκα, δεν Την είδε. .Εγκατέλειψε λοιπόν την ίδια νύχτα γυναίκα και παιδιά και συνέχισε το ταξίδι που είχε αφήσει για χρόνια, αρχίζοντας το ψάξιμο για μια ακόμη φορά..

Εκείνη. .Τη Νεράιδά του..

Που ήταν όμορφη σαν γοργόνα και γλυκιά σαν άγγελος..

Έφτασε λοιπόν σε μιαν άλλη χώρα, όπου και γινόταν ένας διαγωνισμός .Επειδή η πριγκίπισσα ήταν εγωίστρια και κακιά, ο πολυχρονεμένος βασιλιάς πατέρας της, έψαχνε κάποιον που θα την έκανε καλή και πονόψυχη. Πολλά βασιλόπουλα είχαν πάει και πολλοί ευγενείς και άρχοντες είχαν προσπαθήσει να την αλλάξουν, χωρίς επιτυχία.

Ο νέος, όταν ήταν η σειρά του να προσπαθήσει, μην έχοντας τι να κάνει, της είπε την ιστορία του. Απ' το ότι κάθε βράδυ αποκοιμιόταν βλέποντας τ' αστέρια και μαζί τους μια κοπέλα και κάθε πρωί την έψαχνε, αλλά ποτέ δεν τη βρήκε, μέχρι που έφτασε στη χώρα της πριγκίπισσας. .Αυτή συγκινήθηκε και μαλάκωσε η ψυχή της. Είπε στο νέο λοιπόν να κοιμάται μαζί της για να μετρούν μαζί τ' άστρα. Ο νέος, σταμάτησε για άλλη μια φορά να βλέπει την αγγελική μορφή Της. Ξυπνώντας, είδε την πριγκιποπούλα να κοιμάται. Κι ήταν όμορφη, πανέμορφη. Για μια στιγμή του πέρασε απ' το μυαλό ότι ήταν Αυτή..

Την παντρεύτηκε λοιπόν. Οι γάμοι τους κράτησαν μέρες πολλές, βδομάδες. Ο νέος έγινε βασιλιάς της χώρας και η πριγκίπισσα στέφθηκε βασίλισσα. Πέρασαν έτσι πολλά χρόνια. Μέχρι που ο νέος, έφυγε για μια εκστρατεία της χώρας του. Κοιμισμένος ένα βράδυ, στο μέρος που είχαν κατασκηνώσει, κάτω απ τον έναστρο ουρανό, Την είδε. Και την είδε να τον φωνάζει, να τον ζητά απεγνωσμένα. Δεν άντεξε άλλο. Τράβηξε το σπαθί του και αυτοκτόνησε.

Κανείς δεν κατάλαβε πως πέθανε ο βασιλιάς εκείνο το βράδυ. Η τελετή της κηδείας έγινε γρήγορα και μετά από λίγο το θέμα έληξε. Η βασίλισσα παντρεύτηκε άλλον και ο παλιός βασιλιάς ξεχάστηκε.

Κι όμως στο κοιμητήριο, μια κοπέλα τριγύριζε για μέρες τον τάφο. .Και καθόταν εκεί το βράδυ. Ήταν όμορφη σαν γοργόνα και γλυκιά σαν άγγελος. Μέχρι που ένα πρωί τη βρήκαν νεκρή δίπλα στον τάφο του, μ' ένα μαχαίρι μπηγμένο στο στέρνο. Ήταν Εκείνη.. Είχε πάει να τον συναντήσει σε μια άλλη ζωή..

Οι θεοί όμως τους λυπήθηκαν και τους έκαναν δυο αστέρια. Δυο αστέρια που είναι πολύ κοντά το ένα στο άλλο, αλλά το ένα δε φτάνει ποτέ το άλλο.. Προσπαθούν και τα δύο, αλλά ποτέ δεν τα καταφέρνουν. Έτσι έμειναν αθάνατοι ,για να θυμάται ο κόσμος την ιστορία τους. Τα βράδια κοιτιούνται και δε χορταίνει ο ένας τον άλλο..

Έτσι ο επόμενος που θα μετρά τ' αστέρια κάθε βράδυ θα τους βλέπει και θα μετρά δυο αστέρια παραπάνω..

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 39 ετών . Έχει γράψει 3,564 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 23:59, 20-12-08:

#86
ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΜΑΡΙΝΕΛΛΑΣ

Τραγούδι έχω για τη Μαρινέλλα κάμει
που εγλίστρησε κι επνίγη στο ποτάμι·
μα ο άνεμος την παίρνει από το χέρι,
πανέμορφη τη φέρνει σʼ ένʼ αστέρι.

Μόνη ζούσε· ποτέ δεν την βρήκαν πόνοι,
κι ούτε ποτέ στου έρωτα το αμόνι
χτυπήθη· μα ένας ρήγας δίχως στέμμα
της χτύπησε την πόρτα – δεν είνʼ ψέμα.

Καπέλλο είχε λευκό, όμοιο με τη σελήνη,
και μπέρτα πορφυρή ερωτική τον ντύνει.
Τον ακολούθησε χωρίς να ξέρει
λες και την έσπρωχνε να πάει ταʼ αγέρι.

Και σαν άνοιξαν του ήλιου οι χρυσοί δρόμοι,
σου φίλησε τα χείλη και την κόμη·
και σαν το φεγγαράκι εκεί είχε πέσει,
σʼ αγκάλιαζε γερά γύρω απʼ τη μέση·

φιλιά και χαμογέλια μετά από ʼκείνα
που γίνανε λιβάδια με αγριοκρίνα,
και τρέμανε σαν αστραχτίδες, όταν
το χέρι του στο δέρμα σου σερνόταν.

Λένε πως, σαν γύρναες σπίτι σου, ένα γνέμα
σʼ εγέλασε κι εγλίστρησες στο ρέμα,
κι αυτός που δεν πιστεύει το χαμό σου
βαράει εκατό χρονιές στο σπιτικό σου.

Το τραγούδι σου άκουσέ το, Μαρινέλλα,
στον ουρανό με μέλι και κανέλλα.
Σαν όλα τα ωραία πράγματα έχεις ζήσει
μια μέρα: ρόδο, που ʼχει πια μαδήσει...
Σαν όλα τα ωραία πράγματα έχεις ζήσει
μια μέρα: ρόδο, που ʼχει πια μαδήσει...

Τραγουδάει ο Fabrizio de Andre
(la canzone di marinella)

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Πατρεύς (Πέτρος)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Πατρεύς
Ο Πέτρος αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Μεταπτυχιακός Φοιτητής/τρια . Έχει γράψει 2,714 μηνύματα.

O Πατρεύς με φόβο και πάθος έγραψε στις 00:48, 21-12-08:

#87
Εμένα μου αρέσει πολύ το "Η πεντάμορφη και το τέρας", το οποίο βέβαια το γνωρίζω πιο πολύ με τον τίτλο "Το κόκκινο λουλούδι". Εκτός αν μιλάμε για άλλο παραμύθι. Η ιστορία είναι με τον πατέρα ο οποίος φεύγει για δουλειές, ζητάει από τις κόρες του τί δώρο θέλουν να τους φέρει, η μικρότερη ζητά ένα κόκκινο λουλούδι, αυτός ψάχνει σε όλον τον κόσμο να το βρει, ώσπου μπαίνει σε έναν μεγάλο χορταριασμένο κήπο, πάει να κόψει το λουλούδι και τότε εμφανίζεται το τέρας κλπ. Αυτή είναι η υπόθεση ή είναι άλλο παραμύθι;

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Πατρεύς : 21-12-08 στις 00:54.
0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 39 ετών . Έχει γράψει 3,564 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 21:00, 21-12-08:

#88
- Αλέξονται -

Ένα παραμύθι από τη Μιανμάρ (Βιρμανία), χαρισμένο από την Αλέκα
στην Αλέκα, στον Αλέκο και στον Αλέξη
στη μνήμη του Αλέξη που ενώ την αμαυρώνει ο Αλέξης
εκείνοι απλά … αλέξονται.


Στην αρχή το όρνιο ήταν ένα ταπεινό πουλί, και μάλλον ανόητο. Τα φτερά του δεν είχαν και κάτι αξιόλογο αλλά τέλος πάντων ήταν υποφερτό. Μια μέρα, όμως, πρόσεξε ότι άρχισαν να του πέφτουν. Όταν ζήτησε τη γνώμη των άλλων πουλιών του είπαν να μην ανησυχεί, ότι είναι κάτι πρόσκαιρο και θα ξαναβγούν. Αλίμονο όμως, το όρνιο ήταν πολύ απαισιόδοξο και με το πέρασμα των ημερών, αγωνιώντας για τα φτερά του, μαράζωσε και κάτσιασε. Τελικά τα άλλα πουλιά το λυπήθηκαν κι έτσι αποφάσισαν να του δώσουν από ένα φτερό το καθένα για να το βάλει στο κορμί του. Το αποτέλεσμα ήταν το όρνιο να μεταμορφωθεί σε ένα θαυμάσιο πουλί με πολύχρωμα φτερά.

Το όρνιο όμως τότε έγινε αλαζονικό. Κορδωνόταν με τα δανεικά φτερά και δήλωνε πως είναι το πιο όμορφο απ΄ όλα. Η μεγαλομανία του μάλιστα, έφτασε στο σημείο να θέλει να αναγνωριστεί ως βασιλιάς όλων των πουλιών! Μπροστά σε αυτή τη θρασύτητα τα άλλα πουλιά αντέδρασαν. Έπεσαν επάνω του και με το ράμφος τους του έβγαλαν όχι μόνο τα φτερά που του είχαν δώσει αλλά και τα δικά του. Κι όταν τέλειωσαν μαζί του, το όρνιο φαινόταν ακόμη πιο γέρικο, πιο άσχημο και πιο φαλακρό. Αυτός είναι ο λόγος που στις μέρες μας το όρνιο είναι μια ξινισμένη και άσχημη παλιοκαραβάνα.

Πηγή: Maung Htin Aung, Burmese Folk-Tales (Calcutta: Geoffrey Cumberlege, Oxford University Press, 194, pp. 53-54

Σημείωση: Το ρήμα αλέξομαι στην αρχαία ελληνική σημαίνει αμύνομαι, αποκρούω.

υγ. Θ'αλλάξω όνομα. Θα το κάνω Αμάρανθος.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Γλαύκη

Νεοφερμένος

Το avatar του χρήστη Γλαύκη
H Γλαύκη αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Φιλόλογος και μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 7 μηνύματα.

H Γλαύκη έγραψε στις 21:06, 22-12-08:

#89
Αρχική Δημοσίευση από Neraida
Ενα ομορφο παραμυθι που διαβασα πριν λιγο....

Μετρώντας τ' άστρα

Ήταν κάποτε ένας νέος που κάθε βράδυ που ξάπλωνε, μετρούσε τ' αστέρια και αποκοιμιόταν μετρώντας. Κάθε βράδυ λοιπόν στον ύπνο του έβλεπε μια πολύ όμορφη κοπέλα. Και κάθε πρωί ο νέος την έψαχνε. Έψαχνε να τη βρει ...

Μέχρι που μια μέρα αποφάσισε ότι δεν του έφτανε η μέρα για να ψάχνει, αλλά χρειαζόταν και τη νύχτα. Άρχισε λοιπόν να ψάχνει όλη μέρα, όλη νύχτα, όλες τις μέρες. Οι μέρες έγιναν μήνες και οι μήνες χρόνια. Ο νέος όμως, αφού δεν ξάπλωνε μετρώντας τ' άστρα δεν τη θυμόταν και δεν ήξερε που να ρωτήσει. Ρωτούσε απλώς για την πιο όμορφη γυναίκα σε κάθε μέρος που πήγαινε και ο κόσμος του έδειχνε την όμορφη της περιοχής Καμιά όμως δεν του θύμιζε τη δικιά του.

Συνέχιζε ωστόσο να περπατάει και να ψάχνει ...Πέρασε χώρες και χωριά και πολιτείες και δάση, μέχρι που έφτασε σε μια χώρα όπου οι άνθρωποι έφτιαχναν τα σπίτια τους με γυάλινη στέγη κι έτσι ο νέος κοιμήθηκε μετρώντας τ' άστρα και την είδε ξανά στον ύπνο του. .Συνάμα συνειδητοποίησε πως τόσο καιρό Την έψαχνε χωρίς αποτέλεσμα. Πείστηκε πως ήταν καιρός να σταματήσει. Έτσι αποφάσισε να μη ξαναμετρήσει τ' άστρα.

Το άλλο πρωί ψάχνοντας για φαΐ και όχι για την Πεντάμορφη των ονείρων του ο νέος γνώρισε μια υπηρέτρια, όμορφη και πολύ ευγενική μαζί του. Σκέφτηκε ότι Της έμοιαζε. .Κι έτσι παντρεύτηκαν ...

Πέρασε ο καιρός και τα χρόνια. Ο νέος είχε κάνει οικογένεια κοντά στην αγαπημένη του και είχε ξεχάσει την όμορφη άγνωστη. Κάτι όμως είχε αρχίσει να τον βασανίζει τον τελευταίο καιρό. Σκέφτηκε να ξαναμετρήσει τ' άστρα και το έκανε. Όμως, επειδή ήταν με άλλη γυναίκα, δεν Την είδε. .Εγκατέλειψε λοιπόν την ίδια νύχτα γυναίκα και παιδιά και συνέχισε το ταξίδι που είχε αφήσει για χρόνια, αρχίζοντας το ψάξιμο για μια ακόμη φορά..

Εκείνη. .Τη Νεράιδά του..

Που ήταν όμορφη σαν γοργόνα και γλυκιά σαν άγγελος..

Έφτασε λοιπόν σε μιαν άλλη χώρα, όπου και γινόταν ένας διαγωνισμός .Επειδή η πριγκίπισσα ήταν εγωίστρια και κακιά, ο πολυχρονεμένος βασιλιάς πατέρας της, έψαχνε κάποιον που θα την έκανε καλή και πονόψυχη. Πολλά βασιλόπουλα είχαν πάει και πολλοί ευγενείς και άρχοντες είχαν προσπαθήσει να την αλλάξουν, χωρίς επιτυχία.

Ο νέος, όταν ήταν η σειρά του να προσπαθήσει, μην έχοντας τι να κάνει, της είπε την ιστορία του. Απ' το ότι κάθε βράδυ αποκοιμιόταν βλέποντας τ' αστέρια και μαζί τους μια κοπέλα και κάθε πρωί την έψαχνε, αλλά ποτέ δεν τη βρήκε, μέχρι που έφτασε στη χώρα της πριγκίπισσας. .Αυτή συγκινήθηκε και μαλάκωσε η ψυχή της. Είπε στο νέο λοιπόν να κοιμάται μαζί της για να μετρούν μαζί τ' άστρα. Ο νέος, σταμάτησε για άλλη μια φορά να βλέπει την αγγελική μορφή Της. Ξυπνώντας, είδε την πριγκιποπούλα να κοιμάται. Κι ήταν όμορφη, πανέμορφη. Για μια στιγμή του πέρασε απ' το μυαλό ότι ήταν Αυτή..

Την παντρεύτηκε λοιπόν. Οι γάμοι τους κράτησαν μέρες πολλές, βδομάδες. Ο νέος έγινε βασιλιάς της χώρας και η πριγκίπισσα στέφθηκε βασίλισσα. Πέρασαν έτσι πολλά χρόνια. Μέχρι που ο νέος, έφυγε για μια εκστρατεία της χώρας του. Κοιμισμένος ένα βράδυ, στο μέρος που είχαν κατασκηνώσει, κάτω απ τον έναστρο ουρανό, Την είδε. Και την είδε να τον φωνάζει, να τον ζητά απεγνωσμένα. Δεν άντεξε άλλο. Τράβηξε το σπαθί του και αυτοκτόνησε.

Κανείς δεν κατάλαβε πως πέθανε ο βασιλιάς εκείνο το βράδυ. Η τελετή της κηδείας έγινε γρήγορα και μετά από λίγο το θέμα έληξε. Η βασίλισσα παντρεύτηκε άλλον και ο παλιός βασιλιάς ξεχάστηκε.

Κι όμως στο κοιμητήριο, μια κοπέλα τριγύριζε για μέρες τον τάφο. .Και καθόταν εκεί το βράδυ. Ήταν όμορφη σαν γοργόνα και γλυκιά σαν άγγελος. Μέχρι που ένα πρωί τη βρήκαν νεκρή δίπλα στον τάφο του, μ' ένα μαχαίρι μπηγμένο στο στέρνο. Ήταν Εκείνη.. Είχε πάει να τον συναντήσει σε μια άλλη ζωή..

Οι θεοί όμως τους λυπήθηκαν και τους έκαναν δυο αστέρια. Δυο αστέρια που είναι πολύ κοντά το ένα στο άλλο, αλλά το ένα δε φτάνει ποτέ το άλλο.. Προσπαθούν και τα δύο, αλλά ποτέ δεν τα καταφέρνουν. Έτσι έμειναν αθάνατοι ,για να θυμάται ο κόσμος την ιστορία τους. Τα βράδια κοιτιούνται και δε χορταίνει ο ένας τον άλλο..

Έτσι ο επόμενος που θα μετρά τ' αστέρια κάθε βράδυ θα τους βλέπει και θα μετρά δυο αστέρια παραπάνω..
θα συμπληρώσω το παραμύθι σου με τα ονόματα Εκείνης και του νέου ... είναι η Πούλια και ο Αυγερινός!!! Και το παραμύθι σου είναι μια από τις άπειρες εκδοχές του μύθου. Επειδή γνωρίζω αρκετές από αυτές, νομίζω ότι είναι η πιο όμορφη, η πιο γλυκιά απ' όλες... Αξίζει τον κόπο όμως να το επιβεβαιώσεις κ η ίδια.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

aequitas

Νεοφερμένος

Το avatar του χρήστη aequitas
H aequitas αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 34 ετών . Έχει γράψει 34 μηνύματα.

H aequitas έγραψε στις 06:12, 23-12-08:

#90
Τα εκπληκτικά "Τρία Μικρά Λυκάκια" του Τριβιζά με την υπέροχη εικονογράφηση, που διάβασα κι αγάπησα μάλλον μεγαλούτσικη.

Πρόκειται για την αντιστροφή του γνωστού παραμυθιού "τα 3 γουρουνάκια", με τον Ρούνι Ρούνι το Ύπουλο Κακό Γουρούνι να έχει πάρει τη θέση του Κακού Λύκου.
Τα λυκάκια χτίζουν σπίτια από τούβλα κι από μπετόν αρμέ και βάζουν μάντρες, συναγερμούς και πόρτες ασφαλείας. Όμως τίποτα από αυτά δεν μπορεί να κρατήσει μακριά τον αδίστακτο και πολυμήχανο Ρούνι.

Οπότε τα λυκάκια το παίρνουν απόφαση: αφού δεν μπορούν να ζήσουν ασφαλή, τουλάχιστον θα ζήσουν για όσο μπορέσουν ευτυχισμένα μέσα σε ένα εύθραυστο αλλά πανέμορφο και ηλιόλουστο σπίτι φτιαγμένο από λουλούδια. Κι όταν το Γουρούνι εφορμά στο ανοιχτό από παντού πια λουλουδένιο σπίτι, κάτι σπάει μέσα του μπροστά στην τόση ομορφιά, κάτι αλλάζει
όταν μυρίζει το άρωμα των λουλουδιών. Μονομιάς μετατρέπεται σε Υπέροχο Καλό Γουρούνι και γίνεται ο καλύτερος φίλος των λυκόπουλων.

Πέρα από την τρομερή ευρηματικότητα και το χιούμορ που μου είναι δύσκολο να αναπαράγω σε 2 παραγράφους, θεωρώ πολύ διδακτικό το γεγονός ότι η αρχική ανάγκη για ασφάλεια υποχωρεί τελικά μπροστά στην ανάγκη για ελευθερία και για ποιότητα ζωής.

Εξίσου διδακτική και η ιδέα ότι ο τρόπος για να ζήσεις μια ζωή απαλλαγμένη από το φόβο δεν είναι ούτε να ταμπουρωθείς στο κάστρο σου, ούτε να εκδικηθείς και να εξοντώσεις τον εχθρό σου αλλά να δημιουργήσεις τις συνθήκες ώστε να μπορέσετε να συνυπάρξετε ειρηνικά.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη aequitas : 23-12-08 στις 06:20. Αιτία: σαρδαμ
3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

dimitral

Δραστήριο Μέλος

Το avatar του χρήστη dimitral
H dimitral αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 39 ετών . Έχει γράψει 209 μηνύματα.

H dimitral έγραψε στις 08:05, 23-12-08:

#91
χιλιοαγαπημενο μου "ο μικρος πριγκιπας".
και προσφατα το ανηψακι μου,μου μιλησε για την "φρανυ".
η φρανυ λεει ειναι ενα κοριτσακι που εχει παππου τσαγκαρη και της φτιαχνει παπουτσια που με αυτα ταξιδευει οπου θελει.τωρα δεν ξερω αν υπαρχει αυτο η το εβγαλε ο μικρος απο το μυαλο του......αλλα πολυ μου αρεσε η ιδεα!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

wagneriandandy (Λευτέρης)

Εκκολαπτόμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη wagneriandandy
Ο Λευτέρης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 29 ετών και επαγγέλεται Φοιτητής/τρια . Έχει γράψει 107 μηνύματα.

O wagneriandandy έγραψε στις 12:39, 29-12-08:

#92
Προσφατα βλεποντας τη σειρα Monster ειδα σ' ενα επεισοδιο ενα απο τα ομορφοτερα και πιο σκοτεινα παραμυθια που εχω διαβασει. Το εχω βαλει δευτερο αγαπημενο μου μετα την αλικη. Δειτε:

The monster without a name

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Ajusshi (η σκέψη μου σκέφτηκε τον εαυτό της)

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη Ajusshi
Ο η σκέψη μου σκέφτηκε τον εαυτό της αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 1,690 μηνύματα.

O Ajusshi All Men Must Die έγραψε στις 20:49, 30-12-08:

#93

Οι περιπέτειες του Νιλς Χόλγκερσον








Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 39 ετών . Έχει γράψει 3,564 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 05:11, 01-01-09:

#94



Μια φορά κι έναν καιρό, στα πολύ παλιά τα χρόνια,ζούσε ένας φτωχός νέος που ήταν ερωτευμένος με μιαν αριστοκράτισσα.

Μα δεν τολμούσε να της ομολογήσει ευθέως τον έρωτά της.

Ήταν βλέπετε κι αυτό το κοινωνικό χάσμα που τους χώριζε και δεν του επέτρεπε την επικοινωνία.

Μόνο στις γιορτές οι φτωχοί μιλούσαν στους πλούσιους-αφού θα μπορούσαν έτσι να τους ευχηθούν...

Άδραξε λοιπόν την ευκαιρία αυτή ο νέος και παραμονή πρωτοχρονιάς γράφει για να της τραγουδήσει στη συνέχεια, στο κατώφλι του σπιτιού της, τους παρακάτω στίχους, που κρύβουν καλά για τους άλλους την εξομολόγηση του έρωτά του...

Αρχιμηνιά κι Αρχιχρονιά
ψηλή μου δεντρολιβανιά
Κι αρχή καλός μας χρόνος
εκκλησιά με τ' άγιο θόλος

Αγιος Βασίλης έρχεται
και δε μας καταδέχεται
από την Καισαρεία
συ σ' αρχόντισσα κυρία

Βαστάει πένα και χαρτί
Ζαχαροκάντυο ζυμωτή
Χαρτί χαρτί και καλαμάρι
δες και με το παλικάρι

Οι στίχοι που αφορούν στο εορταστικό κλίμα των ημερών εναλλάσσονται με εκείνους που ο νεαρός σκαρφίστηκε για να απευθύνει στην αγαπημένη του.

Οι στίχοι με τα κόκκινα στοιχεία είναι αποκαλυπτικοί:

ο φτωχός χαρακτηρίζει την αρχοντοπούλα ψηλή σαν δεντρολιβανιά, αναφέρεται στο ψηλό καπέλο που φορά και το παρομοιάζει με θόλο εκκλησίας, παραπονιέται που δεν τον καταδέχεται ως πλούσια που είναι, μιλά για τη ζαχαρένια της γλυκύτητα και την παρακαλεί να του δώσει λίγη σημασία...

Τι απέγινε με τη σχέση τους δεν ξέρω να σας πω...

Το μόνο που ξέρω και ξέρετε είναι πως αυτούς τους ακαταλαβίστικους στίχους τους τραγουδάμε σήμερα σαν πρωτοχρονιάτικα κάλαντα, ενώ ο έρωτας των δύο νέων, κι αν ακόμη δεν ευτύχησε, κατάφερε να περάσει στην αιωνιότητα με το πάντρεμα της παράδοσης με την ποίηση...

Κι όσοι αναρωτιούνται αν αυτό είναι αλήθεια ή παραμύθι, ας σκεφτούν πως η αλήθεια οφείλει την ομορφιά της στο παραμύθι και ότι το παραμύθι δεν οφείλει τίποτε στην αλήθεια.

Καλή χρονιά!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

5 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Neraida (Bitch...)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Neraida
H Bitch... αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 5,916 μηνύματα.

H Neraida Twisted Mind... έγραψε στις 16:38, 02-01-09:

#95
Ο ΜΙΚΡΟΥΛΗΣ ΑΪ-ΒΑΣΙΛΗΣ
Anu Stohner – Henrike Wilson

Μετάφραση: Βούλα Αυγουστίνου



Πολύ πολύ μακριά στο βορρά, εκεί όπου τα πρώτα χιόνια πέφτουν, όταν εμείς εδώ έχουμε ακόμη καλοκαίρι, βρίσκεται καλά κρυμμένο το χωριό των Αϊ-Βασίληδων. Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε εκεί ένας μικρούλης Αϊ-Βασίλης που δεν έβλεπε την ώρα να έρθουν τα Χριστούγεννα.
Ήταν πάντα ο πρώτος που έπαιρνε το χριστουγεννιάτικο δέντρο του από το μεγάλο δάσος. Και ήταν πάντα ο πρώτος που γυάλιζε το έλκηθρό του, λούστραρε τις μπότες του και αέριζε το παλτό του.
Όταν οι άλλοι Αϊ-Βασίληδες δεν είχαν αποφασίσει ακόμη τι δώρα θα πήγαιναν στα παιδιά, ο μικρούλης Αϊ-Βασίλης είχε ήδη ετοιμάσει και τυλίξει τα δώρα.

Περισσότερο του άρεσε να δωρίζει πράγματα που είχε φτιάξει με τα ίδια του τα χέρια. Ήξερε να φτιάχνει όλα τα παιχνίδια: πολύχρωμα αυτοκινητάκια και σκυλάκια με βούλες, ξύλινα αλογάκια, κουκλόσπιτα…
Κι έψηνε υπέροχα γλυκά. Ήξερε να φτιάχνει κουλουράκια με κανέλα σε σχήμα αστεριών, μελόπιτες, χρωματιστά μπαστουνάκια… Και τα μελομακάρονά του ήταν τα καλύτερα του κόσμου. Όταν τελείωνε το τύλιγμα των δώρων και το ψήσιμο των γλυκών, περίμενε με περισσότερη λαχτάρα το ταξίδι στα παιδιά από οποιονδήποτε άλλο Αϊ-Βασίλη. Και κάθε χρόνο τα ίδια…

«Όχι, δεν μπορείς να έρθεις μαζί μας» είπε ο αρχηγός Αϊ-Βασίλης, που αποφάσιζε για τα πάντα στο χωριό των Αϊ-Βασίληδων. «Είσαι πολύ μικρός». «Τα παιδιά θα σκάσουν στα γέλια» φώναξε ένας αγενέστατος νεαρός Αϊ-Βασίλης. «Ιδιαίτερα όταν τον δούνε» είπε, γελώντας ένας άλλος. «Πάνω στο μικροσκοπικό του έλκηθρο» φώναξε ένας τρίτος. Ήταν πολύ άσχημο αυτό που έκαναν, και λίγο έλειψε ο αρχηγός να τους αφήσει κι αυτούς στο σπίτι.
Όμως φέτος είχαν να δώσουν τόσο πολλά δώρα, που δεν μπορούσε να αφήσει πίσω κανέναν από τους νεαρούς Αϊ-Βασίληδες. Γιʼ αυτό τους κοίταξε μονάχα πολύ αυστηρά και είπε: «Να φέρεστε καλύτερα!». Και στο μικρούλη Αϊ-Βασίλη είπε:«Του χρόνου ίσως». Αλλά ο μικρούλης Αϊ-Βασίλης δεν μπορούσε να το πιστέψει τόσο εύκολα πια.

Όταν έφυγαν οι υπόλοιποι Αϊ-Βασίληδες, ο μικρούλης Αϊ-Βασίλης δεν ήθελε ούτε να βλέπει ούτε να ακούει τίποτα. Έκλεισε τα παντζούρια κι έκατσε ολομόναχος στο δωμάτιό του. Δεν τον πείραζε που ήταν μικρότερος από τους άλλους. Αλλά τον στεναχωρούσε πολύ που δεν μπορούσε να πάει μαζί τους στο ταξίδι τους για τα παιδιά.
Μόνο όταν έπεσε η νύχτα, και τα πάντα είχαν πια ησυχάσει και ερημώσει, βγήκε από το σπίτι. Αφού δεν μπορούσε να ταξιδέψει, ήθελε τουλάχιστο να ξεμουδιάσει λιγάκι. Τα αστέρια έλαμπαν, ο μικρούλης Αϊ-Βασίλης όμως δε σήκωνε το βλέμμα να τα κοιτάξει. Κάπου εκεί ψηλά βρίσκονταν τώρα οι άλλοι με τα έλκηθρά τους που τα έσερναν τάρανδοι… Και τότε ξαφνικά ακούστηκαν φωνές από το μεγάλο δάσος. Στο μεγάλο δάσος ζούσαν τα ζώα. Τι να συζητούσαν άραγε τόσο αργά το βράδυ;
Τι καλά που ήταν τόσο μικρός! Έτσι μπορούσε να πλησιάσει στα κλεφτά χωρίς να τον δουν τα ζώα. Ήταν όλα τους εκεί: ο σκίουρος και ο λαγός,
η αρκούδα, το ζαρκάδι, τα ποντίκια… κι ήταν όλα τους πολύ κακόκεφα. «Είναι τρομερό» μούγκρισε η αρκούδα. «Οι Αϊ-Βασίληδες επισκέπτονται τους ανθρώπους, αλλά όχι τα ζώα». «Αν και δε θα χρειαζόταν να πάνε και πολύ μακριά» παραπονέθηκε ο λαγός. «Έτσι γινόταν πάντα» είπε η γριά κουκουβάγια. «Φοβάμαι ότι αυτό δε θα αλλάξει ποτέ».

Κι όμως άλλαξε! Γιατί, αμέσως μόλις το άκουσε ο μικρούλης Αϊ-Βασίλης, έφυγε από εκεί πολύ πολύ αθόρυβα, πατώντας στα νύχια των ποδιών του, κι έτρεξε στο σπίτι. Έριξε μια γρήγορη ματιά στον καθρέφτη, στοίβαξε τα δώρα στο έλκηθρο, και αμέσως ξαναπήρε το δρόμο της επιστροφής. Μόνο που δεν του είχαν μείνει καθόλου τάρανδοι, αφού όλοι είχαν φύγει. Αλλά και μόνος του μπορούσε να σύρει το έλκηθρο μέχρι το μεγάλο δάσος.
Εκείνο το βράδυ τα ζώα έστησαν τέτοια γιορτή, που όμοιά της δεν είχε ξαναδεί το μεγάλο δάσος. Ο μικρούλης Αϊ-Βασίλης έδωσε σε όλα τα ζώα από ένα δώρο, περισσότερο από όλα, όμως, χάρηκε η κατσούφα αρκούδα – ποτέ στη ζωή της δεν είχε πάρει δώρο. Και πιο περήφανη από όλα ήταν
η κουκουβάγια – πήρε ένα ολοκαίνουριο πουλόβερ και ήταν σίγουρα το πιο κομψό πουλί του δάσους.

Αμέσως μόλις επέστρεψαν οι υπόλοιποι Αϊ-Βασίληδες, ο μικρούλης Αϊ-Βασίλης παρουσιάστηκε μπροστά στον αρχηγό και του διηγήθηκε τι είχε γίνει στο μεγάλο δάσος. Ο αρχηγός έμεινε έκπληκτος και τον ανακήρυξε
Αϊ-Βασίλη των ζώων. «Μπράβο!» φώναξαν οι άλλοι Αϊ-Βασίληδες και τον ζητωκραύγασαν. Τρεις φορές μάλιστα! Από τότε ο μικρούλης Αϊ-Βασίλης είναι το ίδιο σημαντικός με τους μεγάλους…

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 39 ετών . Έχει γράψει 3,564 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 00:57, 25-01-09:

#96

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 39 ετών . Έχει γράψει 3,564 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 15:20, 28-04-09:

#97
ΜΙΑ ΠΕΤΡΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΤΙΠΟΤΕ ΝΑ ΧΑΣΕΙ,
ΜΕΧΡΙ ΠΟΥ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕ
ΕΝΑΝ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ ΚΟΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΧΑΣΕ

ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ, στη μέση ενός χωματόδρομου, τότε πού υπήρχανε ακόμα χωματόδρομοι, ζούσε μια πέτρα. Μάνα, πατέρα δεν γνώρισε κι ούτε ήξερε πότε γεννήθηκε. Οι πέτρες, όπως ξέρετε, ζούνε τόσα πολλά χρόνια, που ξεχνούν την ηλικία τους. Πολλές απʼ αυτές μάλιστα είναι τόσο αρχαίες όσο κι η πέτρινη εποχή, αν έχετε ακουστά. Μια πέτρα όμως, ακόμα κι αν είναι τόσο αρχαία, μπορεί να είναι ασήμαντη. Ή, για να το πω καλύτερα, όλες οι πέτρες είναι ασήμαντες, έκτος από εκείνες που γινήκανε αγάλματα ή ναοί ή άπο εκείνες που τις λεν λίθους, πολύτιμους και που τις κρύβουν μέσα σε κουτιά από σίδερο.

H δική μας πέτρα ήταν εντελώς ασήμαντη-δεν άξιζε ούτε για να την κλοτσήσει κανείς. Μικρή κι ασουλούπωτη, δεν ήταν ούτε στρογγυλή ούτε τετράγωνη ούτε μακρόστενη. Το χρώμα της, ξέθωρο γκρίζο, την έκανε ακόμα πιο ασήμαντη, γιατί κι ο δρόμος είχε το ίδιο χρώμα και με δυσκολία την ξεχώριζες. Η ασημαντότητα της αυτή είχε βέβαια και τα καλά της. Ένα απʼ αυτά το ʽπαμε κιόλας: κανείς δεν σκέφτηκε ποτέ να την κλοτσήσει. Ενʼ άλλο ήταν ότι κανείς ποτέ δεν σκέφτηκε με τη βαριά του να την κομματιάσει ή να τη μεταφέρει έξω απʼ το δρόμο, γιατί, έτσι μικρή που ήτανε, τόπο δεν έπιανε κι ο δρόμος έμενε ελεύθερος.

Ζούσε, λοιπόν, ειρηνικά την πέτρινη ζωή της, που ήταν βέβαια λίγο μονότονη, αλλά αυτό κα θόλου δεν την ενοχλούσε, γιατί, αφού δεν ήξερε τί δεν είναι μονοτονία, δεν ήξερε ούτε τί είναι. Μια μέρα όμως έμαθε.
Εκείνη τη σημαδιακή, για τη ζωή της πέτρας, μέρα, ενʼ αγόρι, που ήθελε να σκοτώσει ένα σπουργίτι ή να σπάσει κάποιο γλόμπο και δεν έβρισκε άλλη πέτρα, πιο κατάλληλη, τη μάζεψε απʼ το δρόμο, την έβαλε στη σφεντόνα του και την τίναξε στον αέρα, ψηλά και μακριά. Ευτυχώς, επειδή ήταν ατζαμής, δεν πέτυχε τον στόχο του, πέτυχε όμως, δίχως να το ξέρει, νʼ αλλάξει τη ζωή της πέτρας. Δίχως να το ξέρει, της έδειξε πως δεν ήταν πλασμένη μόνο για να σέρνεται στον δρόμο, μα πώς μπορούσε και να πετάξει, κι ακόμη πώς ο δρόμος δεν ήτανε ο κόσμος όλος αλλά μονάχα ένα μέρος του, και μάλιστα όχι το πιο ωραίο, γιατί η πέτρα, όταν τέλειωσε το πέταγμα της, βρέθηκε μέσα σʼ έναν κήπο.

Ο κήπος αυτός, τώρα, αν και δεν ήτανε καθόλου μαγεμένος, όπως συμβαίνει συνήθως με τους κήπους των παραμυθιών, ήταν χαρά των ματιών να τον βλέπεις. Και τί δεν ήταν φυτεμένο εκεί!
Κρεμμύδια και ντομάτες και φασολάκια πράσινα κι αγγούρια, αλλά και λουλούδια, πολλά λουλούδια και διάφορα, γαρίφαλα και τριαντάφυλλα (τριαντάφυλλα και εκατόφυλλα) και κρίνα και βιολέτες και ντάλιες και γεράνια, πολλά γεράνια. Άσε πια τα μυριστικά, βασιλικούς και δυόσμους κι αρμπαρόριζες και δεντρολιβανιές και μαντζουράνες. Μʼ άλλα λόγια, ό κήπος ήταν κήπος κι όχι ποδοσφαιρικό γήπεδο, όπως εκείνοι οι κήποι με το κουρεμένο σύρριζα γρασίδι.

Φανταστείτε τώρα το ξάφνιασμα της πετρούλας, πρώτα απʼ το ταξίδι της στον αέρα κι ύστερα απʼ τον καινούργιο αυτόν κόσμο, πού τόσο ξαφνικά ανακάλυψε. Όσο για το πέσιμο της, αυτό δεν είχε διόλου άσχημες συνέπειες, γιατί, όπως οι πέτρες δεν έχουν ούτε χέρια ούτε πόδια ούτε κεφάλι, δεν κινδυνεύουνε να σπάσουν τίποτε πέφτοντας στο χώμα, όταν μάλιστα αυτό είναι το αφράτο χώμα ενός κήπου.

Το μεγάλο ξάφνιασμα της κράτησε βέβαια πολύ λίγο, όσο βρισκότανε ακόμη στον αέρα, πάνω απʼ τον κήπο, γιατί μόνο από κει μπόρεσε να δει όλο το θαύμα πού απλωνόταν από κάτω της. Απʼ τη στιγμή πού βρέθηκε στο χώμα και μετά, μπορούσε να βλέπει μόνο ό,τι βρισκότανε πολύ κοντά της, δηλαδή μια ντοματιά, μια γαριφαλιά και δυο ρίζες βασιλικό. Σιγά σιγά όμως γνώρισε κι άλλα πράματα, σπουδαία, πού ποτέ πριν δεν είχε φανταστεί την ύπαρξη τους. Γνώρισε τις μέλισσες και το ατέλειωτο παιχνίδι τους μέ τον ήλιο και τα λουλούδια, τα μακριά κοκκινοσκούληκα, πού βγάζαν πότε πότε το κεφάλι έξω απʼ τις τρύπες τους για να δουν πώς παν τα πράγματα στο φώς, τα μερμήγκια, πού σκαρφάλωναν πάνω της αγκομαχώντας, κουβαλώνταςτεράστια ψίχουλα, κάτι περίεργα μυγιάγγιχτα ζουζούνια, πού, στο παραμικρό άγγιγμα, μαζεύονταν και γίνονταν μικρά σκληρά μπαλάκια…

Η πετρούλα πέρασʼ εκεί μιαν άνοιξη κι ένα καλοκαίρι, και στις αρχές του φθινοπώρου, με τα πρωτοβρόχια, ανακάλυψε με χαρμόσυνη ανατριχίλα, πού έφτανε ως τα βάθη της πέτρινης καρδίας της, ότι είχε αρχίσει νʼ αλλάζει χρώμα και, από γκρίζα κι αναιμική πού ήτανε, νʼ αποκτά μια πρασινωπή, όλο υγεία όψη. Ή χαρά της όμως αυτή δεν κράτησε πολύ. Ένα φθινοπωριάτικο απογευματάκι, από κείνα πού ή γλύκα τους μεθάει τα χρυσάνθεμα και τα κάνει να θέλουν νʼ αποχωριστούν τις ρίζες τους και να πετάξουνε στον ουρανό σαν χρυσορρόδινα συννεφάκια, ένα τέτοιο λοιπόν απογευματάκι, ενώ ήταν απορροφημένη απʼ τον αγώνα ενός μερμηγκιού πού προσπαθούσε να σηκώσει ένα σποράκι, ένιωσε μια δύναμη να τη σηκώνει σαν πούπουλο στον αέρα. Πριν καταλάβει καλά καλά τί της γινότανε, πριν ακούσει καν τον κηπουρό να μουρμουρίζει «μπα, μια πέτρα!)), βρέθηκε να κάνει τη δεύτερη πτήση στη ζωή της και, περνώντας πάνω απʼ τη μάντρα του κήπου, να προσγειώνεται στο σκληρό γκρίζο δρόμο, απʼ τον όποιο νόμιζε πώς είχε φύγει πια για πάντα.

Καταλαβαίνετε τώρα την απελπισία της” μετά από τόση ομορφιά πού είχε ζήσει, να ξαναβρεθεί στη μέση της ίδιας της παλιάς, μονότονης ασκήμιας…
Στην αρχή ήθελε να πεθάνει και προσευχόταν να περάσει από πάνω της ό τροχός κανενός οδοστρωτήρα και να την κάνει σκόνη. Αργότερα, όταν της πέρασε ή πρώτη, μεγάλη πίκρα, άρχισε να ονειρεύεται ότι θα ξαναπερνούσε από κει ό μικρός πρίγκιπας, ό πιτσιρίκος με τη σφεντόνα, κι ότι θα την ξαναπέταγε μες στον παράδεισο της.

Τα χρόνια όμως περνούσαν κι ό μικρός πρίγκιπας, πού στο μεταξύ έγινε ένας μεγάλος μπακάλης, ποτέ δεν ξαναπέρασε από κει.

Η πέτρα, βέβαια, πού δεν ξέρει (κι ούτε θέλει να μάθει) από χρόνια, ηλικίες κι άλλα τέτοια, ποτέ δεν έπαψε, κι ούτε θα πάψει, να ονειρεύεται τον κήπο της, ακόμη και τώρα πού βρίσκεται θαμμένη κάτω από ένα παχύ στρώμα ασφάλτου κι ο παράδεισος της δόθηκε αντιπαροχή για πολυκατοικία.

Επιμύθιο I: Καλύτερα νʼ αποχτήσεις κάτι κι ας το χάσεις, παρά να μην αποχτήσεις ποτέ τίποτε.

Επιμύθιο II: Πατάτε με σεβασμό την άσφαλτο. Από κάτω της υπάρχουν πέτρες πού ονειρεύονται κήπους.

Αργύρης Χιόνης, το οριζόντιο Ύψος, Κίχλη 2009.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Lorien

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Lorien
Ο Lorien αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 4,294 μηνύματα.

O Lorien έγραψε στις 17:11, 28-04-09:

#98
Ενα απο τα αγαπημενα μου :

"Εχουμε δημοκρατια, εχουμε ελευθερια"

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Rempeskes

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη Rempeskes
Ο Rempeskes αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Hair stylist . Έχει γράψει 5,593 μηνύματα.

O Rempeskes έγραψε στις 17:19, 28-04-09:

#99
Εχεις όμως και φαγητό στο τραπέζι κάθε μέρα, οπότε σταμάτα να γκρινιάζεις από το ίντερνετ.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Ερωφίλη (Κομπάρσα βου)

Περιβόητο Μέλος

Το avatar του χρήστη Ερωφίλη
H Κομπάρσα βου αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 913 μηνύματα.

H Ερωφίλη έγραψε στις 18:39, 29-04-09:

#100
Όλα τα παραμύθια έιναι αληθινά, αν υπάρχει έστω και κάποιος που τα πιστεύει...

Ευγένιος Τριβιζάς

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση
Απάντηση στο θέμα

Χρήστες

  • Τα παρακάτω 0 μέλη και 1 επισκέπτες διαβάζουν μαζί με εσάς αυτό το θέμα.
     
  • (View-All Tα παρακάτω 0 μέλη διάβασαν αυτό το θέμα τις τελευταίες 30 μέρες:
    Μέχρι και αυτή την στιγμή δεν έχει δει το θέμα κάποιο ορατό μέλος

Μοιραστείτε το

...με ένα φίλο

...με πολλούς φίλους