×
Επεξεργασία Προφίλ Επεξεργασία Avatar Επεξεργασία Υπογραφής Επεξεργασία Επιλογών E-mail και Κωδικός Ρυθμίσεις Ειδοποιήσεων
×
Αποσύνδεση Οι Συνδρομές μου Το Προφίλ μου Τα Posts μου Τα Threads μου Λίστα Επαφών Αντιδράσεις σε Posts μου Παραθέσεις των Posts μου Αναφορές σε Εμένα Ενέργειες Συντονιστών Αόρατος Χρήστης

Το e-steki είναι μια από τις μεγαλύτερες ελληνικές διαδικτυακές κοινότητες με 68,633 μέλη και 2,465,998 μηνύματα σε 78,265 θέματα. Αυτή τη στιγμή μαζί με εσάς απολαμβάνουν το e-steki άλλα 297 άτομα.

Καλώς ήρθατε στο e-steki!

Εγγραφή Βοήθεια

Αποσπάσματα από βιβλία που αγαπάμε

misfit

Νεοφερμένος

Ο misfit αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 17 μηνύματα.

O misfit έγραψε: στις 22:09, 22-07-19:

#41
Πρωτο μου ποστ.καλως σας βρηκα
2
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

Lysippe

Περιβόητο Μέλος

H Lysippe αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 26 ετών . Έχει γράψει 1,367 μηνύματα.

H Lysippe έγραψε: στις 18:57, 27-07-19:

#42
«Ο παγωμένος άνεμος παράσερνε στην ορμή του το ψιλόβροχο καθώς βγήκα στον έρημο δρόμο. Έσπρωχνε με θόρυβο τις σταγόνες πάνω στα φανάρια του δρόμου που τρεμόφεγγαν με μια ανέκφραστη λάμψη. Και τώρα τι γίνεται; Αν τούτη την ώρα είχα ένα μαγικό ραβδί, θα έφτιαχνα με τη δύναμή του ένα όμορφο μικρό σαλόνι με μερικούς μουσικούς για να μου παίξουν δυο τρία κομμάτια μουσικής δωματίου του Χαίντελ ή του Μότσαρτ. Ήμουν στην πιο ταιριαστή διάθεση για κάτι τέτοιο και θα ρουφούσα την απαλή κι ευγενική μουσική όπως οι θεοί ρουφούν το νέκταρ. Ω, αν είχα ένα φίλο τούτη την ώρα, ένα φίλο σε μια σοφίτα να ονειρεύεται στο φως των κεριών μ’ ένα βιολί στο χέρι! Θα τρύπωνα κρυφά στην κάμαρά του ανεβαίνοντας αθόρυβα τη στριφογυριστή σκάλα για να του κάνω έκπληξη και τότε, με κουβεντούλα και μουσική, θα στήναμε παραδεισένια γιορτή όλη τη νύχτα! Κάποτε, σε χρόνια φευγάτα, είχα γνωρίσει συχνά τέτοια ευτυχία, αλλά κι αυτή την πήρε ο χρόνος μακριά. Ανάμεσα σ’ εκείνες τις μέρες και στο σήμερα, χρόνια αμέτρητα!

Στο δρόμο του γυρισμού για το σπίτι, αφέθηκα να χασομερήσω· σήκωσα το γιακά μου και χτύπησα το μπαστούνι μου στο βρεγμένο πεζοδρόμιο. Όσο κι αν αργοπορούσα, όμως, ήθελα δεν ήθελα κάποια στιγμή θα βρισκόμουν στο δωμάτιό μου, σ’ αυτό το ψευτοσπιτικό μου που δεν τ’ αγαπούσα μα και που δεν μπορούσα να κάνω δίχως του. Πάει πια ο καιρός που μπορούσα να περάσω μια χειμωνιάτικη νύχτα σεργιανίζοντας στους δρόμους. Και τώρα, εκείνο που ευχόμουν ήταν να μην αφήσω να χαθεί η καλή διάθεση που μου ‘χε χαρίσει η αποψινή βραδιά ούτε από τη βροχή ούτε από την ποδάγρα ούτε από την αρωκαρία. Μ’ όλο που δεν υπήρχε ούτε μουσική δωματίου ούτε κάποιος μοναχικός φίλος με το βιολί του, εκείνη η όμορφη μελωδία ήταν ακόμα στο μυαλό μου. Βάλθηκα να τη μουρμουρίζω κρατώντας το ρυθμό της με την ανάσα μου.

Μ’ αυτές τις σκέψεις συνέχισα το δρόμο μου. Ναι, χωρίς μουσική δωματίου, χωρίς φίλο. Τι ανοησία να φθείρεσαι ανώφελα ζητώντας ζεστασιά! Μοναχικότητα θα πει ανεξαρτησία. Αυτή ζητούσα τόσα χρόνια και τώρα την είχα επιτέλους αποκτήσει. Παγερή, βέβαια. Ναι, πολύ παγερή! Αλλά και ήρεμη, εξαίσια ήρεμη κι απέραντη, σαν την παγερή ηρεμία του διαστήματος που μέσα του περιστρέφονται αστέρια και πλανήτες.»

***

Χέρμαν Έσσε, "Ο Λύκος της Στέπας"
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

CiNeFiL

Διακεκριμένο μέλος

H CiNeFiL αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Μας γράφει απο Νορβηγία (Ευρώπη). Έχει γράψει 1,718 μηνύματα.

H CiNeFiL Still forbidden έγραψε: στις 21:57, 28-07-19:

#43
'Long are the paths, of shadow made
where no foot's print is ever laid,
over the hills, across the seas!
Far, far away are the Lands of Ease,
but the Land of the Lost is further yet,
where the Dead wait, while ye forget.
No moon is there, no voice, no sound
of beating heart; a sigh profound
once in each age as each age dies
alone is heard. Far, far it lies,
the Land of Waiting where the Dead sit,
in their thought's shadow, by no moon lit.'

J.R.R. Tolkien- Beren and Lúthien
2
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

Johnny15 (Γιάννης)

Επιφανές Μέλος

Ο Γιάννης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Φοιτητής/τρια και μας γράφει απο Ελβετία (Ευρώπη). Έχει γράψει 9,481 μηνύματα.

O Johnny15 έγραψε: στις 22:12, 28-07-19:

#44
"Hey, Catnip." He reaches down and pushes a strand
of hair out of my eyes. One side of his face has been
burned fairly recently. His arm is in a sling, and I can
see bandages under his miner's shirt. What has
happened to him? How is he even here? Something
very bad has happened back home.

It is not so much a question of forgetting Peeta as
remembering the others. All it takes is one look at
Gale and they come surging into the present,
demanding to be acknowledged.

"Prim?" I gasp.

"She's alive. So is your mother. I got them out in
time," he says.

"They're not in District Twelve?" I ask.

"After the Games, they sent in planes. Dropped
firebombs." He hesitates. "Well, you know what
happened to the Hob."

I do know. I saw it go up. That old warehouse
embedded with coal dust. The whole district's covered
with the stuff. A new kind of horror begins to rise up
inside me as I imagine firebombs hitting the Seam.

"They're not in District Twelve?" I repeat. As if saying
it will somehow fend off the truth.

"Katniss," Gale says softly.

I recognize that voice. It's the same one he uses to
approach wounded animals before he delivers a
deathblow. I instinctively raise my hand to block his
words but he catches it and holds on tightly.

"Don't," I whisper.

But Gale is not one to keep secrets from me. "Katniss...
Τhere is no District Twelve."
Πολύ κρίμα που το άλλαξαν στη ταινία. Πήγα στο σινεμά για να δω 3 σκηνές και ήταν όλες αλλαγμένες.
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

Aleksa

Τιμώμενο Μέλος

H Aleksa αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 4,642 μηνύματα.

H Aleksa έγραψε: στις 23:30, 28-07-19:

#45
"...Φυσικά η προτίμηση κάποιου στο θέμα των γατιών και των σκυλιών εξαρτάται ολοκληρωτικά από την ιδιοσυγκρασία και την οπτική του. Ο σκύλος μου φαίνεται πως είναι ο αγαπημένος των επιπόλαιων, συναισθηματικών και ευσυγκίνητων ανθρώπων που αισθάνονται περισσότερο από όσο σκέφτονται, που προσδίδουν σπουδαιότητα στο ανθρώπινο είδος και στα δημοφιλή, συμβατικά και απλοϊκά συναισθήματα και που βρίσκουν τη μεγαλύτερη παρηγοριά τους στους δουλοπρεπείς και εξαρτημένους συναισθηματικούς δεσμούς της αγελαίας κοινωνίας. Τέτοιοι άνθρωποι ζουν σε έναν κόσμο περιορισμένης φαντασίας, δεχόμενοι άκριτα τις κοινές, παραδοσιακές αξίες και πάντα προτιμούν να ικανοποιούν τις αφελείς πεποιθήσεις, συναισθήματα και προκαταλήψεις τους, από το να χαίρονται μια καθαρά αισθητική και φιλοσοφική απόλαυση που απορρέει από την ορθή κρίση, το στοχασμό και την αναγνώριση της απέριττης, απόλυτης ομορφιάς.
Αυτό δε σημαίνει οτι τα πιο ευτελή χαρακτηριστικά δεν απαντώνται επίσης στην αγάπη για τις γάτες ενός μέσου γατόφιλου, απλώς δείχνει οτι στην αιλουροφιλία υπάρχει μια βάση αληθινού αισθητισμού, την οποία η κυνοφιλία δε διαθέτει. Ο αληθινός γατόφιλος είναι κάποιος που απαιτεί μαι διαυγέστερη εναρμόνιση με το σύμπαν απ'αυτή που οι συνηθισμένες, ευρέως γνωστές κοινοτοπίες, προσφέρουν-κάποιος που αρνείται να "καταπιεί" τη συναισθηματική αντίληψη πως όλοι οι καλοί άνθρωποι αγαπούν τα σκυλιά, τα παιδιά και τα άλογα, ενώ όλοι οι κακοί τα αντιπαθούν και αντιπαθιούνται από αυτά. Είναι απρόθυμος να θέσει τον εαυτό του και τα ακατέργαστα συναισθήματά του σαν μέτρο οικουμενικών αξιών ή να επιτρέψει σε ρηχές ηθικές αντιλήψεις να στρεβλώσουν την κρίση του. Με μια λέξη προτιμά να θαυμάζει και να σέβεται, παρά να υπερενθουσιάζεται και να ξετρελαίνεται. Και δεν ενδίδει στην παρανόηση πως η άσκοπη κοινωνικότητα και φιλικότητα ή η δουλική αφοσίωση και υπακοή, συνιστούν οτιδήποτε εγγενώς αξιοθαύμαστο ή εξυψωτικό. Οι κυνόφιλοι βασίζουν την επιχειρηματολογία τους σ'αυτά τα κοινότοπα, δουλοπρεπή και χονδροειδή προσόντα και φαιδρώς κρίνουν την εξυπνάδα ενός κατοικιδίου από το βαθμό της συμμόρφωσής του με τις δικές του επιθυμίες. Οι γατόφιλοι ξεφεύγουν από αυτή την ψευδαίσθηση, αποκηρύσσουν την ιδέα οτι η υποταγμένη δουλικότητα και η προσκολλημένη συντροφικότητα στον άνθρωπο είναι υπέρτατες αρετές και μένουν ελεύθεροι να λατρέψουν την αριστοκρατική ανεξαρτησία, τον αυτοσεβασμό και την ανεξάρτητη προσωπικότητα, ενωμένα με την υπέρτατη χάρη και ομορφιά, που αποτελούν χαρακτηριστικά γνωρίσματα του ψύχραιμου, λυγερού, κυνικού και ακατάκτητου άρχοντα των στεγών."


H.P.Lovecraft ''Γάτες και Σκύλοι''
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση
Απάντηση στο θέμα


Χρήστες

Βρείτε παρόμοια