Θα βάζατε ποτέ τους γονείς σας σε γηροκομείο;

Fast

Διάσημο μέλος

Ο Θεόδωρος αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος. Επαγγέλεται Barman/Barwoman και μας γράφει απο Ελβετία (Ευρώπη). Έχει γράψει 3,566 μηνύματα.
Πάντως προσπαθήστε να μπείτε στη θέση του ηλικιωμένου που θα μπει στο γηροκομείο.
Από εκεί που ήταν σπίτι του, επί 10ετίες, στον προσωπικό του χώρο και με ό,τι θετικά έχει το να ζεις μόνος σου ή με την οικογένειά σου, ξαφνικά μπαίνεις σε ένα ίδρυμα με 10δες νοματέτους, όλοι ξένοι και με περιορισμένο προσωπικό χώρο.

Συμφωνώ, αλλά δυστυχώς είναι πολύ συχνό για τους ηλικιωμένουν να απομονώνονται πολύ οπότε το καλύτερο είναι συνδιασμός και των 2, να μη ζει σε ένα δωμάτιο χωρίς δικό του χώρο, μπάνιο, βιβλία κλπ αλλά και να βλέπει συχνά άλλους ανθρώπους συμμετέχοντας σε δραστηριότητες όσο γίνεται κλπ.
 

SkyBlu

Εκκολαπτόμενο μέλος

Η SkyBlu αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 244 μηνύματα.
Με τη μάνα μου που το έχουμε συζητήσει με έχει παροτρύνει να μη "νοιαστώ". :P Όχι να κόψουμε επαφές, απλά εννοεί ότι τη σύνταξή τους είτε θα προσλάβουν κάποιο άτομο είτε θα πάνε σε γηροκομείο, δε θέλει να αναλάβουμε τα παιδιά της τη φροντίδα τους. Και εγώ έτσι σκέφτομαι για εμένα, αλλά αναρωτιέμαι αν όντως θα έχω σύνταξη όπως πάνε τα πράγματα...


Από το βίωμά μου με τη γιαγιά μου κατάκοιτη με άνοια που τη φροντίδα της έχει αναλάβει (πεισματικά) σχεδόν εξολοκλήρου η θεία μου, αυτό που έχω να πω είναι ότι η θέληση μόνο δεν αρκεί. Το ότι κάποιος θέλει να φροντίσει τους δικούς του ανθρώπους δε σημαίνει ότι είναι ο πιο ικανός/κατάλληλος να το κάνει. Και η ίδια (η θεία μου) ταλαιπωρείται σε μεγάλη ηλικία, και δεν μπορεί να προσφέρει την ποιότητα ζωής στη γιαγιά μου που ίσως μπορούσε ένας πιο καταρτισμένος άνθρωπος. Γενικά, αναρωτιέμαι, με μια υποψία τύψεων, αν στην περίπτωση που είχε αναλάβει κάποιος πιο ειδικός τη γιαγιά, και εμείς λειτουργούσαμε επικουρικά, αν θα ήταν καλύτερα τώρα. Δε μιλάω απλά για "δύστροπο γέρο" (η καημένη είναι πολύ ήσυχη), αλλά για πρόβλημα υγείας.
 

Scandal

Διαχειριστής

Ο Πέτρος αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος. Είναι 31 ετών, επαγγέλεται Web developer και μας γράφει απο Περιστέρι (Αττική). Έχει γράψει 8,539 μηνύματα.
Είδα αυτή τη συνέντευξη και θυμήθηκα το θέμα :)
Η Ελισάβετ Κωνσταντινίδου δεν ήθελε να δώσει αυτήν τη συνέντευξη για τη ζωή της

"Τα τελευταία δύο χρόνια ζω ξανά με τη μαμά μου, η οποία έχει αρχίσει να ξεχνάει. Έχει παραιτηθεί. Δεν θυμάται να μαγειρέψει, που μαγείρευε υπέροχα. Συγκινούμαι. Το παρακολουθώ. Αυτό που μαθαίνω από αυτήν τη συμβίωση είναι να την αγαπήσω ξανά, γιατί δεν ήταν ποτέ ανήμπορη, ήταν πάντα δυνατή. Την έχω συγχωρέσει εδώ και καιρό για τα λάθη. Δεκατρία χρόνια ψυχοθεραπεία, πώς αλλιώς;"
 

epote

Διάσημο μέλος

Ο epote αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος. Έχει γράψει 2,828 μηνύματα.
Να μιλησει καποιος που εχει προσωπικη εμπειρια?

Ποτε, μην το κανετε ποτε. Π Ο Τ Ε εκτος αν ο ηλικιομενος αξιζει την πιο απανθρωπη εκδικηση που μπορειτε να δεχθει καποιος.

Ειναι οτι χειροτερο μπορεις να κανεις σε καποιον.

Ειδα τη προγιαγια μου να πεθαινει σε γηροκομειο και συμφωνησα να βαλουμε τον παππου μου σε γηροκομιο. Και οι δυο εντος 9 μηνων πεθαναν. Το παππου μου ο οποιος ειχε υπαραχνοειδη ατροφια, εδινα λεφτα για να ειναι σε γηροκομιο των 1500 το μηνα.

Π Ο Τ Ε.

Οι ανθρωποι αυτοι μας αγαπησαν και μας μεγαλωσαν, ανασκοπικα και εχοντας κανει το λαθος που θα μετανοιωνω για παντα, η δωσε τα λεφτα να εχει αποκλειστικο η shut the fuck up και φροντισε τον ανρθωπο που σε ταιζε μην ψωφησεις τα τελευταια 1-2 χρονια της ζωης του.

Δεν εχει σημασια ποσο καλο ειναι το μερος, για τη συντρηπτικη πλοιοψηφια των γερων ειναι θανατικη καταδικη. Ο αλλος εχει συνηθησει δυο ζωες μας στο σπιτι του τις συνηθειες του τα πραγματα του και ξαφνικα τα πετας ολα και τον χωνεις σε ενα μερος που οσο καλο και να ειναι δεν ειναι το σπιτι του, με ξενους ανθρωπους, χωρις την ουσιαστικη δυνατοτητα να βρισκεται καπου στην ηρεμια του.

Ακομα και κατακοιτος η αννοικος να ειναι αυτα τα πραγματα υπαρχουν, δεν φευγουν, απλα δεν μπορει να τα εκφρασει.
 

vassilis498

Περιβόητο μέλος

Ο vassilis498 αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος. Έχει γράψει 6,341 μηνύματα.
Το γηροκομείο δεν είναι λύση, έχει λίγα καλά και πολλά κακά. Όμως επίσης δεν είναι λύση να μένεις με τους γονείς σου και να τους ταϊζεις μέχρι να πεθάνουν. Το να κάνεις τα κουμάντα σου από πιο νέος ώστε μεγαλύτερος να έχεις τη δυνατότητα να πληρώσεις μια αποκλειστική να σε βοηθά είναι κάτι που δυστυχώς πολλοί δεν κάνουν.

Τα παιδιά είναι παιδιά μέχρι τα 18, βαριά βαριά 22 μετά δεν είναι παιδιά είναι μαντράχαλοι που όσο περισσότερο εξαρτώνται από άλλους τόσο περισσότερο φυτοζωούν. Αυτά τα 2 συνδέονται καθώς είναι θέμα αντίληψης. Κάποιος ο οποίος δε βλέπει το παιδί του σαν κάτι που καλείται να μεγαλώνει μέχρι τα 45 του, αντίστοιχα θα κοιτάξει να φτιάξει τη δική του ζωή ώστε στα γεράματα να ζει με την αξιοπρέπεια που του αρμόζει και οικονομικά αλλά κυρίως κοινωνικά.
 

Roadrunner1

Νεοφερμένος

Ο Roadrunner1 αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος. Είναι 41 ετών . Έχει γράψει 3 μηνύματα.
Γεια σας,
διάβασα με ενδιαφέρον τη συζήτηση, και συμφωνώ ότι οι όποιες ενέργειες ή επιλογές πρέπει να γίνονται με σεβασμό και κατά το δυνατόν με τη συγκατάθεση των γονέων. Τι συμβαίνει όμως όταν ο ένας ή και οι δύο αντιδρούν σε οποιαδήποτε λύση (24ωρη βοήθεια στο σπίτι ή γηροκομείο); Δηλαδή τη στιγμή που είναι γνωστό ότι μόνοι τους δεν μπορούν (συνεχή ατυχήματα, αδυναμία πλήρους αυτοεξυπηρέτησης κλπ) γίνονται επικίνδυνοι για τον εαυτό τους. Γνωρίζει κανείς κανείς αν μπορεί νομικά να λάβει μια απόφαση, και πώς;
Αντώνης
 

Διομήδης Κουκουβάγιας

Εκκολαπτόμενο μέλος

Ο Διομήδης Κουκουβάγιας αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος. Είναι 34 ετών . Έχει γράψει 257 μηνύματα.
Στο συγκεκριμένο θέμα πιστεύω τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Όπως οι γονείς τράβηξαν των παθών τους τον τάραχο για να σε μεγαλώσουν, οφείλεις να κάνεις το ίδιο όταν καταντήσουν κι αυτοί ανήμποροι να αυτοεξυπηρετηθούν και είναι σαν μικρά παιδιά πλέον (όπως ήσουν εσύ κάποτε)
Άλλωστε η πραγματική αγάπη φαίνεται στα δύσκολα, έτσι δεν είναι ;
 
Τελευταία επεξεργασία:

Roadrunner1

Νεοφερμένος

Ο Roadrunner1 αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος. Είναι 41 ετών . Έχει γράψει 3 μηνύματα.
Δημήτρη, στη συγκεκριμένη περίπτωση όχι. Ζω μόνιμα στο εξωτερικό, οι γονείς Ελλάδα χωρίς άλλο παιδί.
 

Himela

Συντονίστρια

Η Himela αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Ιδιωτικός υπάλληλος και μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 17,083 μηνύματα.
Δημήτρη, στη συγκεκριμένη περίπτωση όχι. Ζω μόνιμα στο εξωτερικό, οι γονείς Ελλάδα χωρίς άλλο παιδί.
Δεν μπορείς να τους φέρεις κι εκείνους στο εξωτερικό μαζί σου;

Έχω ακούσει για κάποια σπίτια, όχι ακριβώς γηροκομεία, που μένουν 3-4 ηλικιωμένοι και είναι 2-3 νοσοκόμες και τους προσέχουν. Ξέρω για κάποιο που είναι έξω από το κέντρο της Αθήνας, έχει μεγάλο κήπο, στην εξοχή, και δε νιώθουν οτι είναι παρατημένοι αφού μπορείς να πας να τους δεις όποτε θέλεις.

Τη στιγμή που ο ηλικιωμένος δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί μόνος του και αν είναι και κίνδυνος για τον εαυτό του ή τους άλλους, δε βλέπω άλλη λύση. Ή θα πάρεις μια μόνιμη γυναίκα να μένει μαζί τους ή θα μείνουν μαζί στο ίδιο γηροκομείο. Και δε νομίζω οτι είναι το ίδιο να προσέχει ο γονιός τα παιδιά και να προσέχουν τα παιδιά τον ηλικιωμένο γονιό. Τα παιδιά έχουν ασχολίες, πάνε νηπιαγωγείο ή σχολείο, έχουν γονείς και γιαγιάδες παππούδες να μοιράζονται την ευθύνη τους και κυρίως μπορείς να τους πεις τί να κάνουν. Ο ηλικιωμένος αν έχει προβλήματα μπορεί να είναι τρομερά δύσκολο να συνεννοηθείς μαζί του.
 

Διομήδης Κουκουβάγιας

Εκκολαπτόμενο μέλος

Ο Διομήδης Κουκουβάγιας αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος. Είναι 34 ετών . Έχει γράψει 257 μηνύματα.
Τη στιγμή που ο ηλικιωμένος δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί μόνος του και αν είναι και κίνδυνος για τον εαυτό του ή τους άλλους, δε βλέπω άλλη λύση. Ή θα πάρεις μια μόνιμη γυναίκα να μένει μαζί τους ή θα μείνουν μαζί στο ίδιο γηροκομείο. Και δε νομίζω οτι είναι το ίδιο να προσέχει ο γονιός τα παιδιά και να προσέχουν τα παιδιά τον ηλικιωμένο γονιό. Τα παιδιά έχουν ασχολίες, πάνε νηπιαγωγείο ή σχολείο, έχουν γονείς και γιαγιάδες παππούδες να μοιράζονται την ευθύνη τους και κυρίως μπορείς να τους πεις τί να κάνουν. Ο ηλικιωμένος αν έχει προβλήματα μπορεί να είναι τρομερά δύσκολο να συνεννοηθείς μαζί του.
Δεν μιλάμε νομίζω για ακραίες περιπτώσεις, τότε δεν έχει καν σημασία η ηλικία, αν ο άλλος είναι παππούς, παιδί ή θείος και ανάλογα την κατάσταση θα πάει φυσικά όπου πρέπει.
Τώρα, το πόσο ίδιο ή όχι είναι η ανατροφή και το μεγάλωμα των παιδιών με την φροντίδα που χρειάζονται στο τέλος της ζωής τους αυτοί που το έκαναν, κατά την γνώμη μου δεν είναι μαθηματική εξίσωση αλλά εξαρτάται από το τι έχει ο καθένας μας στην καρδιά του.
 

Nelliel

Διάσημο μέλος

Η Nelliel αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Μας γράφει απο ΗΠΑ (Αμερική). Έχει γράψει 2,154 μηνύματα.
Γεια σας,
διάβασα με ενδιαφέρον τη συζήτηση, και συμφωνώ ότι οι όποιες ενέργειες ή επιλογές πρέπει να γίνονται με σεβασμό και κατά το δυνατόν με τη συγκατάθεση των γονέων. Τι συμβαίνει όμως όταν ο ένας ή και οι δύο αντιδρούν σε οποιαδήποτε λύση (24ωρη βοήθεια στο σπίτι ή γηροκομείο); Δηλαδή τη στιγμή που είναι γνωστό ότι μόνοι τους δεν μπορούν (συνεχή ατυχήματα, αδυναμία πλήρους αυτοεξυπηρέτησης κλπ) γίνονται επικίνδυνοι για τον εαυτό τους. Γνωρίζει κανείς κανείς αν μπορεί νομικά να λάβει μια απόφαση, και πώς;
Αντώνης
Επειδη ειμαι σε παρομοια θεση, για μενα η λυση ηταν η νοσοκομα στο σπιτι. Ειναι επιλογη τους να πεθανουν οπως θελουν και να κανουν οτι θελουν με τον εαυτο τους. Εγω δεν θα μπορουσα να τους βαλω σε γηροκομειο παρα την θεληση τους.
Επισης εχω γεμισει το σπιτι καμερες, εχω smart speakers με οθονη και καμερα και οποτε θελω κανω κλησεις (απανταει αυτοματα οποτε δεν χρειαζεται να μαθουν να τα χρησιμοποιουν) και εχω βαλει παντου smart plugs & smart lights για να ελεγχω συσκευες και φωτα. Ειναι σαν να βρισκομαι εκει.
 

Himela

Συντονίστρια

Η Himela αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Ιδιωτικός υπάλληλος και μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 17,083 μηνύματα.
αλλά εξαρτάται από το τι έχει ο καθένας μας στην καρδιά του.
Δέχεσαι λοιπόν ως δεδομένο οτι στο σπίτι που θα έχεις πχ στα 40 σου με τη γυναίκα και τα παιδιά σου θα μένουν και οι γονείς κι οι πεθεροί σου, άλλα 4 άτομα σωστά; Οπότε δέχεσαι οτι πρέπει να έχεις δύο υπνοδωμάτια, ένα μπάνιο και ίσως ένα καθιστικό επιπλέον στο σπίτι σου ώστε να μένετε όλοι μαζί έτσι; Και δέχεσαι επίσης οτι κάποιος ενήλικας, εσύ ή η γυναίκα σου, θα είναι 24/7 στο σπίτι να τους προσέχει σωστά;
 

hack3r

Επιφανές μέλος

Ο Τολης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος. Είναι 31 ετών, επαγγέλεται Μηχανικός λογισμικού και μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 8,404 μηνύματα.
Δέχεσαι λοιπόν ως δεδομένο οτι στο σπίτι που θα έχεις πχ στα 40 σου με τη γυναίκα και τα παιδιά σου θα μένουν και οι γονείς κι οι πεθεροί σου, άλλα 4 άτομα σωστά; Οπότε δέχεσαι οτι πρέπει να έχεις δύο υπνοδωμάτια, ένα μπάνιο και ίσως ένα καθιστικό επιπλέον στο σπίτι σου ώστε να μένετε όλοι μαζί έτσι; Και δέχεσαι επίσης οτι κάποιος ενήλικας, εσύ ή η γυναίκα σου, θα είναι 24/7 στο σπίτι να τους προσέχει σωστά;

Γενικά πιστεύω πως όσοι δεν μπορούν καν να διανοηθούν την λύση του γηροκομείου κρίνουν πάντα μόνο με βάση την προσωπική εμπειρία με τους γονείς που μάλλον είναι καλή. Στην πραγματικότητα υπάρχουν γονείς που έχουν βλάψει και βασανίσει τα παιδιά τους, που δεν έχουν σχέσεις με αυτά, ή που είναι εν τέλει εντελώς στριμμένοι και προβληματικοί γέροι. Φαντάσου ας πούμε να έχεις γίνει η προσωπική υπηρέτρια σε μάνα ή πεθερά και να σε βρίζει και από πάνω. Και άντε στα χωριά έχουν όλοι πάνω κάτω μεγάλα σπίτια και κάπως βολεύεται η κατάσταση, αν ζεις σε καμιά πόλη και ίσα ίσα χωράς στο σπίτι σου με την οικογένεια σου ο γέρος τι γίνεται? Πάντα σκεφτόμαστε την περίπτωση του καλού και βολικού γέρου και του οικονομικά ευκατάστατου τέκνου αλλά δεν είναι αυτή η πραγματικότητα.

Επίσης μια άλλη μακροσκοπική παράμετρος που επηρεάζει την κατάσταση είναι πως η κοινωνία μας πια έχει φύγει από το πρότυπο της μεγάλης οικογένειας. Μπορεί παλαιότερα ο γιος να γηροκομούσε πατέρα και μάνα με την γυναίκα του, αλλά ταυτόχρονα είχε και κληρονομιά όλα τα χωράφια του πατέρα του και την προίκα της γυναίκας του και άρα είχε τα μέσα να το κάνει, ενώ τώρα πληρώνει ένα κάρο ασφαλιστικές εισφορές και η φορολογία είναι στο θεό ώστε ο γέρος να έχει την συντάραξα του, η οποία υποτίθεται έχει θεσμοθετηθεί από την πολιτεία ακριβώς για αυτό το σκοπό, να μην χρειάζονται δηλαδή τα παιδιά να γηροκομήσουν τους γονείς.
 
Επεξεργάστηκε από συντονιστή:

Διομήδης Κουκουβάγιας

Εκκολαπτόμενο μέλος

Ο Διομήδης Κουκουβάγιας αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος. Είναι 34 ετών . Έχει γράψει 257 μηνύματα.
Δέχεσαι λοιπόν ως δεδομένο οτι στο σπίτι που θα έχεις πχ στα 40 σου με τη γυναίκα και τα παιδιά σου θα μένουν και οι γονείς κι οι πεθεροί σου, άλλα 4 άτομα σωστά; Οπότε δέχεσαι οτι πρέπει να έχεις δύο υπνοδωμάτια, ένα μπάνιο και ίσως ένα καθιστικό επιπλέον στο σπίτι σου ώστε να μένετε όλοι μαζί έτσι; Και δέχεσαι επίσης οτι κάποιος ενήλικας, εσύ ή η γυναίκα σου, θα είναι 24/7 στο σπίτι να τους προσέχει σωστά;
Κάτι έγραψα παραπάνω για εξισώσεις αλλά δεν το πρόσεξες μάλλον, τέλοσπάντων δεν πειράζει. Ίσως ακούγομαι σαν από άλλο πλανήτη, όμως πιστεύω, χωρίς φυσικά να θεωρώ τέρατα όσους στέλνουν τα γερόντια έγκλειστους σε διάφορους χώρους όπως και να ονομάζονται αυτοί, ότι αξίζει ακόμα και θυσίες να κάνει κανείς ώστε τα τελευταία ανήμπορα χρόνια τους να τα περάσουν με τα παιδιά τους.
 

Himela

Συντονίστρια

Η Himela αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Ιδιωτικός υπάλληλος και μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 17,083 μηνύματα.
Κάτι έγραψα παραπάνω για εξισώσεις αλλά δεν το πρόσεξες μάλλον, τέλοσπάντων δεν πειράζει. Ίσως ακούγομαι σαν από άλλο πλανήτη, όμως πιστεύω, χωρίς φυσικά να θεωρώ τέρατα όσους στέλνουν τα γερόντια έγκλειστους σε διάφορους χώρους όπως και να ονομάζονται αυτοί, ότι αξίζει ακόμα και θυσίες να κάνει κανείς ώστε τα τελευταία ανήμπορα χρόνια τους να τα περάσουν με τα παιδιά τους.
Δε διαφωνώ με αυτά που λες αλλά σε ρωτάω πρακτικές ερωτήσεις: μπορείς να έχεις ένα σπίτι που θα φιλοξενεί το λιγότερο 6 άτομα (εσένα, τη γυναίκα σου και γονείς πεθερικά); Μπορείς να έχεις συνεχώς κάποιον να τους προσέχει; Στη θεωρία κανείς δε θέλει τους γονείς του σε γηροκομείο, στην πράξη τί γίνεται;
 

Διομήδης Κουκουβάγιας

Εκκολαπτόμενο μέλος

Ο Διομήδης Κουκουβάγιας αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος. Είναι 34 ετών . Έχει γράψει 257 μηνύματα.
Μα έχω απαντήσει ήδη νομίζω, δεν πιάνουμε τις ακραίες περιπτώσεις γενικά μιλάμε, άλλωστε υπάρχουν και τα αδέρφια, λίγο πολύ όλοι έχουμε από ένα.
Επίσης, δεν γηροκομείς και τους δυο μαζί, συνήθως τα ψιλοβολεύουν ο παππούς και η γιαγιά αλλά τον εναπομείναντα, μοιράζονται αυτές οι καταστάσεις.
Αν είναι να έχω στο σπίτι 4 γεροντάκια, δεν ανοίγω καλύτερα ένα γηροκομείο κι εγώ, ε μα τι να σου πω :D
 

Guest 963543

Επισκέπτης

αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμέν. Δεν έχει γράψει κανένα μήνυμα.
Αυτο το θεμα,ειναι δικοπο μαχαιρι..Ειτε σε γηροκομειο,ειτε μεσα στη φροντιδα του οικογενειακου περιγυρου,κανενα απο τα δυο δεν εξυπηρετει και τις δυο πλευρες..Αν ο ηλικιωμενος μπει σε γηροκομειο,υποφερει αυτος,αν μεινει στον οικογενειακο περιγυρο,υποφερει η οικογενεια.. Η καλυτερη λυση για μενα ειναι,να παραμενουν οι ηλικιωμενοι στο σπιτι τους,υπο την φροντιδα ειδικευομενης σε ηλικιωμενους.
 

Nelliel

Διάσημο μέλος

Η Nelliel αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Μας γράφει απο ΗΠΑ (Αμερική). Έχει γράψει 2,154 μηνύματα.
Ειναι μυθος οτι στο γηροκομειο υποφερουν. Αν το γηροκομειο εχει υψηλες προδιαγραφες, ειναι μια χαρα. Σαν ξενοδοχειο. Εχεις το δικο σου δωματιο με κλειδι, ετοιμα γευματα, καποιον να σου δινει φαρμακα και αν εισαι καλα και περπατας, κανεις τις βολτες σου και ζεις ανετα. Αν εισαι κατακοιτος οι ειδικοι ειναι απειρες φορες πιο εκπαιδευμενοι και καλυτεροι στην δουλεια τους απο οτι ενα μελος της οικογενειας. Τους βαζουν και σε καροτσακια και συναναστρεφονται με αλλους ηλικιωμενους. Με καθημερινες επισκεψεις και βιντεοκλησεις, ειναι μια χαρα.
 

Guest 963543

Επισκέπτης

αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμέν. Δεν έχει γράψει κανένα μήνυμα.
Ειναι μυθος οτι στο γηροκομειο υποφερουν. Αν το γηροκομειο εχει υψηλες προδιαγραφες, ειναι μια χαρα. Σαν ξενοδοχειο. Εχεις το δικο σου δωματιο με κλειδι, ετοιμα γευματα, καποιον να σου δινει φαρμακα και αν εισαι καλα και περπατας, κανεις τις βολτες σου και ζεις ανετα. Αν εισαι κατακοιτος οι ειδικοι ειναι απειρες φορες πιο εκπαιδευμενοι και καλυτεροι στην δουλεια τους απο οτι ενα μελος της οικογενειας. Τους βαζουν και σε καροτσακια και συναναστρεφονται με αλλους ηλικιωμενους. Με καθημερινες επισκεψεις και βιντεοκλησεις, ειναι μια χαρα.
Οταν λεω υποφερουν,δεν εννοω οτι τους βασανιζουν.. Εννοω υποφερουν ψυχολογικα. Οσο κοστιζει η οικογενειακη φροντδα και θαλπωρη,δεν κοστιζει κανενα γηροκομειο,οση πολυτελεια κι.αν διαθετει...
 

Nelliel

Διάσημο μέλος

Η Nelliel αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Μας γράφει απο ΗΠΑ (Αμερική). Έχει γράψει 2,154 μηνύματα.
Οταν λεω υποφερουν,δεν εννοω οτι τους βασανιζουν.. Εννοω υποφερουν ψυχολογικα. Οσο κοστιζει η οικογενειακη φροντδα και θαλπωρη,δεν κοστιζει κανενα γηροκομειο,οση πολυτελεια κι.αν διαθετει...
Δεν υποφερουν ψυχολογικα οι γονεις που δεν θελουν να βλεπουν τα παιδια τους να ειναι αλυσσοδεμενα με την φροντιδα των γονιων τους. Αν τα παιδια ειναι ενταξει, θα εχουν συχνη επικοινωνια. Δεν γινεται να εισαι 24/7 πανω απο το κεφαλι τους. Δεν ξερω αν εχεις γονιο σε τετοια κατασταση, αλλα επειδη το ζω, ο μυθος οτι στο σπιτι ειναι καλυτερα, ειναι απλα μυθος. Ποια οικογενειακη θαλπωρη; Οταν φευγεις στις 7 το πρωι για δουλεια και επιστρεφεις στις 5-6 το απογευμα και τους λες ενα γεια και μετα τρεχεις να κανεις τις δουλειες σου ή βγαινεις να ξεσκασεις με φιλους, εκτος αν κλεινεσαι μεσα τις εναπομειναντες ωρες και γ*μας εντελως την ψυχολογια την δικη σου και των δικων σου; Αν ειναι να τους αφηνεις μονους 20 ωρες την ημερα, να εισαι μαζι τους 1, ε τοτε καλυτερα γηροκομειο με κοσμο και καθημερινες επισκεψεις ή βιντεοκλησεις για να σε βλεπουν.
 

Χρήστες Βρείτε παρόμοια

Top