×
Επεξεργασία Προφίλ Επεξεργασία Avatar Επεξεργασία Υπογραφής Επεξεργασία Επιλογών E-mail και Κωδικός Ρυθμίσεις Ειδοποιήσεων
×
Αποσύνδεση Οι Συνδρομές μου Το Προφίλ μου Τα Posts μου Τα Threads μου Λίστα Επαφών Αντιδράσεις σε Posts μου Παραθέσεις των Posts μου Αναφορές σε Εμένα Ενέργειες Συντονιστών Αόρατος Χρήστης
Τι;
Πως;
Ταξινόμηση
Που;
Σε συγκεκριμένη κατηγορία;
Ποιος;
Αποτελέσματα Αναζήτησης
Συμπληρώστε τουλάχιστον το πεδίο Τι;

Το e-steki είναι μια από τις μεγαλύτερες ελληνικές διαδικτυακές κοινότητες με 67,813 μέλη και 2,441,750 μηνύματα σε 76,733 θέματα. Αυτή τη στιγμή μαζί με εσάς απολαμβάνουν το e-steki άλλα 127 άτομα.

Καλώς ήρθατε στο e-steki!

Εγγραφή Βοήθεια

Ποιο είναι το πιο αυθόρμητο χαμόγελο που εισπράξατε στη ζωή σας?

venividivici

Τιμώμενο Μέλος

H venividivici αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 16,741 μηνύματα.

H venividivici έγραψε: στις 02:38, 02-04-09:

#1
Ποιο είναι το ποιο αυθόρμητο χαμόγελο που εισπράξατε στη ζωή σας και το θυμάστε με νοσταλγία? Και δεν εννοώ από το φιλικό ή ερωτικό ή συγγενικό μας περιβάλλον..αλλά από κάποιον άγνωστο προς εμάς άτομο......
Έχω παρατηρήσει ότι στους δρόμους, στα τρένα.... οι άνθρωποι μπορεί να περπατάνε σκυφτοί και κατσουφιάσμενοι και ίσως κάποιες στιγμές μπορεί να χαμογελάσουν όταν ένα μικρό παιδί τους "σκάσει" ένα χαμόγελο και ξεφύγουν λίγο από τις σκέψεις τους.....
3
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

Vicki

Νεοφερμένος

H Vicki αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 32 ετών . Έχει γράψει 40 μηνύματα.

H Vicki έγραψε: στις 15:54, 02-04-09:

#2
Αυτό που προσφέρω εγώ. Σε μένα και στους άλλους.
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

venividivici

Τιμώμενο Μέλος

H venividivici αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 16,741 μηνύματα.

H venividivici έγραψε: στις 16:41, 16-12-09:

#3
Λοιπόν κρατούσα στα χέρια μου ένα τεράστιο χαρτόνι πάνω στο οποίο υπήρχαν lego με σπιτακια, ανθρωπακια και αυτοκινητάκια και δεντράκια και κατέβαινα με τον ΗΣΑΠ για την Αθήνα....μέσα σε ένα βαγόνι ένα μικρό παιδί όχι πάνω από οχτώ - δέκα ετών με σπινθιροβόλο βλέμμα ζητιάνευε...... μάλλον δεν πρέπει να ήταν ελληνόπουλο και ξαφνικά άρχισε καποιος να τον ρωτά γιατί το κάνει αυτό, αν είναι μόνος του και ότι θα καλέσει την αστυνομία.....το παιδί φοβήθηκε, δεν είπε ούτε λέξη και αθόρυβα κατέβηκε από το τρένο..... το μόνο που κοιτούσε όση ώρα ήταν στο βαγόνι ήταν τα lego δεν έδωσε και πολύ σημασία αν του είχαν δώσει λεφτά ή αν του φώναξε ο κυριος

Περάσαν μερικές μέρες κι εγώ πάλι ακουμπισμένη στις πόρτες του βαγονιού βλέπω στην απέναντι αποβάθρα το μικρό παιδί, με κοιτάζει και με περιεργάζεται, με θυμάται, κοιτάει επίμονα προς το μέρος μου, του σηκώνω τα χέρια είναι άδεια "δεν έχω σήμερα lego" του συλλαβίζω γελάω αυθόρμητα και γελάει κι αυτό με τέτοια χαρά που ενθουσιάστηκα.... το θυμόμουν και με θυμόταν...... τι χαρά που πήρε!!!!

Αυτο το μικρο παιδί τώρα λογικά θα είναι κάπου 28 - 30 ετών ολόκληρος άντρας, ήμουν 17 ετών όταν τον συνάντησα κι όμως το χαμόγελο του δεν το έχω ξεχάσει μέχρι σήμερα......

Noisette (Φωτεινός Θάλαμος)

Επιφανές Μέλος

H Φωτεινός Θάλαμος αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Συντάκτης . Έχει γράψει 2,624 μηνύματα.

H Noisette Love is our resistance. έγραψε: στις 15:57, 06-02-10:

#4
Δεν το θυμάμαι...
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

Madrugada*

Δραστήριο Μέλος

H Madrugada* αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 385 μηνύματα.

H Madrugada* together we stand, divided we fall έγραψε: στις 01:59, 09-02-10:

#5
<< Ήταν το 1959. Ήμουν δώδεκα χρονών τότε. Ήταν νύχτα, το κονσέρτο είχε τελειώσει. Γυρίζαμε με τους γονείς μου και τη γιαγιά μου στο σπίτι. Πρέπει να είχα παίξει, αν θυμάμαι καλά, τη σονάτα του Μπετόβεν Οpus 28. Με είχε δυσκολέψει το Andante. Τα είχα καταφέρει αν κρίνω από το χειροκρότημα αλλά και από το άδειασμα εντός μου- από τότε αδειάζω έπειτα από κάθε επιτυχημένη συναυλία μου.

Και τότε, στη μέση της πλατείας, την είδα. Με πλησίασε ένα λεπτό κορίτσι ντυμένο μ'ένα ελαφρύ γαλάζιο καλοκαιρινό φόρεμα. Κρατούσε ένα κόκκινο τριαντάφυλλο στο χέρι. Μου το έδωσε, με φίλησε απαλά κι έφυγε τρέχοντας.Σαραντα οκτώ χρόνια και δεν της έχω μιλήσει, δεν την έχω δει. Αν ακούσει αυτή τη μουσική- ανταπόδοση στη δική της χειρονομία- ας μου τηλεφωνήσει να βρεθούμε. Θέλω να δω καθαρά το πρόσωπό της. Γιατί εκείνη τη νύχτα του '59 δεν είχε φεγγάρι.>>

Στο κορίτσι με το τριαντάφυλλο στα Ψηλά αλώνια το '59 - 4/12/06

Από το cd "Πριν απ'τους 7 νάνους" του Μικρούτσικου, περιέχει αυτοσχεδιασμούς του και, έναν από αυτούς τον αφιέρωσε στο κορίτσι αυτό

υ.γ. τώρα που το σκέφτομαι το κειμενάκι αυτό θα μπορούσα να το είχα παραθέσει και στο "σε είδα"
2
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

venividivici

Τιμώμενο Μέλος

H venividivici αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 16,741 μηνύματα.

H venividivici έγραψε: στις 16:18, 09-02-10:

#6
το ποιο αυθόρμητο χαμόγελο που έχω δώσει εγώ σε άνθρωπο.....ήταν όταν ήμουν φοιτήτρια και πήγα δειλά δειλά στον καθηγητή να δείξω την εργασία μου.......την περιεργαζόταν και αμέσως μετα με περιεργάστηκε..... "ξέρεις ότι είσαι πολύ γλυκιά κοπέλα;" μου λέει "ορίστε;;;;;;" τον ρωτάω σαστισμένη.... "είσαι ίδια η ανιψιά μου που είναι τεσσάρων ετών, σαν μπουμπούκι"...... χαμογέλασα με την καρδιά μου.................!!!!!!!!!!!!!!!!
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

Taxydromos

Νεοφερμένος

Ο Taxydromos αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 52 ετών και μας γράφει απο Βοσνία και Ερζεγοβίνη (Ευρώπη). Έχει γράψει 32 μηνύματα.

O Taxydromos Mόλις αφίχθηκα............. έγραψε: στις 16:49, 12-02-10:

#7
Κάθε μέρα στο Λεωφορείο.............
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

Kate-Bender (KaTe)

Δραστήριο Μέλος

H KaTe αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Μαθητής/τρια και μας γράφει απο Νάουσα (Ημαθία). Έχει γράψει 217 μηνύματα.

H Kate-Bender Fear of the Dark έγραψε: στις 14:47, 05-08-10:

#8
Περσυ το καλοκαιρι ειχα παει Κατερινη με δυο φιλες μου και την μικροτερη μου αδερφη για να αφησουμε τα αδερφια μας εκει για διακοπες...Εμεις λοιπον καναμε βολτες ωσπου να φυγουμε και καθως περπατουσαμε, βλεπουμε μια παρεα κοριτσιων τρεις ή τεσσερεις ηταν ..και η μια απο αυτες με παρομοιο στυλ με το δικο μου, με κοιταζει πολυ εντονα και μου σκαει και ενα χαμογελοΝτραπηκα βασικα και δεν ειπα τιποτα στην παρεα μου,πιστευα πως δεν το παρατηρησαν,αλλα μολις απομακρυνομαστε δυο περιπου μετρα απο αυτες μου κανουν ολες"Αυτη εκει γιατι σε κοιτουσε ετσι και χαμογελουσε??" και λεω απλα "δεν ξερω "και δεν ξανααναφερθηκα σε αυτο..
Παντως μου φανηκε πολυ συμπαθητικια κοπελα και αν ημουν μονη παιζει να της μιλουσα.Θα θελα πολυ να την γνωρισω και μετανιωσα που δεν της ειχα μιλησει τοτε,γιατι λιγα ατομα λειτουργουν πλεον ετσι αυθορμητα...και πραγματικα μου λειπει ο αυθορμητισμος...
1
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

lovesome (για σήμερα Debbie ;p)

Εκκολαπτόμενο Μέλος

H για σήμερα Debbie ;p αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 24 ετών . Έχει γράψει 112 μηνύματα.

H lovesome λαβ μιουσικ έγραψε: στις 15:08, 05-08-10:

#9
το εισπραξα πριν λίγες μερες στην κατασκήνωση...
όταν καναμε camp fire και
ένα παιδί (με το οποίο πεχτηκε κάτι μετά)
που δεν το γνωριζα
οπως καθόμασταν γύρισε και μου χαμογελασε τόσο αυθορμητα
σαν να και με ήξερε χρόνια ολοκληρα!
το χαμογελο βέβαια απεχτο
2
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση
Απάντηση στο θέμα


Χρήστες

  • Τα παρακάτω 0 μέλη και 1 επισκέπτες διαβάζουν μαζί με εσάς αυτό το θέμα.
     
  • (View-All Tα παρακάτω 0 μέλη διάβασαν αυτό το θέμα τις τελευταίες 30 μέρες:
    Μέχρι και αυτή την στιγμή δεν έχει δει το θέμα κάποιο ορατό μέλος

Βρείτε παρόμοια