×
Επεξεργασία Προφίλ Επεξεργασία Avatar Επεξεργασία Υπογραφής Επεξεργασία Επιλογών E-mail και Κωδικός Ρυθμίσεις Ειδοποιήσεων
×
Αποσύνδεση Οι Συνδρομές μου Το Προφίλ μου Τα Posts μου Τα Threads μου Λίστα Επαφών Αντιδράσεις σε Posts μου Παραθέσεις των Posts μου Αναφορές σε Εμένα Ενέργειες Συντονιστών Αόρατος Χρήστης

Το e-steki είναι μια από τις μεγαλύτερες ελληνικές διαδικτυακές κοινότητες με 68,969 μέλη και 2,478,507 μηνύματα σε 78,941 θέματα. Αυτή τη στιγμή μαζί με εσάς απολαμβάνουν το e-steki άλλα 485 άτομα.

Καλώς ήρθατε στο e-steki!

Εγγραφή Βοήθεια

Θα βάζατε ποτέ τους γονείς σας σε γηροκομείο;

Scandal (Πέτρος)

Διαχειριστής

Ο Πέτρος αυτή τη στιγμή είναι συνδεδεμένος. Είναι 30 ετών , επαγγέλεται Web developer και μας γράφει απο Περιστέρι (Αττική). Έχει γράψει 6,647 μηνύματα.

O Scandal έγραψε: στις 21:48, 15-09-19:

#1
Θα βάζατε ποτέ τους γονείς σας σε γηροκομείο; Έχετε άποψη για το αν είναι θετική, αρνητική ή ουδέτερη μια τέτοια κίνηση;
Αν δεν θα το κάνατε, ποιοι οι λόγοι;
Πως θα νιώθατε αν το έκανε το παιδί σας αυτό, προς εσάς;


(κλεμμένη από facebook η ερώτηση )
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

hack3r

Επιφανές Μέλος

Ο hack3r αυτή τη στιγμή είναι συνδεδεμένος. Είναι 30 ετών , επαγγέλεται Μηχανικός λογισμικού και μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 4,626 μηνύματα.

O hack3r έγραψε: στις 22:04, 15-09-19:

#2
Αρχική Δημοσίευση από Scandal
Θα βάζατε ποτέ τους γονείς σας σε γηροκομείο; Έχετε άποψη για το αν είναι θετική, αρνητική ή ουδέτερη μια τέτοια κίνηση;
Αν δεν θα το κάνατε, ποιοι οι λόγοι;
Πως θα νιώθατε αν το έκανε το παιδί σας αυτό, προς εσάς;


(κλεμμένη από facebook η ερώτηση )
Ναι και δεν βλέπω και κανένα λόγο, πέραν του οικονομικού να μην το κάνει κάποιος.

Στο γηροκομείο είναι πολύ καλύτερα ο γέρος γιατί έχει και επαγγελματική περίθαλψη και έχει και παρέα άλλους γέρους.

Είναι καλύτερα δηλαδή να τον έχεις μέσα στο σπίτι που ζεις με τη γυναίκα και τα παιδιά σου; Αντε είναι κανένας καλός γέρος λες εντάξει, αν είναι κανένας στριμενος και σου δημιουργεί ένα κάρο προβλήματα για ποιο λόγο; Δεν έχει σχέση με τον αν τον αγαπάς τον γοννιο σου ή όχι αλλά με το ειναι πρακτικό και βέλτιστο και ας μην κοιδευομαστε ένας γέρος με προβλήματα είναι χειρότερος και από μικρό παιδάκι. Όσοι έχουν εμπειρίες με παππούδες ξέρουν τι λέω.

Όσο για μένα το έχω αποφασίσει χρόνια τώρα πως αν ποτέ βρεθώ σε κατάσταση που θα πρέπει να με ταΐζουν, να με ξεσκατιζουν και να με νταντευουν θα αυτοκτονήσω. Δεν πρόκειται να επιβαρύνω οικονομικά και συναισθηματικά τα παιδιά μου για να ζήσω μερικά χρόνια σε τέτοια κατάσταση, ούτε είμαι διατεθειμένος να χάσω την αξιοπρέπεια μου.
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

Λένω

Επιφανές Μέλος

H Λένω αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 3,062 μηνύματα.

H Λένω έγραψε: στις 00:30, 16-09-19:

#3
Δεν θα το έκανα ποτέ! Θα σιχαινόμουν τον εαυτό μου αν έκανα κάτι τέτοιο! Οι ηλικιωμένοι γονείς δεν έχουν ανάγκη από άλλους, άγνωστους ηλικιωμένους να κάνουν παρέα.΄Εχουν ανάγκη από το γνώριμο περιβάλλον τους, τα παιδιά τους, τα εγγόνια τους, πιθανόν και τα δισέγγονά τους.΄Εχουν ανάγκη από την θαλπωρή που τους δίνει η οικογένειά τους! Οι άνθρωποι και ιδίως οι γονείς μας δεν είναι λεμονόκουπες να τις ξεζουμίσουμε και να τις πετάξουμε! Τόσα χρόνια που στάθηκαν δίπλα μας σαν βράχοι στα καλά και στα άσχημα, τότε που παραπαίαμε και μας έδωσαν σανίδα σωτηρίας, τότε που είχαμε ανάγκη από ανιδιοτελή αγάπη και μας την πρόσφεραν τότε που θυσίαζαν πράγματα γι αυτούς προκειμένου να τα προσφέρον σ΄εμάς, ήταν καλά εεεεεεεεεεεεεεε; Τώρα που θα έχουν αυτοί ανάγκη από τη βοήθειά μας θα τους πετάξουμε σ΄ένα γηροκομείο και θα πηγαίνουμε όποτε μας επιτρέπει το απαιτητικό πρόγραμμά μας να τους επισκεφθούμε. Στην αρχή 3 φορές την εβδομάδα, μετά κάθε Κυριακή και αργότερα κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα! Μέχρι να πεθάνουν από μαρασμό και να ησυχάσουμε από αυτούς! Ανατριχιάζω μόνο στην ιδέα! Μα είστε σοβαροί; Λύσεις υπάρχουν και τις βλέπω καθημερινά σε οικογένειες γνωστών και φίλων. Μια γκαρσονιέρα δίπλα στο σπίτι τους, ένα δωμάτιο σ΄αυτούς που διαθέτουν μεγάλο σπίτι, μια γυναίκα που θα έρχεται κάποιες ώρες την ημέρα να βοηθάει, μοίρασμα της ευθύνης τους σε όλα τα παιδιά προκειμένου να μην επιβαρύνεται μόνο το ένα κτλ. Η "επιβάρυνση" είναι αμελητέα! Οι ηλικιωμένοι γονείς είναι χαρούμενοι, τα εγγόνια τους ευτυχισμένα (γνωστή η σχέση παππούδων και εγγονιών) και εμείς ήσυχοι με τη συνείδησή μας ότι κάναμε αυτό που είναι ηθικά σωστό και μας κατατάσσει στην κατηγορία των ανθρώπων και όχι των ζώων!!!
7
1
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

*Serena* (Raven)

Επιφανές Μέλος

H Raven αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 24 ετών , επαγγέλεται Χορογράφος και μας γράφει απο Ρωσία (Ευρωπαϊκή Ρωσία). Έχει γράψει 5,324 μηνύματα.

H *Serena* Για στάσου λίγο, μείνε εδώ... έγραψε: στις 11:17, 16-09-19:

#4
Αρχική Δημοσίευση από Λένω
μοίρασμα της ευθύνης τους σε όλα τα παιδιά προκειμένου να μην επιβαρύνεται μόνο το ένα

To έκανε το σόι της μητέρας μου πριν χρόνια με τον παππού που είχε άνοια. Βλέπεις ως πιθανή εκδοχή της ιστορίας μόνο την ιδανική όμως δεν είναι πάντα έτσι. Η μητέρα μου εντέλει πήρε κατά πολύ μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης χρονικά, είχαμε ομηρικούς καυγάδες με τα αδέρφια που δεν ήθελαν να τον πάρουν κι ας ήταν και οι δύο καλύτερα οικονομικά, όχι με μικρό παιδί (εμένα) και όχι σε φάση μετακόμισης αλλά σε μια χαρά μεγάλα σπίτια με δωμάτια ή γκαρσονιέρες να τους περισσεύουν. Όταν τον πήραν τελικά τον έβαλαν στο γηροκομείο όπως λες παραπάνω και πέθανε μέσα σε λίγους μήνες. Δεν τον στείλαμε άκαρδα σε πρόωρο θάνατο, τα 100 έφτασε και αν είχε συνεχίσει η μάνα μου να τον νταντεύει χωρίς όρια πιο πιθανό το βλέπω να την είχε θάψει αυτός πρώτος ή να την είχε χωρίσει καθώς όλα αυτά που λες προϋποθέτουν να είναι διακριτικός ο γέρος και να μη δημιουργεί πρόβλημα. Τα αδέρφια δε τώρα σφυρίζουν αδιάφορα για τα της τότε εποχής και ο ένας μάλιστα χτίζει έδαφος για να μπει στη θέση του παππού και να μας φορτωθεί.

Έχω συγγενείς γυναίκες που χαντακώθηκαν να φροντίζουν την πολύ άρρωστη μητέρα τους δύο δεκαετίες γιατί ο αδερφός τους δεν μπορούσε για πολλούς λόγους. Τώρα έχουν και οι δύο καρκίνο και ένα κάρο απωθημένα για τη ζωή που δεν έκαναν.

Έχω συγγενή που έχτισε σπίτι παράλληλα με το γάμο και προνόησε να χτίσει γκαρσονιέρα από κάτω για να πάει η χήρα μαμά να μείνει. Μάντεψε? 9/10 μέρες κοιμάται στο πάνω σπίτι χωρίς λόγο, κάθεται σαν μπάστακας από το πρωί μέχρι το βράδυ, είναι απίθανο να πάνε διακοπές, σε ένα γάμο, στη θάλασσα or whtvr και να μην την κουβαλάνε και γενικά παρεμβαίνει με κακό τρόπο τόσο στη λήψη αποφάσεων όσο και στην ανατροφή των παιδιών. Αν το έτερο μέλος του ζεύγους δεν ήταν τόσο μαλθακός στην καλύτερη θα της είχε βάλει όρια και στη χειρότερη θα είχε χωρίσει κι αυτός. Από το σπίτι αυτό ακούγονται όλο φωνές, ή τσιρίζουν τα παιδιά ή τους φωνάζουν.

Και έχω και μια οικογένεια γείτονες που μένουν με τη μαμά της σε διπλανούς ορόφους. Η γιαγιά είναι πλήρως διακριτική και ευχάριστη, θα βοηθήσει όταν χρειαστεί με τα παιδιά, θα φάνε μαζί, προχθές πήγε στον αγιασμό του σχολείου μαζί τους αλλά τους δίνει το χώρο τους και παίρνει το δικό της. Είχε την ευκαιρία να πάει μαζί τους σε ένα πολύ επικό ταξίδι προς το άλλο της παιδί και δεν πήγε για να μην τους κουράζει που θα ήθελαν να πηγαίνουν εκδρομές. Το καλό και υγιές κλίμα που ζουν αυτοί οι άνθρωποι καθρεφτίζεται και στα παιδιά τους τα οποία είναι τετραπέρατα και γεμάτα ζωή και δραστηριότητες και οι γονείς τους με υπομονή είναι πρόθυμοι να τους δείξουν τον κόσμο.

Και οι δύο τελευταίες γιαγιάδες είναι αρκετά αυτοεξυπηρετούμενες για την ώρα αλλά βέβαια η παραπάνω το παίζει άρρωστη κάθε τρεις και λίγο. Της δεύτερης ο γαμπρός δεν έχει ίχνος προβλήματος μαζί της και θέλει αν βρουν μεγαλύτερο σπίτι να πάει να μείνει μαζί τους αλλά αυτή δεν πάει με τίποτα μέσα στα πόδια τους. Προσωπικά βρίσκω τον τρόπο ζωής τους απείρως πιο υγιή και σε αντίστοιχη περίπτωση δεν θα είχα κανένα θέμα με τους γονείς μου. Γενικά, όταν φτάνει ο ηλικιωμένος στο σημείο να δημιουργεί προβλήματα, πιστεύω πρέπει κάτι να γίνεται γιατί τέτοιες καταστάσεις είναι τοξικές και η ζωή δε γυρίζει πίσω.
1
6
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

Εχέμυθη

Περιβόητο Μέλος

H Εχέμυθη αυτή τη στιγμή είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 1,379 μηνύματα.

H Εχέμυθη who is waiting for the miracle.... έγραψε: στις 11:36, 16-09-19:

#5
Θεωρώ ότι το ζήτημα είναι πολυπαραγοντικό. Αρχικά δεν έχουν όλοι οι ηλικιωμένοι την ίδια ασθένεια, τον ίδιο χαρακτήρα, τις ίδιες δυνατότητες (πχ το αν κάποιος μπορεί να περπατήσει έχει τεράστια διαφορά απο το να είναι κατάκοιτος) . Μεγάλο ρόλο κακά τα ψέματα παίζει και η οικονομική άνεση καθώς και το αν έχει παιδιά, αν αυτά έχουν οικογένειες , που μένουν. Οπότε θεωρώ την κάθε περίπτωση ξεχωριστή και έτσι πιστεύω ότι πρέπει να αντιμετωπίζεται. Υπάρχουν γηροκομεία που κάνουν σωστά τη δουλειά τους, άλλα πάλι όχι. Και δεν είναι μόνο να κάνουν σωστά οι άνθρωποι τη δουλειά τους, είναι και η χημεία του ηλικιωμένου με το προσωπικό και αυτούς που συμβιώνει.
Μία παρατήρηση που θα μπορούσα να κάνω εγώ έχοντας βιώματα με ηλικιωμένο στο σπίτι είναι ότι αρχικά, το κράτος δεν έχει καμία πρόνοια γι αυτούς. Τα γηροκομεία συγκριτικά με τις συντάξεις τους είναι πανάκριβα και δυστυχώς όταν έχεις έναν ηλικιωμένο στο σπίτι δε γίνεται να μην επηρεαστεις. Θυμάμαι τον παππού μου που είχε Alzheimer όταν ήμουν έφηβη και εγώ ήμουν σε θέση να καταλάβω γιατί συμπεριφέρεται έτσι, γνωρίζοντας ότι είναι ένας υπέροχος άνθρωπος. Τα αδέλφια μου που είναι κατά πολλά χρόνια μικρότερα όμως τον θεωρούσαν περίεργο και τον φοβόντουσαν . Καί αυτό είναι ένα μικρό παράδειγμα που αναφέρω.
Γενικά δεν είναι μια απόφαση που θα Την πάρεις εύκολα πιστευω ούτε ότι υπάρχει η τέλεια λύση.
4
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

Agaphbou (Αγάπη)

Δραστήριο Μέλος

H Αγάπη αυτή τη στιγμή είναι συνδεδεμένη. Είναι 22 ετών . Έχει γράψει 327 μηνύματα.

H Agaphbou έγραψε: στις 12:08, 16-09-19:

#6
Ανάλογα. Γενικά, το να στείλεις τους γονείς σου στο γηροκομείο επειδή είναι απλά ηλικιωμένοι και "μπλέκονται στα πόδια σου", είναι μέγιστη γαϊδουριά και ντροπή. Αλλά η γιαγιά μου (του πατέρα μου η μάνα), πχ., τον τελευταίο χρόνο της ζωής της άρχισε να παθαίνει πολλά μικρά εγκεφαλικά.
Στην αρχή τη βρήκαμε μια μέρα στην κουζίνα όπου πήγε να πιει fairy για τα πιάτα. Λίγες μέρες μετά, πήγε να πιει νερό απ'τη λεκάνη. Να σημειωθεί ότι επειδή ήμουν στο δημοτικό είχαμε νταντά - οικιακή βοηθό στο σπίτι, που μας πρόσεχε όσο έλειπαν στη δουλειά οι γονείς μου και την πρόλαβε. Σταδιακά άρχισε να ξεχνάει πράγματα και πρόσωπα, εγώ σαν παιδάκι καθόμουν να της (ξανα)μάθω τα χρώματα κι εκείνη φώναζε και με έβριζε. Στο επόμενο εγκεφαλικό σταμάτησε να περπατάει. Στο μεθεπόμενο, και τελευταίο, δεν ήξερε πώς να μασησει την τροφή και να καταπιεί. Εκεί ήταν που την πήγαμε σε ιδιωτικό οίκο ευγηρίας, ώστε να την ταΐζουν με ορό και να την παρακολουθούν 24/7. Έζησε άλλους 3-4 μήνες, ενώ στο σπίτι θα μας πέθαινε από ασιτία. Πηγαίναμε και τη βλέπαμε κάθε μέρα, δεν είχαμε άλλη λύση γιατί η γυναίκα χρειαζόταν εικοσιτετραωρη παρακολούθηση.

Στην οικογένεια της μάνας μου, τώρα, τη φροντίδα των παππουδων είχε αναλάβει ο θείος. Η γιαγιά μου (η άλλη) είναι περίεργος και κακός άνθρωπος, όσο κι αν την αγαπώ. Έκανε μια οικογένεια άνω κάτω. Τελικά κατέληξε και εκείνη και ο παππούς στο γηροκομείο, χωρίς να ξέρει τίποτα η μάνα μου. Ο παππούς μου που ήταν υπέροχος άνθρωπος εκεί μέσα μαραζωσε, έπαθε άνοια και πέθανε σύντομα. Δε θα τους το συγχωρέσω ποτέ που τον πήγαν εκεί. Η γιαγιά μου απ την άλλη έκανε φίλες εκεί, ζει μέχρι σήμερα, και όταν μάλιστα της είπαμε να τη φέρουμε στο σπίτι μας στη Σπάρτη (μένει Αθήνα), γύρισε και μας είπε "σιγά μην έρθω στο κωλοχώρι".

Γενικά δε μοιράζομαι τόσο προσωπικά στοιχεία στο ίντερνετ, αλλά θεωρώ τα απτά παραδείγματα μερικές φορές υπερβαίνουν κάθε θεωρητική συζήτηση. Τα συμπεράσματα δικά σας.
edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Agaphbou : 16-09-19 στις 12:13.
1
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

hack3r

Επιφανές Μέλος

Ο hack3r αυτή τη στιγμή είναι συνδεδεμένος. Είναι 30 ετών , επαγγέλεται Μηχανικός λογισμικού και μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 4,626 μηνύματα.

O hack3r έγραψε: στις 12:57, 16-09-19:

#7
Αρχική Δημοσίευση από Λένω
Τόσα χρόνια που στάθηκαν δίπλα μας σαν βράχοι στα καλά και στα άσχημα, τότε που παραπαίαμε και μας έδωσαν σανίδα σωτηρίας, τότε που είχαμε ανάγκη από ανιδιοτελή αγάπη και μας την πρόσφεραν τότε που θυσίαζαν πράγματα γι αυτούς προκειμένου να τα προσφέρον σ΄εμάς, ήταν καλά εεεεεεεεεεεεεεε;!
Το πρόβλημα εδώ Λένω είναι πως μάλλον κρίνεις από την συμπεριφορά των δικών σου γονέων και γι αυτό βγάζεις και αυτά τα συμπεράσματα. Φαντάσου όμως πως κάλλιστα μπορεί να μην είχες αυτούς τους γονείς. Μπορεί οι γονείς σου να σε είχαν κακοποιήσει σωματικά ή/και ψυχολογικά, να σε είχαν τραμπουκίσει, να σου φερότανε τοξικά, να σε ζηλεύανε, να σου βάζαν εμπόδια στο δρόμο σου, να σε ανταγωνιζόντουσαν για να αισθάνονται καλά και χίλια δυο άλλα πράγματα. Αν είχες την ατυχία να έχεις τέτοιους γονείς θα αισθανόσουνα πολύ διαφορετικά.

Υπάρχουν παιδιά που φεύγουν από το σπίτι και δεν πάνε ούτε στην κηδεία των γονιών τους. Όταν το ακούσει αυτό ο μέσος κοινωνικός κριτής βγάζει απευθείας το συμπέρασμα του αχάριστου κωλόπαιδου, αλλά προσωπικά όταν εγώ ακούω για τέτοιες περιπτώσεις είμαι πάντα με το μέρος του παιδιού καθώς ΚΑΝΕΝΑ μα ΚΑΝΕΝΑ παιδί που είχε ένα καλό και σωστό γονέα δεν εκδηλώνει τέτοιες συμπεριφορές. Το να μην θέλει ένα παιδί επαφές με τους γονείς του σημαίνει πως το τραυμάτισαν όταν μικρό και υφίσταται ψυχολογικό πόνο όταν έρχεται σε επαφή μαζί τους.

Υπάρχουν "γονείς" που το μόνο που τους αξίζει είναι πεθάνουν μόνοι και έρημοι και το μόνο που καταφέρνουμε με το να τα ισοπεδώνουμε όλα στο βωμό του "τίμα τους γονείς σου" είναι να αδικούμε όσους ήταν καλοί γονείς και όντως στάθηκαν στα παιδιά τους".



Αρχική Δημοσίευση από Agaphbou
Γενικά, το να στείλεις τους γονείς σου στο γηροκομείο επειδή είναι απλά ηλικιωμένοι και "μπλέκονται στα πόδια σου", είναι μέγιστη γαϊδουριά και ντροπή.
Γενικά όλες οι καταστάσεις είναι περίπλοκες και άκρως προσωπικές και γι αυτό δεν μπορούμε να βγάλουμε γενικευμένα συμπεράσματα. Ο μόνος που μπορεί να κρίνει είναι το ίδιο το παιδί, ιδιαίτερα δε επειδή οι περισσότεροι σκατογονείς πάντα προσπαθούν να φαίνονται μια χαρά στον έξω κόσμο.
edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη hack3r : 16-09-19 στις 13:02.
3
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

Gate4 (Ηägring)

Τιμώμενο Μέλος

H Ηägring αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Μας γράφει απο Ισπανία (Ευρώπη). Έχει γράψει 11,338 μηνύματα.

H Gate4 Θα τα παρατήσω όλα και θα γίνω βαμπίρ.~ έγραψε: στις 13:00, 16-09-19:

#8
Αρχική Δημοσίευση από Λένω
Δεν θα το έκανα ποτέ! Θα σιχαινόμουν τον εαυτό μου αν έκανα κάτι τέτοιο! Οι ηλικιωμένοι γονείς δεν έχουν ανάγκη από άλλους, άγνωστους ηλικιωμένους να κάνουν παρέα.΄Εχουν ανάγκη από το γνώριμο περιβάλλον τους, τα παιδιά τους, τα εγγόνια τους, πιθανόν και τα δισέγγονά τους.΄Εχουν ανάγκη από την θαλπωρή που τους δίνει η οικογένειά τους! Οι άνθρωποι και ιδίως οι γονείς μας δεν είναι λεμονόκουπες να τις ξεζουμίσουμε και να τις πετάξουμε! Τόσα χρόνια που στάθηκαν δίπλα μας σαν βράχοι στα καλά και στα άσχημα, τότε που παραπαίαμε και μας έδωσαν σανίδα σωτηρίας, τότε που είχαμε ανάγκη από ανιδιοτελή αγάπη και μας την πρόσφεραν τότε που θυσίαζαν πράγματα γι αυτούς προκειμένου να τα προσφέρον σ΄εμάς, ήταν καλά εεεεεεεεεεεεεεε; Τώρα που θα έχουν αυτοί ανάγκη από τη βοήθειά μας θα τους πετάξουμε σ΄ένα γηροκομείο και θα πηγαίνουμε όποτε μας επιτρέπει το απαιτητικό πρόγραμμά μας να τους επισκεφθούμε. Στην αρχή 3 φορές την εβδομάδα, μετά κάθε Κυριακή και αργότερα κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα! Μέχρι να πεθάνουν από μαρασμό και να ησυχάσουμε από αυτούς! Ανατριχιάζω μόνο στην ιδέα! Μα είστε σοβαροί; Λύσεις υπάρχουν και τις βλέπω καθημερινά σε οικογένειες γνωστών και φίλων. Μια γκαρσονιέρα δίπλα στο σπίτι τους, ένα δωμάτιο σ΄αυτούς που διαθέτουν μεγάλο σπίτι, μια γυναίκα που θα έρχεται κάποιες ώρες την ημέρα να βοηθάει, μοίρασμα της ευθύνης τους σε όλα τα παιδιά προκειμένου να μην επιβαρύνεται μόνο το ένα κτλ. Η "επιβάρυνση" είναι αμελητέα! Οι ηλικιωμένοι γονείς είναι χαρούμενοι, τα εγγόνια τους ευτυχισμένα (γνωστή η σχέση παππούδων και εγγονιών) και εμείς ήσυχοι με τη συνείδησή μας ότι κάναμε αυτό που είναι ηθικά σωστό και μας κατατάσσει στην κατηγορία των ανθρώπων και όχι των ζώων!!!
Δεν γίνεται να παίρνεις ως παράδειγμα μόνο μία πολύ βολική περίπτωση ηλικιωμένου ανθρώπου και να την κάνεις κανόνα. Ναι μπορεί να υπάρχει η περίπτωση που ο παππούς/γιαγιά μένει κάπου κοντά ή στο ίδιο σπίτι αν υπάρχει χώρος και να είναι πολύ βολικός άνθρωπος. Ξέρεις ότι υπάρχει η περίπτωση ανθρώπων που τους έκαναν χωρίς υπερβολές τη ζωή μαρτύριο; Μη πάρουμε την πιθανότητα να μιλάμε για κατάκοιτο άνθρωπο όπου όποιος τον προσέχει γίνεται όμηρος μέχρι εκείνος να πεθάνει που δεν είναι τόσο φθηνό και εύκολο να βρεις άνθρωπο να τον προσέχει. Περίπτωση που μιλάμε για αλτσχάιμερ ή άνοια; Έχεις προσέξει ποτέ κανέναν τέτοιο; Γιατί η μητέρα μου το έχει κάνει με τη γιαγιά της και με είπε πως αν γίνει ποτέ έτσι να μη την κοιτάξω (!!!). Ωραία είναι να απλοποιούμε ένα τεράστιο φάσμα περιπτώσεων με τέτοιους συναισθηματισμούς ειδικά όταν είμαστε από την απ'έξω (που δεν ξέρω αν είσαι εσύ συγκεκριμένα αλλά υποθέτω ότι δεν σε έχουν βγάλει το λάδι για να τα λες έτσι) αλλά καλά είναι να βλέπουμε λίγο ρεαλιστικά ορισμένες καταστάσεις.
Και για στοοριτάιμ να πω το παράδειγμα του παππού και της γιαγιάς μου. Είναι εκτός Ελλάδας στα άλλα δύο παιδιά τους και κανένας δεν τους έχει στο σπίτι του. Ζουν σε ένα δωμάτιο που ανήκει σε συγκρότημα γηροκομείου. Τα παιδιά/εγγόνια τους πηγαίνουν συνέχεια να τους δουν, τους πάνε εκδρομές και βόλτες ή μπορούν και αυτοί μόνοι τους να βγουν εκεί έξω στη γειτονιά να περπατήσουν. Αλλά έχουν τους ανθρώπους που πάνε να τους δώσουν τα φάρμακα και να φροντίσουν κάποιες ανάγκες τους. Έτσι και αυτοί ζουν καλά και δεν γίνονται βάρος στα παιδιά τους. Για αυτό μην είστε ορισμένοι απόλυτοι σε τέτοια θέματα, είναι μέχρι να έρθει στο κεφάλι σας.
4
1
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

Ερινύς

Τιμώμενο Μέλος

H Ερινύς αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 25 ετών , επαγγέλεται Μεταπτυχιακός Φοιτητής/τρια και μας γράφει απο Αφρική. Έχει γράψει 12,470 μηνύματα.

H Ερινύς Ab aeterno. έγραψε: στις 13:11, 16-09-19:

#9
Μετά το θέμα αν θα έπρεπε οι ενήλικες να μένουν με τους γονείς τους περάσαμε και στο αν οι γονείς θα έπρεπε να μένουν ως ηλικιωμένοι με τα παιδιά τους, ε;

Και τα 2 πιστεύω ότι είναι παλινδρόμηση και είναι καλό να αποφεύγονται. Το σημαντικό είναι ο ηλικιωμένος να καταλάβει ότι επειδή γέρασε δεν τον παράτησαν να πεθάνει μόνος του, και το θέμα είναι ότι αν νιώσει έτσι είτε είναι στο σπίτι του είτε στο γηροκομείο, κάτι έχει πάει λίγο λάθος με την διαχείρισή του. Αν υπάρχουν τακτικές επισκέψεις από τα παιδιά/εγγόνια, όπου και να είναι δεν θα νιώθει αποκομμένος. Αν είναι και αυτοεξυπηρετούμενος αλλά τελείως μόνος (π.χ. η γιαγιά μου χήρεψε πέρσι και τώρα είναι μόνη της στο σπίτι), μια περαιτέρω κοινωνικοποίηση θα του έκανε καλό, αφού και τα παιδιά έχουν υποχρεώσεις και ειδικά τα πρωινά είναι δύσκολο κάποιος να τον επισκέπτεται και να περνάει χρόνο μαζί του.

Πολλοί ταυτίζουν το γηροκομείο με την παραμέληση των ηλικιωμένων, και σε έναν βαθμό δεν έχουν πολύ άδικο αφού δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις γέρων που βρέθηκαν εκεί επειδή τα παιδιά τους δεν ήθελαν να ασχοληθούν καθόλου μαζί τους. Ωστόσο τι είναι προτιμότερο: ένας ηλικιωμένος αυτοεξυπηρετούμενος που τον επισκέπτονται τα παιδιά/εγγόνια του 2-3 φορές/εβδομάδα για λίγες ώρες και τις υπόλοιπες είναι μόνος στο σπίτι, ή ένας ηλικιωμένος αυτοεξυπηρετούμενος που βρίσκεται σε ένα περιβάλλον που μπορεί να κοινωνικοποιηθεί, να μιλήσει, να ανταλλάξει απόψεις και να συνεχίσει να βλέπει τα παιδιά/εγγόνια του 2-3 φορές/εβδομάδα; Ένας ηλικιωμένος που δυσκολεύεται να αυτοεξυπηρετηθεί και που για λίγες ώρες έρχεται μια γυναίκα να τον βοηθήσει (ας αφήσουμε έξω την παράμετρο να μην αποδειχθεί εμπιστοσύνης αυτό το άτομο), ή ένας ηλικιωμένος που βρίσκεται σε έναν προστατευμένο χώρο και μπορεί να του παρασχεθεί ανά πάσα στιγμή η κατάλληλη φροντίδα;
2
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

Valder

Επιφανές Μέλος

Ο Valder αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 35 ετών , επαγγέλεται Χρηματιστής και μας γράφει απο Γερμανία (Ευρώπη). Έχει γράψει 6,917 μηνύματα.

O Valder fortis Fortuna adiuvat έγραψε: στις 13:18, 16-09-19:

#10
Για όλα υπάρχει ο χρόνος, ο τόπος και η χρησιμότητά τους.

Με βάση τη δική μου εμπειρία, τους δικούς μου γονείς, τα δικά μου αισθήματα απέναντί τους, το πως φέρονται - η άρτια συμπεριφορά τους και η ψυχική τους υγεία, όχι δεν θα τους έβαζα σε γηροκομείο. Γι αυτά τα δεδομένα που ξέρω εγω και έχω τώρα στα χέρια μου, θα ήταν απλά κίνηση ενός ευθυνόφοβου γιού που δε θέλει να βοηθήσει τους δικούς του.

Όταν με βοηθούσαν αυτοί να μεγαλώσω και να ανταπεξέλθω σε μια ζωή με το θέμα μου ήταν καλά; Όταν με στήριζαν για να σπουδάζω ή να διακοπεύω ήταν καλά;

Τότε γιατί να τους κλείσω σε γηροκομείο; Θα τους φρόντιζα, είτε άμεσα είτε έμμεσα.

Εννοείται όλα αυτά, πάντα με ίση προσπάθεια και βοήθεια, όχι να τα πάρω όλα πάνω μου και να περνάνε οι άλλοι ζωή και κότα στην οικογένεια, γιατί τα χω δει κι αυτά σε πολλά σπίτια, να αναλαμβάνει το ένα παιδί να φροντίζει και τα άλλα να είναι εξαφανισμένα μέχρι την ώρα του "φαγητού".

Και εννοείται επίσης όχι στο ίδιο σπίτι/πολυκατοικία. Υπάρχει το κοντά για να "ελέγχεις τη σακούλα" και υπάρχει και το αυτοκόλλητα κοντά να μενει από κάτω ή από δίπλα και να ανταλλάσετε ταψιά με παστίτσιο, κεντητά και συμβουλές-γκρίνια για το πως να κρατάς το δικό σου σπίτι σε λειτουργία. Όχι φίλε, δε θα πάρω, ευχαριστώ, έχω δει τι συμβαίνει και σ' αυτές τις φάσεις.


Τώρα αν ο άνθρωπος έχει κάποιο ψυχικό νόσημα και ειναι επικίνδυνος, εκεί ναι τα σκέφτεσαι όλα αυτά σαν λύσεις με τα γηροκομεία, δεν κάθεσαι να ρισκάρεις ούτε με την οικογένειά σου, ούτε να πληρώσεις άνθρωπο να φροντίζει και να βρεθεί να σε κατηγορεί μετά ότι τα γερόντια τον έκαναν θυσία στον Βελζεβουλ όσο ετοίμαζε τον τραχανά.


Σε όλα θέλει ένα μέτρο, ένα ζύγισμα, δεν κατακρίνω καμία λύση που πάρθηκε μετά από ώριμη σκέψη. Με τις ανώριμες ή ανύπαρκτες σκέψεις έχω θέμα.
1
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

hack3r

Επιφανές Μέλος

Ο hack3r αυτή τη στιγμή είναι συνδεδεμένος. Είναι 30 ετών , επαγγέλεται Μηχανικός λογισμικού και μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 4,626 μηνύματα.

O hack3r έγραψε: στις 13:23, 16-09-19:

#11
Αρχική Δημοσίευση από Valder

Εννοείται όλα αυτά, πάντα με ίση προσπάθεια και βοήθεια, όχι να τα πάρω όλα πάνω μου και να περνάνε οι άλλοι ζωή και κότα στην οικογένεια, γιατί τα χω δει κι αυτά σε πολλά σπίτια, να αναλαμβάνει το ένα παιδί να φροντίζει και τα άλλα να είναι εξαφανισμένα μέχρι την ώρα του "φαγητού".
Ο εμπειρικός νόμος λέει πως τα σκατά τα αναλαμβάνει το παιδί που μένει κοντά και τα υπόλοιπα κάνουν επικουρικές επισκέψεις μια βδομάδα το χρόνο και ιδιαίτερα την βδομάδα που ανοίγει η διαθήκη.
1
1
1
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

Valder

Επιφανές Μέλος

Ο Valder αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 35 ετών , επαγγέλεται Χρηματιστής και μας γράφει απο Γερμανία (Ευρώπη). Έχει γράψει 6,917 μηνύματα.

O Valder fortis Fortuna adiuvat έγραψε: στις 13:35, 16-09-19:

#12
Αρχική Δημοσίευση από hack3r
Ο εμπειρικός νόμος λέει πως τα σκατά τα αναλαμβάνει το παιδί που μένει κοντά και τα υπόλοιπα κάνουν επικουρικές επισκέψεις μια βδομάδα το χρόνο και ιδιαίτερα την βδομάδα που ανοίγει η διαθήκη.

Οι παρατηρήσεις μας επί του εμπειρικού νόμου είναι πανομοιότυπες εν Χριστώ αδελφέ Χακέριε.
2
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

Λένω

Επιφανές Μέλος

H Λένω αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 3,062 μηνύματα.

H Λένω έγραψε: στις 13:53, 16-09-19:

#13
Ούτε σε μένα δεν αρέσει να μοιράζομαι προσωπικά στοιχεία αλλά όπως λέει και η Αγάπη μερικές φορές δείχνουν ακριβώς αυτό που θέλεις να πεις. Λοιπόν εγώ έζησα αυτήν την κατάσταση με τη γιαγιά μου. Η αλήθεια είναι ότι "έπασχε" μόνο από γεράματα και τα ανάλογα προβληματάκια (λίγη πίεση, λίγο ζάχαρο, λίγη χοληστερίνη, λίγο απ΄όλα ) αλλά έπαιρνε τα φάρμακά της και δεν είχε ιδιαίτερο πρόβλημα. Το μυαλό της ήταν κρύσταλλο μέχρι την τελευταία στιγμή!΄Οταν άρχισε να χάνει τις δυνάμεις της, συζήτησαν η μητέρα μου με τη θεία μου και αποφάσισαν να την φέρουν κοντά στα σπίτια τους για να την βοηθήσουν. Ήταν εξαιρετικά καλή συγκυρία που εκείνη την εποχή νοικιαζόταν το διπλανό διαμέρισμα από τη θεία μου. Το νοίκιασαν λοιπόν και έκαναν τη μετακόμιση. Τον καιρό που στεκόταν ακόμα στα πόδια της τα πράγματα ήταν εξαιρετικά χαλαρά, την επισκεπτόμαστε συχνά, χαιρόταν αυτή χαιρόμαστε κι εμείς και όλη αυτή η καθημερινή συναναστροφή να μην σας πω ότι την ξαναζωντάνεψε. Ιδιαίτερα διακριτική αφού πριν πάει στο σπίτι της θείας μου που ήταν ακριβώς δίπλα, την έπαιρνε τηλέφωνο αν είναι ελευθερη επειδή δεν ήθελε να την ενοχλήσει.΄Αρχισε να ενδιαφέρεται για τις εκκρεμείς υποθέσεις των οικογενειών μας, προσπαθούσε όπου μπορούσε να βοηθήσει (το μεν πνεύμα πρόθυμον, η δε σαρξ ασθενής αλλά δεν έχει σημασία η διάθεσή της είχε σημασία) για τις σπουδές μας, τι μαθήματα περάσαμε και αν τα περάσαμε με καλό βαθμό (νόμιζε ότι το πανεπιστήμιο είναι όπως το δημοτικό), έβλεπε τηλεόραση και σχολίαζε την επικαιρότητα, μας διηγόταν ιστορίες από το παρελθόν (αυτόν πια τον έρωτά της με τον παππού μου θα πρέπει να μας τον είχει περιγράψει τουλάχιστον 100 φορές). Πέρασε ο καιρός και κάποια στιγμή έμεινε στο κρεβάτι. Τότε καταστρώθηκε καινούριο σχέδιο επειδή έπρεπε πια κάποιος να είναι μαζί της όλες τις ώρες της ημέρας. Μοίρασαν η μητέρα μου με τη θεία μου εξίσου μέρες, ώρες, γιορτές, διακοπές και προσέλαβαν μια γυναίκα να μένει μαζί της τις νύχτες. Παρόλο που εμάς τα εγγόνια ούτε που πέρασε ασφαλώς από το μυαλό τους να μας βάλουν στο πρόγραμμα φροντίδας, εμείς πολλές φορές είπαμε στις μητέρες μας "άσε σήμερα μην πας εσύ, θα κάνω τη βάρδια σου εγώ". Και πηγαίναμε με όλη μας την καρδιά προκειμένου να δώσουμε κάποιες τελευταίες ώρες χαράς στην αγαπημένη μας γιαγιά! Ας το καλό συγκινήθηκα τώρα! Ας μην πολυλογώ, τελικά η γιαγιά μου "έφυγε" ευτυχισμένη ανάμεσα στα παιδιά της και τα εγγόνια της χωρίς κανένα απολύτως πρόβλημα να δημιουργηθεί ούτε μεταξύ της γιαγιάς μας και των οικογενειών μας ούτε μεταξύ της μητέρας μου και της θείας μου. Τώρα αρκετά χρόνια μετα όταν πίνουν καφεδάκι οι δύο αδελφές, πολλές φορές εκφράζουν την ικανοποίησή τους και την ήσυχη συνείδησή τους που έκαναν ο,τι μπορούσαν καλύτερο για τη μητέρα τους!
2
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

akikos (Ανδρέας)

Επιφανές Μέλος

Ο Ανδρέας αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Η.Μ.Μ.Υ. και μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 5,196 μηνύματα.

O akikos aAzazazazazazAz έγραψε: στις 14:38, 16-09-19:

#14
Από κάποια ηλικία και έπειτα οι γέροι γίνονται πολύ εκνευριστικοί. Γι' αυτό καλύτερα να κάνουμε αποταμίευση από τώρα για τα γεράματα μας.
1
1
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

Λένω

Επιφανές Μέλος

H Λένω αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 3,062 μηνύματα.

H Λένω έγραψε: στις 15:45, 16-09-19:

#15
Αρχική Δημοσίευση από hack3r
Το πρόβλημα εδώ Λένω είναι πως μάλλον κρίνεις από την συμπεριφορά των δικών σου γονέων και γι αυτό βγάζεις και αυτά τα συμπεράσματα. Φαντάσου όμως πως κάλλιστα μπορεί να μην είχες αυτούς τους γονείς. Μπορεί οι γονείς σου να σε είχαν κακοποιήσει σωματικά ή/και ψυχολογικά, να σε είχαν τραμπουκίσει, να σου φερότανε τοξικά, να σε ζηλεύανε, να σου βάζαν εμπόδια στο δρόμο σου, να σε ανταγωνιζόντουσαν για να αισθάνονται καλά και χίλια δυο άλλα πράγματα. Αν είχες την ατυχία να έχεις τέτοιους γονείς θα αισθανόσουνα πολύ διαφορετικά.

Υπάρχουν παιδιά που φεύγουν από το σπίτι και δεν πάνε ούτε στην κηδεία των γονιών τους. Όταν το ακούσει αυτό ο μέσος κοινωνικός κριτής βγάζει απευθείας το συμπέρασμα του αχάριστου κωλόπαιδου, αλλά προσωπικά όταν εγώ ακούω για τέτοιες περιπτώσεις είμαι πάντα με το μέρος του παιδιού καθώς ΚΑΝΕΝΑ μα ΚΑΝΕΝΑ παιδί που είχε ένα καλό και σωστό γονέα δεν εκδηλώνει τέτοιες συμπεριφορές. Το να μην θέλει ένα παιδί επαφές με τους γονείς του σημαίνει πως το τραυμάτισαν όταν μικρό και υφίσταται ψυχολογικό πόνο όταν έρχεται σε επαφή μαζί τους.

Υπάρχουν "γονείς" που το μόνο που τους αξίζει είναι πεθάνουν μόνοι και έρημοι και το μόνο που καταφέρνουμε με το να τα ισοπεδώνουμε όλα στο βωμό του "τίμα τους γονείς σου" είναι να αδικούμε όσους ήταν καλοί γονείς και όντως στάθηκαν στα παιδιά τους".
Αγαπητέ μου hack πιστεύω ότι συμφωνείς πως ένα παιδί μέσα από την ποιότητα της σχέσης με την οικογένειά του, την ανατροφή που του δίνει και τη στάση ζωής που του διδάσκει, δημιουργεί την προσωπικότητά του. Από το να ξεχωρίζει το καλό από το κακό μέχρι τον τρόπο διαχείρησης των διαφορων φάσεων και καταστάσεων της ζωής του. Θα μου πεις ότι το παιδί κάποια στιγμή μεγαλώνει, αμφισβητεί την ορθότητα πολλών από αυτά που έχει μάθει και τα διυλίζει μέσα από τα δικά του φίλτρα που έχουν αποκτηθεί από τη δική του πλέον επαφή με τον "έξω" κόσμο. Συμφωνώ!΄Ομως πιστεύω ότι οι θεμελιώδεις αρχές που έχουν ριζωθεί μέσα του από την παιδική του ηλικία είναι κάτι που ποτέ δεν πρόκειται να αλλάξει.΄Ετσι κι εγώ κρίνω, όπως λες, από τη συμπεριφορά των δικών μου γονιών. Δεν θα καθήσω τώρα να εξηγήσω τον τρόπο που με μεγάλωσαν (αν και πάνω-κάτω από τα γραφόμενά μου ίσως να γίνεται αντιληπτός) αλλά πραγματικά ήμουν και συνεχίζω να είμαι πολύ τυχερή!
Τα υπόλοιπα που λες δεν θέλω καν να τα σχολιάσω!΄Οχι επειδή στρουθοκαμηλίζω αλλά επειδή για μένα όλοι αυτοί οι άνθρωποι που περιγράφεις, δεν είναι γονείς! Είναι άνθρωποι διεστραμμένοι, ψυχικά άρρωστοι και μη έχοντες τη στοιχειώδη λογική τουλάχιστον να μην κάνουν παιδιά! Τα παιδιά αυτών των γονέων θα πρέπει όταν μπορέσουν να σταθούν στα πόδια τους να φύγουν μακριά από αυτό το τοξικό περιβάλλον και να πάνε σε ένα ήσυχο μέρος να γλύψουν τις πληγές τους μήπως και καταφέρουν να σώσουν κάτι από την ψυχή τους! Και ασφαλώς και δεν θα γυρίσουν να τους κοιτάξουν και ασφαλώς δεν θα πάνε στην κηδεία τους και ασφαλώς ο μόνος λόγος που πιθανόν να θελήσουν να τους ξαναδούν θα είναι για να τους φτύσουν κατάμουτρα! Καλά πραγματικά πίστευες πως θα ήμουν της άποψης ότι ένα τέτοιο "κακοποιημένο" παιδί, θα έπρεπε να γηροκομίσει τους καταστροφείς του;
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

hack3r

Επιφανές Μέλος

Ο hack3r αυτή τη στιγμή είναι συνδεδεμένος. Είναι 30 ετών , επαγγέλεται Μηχανικός λογισμικού και μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 4,626 μηνύματα.

O hack3r έγραψε: στις 15:55, 16-09-19:

#16
Αρχική Δημοσίευση από Λένω
Καλά πραγματικά πίστευες πως θα ήμουν της άποψης ότι ένα τέτοιο "κακοποιημένο" παιδί, θα έπρεπε να γηροκομίσει τους καταστροφείς του;
Όχι δεν πίστευα πως είσαι αυτής άποψης απλά όπως είπες κι εσύ αυτούς δεν τους θεωρείς γονείς. Γονείς είναι όμως με την κυριολεκτική σημασία την λέξης, όχι και με την μεταφορική που χρησιμοποιείς εσύ και όπως έγραψα και πριν συνήθως τέτοιοι γονείς δεν βγαίνουν στον δρόμο και λένε δέρνω το παιδί μου γιατί έχω νεύρα, αλλά είναι πολύ προσεκτικοί στο να φαίνονται υγιέστατοι στον έξω κόσμο. Έτσι καταλήγουμε να βλέπουμε παιδιά που να μην θέλουν σχέσεις με γονείς που φαινομενικά ήταν πάντα εκεί, τα φρόντιζαν με αποτέλεσμα να ασκούμε περαιτέρω κοινωνική πίεση στα θύματα.

Είσαι τυχερή που έχεις τέτοιους γονείς λοιπόν και καλά κάνεις και έχεις αυτές τις αντιλήψεις που συμμερίζεται πιστεύω κάθε παιδί που έχει καλούς γονείς.
1
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

Nelliel

Περιβόητο Μέλος

H Nelliel αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Μελισσοκόμος και μας γράφει απο Μελίσσια (Αττική). Έχει γράψει 1,073 μηνύματα.

H Nelliel έγραψε: στις 06:24, 17-09-19:

#17
Ειναι δυσκολη αποφαση. Απο την μια εχεις να κανεις με αθλια γηροκομεια στην ελλαδα οπου δυσκολευεσαι να εμπιστευτεις τριτους να τους προσεχουν. Εστω ομως οτι βρισκεις ενα καλο. Θα ειναι καλα εκει ή θα πεσουν σε καταθλιψη επειδη βρισκονται σε ξενο περιβαλλον; Η γιαγια μου οταν ειχε νοσηλευτει για λιγες ημερες νοσοκομειο δεν ετρωγε και οι νοσοκομες δεν εμπαιναν καν στον κοπο να της δωσουν να φαει. Αν δεν ηταν εκει η μαμα μου η γιαγια μου θα πεθαινε απο ασιτια. Οταν ηρθε στο σπιτι αρχισε παλι να τρωει και να ειναι ευδιαθετη. 3 φορες ειχε παει νοσοκομειο και τις 3 δεν ετρωγε. Αποσυντονιζοταν παρα πολυ.

Ειναι αναλογα με την περιπτωση. Αν υπαρχει θεμα αννοιας σε αρκετα προχωρημενο επιπεδο, το γηροκομειο ειναι μονοδρομος. Εξαρταται και απο το πορτοφολι σου. Αν εχεις να πληρωνεις, απλα προσλαμβανεις ατομο να την προσεχει στο σπιτι ολη μερα. Στηνεις και καμερες και ταμπετ στο σπιτι για να ελεγχεις οταν κανεις μερες να πας και επισης για να μπορεις να μιλας με τους δικους σου πιο συχνα με videocall για να χαιρονται.

To γηροκομειο δεν ειναι φυλακη. Προσωπικα οταν γερασω θελω να παω σε γηροκομειο και δεν θελω να γινω βαρος στα παιδια μου.
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

vxrc

Νεοφερμένος

Ο vxrc αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 42 μηνύματα.

O vxrc έγραψε: στις 12:28, 17-09-19:

#18
Η γιαγιά μου, (μάνα του πατέρα μου) έμενε τα τελευταία 2 χρόνια της στο δικό μας. Ο θείος μου έγινε Λούης στα δύσκολα και όλη η ευθύνη έπεσε στη μάνα μου που έκανε προσπάθεια και υπομονή.
Εγώ αυτά τα έζησα γιατί ήμουν Λύκειο τότε. Αγαπώ τη γιαγιά μου αλλά αντικειμενικά έκανε την κατάσταση στο σπίτι ανυπόφορη και η μάνα μου ήταν στα πρόθυρα του νευρικού κλονισμού. Γκρίνια, φωνές, προσβολές, κατάρες... Καμιά φορά προτιμούσα να είμαι σχολείο και φροντιστήριο, εκείνη δεν ξέρω πως το έκανε.. Το μόνο παράπονο της μάνα μου ακόμη και τώρα είναι πως δεν κατάφερε να κάνει ούτε το 1/10 για τους δικούς της γονείς, λόγω απόστασης.



Αρχική Δημοσίευση από hack3r
Όσο για μένα το έχω αποφασίσει χρόνια τώρα πως αν ποτέ βρεθώ σε κατάσταση που θα πρέπει να με ταΐζουν, να με ξεσκατιζουν και να με νταντευουν θα αυτοκτονήσω. Δεν πρόκειται να επιβαρύνω οικονομικά και συναισθηματικά τα παιδιά μου για να ζήσω μερικά χρόνια σε τέτοια κατάσταση, ούτε είμαι διατεθειμένος να χάσω την αξιοπρέπεια μου.
Αυτό έχω αποφασίσει και εγώ.


Όσο για τους δικούς μου γονείς, δεν ξέρω. Θα ήθελα ίσως μια μέρα να κάνω δική μου οικογένεια. Και αυτό είναι ένα απ τα θέματα που συζητάς. Μπορεί ο άλλος/άλλη να μην ψήνει να μένει με τη μάνα σου ή τον πατέρα σου.
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

Scandal (Πέτρος)

Διαχειριστής

Ο Πέτρος αυτή τη στιγμή είναι συνδεδεμένος. Είναι 30 ετών , επαγγέλεται Web developer και μας γράφει απο Περιστέρι (Αττική). Έχει γράψει 6,647 μηνύματα.

O Scandal έγραψε: στις 12:43, 17-09-19:

#19
Πάντως προσπαθήστε να μπείτε στη θέση του ηλικιωμένου που θα μπει στο γηροκομείο.
Από εκεί που ήταν σπίτι του, επί 10ετίες, στον προσωπικό του χώρο και με ό,τι θετικά έχει το να ζεις μόνος σου ή με την οικογένειά σου, ξαφνικά μπαίνεις σε ένα ίδρυμα με 10δες νοματέτους, όλοι ξένοι και με περιορισμένο προσωπικό χώρο. Δεν είναι εκδρομή, ή νοσηλεία στο νοσοκομείο (όπου όπως ειπώθηκε, μπορεί να μην τρως ή να μην μπορείς να πας τουαλέτα - λέω εγώ) είναι η ζωή σου από εδώ και πέρα. Θέλει κότσια για να πάρεις την απόφαση, κακά τα ψέματα. Σηματοδοτείται επίσης ότι περνάς σε μια άλλη φάση της ζωής σου, την τελευταία.

Αλήθεια όσοι ξέρετε: στα γηροκομεία οι γέροντες έχουν αποκλειστικά δικό τους δωμάτιο ή έχουν κι άλλους στο ίδιο δωμάτιο;

Να πω κι εγώ ότι είμαι υπέρ των γηροκομείων, μόνο στις περιπτώσεις που το άτομο είναι προβληματικός χαρακτήρας. Ξέρω τι σημαίνει προβληματικός σαν χαρακτήρας γέρος ή όταν ο γέροντας δεν μπορεί τελείως πλέον να αυτοεξυπηρετηθεί. Θα προτιμούσα να πληρώνω με τα αδέλφια μου μια γυναίκα να βοηθάει τη μάνα μου στο σπίτι όταν γεράσει, για τα πρώτα χρόνια. Μετά, στην πιο προχωρημένη φάση, αν υπάρξει (γιατί δεν είναι αυτονόητο ότι κάποιος μπορεί να φτάσει στη φάση της κατάκλισης και της αδυναμίας αυτοεξυπηρέτησης), θα το βλέπαμε για γηροκομείο.
edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Scandal : 17-09-19 στις 12:55.
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

hack3r

Επιφανές Μέλος

Ο hack3r αυτή τη στιγμή είναι συνδεδεμένος. Είναι 30 ετών , επαγγέλεται Μηχανικός λογισμικού και μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 4,626 μηνύματα.

O hack3r έγραψε: στις 12:54, 17-09-19:

#20
Αρχική Δημοσίευση από vxrc
Η γιαγιά μου, (μάνα του πατέρα μου) έμενε τα τελευταία 2 χρόνια της στο δικό μας. Ο θείος μου έγινε Λούης στα δύσκολα και όλη η ευθύνη έπεσε στη μάνα μου που έκανε προσπάθεια και υπομονή.
Εγώ αυτά τα έζησα γιατί ήμουν Λύκειο τότε. Αγαπώ τη γιαγιά μου αλλά αντικειμενικά έκανε την κατάσταση στο σπίτι ανυπόφορη και η μάνα μου ήταν στα πρόθυρα του νευρικού κλονισμού. Γκρίνια, φωνές, προσβολές, κατάρες... Καμιά φορά προτιμούσα να είμαι σχολείο και φροντιστήριο, εκείνη δεν ξέρω πως το έκανε.. Το μόνο παράπονο της μάνα μου ακόμη και τώρα είναι πως δεν κατάφερε να κάνει ούτε το 1/10 για τους δικούς της γονείς, λόγω απόστασης.




Αυτό έχω αποφασίσει και εγώ.


Όσο για τους δικούς μου γονείς, δεν ξέρω. Θα ήθελα ίσως μια μέρα να κάνω δική μου οικογένεια. Και αυτό είναι ένα απ τα θέματα που συζητάς. Μπορεί ο άλλος/άλλη να μην ψήνει να μένει με τη μάνα σου ή τον πατέρα σου.

Φίλε γενικά τα λόγια είναι πάρα πολύ εύκολα και πολλοί τα λενε ελαφρά τη καρδιά αλλά στη πράξη φαίνεται ο άνθρωπος.

Ο γέρος είναι πρόβλημα και ειδικά άμα είναι κατακοιτος. Ολοι σκέφτονται μόνο την καλή περίπτωση δηλαδή του διακριτικού γερακου που ζει στο δίπλα διαμέρισμα και δεν προκαλεί προβλήματα και βοηθάει όσο μπορεί αλλά δεν είναι τα πράγματα στις περισσότερες περιπτώσεις.

Το πιο σύνηθες είναι να έχεις ένα γερο που πονάει, δεν μπορεί να καλύψει τις ανάγκες του, έχει διαφορά αποθημενα και κουσούρια τα οποία του βγαίνουν πολύ περισσότερο λόγο κατάστασης, βρίζει κτλ. Εγώ κάτι τέτοιο δεν θα το ήθελα γιατι θα προκαλούσε σοβαρό πρόβλημα υγείας στην οικογένεια μου.

Η μάνα σου που λες κόντεψε να πάθει νευρικό κλονισμό πρέπει να ξέρεις ότι επιρεαστηκε σοβαρά από τη κατάσταση και πιθανώς να έχασε και χρόνια από τη ζωή της καθώς το άγχος επιταχύνει την γήρανση.

Να τους αγαπάμε τους γονείς δεν λέω αλλά όχι και να θυσιάσουμε την υγεία της οικογένειας μας για να ζήσουν αυτοί λίγο καλύτερα τα τελευταία 1-2 χρόνια τους. Και οι γέροι πραγματικά αγαπάνε τα παιδιά τους καταλαβαίνουν και οι ίδιοι ποτέ αποτελούν αντικειμενικά πρόβλημα και είτε είναι εντελώς διακριτικοί η από μόνοι τους την κάνουν για γηροκομεία. Το να σου λέει ο γονιός δεν με αγαπάς που με στέλνεις εκεί ενώ κατανοεί ότι ο ίδιος αποτελεί πρόβλημα είναι καθαρά συναισιημστικος εκβιασμός που δεν κάνεις σε κάποιον που υποτίθεται ότι αγαπάς. Εγώ τουλάχιστο δεν θα το έκανα ποτέ αυτό.
4
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση
Απάντηση στο θέμα


Χρήστες

Βρείτε παρόμοια