×
Επεξεργασία Προφίλ Επεξεργασία Avatar Επεξεργασία Υπογραφής Επεξεργασία Επιλογών E-mail και Κωδικός Ρυθμίσεις Ειδοποιήσεων
×
Αποσύνδεση Οι Συνδρομές μου Το Προφίλ μου Τα Posts μου Τα Threads μου Λίστα Επαφών Αντιδράσεις σε Posts μου Παραθέσεις των Posts μου Αναφορές σε Εμένα Ενέργειες Συντονιστών Αόρατος Χρήστης

Το e-steki είναι μια από τις μεγαλύτερες ελληνικές διαδικτυακές κοινότητες με 68,641 μέλη και 2,466,316 μηνύματα σε 78,284 θέματα. Αυτή τη στιγμή μαζί με εσάς απολαμβάνουν το e-steki άλλα 172 άτομα.

Καλώς ήρθατε στο e-steki!

Εγγραφή Βοήθεια

Μοιραζόμαστε ποιήματα

Deutsch... Lover (Everl)

Επιφανές Μέλος

H Everl αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Φιλόλογος ξένων γλωσσών και μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 6,221 μηνύματα.

H Deutsch... Lover Lebenslust. έγραψε: στις 11:10, 03-04-18:

#1681
Το να λες
''Εδώ εξουσιάζει η ελευθερία''
είναι πάντα
μια πλάνη
ένα ψέμα:
Η ελευθερία
δεν εξουσιάζει.

- Erich Fried, αυστριακός ποιητής '' Η εξουσία της ελευθερίας''
2
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

Angelique.

Επιφανές Μέλος

H Angelique. αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 5,588 μηνύματα.

H Angelique. ★. *. • ○ ° ★☾★ °:. *. • ○ ° ★☾ έγραψε: στις 18:30, 13-04-18:

#1682
ΩΔΗ ΣΤΟΝ ΕΡΩΤΑ
(απόσπασμα)

Και εσύ έρωτα
εκατόφυλλο πορφυρό μου ρόδο
που γεννήθηκες μέσα από τις φλόγες ,
σαν έκαιγαν οι άπιστοι
μια νύχτα δίχως σελήνη
την Άγια Τράπεζα
όπου φύλαγαν οι θνητοί
τα μυστικά της καρδιάς τους ,
γίνε το κάλεσμα της μούσας
και η ηχώ που ταξιδεύει
στα άηχα μονοπάτια της σιωπής μου ,
όταν ο σκοτεινός καβαλάρης
θα καλπάζει στην πολιτεία των άστρων
και το αίμα πέταλα φωτιάς θα σκορπά
στις φλέβες του φεγγαριού
την άγια εκείνη στιγμή
που η μια ψυχή ψάχνει την άλλη
την ώρα που ρέει ο πόθος
σαν κρασί σε χρυσοκέντητο βενετσιάνικο ποτήρι

Γιάννης Ρίτσος


1
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

Τάσος97 (Allostasis)

Τιμώμενο Μέλος

Ο Allostasis αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Φοιτητής/τρια και μας γράφει απο Λιβαδειά (Βοιωτία). Έχει γράψει 4,070 μηνύματα.

O Τάσος97 Sólo tu corazón caliente y nada más έγραψε: στις 20:23, 13-04-18:

#1683
Μοιραζόμαστε μόνο ελληνικά ή και άλλα ποιήματα;
(αν έχετε κάψα κι εσείς μπορούμε να κάνουμε και θεματικό ανά μήνα... Εννοώ να γράφουμε εμείς)
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

Πύρος (Λαέρτης)

Τιμώμενο Μέλος

Ο Λαέρτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 17 ετών . Έχει γράψει 1,175 μηνύματα.

O Πύρος I never finish anyth έγραψε: στις 15:55, 20-05-18:

#1684
Γενναίος

Οι λέξεις πονάνε
Και τραγουδάμε
Για να ξεχαστούμε από
Ο,τι αναζητάμε
Σε έναν κόσμο
Που απλώς κοιμάσαι
Κοιμάσαι
Και ξυπνάς μόνο
Για να νυστάξεις πάλι

Και δεν μιλάς
Και μόνο ακούς
Και όπως είπες
Οι λέξεις σε πονούν
Μα εκείνοι δεν θα πουν
Τη συγγνώμη
Αυτή τη ρημάδα τη συγγνώμη
Που καιρό περιμένεις

Και μια ζωή δεν μιλάς
Και πρέπει να είσαι ήσυχος
Και τα λόγια σου κρατάς
Μα πάλι είσαι ανήσυχος

Για αυτό λοιπόν
Πες ο,τι θες να πεις
Και άσε τις λέξεις να φανούν
Ειλικρινά
Θέλω να γίνεις γενναίος

Πες αυτά που εννοείς
Οι λέξεις θα φανούν
Ειλικρινά
Γενναίος θα' σαι ξανά
.
.
.
.

Γενναίος θα' μαι ξανά

1
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

Alma Libre (Sinéad)

Επιφανές Μέλος

H Sinéad αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Συγγραφέας και μας γράφει απο Ιρλανδία (Ευρώπη). Έχει γράψει 3,374 μηνύματα.

H Alma Libre Σουλμέτ του Τηγανιού ~ 29/3/12 ♥ έγραψε: στις 22:05, 20-05-18:

#1685
Remembrance (Emily Bronte)

Cold in the earth—and the deep snow piled above thee,
Far, far removed, cold in the dreary grave!
Have I forgot, my only Love, to love thee,
Severed at last by Time's all-severing wave?

Now, when alone, do my thoughts no longer hover
Over the mountains, on that northern shore,
Resting their wings where heath and fern-leaves cover
Thy noble heart forever, ever more?

Cold in the earth—and fifteen wild Decembers,
From those brown hills, have melted into spring:
Faithful, indeed, is the spirit that remembers
After such years of change and suffering!


Sweet Love of youth, forgive, if I forget thee,
While the world's tide is bearing me along;
Other desires and other hopes beset me,
Hopes which obscure, but cannot do thee wrong!

No later light has lightened up my heaven,
No second morn has ever shone for me;
All my life's bliss from thy dear life was given,
All my life's bliss is in the grave with thee.

But, when the days of golden dreams had perished,
And even Despair was powerless to destroy,
Then did I learn how existence could be cherished,
Strengthened, and fed without the aid of joy.

Then did I check the tears of useless passion—
Weaned my young soul from yearning after thine;
Sternly denied its burning wish to hasten
Down to that tomb already more than mine.

And, even yet, I dare not let it languish,
Dare not indulge in memory's rapturous pain;
Once drinking deep of that divinest anguish,
How could I seek the empty world again?


4
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

Deutsch... Lover (Everl)

Επιφανές Μέλος

H Everl αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Φιλόλογος ξένων γλωσσών και μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 6,221 μηνύματα.

H Deutsch... Lover Lebenslust. έγραψε: στις 17:37, 26-05-18:

#1686
Gottfried Benn- Αυτά που μας στεναχωρούν ( Was schlimm ist)

Όταν κάποιος δεν μιλάει αγγλικά
και μαθαίνει για ένα καλό αγγλικό αστυνομικό μυθιστόρημα
που δεν είναι μεταφρασμένο στα γερμανικά

Όταν έχει καύσωνα και βλέπεις μια μπύρα
που δεν μπορείς να αγοράσεις.

Όταν έχεις έμπνευση
αλλά δεν μπορείς να τη μεταφέρεις μέσα από τους στίχους μεγάλων ποιητών,
όπως κάνουν οι καθηγητές.

Όταν τις νύχτες στο ταξίδι ακούς τα κύματα να χτυπούν
και λες στον εαυτό σου πως αυτό, έτσι κι αλλιώς, πάντα κάνουν.

Αυτό που στενοχωρεί πολύ: Να είσαι καλεσμένος κάπου,
τη στιγμή που στο σπίτι,
τα δωμάτια φαντάζουν πιο ήρεμα
ο καφές καλύτερος
και δεν χρειάζεται να συζητήσεις για τίποτα.

Αυτό που στενοχωρεί περισσότερο από όλα: Να μη πεθάνεις το καλοκαίρι.
Όταν όλα είναι τόσο φωτεινά και το χώμα
τόσο εύκολο για να το σκάψεις.
2
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

Alma Libre (Sinéad)

Επιφανές Μέλος

H Sinéad αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Συγγραφέας και μας γράφει απο Ιρλανδία (Ευρώπη). Έχει γράψει 3,374 μηνύματα.

H Alma Libre Σουλμέτ του Τηγανιού ~ 29/3/12 ♥ έγραψε: στις 04:24, 28-05-18:

#1687
Το Σκάκι (Μανόλης Αναγνωστάκης)

Έλα να παίξουμε.
Θα σου χαρίσω τη βασίλισσά μου.
(Ήταν για μένα μια φορά η αγαπημένη
Τώρα δεν έχω πια αγαπημένη)


Θα σου χαρίσω τους πύργους μου
(Τώρα πια δεν πυροβολώ τους φίλους μου
Έχουν πεθάνει καιρό πριν από μένα)
Κι ο βασιλιάς αυτός δεν ήτανε ποτέ δικός μου

Κι ύστερα τόσους στρατιώτες τί τους θέλω;

(Τραβάνε μπρος, τυφλοί, χωρίς καν όνειρα)
Όλα, και τ’ άλογά μου θα σ’ τα δώσω
Μονάχα ετούτον τον τρελό μου θα κρατήσω
Που ξέρει μόνο σ’ ένα χρώμα να πηγαίνει
Δρασκελώντας τη μια άκρη ώς την άλλη

Γελώντας μπρος στις τόσες πανοπλίες σου
Μπαίνοντας μέσα στις γραμμές σου ξαφνικά
Αναστατώνοντας τις στέρεες παρατάξεις.
Κι αυτή δεν έχει τέλος η παρτίδα.
2
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

Τάσος97 (Allostasis)

Τιμώμενο Μέλος

Ο Allostasis αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Φοιτητής/τρια και μας γράφει απο Λιβαδειά (Βοιωτία). Έχει γράψει 4,070 μηνύματα.

O Τάσος97 Sólo tu corazón caliente y nada más έγραψε: στις 07:50, 28-05-18:

#1688
i like my body when it is with your
by e. e. cummings


i like my body when it is with your
body. It is so quite new a thing.
Muscles better and nerves more.
i like your body. i like what it does,
i like its hows. i like to feel the spine
of your body and its bones,and the trembling
-firm-smooth ness and which i will
again and again and again
kiss, i like kissing this and that of you,
i like, slowly stroking the,shocking fuzz
of your electric furr,and what-is-it comes
over parting flesh….And eyes big love-crumbs,

and possibly i like the thrill

of under me you so quite new
2
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

Alma Libre (Sinéad)

Επιφανές Μέλος

H Sinéad αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Συγγραφέας και μας γράφει απο Ιρλανδία (Ευρώπη). Έχει γράψει 3,374 μηνύματα.

H Alma Libre Σουλμέτ του Τηγανιού ~ 29/3/12 ♥ έγραψε: στις 11:46, 29-05-18:

#1689
Καλημέρα θλίψη (Οδυσσέας Ελύτης)

Γεια σου θλίψη
Καλημέρα θλίψη
έντομο που φωλιάζεις μέσα μου
κι ολονυχτίς καραδοκείς πότε θ’ ανοίξω μάτι...

Στην αρχή σ’ έχω λησμονήσει·
κοιτάζω τις γραμμές του ταβανιού -
άξαφνα πατείς και μπαίνεις
στη συνείδηση.

Έρχεσαι να πικράνεις τον πρωινό καφέ
ν’ αποσπάσεις κάτι απ’ την ελάχιστη χαρά
του χεριού μου στο πόμολο του παραθύρου
φέρνεις ανωμαλίες στο νερό του μπάνιου
προκαλείς το πρώτο δυσάρεστο τηλεφώνημα
είσαι τέρας
μικροσκοπικός Μινώταυρος που ζητάει τροφή
και συντηρείται με το ελάχιστο...

Τρως τρως Μινώταυρε·
είναι σάρκες αυτές δεν είναι αέρας
έτσι που πας δε θ’ απομείνει τίποτε.

Γεια σου θλίψη
Καλημέρα θλίψη
έχεις εγκατασταθεί μονίμως μέσα μας
είσαι χειρότερη από τους ιούς και τους βακίλους
οι φιλόσοφοι σ’ εξετάζουν στο φασματοσκόπιο
έχεις δώσει λαβή σε μιαν εξαίρετη λογοτεχνία
3
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΙΟΜΗΣ

Νεοφερμένος

Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΙΟΜΗΣ αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 79 ετών . Έχει γράψει 3 μηνύματα.

O ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΙΟΜΗΣ Η ΦΥΣΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΑΝ έγραψε: στις 11:45, 04-08-18:

#1690
Άρχισε το καλοκαίρι
και όλοι τρέχουνε μακριά
άλλοι στις ακρογιαλιές
και άλλοι στα βουνά
τελειώνει το καλοκαίρι
βρομίζει όλος ο ντουνιάς
περιμένουμε τα πρωτοβρόχια
να έρθουν με πολλές βροχές
να καθαρίσουνε τους δρόμους
και τις γειτονίες
ας είναι καλά τα ποτάμια λίμνες
θάλασσές που κρύβουν τις βρομιές
να μην τις βλέπουμε εμείς
να νομίζουμε ότι είναι καθαρές
edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Libertus : 04-08-18 στις 14:55. Αιτία: Διόρθωση κεφαλαίων
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΙΟΜΗΣ

Νεοφερμένος

Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΙΟΜΗΣ αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 79 ετών . Έχει γράψει 3 μηνύματα.

O ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΙΟΜΗΣ Η ΦΥΣΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΑΝ έγραψε: στις 11:56, 04-08-18:

#1691
Το χελωνάκι
Μικρό χελωνάκι ξεκίνα
τα πρώτα βήματα του
στη θάλασσα να φτάσει προσπαθεί
να Εβραίοι την χαρά του
το πρώτο κύμα το χτυπά
δεν του άρεσε η μυρωδιά
τα μάτια του θολωσανε
δεν βλέπει μακριά
προπαθει να φτάσει μακριά
σε καθαρότερα νερά
μα δεν υπάρχουν πουθενά
πείνα το ζώνει τρομερή
κάτι ψάχνει για να βρει
βλέπει μία μέδουσα μακριά
και με την φορά που πήρε
για να φτάσει πιο κοντά
ούτε που κατάλαβε πως βρέθηκε
κλεισμένο σε μία σακούλα πλαστικια
μάταια προσπαθούσε να βρει
τρόπο για να βγει
έχασε τις δυνάμεις του
πέθανε και έμεινε για πάντα εκεί.........
edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Libertus : 04-08-18 στις 14:57. Αιτία: Διόρθωση κεφαλαίων
1
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΙΟΜΗΣ

Νεοφερμένος

Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΙΟΜΗΣ αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 79 ετών . Έχει γράψει 3 μηνύματα.

O ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΙΟΜΗΣ Η ΦΥΣΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΑΝ έγραψε: στις 12:30, 04-08-18:

#1692
<<Η ζωή>>
Η γη,ο αέρας τα νερά
κι ο ηλιοσπου τα κοίτα
αυτά γεννούνε μία ζωή
κι είμαστε μεις λίγα από αυτά...

Ας τα αγαπήσουμε
ας τα προσέχουμε
ας τα φροντίζουμε
να βρούμε όλοι μία ζωή χαρά!

Όλα αρχίζουν από μικρά
και μεγαλώνουν σταθερά
κι εμείς που κάποτε ήμασταν παιδιά
ποτέ πέρασαν τα χρονιά αυτά
κρίμα που δεν μάθαμε πολλά
πως όλα αυτά που ο ήλιος τα κοίτα
και ο αέρας τα φυσά
μακάρι να ήταν φυσικά.
edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Libertus : 04-08-18 στις 14:59. Αιτία: Διόρθωση κεφαλαίων
1
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

Alma Libre (Sinéad)

Επιφανές Μέλος

H Sinéad αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Συγγραφέας και μας γράφει απο Ιρλανδία (Ευρώπη). Έχει γράψει 3,374 μηνύματα.

H Alma Libre Σουλμέτ του Τηγανιού ~ 29/3/12 ♥ έγραψε: στις 15:58, 04-08-18:

#1693
Ο Στρατιώτης Ποιητής (Μίλτος Σαχτούρης)




Δεν έχω γράψει ποιήματα
μέσα σε κρότους
μέσα σε κρότους
κύλησε η ζωή μου.

Τη μιαν ημέρα έτρεμα,
την άλλην ανατρίχιαζα
μέσα στο φόβο,
μέσα στο φόβο
πέρασε η ζωή μου.

Δεν έχω γράψει ποιήματα,
δεν έχω γράψει ποιήματα,
μόνο σταυρούς
σε μνήματα
καρφώνω.
4
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

Deutsch... Lover (Everl)

Επιφανές Μέλος

H Everl αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Φιλόλογος ξένων γλωσσών και μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 6,221 μηνύματα.

H Deutsch... Lover Lebenslust. έγραψε: στις 18:36, 04-08-18:

#1694
Αρχική Δημοσίευση από Alma Libre
Ο Στρατιώτης Ποιητής (Μίλτος Σαχτούρης)




Δεν έχω γράψει ποιήματα
μέσα σε κρότους
μέσα σε κρότους
κύλησε η ζωή μου.

Τη μιαν ημέρα έτρεμα,
την άλλην ανατρίχιαζα
μέσα στο φόβο,
μέσα στο φόβο
πέρασε η ζωή μου.

Δεν έχω γράψει ποιήματα,
δεν έχω γράψει ποιήματα,
μόνο σταυρούς
σε μνήματα
καρφώνω.
Πραγματικά φοβερό και ανατριχιαστικό, Σταυρούλα
1
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

Volkswagen Fan (Mein name ist fotis.)

Επιφανές Μέλος

Ο Mein name ist fotis. αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 19 ετών , επαγγέλεται Φοιτητής/τρια και μας γράφει απο Γερμανία (Ευρώπη). Έχει γράψει 5,729 μηνύματα.

O Volkswagen Fan έγραψε: στις 18:51, 04-08-18:

#1695
Πολύ ωραίο alma libre
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

Βαλεντίνα Μρ

Νεοφερμένος

H Βαλεντίνα Μρ αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 22 ετών . Έχει γράψει μόλις ένα μήνυμα.

H Βαλεντίνα Μρ έγραψε: στις 23:01, 10-03-19:

#1696
Δύο...Λίγες ακούγονταν...Πολλές ήταν.
Έτσι οπως κυλούσαν στο χαιδεμένο , ηλιόλουστο σιταρένιο σου δέρμα..
Αργά,αργά..
Σαν να μη θέλουν να τελειώσει αύτος ο δρόμος.
Κρύες σταγόνες. Δροσερές σκέψεις.


Δύο σταγόνες με αγκάλιασαν σήμερα.
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

Ανώνυμος Αλκοολικός

Επιφανές Μέλος

Ο Ανώνυμος Αλκοολικός αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 22 ετών , επαγγέλεται Φοιτητής/τρια και μας γράφει απο Πετράλωνα (Αττική). Έχει γράψει 4,445 μηνύματα.

O Ανώνυμος Αλκοολικός έγραψε: στις 23:34, 10-03-19:

#1697
Από Θανάση Χειμωνά:

Σε λένε Αλέξη
Και είσαι αρχηγός
Η κάθε σου λέξη
Ομόνοια και Χολαργός

ποίημα
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

Eileen (Athena (1/3 ΜΕΤΣ))

Τιμώμενο Μέλος

H Athena (1/3 ΜΕΤΣ) αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 3,127 μηνύματα.

H Eileen έγραψε: στις 17:12, 14-07-19:

#1698
The Fly
Songs of Experience - William Blake
*
Little Fly
Thy summer's play,
My thoughtless hand
Has brush'd away.
*
Am not I
A fly like thee?
Or art not thou
A man like me?
*
For I dance
And drink & sing;
Till some blind hand
Shall brush my wing.
*
If thought is life
And strength & breath;
And the want
Of thought is death;
*
Then am I
A happy fly,
If I live,
Or if I die.
2
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

Βλα (Βλαδίμηρος)

Διάσημο Μέλος

Ο Βλαδίμηρος αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Μεταπτυχιακός Φοιτητής/τρια . Έχει γράψει 850 μηνύματα.

O Βλα έγραψε: στις 21:10, 14-07-19:

#1699
Ανδρέας Εμπειρίκος - του Αιγάγρου

Πήδηξε ο αίγαγρος και στάθηκε σε μια ψηλή κορφή. Στητός και ρουθουνίζοντας κοιτάζει τον κάμπο και αφουγκράζεται πριν άλλο σκίρτημα σε άλλη κορφή τον πάει. Τα μάτια του λάμπουν σαν κρύσταλλα και μοιάζουν με μάτια αετού, ή ανθρώπου που μέγας οίστρος τον κατέχει. Το τρίχωμα του είναι στιλπνό και ανάμεσα στα πισινά του πόδια, πίσω και κάτω από το σουβλερό κεντρί του, βαρείς οι ογκώδεις όρχεις του κουνάνε σαν σήμαντρα μιας τηλαυγούς, μιας απολύτου ορθοδοξίας.

Κάτω εκτείνεται ο κάμπος με τα λερά μαγνάδια του και τις βαρείες καδένες.
Ο αίγαγρος κοιτάζει και αφουγκράζεται. Από τον κάμπο ανεβαίνει, σαν μέσα από πηγάδι βαθύ, μια μυριόστομη κραυγή ανθρώπων που ασθμαίνουν.
«Αίγαγρε! Αίγαγρε! Έλα σε μας για να χαρείς και να μας σώσεις».
Ο αίγαγρος κοιτάζει ακόμη και αφουγκράζεται. Όμως καθόλου δεν νοιάζεται για όλου του κάτω κόσμου τη βοή και την αντάρα. Στέκει στητός στα πόδια του και κάθε τόσο μυρίζει τον αέρα, σηκώνοντας τα χείλη του σαν να βρισκόταν σε στιγμές οχείας.
«Αίγαγρε! Αίγαγρε! Έλα σε μας για να ευφρανθείς και να μας σώσεις. Θα σε λατρέψουμε ως Θεό. Θα κτίσουμε ναούς για σένα. Θα’ σαι ο τράγος ο χρυσός! Και ακόμη, θα σου προσφέρουμε τα πιο καλά, τα πιο ακριβά μανάρια μας... Για δες!».
Και λέγοντας οι άνθρωποι του κάμπου, έσπρωχναν προς το βουνό ένα κοπάδι από μικρές κατσίκες σπάνιες, από ράτσα.
Ο αίγαγρος στέκει ακίνητος και οσμίζεται ακόμη τον αέρα. Έπειτα, ξαφνικά, σηκώνει το κεφάλι του και αφήνει ένα βέλασμα, που αντηχεί επάνω από τους λόγγους σαν γέλιο λαγαρό.
Γεια και χαρά σου Αίγαγρε! Γιατί να σου φαντάξουν τα λόγια του κάμπου και οι φωνές του; Γιατί να προτιμήσεις του κάμπου τις κατσίκες; Έχεις ό,τι χρειάζεσαι εδώ και για βοσκή και για οχείες και κάτι παραπάνω, κάτι που, μα τους Θεούς, δεν ήκμασε ποτέ στους κάμπους κάτω - έχεις εδώ την Λευτεριά.
Τα κρύσταλλα που μαζώχθηκαν και φτιάξαν τον Κρυστάλλη, ο μέγας ταγός που έπλασε το Πάσχα των Ελλήνων, αυτοί και ακόμη λίγοι άλλοι, αυτοί που πήραν τα βουνά μήπως τους φάει ο κάμπος, αυτοί που τα βουνά λιμπίστηκαν σαν επιβήτορες κυρίως, δοξολογούν τον οίστρο σου και το ζεστό σου σπέρμα, γιε του Πανός και μιας ζαρκάδας Αφροδίτης.
Γεια και χαρά σου, Αίγαγρε, που δεν αγαπάς του κάμπους! Τι να τους κάνεις; Ο ήλιος σηκώνεται κάθε πρωί ανάμεσα στα κέρατα σου. Λάμπουν στα μάτια σου οι αστραπές του Ιεχωβά και ο ίμερος ο πύρινος του Δία, κάθε φορά που με σπρωξιές ανένδοτες τα θηλυκά ριζοσκελώνεις, ως μέγας ψώλων, και σπέρνεις την απέθαντη γενιά σου.
Γεια και χαρά σου, Αίγαγρε, που δεν θα πας στους κάμπους! Γεια και χαρά σου που πατάς τα νυχοπόδαρά σου στων απορρώγων κορυφών τα πιο υψηλά Ωσαννά!
Είπα και ελάλησα, Αίγαγρε, και αμαρτίαν ουκ έχω.
2
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

Wrong (αβάπτιστη)

Δραστήριο Μέλος

H αβάπτιστη αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 26 ετών . Έχει γράψει 405 μηνύματα.

H Wrong έγραψε: στις 12:58, 16-07-19:

#1700
Τελευταῖος Σταθμός (Γ. Σεφέρης)


Λίγες οἱ νύχτες μὲ φεγγάρι ποὺ μ᾿ ἀρέσαν.
Τ᾿ ἀλφαβητάρι τῶν ἄστρων ποὺ συλλαβίζεις
ὅπως τὸ φέρει ὁ κόπος τῆς τελειωμένης μέρας
καὶ βγάζεις ἄλλα νοήματα κι ἄλλες ἐλπίδες,
πιὸ καθαρὰ μπορεῖς νὰ τὸ διαβάσεις.
Τώρα ποὺ κάθομαι ἄνεργος καὶ λογαριάζω
λίγα φεγγάρια ἀπόμειναν στὴ μνήμη-
νησιά, χρῶμα Θλιμμένης Παναγίας, ἀργὰ στὴ χάση
ἢ φεγγαρόφωτα σὲ πολιτεῖες τοῦ βοριὰ ρίχνοντας κάποτε
σὲ ταραγμένους δρόμους ποταμοὺς καὶ μέλη ἀνθρώπων
βαριὰ μία νάρκη.
Κι ὅμως χτὲς βράδυ ἐδῶ, σὲ τούτη τὴ στερνή μας σκάλα
ὅπου προσμένουμε τὴν ὥρα τῆς ἐπιστροφῆς μας νὰ χα-
ράξει
σὰν ἕνα χρέος παλιό, μονέδα ποὺ ἔμεινε γιὰ χρόνια
στὴν κάσα ἑνὸς φιλάργυρου, καὶ τέλος
ἦρθε ἡ στιγμὴ τῆς πλερωμῆς κι ἀκούγονται
νομίσματα νὰ πέφτουν πάνω στὸ τραπέζι-
σὲ τοῦτο τὸ τυρρηνικὸ χωριό, πίσω ἀπὸ τὴ Θάλασσα τοῦ
Σαλέρνο
πίσω ἀπὸ τὰ λιμάνια τοῦ γυρισμοῦ, στὴν ἄκρη
μιᾶς φθινοπωρινῆς μπόρας, τὸ φεγγάρι
ξεπέρασε τὰ σύννεφα, καὶ γίναν
τὰ σπίτια στὴν ἀντίπερα πλαγιὰ ἀπὸ σμάλτο.
Σιωπὲς ἀγαπημένες τῆς σελήνης.

Εἶναι κι αὐτὸς ἕνας εἱρμὸς τῆς σκέψης, ἕνας τρόπος
ν᾿ ἀρχίσεις νὰ μιλᾶς γιὰ πράγματα ποὺ ὁμολογεῖς
δύσκολα, σὲ ὧρες ὅπου δὲ βαστᾶς, σὲ φίλο
ποὺ ξέφυγε κρυφὰ καὶ φέρνει
μαντάτα ἀπὸ τὸ σπίτι κι ἀπὸ τοὺς συντρόφους,
καὶ βιάζεσαι ν᾿ ἀνοίξεις τὴ καρδιά σου
μὴ σὲ προλάβει ἡ ξενιτιὰ καὶ τὸν ἀλλάξει.
Ἐρχόμαστε ἀπ᾿ τὴν Ἀραπιά, τὴν Αἴγυπτο τὴν Παλαιστίνη
τὴ Συρία
τὸ κρατίδιο
τῆς Κομμαγηνῆς πού ῾σβησε σὰν τὸ μικρὸ λυχνάρι
πολλὲς φορὲς γυρίζει στὸ μυαλό μας,
καὶ πολιτεῖες μεγάλες ποὺ ἔζησαν χιλιάδες χρόνια
κι ἔπειτα ἀπόμειναν τόπος βοσκῆς γιὰ τὶς γκαμοῦζες
χωράφια γιὰ ζαχαροκάλαμα καὶ καλαμπόκια.
Ἐρχόμαστε ἀπ᾿ τὴν ἄμμο τῆς ἔρημος ἀπ᾿ τὶς Θάλασσες τοῦ
Πρωτέα,
ψυχὲς μαραγκιασμένες ἀπὸ δημόσιες ἁμαρτίες,
καθένας κι ἕνα ἀξίωμα σὰν τὸ πουλὶ μὲς στὸ κλουβί του.
Τὸ βροχερὸ φθινόπωρο σ᾿ αὐτὴ τὴ γούβα
κακοφορμίζει τὴν πληγὴ τοῦ καθενός μας
ἢ αὐτὸ ποὺ θἄ ῾λεγες ἀλλιῶς, νέμεση μοίρα
ἢ μοναχὰ κακὲς συνήθειες, δόλο καὶ ἀπάτη,
ἢ ἀκόμη ἰδιοτέλεια νὰ καρπωθεῖς τὸ αἷμα τῶν ἄλλων.
Εὔκολα τρίβεται ὁ ἄνθρωπος μὲς στοὺς πολέμους-
ὁ ἄνθρωπος εἶναι μαλακός, ἕνα δεμάτι χόρτο-
χείλια καὶ δάχτυλα ποὺ λαχταροῦν ἕνα ἄσπρο στῆθος
μάτια ποὺ μισοκλείνουν στὸ λαμπύρισμα τῆς μέρας
καὶ πόδια ποὺ θὰ τρέχανε, κι ἂς εἶναι τόσο κουρασμένα,
στὸ παραμικρὸ σφύριγμα τοῦ κέρδους.
Ὁ ἄνθρωπος εἶναι μαλακὸς καὶ διψασμένος σὰν τὸ χόρτο,
ἄπληστος σὰν τὸ χόρτο, ρίζες τὰ νεῦρα του κι ἀπλώνουν-
σὰν ἔρθει ὁ Θέρος
προτιμᾶ νὰ σφυρίξουν τὰ δρεπάνια στ᾿ ἄλλο χωράφι-
σὰν ἔρθει ὁ Θέρος
ἄλλοι φωνάζουνε γιὰ νὰ ξορκίσουν τὸ δαιμονικὸ
ἄλλοι μπερδεύουνται μὲς στ᾿ ἀγαθά τους, ἄλλοι ρητο-
ρεύουν.
Ἀλλὰ τὰ ξόρκια τ᾿ ἀγαθὰ τὶς ρητορεῖες,
σὰν εἶναι οἱ ζωντανοὶ μακριά, τί θὰ τὰ κάνεις;
Μήπως ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἄλλο πράγμα;
Μὴν εἶναι αὐτὸ ποὺ μεταδίνει τὴ ζωή;
Καιρὸς τοῦ σπείρειν, καιρὸς τοῦ θερίζειν.

Πάλι τὰ ἴδια καὶ τὰ ἴδια, θὰ μοῦ πεῖς, φίλε.
Ὅμως τὴ σκέψη τοῦ πρόσφυγα τὴ σκέψη τοῦ αἰχμάλωτου
τὴ σκέψη
τοῦ ἀνθρώπου σὰν κατάντησε κι αὐτὸς πραμάτεια
δοκίμασε νὰ τὴν ἀλλάξεις, δὲν μπορεῖς.
Ἴσως καὶ νἄ ῾θελε νὰ μείνει βασιλιὰς ἀνθρωποφάγων
ξοδεύοντας δυνάμεις ποὺ κανεὶς δὲν ἀγοράζει,
νὰ σεργιανᾶ μέσα σὲ κάμπους ἀγαπάνθων
ν᾿ ἀκούει τὰ τουμπελέκια κάτω ἀπ᾿ τὸ δέντρο τοῦ μπαμποῦ,
καθὼς χορεύουν οἱ αὐλικοί με τερατώδεις προσωπίδες.
Ὅμως ὁ τόπος ποὺ τὸν πελεκοῦν καὶ ποὺ τοῦ καῖνε σὰν
τὸ πεῦκο, καὶ τὸν βλέπεις
εἴτε στὸ σκοτεινὸ βαγόνι, χωρὶς νερό, σπασμένα τζάμια,
νύχτες καὶ νύχτες
εἴτε στὸ πυρωμένο πλοῖο ποὺ θὰ βουλιάξει καθὼς τὸ δεί-
χνουν οἱ στατιστικές,
ἐτοῦτα ρίζωσαν μὲς στὸ μυαλὸ καὶ δὲν ἀλλάζουν
ἐτοῦτα φύτεψαν εἰκόνες ἴδιες με τὰ δέντρα ἐκεῖνα
ποὺ ρίχνουν τὰ κλωνάρια τους μὲς στὰ παρθένα δάση
κι αὐτὰ καρφώνουνται στὸ χῶμα καὶ ξαναφυτρώνουν-
ρίχνουν κλωνάρια καὶ ξαναφυτρώνουν δρασκελόντας
λεῦγες καὶ λεῦγες-
ἕνα παρθένο δάσος σκοτωμένων φίλων τὸ μυαλό μας.
Κι ἂ σου μιλῶ μὲ παραμύθια καὶ παραβολὲς
εἶναι γιατὶ τ᾿ ἀκοῦς γλυκότερα, κι ἡ φρίκη
δὲν κουβεντιάζεται γιατὶ εἶναι ζωντανὴ
γιατὶ εἶναι ἀμίλητη καὶ προχωράει-
στάζει τὴ μέρα, στάζει στὸν ὕπνο
μνησιπήμων πόνος.

Νὰ μιλήσω γιὰ ἥρωες νὰ μιλήσω γιὰ ἥρωες: ὁ Μιχάλης
ποὺ ἔφυγε μ᾿ ἀνοιχτὲς πληγὲς ἀπ᾿ τὸ νοσοκομεῖο
ἴσως μιλοῦσε γιὰ ἥρωες ὅταν, τὴ νύχτα ἐκείνη
ποὺ ἔσερνε τὸ ποδάρι του μὲς στὴ συσκοτισμένη πολιτεία,
οὔρλιαζε ψηλαφώντας τὸν πόνο μας- «Στὰ σκοτεινὰ
πηγαίνουμε, στὰ σκοτεινὰ προχωροῦμε...»
Οἱ ἥρωες προχωροῦν στὰ σκοτεινά.

Λίγες οἱ νύχτες μὲ φεγγάρι ποὺ μ᾿ ἀρέσουν.

Cava dei Tirreni, 5 Ὀκτωβρίου ῾44

Κίχλη Β': Ο Ηδονικός Ελπήνωρ (Γ. Σεφέρης)

Τὸν εἶδα χτὲς νὰ σταματᾶ στὴν πόρτα
κoιτῶ ἀπὸ τὸ παράθυρό μου θἄ᾿ταν
ἑφτὰ περίπου μιὰ γυναίκα ἦταν μαζί του.
Εἶχε τὸ φέρσιμο τοῦ Ἐλπήνορα, λίγο πρὶν πέσει
νὰ τσακιστεῖ, κι ὅμως δὲν ἦταν μεθυσμένος.
Μιλοῦσε πολὺ γρήγορα, κι ἐκείνη
κοίταζε ἀφηρημένη πρὸς τοὺς φωνογράφους-
τὸν ἔκοβε καμιὰ φορὰ νὰ πεῖ μία φράση
κι ἔπειτα κοίταζε μ᾿ ἀνυπομονησία
ἐκεῖ ποὺ τηγανίζουν ψάρια- σὰν τὴ γάτα.
Αὐτὸς ψιθύριζε μ᾿ ἕνα ἀποτσίγαρο σβηστὸ στὰ χείλια:
- Ἄκουσε ἀκόμη τοῦτο. Στὸ φεγγάρι
τ᾿ ἀγάλματα λυγίζουν κάποτε σὰν τὸ καλάμι
ἀνάμεσα σὲ ζωντανοὺς καρποὺς — τ᾿ ἀγάλματα-
κι ἡ φλόγα γίνεται δροσερὴ πικροδάφνη,
ἡ φλόγα ποὺ καίει τὸν ἄνθρωπο, θέλω νὰ πῶ.
- Εἶναι τὸ φῶς... ἴσκιοι τῆς νύχτας...
- Ἴσως ἡ νύχτα ποὺ ἄνοιξε, γαλάζιο ρόδι,
σκοτεινὸς κόρφος, καὶ σὲ γέμισε ἄστρα
κόβοντας τὸν καιρό.
Κι ὅμως τ᾿ ἀγάλματα
λυγίζουν κάποτε, μοιράζοντας τὸν πόθο
στὰ δυό, σὰν τὸ ροδάκινο κι ἡ φλόγα
γίνεται φίλη μὰ στὰ μέλη κι ἀναφιλητὸ
κι ἔπειτα φύλλο δροσερὸ ποὺ παίρνει ὁ ἄνεμος-
λυγίζουν γίνουνται ἀλαφριὰ μ᾿ ἕνα ἀνθρώπινο βάρος.
Δὲν τὸ ξεχνᾶς.
- Τ᾿ ἀγάλματα εἶναι στὸ μουσεῖο.
-Ὄχι, σὲ κυνηγοῦν, πῶς δὲν τὸ βλέπεις;
θέλω νὰ πῶ μὲ τὰ σπασμένα μέλη τους,
μὲ τὴν ἀλλοτινὴ μορφή τους ποὺ δὲ γνώρισες
κι ὅμως τὴν ξέρεις.
Ὅπως ὅταν
στὰ τελευταῖα τῆς νιότης σου ἀγαπήσεις
γυναίκα ποὺ ἔμεινε ὄμορφη, κι ὅλο φοβᾶσαι,
καθὼς τὴν κράτησες γυμνὴ τὸ μεσημέρι,
τὴ μνήμη ποὺ ξυπνᾶ στὴν ἀγκαλιά σου-
φοβᾶσαι τὸ φιλὶ μὴ σὲ προδώσει
σ᾿ ἄλλα κρεβάτια περασμένα τώρα
ποὺ ὡστόσο θὰ μποροῦσαν νὰ στοιχειώσουν
τόσο εὔκολα τόσο εὔκολα καὶ ν᾿ ἀναστήσουν
εἴδωλα στὸν καθρέφτη, σώματα ποὺ ἦταν μία φορὰ-
τὴν ἡδονή τους.
Ὅπως ὅταν
γυρίζεις ἀπ᾿ τὰ ξένα καὶ τύχει ν᾿ ἀνοίξεις
παλιὰ κασέλα κλειδωμένη ἀπὸ καιρὸ
καὶ βρεῖς κουρέλια ἀπὸ τὰ ροῦχα ποὺ φοροῦσες
σὲ ὄμορφες ὧρες, σὲ γιορτὲς μὲ φῶτα
πολύχρωμα, καθρεφτισμένα, ποὺ ὅλο χαμηλώνουν
καὶ μένει μόνο τὸ ἄρωμα τῆς ἀπουσίας
μιᾶς νέας μορφῆς.
Ἀλήθεια, τὰ συντρίμμια
δὲν εἶναι ἐκεῖνα- ἐσὺ ῾σαι τὸ ρημάδι-
σὲ κυνηγοῦν μὲ μία παράξενη παρθενιὰ
στὸ σπίτι στὸ γραφεῖο στὶς δεξιώσεις
τῶν μεγιστάνων, στὸν ἀνομολόγητο φόβο τοῦ ὕπνου-
μιλοῦν γιὰ περιστατικὰ ποὺ θὰ ἤθελες νὰ μὴν ὑπάρχουν
ἢ νὰ γινόντουσαν χρόνια μετὰ τὸ θάνατό σου,
κι αὐτὸ εἶναι δύσκολο γιατί...
-Τ᾿ ἀγάλματα εἶναι στὸ μουσεῖο.
Καληνύχτα.
-... γιατὶ τ᾿ ἀγάλματα δὲν εἶναι πιὰ συντρίμμια,
εἴμαστε ἐμεῖς. Τ᾿ ἀγάλματα λυγίζουν ἀλαφριὰ ... καλή-
νύχτα.
Ἐδῶ χωρίστηκαν. Αὐτὸς ἐπῆρε
τὴν ἀνηφόρα ποὺ τραβάει κατὰ τὴν Ἄρκτο
κι αὐτὴ προχώρεσε πρὸς τὸ πολύφωτο ἀκρογιάλι
ὅπου τὸ κύμα πνίγεται στὴ βοὴ τοῦ ραδιοφώνου:
1
1
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση
Απάντηση στο θέμα


Χρήστες

  • Τα παρακάτω 0 μέλη και 1 επισκέπτες διαβάζουν μαζί με εσάς αυτό το θέμα.
     
  • (View-All Tα παρακάτω 1 μέλη διάβασαν αυτό το θέμα τις τελευταίες 30 μέρες:
    Μέχρι και αυτή την στιγμή δεν έχει δει το θέμα κάποιο ορατό μέλος