×
Επεξεργασία Προφίλ Επεξεργασία Avatar Επεξεργασία Υπογραφής Επεξεργασία Επιλογών E-mail και Κωδικός Ρυθμίσεις Ειδοποιήσεων
×
Αποσύνδεση Οι Συνδρομές μου Το Προφίλ μου Τα Posts μου Τα Threads μου Λίστα Επαφών Αντιδράσεις σε Posts μου Παραθέσεις των Posts μου Αναφορές σε Εμένα Ενέργειες Συντονιστών Αόρατος Χρήστης
Τι;
Πως;
Ταξινόμηση
Που;
Σε συγκεκριμένη κατηγορία;
Ποιος;
Αποτελέσματα Αναζήτησης
Συμπληρώστε τουλάχιστον το πεδίο Τι;

Το e-steki είναι μια από τις μεγαλύτερες ελληνικές διαδικτυακές κοινότητες με 67,802 μέλη και 2,440,984 μηνύματα σε 76,702 θέματα. Αυτή τη στιγμή μαζί με εσάς απολαμβάνουν το e-steki άλλα 168 άτομα.

Καλώς ήρθατε στο e-steki!

Εγγραφή Βοήθεια

Τα εν οικω μη εν δημω

kynofilos

Δραστήριο Μέλος

Ο kynofilos αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 308 μηνύματα.

O kynofilos έγραψε: στις 13:25, 05-09-06:

#1
Αυτες τις μερες μια καλη μου φιλη εδω στο στεκι περνα παρα πολυ δυσκολα απο ενα πονο της μοιρας εντελως...
Πώς γινεται η καλυτερη συμπαρασταση που μπορω να προσφερω να ειναι η σιωπή μου;
Γιατι τα μαρτυρια τα περνα ο καθενας μας μονος του; Σεβασμος στο ψυχικο γεγονος που λαμβανει χωρα... Ειναι λοιπον ο πόνος ο μονος τροπος προοδου της ψυχης;
Σεβασμος στον Πόνο του αλλου, οταν μονο με τη φαντασια μας και τη ψυχη μας συμπαραστεκομεθα συνεχως σε εναν αλλο ανθρωπο φανταζομενοι τη κατασταση του και μοιραζομενοι τον πονο...
Αφηστε με μονη μου... μας φωναζε η Ηρα μου (σεττερ) στους τοκετους της πρωτης της γεννας... ο Ηρακλής ο συντροφος της και γω καθομασταν υπομονετικα στο διπλα δωματιο... μονο της ειχαμε μουσικη Μοτζαρτ και νερακι που ετρεχε σαν σε πηγη κοντα να νιωθει καλυτερα σε εξοχη... και που και που εβρεχα ενα πανακι με νερο και της το περνουσα απο τα χειλη να δροσιζω την υπαρξη της
edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη kynofilos : 05-09-06 στις 13:28.
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

crazyhelen (crazyhelen)

Περιβόητο Μέλος

H crazyhelen αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 1,646 μηνύματα.

H crazyhelen Ελένη έγραψε: στις 13:37, 05-09-06:

#2
Είναι γεγονός ότι υπάρχουν «εκείνες» οι στεναχώριες που δεν μαλακώνουν όσες καλές κουβέντες και αν είναι οι φίλοι πρόθυμοι να πουν.
Είναι «εκείνες» οι στεναχώριες που χρειάζονται απομόνωση, μοναξιά, εσωτερικό διάλογο, τακτοποίηση των σκέψεων.
Είναι όμως παρήγορο για τον άνθρωπο που πονά, να ξέρει ότι ΑΝ χρειαστεί να μιλήσει (ή να ακούσει) θα υπάρχεις εσύ αγαπημένε μου kynofile.
Για πολλοστή φορά…….. ΤΑ ΣΕΒΗ ΜΟΥ
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

Subject to change (Λία)

Founder

H Λία αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Web developer . Έχει γράψει 10,258 μηνύματα.

H Subject to change έγραψε: στις 14:06, 05-09-06:

#3
Αν δεν μπορείς να κάνεις απολύτως τίποτα για να πάψει να υπάρχει μια στεναχώρια, το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να προσπαθήσεις να την ξεχάσεις και να μην τη σκέφτεσαι. Οπότε, όταν οι άλλοι προσπαθούν συνεχώς να σε παρηγορήσουν, ταυτόχρονά σου το θυμίζουν και καθίσταται ακόμη πιο δύσκολο να το ξεχάσεις και να σταματήσει να σε πονάει.
Οπότε την κατανοώ απόλυτα, ειδικά αν είναι αυτή που κατάλαβα.
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

roumana (Εμμα)

Διακεκριμένο μέλος

H Εμμα αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 46 ετών , επαγγέλεται Γονιός/Οικοκυρικά και μας γράφει απο Ρόδος (Δωδεκάνησα). Έχει γράψει 2,118 μηνύματα.

H roumana (Hipmama) έγραψε: στις 14:12, 05-09-06:

#4
Το μόνο σίγουρο είναι πως κανείς δεν μπορεί να καταλάβει ακριβώς το μέγεθος και την μορφή του πόνου σου. Ο καθένας έχει τα δικά του βιώματα και τα δικά του μέτρα και σταθμά. Κάτι που για μένα είναι τραγωδία, για σένα μπορεί να είναι παιχνίδι και αντίθετα...έτσι λοιπόν είναι λογικό να νιώθουμε μόνοι στον πόνο...καμιά φορά και στις χαρές...
Δεν μπορείς να κάνεις τίποτα παρά μόνο να πιστεύεις πως στη ζωή τίποτα δεν γίνεται τυχαία. Καμιά φορά δεν καταλαβαίνουμε για ποιο λογο συμβαίνουν σ' εμάς...για τι εμείς... αλλά η άγνοια είναι ευτυχία πολλές φορές.
edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη roumana : 29-10-06 στις 15:36.
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

Vkey (Κοινό Μυστικό!!!)

Επιφανές Μέλος

H Κοινό Μυστικό!!! αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Εκπαιδευτικός . Έχει γράψει 4,179 μηνύματα.

H Vkey ,αφού σκέφτηκε λίγο, έγραψε: στις 14:15, 05-09-06:

#5
Νομίζω ότι το πιο σημαντικό είναι ότι ξέρει οτι σ'έχει δίπλα της, την νοιάζεσαι, την αγαπάς και θες να την βοηθήσεις... Και αυτό απλά άφησε την να ξέρει (αν και νομίζω ότι το ξέρει ήδη ). Ξέρω ότι είναι δύσκολο να θες να βοηθήσεις και να μην μπορείς, να θες να πεις τόσα πολλά, να τα λες και πάλι να αισθάνεσε ότι δεν βοήθησες...Να εύχεσε να μπορείς απλά να διώξεις μια για πάντα τον πόνο του άλλου και να το κάνεις δικό σου για να τον δεις χαρούμενο...

Η καλύτερη συμπαράσταση μερικές φορές είναι η ίδια η σιωπή όταν έχει να πει τόσα πολλά... Και η δικιά σου η σιωπή απ' ότι κατάλαβα λέει τα πιο σημαντικά πράγματα
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

misslittledevil

Διακεκριμένο μέλος

H misslittledevil αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 35 ετών . Έχει γράψει 3,216 μηνύματα.

H misslittledevil έγραψε: στις 14:23, 05-09-06:

#6
Πολλες φορες το να μην λες τιποτα ειναι οτι καλυτερο σε τετοιες περιπτωσεις!
Νομιζω πως -οπως ειπαν και οι απο πανω- το οτι σε εχει διπλα της αν κατι χρειαστει, ειναι πολυ σημαντικο.
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

Demelene

Διακεκριμένο μέλος

Ο Demelene αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 40 ετών , επαγγέλεται Προγραμματιστής/τρια και μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 1,853 μηνύματα.

O Demelene έγραψε: στις 15:09, 05-09-06:

#7
Αρχική Δημοσίευση από misslittledevil
Πολλες φορες το να μην λες τιποτα ειναι οτι καλυτερο σε τετοιες περιπτωσεις!
Νομιζω πως -οπως ειπαν και οι απο πανω- το οτι σε εχει διπλα της αν κατι χρειαστει, ειναι πολυ σημαντικο.
Ακριβώς!
Εγώ επειδή ακριβώς ενοχλούμε όταν μου λένε αυτονόητα ή λόγια του αέρα όταν έχω πρόβλημα απλά λέω ότι ξέρω ότι δεν μπορώ να πω τίποτα για να σε κάνει να νιώσεις καλύτερα! Απλά είμαι από κοντά και παρακολουθώ για μόλις χρειαστεί! Όταν θα είναι έτοιμος θα μου πει! Άλλωστε τα πάντα είναι προσωπική υπόθεση και οι φίλοι απλά βοηθάνε λίγο ή πολύ αλλά δεν κερδίζουν την μάχη!
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

evouli

Διάσημο Μέλος

H evouli αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 37 ετών . Έχει γράψει 802 μηνύματα.

H evouli έγραψε: στις 15:33, 05-09-06:

#8
Αρχική Δημοσίευση από Michelle
Αν δεν μπορείς να κάνεις απολύτως τίποτα για να πάψει να υπάρχει μια στεναχώρια, το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να προσπαθήσεις να την ξεχάσεις και να μην τη σκέφτεσαι. Οπότε, όταν οι άλλοι προσπαθούν συνεχώς να σε παρηγορήσουν, ταυτόχρονά σου το θυμίζουν και καθίσταται ακόμη πιο δύσκολο να το ξεχάσεις και να σταματήσει να σε πονάει.
διαφωνώ μισέλ.. δεν ξερω βεβαια σε τι γεγονος αναφερόμαστε, αλλα οταν κατι ειναι τοσο μεγάλο ωστε να μην μπορει να διορθωθει ΔΕΝ το ξεχνας.. το θυμασαι και το σκεφτεσαι ΣΥΝΕΧΕΙΑ και σε ποναει ΣΥΝΕΧΕΙΑ.. δυστυχως..
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

kynofilos

Δραστήριο Μέλος

Ο kynofilos αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 308 μηνύματα.

O kynofilos έγραψε: στις 21:46, 05-09-06:

#9
Αρχική Δημοσίευση από evouli
διαφωνώ μισέλ.. δεν ξερω βεβαια σε τι γεγονος αναφερόμαστε, αλλα οταν κατι ειναι τοσο μεγάλο ωστε να μην μπορει να διορθωθει ΔΕΝ το ξεχνας.. το θυμασαι και το σκεφτεσαι ΣΥΝΕΧΕΙΑ και σε ποναει ΣΥΝΕΧΕΙΑ.. δυστυχως..

Ετσι νομιζω και γω και συνεχιζεται μεχρι να σπασει το σπιρακι και μετα μπορεις να πεις... ή να ακουσεις... με ιατρικες επεμβασεις επισπεύδουμε την ιαση χωρις να περιμενουμε να χρονισει το προβλημα
Οπου ιατρικες = και εξωτερικες
Πιστευω οτι πρωτα απ΄όλα πρεπει να ομολογησεις τον πονο σου σε εναν τριτο ανθρωπο, "δημοσια" κατα καποιον τροπο, να δεις και συ τον ιδιο σου τον πονο...
edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη kynofilos : 05-09-06 στις 21:50.
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

BReaTHeR

Δραστήριο Μέλος

Ο BReaTHeR αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 40 ετών . Έχει γράψει 645 μηνύματα.

O BReaTHeR ...the era of a new born girl... έγραψε: στις 22:36, 05-09-06:

#10
Πριν 1 χρόνο περίπου ήρθε κάτι άσχημο στη ζωή μου και μάλιστα πάρα πολύ αναπάντεχα. Η αντίδρασή μου ήταν να εξαφανιστώ κυριολεκτικά από προσώπου γης για 3 περίπου μήνες χωρίς να μπορεί να με βρεί κανείς. Ήθελα να μείνω μόνος μου και να μην ακούω κανένα. Έμαθα ότι πολλοί προσπάθησαν να με βρουν, να με παρηγορήσουν ή να μου πουν ένα καλό λόγο. Όμως ήθελα να το περάσω μόνος μου. Μετά τους 3 μήνες, από όλους αυτούς που μου τηλεφωνούσαν οι περισσότεροι έμειναν με το παράπονο ότι έκοψα κάθε επικοινωνία και ελάχιστοι ήταν αυτοί που συνέχισαν να προσπαθούν να με προσεγγίσουν. Εγώ όμως τότε ήταν που ήθελα κάποιον δίπλα μου για να μιλήσω. Δεν είχα όλους αυτούς που από την αρχή με νοιάστηκαν, όμως είχα κάποιους λίγους (που ευτυχώς για μένα) συνέχισαν να θέλουν να μου πούν μια καλή κουβέντα.

Μερικές φορές πρέπει να περάσει λίγος χρόνος για να δεχτεί κάποιος την προσπάθεια του φίλου του να τον στηρίξει. Είμαι σίγουρος kynofilos ότι αν δείξεις στη φίλη σου ότι είσαι δίπλα της όσος χρόνος κι αν περάσει και την προσεγγίσεις όπως αυτή θέλει, τότε σίγουρα κάποια στιγμή θα δεχτεί τη βοήθειά σου.

Ελπίζω όλες οι πληγές της να γιατρευτούν και γρήγορα.
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

kynofilos

Δραστήριο Μέλος

Ο kynofilos αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 308 μηνύματα.

O kynofilos έγραψε: στις 23:35, 05-09-06:

#11
Ευχομαι να ειστε παντα ολοι καλά
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

Wishful

Δραστήριο Μέλος

Ο Wishful αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 342 μηνύματα.

O Wishful έγραψε: στις 01:36, 06-09-06:

#12
Φίλε μου καλέ kynofile,ο τίτλος του θέματός σου,πολύ σαφής κι εύγλωττος !Αλλά πρέπει να πώ αυτό που με μπερδεύει ."Τα εν οίκω μη εν δήμω",σε σχέση μ' εναν πόνο,σαφώς υπαγορεύει οτι ο πόνος αυτός, θα πρέπει να κρατηθεί μυστικός & "βουβός".Ομως στην περίπτωση που ήδη έχει γίνει γνωστός,δεν αρμόζει το "τα εν οίκω..." ! Σημαίνει οτι ο άνθρωπος που...εκδίδει τον πόνο του,περιμένει κάτι.....μια κουβέντα,μια αντιμετώπιση ισως,μια συμπαράσταση,κάποιου είδους ! Εχω την εντύπωση οτι ο "βουβός" πόνος,εχει τεράστια διαφορά απο τον ...ομιλητικό πονο.Οχι σε ένταση πάντα,αλλά ο πραγματικά "βουβός" πόνος,ασχέτως έντασης,μένει αξεπέραστος !! Η σιωπηρή συμπαράσταση στην περίπτωση που είναι γνωστός ο πόνος,μάλλον δεν ...λειτουργεί βοηθητικά ! Χωρίς να θέλω να παω προς το άλλο άκρο,της ...φορτικής συμπαράστασης.Το απλό "είμαστ'εδω"πολλές φορές,καταλήγει σε αναλγησία κι όχι γι'αυτόν που πονά.Για τους υπόλοιπους !
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

kynofilos

Δραστήριο Μέλος

Ο kynofilos αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 308 μηνύματα.

O kynofilos έγραψε: στις 16:40, 06-09-06:

#13
Πρεπει να συμφωνησω με την αποψη αυτή, ο βουβος πονος φοβαμαι οτι περιεχει μια αυτοκαταδικη αδικη για λόγους άλογους...
Εκει νιωθω οτι πρεπει να επεμβω και γρηγορα να ξεκαθαρισει απο τη συνειδηση αυτου που ποναει η αυτοκατηγορια για πραγματα που ειναι υπερανω αυτου... "θέλει αρετη και τόλμη η ελευθερια" οπου αρετη ειναι και η αναγνωριση του ανθρωπινου οριου και ελευθερια η απαλλαγη απο πρωπατορικο αμαρτημα.

Ξαδελφος μου ψυχιατρος παρα τη Βουλη των Ελλήνων, εχει διατυπωσει την γνωμη "οι ενοχες ειναι ενα εντελως αχρηστο συναισθημα, ουτε βελτιωνει τιποτα ουτε σε βοηθα να δεις την αληθεια" ουτε διδασκει ουτε εγκυαται οτι κατι δεν μπορει να επαναληφθει... ειναι ομως μια ψυχικη καρμικη λειτουργια, εντελως ατομικη, που θελω να παραμεινει μονο δημιουργικη
edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη kynofilos : 06-09-06 στις 16:45.
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

Κακή Επιρροή (Αναστασία)

Επιφανές Μέλος

H Αναστασία αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 10,125 μηνύματα.

H Κακή Επιρροή εχμ... είπε γεια ...κι έγραψε: στις 18:43, 27-09-06:

#14
Δεν γνωρίζω αν αυτό το θέμα ανοίχτηκε αρχικά για μένα... ή για κάποια άλλη φίλη μας απ το στέκι αλλά δεν έχει και τόση σημασία γιατί εγώ θα πω έτσι κι αλλιώς αυτά που θέλω


Λαμβάνοντας υπόψη μου, αυτό που πέρασα εγώ τον τελευταίο μήνα, πρέπει να πω ότι η έκφραση του πόνου για τον καθένα είναι ένα εντελώς διαφορετικό και προσωπικό κομμάτι.
Αλλες φορές αυτό που μας συμβαίνει θέλουμε πολύ να το μοιραστούμε κι άλλες φορές θέλουμε να το περάσουμε μόνοι μας γιατί νιώθουμε ότι όσο καλές προθέσεις κι αν εχουν οι άλλοι, πραγματικά και αντικειμενικά δεν μπορούν να κάνουν κάτι για εμάς... εκτός απ το να σου λένε πράγματα καθησυχαστικά που στην πραγματικότητα ήδη ξέρεις...
Για μένα προσωπικά, τη φάση που πέρασα δεν ήθελα να την κουβεντιάζω με κανέναν.... ο λόγος ήταν ότι αυτό, η συνεχής συζήτηση για το θέμα, με έκανε να γυρίζω συνεχώς πίσω και να μην "ξεχνάω" να μην προχωράω...
Με έκανε μονο να θυμαμαι και να πονάω και να κλαιω.

Παρόλα αυτα, πάρα πάρα πολλοί από σας μου σταθήκατε στις δύσκολες ώρες μου.
Ξέρω πάρα πολύ καλά ότι ο καθένας το έκανε με τον δικό του τρόπο...
άλλοι μου έστειλαν ένα πμ που μου έλεγαν να μην απαντήσω και ότι απλά ήθελαν να μου πουν δυο κουβεντες, άλλοι προτίμησαν να σεβαστουν την επιθυμία μου να μην μιλάω για το θέμα και δεν είπαν τίποτα απολυτως ΠΑΡΟΛΟ που ΞΕΡΩ ότι έσκαγαν για να μου πουν απ τη μερια τους ένα καλό λόγο, μια παρηγόρια...

θελω να ξέρετε ΟΛΟΙ σας... ανεξεραίτως... ακόμα και ο troll που έφαγε το μπαν για διπλό λογαριασμό, ότι ΟΛΟΙ σας ήσασταν ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΗ βοηθεια για μενα.
Ο καθένας σας, με τον μοναδικό του τρόπο.
Δεν θα ξεχασω ποτε μα ποτε αυτη την περίοδο και το ποσο μα ποσο πολύ ένιωσα να με πονάτε και να με αγαπάτε...
Αυτό το συναίσθημα είναι ανεκτίμητο....
Σας εύχομαι να νιωσετε όλοι σας αυτή την αγάπη προς το πρόσωπο σας (για άλλο λόγο καλύτερο απ τον δικο μου!)

Δεν έχω λόγια να σας ευχαριστήσω, κι όσο κι αν ακουστεί περίεργο....
Εσείς εδω μεσα, με τη στάση σας, με τον τρόπο σας, με βοηθήσατε πιο πολύ απ όλους εκεί έξω που με ρωτούσαν ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ πως νιώθω


σας ευχαριστώ όλους απ τα βάθη της καρδιάς μου.
είμαι ηδη πολύ καλύτερα....
και ένιωσα ότι ήταν η ώρα να κάνω τα "εν οίκω, στον Δήμω"
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

Subject to change (Λία)

Founder

H Λία αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Web developer . Έχει γράψει 10,258 μηνύματα.

H Subject to change έγραψε: στις 18:52, 27-09-06:

#15
Με συγκίνησες βρε χαζό!
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

Πελοπίδας

Νεοφερμένος

Ο Πελοπίδας αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 50 ετών . Έχει γράψει 26 μηνύματα.

O Πελοπίδας έγραψε: στις 19:14, 27-09-06:

#16
Έχει και το forum μας τις μεγάλες στιγμές του, Michelle.

Για να επανέλθω στο θέμα σου kynofilos, πιστεύω ότι το να ξέρει η φίλη σου ότι υπάρχεις πρόθυμος για συμπαράσταση, σεβόμενος την ανάγκη της για σιωπή, νομίζω ότι την βοηθάει σημαντικά, κι ας μην το λέει. Όταν θα νοιώθει έτοιμη, θα μιλήσετε.

Στο μεταξύ όμως μήπως μπορείς να κάνεις κάτι άλλο; π.χ. να την πάρεις να πάτε σ' ένα σινεμά, ή θέατρο; Να παίξετε μπόουλιγκ ή μίνι γκολφ; Κάτι που δεν θα σας αφήνει να μιλήσετε πολύ, ώστε να μην πιάσετε το επίπονο θέμα; Κάτι απλά για να ξεδώσει; Κάτι που να της προτείνεις με φαντασία και ευαισθησία, για να την κρατήσεις λίγο μακρυά απ' τον πόνο της;

Γιατί κάθε μέρα, κάθε ώρα που περνάει, η πληγή κλείνει σιγά - σιγά και το τραύμα επουλώνεται.
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

evouli

Διάσημο Μέλος

H evouli αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 37 ετών . Έχει γράψει 802 μηνύματα.

H evouli έγραψε: στις 10:10, 29-09-06:

#17
κουε μου, παντα πιστευα οτι εισαι δυνατος ανθρωπος, ασχετα αν δεν σε ξερω.. και να που το αποδεικνύεις.. με συγκινησες κι εμενα πολυ..





και ειναι και πρωι...
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

kynofilos

Δραστήριο Μέλος

Ο kynofilos αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 308 μηνύματα.

O kynofilos έγραψε: στις 23:49, 21-10-06:

#18
Πράγματι ΚΑΛΗ ΕΠΙΡΡΟΗ μου αυτό για σένα ανοίχτηκε και το άφησα να φύγει όταν κατάλαβα ότι επεμβαίνω σε ξένα χωράφια. Τον δικό μου πόνο και την βουβή διαμαρτυρία ήθελα να εκφράσω και θεωρώντας οτι κάπως μπορεί να έχουμε κοινές αντιδράσεις στον πόνο, σαν άνθρωποι και ξέρω ότι ο πνιγμένος πόνος κάνει πολύ κακό και στό σώμα. Σε αναγνωρίζω σαν ένα δημιουργικό πρόσωπο που ξέρει πού πρέπει να κατευθύνει την προσοχή του.
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση
Απάντηση στο θέμα


Χρήστες

  • Τα παρακάτω 0 μέλη και 1 επισκέπτες διαβάζουν μαζί με εσάς αυτό το θέμα.
     
  • (View-All Tα παρακάτω 0 μέλη διάβασαν αυτό το θέμα τις τελευταίες 30 μέρες:
    Μέχρι και αυτή την στιγμή δεν έχει δει το θέμα κάποιο ορατό μέλος