Υιοθεσία: υπό προϋποθέσεις ή όχι και ποιες;

DreamsRevenge

Περιβόητο μέλος

Η DreamsRevenge αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 4,757 μηνύματα.
Ο θεσμός της υιοθεσίας συναντάται ήδη από την Αρχαία Ελλάδα στοχεύοντας στη διασφάλιση της συνέχειας της οικογένειας και της οικογενειακής περιουσίας καθώς και στην αποκατάσταση παιδιών που είχαν γεννηθεί εκτός γάμου. Κατʼ αυτόν τον τρόπο η υιοθεσία λειτουργούσε προς όφελος των υιοθετούντων.

Η υιοθεσία στην αρχαία Αθήνα ήταν δυνατή για τον αρχηγό του οίκου, εφόσον δεν είχε νόμιμους γιους. Η τεχνητή αυτή ένταξη ενός νέου μέλους στην οικογένεια ονομαζόταν ποίηση ή εισποίηση και αναλογούσε στη διαδικασία με την οποία η πόλη δεχόταν στους κόλπους της και αναγνώριζε ως πολίτη κάποιον ξένο. Τα δικαιώματα του υιοθετημένου δεν ήταν ποτέ ακριβώς τα ίδια με αυτά των φυσικών μελών του οίκου. Δεν μπορούσε, για παράδειγμα, να συντάξει διαθήκη και οι αγχιστείς του θετού πατέρα του προηγούνταν στην κληρονομιά του υιοθετημένου από τους δικούς του απογόνους.
Με τον ίδιο τρόπο που γινόταν η αναγνώριση της υιοθεσίας -με την παρουσίαση δηλαδή του υιοθετημένου γιου στη φρατρία- μπορούσε να γίνει και η αναγνώριση των νόθων εξ αστής. Αυτοί ήταν γιοι που είχαν γεννηθεί από μητέρα Aτθίδα, η οποία όμως δεν ήταν η νόμιμη σύζυγος. Αφού αναγνωριζόταν, ο νόθος εισερχόταν στον οίκο και μπορούσε να πάρει τη θέση γνήσιου γιου. Αντίθετα, οι νόθοι εκ ξένης δεν μπορούσαν να αναγνωριστούν και από τα μέσα του 5ου αιώνα π.X. δε θεωρούνταν καν πολίτες.
Η πατρική εξουσία ήταν ιδιαίτερα ισχυρή εξαιτίας τόσο της νομοθεσίας όσο και των κοινωνικών αντιλήψεων της εποχής. Φαίνεται πως σε αυτές τις αντιλήψεις περισσότερο παρά σε νομική κατοχύρωσή της οφειλόταν η υποχρέωση του γιου να ζητήσει τη συγκατάθεση του πατέρα, για να παντρευτεί (επιβεβαίωση). Μία άλλη μορφή άσκησης της πατρικής εξουσίας ήταν η αποκήρυξη.Όπως φαίνεται από το όνομά της, η διαδικασία αυτή πραγματοποιούνταν με κήρυκα, ο οποίος ανακοίνωνε σε όλη την πόλη την απόφαση του πατέρα να αποκλείσει από τον οίκο το γιο του. Μία τέτοια τιμωρία μπορούσε βέβαια να εφαρμοστεί μόνον ύστερα από εξαιρετικά σοβαρά παραπτώματα.
Ανάμεσα στα δικαιώματα του πατέρα και κυρίου του οίκου ήταν και η απαγόρευση ή η επιβολή έκτρωσης στη σύζυγό του, καθώς και η απόφαση έκθεσης του βρέφους, ιδαίτερα συχνή στην περίπτωση των κοριτσιών.
https://www.fhw.gr/chronos/04/gr/society/336priv_adoption.html

Σήμερα, υποτίθεται τουλάχιστον, η υιοθεσία λειτουργεί προς όφελος των υιοθετούμενων ειδικά όταν πρόκειται για παιδιά, νήπια ή βρέφη με σκοπό να τους προσφέρει την πραγματικότητα μιας οικογένειας αντί για εκείνη ενός ιδρύματος.

Πώς όμως αντιμετωπίζουμε την υιοθεσία?

Πώς αντιμετωπίζουμε το υιοθετημένο παιδί και πώς τους υιοθετούντες γονείς?

Πόσοι και ποιοι κανόνες θα έπρεπε να ισχύουν για μια «επιτυχημένη» υιοθεσία και πώς ορίζεται αυτή?
 

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 11 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

Jimmaki

Νεοφερμένος

Η Δήμητρα αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 26 ετών, επαγγέλεται Μαθητής/τρια και μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 73 μηνύματα.
πιστευω πως το δυσκολο σε μια υιοθεσια ,οταν υιοθετεις καποιο παιδακι πολυ μικρης ηλικιας ειναι να του εξηγησεις αργοτερα πως ειναι υιοθετημενο και οσο αφορα παιδακια μεγαλυτερης ηλικιας (4+ χρονων) ειναι να τα βοηθησεις να ξεπερασουν τισ δυσκολιες που πιθανον περασαν σωματικες και ψυχικες ωστε να προσαρμοστουν στο νεο οικογενειακο περοβαλλον με το καιρο.
 

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 11 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

Hakuna Matata

Πολύ δραστήριο μέλος

Η Άτομο αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 39 ετών. Έχει γράψει 1,921 μηνύματα.
πιστευω πως το δυσκολο σε μια υιοθεσια ,οταν υιοθετεις καποιο παιδακι πολυ μικρης ηλικιας ειναι να του εξηγησεις αργοτερα πως ειναι υιοθετημενο και οσο αφορα παιδακια μεγαλυτερης ηλικιας (4+ χρονων) ειναι να τα βοηθησεις να ξεπερασουν τισ δυσκολιες που πιθανον περασαν σωματικες και ψυχικες ωστε να προσαρμοστουν στο νεο οικογενειακο περοβαλλον με το καιρο.

Συμφωνω. Δεν μπορω να φανταστω πως θα αλλαζε η ζωη μου και ολη μου η κοσμοθεωρια αν μαθαινα οτι ειμαι υιοθετημενη, οπως βλεπουμε στις ταινιες, αλλα υποθετω μερικες καταστασεις δε μπορουμε να τις νιωσουμε αν δεν τις ζησουμε.
Αν δε μπορουσα να κανω παιδια σιγουρα θα υιοθετουσα, δεν ξερω βεβαια πως μπορεις να εγγυηθεις μια "πετυχημενη" υιοθεσια.. Πως οριζεται; Το ζητουμενο ειναι το να γινεις σωστος γονιος και να αναζητας μια "πετυχημενη" σχεση γονιου-παιδιου, ε αυτο δεν εχει να κανει με το αν εισαι βιολογικος γονεας η οχι.
 

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 11 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

iJohnnyCash

Επιφανές μέλος

Ο Panayotis Yannakas αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος. Είναι 32 ετών, επαγγέλεται Επιχειρηματίας και μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 24,053 μηνύματα.
Πόσοι και ποιοι κανόνες θα έπρεπε να ισχύουν για μια «επιτυχημένη» υιοθεσία και πώς ορίζεται αυτή?
Δεν γνωρίζω την απάντηση, δεν έχω καν άποψη. Παρόλο που το μεγάλωμα των παιδιών είναι σοβαρή υπόθεση, υπάρχουν χιλιάδες ζευγάρια, ακατάλληλα για γονείς, που ωστόσο κατάφεραν να μεγαλώσουν παιδιά εν δύναμη χρήσιμους πολίτες. Υπάρχουν τόσοι παράγοντες που είναι αλαζονικό να προσπαθούμε να τους ελέγξουμε προς όφελος μας. Παρόλα αυτά, θεωρώ ότι σε κάθε περίπτωση πρέπει να παίζει ρόλο η οικονομική κατάσταση.

Ωστόσο θα ήθελα να αναφέρω έναν άλλο προβληματισμό μου για την υιοθεσία, ηθικό προβληματισμό. Αμέτρητα ζευγάρια προχωρούν στην αναπαραγωγή για καθαρά ιδιοτελή στόχους, ακόμη και για προσωπική ευχαρίστηση ή επιθυμία. Σε καμία περίπτωση νοιάζονται για το τι θα παραδώσουν στην κοινωνία. Αυτό το φαινόμενο, έστω και υποσυνείδητα, το ενθαρρύνουμε. Από την άλλη στα ζευγάρια που δεν έχουν άλλη επιλογή εκτός από την υιοθεσία, τους κρίνουμε αποκλειστικά με βάση το τι μπορούν να παραδώσουν στην κοινωνία.
 

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 11 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

star65

Νεοφερμένος

Ο star65 αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος. Έχει γράψει 51 μηνύματα.
καλύτερα το ρίσκο μιας αποτυχημένης οικογένειας παρά η απραξία της δυστυχίας
 

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 11 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

Ξανθη Κυπραιου

Νεοφερμένος

Η Ξανθη Κυπραιου αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Άνεργος/η και μας γράφει απο Κομοτηνή (Ροδόπη). Έχει γράψει 103 μηνύματα.
Καλύτερα τα παιδάκια να εντάσσονται σε μια οικογένεια. Το να μεγαλώνουν στα ιδρύματα όσο οι αρμόδιοι ψάχνουν.....την τέλεια οικογένεια είναι έγκλημα......
 

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

wonderfool

Νεοφερμένος

Η wonderfool αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 97 μηνύματα.
Έχω αρχίσει να αναρωτιέμαι μήπως και στα ιδρύματα έχουν αναγάγει σε εμπόριο την υιοθεσία.
Πως γίνεται η ζήτηση να είναι σε τέτοιο βαθμό δυσανάλογη με την προσφορά που ακόμη κι όταν πάρει την πολυπόθητη έγκριση ένα ζευγάρι πρέπει να περιμένει 3-5 χρόνια
 

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

IreneGr

Δραστήριο μέλος

Η Ειρήνη αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 29 ετών και μας γράφει απο Ηνωμένο Βασίλειο (Ευρώπη). Έχει γράψει 697 μηνύματα.
Καλύτερα τα παιδάκια να εντάσσονται σε μια οικογένεια. Το να μεγαλώνουν στα ιδρύματα όσο οι αρμόδιοι ψάχνουν.....την τέλεια οικογένεια είναι έγκλημα......


Αυτό είναι μέγα λάθος.Όλα τα παιδιά αξίζουν και δικαιούνται να ζουν σε υγιής οικογένειες και να έχουν την καλύτερη μεταχείριση.Αν αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να περιμένουν χρόνια μέχρι να βρεθεί ο κατάλληλος,ας είναι. Η ιδανική λύση δεν είναι να βρουν μια οικογένεια και να τα ξεφορτωθούν αλλά να ξέρουν που θα πάει το παιδί.Πολλοί γονείς δεν είναι ικανοί να μεγαλώσουν ένα παιδί,πιο ευχάριστα θα είναι για το παιδί να ζήσει στο ορφανοτροφείο παρά σε μια "άρρωστη" οικογένεια.
Στο ορφανοτροφείο έχουν πολλά από αυτά που χρειάζονται και τα αγαπούν, μπορεί να μην υπάρχει κάποιος καθαρά με την έννοια του "γονέα" αλλά είναι σαν μια οικογένεια. Πολύ προτιμότερο από κάποιους που υιοθετούν παιδιά και τα εκμεταλλεύονται ή τα θέλουν για εμπόριο,πορνεία, άτομα που είναι ψυχικά ασθενείς...Έχει πολύ ζουμί η υπόθεση και αυτό το θέμα :)
 

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

Drama Prinzessin

Περιβόητο μέλος

Η Drama Prinzessin αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Φοιτητής/τρια. Έχει γράψει 5,090 μηνύματα.
Έχω αρχίσει να αναρωτιέμαι μήπως και στα ιδρύματα έχουν αναγάγει σε εμπόριο την υιοθεσία.
Πως γίνεται η ζήτηση να είναι σε τέτοιο βαθμό δυσανάλογη με την προσφορά που ακόμη κι όταν πάρει την πολυπόθητη έγκριση ένα ζευγάρι πρέπει να περιμένει 3-5 χρόνια
Όχι, τα ιδρύματα λειτουργούν πολύ καλά και νόμιμα. Ελέγχονται από το Υπουργείο Υγείας και Πρόνοιας.
Τα ζευγάρια θα πρέπει να περιμένουν 3-5 χρόνια (μπορεί και περισσότερα) αν θέλουν υγιή παιδιά, γιατί δυστυχώς τα περισσότερα έχουν προβλήματα υγείας, πολλές φορές και χρόνια.
 

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

wonderfool

Νεοφερμένος

Η wonderfool αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 97 μηνύματα.
Όχι, τα ιδρύματα λειτουργούν πολύ καλά και νόμιμα. Ελέγχονται από το Υπουργείο Υγείας και Πρόνοιας.
Τα ζευγάρια θα πρέπει να περιμένουν 3-5 χρόνια (μπορεί και περισσότερα) αν θέλουν υγιή παιδιά, γιατί δυστυχώς τα περισσότερα έχουν προβλήματα υγείας, πολλές φορές και χρόνια.

Καλά τώρα το ότι ελέγχονται από το Υπουργείο Υγείας και Πρόνοιας για μένα αποτελεί ανέκδοτο
και ο Κορυδαλλός ελέγχεται προφανώς από κάποιο υπουργείο αλλά μια χαρά θέρετρο έγινε

Όσο για τα ιδρύματα δεν είμαι σε θέση να το διασταυρώσω, αλλά από εθελόντρια νοσηλεύτρια/βρεφονηπιοκόμο σε ορφανοτροφείο έμαθα ότι μια χαρά εμπορικά λειτουργεί το σύστημα 11.000 € για τα κορίτσια και 16.000 € για τα αγόρια.
Και αυτό όμως να μην ισχύει, αν πας τώρα σε ένα ίδρυμα και έχουν πχ. σύνολο 25 παιδάκια και τα 18 είναι χωρίς προβλήματα υγείας με τόσα ζευγάρια στην αναμονή, κάτι δεν λειτουργεί πολύ καλά.
 

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

Gilda

Τιμώμενο Μέλος

Η Gilda αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 2,132 μηνύματα.
Ούτε εγώ πιστεύω ότι υπάρχει διαφάνεια και νομιμότητα σ αυτά τα πράγματα.
Ειδικά στην Ελλάδα, κάτι θα παίζεται, κάποιος θα τα παίρνει.
Σαφώς δεν γίνεται να υπάρχουν τόσα παιδάκια στα ορφανοτροφεία, και ταυτόχρονα και τόσοι γονείς που περιμένουν πως και πως να υιοθετήσουν ένα παιδάκι.
Αυτό που μου χε κάνει εντύπωση βλεποντας την εκπομπή της Χατζηβασιλείου, το Πάμε Πακέτο, (μη βαράτε, καμια φορά τη βλέπω), είναι ότι τα παιδιά που έχουν μεγαλώσει σε ορφανοτροφείο, αφενός μεν είχαν τις χειρότερες εμπειρίες, αφετέρου δε, έκαναν δική τους οικογένεια πάρα πολύ σύντομα, δηλαδή παντρεύτηκαν στα 18 και έκαναν παιδιά, για να γεμίσουν το κενό που τους έλειπε, αυτό της οικογένειας.
Άρα αυτό το κενό δεν το γεμίζει ένα ορφανοτροφείο..
 

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

wonderfool

Νεοφερμένος

Η wonderfool αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 97 μηνύματα.
https://www.rodiaki.gr/article.php?id=18175&catid=39&subcatid=40

Υιοθετήσαμε το δεύτερο παιδί μας από τον Άγιο Ανδρέα

Ο Βασίλης μεγάλωσε από εννιά μηνών στο «Μητέρα». Ρουμάνοι οι γονείς, από τότε δεν τον ξανάδαν.

Έζησε πέντε χρόνια στο Ίδρυμα, πάνω σ’ ένα κρεβάτι μαζί με τα ανάπηρα παιδιά ενώ δεν
είχε αναπηρία. Με κάτι ματογυάλια τεράστια με κοκάλινο σκελετό που του ‘κρυβαν το προσωπάκι, με IQ 40 όπως έλεγε το ίδρυμα ενώ στην πραγματικότητα ήταν πανέξυπνος.

Τον είχαν έτοιμο για Καβάλα, το ίδρυμα όπου τα παιδιά είναι δεμένα στα κρεβάτια αλλά ο Θεός, η μοίρα, όπως θέλετε πείτε το, το ίδιο είναι, τον έφερε στη Ρόδο στον Άγιο Ανδρέα.
Εδώ σώθηκε ο Βασίλης...

Όταν ο Γιώργος Σταυρίδης και η γυναίκα του Γκούντρουν τον είδαν πρώτη φορά, το όνειρό τους να υιοθετήσουν το δεύτερο παιδί τους έπεσε σαν χάρτινος πύργος. Το παιδί δεν μπορούσε να ελέγξει την κίνησή του, την ομιλία του, τίποτα.

Αλλά τον αγάπησαν και κατάλαβαν ότι μπορούσαν να τον βοηθήσουν να βελτιωθεί δίπλα στην κόρη τους. Τι μεγάλη απόφαση...

Πήγα στο σπίτι τους στα Κοσκινού να τους συναντήσω. Ένα σπίτι παραδοσιακό, με καμάρα, με σοφάδες, σαν παλατάκι, γεμάτο αγάπη και ζεστασιά. Ο Γιώργος και η Γκούντρουν, και μια σχέση δυνατή που τους δένει. Ο Βασίλης έτρεξε αμέσως κοντά μου.

Έβηξε κι έβαλε το χεράκι του μπροστά στο στόμα. Μου έκανε εντύπωση! Τα ξέρει όλα, και τον λόγο που πήγα εγώ εκεί.

Είναι μαζί τους ένα χρόνο τώρα. Τον πρώτο χρόνο της κανονικής του ζωής.

Έχετε μια κόρη έξι χρονών τη Φαιδώρα. Γιατί δεν κάνατε ένα δεύτερο παιδί και προτιμήσατε την υιοθεσία;
Η Γκούντρουν είναι από την Ολλανδία μια χώρα όπου οι άνθρωποι υιοθετούν παιδιά ακόμα κι αν έχουν τα δικά τους. Γνωριστήκαμε στο τέλος του 1999 και από το 2002 ζούμε μαζί στη Ρόδο.

Ναι, ήταν ένας έρωτας. Η μητέρα της είναι από τις Φερόες Νήσους, κοκκινομάλα με πράσινα μάτια, ο πατέρας της διασταύρωση από πολλές χώρες γι’ αυτό είναι μελαχρινή.
Γκούντρουν:

Από μικρή ήθελα να υιοθετήσω παιδιά, δεν σκέφτηκα αν θα κάνω δικά μου ή όχι ήθελα όμως να υιοθετήσω. Κάναμε τη Φαιδώρα που είναι σήμερα έξι χρονών και από το 2007 αρχίσαμε να ψάχνουμε σοβαρά να υιοθετήσουμε ένα παιδί. Μιλήσαμε με δικηγόρους, με το ίδρυμα «Μητέρα» αλλά δεν φαινόταν να έχουμε ελπίδες.

Τι σας είπαν από το «Μητέρα»;
Μας είπαν να περιμένουμε πέντε χρόνια ίσως επειδή έχουμε ήδη παιδί και να πάρουμε μετά ένα με αναπηρία. Αποφασίσαμε να παντρευτούμε για να είναι πιο εύκολο. Παντρευτήκαμε στη Χάλκη τον Οκτώβρη του 2008 και κάναμε ένα γάμο όπως τον ονειρευόμασταν.

Ο Βασίλης πώς ήρθε στο δρόμο σας;
Δύο εβδομάδες μετά πήγαμε στην Πρόνοια της Νομαρχίας να ενημερωθούμε για τα επίσημα δικαιολογητικά για υιοθεσία. Δύο μέρες μετά μας τηλεφώνησαν ότι στον Άγιο Ανδρέα υπάρχει ένα παιδί με μικρά προβλήματα που πρέπει να φύγει από εκεί. Χαρήκαμε τόσο πολύ.

Δεν πιστεύαμε στ’ αυτιά μας. Αρχίσαμε να συζητάμε για το δωμάτιό του, να κάνουμε όνειρα γι’ αυτό. Όταν το είδαμε την άλλη μέρα πάθαμε σοκ.

Το παιδί είχε μεγάλα προβλήματα. Δεν θέλουμε να τα πούμε ένα-ένα αλλά στο ίδρυμα «Μητέρα» ήταν επί πέντε χρόνια πάνω σ’ ένα κρεβάτι όπως τα ανάπηρα παιδιά. Είδαμε τ’ όνειρό μας να χάνεται.

Πώς αλλάξατε γνώμη και πήρατε τον Βασίλη;
Ήταν παιδί με μεγάλα προβλήματα. Στην κίνηση, στην ισορροπία, στην ομιλία... Δύο νύχτες δεν κοιμηθήκαμε.

Σκεφτόμασταν ότι δεν μπορούσαμε να τον αφήσουμε αφού ήρθε στο δρόμο μας. Μας το δίνει ο Θεός σ’ ένα ασημένιο πιάτο κι εμείς είμαστε τόσο υπερόπτες και θα πούμε όχι; Δεν ήρθε τυχαία στη ζωή μας. Μπορεί να έχεις ένα παιδί που να είναι καλά και ν’ αρρωστήσει και να πάρεις ένα παιδί που να έχει προβλήματα και να το βοηθήσεις να βελτιωθεί.

Αυτό μέτρησε τελικά για εσάς;
Μέτρησε ποιο είναι το όριό μας. Αν έχουμε ένα παιδί τι αντέχουμε και τι όχι. Και το σπουδαιότερο, όταν πάει 18 χρονών να μπορεί να είναι ανεξάρτητο. Αυτό ήταν το δικό μας όριο.

Όταν το ξεκαθαρίσαμε μέσα μας προτείναμε στο ίδρυμα να το παίρνουμε τα σαββατοκύριακα για να συνηθίσουμε στην ιδέα κι εμείς κι εκείνο. Να μας συνηθίσει το παιδί. Από το ίδρυμα το αρνήθηκαν.

Το παιδί έπρεπε να βρει οικογένεια να μην μένει άλλο εκεί. Και είχαν δίκιο. Πρέπει εδώ να πούμε ότι και η κοινωνική λειτουργός Κατερίνα Βορεινάκη το είχε σαν παιδί της και ο διευθυντής ο Βασίλης Κυρίτσης του παρείχε ό,τι καλύτερο μπορούσε.

Μάλιστα το παιδί όταν επέστρεφε απ’ το σχολείο, γιατί πήγαινε σχολείο κι αυτό το είχε φροντίσει το ίδρυμα, το έπαιρνε στο γραφείο του ο διευθυντής για να είναι μαζί του. Εδώ σώθηκε ο Βασίλης.

Ποια λύση βρέθηκε;
Μας είπαν ότι μπορούμε να πηγαίνουμε εκεί. Την πρώτη φορά παίξαμε μαζί του ένα επιτραπέζιο με καρτούλες.

Μας κέρδισε, ήταν έξυπνος. Το IQ 40 με το οποίο ήρθε από το «Μητέρα» θα μπορούσε να του καταστρέψει τη ζωή. Από εκείνη την ημέρα ξέραμε ότι θα γίνει γιος μας, ότι είναι στο όριό μας. Ότι θα το αντέξουμε.

Η κόρη σας πώς το έβλεπε;
Ρωτήσαμε τη Φαιδώρα αν ήταν σίγουρη ότι ήθελε. Είπε ναι. Τον επισκεπτόμασταν κάθε μέρα επί 1,5 μήνα.

Αν είχαμε ένα παιδί στο νοσοκομείο δεν θα πηγαίναμε κάθε μέρα; Αυτό κάναμε και τώρα. Η Φαιδώρα έγραφε μαζί του, ζωγράφιζε. Μια μέρα κρύφτηκε πίσω απ’ την κουρτίνα και με φώναξε «μαμά» κι εγώ ήξερα ότι θα είναι γιος μου. Τον φέραμε στο σπίτι μας μια μέρα πριν τα Χριστούγεννα του 2008.

Πώς ήταν τον πρώτο καιρό στο σπίτι;
Ωραία, αλλά δύσκολα. Πολύς ενθουσιασμός. Η δυσκολία δεν ήταν μόνο ότι μεγάλωνε με ανάπηρα παιδιά αλλά που τον μεγάλωναν πολλοί και δεν ήξερε τα όριά του. Το πρωί ήταν στο σχολείο, μετά με τον διευθυντή, την κοινωνική λειτουργό, τη νοσοκόμα. Δεν είχε όρια και είχε εφιάλτες. Ξυπνούσε τη νύχτα.

Μια νύχτα κόπηκε το ρεύμα. Στα ιδρύματα ανάβουν τα φώτα νύχτα μέρα. Ξύπνησε κι άρχισε να κλαίει γοερά. Φώναζε «μαμά, μπαμπά, χαλάσανε τα μάτια μου...». Δεν ήξερε τι είναι «κόβεται το ρεύμα».

Πώς είναι σήμερα ο Βασίλης που ζει κοντά σας ένα χρόνο;
Σταμάτησε τη λογοθεραπεία γιατί δεν την χρειάζεται πια. Ποτέ δεν είχε 40 IQ. Σε πέντε μήνες έμαθε άπταιστα και τα Ολλανδικά. Μαθαίνει και αγγλικά ενώ στο σχολείο του είναι από τους καλύτερους μαθητές.

Αντιγράφει τη Φαιδώρα, μαθαίνει πολλά από εκείνην και είναι πιο εκδηλωτικός από εκείνην, πιο αγαπησιάρης. ΄Hμασταν βέβαιοι απ’ την αρχή ότι είχε τεράστιες δυνατότητες. Ήταν 6 χρονών αλλά από πλευράς κοινωνικής και συναισθηματικής νοημοσύνης ήταν σαν δύο. Τώρα είναι σαν τέσσερα.

Συνολικά χρειάζεται τρία χρόνια για να επανέλθει και βέβαια ψυχολογικά χρειάζεται πολύ δουλειά. Πάει TAE KWO DO στη σχολή του Μάνου Σεΐτη και της Καρολίν, κι έχει τρομερή βελτίωση στα κινητικά του. Είχε στραβισμό και εγχειρίσθηκε με επιτυχία με τη βοήθεια του ιδρύματος. Του έχει κάνει πολύ καλό η Φαιδώρα. Την αντιγράφει εντελώς.

Αν είχατε υιοθετήσει ένα παιδί χωρίς τέτοια προβλήματα δεν θα ήταν πιο εύκολο;
Ναι, αλλά από τον Βασίλη μαθαίνουμε πολλά πράγματα για τον εαυτό μας και μας έφερε και μεγάλη τύχη, γενικά. Δεν κάναμε τίποτα το ιδιαίτερο, δεν θα πρέπει να υπολογίζεται ότι είναι κάτι. Εγώ ως Έλληνας μετανιώνω πολύ που δεν είχα πάει ποτέ σε ίδρυμα να δω αυτά τα παιδιά. Θα έπρεπε το σχολείο να οργανώνει τέτοιες επισκέψεις.

Οι συγγενείς σας, ο κοινωνικός περίγυρος πώς είδαν την απόφασή σας;
Πρώτα μας είπαν να κάνουμε ακόμη ένα παιδί αν θέλουμε παιδί κι όχι να υιοθετήσουμε. Μετά μας είπαν τουλάχιστον το παιδί που θα υιοθετήσουμε να είναι «κανονικό», να μην έχει προβλήματα.

Οι υποδείξεις, τα σχόλια μάς ενόχλησαν και δεν μας σταμάτησαν. Αντίθετα θέλουμε να υιοθετήσουμε κι άλλο παιδί και είμαστε στη διαδικασία που το ψάχνουμε. Θέλουμε να γίνουν όλα με νόμιμο τρόπο όπως και με τον Βασίλη.

Ο Βασίλης ξέρει ότι είναι υιοθετημένο παιδί;
Τα ξέρει όλα. Κι όταν μας ρωτά γιατί δεν έχει φωτογραφίες με τη Φαιδώρα όταν ήταν μικρός εμείς του λέμε «ήσουν δικός μας, απλά έπρεπε να βρεις το δρόμο. Αλλά σε θέλαμε πάρα πολύ».
 

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

Νεογέννητος

Πολύ δραστήριο μέλος

Ο Νεογέννητος αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος. Είναι 33 ετών. Έχει γράψει 848 μηνύματα.
Πολύ όμορφη η τελευταία ιστορία. Με έθλιψαν οι περιγραφές των συνθηκών στα εν λόγω ιδρύματα.
Όσον αφορά την υιοθεσία, θεωρώ ότι πρέπει να γίνεται με τα ίδια κριτήρια που λαμβάνεται η απόφαση για τεκνογονία. Τα ορφανά παιδιά είναι μέρος της κοινωνίας και οφείλουμε να τα συμπαρασταθούμε, προσφέροντάς τους οικογένεια και αργότερα μία ευκαιρία να καταξιωθούν επαγγελματικά, καλλιτεχνικά, όπως νομίζουν.
Ομολογώ ότι είναι δύσκολη απόφαση με διάφορα ρίσκα, γι' αυτό δεν μπορώ να κρίνω κανέναν σε περίπτωση που είναι υπέρ ή κατά.
Επίσης, να σημειώσω ότι η Πολιτεία δεν προσφέρει τίποτα σ' αυτά τα παιδιά, ούτε παροχές υγείας, ούτε παιδείας, ούτε σωστής περίθαλψης.
Το γεγονός ότι αντιμετώπιζαν το παιδάκι ως ανάπηρο και το είχαν καθηλωμένο στο κρεβάτι, λέει πολλά...
 

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

Darkness

Περιβόητο μέλος

Η Darkness αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 5,129 μηνύματα.
Υπάρχουν ακόμη ιδρύματα που δένουν τα παιδιά στα κρεβάτια. Όμορφα.
Ένα κανονικό παιδί απλά χωρίς φροντίδα και ερεθίσματα θα πήγαινε σε ένα τέτοιο ίδρυμα. Ακόμη πιο όμορφα.
Η ιστορία πάντως αλήθεια όμορφη και μπράβο τους.
Γενικά ο Άγιος Ανδρέας νομίζω πως είναι καλό ως ίδρυμα.
 

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

wonderfool

Νεοφερμένος

Η wonderfool αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 97 μηνύματα.
να σημειώσω ότι το εν λόγω άρθρο είναι από Φεβρουάριο 2010
 

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

Guest 190013

Επισκέπτης

αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμέν. Δεν έχει γράψει κανένα μήνυμα.
Καιρός να προχωρήσει και η υιοθεσία, μέσω καθιέρωσης και του γάμου για τα ομόφυλα.
 

Himela

Συντονίστρια

Η Himela αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 23,993 μηνύματα.
Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί στο χαμόγελο του παιδιού υπάρχουν τόσα παιδιά που ζουν και μεγαλώνουν εκεί αντί να προσπαθήσουν να βρουν κάποια ανάδοχη οικογένεια. Δε θέλω με τίποτα να υποτιμήσω τη δουλειά που κάνουν εκεί αλλά μήπως όλα αυτά γίνονται για τις επιχορηγήσεις του κράτους και ίσως κάποιων ιδιωτών; Αν περνούσε από το χέρι μου θα έκανα το παν να βρουν αυτά τα παιδιά οικογένειες.

Μακάρι να απλοποιηθούν οι υιοθεσίες. Χρειάζονται κοινωνικοί λειτουργοί που πιστεύω υπάρχουν. Όσο για την υιοθεσία σε ομόφυλα ζευγάρια, έχω ακούσει ότι μπορούν να μεγαλώσουν φυσιολογικά αλλά μιλάμε για Αμερική όπου οι άνθρωποι είναι κάπως πιο δεκτικοί στη διαφορετικότητα. Δεν είμαι σίγουρη αν η Ελλάδα είναι έτοιμη για τέτοιο βήμα. Μακάρι πάντως.
 

Τάσος97

Τιμώμενο Μέλος

Ο Allostasis αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος. Επαγγέλεται Φοιτητής/τρια και μας γράφει απο Λιβαδειά (Βοιωτία). Έχει γράψει 11,112 μηνύματα.
[...]
Όσο για την υιοθεσία σε ομόφυλα ζευγάρια, έχω ακούσει ότι μπορούν να μεγαλώσουν φυσιολογικά αλλά μιλάμε για Αμερική όπου οι άνθρωποι είναι κάπως πιο δεκτικοί στη διαφορετικότητα. Δεν είμαι σίγουρη αν η Ελλάδα είναι έτοιμη για τέτοιο βήμα. Μακάρι πάντως.
Σαφώς και η κοινωνία που θα μεγαλώσει το παιδί παίζει ρόλο αλλά η οικογένεια στην οποία θα μεγαλώσει είναι ακόμη πιο σημαντική. Το ότι το παιδί μεγαλώνει σε ομοφυλη οικογένεια δε σημαίνει ότι το παιδί θα βγει ομοφυλόφιλο επίσης, έχω ακούσει και τέτοιες ιστορίες...
 

Himela

Συντονίστρια

Η Himela αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 23,993 μηνύματα.
Όχι ποτέ δεν είπα κάτι τέτοιο. Είναι κάτι τελείως χαζό εφόσον από ετεροφυλόφιλους γονείς γεννιούνται εδώ και αιώνες ομοφυλόφιλοι άνθρωποι. Απλά μόνο η αγάπη της οικογένειας φοβάμαι ότι δεν είναι αρκετή για το well being των παιδιών. Δυστυχώς η αντιμετώπιση στο σχολείο επηρεάζει την ψυχολογία των παιδιών. Θέλουμε πολλά χρόνια ακόμα για να καταφέρουμε να μην κατακρίνουμε το διαφορετικό. Δυστυχώς...
 

Χρήστες Βρείτε παρόμοια

  • Τα παρακάτω 0 μέλη και 1 επισκέπτες διαβάζουν μαζί με εσάς αυτό το θέμα:
    Tα παρακάτω 5 μέλη διάβασαν αυτό το θέμα:
  • Φορτώνει...
Top