Αγαπημένα έργα τέχνης

hack3r

Well-known member

Ο Τολης αυτή τη στιγμή είναι συνδεδεμένος. Είναι 31 ετών, επαγγέλεται Μηχανικός λογισμικού και μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 8,095 μηνύματα.
Να στο πω πιο απλά, η ελευθερία σου να απολαμβάνεις πίνακες του Πικασο δεν απειλείται ουτε στο ελάχιστο απο την ελευθερία μου να απολαμβάνω πίνακες που απεικονίζουν κουράδες.

Α μάλιστα, τώρα περάσαμε στην ελευθερία του λόγου και της έκφρασης. Για να χρησιμοποιήσω τα όπλα σου εναντίον σου, πες μου σε παρακαλώ τι καλό ακριβώς πηγάζει από το να απεικονίζουμε κουράδες και θα πρέπει να τους δίνουμε και βήμα να απεικονιστούν?
 

wthiswrongwu

Well-known member

Ο wthiswrongwu αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος. Έχει γράψει 234 μηνύματα.
Α μάλιστα, τώρα περάσαμε στην ελευθερία του λόγου και της έκφρασης. Για να χρησιμοποιήσω τα όπλα σου εναντίον σου, πες μου σε παρακαλώ τι καλό ακριβώς πηγάζει από το να απεικονίζουμε κουράδες και θα πρέπει να τους δίνουμε και βήμα να απεικονιστούν?
Το τι απορρέει είναι σχετικό για τον καθένα, η ελευθερία της έκφρασης είναι ο βέλτιστος μηχανισμός με τον οποίο εξυπηρετείται η κοινωνική ευημερία. Λολ, ειλικρινά θες να συγκρίνουμε την ρητορική μίσους με τους πίνακες που απεικονίζουν κουράδες;
 

Λένω

Well-known member

Η Λένω αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 5,425 μηνύματα.
Τον ορισμό της τέχνης δεν κατάφεραν να τον δώσουν πολλοί σπουδαίαι άνθρωποι που καταπιάστηκαν μ΄αυτόν.
Η Γιόκο ΄Ονο κάρφωνε καρφιά πάνω σ΄ενα κομμάτι ξύλο και έστηνε μήλα πάνω σε πλέξιγκλας και τα θεωρούσε τέχνη. Δάγκωσε και ο Τζων Λένον ένα έκθεμα και από κει και πέρα τον πήρε και τον σήκωσε και μαζί μ΄αυτόν κι εμάς!

Για μένα αυτό είναι έκτρωμα
1606315852257.png

Και αυτό είναι αριστούργημα
1606315986274.png

΄Οπως όμως είπα παραπάνω μπορεί κάποιος να θεωρεί το αντίστροφο.
Ούτε θα με πείσει ούτε θα τον πείσω.
Ούτε θα του υποδείξω ποιο θα είναι το γούστο του ούτε αυτός το δικό μου.
Για μένα είναι παρήγορο να υπάρχει αισθητική στους ανθρώπους ακόμα και αν δεν ταυτίζεται με τη δική μου!
 

Λένω

Well-known member

Η Λένω αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 5,425 μηνύματα.
Dystopian fiction, ευχαριστώ αλλά ΔΕΝ θα πάρω!
Αφού όμως αρέσει σ΄εσένα πάρε κι αυτό να το χαρείς!
1606320995981.png
Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων:

Και τώρα επιτρέψτε μου να ξεκουράσω λίγο τα ματάκια μου!
Pierre-Auguste Renoir-La Grenouillère
1606322233158.png
Μαγεία!!!
 
Τελευταία επεξεργασία:

Memetchi

Well-known member

Ο Memetchi αυτή τη στιγμή είναι συνδεδεμένος. Είναι 23 ετών . Έχει γράψει 624 μηνύματα.
Η τέχνη γενικότερα κερδίζει αξία αναλόγως με το ποιος την έφτιαξε, πως και παρουσιάζεται κτλ. Τα γυαλιά στο πάτωμα ενός σπιτιού δεν θα είχαν καμιά καλλιτεχνική αξία, μέσα σε ένα μουσείο ξαφνικά κατά κάποιο τρόπο αποκτούν. Πολλές φορές όπως αναφέρθηκε και πιο πάνω η σύγχρονη τέχνη έχει άλλους σκοπούς όπως να σατιρίσει την υποκειμενικότητα της ίδια της τέχνης και του κοινού της. Αν είναι όντως τέχνη ή όχι είναι δύσκολο να το ορίσουμε. Γενικά θεωρείται ότι οτιδήποτε εκφράζει κάτι/περνά ένα μήνυμα, μια ιδέα κτλ είναι τέχνη. Το αν είναι υψηλής ή χαμηλής καλλιτεχνικής (αισθητικής, τεχνικής κτλ) ποιότητας, είναι άλλο θέμα. Προσωπικά μπορώ να καταλάβω ότι οι κουράδες ή ο λευκός καμβάς κάτι θέλουν να πουν, ως μια καλλιτεχνική προσπάθεια να εκφράσουν την δημιουργικότητά τους ή τους προβληματισμούς τους, αλλά δεν βλέπω την αισθητική τους και την τεχνική τους πλευρά για αυτό και δεν τα θεωρώ ισάξια σε ποιότητα με τα παραπάνω έργα που έχουν ανέβει στο θέμα. Όμως δεν θα κάτσω να το ψειρίσω τόσο πολύ γιατί εξαρχής τα όρια της τέχνης δεν είναι ορισμένα.

Από την άλλη η "δηθενιά" των γυαλιών και του καμβά υπάρχει και σε αυτά που σήμερα θεωρούμε ως αριστουργήματα. Πιο πάνω ανέβηκε η Μόνα Λίζα αλλά αν ρωτήσεις έναν άνθρωπο γιατί είναι από τα πιο γνωστά έργα στην ιστορία δεν θα ξέρει να απαντήσει. Την τεχνική του Σφουμάτο που εισήγαγε ο Λεονάρντο την είδαμε και σε άλλα έργα πριν από αυτό. Η Παναγιά των βράχων θεωρείται το πρώτο έργο με αυτή την πρωτοποριακή τεχνική, βρίσκεται στο ίδιο μουσείο αλλά όλος ο κόσμος περνάει από δίπλα της, οι περισσότεροι την προσπερνάνε, αρκετοί απλά την θαυμάζουν λόγω του καλλιτέχνη ή γιατί απλά βρίσκεται στο Λούβρο και ελάχιστοι την αναγνωρίζουν και την μελετούν. Αντιθέτως η Μόνα Λίζα, βρίσκεται στην πιο περίοπτή θέση, σε ειδικό γυαλί, με κάγκελα που σε κρατάνε σε τριπλάσια απόσταση από ότι στα υπόλοιπα έργα και όλοι τρέχουν να την καμαρώσουν και να επιβεβαιώσουν ότι είναι ένα πραγματικό αριστούργημα. Γιατί; Γιατί ο τύπος της έδωσε αξία. Αρχικά με το μυστήριο του ποια είναι η εικονιζόμενη, αν γελάει ή όχι κτλ. και αργότερα σε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό όταν την έκλεψαν από το Λούβρο και έμεινε ως η μεγαλύτερη ληστεία τέχνης στην ιστορία κάνοντας τον κόσμο να τρέχει για να δει το κλεμμένο έργο και τα μέσα να το διαφημίζουν παντού (μέχρι και σε σοκολατάκια την έβαλαν).

Τώρα για την συνειδητότητα ή όχι του καλλιτέχνη απλά να πω ότι η τέχνη είχε έντονη κοινωνική και πολιτική (πολλές φορές στα όρια της προπαγάνδας) επιρροή και χρήση και έτσι είναι και σήμερα.
 

Felid

Well-known member

Η Felid αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 2,189 μηνύματα.
Όχι, είναι ακριβώς το αντίθετο. Όταν ένας master δημιουργεί τέχνη το κάνει εντελώς ασυνείδητα. Στην ώρα της δημιουργίας του δεν υπάρχει εαυτός, συνείδηση και σκοπός. Εκείνη την στιγμή έχει φτάσει στο peak του ως άνθρωπος και είναι αυτό που η φύση του υπαγορεύει να είναι. Αυτό μπορείς να το καταλάβεις νοητικά αλλά δεν μπορείς να το καταλάβεις πραγματικά αν δεν το βιώσεις.

Αυτό δεν ισχύει. Πάρα πολλά έργα ζωγραφικής δημιουργήθηκαν ΚΑΤΟΠΙΝ ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΑΣ. Αυτό, όμως, δε σημαίνει πως οι καλλιτέχνες δε ζωγράφιζαν και τίποτα από μόνοι τους. Αλλά τα περισσότερα από αυτά που σήμερα θαυμάζουμε ως τέχνη αποτελούν στην ουσία προϊόντα παραγγελίας (π.χ. έργα του DaVinci, αφού αναφέρθηκε η συγκεκριμένη προσωπικότητα).


Ακόμη, για τον ορισμό της τέχνης που προτάθηκε προηγουμένως, είναι αλήθεια πως συνιστά πολύ μεγάλο κεφάλαιο στην Ιστορία της Τέχνης. Παρ' όλα αυτά, εκεί που καταλήγει η πλειονότητα των ειδημόνων είναι στο εξής: οτιδήποτε θεωρηθεί από κάποιον πως είναι τέχνη, είναι τέχνη.


Φυσικά, ο εν λόγω όρος δεν έχει να κάνει με το ωραίο και το μη ωραίο.
Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων:

Διαφωνώ ωστόσο κάθετα μ’αυτό που λες για τον πολιτισμό στο τέλος. Η ελευθερία της καλλιτεχνικής έκφρασης δεν απειλεί τον πολιτισμό, ούτε αναιρεί οποιαδήποτε έννοια της τέχνης. Να στο πω πιο απλά, η ελευθερία σου να απολαμβάνεις πίνακες του Πικασο δεν απειλείται ουτε στο ελάχιστο απο την ελευθερία μου να απολαμβάνω πίνακες που απεικονίζουν κουράδες. Η αντιλήψη σου εφορμεί απο επικίνδυνες ιδεολογίες, και εγω θλίβομαι βαθύτατα οταν ακούω νέους να την αναπαράγουν.

Συμφωνώ απόλυτα. Ακούω από διάφορους ότι δεν τους αρέσει η μοντέρνα τέχνη και προτιμούν τον σουρεαλισμό. Μάλλον δεν γνωρίζουν ότι πατέρας του σουρεαλισμού είναι το νταντά· ένα καλλιτεχνικό ρεύμα το οποίο διακρίνεται για την αισθητική αναρχία, τον εσκεμμένο παραλογισμό και την απόρριψη των κυρίαρχων ιδανικών της τέχνης.
 
Τελευταία επεξεργασία:

hack3r

Well-known member

Ο Τολης αυτή τη στιγμή είναι συνδεδεμένος. Είναι 31 ετών, επαγγέλεται Μηχανικός λογισμικού και μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 8,095 μηνύματα.
Αυτό δεν ισχύει. Πάρα πολλά έργα ζωγραφικής δημιουργήθηκαν ΚΑΤΟΠΙΝ ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΑΣ. Αυτό, όμως, δε σημαίνει πως οι καλλιτέχνες δε ζωγράφιζαν και τίποτα από μόνοι τους. Αλλά τα περισσότερα από αυτά που σήμερα θαυμάζουμε ως τέχνη αποτελούν στην ουσία προϊόντα παραγγελίας (π.χ. έργα του DaVinci, αφού αναφέρθηκε η συγκεκριμένη προσωπικότητα).

Δεν είναι αυτό το νόημα αυτού που είπα. Και ένας master πιανίστας όταν ανεβαίνει να παίξει παίζει κάποια συγκεκριμένα κομμάτια δεν αυτοσχεδιάζει εκείνη την ώρα, παρόλα αυτά την ώρα που παίζει χάνεται στην διαδικασία και δεν έχει επίγνωση του εαυτού του. Είναι σε μια κατάσταση trance.
 

Felid

Well-known member

Η Felid αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 2,189 μηνύματα.
Δεν είναι αυτό το νόημα αυτού που είπα. Και ένας master πιανίστας όταν ανεβαίνει να παίξει παίζει κάποια συγκεκριμένα κομμάτια δεν αυτοσχεδιάζει εκείνη την ώρα, παρόλα αυτά την ώρα που παίζει χάνεται στην διαδικασία και δεν έχει επίγνωση του εαυτού του. Είναι σε μια κατάσταση trance.
Αυτό δε σημαίνει ότι δεν έχει συνείδηση ο καλλιτέχνης εκείνη τη στιγμή. Για παράδειγμα, ο DaVinci ακολουθούσε τη γεωμετρική προοπτική. Δε γίνεται να εφαρμόζεις μαθηματικούς υπολογισμούς και κανόνες και ταυτόχρονα να είσαι σε κατάσταση trance.
 

hack3r

Well-known member

Ο Τολης αυτή τη στιγμή είναι συνδεδεμένος. Είναι 31 ετών, επαγγέλεται Μηχανικός λογισμικού και μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 8,095 μηνύματα.
Αυτό δε σημαίνει ότι δεν έχει συνείδηση ο καλλιτέχνης εκείνη τη στιγμή. Για παράδειγμα, ο DaVinci ακολουθούσε τη γεωμετρική προοπτική. Δε γίνεται να εφαρμόζεις μαθηματικούς υπολογισμούς και κανόνες και ταυτόχρονα να είσαι σε κατάσταση trance.

Ναι γίνεται.
 

Felid

Well-known member

Η Felid αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 2,189 μηνύματα.
Η τέχνη γενικότερα κερδίζει αξία αναλόγως με το ποιος την έφτιαξε, πως και παρουσιάζεται κτλ. Τα γυαλιά στο πάτωμα ενός σπιτιού δεν θα είχαν καμιά καλλιτεχνική αξία, μέσα σε ένα μουσείο ξαφνικά κατά κάποιο τρόπο αποκτούν. Πολλές φορές όπως αναφέρθηκε και πιο πάνω η σύγχρονη τέχνη έχει άλλους σκοπούς όπως να σατιρίσει την υποκειμενικότητα της ίδια της τέχνης και του κοινού της. Αν είναι όντως τέχνη ή όχι είναι δύσκολο να το ορίσουμε. Γενικά θεωρείται ότι οτιδήποτε εκφράζει κάτι/περνά ένα μήνυμα, μια ιδέα κτλ είναι τέχνη. Το αν είναι υψηλής ή χαμηλής καλλιτεχνικής (αισθητικής, τεχνικής κτλ) ποιότητας, είναι άλλο θέμα. Προσωπικά μπορώ να καταλάβω ότι οι κουράδες ή ο λευκός καμβάς κάτι θέλουν να πουν, ως μια καλλιτεχνική προσπάθεια να εκφράσουν την δημιουργικότητά τους ή τους προβληματισμούς τους, αλλά δεν βλέπω την αισθητική τους και την τεχνική τους πλευρά για αυτό και δεν τα θεωρώ ισάξια σε ποιότητα με τα παραπάνω έργα που έχουν ανέβει στο θέμα. Όμως δεν θα κάτσω να το ψειρίσω τόσο πολύ γιατί εξαρχής τα όρια της τέχνης δεν είναι ορισμένα.

Από την άλλη η "δηθενιά" των γυαλιών και του καμβά υπάρχει και σε αυτά που σήμερα θεωρούμε ως αριστουργήματα. Πιο πάνω ανέβηκε η Μόνα Λίζα αλλά αν ρωτήσεις έναν άνθρωπο γιατί είναι από τα πιο γνωστά έργα στην ιστορία δεν θα ξέρει να απαντήσει. Την τεχνική του Σφουμάτο που εισήγαγε ο Λεονάρντο την είδαμε και σε άλλα έργα πριν από αυτό. Η Παναγιά των βράχων θεωρείται το πρώτο έργο με αυτή την πρωτοποριακή τεχνική, βρίσκεται στο ίδιο μουσείο αλλά όλος ο κόσμος περνάει από δίπλα της, οι περισσότεροι την προσπερνάνε, αρκετοί απλά την θαυμάζουν λόγω του καλλιτέχνη ή γιατί απλά βρίσκεται στο Λούβρο και ελάχιστοι την αναγνωρίζουν και την μελετούν. Αντιθέτως η Μόνα Λίζα, βρίσκεται στην πιο περίοπτή θέση, σε ειδικό γυαλί, με κάγκελα που σε κρατάνε σε τριπλάσια απόσταση από ότι στα υπόλοιπα έργα και όλοι τρέχουν να την καμαρώσουν και να επιβεβαιώσουν ότι είναι ένα πραγματικό αριστούργημα. Γιατί; Γιατί ο τύπος της έδωσε αξία. Αρχικά με το μυστήριο του ποια είναι η εικονιζόμενη, αν γελάει ή όχι κτλ. και αργότερα σε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό όταν την έκλεψαν από το Λούβρο και έμεινε ως η μεγαλύτερη ληστεία τέχνης στην ιστορία κάνοντας τον κόσμο να τρέχει για να δει το κλεμμένο έργο και τα μέσα να το διαφημίζουν παντού (μέχρι και σε σοκολατάκια την έβαλαν).

Τώρα για την συνειδητότητα ή όχι του καλλιτέχνη απλά να πω ότι η τέχνη είχε έντονη κοινωνική και πολιτική (πολλές φορές στα όρια της προπαγάνδας) επιρροή και χρήση και έτσι είναι και σήμερα.
Συμφωνώ σε αυτά που λες αλλά έχω μία απορία και μία διευκρίνιση.

Η απορία: Ποιος, πριν τον DaVinci, χρησιμοποίησε το sfumato; Από αυτά που έχω διαβάσει, έχω καταλάβει ότι ο DaVinci επινόησε αυτήν την τεχνική.

Η διευκρίνιση: Η κλοπή της Μόνας Λίζας από τον Λούβρο την έκανε, όντως, γνωστή. Στη συνέχεια, ακολούθησε όλο αυτό το δήθεν μυστήριο με το χαμόγελό της κτλ.


Πέθανα με το "μέχρι και σε σοκολατάκια την έβαλαν"! :rofl:
 

Memetchi

Well-known member

Ο Memetchi αυτή τη στιγμή είναι συνδεδεμένος. Είναι 23 ετών . Έχει γράψει 624 μηνύματα.
Συμφωνώ σε αυτά που λες αλλά έχω μία απορία και μία διευκρίνιση.

Η απορία: Ποιος, πριν τον DaVinci, χρησιμοποίησε το sfumato; Από αυτά που έχω διαβάσει, έχω καταλάβει ότι ο DaVinci επινόησε αυτήν την τεχνική.

Η διευκρίνιση: Η κλοπή της Μόνας Λίζας από τον Λούβρο την έκανε, όντως, γνωστή. Στη συνέχεια, ακολούθησε όλο αυτό το δήθεν μυστήριο με το χαμόγελό της κτλ.


Πέθανα με το "μέχρι και σε σοκολατάκια την έβαλαν"! :rofl:
Όχι, μάλλον δεν το εξήγησα καλά. Τον ίδιο λέω και εγώ απλά εννοούσα ότι χρησιμοποίησε την τεχνική πριν την Μόνα Λίζα όμως αυτή κατέληξε να μείνει στην ιστορία περισσότερο.

Είχα διαβάσει ότι η κλοπή την έκανε παγκοσμίως γνωστή στο κοινό αλλά λόγω της μεγάλης ιστορίας του έργου ως ιδιοκτησία του Φρανσουά του πρώτου, την παραμονή του στο βασιλικό παλάτι, κτλ, ήταν ήδη γνωστή.
 

Λένω

Well-known member

Η Λένω αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 5,425 μηνύματα.
Leonardo da Vinci
La Belle Ferronnière

1606330481705.png

Αν συγκρίνω αυτόν τον πίνακα με τη Mona Lisa, αυτός μου αρέσει περισσότερο!
Πειράζει;
 

Fast

Well-known member

Ο Θεόδωρος αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος. Επαγγέλεται Barman/Barwoman και μας γράφει απο Ελβετία (Ευρώπη). Έχει γράψει 3,522 μηνύματα.
"The magnificent beauty of the natural world is a manifestation of the mysterious natural laws that will be forever obscured from us." ~ Albert Bierstadt

 

Μάρκος Βασίλης

Well-known member

Ο Βασίλης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος. Είναι 24 ετών, επαγγέλεται Μαθηματικός και μας γράφει απο Καισαριανή (Αττική). Έχει γράψει 1,841 μηνύματα.
Όχι, είναι ακριβώς το αντίθετο. Όταν ένας master δημιουργεί τέχνη το κάνει εντελώς ασυνείδητα. Στην ώρα της δημιουργίας του δεν υπάρχει εαυτός, συνείδηση και σκοπός. Εκείνη την στιγμή έχει φτάσει στο peak του ως άνθρωπος και είναι αυτό που η φύση του υπαγορεύει να είναι. Αυτό μπορείς να το καταλάβεις νοητικά αλλά δεν μπορείς να το καταλάβεις πραγματικά αν δεν το βιώσεις.

Νομίζω ότι κάτι χάθηκε στη μετάφραση. Άλλο η συνειδητότητα, άλλο το να κάνω κάτι αυθόρμητα. Για να πιάσω το κομμάτι του πιανίστα που ανέφερες παρακάτω, προφανώς και κατά την ερμηνεία πολλά πράγματα γίνονται πηγαία, αλλά, δεν ξέρω πώς έχεις στο μυαλό σου τους μεγάλους μουσικούς, είτε συνθέτες είτε ερμηνευτές, δεν πιάνουν μία μέρα το μολύβι και γράφουν την τετραλογία του Βάγκνερ. Αντίστοιχα, ο ερμηνευτής που βλέπεις στη σκηνή να αφήνεται στο κομμάτι μελετάει το όργανό του και τη μουσική αρκετά χρόνια συνειδητά για να επιτύχει αυτό το αποτέλεσμα. Ταλέντο και μεγαλοφυία υπάρχει, αλλά αυτό δεν καταργεί τη συνειδητότητα της προσπάθειας.
 

Agaphbou

Well-known member

Η Αγάπη αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 23 ετών . Έχει γράψει 3,012 μηνύματα.
b8684290-d65e-4328-b546-1dc828c38afa.jpg
Daniel Horowitz


a0508140d14ece3937d5dc597deb1c60.jpg
Adolf Schaller
 

Χρήστες Βρείτε παρόμοια

Top