Αποσπάσματα από βιβλία που αγαπάμε

misfit

New member

Ο misfit αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος. Μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 17 μηνύματα.
Πρωτο μου ποστ.καλως σας βρηκα
 

Lysippe

Well-known member

Η Lysippe αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 1,495 μηνύματα.
«Ο παγωμένος άνεμος παράσερνε στην ορμή του το ψιλόβροχο καθώς βγήκα στον έρημο δρόμο. Έσπρωχνε με θόρυβο τις σταγόνες πάνω στα φανάρια του δρόμου που τρεμόφεγγαν με μια ανέκφραστη λάμψη. Και τώρα τι γίνεται; Αν τούτη την ώρα είχα ένα μαγικό ραβδί, θα έφτιαχνα με τη δύναμή του ένα όμορφο μικρό σαλόνι με μερικούς μουσικούς για να μου παίξουν δυο τρία κομμάτια μουσικής δωματίου του Χαίντελ ή του Μότσαρτ. Ήμουν στην πιο ταιριαστή διάθεση για κάτι τέτοιο και θα ρουφούσα την απαλή κι ευγενική μουσική όπως οι θεοί ρουφούν το νέκταρ. Ω, αν είχα ένα φίλο τούτη την ώρα, ένα φίλο σε μια σοφίτα να ονειρεύεται στο φως των κεριών μ’ ένα βιολί στο χέρι! Θα τρύπωνα κρυφά στην κάμαρά του ανεβαίνοντας αθόρυβα τη στριφογυριστή σκάλα για να του κάνω έκπληξη και τότε, με κουβεντούλα και μουσική, θα στήναμε παραδεισένια γιορτή όλη τη νύχτα! Κάποτε, σε χρόνια φευγάτα, είχα γνωρίσει συχνά τέτοια ευτυχία, αλλά κι αυτή την πήρε ο χρόνος μακριά. Ανάμεσα σ’ εκείνες τις μέρες και στο σήμερα, χρόνια αμέτρητα!

Στο δρόμο του γυρισμού για το σπίτι, αφέθηκα να χασομερήσω· σήκωσα το γιακά μου και χτύπησα το μπαστούνι μου στο βρεγμένο πεζοδρόμιο. Όσο κι αν αργοπορούσα, όμως, ήθελα δεν ήθελα κάποια στιγμή θα βρισκόμουν στο δωμάτιό μου, σ’ αυτό το ψευτοσπιτικό μου που δεν τ’ αγαπούσα μα και που δεν μπορούσα να κάνω δίχως του. Πάει πια ο καιρός που μπορούσα να περάσω μια χειμωνιάτικη νύχτα σεργιανίζοντας στους δρόμους. Και τώρα, εκείνο που ευχόμουν ήταν να μην αφήσω να χαθεί η καλή διάθεση που μου ‘χε χαρίσει η αποψινή βραδιά ούτε από τη βροχή ούτε από την ποδάγρα ούτε από την αρωκαρία. Μ’ όλο που δεν υπήρχε ούτε μουσική δωματίου ούτε κάποιος μοναχικός φίλος με το βιολί του, εκείνη η όμορφη μελωδία ήταν ακόμα στο μυαλό μου. Βάλθηκα να τη μουρμουρίζω κρατώντας το ρυθμό της με την ανάσα μου.

Μ’ αυτές τις σκέψεις συνέχισα το δρόμο μου. Ναι, χωρίς μουσική δωματίου, χωρίς φίλο. Τι ανοησία να φθείρεσαι ανώφελα ζητώντας ζεστασιά! Μοναχικότητα θα πει ανεξαρτησία. Αυτή ζητούσα τόσα χρόνια και τώρα την είχα επιτέλους αποκτήσει. Παγερή, βέβαια. Ναι, πολύ παγερή! Αλλά και ήρεμη, εξαίσια ήρεμη κι απέραντη, σαν την παγερή ηρεμία του διαστήματος που μέσα του περιστρέφονται αστέρια και πλανήτες.»

***

Χέρμαν Έσσε, "Ο Λύκος της Στέπας"
 

CiNeFiL

Well-known member

Η CiNeFiL αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Μας γράφει απο Νορβηγία (Ευρώπη). Έχει γράψει 1,832 μηνύματα.
'Long are the paths, of shadow made
where no foot's print is ever laid,
over the hills, across the seas!
Far, far away are the Lands of Ease,
but the Land of the Lost is further yet,
where the Dead wait, while ye forget.
No moon is there, no voice, no sound
of beating heart; a sigh profound
once in each age as each age dies
alone is heard. Far, far it lies,
the Land of Waiting where the Dead sit,
in their thought's shadow, by no moon lit.'

J.R.R. Tolkien- Beren and Lúthien
 

Johnny15

Well-known member

Ο Γιάννης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος. Επαγγέλεται Φοιτητής/τρια και μας γράφει απο Ελβετία (Ευρώπη). Έχει γράψει 9,867 μηνύματα.
"Hey, Catnip." He reaches down and pushes a strand
of hair out of my eyes. One side of his face has been
burned fairly recently. His arm is in a sling, and I can
see bandages under his miner's shirt. What has
happened to him? How is he even here? Something
very bad has happened back home.

It is not so much a question of forgetting Peeta as
remembering the others. All it takes is one look at
Gale and they come surging into the present,
demanding to be acknowledged.

"Prim?" I gasp.

"She's alive. So is your mother. I got them out in
time," he says.

"They're not in District Twelve?" I ask.

"After the Games, they sent in planes. Dropped
firebombs." He hesitates. "Well, you know what
happened to the Hob."

I do know. I saw it go up. That old warehouse
embedded with coal dust. The whole district's covered
with the stuff. A new kind of horror begins to rise up
inside me as I imagine firebombs hitting the Seam.

"They're not in District Twelve?" I repeat. As if saying
it will somehow fend off the truth.

"Katniss," Gale says softly.

I recognize that voice. It's the same one he uses to
approach wounded animals before he delivers a
deathblow. I instinctively raise my hand to block his
words but he catches it and holds on tightly.

"Don't," I whisper.

But Gale is not one to keep secrets from me. "Katniss...
Τhere is no District Twelve."
Πολύ κρίμα που το άλλαξαν στη ταινία. Πήγα στο σινεμά για να δω 3 σκηνές και ήταν όλες αλλαγμένες.
 

Aleksa

Τιμώμενο Μέλος

Η Aleksa αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 4,911 μηνύματα.
"...Φυσικά η προτίμηση κάποιου στο θέμα των γατιών και των σκυλιών εξαρτάται ολοκληρωτικά από την ιδιοσυγκρασία και την οπτική του. Ο σκύλος μου φαίνεται πως είναι ο αγαπημένος των επιπόλαιων, συναισθηματικών και ευσυγκίνητων ανθρώπων που αισθάνονται περισσότερο από όσο σκέφτονται, που προσδίδουν σπουδαιότητα στο ανθρώπινο είδος και στα δημοφιλή, συμβατικά και απλοϊκά συναισθήματα και που βρίσκουν τη μεγαλύτερη παρηγοριά τους στους δουλοπρεπείς και εξαρτημένους συναισθηματικούς δεσμούς της αγελαίας κοινωνίας. Τέτοιοι άνθρωποι ζουν σε έναν κόσμο περιορισμένης φαντασίας, δεχόμενοι άκριτα τις κοινές, παραδοσιακές αξίες και πάντα προτιμούν να ικανοποιούν τις αφελείς πεποιθήσεις, συναισθήματα και προκαταλήψεις τους, από το να χαίρονται μια καθαρά αισθητική και φιλοσοφική απόλαυση που απορρέει από την ορθή κρίση, το στοχασμό και την αναγνώριση της απέριττης, απόλυτης ομορφιάς.
Αυτό δε σημαίνει οτι τα πιο ευτελή χαρακτηριστικά δεν απαντώνται επίσης στην αγάπη για τις γάτες ενός μέσου γατόφιλου, απλώς δείχνει οτι στην αιλουροφιλία υπάρχει μια βάση αληθινού αισθητισμού, την οποία η κυνοφιλία δε διαθέτει. Ο αληθινός γατόφιλος είναι κάποιος που απαιτεί μαι διαυγέστερη εναρμόνιση με το σύμπαν απ'αυτή που οι συνηθισμένες, ευρέως γνωστές κοινοτοπίες, προσφέρουν-κάποιος που αρνείται να "καταπιεί" τη συναισθηματική αντίληψη πως όλοι οι καλοί άνθρωποι αγαπούν τα σκυλιά, τα παιδιά και τα άλογα, ενώ όλοι οι κακοί τα αντιπαθούν και αντιπαθιούνται από αυτά. Είναι απρόθυμος να θέσει τον εαυτό του και τα ακατέργαστα συναισθήματά του σαν μέτρο οικουμενικών αξιών ή να επιτρέψει σε ρηχές ηθικές αντιλήψεις να στρεβλώσουν την κρίση του. Με μια λέξη προτιμά να θαυμάζει και να σέβεται, παρά να υπερενθουσιάζεται και να ξετρελαίνεται. Και δεν ενδίδει στην παρανόηση πως η άσκοπη κοινωνικότητα και φιλικότητα ή η δουλική αφοσίωση και υπακοή, συνιστούν οτιδήποτε εγγενώς αξιοθαύμαστο ή εξυψωτικό. Οι κυνόφιλοι βασίζουν την επιχειρηματολογία τους σ'αυτά τα κοινότοπα, δουλοπρεπή και χονδροειδή προσόντα και φαιδρώς κρίνουν την εξυπνάδα ενός κατοικιδίου από το βαθμό της συμμόρφωσής του με τις δικές του επιθυμίες. Οι γατόφιλοι ξεφεύγουν από αυτή την ψευδαίσθηση, αποκηρύσσουν την ιδέα οτι η υποταγμένη δουλικότητα και η προσκολλημένη συντροφικότητα στον άνθρωπο είναι υπέρτατες αρετές και μένουν ελεύθεροι να λατρέψουν την αριστοκρατική ανεξαρτησία, τον αυτοσεβασμό και την ανεξάρτητη προσωπικότητα, ενωμένα με την υπέρτατη χάρη και ομορφιά, που αποτελούν χαρακτηριστικά γνωρίσματα του ψύχραιμου, λυγερού, κυνικού και ακατάκτητου άρχοντα των στεγών."


H.P.Lovecraft ''Γάτες και Σκύλοι''
 

Eileen

Τιμώμενο Μέλος

Η Athena (1/3 ΜΕΤΣ) αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 3,440 μηνύματα.

Physiognomist

Well-known member

Ο Physiognomist αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος. Μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 2,129 μηνύματα.
Δεν είναι από βιβλίο που ''αγαπώ'' αλλά μιας και το τελείωσα πρόσφατα,there you go..

''Don't you want to get up today?''
''No.'' I huddled down more deeply in the bed and pulled the sheet over my head.Then I lifted a corner of the sheet and peered out.The nurse was shaking down the thermometer she had just removed from my mouth.
''You see,it's normal.'' I had looked at the thermometer before she came to collect it,the way I always did. 'You see,it's normal,what do you keep taking it for?
I wanted to tell her that if only something were wrong with my body it would be fine, I would rather have anything wrong with my body than something wrong with my head, but the idea seemed so involved and wearisome that I didn't say anything. I only burrowed down further in the bed.

Sylvia Plath -The Bell Jar
 

CiNeFiL

Well-known member

Η CiNeFiL αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Μας γράφει απο Νορβηγία (Ευρώπη). Έχει γράψει 1,832 μηνύματα.
“But my mother is a fish. Vernon seen it. He was there.
"Jewel's mother is a horse," Darl said.
"Then mine can be a fish, can't it, Darl? I said.
Jewel is my brother.
"Then mine will have to be a horse, too," I said.
"Why? Darl said. "If pa is your pa, why does your ma have to be a horse just because Jewel's is?"
"Why does it? I said. "Why does it, Darl?"
Darl is my brother.
"Then what is your ma, Darl?" I said.
"I haven't got ere one," Darl said. "Because If I had one, it is was. And if it is was, it can't be is. Can't it?"
"No," I said.
"Then I am not," Darl said. "Am I?"
"No," I said.
I am. Darl is my brother.
"But you are, Darl," I said.
"I know it," Darl said. "That's why I am not is. Are is too many for one woman to foal.”
As I lay Dying- William Faulkner
 

Fast

Well-known member

Ο Θεόδωρος αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος. Επαγγέλεται Barman/Barwoman και μας γράφει απο Ελβετία (Ευρώπη). Έχει γράψει 2,354 μηνύματα.
Those who think that all virtue is to be found in their own party principles push matters to extremes; they do not consider that disproportion destroys a state. A nose which varies from the ideal of straightness to a hook or snub may still be of good shape and agreeable to the eye; but if the excess be very great, all symmetry is lost, and the nose at last ceases to be a nose at all on account of some excess in one direction or defect in the other; and this is true of every other part of the human body.
Αριστοτέλης, Πολιτικα​
 

Physiognomist

Well-known member

Ο Physiognomist αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος. Μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 2,129 μηνύματα.
Just as a physician might say that there very likely is not one single living human being who is completely healthy, so anyone who really knows mankind might say that there is not one single living human being who does not despair a little, who does not secretly harbor an unrest, an inner strife, a disharmony, an anxiety about an unknown something or a something he does not even dare try to know, an anxiety about some possibility in existence or an anxiety about himself, so that, just as the physician speaks of going around with an illness in the body, he walks around with a sickness, carries around a sickness of the spirit that signals its presence at rare intervals in and through an anxiety he cannot explain.

Soren Kierkegaard - Sickness Unto Death
 

CiNeFiL

Well-known member

Η CiNeFiL αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Μας γράφει απο Νορβηγία (Ευρώπη). Έχει γράψει 1,832 μηνύματα.
Alone with Everybody- Charles Bukowski

the flesh covers the bone
and they put a mind
in there and
sometimes a soul,
and the women break
vases against the walls
and the men drink too
much
and nobody finds the
one
but keep
looking
crawling in and out
of beds.
flesh covers
the bone and the
flesh searches
for more than
flesh.

there's no chance
at all:
we are all trapped
by a singular
fate.

nobody ever finds
the one.

the city dumps fill
the junkyards fill
the madhouses fill
the hospitals fill
the graveyards fill

nothing else
fills.
 

Physiognomist

Well-known member

Ο Physiognomist αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος. Μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 2,129 μηνύματα.
''When you're depressed, everyone has an opinion about what you should do. People seem to think that not only are you depressed, you are also stupid...Just hold me, sit with me, put your arm around me. Listen as I struggle to tell you what it feels like, without thinking you have to tie it all up in some cohesive clinical bundle. I don't expect you to make this better. I know you can't.''

Martha Manning- Undercurrents:A Life Beneath The Surface
 

Χρήστες Βρείτε παρόμοια

Top