×
Επεξεργασία Προφίλ Επεξεργασία Avatar Επεξεργασία Υπογραφής Επεξεργασία Επιλογών E-mail και Κωδικός Ρυθμίσεις Ειδοποιήσεων
×
Αποσύνδεση Οι Συνδρομές μου Το Προφίλ μου Τα Posts μου Τα Threads μου Λίστα Επαφών Αντιδράσεις σε Posts μου Παραθέσεις των Posts μου Αναφορές σε Εμένα Ενέργειες Συντονιστών Αόρατος Χρήστης

Το e-steki είναι μια από τις μεγαλύτερες ελληνικές διαδικτυακές κοινότητες με 68,821 μέλη και 2,472,171 μηνύματα σε 78,625 θέματα. Αυτή τη στιγμή μαζί με εσάς απολαμβάνουν το e-steki άλλα 338 άτομα.

Καλώς ήρθατε στο e-steki!

Εγγραφή Βοήθεια

Μοναχοπαίδια

maroula_z

Εκκολαπτόμενο Μέλος

H maroula_z αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 32 ετών . Έχει γράψει 118 μηνύματα.

H maroula_z έγραψε: στις 13:28, 27-02-07:

#21
Κι εγώ μοναχοπαίδι...πάντα μου έκειπαμ τα αδέρφια,συγκεκριμένα ένας μεγαλύτερος αδερφός!!! Πιστεύω είναι το όνειρο κάθε κοριτσιού που μεγαλώνει μόνο του! Αν και πρόσφατα έπαψα να είμαι μοναχοπαίδι, εγώ έτσι θα συνεχίσω να ζω!!!
Α!!!!!! Και πιστεύω πως ίσως να έχουμε συγκεντρώσει όλη την αγάπη των γονιών,αλλά δεν ισχύει πως εξαιτίας αυτού είμαστε ''κακομαθημένα''!! Ε???
Μοναχοπαίδια υποστηρίξτε με!!!
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

mania

Επιφανές Μέλος

H mania αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Μας γράφει απο Ρόδος (Δωδεκάνησα). Έχει γράψει 7,139 μηνύματα.

H mania έγραψε: στις 11:27, 28-02-07:

#22
Αρχική Δημοσίευση από maroula_z
Α!!!!!! Και πιστεύω πως ίσως να έχουμε συγκεντρώσει όλη την αγάπη των γονιών,αλλά δεν ισχύει πως εξαιτίας αυτού είμαστε ''κακομαθημένα''!! Ε???
Μοναχοπαίδια υποστηρίξτε με!!!

Εγω που δεν ειμαι μοναχοπαίδι σε υποστηρίζω μαζί σου, δεν ισχύει
+5 απο μένα
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

maroula_z

Εκκολαπτόμενο Μέλος

H maroula_z αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 32 ετών . Έχει γράψει 118 μηνύματα.

H maroula_z έγραψε: στις 11:32, 28-02-07:

#23
Αρχική Δημοσίευση από mania
Εγω που δεν ειμαι μοναχοπαίδι σε υποστηρίζω μαζί σου, δεν ισχύει
+5 απο μένα

Σ'ευχαριστώ πολύ Μανια μου!!!
Εσείς που έχετε αδέρφια πως θα σας φαινόταν η ιδέα να ήσασταν μοναχοπαιδια???
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

mania

Επιφανές Μέλος

H mania αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Μας γράφει απο Ρόδος (Δωδεκάνησα). Έχει γράψει 7,139 μηνύματα.

H mania έγραψε: στις 11:43, 28-02-07:

#24
Αρχική Δημοσίευση από maroula_z
Σ'ευχαριστώ πολύ Μανια μου!!!
Εσείς που έχετε αδέρφια πως θα σας φαινόταν η ιδέα να ήσασταν μοναχοπαιδια???
Φανταστική όχι γιατί δεν θα ειχα αδέρφια αλλα γιατί δεν θα είχα τις συγκρίσεις απο την μάνα μου, η αδερφή σου ειναι όμορφή, η αδερφή σου έξηπνη, νοικοκιρά, καλή μαθήτρια, ήρεμη, σωστή,κ.λ.π
Ειναι συχαμένο να τα πάς καλά με τα αδέρφια και να σε πρίζουν οι γονείς, ενώ μόνη δεν θα το έκαναν αυτό άν και πιστέυω ότι τότε θα με σύγκρινάν με το παιδί του γείτωνα
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

The Djinn (Mario)

Τιμώμενο Μέλος

Ο Mario αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 3,239 μηνύματα.

O The Djinn έγραψε: στις 14:18, 28-02-07:

#25
Αρχική Δημοσίευση από maroula_z
Σ'ευχαριστώ πολύ Μανια μου!!!
Εσείς που έχετε αδέρφια πως θα σας φαινόταν η ιδέα να ήσασταν μοναχοπαιδια???
Προσωπικα εχοντας τον αδερφο που εχω και σκεφτομενος ολα τα καλα που εχω περασει μαζι του, ολους τους τσακωμους, αλλα και ποσα αλλα πραγματα δεν θα ηθελα με τιποτα να ημουν μοναχοπαιδι...
ειναι παρα πολλοι οι λογοι που τωρα που να καθομαι να γραφω...
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

Hakuna Matata (Άτομο)

Διάσημο Μέλος

H Άτομο αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 37 ετών . Έχει γράψει 1,086 μηνύματα.

H Hakuna Matata έγραψε: στις 14:25, 28-02-07:

#26
Σε γενικες γραμμες πιστευω κι εγω πως τα μοναχοπαιδια τεινουν να ειναι πιο κακομαθημενα και λιγοτερο κοινωνικα, και εχω δει πολλα μοναχοπαιδια να ειναι πιο "κτητικα" στις σχεσεις τους.
Ο πρωην μου ομως, μοναχοπαιδι, δεν ηταν τιποτα απο αυτα. Οποτε, οπως λεω παντα, δεν υπαρχουν κανονες.
Μεγαλωσα με δυο αδερφια και τωρα εχω ενα, κι αυτο στο εξωτερικο. Νιωθω πολυ μονη. Δεν θα ηθελα με τιποτα να ημουν μοναχοπαιδι και μου τη δινει απιστευτα που τωρα ουσιαστικα ειμαι.
Βεβαια ως μοναχοκορη ειχα αρκετα απο τα προνομια που θα ειχα και ως μοναχοπαιδι!!
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

mindcircus

Επιφανές Μέλος

H mindcircus αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 32 ετών , επαγγέλεται Μηχανικός αεροσκαφών και μας γράφει απο Σουηδία (Ευρώπη). Έχει γράψει 4,623 μηνύματα.

H mindcircus Open Mind, Open Heart έγραψε: στις 17:33, 19-02-10:

#27
Κι εγω μοναχοπαίδι

Τα πρωτότοκα μοιάζουν αρκετά με τα μοναχοπαίδια. Ιδιαίτερες κατηγορίες παιδιών.
Δεν υπαρχουν όμως στάνταρ αλλά κάποιες ομοιότητες. Αυτές θα προσπαθήσω να καταθέσω, αποσα εχω παρατηρήσει, έχοντας έρθει σε στενή επαφή με διάφορους τύπους ανθρώπων.

Προσωπικα Όμορφα παιδικά χρόνια, αμέριστη προσοχή των δικών μου, φροντίδα, αγάπη, όλα σε υπερθετικό βαθμό!
Το μόνο αρνητικό που μπορώ να δω είναι η μεταβαση απτο γεματο αγαπη περιβαλλον στον σκληρο αγώνα της ζωής, εκει που δε σε κανακεύουν και ο κινδυνος να πληγωνεσαι ελλοχευει συνέχεια. Απο κει κι έπειτα είναι στην παιδεία και τη δυναμη που εχει αποκτήσει το κάθε παιδί, κι ολαυτα γινονται υποθετω πιο εντονα, όταν φευγουν απο τη ζωη οι γονεις. Δε θυμάμαι μια φορά που στα δύσκολα να μην έτρεξα στη μαμά μου. Δε θυμάμαι ποτέ το σπίτι μου (αλλά και η ψυχή μου) να πλημμυρίζει απο φίλους κι ανθρωπους..Δενομαι εντονότερα. Αλλοι ήρθαν, άλλοι έφυγαν.. κάποιοι έμειναν.. δούλεψα γιαυτό και χαίρομαι. Δεν υπάρχει ωραιότερο συναίσθημα και ικανοποίηση όταν φίλοι σου που έχουν αδέρφια σου εξομολογούνται πως θα ήθελαν να σε έχουν αδερφή. Οι ''φίλοι'' μου αρκετά συχνά, μικρότερη οταν ημουν, με αντιμετώπιζαν σαν μικρή αδερφη, υπο την προστασία τους. Δε στερηθηκα ποτε την ελευθερια και παντα στα επιτρεπτα ορια. Υπηρξα και παραμένω κουλ. Εχω μάθει στην ησυχία και δεν μπορώ τις φωνές.

Το πως θα διαμορφωθεί μια προσωπικότητα ενος μοναχοπαιδιού εξαρτάται πάντα απο πολλούς παράγοντες(γονείς, περιβάλλον, συνθήκες).
Άλλοτε "καλαναθρεμένα", ευγενικη ψυχη, καλη μορφωση/ αγωγη κτλ, ανασφαλη, δειλά, εσωστρεφη, αναποφασιστα, δυσπροσαρμοστα, με ελαχιστες φιλιες και οχι "στενες", αγχωδη, αντκοινωνικα, μοναχική εφηβεία και παιδικά χρόνια.
Και η άλλη περίπτωση - με πολλη αυτοπεποιθηση, αποφασιστικά, υπερκοινωνικα, ευπροσαρμοστα, δυναμικα, με δυνατες φιλιες, και καθολου αγχωδη, κοινωνική εφηβεία.

Ανήκω στη δεύτερη κατηγορία χωρίς το τελευταίο (άγχος) αν κι έχω μάθει να το δουλεύω.

Σα μοναχοπαίδι έχεις την αμέριστη προσοχή, προσήλωση και χρόνο των γονιών σου. Περιουσιακά δεν έχεις ποτέ σκέψεις και προβληματισμούς.
Εισαι μακρια απο τις ψυχοφθορες καταστασεις που ταλαιπωρουν τα αδερφια. Καμμιά φορα σε εναν ροζ, παρα πολυ ήσυχο κόσμο. Όταν εκείνα βρισκονται σε μονιμο ανταγωνισμο για το ποιο θα ειναι το αγαπημενο παιδι της μαμας η του μπαμπα. Το παρατηρω σε ολα τα αδερφια που γνωρίζω και δεν το έχω ποτέ νιώσει. Ολα τα παιδια απο την φυση τους(το ενα απο τα δυο αρκεί) βλεπουν τα αδερφια του ανταγωνιστηκα. Εκεινο που θα εχει την μεγαλυτερη προσοχη εχει και τις μαγαλυτερες πιθανοτητες επιβιωσης. Προβλημα που αντιμετωπιζουν τα μοναχοπαιδια ειναι η ασφυκτικη αγαπη των γονιων του. Ενω μικρός έχεις αυτή την προσοχή, μεγαλύτερος έχεις περισσότερες ευθύνες που δεν μοιράζεσαι κι αυτό το κάνει δυσκολότερο.
Τρέχεις για όλους χωρίς τη βοήθεια απο τον αδερφό ή την αδερφή.


Μια επιπρόσθετη ομοιότητα νόμιζω, πως είναι πως όλα τα μοναχοπαίδια, αν ονειρεύονται να κάνουν παιδιά, θέλουν να κάνουν πολλά.
edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη mindcircus : 19-02-10 στις 17:56.
2
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

love_angel (vik-vik!)

Επιφανές Μέλος

H vik-vik! αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 29 ετών , επαγγέλεται Ηθοποιός και μας γράφει απο Αρφαρά (Μεσσηνία). Έχει γράψει 4,568 μηνύματα.

H love_angel is addicted to love!♥ έγραψε: στις 17:48, 19-02-10:

#28
Αρχική Δημοσίευση από mindcircus
Μια επιπρόσθετη ομοιότητα νόμιζω, πως είναι πως όλα τα μοναχοπαίδια, αν ονειρεύονται να κάνουν παιδιά, θέλουν να κάνουν πολλά.


λες για αυτο και γω να θελω να κανω 3-4 παιδακια?? και γω που νομιζα οτι φταιει το οτι ειμαι καρκινακι!

οι γονεις μου μου εχουν υπερβολικη αδυναμια μου κανουν ολα τα χατηρια και ανησυχουν διπλα για μενα μιας και ειμαι μονο ενα παιδι. η ατακα της μανας μου ειναι: ''ενα το χω, πως να μη το λατρευω.''

ζηλευω τους αλλους που εχουν αδερφια καπου να βασιστουν ενω εγω αν χτυπα ξυλο χασω τους γονεις μου θα μαι μονη μου. αυτη ειναι και η μεγαλυτερη φοβια μου. μη τους χασω μεινω μονη και χασω τα λογικα μου.

1
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

chrisss

Δραστήριο Μέλος

H chrisss αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 219 μηνύματα.

H chrisss γεια χαρα! έγραψε: στις 20:12, 19-02-10:

#29
Αρχική Δημοσίευση από Giovanna

αυτο ακριβως,.
ΔΕΝ ειμαι κακομαθημενη.
Ουτε "καλομαθημενη" αν ειστε απο αυτους που το παιρνουν "αλλιως"...

Θα ηθελα παρα πολυ να ειχα αδερφακια.. πολλα, οχι ενα.
Ας μοιραζομουν
ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΤΑ ΕΙΧΑ!

Ειναι φοβερο να νιωθω οτι οταν ερθει ο καιρος να αποχωριστω τη μαμα μου, θα μεινω ΜΟΝΗ ΜΟΥ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ...
Σε αυτη τη σκεψη μου ρχεται παντα λυγμος.

Ισως γιαυτο παντα δινομαι στις σχεσεις μου και σε πολλες απο τις φιλιες μου..



τωρα με εκανες ενα με το χωμα..............
αυτο δε το σκεφτηκα ποτε!!!! (μα καλα τοσο καθυστερημενη ειμαι?????)
παω να αυτοκτονησω
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

mindcircus

Επιφανές Μέλος

H mindcircus αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 32 ετών , επαγγέλεται Μηχανικός αεροσκαφών και μας γράφει απο Σουηδία (Ευρώπη). Έχει γράψει 4,623 μηνύματα.

H mindcircus Open Mind, Open Heart έγραψε: στις 21:57, 19-02-10:

#30
Ετσι ειναι κοριτσια με εμας τις μοναχοκορες, κι ας λενε πως ειμαστε βλαμμενα (δεν ξερουν). Ειμαστε υπερευαισθητα, γιαυτο πολλες φορες αντιδρουμε υπερβολικα σε χωρισμους μας με φιλους και ανθρωπους μας. Δε θελουμε να φευγει κανεις απο την ζωη μας και προσπαθουμε να τους κραταμε με νυχια και με δοντια. Ομως αυτο δεν ειναι εφικτο
Αυτοματως συνειδητοποιώ τώρα πως οι περισσοτεροι ''φιλοι'' που δεθηκα στη ζωη μου ειναι ή μοναχοπαίδια ή πρωτότοκα. Αυτο ίσως και να έτυχε. Είχαμε πολλά κοινά όμως.

Παθαινω πανικο κι εγω στη σκεψη να φυγουν οι γονεις μου. Επισης μπαινω πολλες φορες στο διλημμα, αν φυγει ο ενας τον αλλο μονο δεν τον αφηνω. Κι αυτοματως σκεφτομαι πως αν εχω οικογενεια, ισως ο συζυγος μου να μη θελει να μενουμε ολοι μαζι. Τι σκεψεις κι αυτες....
Οποτε τα πλαθω οπως μου ρχονται ευνοικοτερα, γνωριζοντας πως ο,τι πλαθω, παει στα απατα τελικα διοτι αλλιως τα σκεφτομαστε, αλλιως ερχονται

Το βασικοτερο ειναι πως ο ομφαλιος πρεπει να κοβεται συντομα, για καλο αυτων των παιδιων κι οχι για κανεναν αλλο λογο. Θελει δουλεια κι απο τους γονεις κι απο το παιδι και πληρη συμφιλωση με την πραγματικοτητα.

Λαβ και Κρις και Γιοβαννα(αν μας παρακολουθει, κι οσοι εχουν αυτην την αποψη) , οταν φευγουν οι γονεις, εχεις ηδη φτιαξει οικογενεια και δε νιωθεις μονος. Αν οχι, εχεις φιλους. Ακομα κι αδερφια να χεις, εχουν τη δικη τους οικογενεια. Και παλι, δε μπορεις να χωνεσαι σε κανενος τα ποδια. Γερνώντας δε θαθελα να φορτωθω πχ στα παιδια μου, κι ας ειμαι μονη.
Αν δε σε πληρουν ουτε οι φιλοι, εχοντας κατα νου την ερχομενη μοναξια φτιαχνεις τη ζωη σου ετσι ωστε να την αντεξεις. Οφειλεις αλλωστε. Δικαιουσαι την ευτυχια ως το τελος που δεν το οριζεις εσυ.
Η ευτυχια πηγαζει απο μεσα μας και κανεις δεν ειναι μονος αν δεν το επιθυμει.
2
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

DreamsRevenge

Επιφανές Μέλος

H DreamsRevenge αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 3,241 μηνύματα.

H DreamsRevenge sans toit, ni loi έγραψε: στις 12:48, 20-02-10:

#31
Αρχική Δημοσίευση από love_angel
(...)
ζηλευω τους αλλους που εχουν αδερφια καπου να βασιστουν ενω εγω αν χτυπα ξυλο χασω τους γονεις μου θα μαι μονη μου. αυτη ειναι και η μεγαλυτερη φοβια μου. μη τους χασω μεινω μονη και χασω τα λογικα μου.

Αρχική Δημοσίευση από mindcircus
(...)
Παθαινω πανικο κι εγω στη σκεψη να φυγουν οι γονεις μου. Επισης μπαινω πολλες φορες στο διλημμα, αν φυγει ο ενας τον αλλο μονο δεν τον αφηνω. Κι αυτοματως σκεφτομαι πως αν εχω οικογενεια, ισως ο συζυγος μου να μη θελει να μενουμε ολοι μαζι. Τι σκεψεις κι αυτες....
Οποτε τα πλαθω οπως μου ρχονται ευνοικοτερα, γνωριζοντας πως ο,τι πλαθω, παει στα απατα τελικα διοτι αλλιως τα σκεφτομαστε, αλλιως ερχονται
Κορίτσια με το να πανικοβάλλεστε στην σκέψη του αναπόφευκτου, απλά δημιουργείτε φοβίες που θα σας κουράσουν και θα σας ταλαιπωρήσουν περισσότερο. Ζήστε μαζί τους εδώ και τώρα και δείξτε τους την αγάπη σας ακόμα και με τρόπους που μπορεί να μην κατανοούν απόλυτα, θα τους αισθανθούν όμως.

Πιστέψτε με, όταν έρθει η ώρα να φύγουν οι γονείς σας, θα είναι με έναν τρόπο που δεν θα έχετε προβλέψει, που δεν θα έχετε προετοιμαστεί. Εκτός αν τους δείτε να καταβάλλονται από κάποιο πρόβλημα υγείας και έχετε τον χρόνο να συνειδητοποιήσετε αυτό που θα συμβεί και ότι ίσως και να είναι μια ανακούφιση. Αυτό για κάποιους είναι σωτήριο καθώς ανεξοικείωτοι με το βίωμα του θανάτου θα συντρίβονταν από το σοκ της ξαφνικής απώλειας.
Μην ξεχνάμε ότι *Η διαφορά είναι ότι στην ειρήνη τα παιδιά θάβουν τους γονείς τους ενώ στον πόλεμο θάβουν οι γονείς τα παιδιά.....*
Ένα είναι όμως το σίγουρο: Θεός, ή Κάρμα, Τυχαίο ή Οικονομία του Σύμπαντος, αυτό που θα συμβεί, όταν συμβεί, με όποιον τρόπο συμβεί, θα είναι τόσο όσο μπορείτε να αντέξετε, ούτε σταγόνα παραπάνω. Και τότε θα δείτε μέσα σας αποθέματα δύναμης που τώρα ούτε που φαντάζεστε ότι υπάρχουν. Είναι τότε που όπως μια σοφή φίλη είπε, "παύεις να κινείσαι στην περιφέρεια του κύκλου και γίνεσαι το κέντρο του".
6
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

Great Chaos (Όττο)

Επιφανές Μέλος

Ο Όττο αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 52 ετών , επαγγέλεται Παραγωγός και μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 3,520 μηνύματα.

O Great Chaos I took a wrong turn in the Freak Parade έγραψε: στις 20:28, 20-02-10:

#32
Είμαι κι εγώ μοναχοπαίδι. Σαν να μαζευτήκαμε πολλοί εδώ μέσα ε; Βλέπετε, ένεκα η υπογεννητικότητα. Ευτυχώς όταν πέθανε η μητέρα μου, ήμουν πλέον αρκετά μεγάλος ώστε να το αντιμετωπίσω, ήταν άλλωστε πολύ αργά να τρελαθώ, αφού ήδη ήμουν τρελός από χρόνια πριν. Όχι, δεν νιώθω μόνος μου, έχω ανθρώπους ν' αγαπώ και πάνω απ' όλα την κόρη μου...
3
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

DreamsRevenge

Επιφανές Μέλος

H DreamsRevenge αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 3,241 μηνύματα.

H DreamsRevenge sans toit, ni loi έγραψε: στις 20:59, 20-02-10:

#33
Αρχική Δημοσίευση από Great Chaos
Είμαι κι εγώ μοναχοπαίδι. Σαν να μαζευτήκαμε πολλοί εδώ μέσα ε; Βλέπετε, ένεκα η υπογεννητικότητα. Ευτυχώς όταν πέθανε η μητέρα μου, ήμουν πλέον αρκετά μεγάλος ώστε να το αντιμετωπίσω, ήταν άλλωστε πολύ αργά να τρελαθώ, αφού ήδη ήμουν τρελός από χρόνια πριν. Όχι, δεν νιώθω μόνος μου, έχω ανθρώπους ν' αγαπώ και πάνω απ' όλα την κόρη μου...
Μα δεν επρόκειτο να τρελαθείς φίλε μου. Κανείς δεν τρελαίνεται, εκτός αν υπάρχουν κι άλλοι παράγοντες που να συμβάλλουν σε αυτό και η απώλεια ενός γονέα είναι απλά η θρυαλλίδα, αλλά αυτό είναι μάλλον εξαιρετικά σπάνιο.

Και η μοναξιά που βιώνουμε σε τέτοιες στιγμές δεν είναι αληθινή κι απόλυτη γιατί κλείνει μέσα της τους δικούς της εσωτερικούς διαλόγους που δεν είναι πάντα ήρεμοι και νηφάλιοι...

Βέβαια, κι αυτό το έχω παρατηρήσει σε πλείστες όσες περιπτώσεις, οι αντιδράσεις των ανδρών απέναντι στον θάνατο προσφιλών τους προσώπων είναι πάντα λιγότερο ψύχραιμες από εκείνες των γυναικών, είναι σαν η φυσική λειτουργία και δύναμη που γεννά μέσα μας τη ζωή, να μας οπλίζει και με την απαραίτητη αντοχή στο αντίθετό της.

Εγώ είχα την "τύχη" να ζήσω και τις δύο καταστάσεις, έχασα τη μητέρα μου μετά από πολυετή άνιση πάλη με τον καρκίνο όταν πήγαινα ακόμη σχολείο. Τον πατέρα μου τον έχασα εντελώς ξαφνικά, σε μεγαλύτερη ηλικία και έχοντας ήδη τη δική μου οικογένεια.
Κάλυψα λοιπόν και τον αργό και τον αδόκητο θάνατο, και την εφηβική ηλικία και την ωριμότητα στην απώλεια.
Και στις δύο περιπτώσεις, μοναχοπαίδι γαρ, ρύθμισα και τακτοποίησα τα πάντα μόνη μου, βίωσα πολλά πράγματα μόνη μου, κι έμαθα κάτι. Ότι υπάρχουν στιγμές που θα βρεθούμε μόνοι μας, και θα αισθανθούμε μόνοι μας, όσους ανθρώπους κι αν έχουμε γύρω μας, όση αγάπη κι αν "ανταλλάσσουμε". Δεν είναι απαραίτητα κακό, πολλές φορές είναι μια κάθαρση, μια λύτρωση για όσα δεν προλάβαμε να πούμε, για όσα δεν βρήκαμε την ευκαιρία να κάνουμε. Είναι ο πάτος που αγγίζουμε για να βάλουμε κάτω τα πόδια, να πατήσουμε γερά και να ξαναξεκινήσουμε την πορεία προς τα άνω...
3
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση
Απάντηση στο θέμα


Χρήστες

  • Τα παρακάτω 0 μέλη και 1 επισκέπτες διαβάζουν μαζί με εσάς αυτό το θέμα.
     
  • (View-All Tα παρακάτω 0 μέλη διάβασαν αυτό το θέμα τις τελευταίες 30 μέρες:
    Μέχρι και αυτή την στιγμή δεν έχει δει το θέμα κάποιο ορατό μέλος