×
Επεξεργασία Προφίλ Επεξεργασία Avatar Επεξεργασία Υπογραφής Επεξεργασία Επιλογών E-mail και Κωδικός Ρυθμίσεις Ειδοποιήσεων
×
Αποσύνδεση Οι Συνδρομές μου Το Προφίλ μου Τα Posts μου Τα Threads μου Λίστα Επαφών Αντιδράσεις σε Posts μου Παραθέσεις των Posts μου Αναφορές σε Εμένα Ενέργειες Συντονιστών Αόρατος Χρήστης

Το e-steki είναι μια από τις μεγαλύτερες ελληνικές διαδικτυακές κοινότητες με 69,338 μέλη και 2,488,175 μηνύματα σε 79,481 θέματα. Αυτή τη στιγμή μαζί με εσάς απολαμβάνουν το e-steki άλλα 535 άτομα.

Καλώς ήρθατε στο e-steki!

Εγγραφή Βοήθεια

Η αντικοινωνικότητα του βολέματος

iJohnnyCash (Panayotis Yannakas)

Founder

Ο Panayotis Yannakas αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Επιχειρηματίας . Έχει γράψει 17,180 μηνύματα.

O iJohnnyCash έγραψε: στις 16:05, 01-11-08:

#61
Ήταν ένα παράδειγμα ότι η επιτυχία δεν εμποδίζει κανέναν από το μεγάλωμα τον παιδιών του. Ίσα ίσα που θεωρώ ότι αν έχεις κάνει κάτι τα παιδιά σου θα τα μορφώσεις καλύτερα.
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

Subject to change (Λία)

Founder

H Λία αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Web developer . Έχει γράψει 10,251 μηνύματα.

H Subject to change έγραψε: στις 16:11, 01-11-08:

#62
Αρχική Δημοσίευση από Neraida
Και δεν κανουν ολοι αυτο που πραγματικα θα ηθελαν...για πολλους και διαφορους λογους..Δεν ειναι στο χερι μας παντα...
Ελάχιστοι είναι αυτοί που δεν κάνουν αυτό που πραγματικά θα ήθελαν επειδή όντως δεν ήταν στο χέρι τους (και συνήθως αυτοί δεν έχουν καν τη δυνατότητα να μπαίνουν στο internet). Οι περισσότεροι απλά δεν ήθελαν να προσπαθήσουν αρκετά και ...βολεύτηκαν (όπως λέει και ο τίτλος). Έπεισαν τον εαυτό τους ότι καλά είναι κι έτσι, ότι έχει πολλές άλλες χαρές η ζωή και συμβιβάστηκαν. Παράτησαν τα όνειρα που είχαν μικροί, τα κήρυξαν ανέφικτα, κοίταξαν γύρω τους και παρηγορήθηκαν από το πλήθος των ανθρώπων που συμβιβάστηκαν εξίσου.

Κι όταν κάποιος τους πει ότι συμβιβάστηκαν, όταν τολμήσει να εκφραστεί αρνητικά για αυτό, θα εκνευριστούν και θα αρχίσουν να φωνάζουν ότι "έτσι είναι η ζωή", θα εκθειάσουν τις αρετές του "ρεαλισμού", όλοι μαζί υποστηρίζοντας ο ένας τον άλλον. Αργότερα θα βουλιάξουν στην ίδια ρουτίνα που έχουν μάθει να αγαπούν, πλασματικά ευχαριστημένοι από τις επιλογές που "αναγκάστηκαν" να κάνουν, οικτίροντας τους "αφελείς" που ακόμα έχουν όνειρα...
7
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

Neraida (Bitch...)

Επιφανές Μέλος

H Bitch... αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 6,328 μηνύματα.

H Neraida Twisted Mind... έγραψε: στις 16:12, 01-11-08:

#63
Αρχική Δημοσίευση από Exposed_Bone
Ήταν ένα παράδειγμα ότι η επιτυχία δεν εμποδίζει κανέναν από το μεγάλωμα τον παιδιών του. Ίσα ίσα που θεωρώ ότι αν έχεις κάνει κάτι τα παιδιά σου θα τα μορφώσεις καλύτερα.

Δηλαδη εσυ πιστευεις οτι καποιος που εργαζεται π.χ 15 ωρες την ημερα μεγαλωνει εκεινος τα παιδια του και οχι η νταντα ή στην καλυτερη περιπτωση η γιαγια..?
Εγω παντως δεν το πιστευω...
Και μπορει ο κυριος του παραδειγματος σου να εχει 2-3 παιδια, να ειναι επιτυχημενος επαγγελματικα, αλλα διατηρω τις επιφυλαξεις μου οσον αφορα στο κατα ποσο εχει συνεισφερει στο μεγαλωμα τους....


Αρχική Δημοσίευση από Michelle
Ελάχιστοι είναι αυτοί που δεν κάνουν αυτό που πραγματικά θα ήθελαν επειδή όντως δεν ήταν στο χέρι τους (και συνήθως αυτοί δεν έχουν καν τη δυνατότητα να μπαίνουν στο internet). Οι περισσότεροι απλά δεν ήθελαν να προσπαθήσουν αρκετά και ...βολεύτηκαν (όπως λέει και ο τίτλος). Έπεισαν τον εαυτό τους ότι καλά είναι κι έτσι, ότι έχει πολλές άλλες χαρές η ζωή και συμβιβάστηκαν. Παράτησαν τα όνειρα που είχαν μικροί, τα κήρυξαν ανέφικτα, κοίταξαν γύρω τους και παρηγορήθηκαν από το πλήθος των ανθρώπων που συμβιβάστηκαν εξίσου.
Δεν ειναι ετσι....ακριβως ..
Οταν εισαι 1.55 και θες να γινεις αεροσυνοδος..σορρυ αλλα δε θα μπορουσες να γινεις, οσο και να το προσπαθουσες..
Οταν θελεις να πας για Ιατρικη και την παθαινεις απο το αγχος σου και τις τρεις χρονιες δε γραφεις το 20αρι που θελεις στη βιολογια και αντι για Ιατρικη μπαινεις στο Βιολογικο που δε σου αρεσει καθολου..παλι δεν μπορεις να κανεις πολλα πραγματα γι αυτο....Και θα μου πεις πηγαινε στο εξωτερικο..ε δεν εχουν ολοι την οικονομικη δυνατοτητα...
Αυτα ειναι 2 παραδειγματα....ειμαι σιγουρη οτι υπαρχουν και αλλα....
Και η αληθεια ειναι οτι η ζωη εχει κι αλλες πολλες χαρες...απο το να ειναι η δουλεια σου η ζωη σου ολη...
edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Bill : 01-11-08 στις 17:47. Αιτία: merge
1
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

fandago (Ә□⌂щяңš)

Επιφανές Μέλος

Ο Ә□⌂щяңš αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 36 ετών και μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 2,727 μηνύματα.

O fandago μπορεί να φαίνεται αλλά ΔΕΝ έγραψε: στις 16:41, 01-11-08:

#64
Εγώ πάλι φοβάμαι, ότι αυτοί που θεωρούν ότι έχουν περισσότερα όνειρα από τους "βολεμένους", περισσότερες φιλοδοξίες και όλη τους η ζωή περιστρέφεται στο πως θα τα καταφέρουν αυτά, θα ξυπνήσουν κάποια μέρα στα 50 τους και θα συνειδητοποιήσουν πόσα από την ζωή έχουν χάσει σε κάθε φάση της.
5
3
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

Subject to change (Λία)

Founder

H Λία αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Web developer . Έχει γράψει 10,251 μηνύματα.

H Subject to change έγραψε: στις 17:20, 01-11-08:

#65
Αρχική Δημοσίευση από Neraida

Δεν ειναι ετσι....ακριβως ..
Οταν εισαι 1.55 και θες να γινεις αεροσυνοδος..σορρυ αλλα δε θα μπορουσες να γινεις, οσο και να το προσπαθουσες..
Οταν θελεις να πας για Ιατρικη και την παθαινεις απο το αγχος σου και τις τρεις χρονιες δε γραφεις το 20αρι που θελεις στη βιολογια και αντι για Ιατρικη μπαινεις στο Βιολογικο που δε σου αρεσει καθολου..παλι δεν μπορεις να κανεις πολλα πραγματα γι αυτο....Και θα μου πεις πηγαινε στο εξωτερικο..ε δεν εχουν ολοι την οικονομικη δυνατοτητα...
Αυτα ειναι 2 παραδειγματα....ειμαι σιγουρη οτι υπαρχουν και αλλα....
Και η αληθεια ειναι οτι η ζωη εχει κι αλλες πολλες χαρες...απο το να ειναι η δουλεια σου η ζωη σου ολη...
Είπα ότι είναι ελάχιστοι, δεν είπα ότι δεν υπάρχουν. Προφανώς η κοπέλα με το 1.55 ανήκει σε αυτούς τους ελάχιστους. Όσο για κάποιον που θέλει να πάει Ιατρική και αποτυγχάνει συνέχεια λόγω ...άγχους, επέτρεψε μου να διατηρώ τις επιφυλάξεις μου για το κατά πόσον όντως φταίει αποκλειστικά το άγχος για την αποτυχία του. Δεν λέω ότι δεν επηρεάζει, αλλά σπάνια επηρεάζει τόσο (άλλωστε αν είναι τόσο βαριά η περίπτωση, έχω την εντύπωση ότι υπάρχουν σχετικά φάρμακα). Επίσης, αν το θέλει τόσο πολύ, μπορεί να δώσει κατατακτήριες αργότερα. Και παθολογικό άγχος και έλλειψη χρημάτων έχει; Όλα τα κακά μαζεμένα του/της έπεσαν; Και αν ναι, πόσο αντιπροσωπευτικό παράδειγμα είναι;

Αρχική Δημοσίευση από fandago
Εγώ πάλι φοβάμαι, ότι αυτοί που θεωρούν ότι έχουν περισσότερα όνειρα από τους "βολεμένους", περισσότερες φιλοδοξίες και όλη τους η ζωή περιστρέφεται στο πως θα τα καταφέρουν αυτά, θα ξυπνήσουν κάποια μέρα στα 50 τους και θα συνειδητοποιήσουν πόσα από την ζωή έχουν χάσει σε κάθε φάση της.
Οποιαδήποτε επιλογή κάνεις, πάντα κάτι θα χάσεις. Πήγαινε όμως και πες στον Einstein για παράδειγμα ότι έχασε τις χαρές της ζωής κάνοντας έρευνα και μάλλον θα σου γελούσε κατάμουτρα αν ζούσε ακόμα.
1
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

iJohnnyCash (Panayotis Yannakas)

Founder

Ο Panayotis Yannakas αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Επιχειρηματίας . Έχει γράψει 17,180 μηνύματα.

O iJohnnyCash έγραψε: στις 18:00, 01-11-08:

#66
Αρχική Δημοσίευση από Neraida
Δηλαδη εσυ πιστευεις οτι καποιος που εργαζεται π.χ 15 ωρες την ημερα μεγαλωνει εκεινος τα παιδια του και οχι η νταντα ή στην καλυτερη περιπτωση η γιαγια..?
Εγω παντως δεν το πιστευω...
Και μπορει ο κυριος του παραδειγματος σου να εχει 2-3 παιδια, να ειναι επιτυχημενος επαγγελματικα, αλλα διατηρω τις επιφυλαξεις μου οσον αφορα στο κατα ποσο εχει συνεισφερει στο μεγαλωμα τους....
Υποθέτουμε ότι έχουν έναν άνθρωπο που σπούδασε κάτι που δεν του άρεσε (ασχέτως και αν είναι ιατρική ή οποιοδήποτε άλλο με το ίδιο "κοινωνικό ήχο"). Αυτός ο άνθρωπος κατάφερε και βρήκε ένα επάγγελμα που του εξασφάλιζε έναν μισθό αρκετό για να συντηρήσει μια οικογένεια και συγχρόνως θα δούλευε 8ώρες και μόνο καθημερινές. Ιδανικός τύπος για οικογένεια; Προσωπικά έχω τις επιφυλάξεις μου.

Τι θα μπορούσε να διδάξει στα παιδιά του; Τι εμπειρίες θα μπορούσε να τους μεταφέρει;
  • Ότι ένα και ένα κάνουν δυο; Το σχολείο θα μπορούσε καλύτερα.
  • Από την δουλεία του; Αφού δεν του αρέσει, τι θα μπορούσε να πει γι αυτήν;
  • Για τα hobby του; Ένα παιδί μπορεί να συζητήσει για αυτά με τόσα άλλα άτομα. Και στην τελική δεν ξέρω ούτε ένα άτομο που να είχε πραγματικά πάθος με κάτι και στην τελική να μην το ακολούθησε. Π.χ. μου αρέσει ο κινηματογράφος, προφανώς όμως δεν είμαι τόσο παθιασμένος έτσι ώστε να κάνω κάτι σχετικό.
  • Για τα ταλέντα του; Έχω συναντήσει ελάχιστα άτομα που έχουν πραγματικά ταλέντο σε κάτι και η δουλεία τους να μην είναι σχετική με το ταλέντο. Μακάρι ο τύπος του παραπάνω παραδείγματος να ανήκει σε αυτή την κατηγορία.
  • Για τα clubs που πήγαινε όταν τελείωνε την δουλεία του; wow συγκλονιστικό.
  • Για τον τρόπο που γνώρισε την μαμά τους; Είμαι σίγουρος ότι έχει γραφτεί έστω μια ιστορία σε βιβλίο πιο συναρπαστική και διδακτική.

Αρά η απορία μου είναι πως και με τι εφόδια θα μπορούσε να μορφώσει/μεγαλώσει τα παιδιά του ο τύπος του παραδείγματος. Να τα πάρει αγκαλιά όταν είναι άρρωστα; Σχεδόν όλοι μπορούν να το κάνουν αυτό.


Αρχική Δημοσίευση από fandago
Εγώ πάλι φοβάμαι, ότι αυτοί που θεωρούν ότι έχουν περισσότερα όνειρα από τους "βολεμένους", περισσότερες φιλοδοξίες και όλη τους η ζωή περιστρέφεται στο πως θα τα καταφέρουν αυτά, θα ξυπνήσουν κάποια μέρα στα 50 τους και θα συνειδητοποιήσουν πόσα από την ζωή έχουν χάσει σε κάθε φάση της.
Το χειρότερο είναι να ξυπνήσεις κάποια μέρα και να μην έχεις "μεγαλώσει"
4
4
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

kalypso (lily allen)

Διακεκριμένο μέλος

H lily allen αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 30 ετών , επαγγέλεται Μηχανολόγος μηχανικός και μας γράφει απο Μονακό (Ευρώπη). Έχει γράψει 1,887 μηνύματα.

H kalypso έγραψε: στις 18:34, 01-11-08:

#67
Αρχική Δημοσίευση από Exposed_Bone
Υποθέτουμε ότι έχουν έναν άνθρωπο που σπούδασε κάτι που δεν του άρεσε (ασχέτως και αν είναι ιατρική ή οποιοδήποτε άλλο με το ίδιο "κοινωνικό ήχο"). Αυτός ο άνθρωπος κατάφερε και βρήκε ένα επάγγελμα που του εξασφάλιζε έναν μισθό αρκετό για να συντηρήσει μια οικογένεια και συγχρόνως θα δούλευε 8ώρες και μόνο καθημερινές. Ιδανικός τύπος για οικογένεια; Προσωπικά έχω τις επιφυλάξεις μου.

Τι θα μπορούσε να διδάξει στα παιδιά του; Τι εμπειρίες θα μπορούσε να τους μεταφέρει;
  • Ότι ένα και ένα κάνουν δυο; Το σχολείο θα μπορούσε καλύτερα.
  • Από την δουλεία του; Αφού δεν του αρέσει, τι θα μπορούσε να πει γι αυτήν;
  • Για τα hobby του; Ένα παιδί μπορεί να συζητήσει για αυτά με τόσα άλλα άτομα. Και στην τελική δεν ξέρω ούτε ένα άτομο που να είχε πραγματικά πάθος με κάτι και στην τελική να μην το ακολούθησε. Π.χ. μου αρέσει ο κινηματογράφος, προφανώς όμως δεν είμαι τόσο παθιασμένος έτσι ώστε να κάνω κάτι σχετικό.
  • Για τα ταλέντα του; Έχω συναντήσει ελάχιστα άτομα που έχουν πραγματικά ταλέντο σε κάτι και η δουλεία τους να μην είναι σχετική με το ταλέντο. Μακάρι ο τύπος του παραπάνω παραδείγματος να ανήκει σε αυτή την κατηγορία.
  • Για τα clubs που πήγαινε όταν τελείωνε την δουλεία του; wow συγκλονιστικό.
  • Για τον τρόπο που γνώρισε την μαμά τους; Είμαι σίγουρος ότι έχει γραφτεί έστω μια ιστορία σε βιβλίο πιο συναρπαστική και διδακτική.

Αρά η απορία μου είναι πως και με τι εφόδια θα μπορούσε να μορφώσει/μεγαλώσει τα παιδιά του ο τύπος του παραδείγματος. Να τα πάρει αγκαλιά όταν είναι άρρωστα; Σχεδόν όλοι μπορούν να το κάνουν αυτό.
Διαφωνώ καθέτως Εξπ...
Δεν καταλαβαίνω το συσχετισμό ανάμεσα στα όσα περιγράφεις.

Εμένα αυτό που σπουδάζω μου αρέσει σχετικά, αλλά σίγουρα δεν είναι το πάθος μου. Η δουλειά μου δεν ξέρω αν θα μου αρέσει, αλλά θα είναι ικανή όχι απλά να με συντηρεί, αλλά να μου προσφέρει μία καθ'όλα άνετη ζωή.
Το ότι δε μου αρέσει δε σημαίνει ότι δεν τη γνωρίζω σε βαθμό τέτοιο, ώστε αν μη τι άλλο να μπορώ να μιλήσω γι αυτήν! Αλλιώς πώς κάνω τη δουλειά, αν δεν ξέρω καν τι πραγματεύεται;! Επίσης το ότι ενδεχομένως να υπήρχε κάτι άλλο με το οποίο να ήμουν πιο παθιασμένη, δεν σημαίνει ότι δεν έχω το απαιτούμενο ταλέντο να κάνω το άλλο- απλά επέλεξα να κάνω αυτό για τους χ,ψ λόγους.

Και στην τελική, κάποιος που δεν του αρέσει η δουλειά του δεν έχει μόνο 3 πράγματα να συζητήσει και να προσφέρει στα παιδιά του (αναφέρομαι σε αυτά που λες παραπάνω). Αλίμονο!
6
1
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

Great Chaos (Όττο)

Επιφανές Μέλος

Ο Όττο αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 52 ετών , επαγγέλεται Παραγωγός και μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 3,520 μηνύματα.

O Great Chaos I took a wrong turn in the Freak Parade έγραψε: στις 18:57, 01-11-08:

#68
Αγαπητέ Φαντασμένε, δεν θα διαφωνήσω μαζί σου, στο ότι ο επικριτής της μετριότητας, πιθανώς να είναι το ίδιο μέτριος με αυτούς που επικρίνει. Ο συγκεκριμένος όμως μέτριος, έχει εκ των πραγμάτων μια ουσιώδη και ειδοποιό διαφορά από τους άλλους μέτριους: Ότι σιχαίνεται τη μετριότητά του και ενίοτε την αντιπαλεύει συνειδητά!
Από την άλλη πλευρά, εσύ μας είπες, αν βέβαια κατάλαβα σωστά τα γραφόμενά σου, ότι δεν υπάρχει τίποτε να κάνουμε, αφού δεν μπορεί κανείς μας πει τι ισχύει, συνεπώς και μέχρι να βρεθεί κάποιος να μας δώσει τον απαραίτητο ορισμό, ώστε να μην μπούμε στον κόπο να τον διερευνήσουμε από μόνοι μας, πρέπει να μείνουμε με τα χέρια σταυρωμένα, απολαμβάνοντας τη μετριότητά μας αρειμανίως. Άλλωστε, αφού η κριτική έχει τους ίδιους κινδύνους με την αποδοχή της μετριότητας, άρα καλύτερα να μην κάνουμε καν κριτική, από φόβο μήπως μας χαρακτηρίσουν "εκ του ασφαλούς" (από τη μία η κριτική είναι "εκ του ασφαλούς" κι απ' την άλλη "εμπεριέχει κινδύνους", αποφάσισε λοιπόν γιατί μας μπέρδεψες). Λυπάμαι αλλά δεν θα μπορούσα ν' ασπαστώ μια τέτοια θέση, αν και μου είναι σεβαστή.

Εφόσον λοιπόν ενδιαφέρεσαι να μάθεις τι πρέπει να κάνει κανείς για να την αντιπαλέψει, θα σου απαντήσω: Το πρώτο και το κυριότερο, είναι να μη γουστάρει τη μετριότητα, ιδιαίτερα τη δική του. Το δεύτερο κι εξίσου σημαντικό, είναι ν' αναγνωρίζει την αξία, την καινοτομία, το φρέσκο αεράκι του συναρπαστικού και να εμπνέεται απ' αυτά, να τα υιοθετεί και να τα υποθάλπει, ακόμη κι αν κάποιος άλλος έκανε το λάθος να τα δημιουργήσει πριν από εκείνον. Δεν είναι η πανάκεια, όμως είναι μια καλή αρχή κι όπως ξέρεις η αρχή είναι το ήμισυ του παντός.

Υπάρχουν άλλωστε επαναστάτες με αιτία, αλλά και χωρίς αιτία. Το ενδιαφέρον είναι πως όλοι οι επαναστάτες αυτού του κόσμου κατηγορήθηκαν από τους νοητικά βολεμένους των καιρών τους, ως αναίτιοι, αφελείς και ανακόλουθοι. Δεν περίμενα να δω τώρα την εξαίρεση...

Αγαπητή Lugar, ήταν τόσο φανερό για το τι μιλούσε η Παλλαντίν, που θεώρησα πασιφανές πως δεν απαντούσα ειδικά σε αυτήν. Το έγραψα κιόλας, τι άλλο να έκανα; Όταν όμως μπαίνω μέσα σ' ένα θέμα με σκοπό να γράψω το πρώτο μου κείμενο, απαντώντας στο εναρκήριο ποστ και συναντώ μια άποψη που διατυμπανίζει "Είμαι ευτυχής με τη μετριότητά μου", ως μαγική επίκληση, τρεις φορές, δεν θα μπορούσα να βρω καταλληλότερο σημείο για να ξεκινήσω και να εκθέσω την άποψή μου περί μετριότητας. Μερικές φορές, η σημειολογία αυτών που γράφουμε είναι δυνατότερη από το ίδιο τους το νόημα.
Είμαι πολύ μεγάλος πια για να είμαι θυμωμένος. Ίσως "απογοητευμένος" θα ήταν ορθότερη ως λέξη.

Εγώ πάλι φοβάμαι, ότι αυτοί που θεωρούν ότι έχουν περισσότερα όνειρα από τους "βολεμένους", περισσότερες φιλοδοξίες και όλη τους η ζωή περιστρέφεται στο πως θα τα καταφέρουν αυτά, θα ξυπνήσουν κάποια μέρα στα 50 τους και θα συνειδητοποιήσουν πόσα από την ζωή έχουν χάσει σε κάθε φάση της.
Το να ξυπνήσει κανείς, έστω και αργά και να καταλάβει ότι έκανε λάθος, είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να του συμβεί πριν πεθάνει, αφού έτσι του χαρίζεται το προνόμιο της "μετάνοιας". Αυτό που θα έπρεπε να φοβάται κανείς, είναι μήπως δεν ξυπνήσει ποτέ. Μήπως ξεμείνει για πάντα παγιδευμένος στη νιρβάνα του. Σκεφτείτε από την άλλη να ξυπνήσει κάποιος και να έχει να μετανοιώσει για όσα δεν έκανε, παρά για όσα έκανε. Προτιμώ να κάνω όνειρα που μπορεί να με προδώσουν, παρά να πάψω πια να ονειρεύομαι...

Τέλος, αγαπητή μου Isiliel, το κείμενό σου μου θύμισε κάτι: Την ταινία "The Wall", των Pink Floyd, την είδα όταν είμουν δεκαοκτώ. Την "ρούφηξα" με τα μάτια ορθάνοιχτα (not wide shut) και τη σκέψη να κρατάει την ανάσα της, μέχρι το τέλος. Αυτά τότε! Σήμερα, δεν πιστεύω πως θ' άντεχα να τη δω ολόκληρη...
5
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

Isiliel (Φεγγάρω)

Επιφανές Μέλος

H Φεγγάρω αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 9,230 μηνύματα.

H Isiliel Salus populi suprema lex esto έγραψε: στις 19:56, 01-11-08:

#69
Αρχική Δημοσίευση από Great Chaos
Τέλος, αγαπητή μου Isiliel, το κείμενό σου μου θύμισε κάτι: Την ταινία "The Wall", των Pink Floyd, την είδα όταν είμουν δεκαοκτώ. Την "ρούφηξα" με τα μάτια ορθάνοιχτα (not wide shut) και τη σκέψη να κρατάει την ανάσα της, μέχρι το τέλος. Αυτά τότε! Σήμερα, δεν πιστεύω πως θ' άντεχα να τη δω ολόκληρη...
Το χειρότερο είναι να συνειδητοποιήσεις μια μέρα ότι (εξ)υπηρέτησες φιλοδοξίες που δεν ήταν καν δικές σου.
Που στις επέβαλε κάποιο κοινωνικό status, η οικογένεια, ...η μετριότητα, η ασφάλεια...
Ελεύθερη βούληση...


Hush now baby, baby, dont you cry.
Mother's gonna make all your nightmares come true.
Mother's gonna put all her fears into you.
Mother's gonna keep you right here under her wing.
She wont let you fly, but she might let you sing.
Mama will keep baby cozy and warm.
Ooooh baby ooooh baby oooooh baby,
Of course mama'll help to build the wall.
7
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

fandago (Ә□⌂щяңš)

Επιφανές Μέλος

Ο Ә□⌂щяңš αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 36 ετών και μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 2,727 μηνύματα.

O fandago μπορεί να φαίνεται αλλά ΔΕΝ έγραψε: στις 20:15, 01-11-08:

#70
Αρχική Δημοσίευση από Michelle
Πήγαινε όμως και πες στον Einstein για παράδειγμα ότι έχασε τις χαρές της ζωής κάνοντας έρευνα και μάλλον θα σου γελούσε κατάμουτρα αν ζούσε ακόμα.
Πολύ λάθος παράδειγμα. Ο Einstein δεν ήταν αυτός που προσπαθούσε πάντα για τα όνειρα του, γιατί απ' όσο ξέρω το σχολείο δεν τον ενδιέφερε και το μυαλό του τον έκανε αυτό που ήταν. Με άλλα λόγια, δε νομίζω να χρειάστηκε και πολλή προσπάθεια για να τα πετύχει. Κατά τ' άλλα έκανε μια φυσιολογική ζωή χωρίς να προσπαθήσει για το κάτι παραπάνω που λέτε (απ' όσο ξέρω).
Αρχική Δημοσίευση από Exposed_Bone
Το χειρότερο είναι να ξυπνήσεις κάποια μέρα και να μην έχεις "μεγαλώσει"
Επειδή δεν μπορώ να καταλάβω τι εννοείς, μπορείς να μου εξηγήσεις τι ακριβώς λες;
edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη fandago : 01-11-08 στις 20:22.
1
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

Neraida (Bitch...)

Επιφανές Μέλος

H Bitch... αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 6,328 μηνύματα.

H Neraida Twisted Mind... έγραψε: στις 20:17, 01-11-08:

#71
Αρχική Δημοσίευση από Exposed_Bone
Υποθέτουμε ότι έχουν έναν άνθρωπο που σπούδασε κάτι που δεν του άρεσε (ασχέτως και αν είναι ιατρική ή οποιοδήποτε άλλο με το ίδιο "κοινωνικό ήχο"). Αυτός ο άνθρωπος κατάφερε και βρήκε ένα επάγγελμα που του εξασφάλιζε έναν μισθό αρκετό για να συντηρήσει μια οικογένεια και συγχρόνως θα δούλευε 8ώρες και μόνο καθημερινές.Ιδανικός τύπος για οικογένεια; Προσωπικά έχω τις επιφυλάξεις μου.

Τι θα μπορούσε να διδάξει στα παιδιά του; Τι εμπειρίες θα μπορούσε να τους μεταφέρει;
  • Ότι ένα και ένα κάνουν δυο; Το σχολείο θα μπορούσε καλύτερα.
  • Από την δουλεία του; Αφού δεν του αρέσει, τι θα μπορούσε να πει γι αυτήν;
  • Για τα hobby του; Ένα παιδί μπορεί να συζητήσει για αυτά με τόσα άλλα άτομα. Και στην τελική δεν ξέρω ούτε ένα άτομο που να είχε πραγματικά πάθος με κάτι και στην τελική να μην το ακολούθησε. Π.χ. μου αρέσει ο κινηματογράφος, προφανώς όμως δεν είμαι τόσο παθιασμένος έτσι ώστε να κάνω κάτι σχετικό.
  • Για τα ταλέντα του; Έχω συναντήσει ελάχιστα άτομα που έχουν πραγματικά ταλέντο σε κάτι και η δουλεία τους να μην είναι σχετική με το ταλέντο. Μακάρι ο τύπος του παραπάνω παραδείγματος να ανήκει σε αυτή την κατηγορία.
  • Για τα clubs που πήγαινε όταν τελείωνε την δουλεία του; wow συγκλονιστικό.
  • Για τον τρόπο που γνώρισε την μαμά τους; Είμαι σίγουρος ότι έχει γραφτεί έστω μια ιστορία σε βιβλίο πιο συναρπαστική και διδακτική.
Ενας ανθρωπος παντως που ειχεμια δουλεια με ικανοποιητικο εισοδημα χωρις να πεταει τη σκουφια του γι αυτο ακριβως, ο οποιος δουλευε 8ωρο και μονο καθημερινες, οντας δημοσιος υπαλληλος, ειναι και ο πατερας μου.. Εαν ειναι ο ιδανικος τυπος για οικογενεια? Η απαντηση ειναι "ναι" και χωρις καμμια επιφυλαξη...Ιδιαιτερα σημαντικο ειναι το οτι ειχε ελευθερο χρονο να αφιερωσει τοσο στα παιδια του, οσο στη γυναικα του και τον εαυτο του...
Θα μπορουσα να σου απαριθμησω παρα πολλα απο οσα καταφερε να διδαξει και να μεταφερει, αλλα το θεωρω περιττο να μιλησω για αξιες, γνωσεις, ψυχολογικη υποστηριξη κ.ο.κ...
Γιατι οι γονεις δε μεταφερουν στα παιδια τους τα των επαγγελματικων τους...σωστα?!



Αρχική Δημοσίευση από Exposed_Bone
Αρά η απορία μου είναι πως και με τι εφόδια θα μπορούσε να μορφώσει/μεγαλώσει τα παιδιά του ο τύπος του παραδείγματος. Να τα πάρει αγκαλιά όταν είναι άρρωστα; Σχεδόν όλοι μπορούν να το κάνουν αυτό.
Κακως εχεις μια τετοια απορια...Το παιδι χρειαζεται αγαπη, προσοχη και χρονο να αφιερωσεις για να ασχοληθεις μαζι του....Εαν δεν εχεις χρονο για εκεινο, ο,τι επαγγελμα και να εχεις, οσο και να το αγαπας, δεν προκειται να ειναι πλας στο μεγαλωμα των παιδιων σου...Μπορει να σε θαυμαζουν για οσα πετυχες, αλλα δε θα σε ειχαν κοντα τους, οπου αυτο ειναι και το σημαντικοτερο..
Απο το "σχεδον ολοι μπορουν να το κανουν αυτο" μεχρι το "ποσοι τελικα το κανουν" υπαρχει πολυς δρομος και πολλοι δυστυχως δεν ειναι εκει για να το κανουν, αλλα απασχολημενοι με τη δουλεια τους, που την εχουν κανει ζωη τους.......
6
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

fantasmenos (Διαταραγμένη Προσωπικότητα)

Τιμώμενο Μέλος

H Διαταραγμένη Προσωπικότητα αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 33 ετών , επαγγέλεται Θεολόγος και μας γράφει απο Μαυροβούνιο (Ευρώπη). Έχει γράψει 2,292 μηνύματα.

H fantasmenos γεννημένος να λέει σοφά πράγματα έγραψε: στις 21:35, 01-11-08:

#72


Mr Great Chaos. Το υποπτευόμουν ότι μπορούσε να παρερμηνευθεί αυτό που έγραψα. Αυτό που ήθελα να θίξω ήταν η στείρα κριτική των "μη-μέτριων" την οποία την θεωρώ εντελώς ανούσια και όχι την επίθεση στο διαφορετικό. Επαναλαμβάνω τη φράση "κριτική για την κριτική", αυτό είναι το πρόβλημα. Μπορείς να το δεις και σαν αυτοκριτική μιας και όλοι ανεξαιρέτως κατακρίνουμε την ζωή των άλλων όταν δεν ταιριάζει με τα δικά μας πιστεύω.

Ευχαριστώ για τον ορισμό που έδωσες θα τον εφαρμόσω

Από την άλλη δεν κατάλαβα γιατί μπερδεύτηκες με το "εκ του ασφαλούς" και το "εμπεριέχει κινδύνους". Το πρώτο αναφέρεται στο άτομο και το δεύτερο στη κοινωνία


Επίσης, γιατί αυτός που δουλεύει 8ωρο σε καθημερινή βάση δεν είναι καλός πατέρας; Πρέπει να εργάζεται παραπάνω; Και γιατί η εργασία (και το πάθος που μπορεί να έχει κάποιος με αυτή) να θεωρείται το μοναδικό ικανό κριτήριο για την μετριότητα ή όχι του ανθρώπου.

Αν είχα χόμπι το ψάρεμα και μου άρεσε θα έπρεπε να γινόμουν ψαράς; Κι όχι δεν είναι όλα τα χόμπι δυνατόν να γίνουν επάγγελμα.

Όπως ειπώθηκε και προηγουμένως μπορεί να είναι διαφορετικές οι προτεραιότητες του ανθρώπου. Δεν ξέρω αλλά το να ασχοληθώ με μια δουλειά και να θυσιάσω κάποιες άλλες απολαύσεις (ή ανάγκες), αυτό μου φαίνεται μετριότητα...
5
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

Great Chaos (Όττο)

Επιφανές Μέλος

Ο Όττο αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 52 ετών , επαγγέλεται Παραγωγός και μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 3,520 μηνύματα.

O Great Chaos I took a wrong turn in the Freak Parade έγραψε: στις 23:01, 01-11-08:

#73
Είδες πουθενά να μιλάω εγώ προσωπικά για δουλειές; Αγαπητέ Φαντασμένε (don't you mister me please...) εγώ απάντησα γενικώς περί μετριότητας. Επίσης, δεν έχω παρεξηγηθεί από τίποτε, κουβέντα κάνουμε, πιάνοντας κάτι από αυτά που είπε ο συνομιλητής, προκειμένου να πάρουμε "πάσα" για να αναπτύξουμε την άποψή μας. Η εργασία είναι ένας τομέας μόνο, όπου θα μπορούσε κανείς να βγάλει τη δημιουργικότητά του. Υπάρχουν κι άλλοι τομείς. Αυτό που έχω καταλάβει, είναι ότι ενώ δεν υπάρχει ένας γενικός ορισμός της μετριότητας που να μπορεί να εφαρμοστεί σε κάθε περίπτωση, όταν τη συναντάς μπροστά σου την αναγνωρίζεις χωρίς αμφιβολία.

Κάτι άλλο που πρόσεξα κατά την πορεία του θέματος: Πολλοί απ' αυτούς που υποστήριξαν πως η εργασία δεν μας απαλλάσσει απαραίτητα από τη μετριότητα (Lugar, Neraida και άλλοι) εμφάνισαν ως αντεπιχείρημα, ότι μπορεί κάποιος αντ' αυτού να αφιερώσει χρόνο στα παιδιά ΤΟΥ, να κάνει πράγματα για τον εαυτό ΤΟΥ, να περάσει καλά για πάρτη ΤΟΥ. Καμμία αναφορά σε κοινωνική προσφορά και επίτευξη στόχων μέσω ομαδικότητας. Σημεία των καιρών. Μέτριος δεν θεωρείσαι, όταν σε νοιάζει μόνο το τομάρι σου και εργάζεσαι αποκλειστικά γι' αυτό. Κι όμως ο Τσίπουρος είχε θέσει εξ αρχής το θέμα της κοινωνικής προσφοράς. Καθόλου άδικος λοιπόν ο τίτλος του θέματος, που μιλάει για την "Αντικοινωνικότητα του βολέματος".
2
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

fantasmenos (Διαταραγμένη Προσωπικότητα)

Τιμώμενο Μέλος

H Διαταραγμένη Προσωπικότητα αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 33 ετών , επαγγέλεται Θεολόγος και μας γράφει απο Μαυροβούνιο (Ευρώπη). Έχει γράψει 2,292 μηνύματα.

H fantasmenos γεννημένος να λέει σοφά πράγματα έγραψε: στις 23:26, 01-11-08:

#74
Οκ my friend, όχι άλλο μίστερ

Επεξήγηση στην επεξήγηση: Έβαλα δύο γραμμες κενό ανάμεσα στο πρώτο και στο δεύτερο κομμάτι. Το δεύτερο κομμάτι αφορούσε άλλα ποστ και όχι το δικό σου. Απλώς έπρεπε να βάλω το εκνευριστικό "@" και 3 ονόματα πράγμα που βαριόμουν να το κάνω. Αν σκεφτείς όμως ότι έχω γράψει αυτό το κείμενο δεν ήταν σωστή η επιλογή μου

Κάτι άλλο που πρόσεξα κατά την πορεία του θέματος: Πολλοί απ' αυτούς που υποστήριξαν πως η εργασία δεν μας απαλλάσσει απαραίτητα από τη μετριότητα (Lugar, Neraida και άλλοι) εμφάνισαν ως αντεπιχείρημα, ότι μπορεί κάποιος αντ' αυτού να αφιερώσει χρόνο στα παιδιά ΤΟΥ, να κάνει πράγματα για τον εαυτό ΤΟΥ, να περάσει καλά για πάρτη ΤΟΥ. Καμμία αναφορά σε κοινωνική προσφορά και επίτευξη στόχων μέσω ομαδικότητας. Σημεία των καιρών. Μέτριος δεν θεωρείσαι, όταν σε νοιάζει μόνο το τομάρι σου και εργάζεσαι αποκλειστικά γι' αυτό. Κι όμως ο Τσίπουρος είχε θέσει εξ αρχής το θέμα της κοινωνικής προσφοράς. Καθόλου άδικος λοιπόν ο τίτλος του θέματος, που μιλάει για την "Αντικοινωνικότητα του βολέματος".
Χαίρομαι που μου δίνεις την "πάσα" όπως λες και εσύ για να πω ότι και αυτό (δηλαδή η ασχολία με την οικογένεια σου και τίποτα άλλο) είναι κοινωνική προσφορά κατά κάποιο τρόπο. Υπάρχει και η ωφελιμιστική θεωρία επίσης εδώ η οποία υποστηρίζει ότι η επιδίωξη της ικανοποίησης του ατομικού συμφέροντος βοηθά την κοινωνία (διαφωνώ μεν αλλά κολλάει στην κουβέντα). Δεν είναι τόσο πρόβλημα το ότι ασχολείται με την πάρτη του. Το πρόβλημα είναι ότι η ικανοποίηση για αυτόν είναι η απάθεια σε οτιδήποτε. Δηλαδή όχι μόνο δεν ενδιαφέρεται για την κοινωνία αλλά στην τελική ούτε για την αυτοβελτίωση του. Και για να γίνουμε και λίγο μπακάληδες αυτός κάνει το καθήκον του και δουλεύει, τώρα αν γουστάρει να μην δουλεύει πολύ (παραπάνω από το αναγκαίο) αυτό δεν το κάνει βολεμένο...
3
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

Great Chaos (Όττο)

Επιφανές Μέλος

Ο Όττο αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 52 ετών , επαγγέλεται Παραγωγός και μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 3,520 μηνύματα.

O Great Chaos I took a wrong turn in the Freak Parade έγραψε: στις 23:53, 01-11-08:

#75
Αρχική Δημοσίευση από fantasmenos
Δεν είναι τόσο πρόβλημα το ότι ασχολείται με την πάρτη του. Το πρόβλημα είναι ότι η ικανοποίηση για αυτόν είναι η απάθεια σε οτιδήποτε. Δηλαδή όχι μόνο δεν ενδιαφέρεται για την κοινωνία αλλά στην τελική ούτε για την αυτοβελτίωση του.
Θα σημειώσω πως το παραπάνω είναι ένα από τα πλέον "ζουμερά" αποσπάσματα που έχω διαβάσει έως τώρα στο θέμα. Είναι πολύ σημαντικό ο διάλογος να προχωρά και να εξελίσσεται θεματικά, χωρίς περιττή ευθιξία και αντεγκλήσεις.
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

Νωεύς (Ιάσων)

Τιμώμενο Μέλος

Ο Ιάσων αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Μαθητής/τρια . Έχει γράψει 4,820 μηνύματα.

O Νωεύς επιπεδο : Μηδεν έγραψε: στις 00:11, 02-11-08:

#76
Απορία: Ένας στυλίτης (ή γιόγκι ή γενικά ασκητής-αναχωρητής) μπορεί να θεωρηθεί "βολεμένος'", αρά και "αντικοινωνικός";
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

Subject to change (Λία)

Founder

H Λία αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Web developer . Έχει γράψει 10,251 μηνύματα.

H Subject to change έγραψε: στις 00:14, 02-11-08:

#77
Αρχική Δημοσίευση από Νωεύς
Απορία: Ένας στυλίτης (ή γιόγκι ή γενικά ασκητής-αναχωρητής) μπορεί να θεωρηθεί "βολεμένος'", αρά και "αντικοινωνικός";
Έχω την εντύπωση ότι οι όροι "βολεμένος" και "αντικοινωνικός" είναι αμοιβαίως αποκλειόμενοι. Η κοινωνία έχει την τάση να συμπαθεί ιδιαίτερα τους βολεμένους, μιας και κάνουν τον καθένα να νιώθει καλύτερα για τον εαυτό του.
1
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

@nt¤wnis|~|¤e (Αντώνης)

Δραστήριο Μέλος

Ο Αντώνης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 427 μηνύματα.

O @nt¤wnis|~|¤e έγραψε: στις 03:21, 02-11-08:

#78
Αρχική Δημοσίευση από Michelle
[...]Κι όταν κάποιος τους πει ότι συμβιβάστηκαν, όταν τολμήσει να εκφραστεί αρνητικά για αυτό, θα εκνευριστούν και θα αρχίσουν να φωνάζουν ότι "έτσι είναι η ζωή", θα εκθειάσουν τις αρετές του "ρεαλισμού", όλοι μαζί υποστηρίζοντας ο ένας τον άλλον. Αργότερα θα βουλιάξουν στην ίδια ρουτίνα που έχουν μάθει να αγαπούν, πλασματικά ευχαριστημένοι από τις επιλογές που "αναγκάστηκαν" να κάνουν, οικτίροντας τους "αφελείς" που ακόμα έχουν όνειρα...
Αυτό σημαίνει πως οι "αφελείς" - ονειροπόλοι υπενθυμίζουν σε αυτούς όλα εκείνα που ίσως ήθελαν να κάνουν και δεν έκαναν, επειδή "η ζωή δεν τους επέτρεψε να τα κάνουν." Αυτό σημαίνει πως σε αυτούς τους κριτές υπάρχει ακόμα κάτι μέσα τους που καταπιέζεται και επαναστατεί, έστω κι αν αυτοί δεν θέλουν να το δουν κατάματα και το διαστρεβλώνουν, με τρόπο ώστε να οικτίρουν τους ονειροπόλους (ιδιαίτερα όταν οι τελευταίοι καταφέρνουν πράγματα). Εάν αυτοί οι κριτές έχουν ακόμα κάτι μέσα τους που "τους τρώει", τότε υπάρχει ελπίδα - έστω κι αν είναι συχνά δύσκολο να πραγματοποιηθεί- να κινητοποιηθούν προς μια καλύτερη κατεύθυνση. Εάν δεν υπάρχει τίποτα μέσα τους, τότε απ’ το τίποτα δεν μπορεί να υπάρξει αλλαγή. Θέλω να πω ότι…το χειρότερο θα ήταν ίσως να αντιμετωπίζει κανείς το όποιο κενό στη ζωή του με αδιαφορία και απάθεια…και κατ’ επέκταση να μην οικτίρει τους ονειροπόλους, επειδή δεν του καίγεται καρφάκι γι’ αυτούς….

Το επόμενο και ανώτερο στάδιο θα ήταν νομίζω αυτό που λέει ο Chaos. Να μη γουστάρει ένας άνθρωπος τη μετριότητά του (αν την αντιλαμβάνεται ως τέτοια μέσα από ένα βαθύ ψάξιμο του εαυτού του, των δυνατοτήτων και των προσδοκιών του) και να την αντιπαλεύει συνειδητά. Να μάθει να αναγνωρίζει την αξία που έχουν οι δημιουργικοί άνθρωποι στη ζωή μας, και η όποια σύγκριση μαζί τους να μην χρησιμοποιείται ως μια ασυνείδητη και συνεχής υπενθύμιση της δικής του μετριότητας, αλλά ως μια επιπλέον δημιουργική δύναμη που τον κινητοποιεί προς το καλύτερο. Και για να γίνουν όλα αυτά, πρέπει να υπάρχει το κατάλληλο υπόβαθρο.

Απ’ την άλλη πλευρά όμως, υπάρχει κάτι που να μας εξασφαλίζει ότι όλα τα εμπόδια που θα συναντήσουμε στη ζωή θα είναι στα πλάισια των αντοχών και των δυνατοτήτων μας;; Υπάρχει κανείς που, έστω και για κάποιο χρονικό διάστημα, δεν έχει συμβιβαστεί, δεν έχει βολευτεί, δεν έχει νιώσει κάποια ματαίωση των επιθυμιών και των ονείρων του;; Είναι όμως σημαντικό το πόσο, το πότε και το πού επιλέγει κανείς να συμβιβαστεί, όπως έχει σημασία και το πόση αξία έχουν για μας οι επιθυμίες και τα όνειρα που ματαιώνονται ή εκπληρώνονται. Τα δεδομένα είναι πολλά και χρειάζεται αυτογνωσία για να τα ζυγίσει κανείς σωστά.

Αρχική Δημοσίευση από fantasmenos
[...]η ασχολία με την οικογένεια σου και τίποτα άλλο) είναι κοινωνική προσφορά κατά κάποιο τρόπο. Υπάρχει και η ωφελιμιστική θεωρία επίσης εδώ η οποία υποστηρίζει ότι η επιδίωξη της ικανοποίησης του ατομικού συμφέροντος βοηθά την κοινωνία (διαφωνώ μεν αλλά κολλάει στην κουβέντα). Δεν είναι τόσο πρόβλημα το ότι ασχολείται με την πάρτη του. Το πρόβλημα είναι ότι η ικανοποίηση για αυτόν είναι η απάθεια σε οτιδήποτε. Δηλαδή όχι μόνο δεν ενδιαφέρεται για την κοινωνία αλλά στην τελική ούτε για την αυτοβελτίωση του.[...]
Νομίζω ότι το πραγματικό πρόβλημα γεννιέται όταν ο συμβιβασμός και η ματαίωση γίνονται μόνιμη κατάσταση σε τομείς της ζωής μας, στους οποίους δεν θα έπρεπε να ήταν μόνιμη. Εάν για το πρόβλημα αυτό φταίμε εξ ολοκλήρου εμείς, τότε…καλά να πάθουμε. Στο βαθμό όμως που δεν φταίμε εμείς, τότε έχει καθοριστική σημασία η ένταση της οδύνης που προκαλεί ο συμβιβασμός και η ματαίωση. Κι όσο μεγαλύτερη είναι αυτή η οδύνη, τόσο πιθανότερο είναι το άτομο να επικεντρωθεί σ’ αυτήν με το να γκρινιάζει, να λυπάται τον εαυτό του και να αισθάνεται αποτυχημένο (κάτι τέτοιο μπορεί και να ευθύνεται γι’ αυτό που λέμε "μικροαστική μιζέρια"). Ο πόνος του τον κάνει να επικεντρώνεται στον εαυτό του και ν’ αδιαφορεί για τους άλλους, εκτός ίσως απ’ τον κύκλο των δικών του ανθρώπων, στους οποίους πιθανότατα να βρίσκει στήριξη οικονομική, αλλά και συναισθηματική. Οι δυσκολίες και η μιζέρια δηλητηριάζουν το έδαφος εκείνο στο οποίο μπορεί να καλλιεργηθούν ιδανικά και όνειρα, και η αγάπη παίρνει τη μορφή αλληλοϋποστήριξης μονάχα μέσα στον κύκλο των δικών του ανθρώπων. ‘Εξω από τον κύκλο ίσως να υπάρχει γι’ αυτόν ένα κράτος χωρίς κοινωνική μέριμνα, ένα ανταγωνιστικό περιβάλλον, που το αντιλαμβάνεται περισσότερο ως χώρο επιβίωσης παρά ως χώρο που θα διοχετεύσει τη δημιουργικότητα, την αγάπη και το ενδιαφέρον του.
10
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

negative

Δραστήριο Μέλος

Ο negative αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 48 ετών , επαγγέλεται Μοντέλο και μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 387 μηνύματα.

O negative έγραψε: στις 06:18, 02-11-08:

#79
Αρχική Δημοσίευση από Great Chaos
Κάτι άλλο που πρόσεξα κατά την πορεία του θέματος: Πολλοί απ' αυτούς που υποστήριξαν πως η εργασία δεν μας απαλλάσσει απαραίτητα από τη μετριότητα (Lugar, Neraida και άλλοι) εμφάνισαν ως αντεπιχείρημα, ότι μπορεί κάποιος αντ' αυτού να αφιερώσει χρόνο στα παιδιά ΤΟΥ, να κάνει πράγματα για τον εαυτό ΤΟΥ, να περάσει καλά για πάρτη ΤΟΥ. Καμμία αναφορά σε κοινωνική προσφορά και επίτευξη στόχων μέσω ομαδικότητας. Σημεία των καιρών. Μέτριος δεν θεωρείσαι, όταν σε νοιάζει μόνο το τομάρι σου και εργάζεσαι αποκλειστικά γι' αυτό. Κι όμως ο Τσίπουρος είχε θέσει εξ αρχής το θέμα της κοινωνικής προσφοράς. Καθόλου άδικος λοιπόν ο τίτλος του θέματος, που μιλάει για την "Αντικοινωνικότητα του βολέματος".
Chaos δεν θα διαφωνήσω μαζί σου σε ότι έχεις πει μέχρι τώρα....ούτε στο ότι ενώ δεν μπορούμε να ορίσουμε την μετριότητα μπορούμε να την αναγνωρίσουμε όταν την δούμε μπροστά μας.
Το βόλεμα λοιπόν είναι σημείο των καιρών μας.Υπάρχει ένα γενικότερο βόλεμα και μια επιθυμία στο να κατακτούμε πράγματα με ευκολία και με ταχύτητα.
Αυτό το χρόνος για τα παιδιά μου που ειπώθηκε από πολλούς , σήμερα εμένα με κάνει να έχω υποψίες...
Μια γυναίκα Ελληνίδα στην εποχή της γιαγιάς μου ήταν πολύ δύσκολο να κάνει καριέρα ,πιθανότατα δεν γνώριζε καν την λέξη.Αλλά η προσφορά της στο κοινωνικό σύνολο ήταν πολύ σημαντική και σίγουρα μια τέτοια γυναίκα δεν θα την χαρακτήριζα ως μετριότητα.
Ήξερε να μεγαλώσει αλλά και να εκπαιδεύσει τα παιδιά της , με τα τότε δεδομένα.
Σήμερα όμως τα πράγματα έχουν αλλάξει ραγδαία και η εκπαίδευση των παιδιών από τούς γονείς οφείλει να είναι τελείως διαφορετική , ποιο πολύπλοκη θα έλεγα και καθόλου εύκολη.
Ο χρόνος δεν είναι απαραίτητα το χρυσό κλειδί σε μια τέτοια περίπτωση αλλά μάλλον η ποιότητα της σχέσης γονέα με τον εαυτό του και στην συνέχεια γονέα με παιδιού.
Εδώ νομίζω ότι έχουμε μια σημαντική πηγή του κακού , του βολέματος.
Όταν λοιπόν έχουμε γονείς που ψεύδονται στους εαυτούς τους και στα παιδιά τους που στην συνέχεια θα γίνουν ενεργοί πολίτες μιας χώρας πως είναι δυνατόν να μην έχουμε βολεμένους πολίτες και μια κοινωνία που νοσεί?
Όταν έχουμε έναν γονέα που αρέσκεται στην καλοπέραση ως την υπέρτατη αξία?Όταν ο μοναδικός του στόχος είναι μια καλή ζωή με βασική αξιολόγηση το προσωπικό όφελος ακόμα και σε βάρος του γενικού καλού?
Ένα παιδί αντιλαμβάνεται το ψέμα και πιθανότατα να το μιμηθεί ως ενήλικας.
Είναι ποιο εύκολο να παρέχουμε στους εαυτούς μας αλλά και στην οικογένεια μας υλικά αγαθά από το να μας μάθουμε ......αυτό σημαίνει ότι πρέπει πρώτα να πονέσεις και ο άνθρωπος σήμερα είναι μάλλον φυγόπονος.
Αυτό το κτητικό ΤΟΥ που αναφέρεις πολύ σωστά έρχεται σε αντίθεση με την προσφορά.
Έχουμε γίνει αρκετά εγωιστές ώστε να μπορούμε να προσφέρουμε στους άλλους κατανόηση ψυχή αγάπη συγκέντρωση και όλο αυτό σίγουρα δεν έχει να κάνει με την απουσία χρόνου.
Το να σε νοιάζει τελικά το τομάρι σου δεν είναι κακό ..κακός μάλλον είναι ο τρόπος που επιλέγεις να σε νοιάζει.
Έχοντας ανθρώπους σε μα κοινωνία που έχουν συμφιλιωθεί με τους εαυτούς τους που έχουν συνειδητοποιήσει τις πραγματικές τους ανάγκες που μπορούν να παραμερίσουν τον εγωισμό τους και να σεβαστούν τον διπλανό τους πόσες πιθανότητες έχουμε να ξορκίσουμε το βόλεμα?
edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη negative : 02-11-08 στις 16:14.
2
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

Tsipouro

Περιβόητο Μέλος

Ο Tsipouro αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 31 ετών , επαγγέλεται Κτηνίατρος και μας γράφει απο Σουηδία (Ευρώπη). Έχει γράψει 916 μηνύματα.

O Tsipouro έγραψε: στις 13:31, 02-11-08:

#80
Αρχική Δημοσίευση από negative
Chaos δεν θα διαφωνήσω μαζί σου σε ότι έχεις πει μέχρι τώρα....ούτε στο ότι ενώ δεν μπορούμε να ορίσουμε την μετριότητα μπορούμε να την αναγνωρίσουμε όταν την δούμε μπροστά μας.
Το βόλεμα λοιπόν είναι σημείο των καιρών μας.Υπάρχει ένα γενικότερο βόλεμα και μια επιθυμία στο να κατακτούμε πράγματα με ευκολία και με ταχύτητα.
Αυτό το χρόνος για τα παιδιά μου που ειπώθηκε από πολλούς , σήμερα εμένα με κάνει να έχω υποψίες...
Μια γυναίκα Ελληνίδα στην εποχή της γιαγιάς μου ήταν πολύ δύσκολο να κάνει καριέρα ,πιθανότατα δεν γνώριζε καν την λέξη.Αλλά η προσφορά της στο κοινωνικό σύνολο ήταν πολύ σημαντική και σίγουρα μια τέτοια γυναίκα δεν θα την χαρακτήριζα ως μετριότητα.
Ήξερε να μεγαλώσει αλλά και να εκπαιδεύσει τα παιδιά της , με τα τότε δεδομένα.
Σήμερα όμως τα πράγματα έχουν αλλάξει ραγδαία και η εκπαίδευση των παιδιών από τούς γονείς οφείλει να είναι τελείως διαφορετική , ποιο πολύπλοκη θα έλεγα και καθόλου εύκολη.
Ο χρόνος δεν είναι απαραίτητα το χρυσό κλειδί σε μια τέτοια περίπτωση αλλά μάλλον η ποιότητα της σχέσης γονέα με τον εαυτό του και στην συνέχεια γονέα με παιδιού.
Εδώ νομίζω ότι έχουμε μια σημαντική πηγή του κακού , του βολέματος.
Όταν λοιπόν έχουμε γονείς που ψεύδονται στους εαυτούς τους και στα παιδιά τους που στην συνέχεια θα γίνουν ενεργοί πολίτες μιας χώρας πως είναι δυνατόν να μην έχουμε βολεμένους πολίτες και μια κοινωνία που νοσεί?
Όταν έχουμε έναν γονέα που αρέσκεται στην καλοπέραση ως την υπέρτατη αξία?Όταν ο μοναδικός του στόχος είναι μια καλή ζωή με βασική αξιολόγηση το χρήμα ακόμα και σε βάρος του γενικού καλού?
Ένα παιδί αντιλαμβάνεται το ψέμα και πιθανότατα να το μιμηθεί ως ενήλικας.
Είναι ποιο εύκολο να παρέχουμε στους εαυτούς μας αλλά και στην οικογένεια μας υλικά αγαθά από το να μας μάθουμε ......αυτό σημαίνει ότι πρέπει πρώτα να πονέσεις και ο άνθρωπος σήμερα είναι μάλλον φυγόπονος.
Αυτό το κτητικό ΤΟΥ που αναφέρεις πολύ σωστά έρχεται σε αντίθεση με την προσφορά.
Έχουμε γίνει αρκετά εγωιστές ώστε να μπορούμε να προσφέρουμε στους άλλους κατανόηση ψυχή αγάπη συγκέντρωση και όλο αυτό σίγουρα δεν έχει να κάνει με την απουσία χρόνου.
Το να σε νοιάζει τελικά το τομάρι σου δεν είναι κακό ..κακός μάλλον είναι ο τρόπος που επιλέγεις να σε νοιάζει.
Έχοντας ανθρώπους σε μα κοινωνία που έχουν συμφιλιωθεί με τους εαυτούς τους που έχουν συνειδητοποιήσει τις πραγματικές τους ανάγκες που μπορούν να παραμερίσουν τον εγωισμό τους και να σεβαστούν τον διπλανό τους πόσες πιθανότητες έχουμε να ξορκίσουμε το βόλεμα?
Ερώτηση: τι είναι, κατά τη γνώμη σας, αυτό που διαμορφώνει τις προσωπικότητες των ατόμων, με αποτέλεσμα άλλοι να γίνονται ενεργές και υπεύθυνες υπάρξεις και άλλοι να γίνονται φοβισμένοι και παθητικοί, ώστε στο τέλος να προτάσσουν το ψέμα (εύκολη λύση) και να γίνονται τελείως ανεύθυνοι. (Ίσως να χρειάζεται split, το αφήνω στην κρίση των mods).
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση
Απάντηση στο θέμα


Χρήστες

  • Τα παρακάτω 0 μέλη και 1 επισκέπτες διαβάζουν μαζί με εσάς αυτό το θέμα.
     
  • (View-All Tα παρακάτω 0 μέλη διάβασαν αυτό το θέμα τις τελευταίες 30 μέρες:
    Μέχρι και αυτή την στιγμή δεν έχει δει το θέμα κάποιο ορατό μέλος

Βρείτε παρόμοια