Το e-steki είναι μια από τις μεγαλύτερες ελληνικές διαδικτυακές κοινότητες με 66,083 εγγεγραμμένα μέλη και 2,387,860 μηνύματα σε 74,636 θέματα. Αυτή τη στιγμή μαζί με εσάς απολαμβάνουν το e-steki άλλα

Καλώς ήρθατε στο e-steki!

Εγγραφή Βοήθεια

Τι θέλει να πει το Ποιητή;

Isiliel (Φεγγάρω)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Isiliel
H Φεγγάρω αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 9,049 μηνύματα.

H Isiliel Salus populi suprema lex esto έγραψε στις 13:01, 24-10-07:

#1
Τι θα λέγατε να αναλύσουμε ποιήματα;
Δεν υπάρχουν σωστές και λάθος αναλύσεις.
Εδώ θα παραθέτουμε ένα ποίημα ή κάποιο απόσπασμα και θα μπορούμε να μοιραζόμαστε πως το κατανοεί ο καθένας μας. Τι αισθήματα μας προκαλεί, τι εικόνες γεννά στο μυαλό μας, τι τελικά θέλει να μας πει το ποιητή.
Κάποιος που δεν καταλαβαίνει κάποιο ποίημα μπορεί να το δημοσιεύει επίσης εδώ και να συλλέξει διάφορες και ποικίλες γνώμες.

Ας ξεκινήσουμε:

Τείχη
Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ
μεγάλα κ' υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.

Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ.
Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη·

διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον.
Α όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω.

Αλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.
Ανεπαισθήτως μ' έκλεισαν από τον κόσμον έξω.


Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

The_Steve (Στέφανος)

Νεοφερμένος

Το avatar του χρήστη The_Steve
Ο Στέφανος αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 40 ετών . Έχει γράψει 48 μηνύματα.

O The_Steve έγραψε στις 16:27, 24-10-07:

#2
Προσωπικά όλη ούσια βρίσκεται εδώ:
«Α όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω.
Αλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον..»
Σύχνα παρατηρώντας ότι δεν μπορούμε να αξιοποιήσουμε την ελευθερία προσπαθούμε να ρίξουμε όλο την ευθύνη της αδυναμίας μας σε διάφορους θέσμους (όπως η Δημοκρατία). Μήπως τελικά κάποια πράματα βρίσκονται μόνο μέσα στο μυαλό μας;

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Bugs Bunny

Νεοφερμένος

Το avatar του χρήστη Bugs Bunny
H Bugs Bunny αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 41 ετών και επαγγέλεται Λογιστής/ρια . Έχει γράψει 33 μηνύματα.

H Bugs Bunny έγραψε στις 16:36, 24-10-07:

#3
Ο Καβάφης ήταν απαισιόδοξος έτσι κι αλλιώς, οπότε σίγουρα τα έβλεπε όλα μαύρα. Αλλά θεωρείς ότι αναφέρεται σε θεσμούς ή σε κάτι πιο προσωπικό του;
Εγώ νομίζω σε κάτι εντελώς προσωπικό του
Θεωρώ δηλαδή ότι στο πρώτο του δίστιχο :
Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ
μεγάλα κ' υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη
.
δεν αναφέρεται όντως σε τείχη, αλλά σε εμπόδια.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Νωεύς (Ιάσων)

Τιμώμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη Νωεύς
Ο Ιάσων αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Μαθητής/τρια . Έχει γράψει 4,820 μηνύματα.

O Νωεύς επιπεδο : Μηδεν έγραψε στις 21:04, 24-10-07:

#4
Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ
μεγάλα κ' υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.

Συμπάσχοντας με τον Ποιητή
:
Τα τείχη τα 'κτισαν ψηλά,
κι 'παν πως θέλουν να με προστατέψουν,
σαν σε κλουβί σε φυλακή,
τα όνειρά μου μη και αντρειέψουν.

Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ.
Δεν θα με δουν οι βάρβαροι,
κι ούτε θα τους καλωσορίσω,
μα και της νιότης τις χαρές
πως γίνεται ν' αφήσω;
Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη·
τι μοίρα ήτανε κι αυτή,
να μη δω τους βαρβάρους,
.............................
διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον.
να τους προϋπαντήσω;
Α όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω.
Αχ, γιατί με αγαπήσανε τόσο πολύ,
χωρίς να με ρωτήσουν;

Αλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.
Ανεπαισθήτως μ' έκλεισαν από τον κόσμον έξω.
Ήμουνα φαίνεται, πολύ κακό παιδί...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Nininaou (Ρηνούλα)

Διάσημο Μέλος

Το avatar του χρήστη Nininaou
H Ρηνούλα αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 635 μηνύματα.

H Nininaou μουντζούρωσε και έγραψε στις 21:12, 05-04-08:

#5
Μόλις ανακάλυψα ένα εξαιρετικό μεν, παγωμένο δε θέμα. Λοιπόν για να συνεχίσουμε...
Ένα ποίημα που μ'αρέσει πολύ είναι του Γιάννη Ρίτσου:

O τόπος μας

Ανεβήκαμε πάνω στο λόφο να δούμε τον τόπο μας-
φτωχικά, μετρημένα χωράφια, πέτρες, λιόδεντρα.
Αμπέλια τραβάν κατά τη θάλασσα. Δίπλα στ' αλέτρι
καπνίζει μια μικρή φωτιά. Του παππουλή τα ρούχα
τα σιάξαμε σκιάχτρο για τις κάργιες. Οι μέρες μας
παίρνουν το δρόμο τους για λίγο ψωμί και μεγάλες λιακάδες.
Κάτω απ' τις λεύκες φέγγει ένα ψάθινο καπέλο.
Ο πετεινός στο φράχτη. Η αγελάδα στο κίτρινο.
Πώς έγινε και μ' ένα πέτρινο χέρι συγυρίσαμε
το σπίτι μας και τη ζωή μας; Πάνω στ'ανώφλια
είναι η καπνιά, χρόνο το χρόνο, απ' τα κεριά του Πάσχα-
μικροί μικροί μαύροι σταυροί που χάραξαν οι πεθαμένοι
γυρίζοντας απ'την Ανάσταση. Πολύ αγαπιέται αυτός ο τόπος
με υπομονή και περηφάνεια. Κάθε νύχτα απ' το ξερό πηγάδι
βγαίνουν τ' αγάλματα προσεχτικά κι ανεβαίνουν στα δέντρα.

* Το ποίημα ανήκει στη συλλογή "Ο τοίχος μέσα στον καθρέφτη" και είναι γραμμένο στις 13 Δεκεμβρίου 1967 στο Παρθένι της Λέρου, όπου είχε εξοριστεί ο ποιητής από τη δικτατορία.

Πώς το καταλαβαίνετε;

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

lugar

Διάσημο Μέλος

Το avatar του χρήστη lugar
H lugar αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 52 ετών . Έχει γράψει 810 μηνύματα.

H lugar έγραψε στις 14:58, 08-04-08:

#6
Δεν θα πω πως το καταλαβαίνω, γιατί δεν μου φαίνεται δύσκολο. Απλά θα αναρωτηθώ:
"Πολύ αγαπιέται αυτός ο τόπος
με υπομονή και περηφάνεια."

Σαν να ξεχάστηκε αυτός ο τρόπος. Πως φτάσαμε ως εδώ; Χρειάστηκε προσπάθεια για να κατρακυλήσουμε, χρήμα, τι?

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Chimera

Δραστήριο Μέλος

Το avatar του χρήστη Chimera
H Chimera αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 256 μηνύματα.

H Chimera In the deathcar έγραψε στις 20:17, 12-04-08:

#7
Αρχική Δημοσίευση από Isiliel
Τι θα λέγατε να αναλύσουμε ποιήματα;
Δεν υπάρχουν σωστές και λάθος αναλύσεις.
Εδώ θα παραθέτουμε ένα ποίημα ή κάποιο απόσπασμα και θα μπορούμε να μοιραζόμαστε πως το κατανοεί ο καθένας μας. Τι αισθήματα μας προκαλεί, τι εικόνες γεννά στο μυαλό μας, τι τελικά θέλει να μας πει το ποιητή.
Κάποιος που δεν καταλαβαίνει κάποιο ποίημα μπορεί να το δημοσιεύει επίσης εδώ και να συλλέξει διάφορες και ποικίλες γνώμες.

Ας ξεκινήσουμε:

Τείχη
Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ
μεγάλα κ' υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.

Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ.
Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη·

διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον.
Α όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω.

Αλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.
Ανεπαισθήτως μ' έκλεισαν από τον κόσμον έξω.


Κωνσταντίνος Π. Καβάφης
Ένα από τα αγαπημένα μου ποιήματα! Πάντα πίστευα ότι με αυτό περιγράφει το πως απομονώθηκε από τον περίγυρό του, το πως ύψωσε τα τείχη δίχως να το καταλάβει.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

DrStrangelove

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη DrStrangelove
Ο DrStrangelove αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Μοντέλο . Έχει γράψει 4,005 μηνύματα.

O DrStrangelove έγραψε στις 13:46, 16-09-08:

#8
'Οταν κατέβουμε (του Κώστα Καρυτωάκη)



Όταν κατέβουμε τη σκάλα, τι θα πούμε
στους ίσκιους που θα μας υποδεχτούνε,
αυστηροί, γνώριμοι, αόριστοι φίλοι,
μ' ένα χαμόγελο στ' ανύπαρκτά τους χείλη;
Τουλάχιστον δωπέρα είμαστε μόνοι,
περνάει η μέρα μας, η άλλη ξημερώνει,
και μες στα μάτια μας διατηρούμε ακόμα
κάτι που δίνει στα πράγματα χρώμα.
Αλλά εκεί κάτου τι να πούμε, πού να πάμε;
Αναγκαστικά ένας τον άλλο θα κοιτάμε,
με κομμένα τα χέρια στους αγκώνες,
ασάλευτοι σαν πρόσωπα σε εικόνες.
Αν έρθει κανείς την πλάκα μας να χτυπήσει,
θα φαντάζεται πως έχουμε ζήσει.
Αν πάρει ένα τριαντάφυλλο ή αφήσει χάμου,
το τριαντάφυλλο θα 'ναι της άμμου.

Κι αν ποτέ στα νύχια μας ανασηκωθούμε,
τις βίλες του Posilipo θα ιδούμε,
Κύριε, Κύριε κ
αι το τερραίν του Παραδείσου
όπου θα παίζουν κρίκετ οι οπαδοί Σου

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Obscura

Διάσημο Μέλος

Το avatar του χρήστη Obscura
H Obscura αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 814 μηνύματα.

H Obscura ,προσπαθώντας να πείσει τον εαυτό της, έγραψε στις 18:56, 19-11-08:

#9
Μιας και δεν είμαι καθόλου σίγουρη τι είχε ο Καρυωτάκης στο μυαλό του όταν έγραφε αυτό το τετράστιχο, θα ήθελα να αναστήσω το θέμα με μία ερώτηση προς όλους: πώς καταλαβαίνετε την ποίηση;

Διαβάζω αρκετή τελευταία. Πολλές φορές οι λέξεις είναι ηδονικές, καταγοητεύουν. Αλλά το νόημα μου διαφεύγει. Εύχομαι να μπορούσα να βρω εκτενείς αναλύσεις για κάθε ποίημα που διαβάζω, μερικές φορές η ανάλυση είναι πιο γοητευτική από το ίδιο το ποίημα γιατί μόνο τότε φαίνεται το μεγαλείο του ποιητή που κατάφερε να περικλείσει τα μύρια νοήματα σε μία φράση. Η προσωπική μου ερμηνεία δε μου αρκεί, τα θέλω όλα.

Μήπως μπορεί κανείς να προτείνει βιβλία με αναλύσεις ποιημάτων; Αυτά που έχω πετύχει είναι βιογραφικά κατά κύριο ρόλο με όχι τόσο εκτεταμένες αναφορές στα ίδια τα ποιήματα.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

kalypso (lily allen)

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη kalypso
H lily allen αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 28 ετών , επαγγέλεται Μηχανολόγος μηχανικός και μας γράφει απο Μονακό (Ευρώπη). Έχει γράψει 1,764 μηνύματα.

H kalypso έγραψε στις 19:14, 19-11-08:

#10
Δεν είχα δει ποτέ αυτό το θέμα...

Θα φτάσω και σ αυτό που θέλεις, μα πρώτα θα θελα να διευκρινίσω κάτι άλλο.
Αναφέρεσαι στο τετράστιχο του Καρυωτάκη που έχει με bold ο δόκτωρ, ναι; Το διάβασα και ομολογώ ότι ενώ φαινομενικά δεν κολλάει με το ύφος του υπόλοιπου ποιήματος, που είναι τοποθετημένο στη Γη, στην πραγματικότητα είναι η πιο τέλεια συνέχειά του. Με ξάφνιασε, με έκανε να χαμογελάσω- γιατί στην ουσία, το ποίημα κρύβει μιαν απίστευτη αισιοδοξία.
Τέλος πάντων, ένα σωρό σκέψεις πέρασαν από το μυαλό μου διαβάζοντάς το, είναι θαυμάσιο! (χμ, δεν νομίζω ότι έχω χρησιμοποιήσει αυτή τη λέξη εδώ και καιρό σε γραπτό ή προφορικό λόγο )
Φαντάζομαι τι είχε στο μυαλό του όταν το έγραφε και μία ανάλυση, μάλλον θα μου το χαλούσε. Γιατί δε θέλω να το ερμηνεύσω με τη λογική. Την ποίηση τη νιώθεις, την αφήνεις να φτάσει σε κάθε σημείο του κορμιού σου, να σε κυριεύσει, να γεμίσεις από αυτήν. Έτσι μόνο θα την καταλάβεις... Μα και πάλι, μην έχεις την ψευδαίσθηση ότι θα την κρατήσεις αιχμάλωτη, δική σου- η ποίηση είναι για όλους και για κανέναν. Είναι το νέκταρ μιας ανθρώπινης ψυχής, αυτής του καλλιτέχνη-ποιητή. Και επειδή μάλλον με βλέπω να πλατειάζω , θα πω απλά αυτό- δεν καταλαβαίνω την ποίηση, τη νιώθω.



πς. ποτέ δεν έχω πάρει από μόνη μου κάποιο βιβλίο ποίησης να διαβάσω και ίσως αυτό με καθιστά λιγάκι ...ανώριμη από την άποψη του ότι δε μπορώ να έχω μιαν άποψη πιο εμπεριστατωμένη , πάντα έβρισκα όμως από εδώ και από κει ποιήματα που πραγματικά μιλούσαν στην ψυχή μου...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Obscura

Διάσημο Μέλος

Το avatar του χρήστη Obscura
H Obscura αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 814 μηνύματα.

H Obscura ,προσπαθώντας να πείσει τον εαυτό της, έγραψε στις 20:21, 19-11-08:

#11
Πολύ όμορφη η απάντησή σου, σε συναισθάνομαι Μα εγώ εκτός από την υπέρβαση σε συναισθηματικό επίπεδο που είναι προσωπική κατά κύριο λόγο, έχω ανάγκη και την υπέρβαση σε νοητική επίπεδο γι'αυτό αναζητώ εκτεταμένες αναλύσεις που προς το παρόν μόνο για τον Καβάφη έχω βρει και η ανάγνωσή τους άλλαξε ριζικά και ωρίμασε τον τρόπο που τον προσεγγίζω.

Όσο γι'αυτό το μυστήριο τετράστιχο μ'αρέσει να το ερμηνεύω ως καρυωτακικό χιούμορ. Ο Καρυωτάκης αντλούσε μία ηδονή μέσα από τον πόνο (η ποίησις είναι το καταφύγιο που φθονούμε) και ίσως υπήρξαν φορές που έβλεπε τα πράγματα κωμικοτραγικά. Χαρακτηριστικό είναι το τελείωμα του γράμματος της αυτοκτονίας του:

Και για ν' αλλάξουμε τόνο. Συμβουλεύω όσους ξέρουν κολύμπι αν επιχειρήσουνε να αυτοκτονήσουν δια θαλάσσης να δέσουν και μια πέτρα στο λαιμό τους. Ολη νύχτα απόψε, επί 10 ώρες, εδερνόμουν με τα κύματα. Ηπια άφθονο νερό, αλλά κάθε τόσο, χωρίς να καταλάβω πώς, το στόμα μου ανέβαινε στην επιφάνεια. Ωρισμένως, κάποτε, όταν μου δοθή ευκαιρία, θα γράψω τις εντυπώσεις ενός πνιγμένου.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Obscura

Διάσημο Μέλος

Το avatar του χρήστη Obscura
H Obscura αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 814 μηνύματα.

H Obscura ,προσπαθώντας να πείσει τον εαυτό της, έγραψε στις 23:08, 20-11-08:

#12
Άρνηση

Στο περιγιάλι το κρυφό κι άσπρο σαν περιστέρι

διψάσαμε το μεσημέρι μα το νερό γλυφό,
Πάνω στην άμμο την ξανθή γράψαμε τ' όνομά της
ωραία που φύσηξεν ο μπάτης και σβήστηκε η γραφή,
Με τι καρδιά , με τι πνοή, τι πόθους και τι πάθος
πήραμε τη ζωή μας λάθος κι αλλάξαμε ζωή

Σεφέρης



Με έχει στοιχειώσει αυτό το ποίημα. Το είχα διαβάσει στην εφηβεία, υποπτευόμουν τι σημαίνει αλλά ορκιζόμουν ότι θα λάβω τα μέτρα μου, θα κάνω το παν για να μη μου συμβεί αυτό που λέει εδώ ο Σεφέρης. Μιλάει για την αρχή της ενήλικης ζωής. Απελευθερωμένος από τα δεσμά που σε ζώνουν ως παιδί και ως έφηβο, με μία βαθιά αισιοδοξία και ενθουσιασμό (με καρδιά, πνοή, πόθους και πάθος!) ξεκινάς να χτίζεις τη ζωή σου όπως την ονειρεύτηκες. Μα το νερό είναι γλυφό, ο μπάτης σβήνει όσα έγραψες στην άμμο και οι απογοητεύσεις διαδέχονται η μία την άλλη. Το όνειρο απομυθοποιείται, η ζωή υποπίπτει σε έναν σκληρό και ανέμπνευστο ρεαλισμό. Πήρες τη ζωή σου λάθος λοιπόν και οι συγκυρίες σε κάνουν να το συνειδητοποιήσεις με τρόπο απόλυτο. Και αλλάζεις ζωή, αλλάζεις νοοτροπία, πλέον συμβιβάζεσαι. Αρνείσαι τα ονειρά σου, αρνείσαι τον εαυτό σου. Το ποίημα λέγεται Άρνηση. Θα μπορούσε να λέγεται και Αυταπάρνηση.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

DrStrangelove

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη DrStrangelove
Ο DrStrangelove αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Μοντέλο . Έχει γράψει 4,005 μηνύματα.

O DrStrangelove έγραψε στις 23:30, 20-11-08:

#13
Αρχική Δημοσίευση από Obscura
Όσο γι'αυτό το μυστήριο τετράστιχο μ'αρέσει να το ερμηνεύω ως καρυωτακικό χιούμορ. Ο Καρυωτάκης αντλούσε μία ηδονή μέσα από τον πόνο (η ποίησις είναι το καταφύγιο που φθονούμε) και ίσως υπήρξαν φορές που έβλεπε τα πράγματα κωμικοτραγικά.
'Οχι απλό χιούμορ. 'Οπου θα παίζουν κρίκετ οι οπαδοί σου...Αποκαλεί τους πιστούς της θρησκείας οπαδούς. Είναι ξεκάθαρος σαρκασμός για όσους περιμένουν κάτι μετά το θάνατο, κι όσους καλλιεργούν ελπίδες για τη μετά θάνατον ζωή.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Isiliel (Φεγγάρω)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Isiliel
H Φεγγάρω αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 9,049 μηνύματα.

H Isiliel Salus populi suprema lex esto έγραψε στις 23:33, 20-11-08:

#14
Στην πραγματικότητα ο ποιητής έγραψε:

Mε τι καρδιά, με τι πνοή,
τι πόθους και τι πάθος,
πήραμε τη ζωή μας· λάθος!
κι αλλάξαμε ζωή.

Η μελοποίηση είναι που άλλαξε το νόημα του ποιήματος κι έβγαλε απ' τη μέση, αυτή την τόσο χρήσιμη άνω τελεία που αλλάζει άρδην το νόημα...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Obscura

Διάσημο Μέλος

Το avatar του χρήστη Obscura
H Obscura αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 814 μηνύματα.

H Obscura ,προσπαθώντας να πείσει τον εαυτό της, έγραψε στις 23:55, 20-11-08:

#15
Αρχική Δημοσίευση από Isiliel
Στην πραγματικότητα ο ποιητής έγραψε:

Mε τι καρδιά, με τι πνοή,
τι πόθους και τι πάθος,
πήραμε τη ζωή μας· λάθος!
κι αλλάξαμε ζωή.

Η μελοποίηση είναι που άλλαξε το νόημα του ποιήματος κι έβγαλε απ' τη μέση, αυτή την τόσο χρήσιμη άνω τελεία που αλλάζει άρδην το νόημα...
Δεν το ήξερα ότι είχε μελοποιηθεί. Απλά αντέγραψα το πρώτο αποτέλεσμα που βρήκα αγνοώντας την άνω τελεία. Να μιλήσουμε όμως λίγο για τη διαφορά που κάνει στο νόημα;

Αρχική Δημοσίευση από DrStrangelove
'Οχι απλό χιούμορ. 'Οπου θα παίζουν κρίκετ οι οπαδοί σου...Αποκαλεί τους πιστούς της θρησκείας οπαδούς. Είναι ξεκάθαρος σαρκασμός για όσους περιμένουν κάτι μετά το θάνατο, κι όσους καλλιεργούν ελπίδες για τη μετά θάνατον ζωή.
Μπροστά στα μάτια μου κι όμως δεν πήγε καθόλου εκεί το μυαλό μου. Εξαιρετικό! Σ'ευχαριστώ πολύ για την αναλαμπή που μου έδωσες. Αν θέλεις μπορείς να με βοηθήσεις περισσότερο στο ερώτημα που έθεσα παραπάνω για το πώς καταλαβαίνει κανείς την ποίηση. Και εσύ και η Isiliel βέβαια.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

DrStrangelove

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη DrStrangelove
Ο DrStrangelove αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Μοντέλο . Έχει γράψει 4,005 μηνύματα.

O DrStrangelove έγραψε στις 00:18, 21-11-08:

#16
Αρχική Δημοσίευση από Obscura
Δεν το ήξερα ότι είχε μελοποιηθεί. Απλά αντέγραψα το πρώτο αποτέλεσμα που βρήκα αγνοώντας την άνω τελεία. Να μιλήσουμε όμως λίγο για τη διαφορά που κάνει στο νόημα;



Μπροστά στα μάτια μου κι όμως δεν πήγε καθόλου εκεί το μυαλό μου. Εξαιρετικό! Σ'ευχαριστώ πολύ για την αναλαμπή που μου έδωσες. Αν θέλεις μπορείς να με βοηθήσεις περισσότερο στο ερώτημα που έθεσα παραπάνω για το πώς καταλαβαίνει κανείς την ποίηση. Και εσύ και η Isiliel βέβαια.
Να σου πω την αλήθεια δεν έχω συνταγές. Τα νοιώθω τα ποιήματα. Γι'αυτό και λίγα θυμάμαι απ'έξω. Δεν είμαι και πολύ της ανάλυσης. Μου'χει μείνει κουσούρι απ'το σχολείο που μας μαθαίνανε τις δικές τους ερμηνείες και που έκαναν την ποίηση αντιερωτική από το πολύ γράψε γράψε αναλύσεις. Πιστεύω το μάθημα των νέων ελληνικών διδάσκοταν με άθλιο τρόπο τότε στο σχολείο. Αποφεύγαμε μάλιστα τελείως συγκεκριμένους ποιητές. Στον Καρυωτάκη θυμάμαι δεν σταθήκαμε σχεδόν καθόλου. Και σήμερα θα αυτοκτονούσε πιστεύω με τέτοιο δημόσιο τομέα. Πώς να διδάξεις στα παιδιά ότι η βασική πτυχή του Καρυωτάκη δεν ήταν η απαισιοδοξία αλλά η αντισυμβατικότητα και το μίσος για τους καθώς πρέπει ; Ακόμα οι περισσότεροι πιστεύουν ότι ο Καρυωτάκης αυτοκτόνησε από μελαγχολία. Που να μας έλεγαν ότι σύστημα τον έσπρωξε εκεί ; Που να μας έλεγαν πόσο δυστυχισμένος ήταν από την δουλειά του. Αν διδάσκεις "ο απαισιόδοξος Καρυωτάκης" βολεύει πολύ περισσότερο από το να διδάσκεις "ο αντικαθεστωτικός Καρυωτάκης". Ενάντια στη θρησκεία, ενάντια στους βολεμένους, ενάντια σ'εκείνους που πετάνε στα σύννεφα, τους Δον Κιχώτες, τους νομάρχες, τους δήμιους των ονείρων όλους...ποιός να τον διδάξει ;

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 39 ετών . Έχει γράψει 3,564 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 01:24, 21-11-08:

#17
Αρχική Δημοσίευση από Obscura
πώς καταλαβαίνετε την ποίηση;
Κάπως έτσι:
Λόλα να ένα ποίημα!

Κική Δημουλά: οι λέξεις φταίνε..
αυτές ενθάρρυναν τα πράγματα ν'αρχίσουν να συμβαίνουν...

«Είναι από τα πιο επηρμένα μυστήρια, τα πιο αχανή, και μόνο ικανοποίηση στις παρομοιώσεις δίνεις αν πεις ότι η ποίηση είναι ένα μείγμα εύγεστων δηλητηρίων σε χρυσά δελεαστικά ποτήρια, ή ότι είναι ο πειρασμός, ο δαίμονας που μπαίνει ξαφνικά στο σώμα του κανονικού, προκαλώντας ένα σεληνιασμό γόνιμο, ή ακόμα ότι είναι ένα είδος ευθανασίας των πραγμάτων που υποφέρουν μέσα μας, είτε ως ανικανοποίητα είτε ως προδομένα...

… Ευκολότερα θα μπορούσε να ορίσει κανείς το ποίημα, μια και αυτό έχει υποκύψει
στη σύμβαση να πάρει μια μορφή, ένα σχήμα, που είναι η φυλακή και η απελευθέρωση ταυτόχρονα κάποιου μηνύματος.
Ένα ποίημα λοιπόν είναι η διπλή ζωή των λέξεων, ο κρυμμένος ερωτισμός τους
και η λαγνεία τους για παρθένα οράματα..

Κι αλλιώς ο ίδιος ορισμός: Βαδίζεις σε μιαν έρημο.
Ακούς ένα πουλί που κελαηδάει. Όσο κι αν είναι απίθανο να εκκρεμεί
ένα πουλί στην έρημο, ωστόσο εσύ είσαι υποχρεωμένος να του φτιάξεις ένα δένδρο.
Α Υ Τ Ο Ε Ι Ν Α Ι Τ Ο Π Ο Ι Η Μ Α».

«ΕΑΝ εξακολουθούμε να ʼμαστε αντιληπτοί ως άνθρωποι που διαβιούμε κάτω από θόλους κατάστικτους με σμαραγδίσκων τρίτονες, η ώρα θαʼ ναι μισό δεύτερον λεπτού μετά τη μεσημβρία και η τελειότης η άκρα συντελεσμένη σʼ ένα κήπο με υακίνθους, όπου τους αφαιρέθηκεν ο μαρασμός για πάντα.

Μετρά κείνο που μένει.
Όλα εκείνα που αγαπήσαμε μας προχωράνε...
Όλα περνάνε μείον το βάρος της ψυχής.
Σʼ όλες τις γλώσσες το αδύνατον διαρκεί.
Αδιάκοπα ολοκληρώνεται όλων των νοημάτων το πλεκτό.
Η ύλη ηλικία δεν έχει. Μόνον νʼ αλλάζει ξέρει.
Να φυλάγεσαι απʼ όλα τα ενδεχόμενα.
Γιατί Φανό θυέλλης δεν έχει το Σκοτάδι.
Ποίηση μόνον είναι εκείνο που απομένει.
Ποίηση.
Δίκαιη και ουσιαστική κι ευθεία,
όπως μπορεί και να την φαντάστηκαν οι πρωτόπλαστοι.
ΑΦΟΥ ΑΘΩΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΩΤΗ ΚΑΙ Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΚΕΨΗ ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΗ ΦΟΒΟΣ»
(Οδυσσέας Ελύτης)

ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ Η ΠΟΙΗΣΗ,
Η ΤΕΧΝΗ ΝΑ ΟΔΗΓΕΙΣΑΙ ΚΑΙ ΝΑ ΦΤΑΝΕΙΣ ΠΡΟΣ ΣΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΣΕ ΥΠΕΡΒΑΙΝΕΙ (Ελύτης)
«Χωρίς αμφιβολία υπάρχει για το καθένα από μας κι από μία ξεχωριστή, αναντικατάστατη αίσθηση που αν δεν την βρει να την απομονώσει εγκαίρως και να συζήσει αργότερα μαζί της, έτσι που να την γεμίσει πράξεις ορατές, πάει χαμένος.

Ό,τι μπόρεσα ν' αποχτήσω μια ζωή από πράξεις ορατές για όλους,
επομένως να κερδίσω την ίδια διαφάνεια, το χρωστώ σ' ένα είδος ειδικού θάρρους
που μου ʼδωκεν η ποίηση:

ΝΑ ΓΙΝΟΜΑΙ ΑΝΕΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΑΡΤΑΕΤΟ ΚΑΙ ΧΑΡΤΑΕΤΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΕΜΟ,
ακόμα και όταν ουρανός δεν υπάρχει. Δεν παίζω με τα λόγια.
Μιλώ για την κίνηση που ανακαλύπτει κανείς να σημειώνεται
μέσα στη ΣΤΙΓΜΗ όταν καταφέρνει να την ανοίξει και να της δώσει διάρκεια».
Διατριβή ενός Αδαούς Μονόλογου πάνω σε άγνωστο θέμα
(αποσπάσματα από κείμενο που διάβασε η ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ σε μαθητές της Α΄ Λυκείου)

Ο ποιητής είναι ο συναγερμός που έχει τοποθετήσει η ποίηση στα τρωτά της σημεία για να μην την διαρρήξουν. Είναι το κόκκινο ματάκι που αρχίζει να βαράει δαιμονισμένα, μόλις περάσειμπροστά από την ακτίνα του ύποπτος, γάτα, κουνούπι
ή και κάποια σωματώδης αδιαφορία.
Ο ποιητής εξαπολύει αμέσως όλες τις αστυνομικές του δυνάμεις
που τρέχουν να συλλάβουν το ερέθισμα.
Πώς γράφεται ένα ποίημα. Με τόσους τρόπους όσοι και οι ποιητές στον κόσμο.
Τώρα, πώς γράφεται ένα καλό ποίημα, ε! αυτό πια πραγματικά μόνον ένας θεός
το ξέρει. Πάντως με σκληρή δουλειά και εσωτερικές αιμορραγίες.
Με άγρυπνη τη δυσπιστία του ποιητή απέναντι σʼ αυτό που γράφει.
Με γενναιότητα αυτοκριτικής. Σκίζοντας.
Τα καλά ποιήματα που γράφτηκαν ανεμπόδιστα απʼ την αρχή ως το τέλος μονορούφι, πιστεύω ότι είναι τόσο σπάνια όσο και η ευτυχία. Ο μύθος της έμπνευσης,
που στα φέρνει όλα μασημένα, που την μυρίζεις ως κρίνο και γεννάται θείον ποίημα,
έχει καταρριφθεί. Η έμπνευση είναι μόνο η κατάλληλη χρονική στιγμή, ένα ανήσυχο ξυπνητήρι, που εγείρει τη διάθεσή σου από τη μακάρια αφασία της.
Από κει και πέρα γίνεται ένας χειρώναξ που κουβαλάει τόνους άμορφο υλικό,
από τη μια λύση στην άλλη, από τη μια αστοχία στην άλλη, χτίζει γκρεμίζει,
κινείται κάθε φορά σαν αρχάριος, βάζει στη θέση της πόρτας το παράθυρο.
Το ανεξήγητο και το θαυμαστό μυστήριο της τέχνης είναι ότι, συχνά αυτή
η λάθος κίνησή σου, να βάλεις δηλαδή στη θέση της πόρτας το παράθυρο,
αυτή αποβαίνει να είναι η ευτυχισμένη τελείωση του ποιήματος…



..τι είναι τελικά η ποίηση;

1. Διερώτηση για να μην καθόμαστε άνεργοι - Καρούζος
2. Λανθάνουσα κοινή ανθρώπινη ανάγκη για ΟΥΡΑΝΟ - Σαχτούρης
3. Μια πόρτα ανοιχτή, για την οποία αιώνες τώρα φτιάχνονται ατέλειωτες αρμαθιές αντικλείδια - Παυλόπουλος
4. τα ίδια τα λόγια μας που είναι παιδιά πολλών ανθρώπων - Σεφέρης
5. ή κάτι σαν δίνες επιθυμιών όπου δαγκώνουν τα όνειρα στις ρώγες
6. Όλοι μας ονειρευόμαστε πολύ κάθε νύχτα,αλλά το πρωί έχουμε ξεχάσει τα ενενήντα τοις εκατό απ'όσα έγιναν. Γι'αυτό οι ποιητές είναι τόσο σημαντικοί για την κοινωνία.
Οι ποιητές θυμούνται τα όνειρά μας για λογαριασμό μας. (Tom Robbins)
7. ΒΑΛΕΡΥ: η ποίηση είναι ανάπτυξη ενός επιφωνήματος
8. ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΣ: η ποίηση είναι ανάπτυξη στίλβοντος ποδηλάτου
9. ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ: η ποίηση είναι το καταφύγιο που φθονούμε…
10. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ: ο ποιητής άναψε ένα βράδυ όλα τα φώτα του μυαλού του
κι έφτιαξε μιαν έκρηξη, που θα μπορούσε να είναι και δική σου…
11. Σαχτούρης: ο ποιητής κληρονόμος πουλιών που έστω
και με σπασμένα φτερά πρέπει να πετάει
12. ΑΡΓΥΡΗΣ ΧΙΟΝΗΣ: η ποίηση πρέπει να 'ναι ένα ζαχαρωμένο βότσαλο.
Πάνω που θα 'χεις γλυκαθεί να σπας τα δόντια σου.
13. ΜΙΧΑΛΗΣ ΓΚΑΝΑΣ:η ποίηση μοιάζει ανάρρωση γλυκιά
με απουσίες δικαιολογημένες….. Με τέσσερις αισθήσεις γυρίζει ή με έξι ραβδοσκοπώντας φλέβες του ουρανού ώσπου σκοντάφτει στον προτελευταίο στίχο…..
Ο τελευταίος στίχος δεν μένει πάντα τελευταίος. Κάποτε γίνεται πρώτος στίχος ενός ποιήματος που γράφει κάποιος αναγνώστης.
14. Γιώργος Μαρκόπουλος: ο ποιητής, ένας δήθεν αδιάφορος που κρύβει τα χέρια του στις τσέπες
15. Θωμάς Γκόρπας: ποίηση χαρταετός που ξέφυγε απ'τα χέρια παιδιού, πεταλούδα που γλυτώνει απ'τη φωτιά, νύχτα στρωμένη τσιγάρα λέξεις...
16. Νίκος Αλέξης Ασλάνογλου: το ποίημα θέλω να είναι νύχτα, περιπλάνηση σε ξεμοναχιασμένους δρόμους και σε αρτηρίες όπου η ζωή χορεύει...
17. Τάσος Καρτάς (ΑΚΡΟΝ ΑΩΤΟΝ ΣΙΩΠΗΣ ΙΩΒΗΛΑΙΟΥ): η ποίηση είναι επιούσιος ομοιοκαταληξία οδοφράγματος σιωπής, Λαιστρυγόνες Κύκλωπες που κουβανώ on line στο PC μου. Τα ποιήματα είναι όνειρα που ονειρεύονται ξανά την ηχώ της μοναξιάς τους, περίακτοι συμβολισμοί αείφυλλων γυναικών, ασύδοτοι υπαινιγμοί παλίρροιας, πεμπτουσία υπερεγώ, σκύβαλο παραλήρημα φυλλοβόλου λόγου, μια πολιτεία πασχαλίτσες. Ο ποιητής είναι συλλογή μοναξιάς λέξεων, παραλήρημα κορυφαίας σιωπής στην άκρη του μεταξένιου της ονείρου -νεοσύστατες-λέξεις διψώντας την υπέρτατη γενίκευση της δυνατής κραυγής τους.

Αρχική Δημοσίευση από Obscura
Εύχομαι να μπορούσα να βρω εκτενείς αναλύσεις για κάθε ποίημα που διαβάζω, μερικές φορές η ανάλυση είναι πιο γοητευτική από το ίδιο το ποίημα γιατί μόνο τότε φαίνεται το μεγαλείο του ποιητή που κατάφερε να περικλείσει τα μύρια νοήματα σε μία φράση. Η προσωπική μου ερμηνεία δε μου αρκεί, τα θέλω όλα.
Η ποίηση από τη μεριά του ποιητή έχει μεγάλη σχέση με τις γενικότερες βολές για την κάλυψη μιας επιθυμίας, όπως θα έλεγε ο Λακάν, διαμέσου Λίποβατς.
Δεν το παίρνεις ποτέ όλο, αλλά παίρνεις αρκετό ώστε να συνεχίσεις μιαν ακόμη απόπειρα να το πάρεις όλο.
Κυκλοφορούμε με κάτι οφθαλμούς σε σχήμα ©©
όλα τα δικαιώματα του πόνου κατοχυρώθηκαν στα μάτια μας.

πηγή

...θυμήθηκα τον Λεοντάρη:

Το φύλλο που έπεσε
μπροστά μου... Το σήκωσα
και το ξανάδωσα στο δέντρο
Κι εκείνο δεν το πήρε

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Bill : 21-06-09 στις 21:20. Αιτία: προσθήκη πηγής
5 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Obscura

Διάσημο Μέλος

Το avatar του χρήστη Obscura
H Obscura αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 814 μηνύματα.

H Obscura ,προσπαθώντας να πείσει τον εαυτό της, έγραψε στις 01:02, 23-11-08:

#18
Εξαιρετικές οι τελευταίες δημοσίευσεις σας, τις επεξεργάστηκα όσο περισσότερο μπορούσα. Ιδιαίτερα για το πώς καταλαβαίνετε την ποίηση, κύριε Δεσμώτη, δώσατε ρεσιτάλ με τις επιλογές σας.

///

Φαντασία του Εγώ

Κάποτε τα βήματα του χρόνου
παύουν και τότε η σιωπή
γίνεται, πότε φοβερή κι απαίσια
γεμάτη σκοτάδι, έννοια
πικρή αναπότρεπτη μοίρα,
πότε ξανοίγει, φαίνεται,
φανερώνεται ουσία φωτός
άπειρη, καθαρότατη, διάφανη,
τόσο ελαφριά, ελαφρότατη
που δεν μπορείς
ουτ'αυτού να σταθείς
καθώς φέγγεις, φέγγεσαι
έξαφνα οξύτατα
καίεσαι από φως,
τη στιγμή της ησυχίας,
της παύσης του χρόνου
κι η φεγγερή σιωπή περιμένει,
στέκεται ο χρόνος και περιμένει,
για να εξαφανιστείς.

Ζωή Καρέλλη

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Isiliel (Φεγγάρω)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Isiliel
H Φεγγάρω αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 9,049 μηνύματα.

H Isiliel Salus populi suprema lex esto έγραψε στις 17:24, 24-11-08:

#19
Αρχική Δημοσίευση από kalypso
Την ποίηση τη νιώθεις, την αφήνεις να φτάσει σε κάθε σημείο του κορμιού σου, να σε κυριεύσει, να γεμίσεις από αυτήν. Έτσι μόνο θα την καταλάβεις... Μα και πάλι, μην έχεις την ψευδαίσθηση ότι θα την κρατήσεις αιχμάλωτη, δική σου- η ποίηση είναι για όλους και για κανέναν. Είναι το νέκταρ μιας ανθρώπινης ψυχής, αυτής του καλλιτέχνη-ποιητή. Και επειδή μάλλον με βλέπω να πλατειάζω , θα πω απλά αυτό- δεν καταλαβαίνω την ποίηση, τη νιώθω.
Αρχική Δημοσίευση από DrStrangelove
Να σου πω την αλήθεια δεν έχω συνταγές. Τα νοιώθω τα ποιήματα. Γι'αυτό και λίγα θυμάμαι απ'έξω. Δεν είμαι και πολύ της ανάλυσης. Μου'χει μείνει κουσούρι απ'το σχολείο που μας μαθαίνανε τις δικές τους ερμηνείες και που έκαναν την ποίηση αντιερωτική από το πολύ γράψε γράψε αναλύσεις. Πιστεύω το μάθημα των νέων ελληνικών διδάσκοταν με άθλιο τρόπο τότε στο σχολείο.
Καλή ευκαιρία λοιπόν να μιλήσουμε για τα αισθήματα που μας προκαλεί η ποίηση. Εικόνες που έρχονται στο μυαλό, χρώματα, ήχοι... Συμφωνώ με το Δόκτωρ σε ότι αφορά τις αναλύσεις του σχολείου και ο πρωταρχικός λόγος που σκέφτηκα αυτό το θέμα, ήταν ακριβώς αυτός. Ας μιλήσουμε λοιπόν για τα ποιήματα, από καρδιάς!

Πολύ όμορφες και διδακτικές οι συμμετοχές όλων σας!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Obscura

Διάσημο Μέλος

Το avatar του χρήστη Obscura
H Obscura αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 814 μηνύματα.

H Obscura ,προσπαθώντας να πείσει τον εαυτό της, έγραψε στις 23:11, 25-11-08:

#20
Συμπτωματικά, τούτο το όμορφο blog αφιερωμένο στην ποίηση στις τελευταίες του δημοσιεύσεις πραγματεύεται, όπως και εμείς εδώ, το ερώτημα τι εστί ποίηση. Νομίζω ότι αυτού του είδους η προσέγγιση με βοηθάει αρκετά στο να απαντήσω στο δικό μου ερώτημα, πώς μπορώ να καταλάβω την ποίηση.

///

Άνεμος του Νοεμβρίου

Τώρα όμως βράδιασε. Ας κλείσουμε την πόρτα κι ας κατεβάσουμε
τις κουρτίνες
γιατί ήρθε ο καιρός των απολογισμών. Τι κάναμε στη ζωή μας;
Ποιοι είμαστε; Γιατί εσύ κι όχι εγώ;
Καιρό τώρα δεν χτύπησε κανείς την πόρτα μας κι ο ταχυδρόμος έχει
αιώνες να φανεί. Α, πόσα γράμματα, πόσα ποιήματα
που τα πήρε ο άνεμος του Νοεμβρίου. Κι αν έχασα τη ζωή μου
την έχασα για πράγματα ασήμαντα: μια λέξη ή ένα κλειδί, ένα
χτες ή ένα αύριο
όμως οι νύχτες μου έχουν πάντα ένα άρωμα βιολέτας
γιατί θυμάμαι. Πόσοι φίλοι που έφυγαν χωρίς νʼ αφήσουν διεύθυν-
ση, πόσα λόγια χωρίς ανταπόκριση
κι η μουσική σκέφτομαι είναι η θλίψη εκείνων που δεν πρόφτασαν νʼ
αγαπήσουν.
Ώσπου στο τέλος δεν μένει παρά μια θολή ανάμνηση από το παρελ-
θον (πότε ζήσαμε)
και κάθε που έρχεται η άνοιξη κλαίω γιατί σε λίγο θα φύγουμε και
κανείς δεν θα μας θυμηθεί.

(Τάσος Λειβαδίτης)

Όταν ζήτησα από τη μάνα μου να μου δώσει ό,τι βιβλίο ποίησης είχε παρέλειψε το Λειβαδίτη. Το βρήκα στη βιβλιοθήκη από μόνη μου. Είχε τσακίσει τη σελίδα που ήταν γραμμένο αυτό το ποίημα. Από τότε υπέθεσα ότι δεν ήθελε να μοιραστεί κάτι τόσο προσωπικό, όμως οι λέξεις αυτές με συγκλόνισαν. Περισσότερο επειδή ξεγύμνωσαν το χειρότερό μου φόβο και μία μεγάλη αντίφαση. Θρηνώ προκαταβολικά γι'αυτά που έχασα πριν ακόμα τα αποκτήσω. Φοβάμαι τη ματαιότητα, φοβάμαι το θάνατο.

///

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν' αγωνίζεσαι
για την ειρήνη και για το δίκιο.
Θα βγεις στους δρόμους , θα φωνάξεις
τα χείλη σου θα ματώσουν απ' τις φωνές
Το πρόσωπό σου θα ματώσει απ' τις σφαίρες
μα δε θα κάνεις ούτε βήμα πίσω.
Κάθε κραυγή σου θα ' ναι μια πετριά
στα τζάμια των πολεμοκάπηλων.
Κάθε χειρονομία σου θα 'ναι
για να γκρεμίζει την αδικία.
Δεν πρέπει ούτε στιγμή να υποχωρήσεις,
ούτε στιγμή να ξεχαστείς.
Είναι σκληρές οι μέρες που ζούμε.
Μια στιγμή αν ξεχαστείς,
αύριο οι άνθρωποι θα χάνονται
στη δίνη του πολέμου,
έτσι και σταματήσεις
για μια στιγμή να ονειρευτείς
εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα
θα γίνουν στάχτη απ' τις φωτιές.
Δεν έχεις καιρό, δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί και να πεθάνεις
για να ζήσουν οι άλλοι.
Θα πρέπει να μπορείς να θυσιάζεσαι
ένα οποιοδήποτε πρωινό.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
θα πρέπει να μπορείς να στέκεσαι
μπρος στα ντουφέκια!


(Τάσος Λειβαδίτης)

Επέλεξα να είμαι απολίτικος άνθρωπος και έκτοτε αισθάνομαι πολύ πιο ανάλαφρα. Γιατί όμως με βαραίνουν αυτές οι λέξεις;

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 39 ετών . Έχει γράψει 3,564 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 02:24, 05-12-08:

#21
«Μήπως-διερωτώμαι-θα ήταν καλύτερα αν τοποθετούσαμε όλα τα ποιήματα στο ίδιο ράφι, αναγνωρίζοντας πως πρωτεύει η συγκίνηση που δυνητικά μπορούν να προκαλέσουν στον άνθρωπο εντός του ευρέος χωροχρόνου και όχι η όποια συγκυριακή, υψηλή ή χαμηλή δημοτικότητά τους;»

Θυμήθηκα ένα απόσπασμα απ’ τον αγαπημένο μου ποιητή,-το αντιγράφω:

«…μοναδικό μας κριτήριο απέναντι σε κάθε δημιούργημα έφτασε να ‘ναι η «συγκίνηση» και μόνον. Είναι όμως έτσι;Αυτό είναι το σωστό;

Προσωπικά δεν θυμάμαι ποτέ να δοκίμασα συγκίνηση απέναντι στον Παρθενώνα ή την Ιλιάδα, στις ψηφιδογραφίες της Ραβέννας ή τον Σολωμό. Δόνηση, ναι. Δέος, ναι-αν όχι και απορία:πώς γίνεται, πώς είναι δυνατόν ένας άνθρωπος τόσο από τη φύση του υ π ό, να φτάσει σ’ ένα τέτοιο υ π έ ρ. Να ευθειάσει ή να καμπυλώσει τις γραμμές στο μάρμαρο, στη γλώσσα, στους ήχους, με τόση ακρίβεια που να υπακούουν και να μας παραδίδονται τα στοιχεία του κόσμου όπως θα θέλαμε να είναι, όπως τα ζητά η ψυχή μας, και όπως όλες οι πιθανότητες δείχνουν ότι θα μπορούσαν να είναι. Αλλά το ίδιο, υπό τον όρο της υψηλής ποιότητας, παρατηρούμε και σε πιο μικρή κλίμακα:στ’ αρχαϊκά ειδώλια και τον Αρχίλοχο, στις λαϊκές Βαϊφόρους και τον Θεόφιλο, στην Παραπορτιανή και το Ρόδον το Αμάραντον.

Πνεύμα που για να το εισδεχθείς πρέπει να κάνεις άλμα πάνω από τη συγκίνηση. Και να ‘χεις την ψυχή σου στα δάχτυλα, στα μάτια, στα ρουθούνια, στα χείλη. Από κει μιλάει ο κόσμος. Από κει βρίσκεις την ιδιωτική σου οδό….»

Οδυσσέας Ελύτης, Ιδιωτική Οδός, σελ.33


Επέλεξα να είμαι απολίτικος άνθρωπος και έκτοτε αισθάνομαι πολύ πιο ανάλαφρα. Γιατί όμως με βαραίνουν αυτές οι λέξεις;
Ίσως γιατί κατά βάθος είσαι παιδί του σουρεαλισμού.
Ο Paul Valery -όχι άδικα- έγραψε: Η πολιτική είναι η τέχνη της αποτροπής των ανθρώπων από το να συμμετέχουν σε θέματα που συνήθως τους αφορούν.
Το να'σαι απολιτική, κάτω από το πρίσμα του Πωλ, θα πει απλώς ότι δεν γίνεσαι δόλωμα απατεώνων. Έχεις πάρει πρέφα την απάτη, καιρό τώρα.

Οι λέξεις σε βαραίνουν γιατί είσαι της αποφατικής ποιητικής θεολογίας, των ακτίστων ενεργειών και της θεώσεως (με βάση τα "ψυχικά" που μας γράφεις ), αλλά σε πρόλαβαν τα Ράσακόμπανυ των ημερών που περιήλθαν εις σάρκαν μίαν με την πολιτική που αποποιείσαι.

Η απολιτική σου συμπεριφορά δεν βγάζει εγώ, σβήνει εγώ γι αυτό ζεί…

Είσαι απολιτική, μα όχι απολίτιστη.

υ.γ. εξάλλου, από παντού μπορούν να βγούν εξουσίες.
Ακόμα και από το κορίτσι που διαβάζει στο λιακωτό, με το φουστάνι μισοσηκωμένο, Ελύτη…

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

DrStrangelove

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη DrStrangelove
Ο DrStrangelove αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Μοντέλο . Έχει γράψει 4,005 μηνύματα.

O DrStrangelove έγραψε στις 14:35, 05-12-08:

#22


Tζακ Κερουακ

Δέντρο


Μα το δέντρο έχει
ένα έμβιο σχήμα βασάνων
είναι ανοιγμένο στα δυο
από μια μοίρα δύο άκρων

ξεπροβάλλει μέσα από γκρίζας βροχής
πεζοδρόμια
μέσα στην κίνηση με σκούρο
ζοφερό αέρα
των πόλεων των ραντάρ και των τηλεοράσεων

την ανώνυμη βουβαμάρα και
το μουδιασμένο δυσβάσταχτο φορτίο
απλώνοντας κλαδιά που έχουν
χρώμα μελάνι

προς τον έμψυχο
ουρανό, με μια πραγματικότητα
για όφελος δικό του.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 39 ετών . Έχει γράψει 3,564 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 00:48, 21-12-08:

#23
- Όνειρο -

Απόψε στον ύπνο μου ήρθε ένα τρένο να με πάρει,
τα χέρια μου ήταν άδεια καθότι ο σταθμάρχης
είχε επιτάξει τα υπάρχοντά μου τις βαλίτσες μου
και το μικρό καλάθι με τα μοβ αγριολούλουδα.
Η αμαξοστοιχία παλιά με παιχνιδιάρικα χρώματα
μπουκωμένη με γαλάζιους καπνούς
κι οι ράγες δυο συρμάτινα καλώδια να στήνουν
πάνω τους το μπαλκόνι τους οι γερανοί.
Ταξίδι οργής…χωρίς επιβάτες
μόνο εγώ κι ο μηχανοδηγός
ένας άνδρας χλωμός χωρίς πηλίκιο που μασούσε
διαρκώς γαλάζια κουφετάκια
και με μια απόχη περιμάζευε τυφλά πουλιά και
τα περιέθαλπε σε ένα πρόχειρα στημένο ιατρείο.
Τον παρακολουθούσα – κενό κεφαλής – πίσω
απ τον ξηλωμένο μανδύα του σκοτωμένου
εισπράκτορα!
Δεν με αντελήφθη, ήταν αόμματος.
Όταν κατέβηκα στην αποβάθρα αντίκρισα
τον σταθμάρχη με ένα ματσάκι μοβ αγριολούλουδα
στο χέρι να υποδέχεται την αγαπημένη του.
Δεν μίλησα, είναι βουβά τα όνειρα…

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

kyriaz

Νεοφερμένος

Το avatar του χρήστη kyriaz
Ο kyriaz αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 50 ετών . Έχει γράψει 2 μηνύματα.

O kyriaz έγραψε στις 19:15, 21-06-09:

#24
"Κυκλοφορούμε με κάτι οφθαλμούς σε σχήμα ©©
όλα τα δικαιώματα του πόνου κατοχυρώθηκαν στα μάτια μας."

Θα ήθελα να σημειώσω ότι το παραπάνω δίστιχο που σ αυτό το ποστ αναφέρεται από το μέλος obscura είναι από το μπλογκ poetry's lover (kyriaz.blogspot.com) ιδιοκτήτης του οποίου είμαι εγώ και το έχω γράψει εδώ και πολύν καιρό.
Για να μη δημιουργούνται συγχύσεις αυτό...

Ευχαριστώ.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Neraida (Bitch...)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Neraida
H Bitch... αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 5,916 μηνύματα.

H Neraida Twisted Mind... έγραψε στις 21:02, 21-06-09:

#25
Αρχική Δημοσίευση από Δεσμώτης

Η ποίηση από τη μεριά του ποιητή έχει μεγάλη σχέση με τις γενικότερες βολές για την κάλυψη μιας επιθυμίας, όπως θα έλεγε ο Λακάν, διαμέσου Λίποβατς.
Δεν το παίρνεις ποτέ όλο, αλλά παίρνεις αρκετό ώστε να συνεχίσεις μιαν ακόμη απόπειρα να το πάρεις όλο.
Κυκλοφορούμε με κάτι οφθαλμούς σε σχήμα ©©
όλα τα δικαιώματα του πόνου κατοχυρώθηκαν στα μάτια μας.
Προφανως αναφερεσαι στο ποστ του Δεσμωτη και οχι σε μηνυμα της Obscura...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

-1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

kyriaz

Νεοφερμένος

Το avatar του χρήστη kyriaz
Ο kyriaz αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 50 ετών . Έχει γράψει 2 μηνύματα.

O kyriaz έγραψε στις 21:18, 21-06-09:

#26
Έχετε δίκιο και να με συγχωρείτε-η παρατήρηση απευθύνεται στον Δεσμώτη,ο οποίος είδα με χαρά πως σε άλλο ποστ είχε αναρτήσει απόσπασμα του βιβλίου μου "η παραφορά του Ερωταφίου"-εκεί ανέφερε το όνομά μου φυσικά
Δεν αποκλείεται να γνωριζόμαστε ,λοιπόν...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Bill

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη Bill
Ο Bill αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 2,195 μηνύματα.

O Bill έγραψε στις 21:28, 21-06-09:

#27
Αρχική Δημοσίευση από kyriaz
"Κυκλοφορούμε με κάτι οφθαλμούς σε σχήμα ©©
όλα τα δικαιώματα του πόνου κατοχυρώθηκαν στα μάτια μας."

Θα ήθελα να σημειώσω ότι το παραπάνω δίστιχο που σ αυτό το ποστ αναφέρεται από το μέλος obscura είναι από το μπλογκ poetry's lover (kyriaz.blogspot.com) ιδιοκτήτης του οποίου είμαι εγώ και το έχω γράψει εδώ και πολύν καιρό.
Για να μη δημιουργούνται συγχύσεις αυτό...

Ευχαριστώ.
Προστέθηκε το ιστολόγιο σας ως πηγή στο ποστ που αναφέρεται το απόσπασμα που παραθέτετε.
Ευχαριστούμε για την επισήμανση.




Θα ήθελα να ζητήσω, όταν μεταφέρονται κείμενα από διάφορα ιστολόγια ή άλλες σελίδες να παραθέτονται και ως πηγές.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 39 ετών . Έχει γράψει 3,564 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 23:56, 21-06-09:

#28
Αρχική Δημοσίευση από kyriaz
Θα ήθελα να σημειώσω ότι το παραπάνω δίστιχο που σ αυτό το ποστ αναφέρεται από το μέλος obscura είναι από το μπλογκ poetry's lover (kyriaz.blogspot.com) ιδιοκτήτης του οποίου είμαι εγώ και το έχω γράψει εδώ και πολύν καιρό.
Για να μη δημιουργούνται συγχύσεις αυτό...

Ευχαριστώ.

Κύριε Κυριαζή,

ως άλλος απολογητής της θεωρίας του Ένγκελς προβήκατε σε εξωτερίκευση της ατομικής σας συνείδησης προς παράθεση πηγής ότι είστε ο ιδιοκτήτης ενός διστίχου.

Σας χρωστώ τους τόκους μαζί με το κεφάλαιο

Σας προτρέπω να ψαχουλέψετε την αριστοτελική (ευφυέστατη) διάκριση μεταξύ δύο βασικών δραστηριοτήτων του ανθρώπου - την πράξη και την ποίηση (με την αρχαία σημασία του όρου, δηλ κάθε κατασκευαστική ενέργεια που καταλήγει στην παραγωγή ενός προϊόντος).

Ως προς την πράξη, αυτή δεν μπορεί να αξιολογηθεί ανεξάρτητα από το φορέα της, το πρόσωπο που την τέλεσε.
Μια πράξη φόνου, για παράδειγμα, μπορεί ασφαλώς να είναι μια αποτρόπαια πράξη, αλλά είναι δυνατόν επίσης να εκτιμηθεί διαφορετικά, ανάλογα με το ποιος και υπό ποιες συνθήκες τη διέπραξε.
Δεν μπορούμε, ας πούμε, να αξιολογήσουμε με τον ίδιο τρόπο μια στυγερή δολοφονία που κάνει κάποιος, για να εκδικηθεί ένα συνάνθρωπό του, και το φόνο που διαπράττει κάποιος, εν καιρώ πολέμου, για να υπερασπιστεί την πατρίδα του.

Αντίθετα στην περίπτωση της ποίησης, ο ποιητής, ο δημιουργός δεν είναι ανάγκη να παρίσταται στο κατασκεύασμά του, προκειμένου να εκτιμηθεί αυτό σωστά. Μπορούμε να κρίνουμε την αξία ενός λυρικού ποιήματος χωρίς να είναι ανάγκη να γνωρίζουμε το συγγραφέα του ή τις συνθήκες υπό τις οποίες το συνέθεσε.

Πόσα ποιήματα -καθώς επίσης και λογοτεχνικά κείμενα, εικαστικά ή μουσικά έργα κτλ.- δεν τα θαυμάζουμε, ενώ αγνοούμε εντελώς το δημιουργό τους; Η ύπαρξη του ποιήματος, του κατασκευάσματος, του δημιουργήματος, του καλλιτεχνήματος είναι αυτάρκης.

Το γεγονός αυτό προκαλεί στον ποιητή ή το δημιουργό του κατασκευάσματος - είτε πρόκειται για καλλιτεχνικό δημιούργημα είτε για αντικείμενο πρακτικής χρήσης- το αίσθημα της αποξένωσης.
Του δημιουργείται η αίσθηση πως, φεύγοντας το προϊον του ποιητικού μόχθου του από τα χέρια του, δε θα υπάρχει πλέον καμιά χρεία αναφοράς σε εκείνον και ότι το πιθανότερο μάλιστα είναι να μην το ξαναδεί ποτέ (εκτός από την ανάρτηση σε ένα blogaki of his own property, σνιφ, κλαψ).

Ο Μαρξ προσέδωσε και ηθικό βάθος στη διάσταση αυτή που υπάρχει μεταξύ του ποιητή και του ποιήματος..μα πάει μακρύτερα από όσο χρειάζεται...

Θέλετε να καταργηθούν οι δομές της κοινωνίας για να έχετε τη δυνατότητα να απολαμβάνετε τα προϊόντα σας και μόνος σας;

Σε ανάλογη περίσταση σε διάφορα φόρα (2-3 στον αριθμό) που μου κοπιάραν σκέψεις, και ποστ ολόκληρα έστειλα τις βαθειές μου ευχαριστίες.

Είναι ένα άλλο είδος τιμής, ξέρετε. Απλώς χωρίς τα φώτα.
Πολύς ο θόρυβος κύριε Κυριαζή μου. Φουτουρισμός του σήμερα, να υποθέσω;



Αρχική Δημοσίευση από kyriaz
Δεν αποκλείεται να γνωριζόμαστε ,λοιπόν...
Γνωριζόμαστε.

Η εκτίμηση μου δεδομένη.


Εφιστώ επίσης την προσοχή στα εξής:

1. Η μεγαλομανία λιγότερο απ΄τα σιγαρέτα, βλάπτει σοβαρά την υγεία!

2. Με τα λόγια του Κίρκεγκωρ: “To πείραμα [η ιδανική για τον Κίρκεγκωρ σχέση συγγραφέα-αναγνώστη] είναι η συνειδητή, κοροϊδευτική ανάκληση της μετάδοσης των συνήθων αφιερωματικών πρακτικών, πράγμα που πάντοτε έχει σπουδαιότητα για έναν υπάρχοντα που γράφει για υπάρχοντες, για να μην αλλάξει η σχέση σʼ έναν παπαγάλο που γράφει για παπαγάλους.”

3. Πρέπει να χαιρόμαστε τα μακρά, διεισδυτικά σχόλια που επισημαίνουν -με εξανλητικό αλλά ποτέ ανούσιο τρόπο- τις βλαβερές συνέπειες της κομψευόμενης, ποιητικίζουσας γραφομανίας. . Φανερώνουν σίγουρη και δοκιμασμένη γνώση του αντικειμένου.
Προτείνω από τούτο το θέμα να περιλαμβάνονται και σχολιασμοί περί αναφοράς των πηγών και των ιαμάτων κάποιων ποιηταράδων μαζί με τα υπόλοιπα άξια ποιήματα των άξιων ποιητών/ποιητριών μας. Να μετατραπούμε από "τι θέλει να πει το ποιητή" σε "ποιώ τη νήσσα".

Θα παίξω εγώ το ρόλο του πάπιου

4. Κρίμα η µατιά σας αντί να τρυπάει τον Καιρό, να περνάει διαμέσου δύο ματόκουμπων μόνο τα ρηχά ενός δίστιχου...


Φιλούθκια.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

karpozilos (Γιωργος)

Νεοφερμένος

Το avatar του χρήστη karpozilos
Ο Γιωργος αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 25 ετών , επαγγέλεται Φοιτητής/τρια και μας γράφει απο Κως (Δωδεκάνησα). Έχει γράψει 23 μηνύματα.

O karpozilos έγραψε στις 22:56, 27-11-09:

#29
Το μαχαίρι

ʽΌπως αργεί τʼ ατσάλι να γίνει κοφτερό και χρήσιμο μαχαίρι
έτσι αργούν κι οι λέξεις νʼ ακονιστούν σε λόγο.
Στο μεταξύ
όσο δουλεύεις στον τροχό
πρόσεχε μην παρασυρθείς
μην ξιπαστείς
απʼ τη λαμπρή αλληλουχία των σπινθήρων.
Σκοπός σου εσένα το μαχαίρι.

Άρης Αλεξάνδρου.


πιετε μου τι πιστευετε πως εννοει ο ποιητης σας παρακαλω!
δεν το καταλαβαινω...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Boom

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη Boom
Ο Boom αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 7,202 μηνύματα.

O Boom έγραψε στις 23:38, 27-11-09:

#30
Θα πω τι κατάλαβα εγώ…

Λέει πως όπως το ατσάλι για να γίνει μαχαίρι χρειάζεται αρκετό τρόχισμα , έτσι και για να αρθρώσουμε μια πρόταση με αλληλουχία νοήματος και προφανώς να μην αποτελούν λόγια του «αέρα», χρειάζεται να έχουμε ένα λεξιλόγιο και να βρούμε τις κατάλληλες λέξεις που θα αποδώσουν αυτό που θέλουμε να πούμε.. Ωστόσο, μας προτρέπει να μην παρασυρθούμε από τον τροχό αλλά απώτερος στόχος μας να είναι το μαχαίρι..

Βαθύτερο νόημα κατʼ εμέ : Να μην παρασυρόμαστε από δευτερεύοντα πράγματα και πάντα να έχουμε στο νου μας τον αρχικό μας στόχο…

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

karpozilos (Γιωργος)

Νεοφερμένος

Το avatar του χρήστη karpozilos
Ο Γιωργος αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 25 ετών , επαγγέλεται Φοιτητής/τρια και μας γράφει απο Κως (Δωδεκάνησα). Έχει γράψει 23 μηνύματα.

O karpozilos έγραψε στις 11:45, 28-11-09:

#31
Αρχική Δημοσίευση από theodora18
Θα πω τι κατάλαβα εγώ…

Λέει πως όπως το ατσάλι για να γίνει μαχαίρι χρειάζεται αρκετό τρόχισμα , έτσι και για να αρθρώσουμε μια πρόταση με αλληλουχία νοήματος και προφανώς να μην αποτελούν λόγια του «αέρα», χρειάζεται να έχουμε ένα λεξιλόγιο και να βρούμε τις κατάλληλες λέξεις που θα αποδώσουν αυτό που θέλουμε να πούμε.. Ωστόσο, μας προτρέπει να μην παρασυρθούμε από τον τροχό αλλά απώτερος στόχος μας να είναι το μαχαίρι..

Βαθύτερο νόημα κατʼ εμέ : Να μην παρασυρόμαστε από δευτερεύοντα πράγματα και πάντα να έχουμε στο νου μας τον αρχικό μας στόχο…
εγω παλι που το ξανασκεφτηκα σκεφτηκα κατι αλλο""ο νους μας δεν ειναι ενα δοχειο για να το γεμιζουμε με λεξεις και γνωσεις,αλλα ειναι σαν ενα τζακι ασ πουμε που χριαζεται μια σπιθα για να αναψει(κριτη σκεψη)..δηλαδη ο πλουσιος λογος ναι μεν διευρυνει τα πνευματικα ορια του ανθρωπου,μεγαλωνει τον κοσμο του, αλλα οι γνωσεις οσες και αν ειναι δεν αρκουν για να _αναψει_ το μυαλο μας και να καταλαβουμε την ουσια των πραγματων,δηλαδη δεν χρειαζονται τα πολλα λογια,οι πολλες λεξεις και η ικανοτητα μας να τις συνδυαζουμε πλουσια,αλλα αρκει μια σπιθα,η οποια αν αναψει δεν θα σβησει ποτε.Αλλωστε και ο Εινστειν ειχε πει " Any man who reads too much and uses his own brain too little falls into lazy habits of thinking. αρα ο ποιητης κανει λαθος λεγοντας πως σκοπος μας ειναι το μαχαιρι..σκοπος μας ειναι να πιασουμε εναν σπινθιρα! συμφωνεις με αυτα που λεω?νομιζω ταπα λιγο μπερδεμενα

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

roumana (Εμμα)

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη roumana
H Εμμα αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 45 ετών , επαγγέλεται Γονιός/Οικοκυρικά και μας γράφει απο Ρόδος (Δωδεκάνησα). Έχει γράψει 1,878 μηνύματα.

H roumana (Hipmama) έγραψε στις 13:40, 28-11-09:

#32
Αρχική Δημοσίευση από karpozilos
Το μαχαίρι

ʽΌπως αργεί τʼ ατσάλι να γίνει κοφτερό και χρήσιμο μαχαίρι
έτσι αργούν κι οι λέξεις νʼ ακονιστούν σε λόγο.
Στο μεταξύ
όσο δουλεύεις στον τροχό
πρόσεχε μην παρασυρθείς
μην ξιπαστείς
απʼ τη λαμπρή αλληλουχία των σπινθήρων.
Σκοπός σου εσένα το μαχαίρι.

Άρης Αλεξάνδρου.

Σε έναν κόσμο όπου κυριαρχούν η βία και ο αμοραλισμός, ο ποιητής καλείται να υπενθυμίσει αξίες και ιδανικά. Βασανισμένος από την δημιουργική προσπάθεια του ο ποιητής δυσκολεύεται να ασκήσει κριτική στα κοινωνικά προβλήματα. Όπως το ατσάλι αργεί να γίνει κοφτερό μαχαίρι, έτσι και ο ποιητικός λόγος αργεί να βρει την μορφή του.
Το μαχαίρι ως μεταφορά χρησιμοποιείται για να εκφράσει την οξύτητα του ποιητικού λόγου.
Οι σπίθες (η δόξα, η αναγνώριση, η εξουσία) μπορούν να φυλακίσουν την προσοχή του ποιητή απομακρύνοντας τον από τον αρχικό σκοπό της δημιουργίας: ο εύστοχος λόγος, η αλήθεια, η υπεράσπιση των ανθρωπιστικών ιδανικών και αξίων.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Bill : 29-11-09 στις 12:38.
5 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

karpozilos (Γιωργος)

Νεοφερμένος

Το avatar του χρήστη karpozilos
Ο Γιωργος αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 25 ετών , επαγγέλεται Φοιτητής/τρια και μας γράφει απο Κως (Δωδεκάνησα). Έχει γράψει 23 μηνύματα.

O karpozilos έγραψε στις 14:47, 28-11-09:

#33
Αρχική Δημοσίευση από roumana
Σε έναν κόσμο όπου κυριαρχούν η βία και ο αμοραλισμός, ο ποιητής καλείται να υπενθυμίσει αξίες και ιδανικά. Βασανισμένος από την δημιουργική προσπάθεια του ο ποιητής δυσκολεύεται να ασκήσει κριτική στα κοινωνικά προβλήματα. Όπως το ατσάλι αργεί να γίνει κοφτερό μαχαίρι, έτσι και ο ποιοτικός λόγος αργεί να βρει την μορφή του.
Το μαχαίρι ως μεταφορά χρησιμοποιείται για να εκφράσει την οξύτητα του ποιητικού λόγου.
Οι σπίθες (η δόξα, η αναγνώριση, η εξουσία) μπορούν να φυλακίσουν την προσοχή του ποιητή απομακρύνοντας τον από τον αρχικό σκοπό της δημιουργίας: ο εύστοχος λόγος, η αλήθεια, η υπεράσπιση των ανθρωπιστικών ιδανικών και αξίων.
.
ρωτησα τον καθηγητη μου σημερα το πρωι και μου ειπε αυτα που ειπες κα συ τωρα πανω κατω..ασ πουμε ο ποιητικος λογος μπορει να χαρακτηριζεται απο ομορφολογια και να τα παρουσιαζει πολυ ςραια τα πραγματα μεσα απο την ενταση των λεξεων της ποιητικης γλωσσας..ομως σκοπος της ποιησης ειναι η αληθεια,τα βαρυσημαντα μηνυματα που κρυβουν και οι πιο απλες λεξεις..αυτος ειναι ο σκοπος,αυτο ειναι το μαχαιρι..σωστα?>

το αγαπημενο μου ποιημα ειναι ενα του οσκαρ γουαιλτν..συγγνωμη που το γραφω στα αγλικα αλλα αλλιως θα αλλοιωθε το νοημα..ουτως η αλλως αυτες οι σκληροπυρινικες αποψεις με την οπωςδηποτε χρηση ελληνικων λεξεων μου τη δινει..δεν μπορουμε να αλλοιωνουμε νοηματα,ειδικα στην ποιηση,για αυτο στο συγκεκριμενο θεμα προτεινω να επιτρεπονται και ποιηματα γραμμενα στα αγγλικα..

In Reading gaol by Reading town
There is a pit of shame,
And in it lies a wretched man
Eaten by teeth of flame,
In burning winding-sheet he lies,
And his grave has got no name.

And there, till Christ call forth the dead,
In silence let him lie:
No need to waste the foolish tear,
Or heave the windy sigh:
The man had killed the thing he loved,
And so he had to die.

And all men kill the thing they love,
By all let this be heard,
Some do it with a bitter look,
Some with a flattering word,
The coward does it with a kiss,
The brave man with a sword!
.. σκεφτειτε την τελευται στροφη οσο μπορεσετε και οποιος μπορεσει να την κατανοησει πνευματικα θα γινει ο καλυτερος ψυχολογος οσον αφορα ορισμενες πραξεις των ανθρωπων..Αυτο ειναι και το αγαπημενο ποιημα του μαικ ταισον,οσοι τον εχουν ακουστα,οταν τελιωσει η τριτη λεκειου θα δημιουργησω ενα τεραστιο αρθρο με ολα οσα αφορουν την ζωη του μαικ..παρενθεση αυτο

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη love_angel : 28-11-09 στις 15:54. Αιτία: merge
0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

rascal_gd (Call me Joe!!)

Περιβόητο Μέλος

Το avatar του χρήστη rascal_gd
Ο Call me Joe!! αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 31 ετών και μας γράφει απο Αφρική. Έχει γράψει 1,368 μηνύματα.

O rascal_gd is Full of Shit!!! έγραψε στις 15:25, 28-11-09:

#34
Αρχική Δημοσίευση από roumana
Σε έναν κόσμο όπου κυριαρχούν η βία και ο αμοραλισμός, ο ποιητής καλείται να υπενθυμίσει αξίες και ιδανικά. Βασανισμένος από την δημιουργική προσπάθεια του ο ποιητής δυσκολεύεται να ασκήσει κριτική στα κοινωνικά προβλήματα. Όπως το ατσάλι αργεί να γίνει κοφτερό μαχαίρι, έτσι και ο ποιοτικός λόγος αργεί να βρει την μορφή του.
Το μαχαίρι ως μεταφορά χρησιμοποιείται για να εκφράσει την οξύτητα του ποιητικού λόγου.
Οι σπίθες (η δόξα, η αναγνώριση, η εξουσία) μπορούν να φυλακίσουν την προσοχή του ποιητή απομακρύνοντας τον από τον αρχικό σκοπό της δημιουργίας: ο εύστοχος λόγος, η αλήθεια, η υπεράσπιση των ανθρωπιστικών ιδανικών και αξίων.
Eπισης μπορει να αναφερεται γενικως σε ολες τις καταστασεις που χρειαζονται ψησιμο και αρκετη δουλεια για να βγει μεσα απ'αυτες κατι καλα και στερεα δομημενο αποτελεσμα..

Πολυ ωραιο ποιημα και πολυ ωραια η αναλυση της ρουμανας!!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

karpozilos (Γιωργος)

Νεοφερμένος

Το avatar του χρήστη karpozilos
Ο Γιωργος αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 25 ετών , επαγγέλεται Φοιτητής/τρια και μας γράφει απο Κως (Δωδεκάνησα). Έχει γράψει 23 μηνύματα.

O karpozilos έγραψε στις 18:13, 28-11-09:

#35
Αρχική Δημοσίευση από Chimera
Ένα από τα αγαπημένα μου ποιήματα! Πάντα πίστευα ότι με αυτό περιγράφει το πως απομονώθηκε από τον περίγυρό του, το πως ύψωσε τα τείχη δίχως να το καταλάβει.
αυτο το ποιημα μπορει να συγκριθει αμεσα με την ιδεωδη πολιτεια του πλατωνα..αμα θελει κανεις μπορω να του εξηγησω γιατι

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Himela

e-steki Moderator

Το avatar του χρήστη Himela
H Himela αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 36 ετών , επαγγέλεται Ιδιωτικός υπάλληλος και μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 4,260 μηνύματα.

H Himela σ' όποιον αρέσουμε... έγραψε στις 19:52, 28-11-09:

#36
Αρχική Δημοσίευση από Obscura
Άρνηση

Στο περιγιάλι το κρυφό κι άσπρο σαν περιστέρι

διψάσαμε το μεσημέρι μα το νερό γλυφό,
Πάνω στην άμμο την ξανθή γράψαμε τ' όνομά της
ωραία που φύσηξεν ο μπάτης και σβήστηκε η γραφή,
Με τι καρδιά , με τι πνοή, τι πόθους και τι πάθος
πήραμε τη ζωή μας λάθος κι αλλάξαμε ζωή

Σεφέρης



Με έχει στοιχειώσει αυτό το ποίημα. Το είχα διαβάσει στην εφηβεία, υποπτευόμουν τι σημαίνει αλλά ορκιζόμουν ότι θα λάβω τα μέτρα μου, θα κάνω το παν για να μη μου συμβεί αυτό που λέει εδώ ο Σεφέρης. Μιλάει για την αρχή της ενήλικης ζωής. Απελευθερωμένος από τα δεσμά που σε ζώνουν ως παιδί και ως έφηβο, με μία βαθιά αισιοδοξία και ενθουσιασμό (με καρδιά, πνοή, πόθους και πάθος!) ξεκινάς να χτίζεις τη ζωή σου όπως την ονειρεύτηκες. Μα το νερό είναι γλυφό, ο μπάτης σβήνει όσα έγραψες στην άμμο και οι απογοητεύσεις διαδέχονται η μία την άλλη. Το όνειρο απομυθοποιείται, η ζωή υποπίπτει σε έναν σκληρό και ανέμπνευστο ρεαλισμό. Πήρες τη ζωή σου λάθος λοιπόν και οι συγκυρίες σε κάνουν να το συνειδητοποιήσεις με τρόπο απόλυτο. Και αλλάζεις ζωή, αλλάζεις νοοτροπία, πλέον συμβιβάζεσαι. Αρνείσαι τα ονειρά σου, αρνείσαι τον εαυτό σου. Το ποίημα λέγεται Άρνηση. Θα μπορούσε να λέγεται και Αυταπάρνηση.
Κι εμένα με είχε στοιχειώσει. Κι ακόμα με φοβίζει. Να πω όμως μια λεπτομέρεια που δεν έχεις συμπεριλάβει στο ποίημα (κατά λάθος μάλλον) και που κάνει τελικά όλη τη διαφορά:

πήραμε τη ζωή μας· λάθος!
κι αλλάξαμε ζωή.

Η διαφορά είναι στην άνω τελεία και το θαυμαστικό. Για μένα αυτό το ποίημα συμβολίζει τη ζωή που ξεκινάμε όλοι με όνειρα, σκοπό, ελπίδες, και υπάρχει αυτή η μια στιγμούλα (λάθος!) που την αναποδογυρίζει και την αλλάζει. Είναι ξέρεις, σαν να οδηγείς ένα αμάξι, να πηγαίνεις μια εκδρομή, να κάνεις σχέδια οτι θα κάνεις αυτό κι εκείνο, θα περάσεις καλά, θα φας, θα πιεις, θα τραγουδήσεις, και ξαφνικά βρίσκεται εκείνο το μικρό χαλικάκι (πού βρέθηκε εκεί το αναθεματισμένο; ) και σου σκάει το λάστιχο, γυρνάει όλο το αμάξι κι εσύ μένεις παράλυτος, κι έτσι αυτό το χαλικάκι σου άλλαξε όλη τη ζωή. Για μένα δεν είναι μόνο οι επιλογές μας που μπορεί να μας αλλάξουν τη ζωή (αν είχα κάνει εκείνο αντί για το άλλο, αν είχα πει ναι αντί όχι) αλλά κι οι συγκοιρίες που με τρομάζουν πολύ - πιστεύω πολύ στη μοίρα (αν είχα φύγει 5 λεπτά αργότερα, αν είχα χάσει το λεωφορείο, αν είχα αρρωστήσει και δεν πήγαινα ταξίδι κλπ κλπ).

Στο περιγιάλι το κρυφό κι άσπρο σαν περιστέρι
η ζωή μας που ξεκινάει tabula rasa, κενή,λευκή, αθώα, εμείς βάζουμε την κακία και τη μαυρίλα μέσα της

Με ανατριχιάζει αυτό το ποίημα, γιατί με φοβίζει αυτή η μικρή στιγμούλα που μπορεί να γυρίσει ανάποδα τη ζωή μου...


Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

DrStrangelove

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη DrStrangelove
Ο DrStrangelove αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Μοντέλο . Έχει γράψει 4,005 μηνύματα.

O DrStrangelove έγραψε στις 12:11, 08-10-11:

#37
Πραγματικά τί θέλει να πει αυτό ;

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

antwwwnis (Αντωωωνης)

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη antwwwnis
Ο Αντωωωνης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Ηλεκτρολόγος μηχανικός και μας γράφει απο ΗΠΑ (Αμερική). Έχει γράψει 2,154 μηνύματα.

O antwwwnis ,αφού έκανε διατάσεις στα δάχτυλα του, έγραψε στις 13:55, 08-10-11:

#38
Δεν ξέρω, θα το κάνω σκονάκι στα μαθηματικά πάντως.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Rempeskes

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη Rempeskes
Ο Rempeskes αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Hair stylist . Έχει γράψει 5,593 μηνύματα.

O Rempeskes έγραψε στις 19:38, 15-06-12:

#39
Στην Εκπομπή Λόγου και Τέχνης
"Το Παλτό και ο Παιχταράς"
σε γνωστο αθλητικό ραδιόφωνο
διαβάστηκε ενα ποιήμα του Νίκου Ανδρουλάκη
για τον Σύριζα:
(αρχη)

"Συριζα....
....
.... όχι"

(τελος)

Ύστερα από την ανάγνωση,
ζητήθηκε από τους ακροατές
να μοιρασθούν τα συναισθήματά τους
με τους υπόλοιπους.


και βρεθηκα προ εκπλήξεως....
πόση ευαισθησία να κρυβει ένας άνθρωπος;
το πιο συγκινητικό μήνυμα
το έστειλε ενας τρυφερος ταξιτζής.


"Νοιωθω λες και η ΑΕΚ βρηκε προπονητη"

...Στα ματια μου σχηματίστηκαν δυο σταγόνες....

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 39 ετών . Έχει γράψει 3,564 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 22:49, 25-07-12:

#40
Αρχική Δημοσίευση από diotima

Σου τον αρπάζω, τοκ
Σου τον ξαναρπάζω, τοκ
Τον κρεμάω στο κρεμαστάρι
Τον ξεκρεμάω
Τον ξανακρεμάω
Τον ξαναξεκρεμάω
Τον βάζω στο τραπέζι, τον μαζεύω και
Τον σκάω.
Τον βρωμίζω, τον πνίγω.
Συνέρχεται
Τον ξεπλένω,
τον τεντώνω
τον τρίβω,
τον σφίγγω,
τον συμμαζεύω,
τον ρίχνω στο ποτήρι μου

εχς ξεφύγ' ?

μισό μισό, ο Μισό στο ποίημα αυτό παίζει να είχε ανακατέψει
αψέντι με μπαρούτι και να το κατάπιε σα σφηνάκι, ένα πράμα.


α, επίσης ξέχασε να γράψει
στον αρμέγω
και τέλος
στον





Αρχική Δημοσίευση από thalalla
Απλοί στίχοι
Ένα σπίτι για να γεννηθείς
ένα δέντρο για ν’ ανασάνεις
ένας στίχος για να κρυφτείς
ένας κόσμος για να πεθάνεις.
Τάσος Λειβαδίτης.

απλά stinky:

ένα σπίτι για να λουστείς
ένα δέντρο για να ξυστείς
ένας στίχος για να χαρείς
ένας κόσμος για να χεστείς.
the poop artist.


senario 2:

ένα kitty για να ξεχαστείς
ένα μέτρο να μετρηθείς
ένας βήχας για να χλεμπονιαστείς
ένας δρόμος για να κάνεις το ίδιο με το βήχα.



3:

ένα σπίτι για να παίξεις το παιχνίδι με τις φιγούρες μπροστά από τον καθρέφτη
φορώντας τα φτερά ενός γιούζερ που γράφει στο στέκι αλλα πριτς δε τον λέω.

ένα δέντρο για να πεθάνεις στη σκιά του χωρίς περιττές εκπυρσοκροτήσεις

ένας στίχος για να δώσει ένα μάθημα στο αστοιχείωτο εγώ σου,

ένας κόσμος άκομψος για να ...ούτε και ξέρω.



Σημείωση: Τα μηνύματα #40-#41 προήλθαν από το θέμα "Μοιραζόμαστε ποιήματα".

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη _Morticia_ : 02-08-12 στις 09:04.
0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 39 ετών . Έχει γράψει 3,564 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 02:05, 26-07-12:

#41
Αρχική Δημοσίευση από Βλα
Εμένα βασικά με έχει στιγματήσει η περιβόητη στροφή από την "Ελένη" του Σεφέρη...

"Τόσα κορμιά ριγμένα
στα σαγόνια της θάλασσας στα σαγόνια της γης
τόσες ψυχές
δοσμένες στις μυλόπετρες, σαν το σιτάρι.
Κι οι ποταμοί φουσκώναν μες στη λάσπη το αίμα
για ένα λινό κυμάτισμα για μια νεφέλη
μιας πεταλούδας τίναγμα το πούπουλο ενός κύκνου
για ένα πουκάμισο αδειανό, για μιαν Ελένη..."

κι εμένα με έχει σφυροκοπήσει () το περιβόητο ποίημα παραλλαγής
από την καυλωμένη Ελένη (τι ποια Ελένη? ) and it goes like this:

τόσα κονσερβοκούτια ριγμένα
στα σαγόνια του καρχαρία νο3,
τόσες ψυχές
πεταμένες στα βράχια, σαν οκτάπους,
Κι οι μπαταχτσήδες φουσκώναν τα μπαλόνια,
για ένα καλαμπόκι στα κάρβουνα χωρίς βούτυρο,
για ένα loooolipaaap,
μιας κουμπαρομπεμπέκας το τίναγμα του πέους
την λέγανε Βαγγέλη,
για ένα τιραμισού γεμάτο δάκρυα,
για μια ξαπλώστρα.

κι ο αχινός...

..τέλος.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

-2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

DrStrangelove

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη DrStrangelove
Ο DrStrangelove αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Μοντέλο . Έχει γράψει 4,005 μηνύματα.

O DrStrangelove έγραψε στις 16:44, 19-08-12:

#42
Αρχική Δημοσίευση από antwwwnis
Δεν ξέρω, θα το κάνω σκονάκι στα μαθηματικά πάντως.
και αυτές οι μαλακίες τυπώνονται και πωλούνται.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Sal Paradise

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη Sal Paradise
Ο Sal Paradise αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Πιλότος . Έχει γράψει 455 μηνύματα.

O Sal Paradise - έγραψε στις 23:43, 24-04-13:

#43

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 4 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

christinelle

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη christinelle
H christinelle αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Ιδιωτικός υπάλληλος και μας γράφει απο Ελευσίνα (Αττική). Έχει γράψει 1,793 μηνύματα.

H christinelle δεν είχε τι να κάνει και έγραψε στις 13:29, 06-05-13:

#44
Θυμήθηκα τώρα ένα ποίημα από ένα μάθημα που έδωσα την προηγούμενη εξεταστική...δεν το είχα παρακολουθήσει ποτέ και τελικά το πέρασα με 8, που θεωρώ πως είναι τεράστιο κατόρθωμα αν σκεφτείτε πως στην ύλη ήταν καμιά 50αρία ποιήματα σαν αυτό:
Disillusionment of Ten O'Clock

The houses are haunted
By white night-gowns.
None are green,
Or purple with green rings,
Or green with yellow rings,
Or yellow with blue rings.
None of them are strange,
With socks of lace
And beaded ceintures.
People are not going
To dream of baboons and periwinkles.
Only, here and there, an old sailor,
Drunk and asleep in his boots,
Catches Tigers
In red weather.


Wallace Stevens

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 4 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση
Απάντηση στο θέμα

Χρήστες

  • Τα παρακάτω 0 μέλη και 1 επισκέπτες διαβάζουν μαζί με εσάς αυτό το θέμα.
     
  • (View-All Tα παρακάτω 0 μέλη διάβασαν αυτό το θέμα τις τελευταίες 30 μέρες:
    Μέχρι και αυτή την στιγμή δεν έχει δει το θέμα κάποιο ορατό μέλος

Βρείτε παρόμοια

Μοιραστείτε το

...με ένα φίλο

...με πολλούς φίλους