×
Επεξεργασία Προφίλ Επεξεργασία Avatar Επεξεργασία Υπογραφής Επεξεργασία Επιλογών E-mail και Κωδικός Ρυθμίσεις Ειδοποιήσεων
×
Αποσύνδεση Οι Συνδρομές μου Το Προφίλ μου Τα Posts μου Τα Threads μου Λίστα Επαφών Αντιδράσεις σε Posts μου Παραθέσεις των Posts μου Αναφορές σε Εμένα Ενέργειες Συντονιστών Αόρατος Χρήστης

Το e-steki είναι μια από τις μεγαλύτερες ελληνικές διαδικτυακές κοινότητες με 68,963 μέλη και 2,478,080 μηνύματα σε 78,924 θέματα. Αυτή τη στιγμή μαζί με εσάς απολαμβάνουν το e-steki άλλα 358 άτομα.

Καλώς ήρθατε στο e-steki!

Εγγραφή Βοήθεια

Διδακτικές Ιστορίες

Lysippe

Περιβόητο Μέλος

H Lysippe αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 26 ετών . Έχει γράψει 1,370 μηνύματα.

H Lysippe έγραψε: στις 22:56, 06-12-11:

#281
Η Αληθινή αξία του δαχτυλιδιού (Από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάι “Να σου πω μια ιστορία”)


Υπάρχει μια παλιά ιστορία για ένα παιδί που πήγε να ζητήσει τη βοήθεια ενός σοφού: Ήρθα, δάσκαλε, γιατί νοιώθω τόσο ασήμαντος που δεν έχω όρεξη να κάνω τίποτα. Μου λένε ότι δεν αξίζω τίποτα, ότι δεν κάνω τίποτα σωστά, ότι είμαι αδέξιος και χαζός. Πως μπορώ να βελτιωθώ; Τι μπορώ να κάνω για να με εκτιμήσουν περισσότερο;” Ο δάσκαλος, χωρίς να τον κοιτάξει, του είπε: “Πόσο λυπάμαι, αγόρι μου. Δεν μπορώ να σε βοηθήσω γιατί πρώτα πρέπει να λύσω ένα δικό μου πρόβλημα. Μετά, ίσως..” και ύστερα από μια παύση συνέχισε : “Αν θέλεις να με βοηθήσεις εσύ, μπορεί να λύσω γρήγορα το πρόβλημά μου και μετά να μπορέσω να σε βοηθήσω.” “Ε…μετά χαράς, δάσκαλε” είπε διστακτικά ο νεαρός, νοιώθοντας ότι τον υποτιμούσαν για άλλη μια φορά και μετέθεταν τις ανάγκες του. “Ωραία” συνέχισε ο δάσκαλος. Έβγαλε το δαχτυλίδι που φορούσε στο αριστερό του χέρι και το έδωσε στο αγόρι, λέγοντας :”Πάρε το άλογο που είναι εκεί έξω και τρέξε στην αγορά. Πρέπει να πουλήσω αυτό το δαχτυλίδι για να πληρώσω ένα χρέος. Είναι ανάγκη να πάρεις όσο περισσότερα χρήματα μπορείς για αυτό. Και με κανέναν τρόπο μη δεχτείς λιγότερα από ένα χρυσό φλουρί. Πήγαινε και έλα με το χρυσό φλουρί όσο πιο γρήγορα μπορείς.”

Ο νεαρός πήρε το δαχτυλίδι κι έφυγε. Μόλις έφτασε στην αγορά άρχισε να προσφέρει το δαχτυλίδι στους εμπόρους που το κοίταζαν με κάποιο ενδιαφέρον, ώσπου ο νεαρός έλεγε τι ζητούσε γι’ αυτό. Όταν το παιδί έλεγε “ένα χρυσό φλουρί” άλλοι γελούσαν, άλλοι του γύριζαν τις πλάτες και μόνο ένας γέροντας φάνηκε αρκετά ευγενικός για να μπει στον κόπο να του εξηγήσει ότι ένα χρυσό φλουρί ήταν πάρα πολύ για ένα δαχτυλίδι. Θέλοντας να βοηθήσει, ένας του πρόσφερε ένα ασημένιο νόμισμα κι ένα μπακιρένιο τάσι, όμως, ο νεαρός είχε οδηγίες να μη δεχτεί λιγότερα από ένα χρυσό φλουρί κι έτσι απέρριψε την προσφορά.

Αφού προσπάθησε να πουλήσει το κόσμημα σε όποιον συνάντησε στο δρόμο του στην αγορά – και σίγουρα θα ήταν πάνω από εκατό άτομα – , παραδέχτηκε την αποτυχία του, καβάλησε το άλογο και γύρισε πίσω. Πόσο θα ήθελε ο νεαρός να είχε ένα χρυσό φλουρί για να το δώσει στο δάσκαλο και να τον γλυτώσει από το πρόβλημά του. Έτσι, θα έπαιρνε κι αυτός τη συμβουλή και τη βοήθεια του δασκάλου. Μπήκε μέσα στην κάμαρη. Δάσκαλε” είπε, “λυπάμαι. Είναι αδύνατο να τα καταφέρω. Ίσως να μπορούσα να πάρω δύο ή τρία ασημένια, όμως, νομίζω ότι δεν μπορώ να γελάσω κανέναν για την πραγματική αξία του δαχτυλιδιού.” “Αυτό που είπες είναι πολύ σημαντικό, νεαρέ μου φίλε” απάντησε χαμογελώντας ο δάσκαλος. “Πρέπει πρώτα να μάθουμε την αληθινή αξία του δαχτυλιδιού.

Καβάλησε πάλι το άλογο και πήγαινε στον κοσμηματοπώλη. Ποιος άλλος θα ξέρει καλύτερα; Πες του ότι θέλεις να το πουλήσεις και ρώτησέ τον πόσα μπορεί να πιάσει.Ομως, μην του το πουλήσεις όσα κι αν σου προσφέρει. Γύρισε πίσω με το δαχτυλίδι.”

Ο νεαρός καβάλησε το άλογο κι έφυγε πάλι. Ο κοσμηματοπώλης εξέτασε το δαχτυλίδι στο φως του κεριού, το κοίταξε με το φακό, το ζύγισε και μετά είπε στο παιδί: “Πες στο δάσκαλο, αγόρι μου, ότι αν θέλει να το πουλήσει αμέσως, δεν μπορώ να του δώσω παραπάνω από πενήντα οχτώ χρυσά φλουριά για το δαχτυλίδι του.” “Πενήντα οχτώ χρυσά;” φώναξε το παιδί. “Ναι” απάντησε ο κοσμηματοπώλης. “Βέβαια,, με λίγη υπομονή θα μπορούσαμε να βγάλουμε γύρω στα εβδομήντα χρυσά φλουριά, όμως, αν είναι επείγον…”

Ο νεαρός έτρεξε συγκινημένος στο σπίτι του δασκάλου να του πει τα καθέκαστα. “Κάθισε” του είπε ο δάσκαλος αφού τον άκουσε. “Είσαι κι εσύ σαν αυτό το δαχτυλίδι. ‘Ενα πολύτιμο και μοναδικό κόσμημα. Και σαν τέτοιο, πρέπει να σ΄εκτιμήσει ένας αληθινός ειδικός. Γιατί στη ζωή σου γυρίζεις εδώ κι εκεί ζητώντας να εκτιμήσει ο καθένας την πραγματική σου αξία;” Και μ’ αυτά τα λόγια, έβαλε πάλι το δαχτυλίδι στο μικρό του δάχτυλο του αριστερού του χεριού.


Είσαι φτιαγμένος από ταλέντα, σοφία και αγάπη. Είσαι όλα όσα αναζητάς, τα έχεις όλα μέσα σου. Ποτέ δεν μας χαρακτηρίζει αυτό που μας κάνουν οι άλλοι, μας χαρακτηρίζει αυτό που επιστρέφουμε εμείς στους άλλους. Αν έχω την πεποίθηση ότι δεν αξίζω, τότε το υποσυνείδητό μου θα κάνει τα πάντα για να επιβεβαιώσει αυτή μου την πεποίθηση.

Είναι αναγκαίο να αλλάξουμε τις περιοριστικές μας πεποιθήσεις, γιατί μας κοστίζουν πολύ πόνο. Οι πεποιθήσεις μας γίνονται συναισθήματα, τα συναισθήματα γίνονται συμπεριφορές, οι συμπεριφορές φέρνουν αποτελέσματα.

Για να αλλάξουμε τα αποτελέσματα που παίρνουμε από τις πράξεις μας, χρειάζεται να αλλάξουμε τις πεποιθήσεις που έχουμε. Αντί να ζητάμε την αποδοχή από τους γύρω μας, χρειάζεται να δώσουμε εμείς οι ίδιοι την αποδοχή στον εαυτό μας, όχι όταν θα αποκτήσουμε χρήματα, όχι όταν θα πετύχουμε εκείνο ή το άλλο, αλλά ΤΩΡΑ έτσι όπως ακριβώς είμαστε αυτή τη στιγμή, να αποδεχτούμε τον εαυτό μας και αν το κάνουμε αυτό, τότε και οι άλλοι γύρω μας θα αρχίσουν να μας δείχνουν την αποδοχή τους......
8
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

Rempeskes

Επιφανές Μέλος

Ο Rempeskes αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Hair stylist . Έχει γράψει 5,659 μηνύματα.

O Rempeskes έγραψε: στις 01:50, 07-12-11:

#282
Ηθικό δίδαγμα 2:


α) Που βρήκε ο δάσκαλος του Ζεν δαχτυλίδι των 70 λιρών;
Είναι τόσο επικερδές το να είσαι Ανώτερος Άνθρωπος;

β) Γιατί ο νεαρός δεν σκότωσε το δαχτυλίδι για εβδομήντα χρυσά;
Ας έστελνε το ένα στον δάσκαλο λέγοντας "να ρε μεγάλε, όσα ζήτησες. αντίο τώρα. πάω να βρω ενα καπηλειό γεμάτο φτηνή μπύρα και ακριβές γυναίκες (όχι το αντίθετο, γιατί στην μπύρα δεν πρέπει να κάνουμε εκπτώσεις ). αντιός"
Και θα έβρισκε την υγεία του ο ίδιος, και ο Δάσκαλος θα μάθαινε ένα πολύτιμο μάθημα
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

Σπυρακος (^^)

Επιφανές Μέλος

Ο Σπυρακος (^^) αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 23 ετών , επαγγέλεται Φοιτητής/τρια και μας γράφει απο Κέρκυρα (Κέρκυρα). Έχει γράψει 2,590 μηνύματα.

O Σπυρακος (^^) έγραψε: στις 10:32, 07-12-11:

#283
Καποτε ηταν ενας νεος που ερωτευτηκε μια πολυ κακια γυναικα και ζηλοφθονη.Την παντρευτηκε.Ζηλευε παθολογικα την μητερα του ωσπου μια μερα του ειπε πως αν την αγαπαει πραγματικα θελει να του φερει την καρδια της μητερας του αλλιως θα τον παρατησει.Παρ'ολο που αγαπουσε την μητερα του,αγαπουσε περισσοτερο την γυναικα του,ετσι σκοτωσε την μητερα του ,πηρε την καρδια της και ξεκινησε να παει να την δωσει στην γυναικα του.Στον δρομο ομως σκονταψε καπου και επεσε.Και η καρδια της μανας μιλησε και του ειπε.."ΧΤΥΠΗΣΕΣ ΠΑΙΔΑΚΙ ΜΟΥ;"

Ειναι ποιημα κανονικα με προφανες ηθικο διδαγμα!!
6
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

enrose

Πολύ δραστήριο μέλος

H enrose αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 588 μηνύματα.

H enrose με υπέροχη διάθεση έγραψε: στις 10:40, 07-12-11:

#284
Αποφασίζει ο Θεός να κατέβει στη γή, έτσι λοιπόν πάει σε ένα βοσκό και του λέει, πές μου μία επιθυμία που θές να σου πραγματοποιήσω. Λέει λοιπόν, ο βοσκός:
- ο διπλανός έχει μία κατσίκα πολύ καλή, πολύ καρπερή
- ωραία τι θές, θες 100 τέτοιες κατσίκες?
- όχι, θέλω να ψοφήσει του διπλανού
...

Τα συμπεράσματα δικά σας για το ανθρώπινο είδος.
6
1
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

D_G (Δημήτρης)

Διακεκριμένο μέλος

Ο Δημήτρης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 1,618 μηνύματα.

O D_G έγραψε: στις 17:33, 02-03-12:

#285
Σωκρατική Τριπλή Διύλιση (Αλήθεια-Καλοσύνη-Χρησιμότητα) ή Το Τριπλό Τεστ του Σωκράτη

Μια μέρα, εκεί που ο μεγάλος αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος Σωκράτης έκανε τη βόλτα του στην Ακρόπολη, συνάντησε κάποιον γνωστό του,ο οποίος του ανακοίνωσε ότι έχει να του πει κάτι πολύ σημαντικό που άκουσε για κάποιον από τους μαθητές του.Ο Σωκράτης του είπε ότι θα ήθελε, πριν του πει τι είχε ακούσει, να κάνουν το τεστ της “τριπλής διύλισης”

Τριπλή διύλιση;

”ρώτησε με απορία ο γνωστός του.-

Ναι, πριν μου πεις τι άκουσες για το μαθητή μου θα ήθελα να κάτσουμε για ένα λεπτό να φιλτράρουμε αυτό που θέλεις να μου πεις.

-Το πρώτο φίλτρο είναι αυτό της αλήθειας.

Είσαι λοιπόν εντελώς σίγουρος ότι αυτό που πρόκειται να μου πεις είναι αλήθεια;

-Ε… όχι ακριβώς, απλά το άκουσα όμως και…

-Μάλιστα, άρα δεν έχεις ιδέα αν αυτό που θέλεις να μου πεις είναι αλήθεια ή ψέματα.

Ας δοκιμάσουμε τώρα το δεύτερο φίλτρο, αυτό της καλοσύνης.

Αυτό που πρόκειται να μου πεις για τον μαθητή μου είναι κάτι καλό;

-Καλό; Όχι το αντίθετο μάλλον…

-Άρα, συνέχισε ο Σωκράτης, θέλεις να πεις κάτι κακό για τον μαθητή μου αν και δεν είσαι καθόλου σίγουρος ότι είναι αλήθεια.

Ο γνωστός του έσκυψε το κεφάλι από ντροπή και αμηχανία.-

Παρόλα αυτά, συνέχισε ο Σωκράτης, μπορείς ακόμα να περάσεις το τεστ γιατί υπάρχει και το τρίτο φίλτρο.

Το τρίτο φίλτρο της χρησιμότητας.

Είναι αυτό που θέλεις να μου πεις για τον μαθητή μου κάτι που μπορεί να μου φανεί χρήσιμο σε κάτι;

-Όχι δεν νομίζω…

-Άρα λοιπόν αφού αυτό που θα μου πεις δεν είναι ούτε αλήθεια, ούτε καλό, ούτε χρήσιμο, γιατί θα πρέπει να το ακούσω;

Ο γνωστός του έφυγε ντροπιασμένος, έχοντας πάρει ένα καλό μάθημα…
5
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

D_G (Δημήτρης)

Διακεκριμένο μέλος

Ο Δημήτρης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 1,618 μηνύματα.

O D_G έγραψε: στις 20:38, 23-03-12:

#286

Θαυμάσια μουσική πλαισιωμένη με ένα πολύ ωραίο διδακτικό κείμενο !
1
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

Mercury (Doctor)

Επιφανές Μέλος

Ο Doctor αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 32 ετών , επαγγέλεται Μαέστρος και μας γράφει απο Ισλανδία (Ευρώπη). Έχει γράψει 7,691 μηνύματα.

O Mercury Madman with a blue box... έγραψε: στις 01:10, 03-04-12:

#287
Ο Στάνλεϊ Κιούμπρικ ήταν γνωστός για τις ασυνήθιστες και συχνά φαινομενικά ακατόρθωτες ιδέες του.Και ακόμα πιό γνωστός για την επιμονή του να τις πραγματοποιεί.
Σε μία ταινία του λοιπόν,είχε την ιδέα να γυρίσει μία σκηνή ΜΟΝΟ με το φώς των κεριών. Ο υπεύθυνος φωτογραφίας αντέδρασε χαρακτηρίζοντας την αδύνατη και παράλογη. Και σε μία προσπάθεια να τον μεταπείσει το παραλλήλισε με την ιστορία του Ίκαρου που λιώνουν τα φτερά που του κατασκεύασε ο πατέρας του Δαίδαλος,καθώς πλησιάζει πιό κοντά στον ήλιο.
Και απαντάει ο Κιούμπρικ:"Η ιστορία αυτή δεν δείχνει πως είναι αδύνατον να πλησιάσεις τον ήλιο,αλλά πως το κερί είναι ένα πολύ κακό υλικό για να κατασκευάσεις φτερά".
5
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

Isiliel (Φεγγάρω)

Επιφανές Μέλος

H Φεγγάρω αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 9,230 μηνύματα.

H Isiliel Salus populi suprema lex esto έγραψε: στις 08:18, 03-04-12:

#288
Η Ραγισμένη Στάμνα (παλιά κινέζικη ιστορία)

Ενας νεροκουβαλητής στην υπηρεσία του αυτοκράτορα κουβαλούσε στους ώμους του δυο μεγάλες στάμνες, δεμένες στις άκρες ενός γερού καλαμιού από μπαμπού. Η μια στάμνα ήταν ελαττωματική, είχε μια ρωγμή, ενώ η άλλη ήταν τέλεια κατασκευασμένη και μπορούσε να μεταφέρει με ασφάλεια όλη την ποσότητα του νερού.

Αρκετές φορές την ημέρα, ο νεροκουβαλητής μετέφερε με τις δυο στάμνες νερό από το ποτάμι στο παλάτι, αλλά η ραγισμένη στάμνα έφτανε πάντα μισογεμάτη. Αυτό συνέβαινε για καιρό, οπότε έπεσε στην αντίληψη του αυτοκράτορα και τον ρωτά: «Γιατί κρατάς αυτή την χαλασμένη στάμνα και δεν την πετάς; Θα μπορούσες να γλυτώνεις χρόνο στο πήγαινε έλα αν έφερνες δυο γεμάτες στάμνες.»

«Βασιλιά μου», απαντά ο νεροκουβαλητής, «εσείς και η γυναίκα σας δεν απολαμβάνετε τα όμορφα λουλούδια που στολίζουν το παλάτι και τραπέζι σας κάθε απόγεμα;»

«Φυσικά!» απαντάει ο αυτοκράτορας, «αλλά τι σχέση έχει αυτό με την ραγισμένη στάμνα;»

Ο νεροκουβαλητής απαντά: «Θα ήθελα να σας ζητήσω να με συνοδέψετε ως το ποτάμι την επόμενη φορά, για να σας δείξω τι εννοώ.»

Ο αυτοκράτορας συμφώνησε κι έτσι πήγαν και οι δυο μέχρι το ποτάμι. Κατά μήκος του μονοπατιού ο αυτοκράτορας παρατήρησε τα όμορφα λουλούδια που όμως φύτρωναν μόνο στη μια πλευρά του μονοπατιού.

«Αυτά είναι τα λουλούδια που στολίζουν το παλάτι και το τραπέζι μας», λέει ο αυτοκράτορας, «αλλά γιατί φυτρώνουν μόνο στη μια πλευρά;»

Ο νεροκουβαλητής του απαντά: «Μόλις ανακάλυψα το ελάττωμα στη στάμνα, έσπειρα σπόρους λουλουδιών στη μια πλευρά του μονοπατιού. Καθώς επιστρέφω από το ποτάμι, η ραγισμένη στάμνα ποτίζει τα λουλούδια. Αυτό σημαίνει λίγο παραπάνω δουλειά για μένα, αλλά απολαμβάνω μια όμορφη διαδρομή και επιπλέον τα λουλούδια στολίζουν το παλάτι σας, η δε γυναίκα σας τα λατρεύει.»

Τότε ο αυτοκράτορας λέει: «Κράτα τότε τη στάμνα αυτή»

O καθένας μας είναι μια ραγισμένη στάμνα, έχει τα ελαττώματά του, τα οποία θα μπορούσε να τα χρησιμοποιήσει ως πλεονέκτημα προς όφελος και του εαυτού του και του συνόλου
6
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

Isiliel (Φεγγάρω)

Επιφανές Μέλος

H Φεγγάρω αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 9,230 μηνύματα.

H Isiliel Salus populi suprema lex esto έγραψε: στις 18:54, 25-04-12:

#289
"Τα παιδιά ήταν μόνα"

Η μητέρα τους είχε φύγει από νωρίς το πρωί και τα είχε αφήσει στη Μαρίνα, μια νέα δεκαοχτώ ετών, την οποία έπαιρνε κάποιες φορές για λίγες ώρες προκειμένου να τα προσέχει.

Απο τότε που είχε πεθάνει ο σύζυγος, οι καιροί είχαν δυσκολέψει πολύ για να ρισκάρει να λείψει από τη δουλειά όταν η γιαγιά αρρώσταινε.

Όταν ο φίλος της Μαρίνας της τηλεφώνησε για να προτείνει μια βόλτα με το καινούργιο του αμάξι, η κοπέλα δεν δίστασε και πολύ. Άλλωστε τα παιδιά κοιμούνταν όπως κάθε απόγευμα και δεν θα ξυπνούσαν πριν της πέντε.
Μόλις άκουσε την κόρνα άρπαξε την τσάντα της και άφησε ανοιχτό το ακουστικό του τηλεφώνου. Προνόησε να κλειδώσει την πόρτα του δωματίου και φύλαξε το κλειδί στην τσέπη. Δεν ήθελε να διακινδυνέψει να ξυπνούσε ο Πάντσο και να κατέβαινε τη σκάλα για να την ψάξει, γιατί όπως και να' χει, ήταν μόνο έξι ετών, και με την παραμικρή απροσεξία μπορούσε να σκοντάψει και να χτυπήσει. Επίσης, σκέφτηκε ότι αν συνέβαινε αυτό, δεν θα ήξερε πώς να εξηγήσει στη μητέρα το λόγο για τον οποίο το παιδί δεν την είχε βρει.

Ίσως να ήταν ένα βραχυκύκλωμα στην τηλεόραση ή σε κάποιο από τα φώτα του σαλονιού ή μπορεί μια φλόγα στα καυσόξυλα – το θέμα είναι ότι όταν οι κουρτίνες άρχισαν να καίγονται η φωτιά έφτασε γρήγορα στην ξύλινη σκάλα που οδηγούσε στα υπνοδωμάτια.

Τον ξύπνησε ο βήχας του μωρού, εξαιτίας του καπνού που περνούσε κάτω από την πόρτα. Χωρίς να σκεφτεί, ο εξάχρονος Πάντσο πήδηξε από το κρεβάτι και πίεσε με δύναμη το πόμολο για να ανοίξει την πόρτα, αλλά δεν τα κατάφερε.

Όπως και να' χει, ακόμα και αν το είχε καταφέρει, οι φλόγες θα είχαν καταβροχθήσει εκείνον και τον λίγων μηνών αδερφό του.

Ο Πάντσο φώναξε τη Μαρίνα αλλά κανείς δεν απάντησε. Έτσι έτρεξε στο τηλέφωνο του δωματίου (ήξερε πώς να παίρνει τηλέφωνο τη μαμά του)αλλά δεν υπήρχε γραμμή.

Ο Πάντσο συνειδητοποίησε ότι έπρεπε να βγάλει τον αδερφό του από εκεί μέσα. Προσπάθησε να ανοίξει το παράθυρο που έβγαζε στο περβάζι αλλά ήταν αδύνατο για τα μικρά του χέρια να λύσει την ασφάλεια και -ακόμα και αν τα κατάφερνε-, θα έπρεπε να ξεμπλέξει το συρμάτινο πλέγμα που οι γονείς του είχαν βάλει για προστασία.



Όταν οι πυροσβέστες τελείωσαν με το σβήσιμο της φωτιάς, το θέμα συζήτησης όλων ήταν το ίδιο:
-Πώς μπόρεσε αυτό το τόσο μικρό παιδί να σπάσει με την κρεμάστρα το τζάμι και μετά τη σήτα;
-Πώς μπόρεσε να φορτώσει το μωρό στο σακίδιο;
-Πώς μπόρεσε να περπατήσει στο περβάζι κουβαλώντας σημαντικό βάρος και να κατέβει από το δέντρο;
-Πώς μπόρεσε να σώσει τη ζωή του αδελφού του και τη δική του;

Ο ηλικιωμένος πυροσβέστης, άνθρωπος σοφός, τους έδωσε την απάντηση:
“Ο μικρός Πάντσο ήταν μόνος..Δεν είχε κανέναν να του πει ότι δεν θα μπορούσε.”

(Από το Ιστορίες να Σκεφτείς, Χορχέ Μπουκάι)
11
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

Lysippe

Περιβόητο Μέλος

H Lysippe αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 26 ετών . Έχει γράψει 1,370 μηνύματα.

H Lysippe έγραψε: στις 18:28, 10-05-12:

#290
Δοσμένο από μία αγαπημένη μου φίλη...
Δεν ξέρω αν εντάσσεται στις διδακτικές ιστορίες, μα εγώ θα τη βάλω, γιατί βγάζει πολύ πολύ όμορφα πράγματα αυτή η ιστοριούλα.

Μπορείτε να την διαβάσετε εδώ.
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

mayram999 (Μαρία)

Νεοφερμένος

H Μαρία αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 52 μηνύματα.

H mayram999 έγραψε: στις 20:49, 05-06-12:

#291
Σε μια μικρή πόλη της Αγγλίας μια γυναίκα ανέφερε πως καθώς προσκυνούσε στην τοπική εκκλησία, το άγαλμα της Παναγίας
της μίλησε. Σύντομα και άλλοι πιστοί είχαν την ίδια εμπειρία. Μάλιστα το άγαλμα έλεγε ότι ο Ιησούς θα έρθει πάλι
στο κόσμο. Μια μέρα, που στην εκκλησία μαζεύτηκε πολύς κόσμος, ντόπιοι αλλά και τουρίστες, το άγαλμα μίλησε και πάλι.
Είπε με μια γυναικεία φωνή
“Ο Ιησούς… σκατά μου έπεσε το τσάι!”. Τελικά η γυναίκα που έκανε τη φωνή του αγάλματος ήταν η σύζυγος ενός τοπικού
επιχειρηματία και έκαναν την απάτη για να ανέβει ο τουρισμός στη πόλη. Μάλιστα ήταν η ίδια που ανέφερε αρχικά το θαύμα.
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

Isiliel (Φεγγάρω)

Επιφανές Μέλος

H Φεγγάρω αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 9,230 μηνύματα.

H Isiliel Salus populi suprema lex esto έγραψε: στις 21:08, 05-06-12:

#292
Και αυτή ήταν μια διδακτική ιστορία επειδή... ;
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

Σπυρακος (^^)

Επιφανές Μέλος

Ο Σπυρακος (^^) αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 23 ετών , επαγγέλεται Φοιτητής/τρια και μας γράφει απο Κέρκυρα (Κέρκυρα). Έχει γράψει 2,590 μηνύματα.

O Σπυρακος (^^) έγραψε: στις 23:21, 05-06-12:

#293
Αρχική Δημοσίευση από Isiliel
Και αυτή ήταν μια διδακτική ιστορία επειδή... ;
Τι παθαινει κανεις αμα παει να κανει πονηριες για να ωφεληθει!!!
Αρχική Δημοσίευση από mayram999
Σε μια μικρή πόλη της Αγγλίας μια γυναίκα ανέφερε πως καθώς προσκυνούσε στην τοπική εκκλησία, το άγαλμα της Παναγίας
της μίλησε. Σύντομα και άλλοι πιστοί είχαν την ίδια εμπειρία. Μάλιστα το άγαλμα έλεγε ότι ο Ιησούς θα έρθει πάλι
στο κόσμο. Μια μέρα, που στην εκκλησία μαζεύτηκε πολύς κόσμος, ντόπιοι αλλά και τουρίστες, το άγαλμα μίλησε και πάλι.
Είπε με μια γυναικεία φωνή
“Ο Ιησούς… σκατά μου έπεσε το τσάι!”. Τελικά η γυναίκα που έκανε τη φωνή του αγάλματος ήταν η σύζυγος ενός τοπικού
επιχειρηματία και έκαναν την απάτη για να ανέβει ο τουρισμός στη πόλη. Μάλιστα ήταν η ίδια που ανέφερε αρχικά το θαύμα.
αχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχ!!
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

Lysippe

Περιβόητο Μέλος

H Lysippe αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 26 ετών . Έχει γράψει 1,370 μηνύματα.

H Lysippe έγραψε: στις 20:44, 02-08-12:

#294
2
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

chemysterious (Ιάσονας)

Εκκολαπτόμενο Μέλος

Ο Ιάσονας αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 131 μηνύματα.

O chemysterious έγραψε: στις 20:16, 03-01-13:

#295
Η γριά και ο χάρος

Μια φορά ήταν μια γριά και κάθε πρωί έβγαινε στο δάσος και μάζευε ξύλα για τη φωτιά της και χορταράκια, για να φάει. Καθώς γύριζε μια μέρα φορτωμένη στον ώμο τα ξύλα και στην ποδιά της τα χόρτα, στο δρόμο συναντάει τον χάροντα.

- Γεια και χαρά σου, χάροντα, του λέει, για ποιόν με το καλό;
- Για του λόγου σου θειά, της λέει ο χάροντας. Άντε, ετοιμάσου να σε πάρω.
- Τώρα, του λέει, να πάω σπίτι να ξεφορτωθώ και να ετοιμασθώ. Και για να 'χω καλό ρώτημα, σαν πώς θέλεις να ετοιμασθώ;
- Όπως θέλεις εσύ, απαντάει ο χάροντας.
Τότε η γριά πηγαίνει στο σπίτι, ανάβει το τζάκι και βάζει να βράσει τα χόρτα. Ύστερα έπιασε να ζημώσει ψωμιά, έφτιαξε και κουλούρια για συγχώρεση. Ύστερα έστρωσε τραπέζι και περίμενε να ψηθούν τα ψωμιά.

Τότε παρουσιάσθηκε ο χάροντας και τη ρωτάει:
- Ε, ετοιμάστηκες θειά;
- Περιμένω γιε μου να βράσουν τα χόρτα, να ξεφουρνίσω το ψωμί και να φάμε. Δεν κάθεσαι και του λόγου σου να φας μαζί μου;
- Μα δεν μ' έχεις κακία θειά, πού θα σου πάρω την ψυχή;
- Μπα, γιατί να σου 'χω κακία. Όπου την πας την ψυχή μου, θα 'ρχομαι κι εγώ μαζί.
- Και το κορμάκι σου, που θα τ' αφήσεις εδώ; ξαναρωτάει ο χάροντας.
- Ε, αυτό είναι δική μου υπόθεση, απαντάει η γριά. Εγώ θα το παραδώσω στον Θεό και θα μου το φυλάει. Είδες πού βάζομε σταυρό πάνω απ' τα μνήματα;

Απάνω στην ώρα έβρασαν και τα χόρτα, μύρισε και το ψωμί στο φούρνο και η γριά κατέβασε το φαΐ, ξεφούρνισε κι έβαλε στο τραπέζι δυο πιάτα χόρτα και κάμποσες φέτες ψωμί.

Ο χάροντας όμως φαίνονταν στενοχωρημένος και δεν ήθελε να φάει.

- Δεν μου κάνει κέφι να παίρνω ανθρώπους, πού δεν κλαίνε, λέει στη γριά.
- Και δεν μου λες κι εμένα το λόγο; λέει η γριά. Τι σημασία έχει αν κλαίνε ή όχι;
- Όταν κλαίνε και θρηνούνε, μόνο τότε είναι δικοί μου και τούς πάω στην κόλαση. Όταν είναι ευχαριστημένοι και ήσυχοι, μου τούς παίρνει ο Θεός και τούς πάει ίσια στον Παράδεισο.
- Γι' αυτό κι έχεις κακό όνομα, του λέει η γριά. Φάε λίγο να ζεσταθεί η ψυχή σου, να κάνεις το σταυρό σου, μήπως και πάψεις να κολάζεις τον κόσμο.

Τότε ο χάροντας έσκασε απ' το κακό του, πετιέται επάνω και φεύγει λέγοντας.
- Εσένα έτσι κι έτσι χαμένη σ' έχω. Τι κάθομαι και χασομερώ μαζί σου.

Έτσι έφυγε ο χάροντας κι η γριά ζει ακόμα και ποιος ξέρει πόσο ακόμα θα ζει και θα 'ναι και ευχαριστημένη και καλόγνωμη.

Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

σιριους

Νεοφερμένος

Ο σιριους αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Φοιτητής/τρια και μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 12 μηνύματα.

O σιριους έγραψε: στις 18:55, 12-08-13:

#296
Κατεβάστε το ποτήρι


______________________________________________________________________________
Oι φοιτητές παρακολουθούσαν με μεγάλο ενδιαφέρον το μάθημα για τη διαχείριση του άγχους,
όταν ο καθηγητής έπιασε ένα ποτήρι και το σήκωσε ψηλά.
Όλοι φαντάστηκαν ότι θα έκανε τη γνωστή ερώτηση: «Είναι μισοάδειο ή μισογεμάτο;».
Αντʼ αυτού, με ένα πλατύ χαμόγελο στο πρόσωπό του, ρώτησε:
« Πόσο βαρύ είναι αυτό το ποτήρι με το νερό; »
Οι απαντήσεις, που έδωσαν οι φοιτητές, κυμάνθηκαν από 200 μέχρι 600 γραμμάρια.
...
Όμως ο καθηγητής διαφώνησε:

Το απόλυτο βάρος δεν έχει σημασία.
Εξαρτάται από το πόση ώρα κρατάω το ποτήρι.
Αν το κρατάω ψηλά για ένα λεπτό, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα.

Αν το κρατήσω έτσι για μια ώρα, θα αρχίσει να πονάει το χέρι μου.
Αν το κρατήσω για μια μέρα, το χέρι μου θα μουδιάσει και θα παραλύσει.
Σε κάθε περίπτωση, το βάρος του ποτηριού δεν αλλάζει, αλλά όσο περισσότερο το κρατώ τόσο βαρύτερο γίνεται

Συνέχισε ο καθηγητής:

Το στρες,οι ανησυχίες και τα προβλήματα της ζωής είναι σαν το ποτήρι του νερού.
Αν τα σκεφτείτε τα για λίγο, δεν πειράζει.
Αν τα σκέφτεστε για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, θα αρχίσουν να σας πληγώνουν.
Και αν σας προβληματίζουν όλη την ημέρα,
στο τέλος θα σας παραλύσουν και θα νιώσετε ανίκανοι να κάνετε οτιδήποτε.

Είναι σημαντικό να θυμόσαστε να χαλαρώνετε και να διώχνετε το στρες.
Μην κουβαλάτε τα προβλήματα μαζί σας μέχρι το βράδυ, ακόμα και τη νύχτα.
Μη ξεχνάτε να κατεβάζετε το ποτήρι!
2
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

Great Chaos (Όττο)

Επιφανές Μέλος

Ο Όττο αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 52 ετών , επαγγέλεται Παραγωγός και μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 3,520 μηνύματα.

O Great Chaos I took a wrong turn in the Freak Parade έγραψε: στις 21:22, 03-12-13:

#297
Οι Φλούδες του Χότζα

Μια φορά κι έναν καιρό, ο Νασρεντίν Χότζας χρειάστηκε να ταξιδέψει σε μια πόλη, αρκετές ώρες δρόμο απ' το χωριό του, για να παραστεί ως μάρτυρας υπεράσπισης στη δίκη κάποιου φίλου του. Ο δρόμος περνούσε για αρκετή απόσταση, μέσα απ' την Έρημο της Ανατολίας κι έτσι ο Χότζας σκέφτηκε να πάει προετοιμασμένος. Γέμισε το παγούρι του με νερό, φόρτωσε στο γάιδαρο κι ένα καρπούζι - τροφή και νερό μαζί - καβάλησε το ζωντανό και πήρε το δρόμο. Πολύ πριν φτάσει στην έρημο, άρχισε ήδη να διψάει και το παγούρι του σχεδόν άδειασε. Και μόνο η ιδέα της ερήμου που τον περίμενε μπροστά, του πύρωνε το στόμα. Σιγά σιγά το τοπίο άλλαξε και μπήκε στον ερημότοπο, σαν σε τηγάνι πάνω στη θράκα. Ίδρωνε και ξεΐδρωνε, όμως τα κατάφερνε κι άντεχε, χωρίς πολλά προβλήματα. Αναθαρρημένος, πίστεψε ότι το πέρασμα της ερημιάς θα ήταν τελικά παιχνιδάκι. Προχώρησε λίγο ακόμη και κοίταξε τον ήλιο ψηλά. Ήταν δυο μετά το μεσημέρι, ένιωσε να πεινάει λίγο λίγο. Εκεί κοντά είδε έναν βράχο σκαφιδιασμένο από τον άνεμο και την άμμο, που 'χαν λαξέψει στα ριζά του ένα μικρό φάτνωμα, το οποίο έμενε στη σκιά.

Κατευθύνθηκε προς τα κει, ξεπέζεψε κι έδεσε τον γάιδαρο κοντά στην ξερική βλάστηση για να βοσκήσει. Ο ίδιος ξάπλωσε στη σκιά, έβγαλε το μαχαίρι του, έπιασε το καρπούζι κι άρχισε να το κόβει σε φέτες. Έχοντας μάλιστα ολάκερο καρπούζι στη διάθεσή του, έκοβε την ψίχα κάθε φέτας απάνω απάνω, εκεί που είναι το πιο γλυκό και το πιο νόστιμο, το κατακόκκινο. Πέταξε παράμερα τις καρπουζόφλουδες και σηκώθηκε να συνεχίσει το δρόμο του. Τότε ένιωσε ένα σφίξιμο στη φούσκα του κι είπε να ξαλαφρώσει πριν φύγει. Γύρισε προς τις φλούδες και τις κοίταξε με αηδία, έτσι όπως ήταν σκασμένος στο φαΐ. "Ποτέ δεν θα 'τρωγα τούτες τις αγουρίδες", είπε μέσα του κι άρχισε να τις κατουράει περιφρονητικά, αδειάζοντας έτσι το νερό που 'χε στο παγούρι του σαν ξεκίνησε. Καβάλησε και συνέχισε το δρόμο του.

Όμως η Έρημος είναι ανήμερο στοιχειό κι όσοι την πήραν αψήφιστα, έστω και για μια στιγμή, το πλήρωσαν ακριβά. Πολύ σύντομα ο Χότζας βρέθηκε σε δυσκολία, άρχισε να ξεραίνεται το στόμα και το δέρμα του, τα μάτια του να καίνε. Ακόμα λίγο κι ο γάιδαρος άρχισε να διαμαρτύρεται και να παραπατά από τη δίψα. Οι ερημότοποι της Ανατολίας φαίνονταν να μην έχουν τέλος, λες και δεν είχε ακόμα διανύσει ούτε ρούπι. Ξάφνου άμμος τον χτύπησε στο πρόσωπο. Το Θηρίο της Ερημιάς άρχισε να σφυρίζει και να βουίζει σάμπως προειδοποιητικά, χαμηλόφωνα αλλά μ' ένταση κι οργή, ενώ πέρα στο βάθος ο ουρανός έμοιαζε με μουτζούρα, από την αμμοθύελλα που θρασομανούσε μπροστά και του 'κλεινε το δρόμο. Ο Χότζας τα χρειάστηκε. "Λυπάμαι φίλε μου Μεμέτ Αγά, όμως δεν ήταν το θέλημα του Αλλάχ να έρθω μάρτυρας στη δίκη σου", είπε μόνος του κι έστρεψε το γάιδαρο να γυρίσουν πίσω...

Αποκαμωμένος απ' την πορεία κάτω απ' τον ήλιο και σκασμένος απ' τη δίψα, ένιωθε λες κι έφτανε το τέλος του, ότι δεν θα έβγαινε ποτέ μέσα απ' την Ερημιά. Τότε είδε μπροστά του εκείνο το βράχο τον λαξεμένο, με το φάτνωμα. Θυμήθηκε τις καρπουζόφλουδες. Είχε ήδη μετανοιώσει πολλές φορές που τις κατούρησε, καθώς τώρα θα του χρησίμευαν κουτσά στραβά να βρέξει λιγάκι το στόμα του και να φτάσει με το καλό στο χωριό του και στο σπιτάκι του. Το ξανασκέφτηκε και τράβηξε πάλι προς το βράχο και τη σκιά του. Ακόμα κι αν δεν τις έτρωγε κείνος, μπορούσε να τις δώσει στον γάιδαρο, για να μην τα τινάξει το ζωντανό στο δρόμο και τον αφήσει στη μέση του πουθενά. Έπιασε την πρώτη φλούδα, άκρη άκρη. Κοίταξε τη μισή ψίχα του καρπουζιού, που είχε αφήσει απάνω της κι ασυναίσθητα ξεροκατάπιε. "Τούτη δω τη φλούδα στην άκρη, δεν νομίζω ότι την κατούρησα, απ' την άλλη σημάδευα", είπε στον εαυτό του. Κι εκείνος δεν ήθελε πολύ, με τη δίψα που 'χε. Έγλυψε τη φλούδα μέχρι το βάθος κι ύστερα πέταξε το απομεινάρι στο γάιδαρο. Έπιασε τη δεύτερη φλούδα, βεβαιωμένος πια ότι κι αυτήν δεν την είχε κατουρήσει, κι έκανε πάλι τα ίδια. Έτσι, βήμα το βήμα, λογισμό τον λογισμό, έγλυψε μέχρι και την τελευταία φλούδα καρπουζιού που 'χε μείνει. Μ' αυτόν τον τρόπο τα κατάφερε να γυρίσει στο σπίτι του· ήταν πολύ ανακουφισμένος κι ευχαριστούσε τον Αλλάχ τον Παμμέγιστο γι' αυτό, όμως ποτέ δεν του πέρασε απ' το νου, ότι έστω και μια φορά είχε γευτεί τα ούρα του...

(απόσπασμα από το άρθρο με τίτλο "Οι Φλούδες του Χότζα, η Γνωστική Ασυμφωνία και... οι Μπάτσοι")
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

sophie_96

Διακεκριμένο μέλος

H sophie_96 αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 23 ετών , επαγγέλεται Φοιτητής/τρια και μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 2,061 μηνύματα.

H sophie_96 Και τα αδύνατα μπορούν να γίνουν δυνατά έγραψε: στις 23:34, 18-06-18:

#298
Θα παραθέσω 2 ιστορίες

1η ιστορία: Ένα όμορφο και διδακτικό τεστ



Κατά το δεύτερο μήνα των σπουδών μου στο πανεπιστήμιο, ο καθηγητής μας έδωσε ένα ξαφνικό τεστ με ερωτήσεις. Ήμουν καλός φοιτητής και δεν είχα δυσκολευτεί ποτέ, μέχρι που διάβασα την τελευταία ερώτηση:
- Ποιο είναι το μικρό όνομα της γυναίκας που καθαρίζει το σχολείο μας;

Σίγουρα αυτό είναι ένα είδους αστείο, σκέφτηκα. Είχα δει την καθαρίστρια πολλές φορές. Ήταν ψηλή, με μαύρα μαλλιά και γύρω στα πενήντα. Μα, πώς να ήξερα το όνομά της; Παρέδωσα το γραπτό μου, αφήνοντας την τελευταίο ερώτημα αναπάντητο. Λίγο πριν τελειώσει το μάθημα, ένας φοιτητής ρώτησε εάν το τελευταίο ερώτημα θα μετρήσει στον βαθμό.

- Μα, φυσικά, είπε ο καθηγητής. Στη μελλοντική σταδιοδρομία της ζωής σας, θα συναντήσετε πολλούς ανθρώπους. Να θυμάστε: 'Ολοι είναι σημαντικοί και όλοι αξίζουν την προσοχή σας, τον σεβασμό και το ενδιαφέρον σας, ακόμη κι αν το μόνο που μπορείτε να κάνετε γι’ αυτούς είναι να χαμογελάτε και να λέτε ένα «γεια σας». Ποτέ δεν ξέχασα εκείνο το μάθημα. Επίσης, έμαθα και το όνομα εκείνης της γυναίκας, Δωροθέα...
Πηγή: https://www.piperies.gr

2η ιστορία: H τεράστια εκπαιδευτική αξία της αποτυχίας



Η Χριστίνα Ωνάση αγαπούσε λέει πολύ την κόκα-κόλα! Κάθε χρόνο, επισκεπτόταν τον Σκορπιό για λίγες μέρες και κατέβαινε για jogging, στην παραλία. Ακόμη και σε εκείνες τις στιγμές λοιπόν ήθελε να πίνει το αγαπημένο της ποτό – για αυτό και ζήτησε από τους ανθρώπους της να βάζουν σε κάποιο σημείο της διαδρομής ένα τραπεζάκι, με 2-3 κουτάκια αναψυκτικού.

Την επόμενη κιόλας μέρα, η εταιρεία Κόκα-Κόλα εγκατέστησε στον παραλιακό δρόμο του νησιού από ένα επαγγελματικό ψυγείο, γεμάτο με αναψυκτικά, σε κάθε 100 μέτρα! Ακούγοντας την πιο πάνω ιστορία, καταλαβαίνει κάποιος γιατί η Χριστίνα Ωνάση έζησε μέσα στην κατάθλιψη και οδηγήθηκε στην αυτοκτονία: πρώτον, γιατί είχε συνηθίσει να υλοποιείται, πολύ εύκολα και χωρίς κόπο, η οποιαδήποτε επιθυμία της, μικρή ή μεγάλη. Τι να ονειρευτείς μετά – και τι να σε κινητοποιήσει να προχωρήσεις;

Δεύτερον, διότι όταν η ζωή που σου προσφέρεται είναι γεμάτη με εύκολες, αβίαστες επιτυχίες και κατακτήσεις, σε όλα, η κάθε μικρή καθημερινή αποτυχία είναι ικανή να σε κάνει να νιώσεις άχρηστος και πελαγωμένος. Δεν ξέρεις πώς να την διαχειριστείς, δεν έχεις μάθει να επιβιώνεις αυτοδύναμα – και στο τέλος, απλώς διαλύεσαι.

Δείτε τώρα πως, το πιο πάνω παράδειγμα έχει εφαρμογή στην καθημερινότητα μας: σκεφτείτε μια σκηνή π.χ. όπου δύο μικρά παιδιά, άγνωστα μεταξύ τους, συναντώνται σε μια παιδική χαρά και παίζουν, στο σκάμμα με την άμμο. Κάποια στιγμή, διεκδικώντας το ίδιο κουβαδάκι, μπαίνουν σε διαδικασία έντασης που οδηγεί σε σωματική επαφή μεταξύ τους, σπρωξίματα και κλάματα. Και τι κάνουν οι γονείς εκείνη την στιγμή; Σηκώνονται αγχωμένοι από το παγκάκι που κάθονται, τρέχουν στα παιδιά τους και προσπαθούν να λύσουν το πρόβλημα παρεμβαίνοντας, συνήθως με κάποιον από τους παρακάτω τρόπους:

μαλώνοντας το παιδί τους με φράσεις τύπου «άσε κάτω το κουβαδάκι, το θέλει το άλλο παιδάκι να παίξει»
λέγοντας έντονα και με ύφος τα-λέω-στη-νύφη-για-να-τα-ακούσει-η-πεθερά, κάτι του τύπου «μπορείτε να παίξετε και οι δύο μαζί ήρεμα, χωρίς να μαλώνετε». Αυτού του είδους η παρέμβαση πολλές φορές οδηγεί τελικά σε προστριβή μεταξύ των γονέων! παίρνοντας το παιδί τους μακριά από το σκάμμα και παρηγορώντας το, με γλυκόλογα και αγκαλιές.
Σε κάθε περίπτωση (εκτός και αν η ένταση μεταξύ των παιδιών απειλεί σοβαρά την σωματική τους ακεραιότητα), η γονική παρέμβαση είναι λάθος! Το γεγονός ότι τα δύο παιδιά μπαίνουν σε διαδικασία διεκδίκησης του ίδιου πράγματος, τους δίνει μοναδική ευκαιρία να αρχίσουν να μαθαίνουν πώς να διαχειρίζονται το συναίσθημα και την ανικανοποίητη επιθυμία τους.

Και η ζωή μας, καθημερινά, είναι γεμάτη από καταστάσεις που δεν μας επιτρέπουν να κάνουμε αυτό που θέλουμε, γεμάτη από στιγμές που μας χαρίζουν άσχημα συναισθήματα: απογοήτευση, απόρριψη, θυμό, πίκρα. Η δυνατότητα μας να διαχειριστούμε ακριβώς αυτές τις στιγμές, είναι αυτή που στο τέλος της ημέρας διαχωρίζει τον ευτυχισμένο άνθρωπο από τον δυστυχισμένο, τον χαρούμενο και ικανοποιημένο από τον μόνιμα θυμωμένο και βλοσυρό.

Η μόνη παρέμβαση λοιπόν που χρειάζεται η πιο πάνω κατάσταση, είναι η ήρεμη και νηφάλια εξήγηση προς το παιδί ότι, κάθε δικό του πρόβλημα, πρέπει το ίδιο το παιδί να βρει τρόπο να το αντιμετωπίσει. Πως; αναπτύσσοντας την δική του κρίση, μαθαίνοντας να ζει χωρίς να δέχεται ή να κάνει παρεμβάσεις στην ατομική ελευθερία την δική του και των γύρω, αποδεχόμενο την διαφορετικότητα και την μοναδικότητα καθενός, ανακαλύπτοντας κάθε στιγμή τις δικές του εναλλακτικές λύσεις ώστε να είναι καλά και να συνεργάζεται εποικοδομητικά, μέσα στο σύνολο. Αυτά, δεν επιτυγχάνονται φυσικά με εντολές, με αφορισμούς ή όταν οι γονείς λύνουν οι ίδιοι τα προβλήματα. Επιτυγχάνονται μέσα από πολλή συζήτηση, ακούγοντας προσεκτικά το παιδί και ενθαρρύνοντας το να εκφράσει με ειλικρίνεια τους φόβους και τις ανησυχίες του. Και φυσικά, δίνοντας του (στην πράξη) κάθε δυνατότητα να πάρει από νωρίς τα δικά του ρίσκα, να αποφασίζει μόνο του για ότι το αφορά και να μάθει να δέχεται τις συνέπειες των πράξεων του.

Γνωρίζοντας ότι, για όλα αυτά, έχει την αμέριστη εμπιστοσύνη των γονέων του και το δικαίωμα-προτροπή να κάνει πολλά λάθη, από πολύ μικρή ηλικία….

Και αν δεν με πιστεύετε εμένα, πιστέψτε τουλάχιστο τον μεγάλο Μάνο Χατζιδάκι:

«βλέπετε, μονάχα ή ήττα προκαλεί την σκέψη, την αναθεώρηση και την περισυλλογή. Με την ήττα μόνο ξαναγεννιόμαστε…»

Πηγή:http://fractalart.gr
1
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση
Απάντηση στο θέμα


Χρήστες

  • Τα παρακάτω 0 μέλη και 1 επισκέπτες διαβάζουν μαζί με εσάς αυτό το θέμα.
     
  • (View-All Tα παρακάτω 0 μέλη διάβασαν αυτό το θέμα τις τελευταίες 30 μέρες:
    Μέχρι και αυτή την στιγμή δεν έχει δει το θέμα κάποιο ορατό μέλος

Βρείτε παρόμοια

  • Παρόμοια Θέματα
    • Τρομακτικές Ιστορίες - Από bunny217
      Το θέμα έχει λάβει 418 απαντήσεις και βρίσκεται στην κατηγορία Διάφορα.
      Το τελευταίο του μήνυμα δημοσιεύτηκε 27-02-16 στις 03:06.
    • Ιστορίες χωρισμών - Από Γίδι
      Το θέμα έχει λάβει 80 απαντήσεις και βρίσκεται στην κατηγορία Ερωτικές Σχέσεις.
      Το τελευταίο του μήνυμα δημοσιεύτηκε 30-12-14 στις 23:25.
    • Ιστορίες που γράφει η ζωή - Από suspiria
      Το θέμα έχει λάβει 16 απαντήσεις και βρίσκεται στην κατηγορία Ιστορίες καθημερινής τρέλας!.
      Το τελευταίο του μήνυμα δημοσιεύτηκε 04-12-11 στις 20:32.
    • Αστείες ιστορίες απο ΜΜΜ - Από underwater
      Το θέμα έχει λάβει 24 απαντήσεις και βρίσκεται στην κατηγορία Ιστορίες καθημερινής τρέλας!.
      Το τελευταίο του μήνυμα δημοσιεύτηκε 10-06-08 στις 14:49.
  • Προηγούμενο Θέμα Επόμενο Θέμα