Φταίνε πάντα οι γονείς;

Margarita 00

Πολύ δραστήριο μέλος

Η Margarita 00 αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 1,428 μηνύματα.
πού είναι το point; να διαφωνείτε για να διαφωνείτε; :popcorn:
Όλοι οι άνθρωποι που έχουν διαφορετικές προτεραιότητες και θέλω διαφωνούν .
Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό άλλωστε πόσες διαφωνίες κατέληξαν σε παραγωγικές δραστηριότητες !
 

Aura

Πολύ δραστήριο μέλος

Η Aura αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 1,976 μηνύματα.
Για ποιο φίλτρο μιλάς ?
Αυτό που κάποιους ίσως τους ενοχλεί η καλοσύνη ή η προσφορά και το έχουν αναγάγει σε όλο αυτό που αναφέρεις ότι το αντιλαμβάνεσαι εσύ ?

Ύστερα πως μπορείς να μιλάς για αλτρουισμό από την στιγμή που αυτό γίνεται μόνο για να υπερασπιστείς τα συμφέροντα των άλλων ανθρώπων ..
Ποια λοιπόν είναι τα δεδομένα συμφέροντα των άλλων που σε κάνει να το εντάσεις εκει ?

Ποια ηθική υποχρέωση προς τους άλλους μπορεί να κάνει έναν άνθρωπο να φέρεται αλτρουιστικα ως προς το θέμα του παιδιού?

Καταλαβαίνω πως το λες αλλά δεν μπορώ να δώσω λογική βάση στα αίτια που σε οδηγούν σε όλο αυτό γιατί πολύ απλά μιλάμε για ανθρώπινη ζωή και όχι για άλλες πράξεις που μπορείς να τις εντάξεις σε αυτό το φάσμα 😉
triggered-emoji.gif
 

olivi@

Τιμώμενο Μέλος

Η olivi@ αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 1,798 μηνύματα.
Γι αυτη την απαντηση μιλουσα και την θεωρω πιο εντιμη , ειλικρινής και την σεβομαι απολυτα αλλα επρεπε να ερθει μετα απο ολο αυτο δυστηχως ..
(Απάντηση στο "Και στην τελική, τι να κάνουμε, είμαι εγωιστής και παρτάκιας, θέλω να περνάω καλά, χωρίς ευθύνες. Εννοείται ότι δεν κάνω για γονέας, όσοι το θέλουν να το κάνουν, δικαίωμά τους είναι")

Βασικά αυτό που λες είναι τελείως άτοπο, σέβεσαι όσους δεν κάνουν παιδιά όταν "παράδεχονται" ότι είναι εγωιστές και παρτάκηδες;
Το να μην έχεις παιδιά είναι το default σου, κανονικά χρειάζεσαι ένα πολύ ισχυρό κίνητρο για να το αλλάξεις αυτό και να γίνεις γονιός και όχι για να μην γίνεις. Δεν είσαι ούτε ανεύθυνος ούτε παρτάκιας άμα δεν κάνεις παιδιά, και το να κάνεις παιδιά δεν σε καθιστά αυτομάτως καλύτερο ή πιο κατασταλλαγμένο σε τίποτα.
 

Margarita 00

Πολύ δραστήριο μέλος

Η Margarita 00 αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 1,428 μηνύματα.
(Απάντηση στο "Και στην τελική, τι να κάνουμε, είμαι εγωιστής και παρτάκιας, θέλω να περνάω καλά, χωρίς ευθύνες. Εννοείται ότι δεν κάνω για γονέας, όσοι το θέλουν να το κάνουν, δικαίωμά τους είναι")

Βασικά αυτό που λες είναι τελείως άτοπο, σέβεσαι όσους δεν κάνουν παιδιά όταν "παράδεχονται" ότι είναι εγωιστές και παρτάκηδες;
Το να μην έχεις παιδιά είναι το default σου, κανονικά χρειάζεσαι ένα πολύ ισχυρό κίνητρο για να το αλλάξεις αυτό και να γίνεις γονιός και όχι για να μην γίνεις. Δεν είσαι ούτε ανεύθυνος ούτε παρτάκιας άμα δεν κάνεις παιδιά, και το να κάνεις παιδιά δεν σε καθιστά αυτομάτως καλύτερο ή πιο κατασταλλαγμένο σε τίποτα.
Κάνεις μεγάλο λάθος και αν κρίνεις από την εξέλιξη της συζήτησης μόνο άτοπη την τοποθέτησή μου δεν την λες .

Σέβομαι την ειλικρίνεια και όχι την επίθεση ,διπλωματία ή οποιαδήποτε άλλη προσέγγιση μόνο και μόνο γιατί απαντά κάποιος αντιδραστικά ,άλλωστε η παραδοχή έγινε και ποιο πάνω που μάλλον δεν την είδες 😉
Ας αξιολογούμε σωστά μια τοποθέτηση και.μην προσπαθούμε να βγάλουμε πάντα ένα δράκο που εμφανώς δεν υπάρχει καν μετά από μια τέτοια συζήτηση 🙂

Καλημέρα !!!
 

olivi@

Τιμώμενο Μέλος

Η olivi@ αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 1,798 μηνύματα.
Ε; Μια χαρά διάβασα ο,τι ειπώθηκε, συγκεκριμένα και πιο μετά είπες:
Οι εγωιστές με λίγα λόγια είναι άλλη μια κατηγορία που όταν βλέπουν ότι το παιδί απορροφά τα πάντα από εκείνους ,δεν μένει χρόνος καθόλου για τον ευατο τους και συνάμα όλοι ασχολούνται με το μωρό και όχι με εκείνους είναι που παθαίνουν όλα αυτά που λέμε και οδηγούνται σε άλλες συμπεριφορές .

Ένας συνειδητοποιημένος εγωιστής τουλάχιστον έχει το θάρρος να παραδεχτεί πως δεν βάζει τίποτα και κανέναν πάνω από τον ευατο του και πολύ περισσότερο ένα παιδί .
Λίγο πολύ αναλύσαμε τόση ώρα αν είναι εγωιστικό να κάνει κανείς παιδιά παίρνοντας ως δεδομένο ότι το να μην κάνει σίγουρα είναι.
Σόρρυ και το λέω εντελώς φιλικά αλλά κάτι τέτοιες δηλώσεις κάνουν τον κόσμο να δυσανασχετεί όταν γονείς φοράνε αυτή τους την ιδιότητα σαν λάβαρο. Σιγά μην είναι και "συνειδητοποιημένος εγωιστής" επειδή δεν θέλει παιδιά λολ
 

ilias90

Πολύ δραστήριο μέλος

Ο ilias90 αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος. Είναι 31 ετών και μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 1,326 μηνύματα.
(Απάντηση στο "Και στην τελική, τι να κάνουμε, είμαι εγωιστής και παρτάκιας, θέλω να περνάω καλά, χωρίς ευθύνες. Εννοείται ότι δεν κάνω για γονέας, όσοι το θέλουν να το κάνουν, δικαίωμά τους είναι")

Βασικά αυτό που λες είναι τελείως άτοπο, σέβεσαι όσους δεν κάνουν παιδιά όταν "παράδεχονται" ότι είναι εγωιστές και παρτάκηδες;
Το να μην έχεις παιδιά είναι το default σου, κανονικά χρειάζεσαι ένα πολύ ισχυρό κίνητρο για να το αλλάξεις αυτό και να γίνεις γονιός και όχι για να μην γίνεις. Δεν είσαι ούτε ανεύθυνος ούτε παρτάκιας άμα δεν κάνεις παιδιά, και το να κάνεις παιδιά δεν σε καθιστά αυτομάτως καλύτερο ή πιο κατασταλλαγμένο σε τίποτα.
Αν διάβασες πάντως όλη τη συζήτηση θα είδες ότι τα "παρτάκιας" και "εγωιστής" τα χρησιμοποίησα ειρωνικά, γιατί έτσι χαρακτηρίζουν αρκετοί (ευτυχώς μεγαλύτερης ηλικίας πλέον) τους ανθρώπους που δεν γουστάρουν να κάνουν οικογένεια.
 

Margarita 00

Πολύ δραστήριο μέλος

Η Margarita 00 αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 1,428 μηνύματα.
Ε; Μια χαρά διάβασα ο,τι ειπώθηκε, συγκεκριμένα και πιο μετά είπες:

Λίγο πολύ αναλύσαμε τόση ώρα αν είναι εγωιστικό να κάνει κανείς παιδιά παίρνοντας ως δεδομένο ότι το να μην κάνει σίγουρα είναι.
Σόρρυ και το λέω εντελώς φιλικά αλλά κάτι τέτοιες δηλώσεις κάνουν τον κόσμο να δυσανασχετεί όταν γονείς φοράνε αυτή τους την ιδιότητα σαν λάβαρο. Σιγά μην είναι και "συνειδητοποιημένος εγωιστής" επειδή δεν θέλει παιδιά λολ
Γιατί ζητάς από εμένα συγνώμη καλό μου , αλήθεια τώρα ?

Για εμένα που ειμαι γονιός εδώ και 19 χρόνια ούτε εγωιστική απόφαση ήταν να κάνω παιδιά ούτε μετάνιωσα γιατί δεν έκανα την λεγόμενη ζωαρα γιατί πολυ απλά το λέω και το εννοώ η ζωή μου χωρίς αυτά τα παιδιά θα ήταν τόσο ανούσια και βαρετή μόνο δουλειά ,εξόδους και κάποια άλλα που τα έκανε παράλληλα ..
Δεν λειτουργούν όμως οι άνθρωποι έτσι .
Βρήκα τον ένα και μοναδικό ίσως που τα θέλω μας συμβάδιζαν και έγινε όλο αυτό απλά τα πράγματα !
Ούτε πιέζαμε κανέναν ούτε μας πίεσε κάποιος γιατί πολύ απλά δεν στηριζομασταν σε άλλους !

Είναι και κάποιοι άνθρωποι που όλο αυτό το κάνουν με πολύ χαρά μεράκι και πραγματικά είναι τόσο γεμάτοι με αυτά που έχουν σήμερα που κάποιους άλλους τους ενοχλούν .
Τι να κάνουμε τώρα ?
Να ζητήσω και συγνώμη γιατί δεν έκανα παιδιά από εγωισμό αλλιώς αυτή την στιγμή δεν θα είχα την σχέση που έχω σήμερα ?

Αν κάποιοι δεν θέλουν να το δεχτούν ας αναλογιστούν προσωπικά ΓΙΑΤΙ είναι σε αυτή την θέση και υποστηρίζουν απόλυτα αυτό .

Και στην τελική όλοι οι άνθρωποι δεν έχουν τις ίδιες προσδοκίες και αντοχές .
Να κάνω παιδι και να καταπιεζομαι γιατί έτσι ορίζει η γυναικεία φύση ή η κοινωνίας μας ?
ΠΟΤΕ ,άλλωστε δεν συμβιμβαστηκα με κάτι λιγότερο από το θέλω μου στην ζωή μου και φαίνεται πως είναι πολύ απόλυτη πλέον σε κάποια πράγματα .

Εισαι καλά με τις αποφάσεις σου ?
Είσαι ο ποιο γεμάτος και ειλικρινείς άνθρωπος στον κόσμο .
Δεν είσαι και όλο κάτι σου φταίει και ψάχνεις να βρεις κάτι άσχημο ή κακό στις πράξεις των άλλων ?
Μάλλον κάτι δεν πάει καλά με εσένα 😉
 

Himela

Συντονίστρια

Η Himela αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 23,609 μηνύματα.
η ζωή μου χωρίς αυτά τα παιδιά θα ήταν τόσο ανούσια και βαρετή
Μα η ζωή ΕΙΝΑΙ ανούσια και βαρετή, και γι' αυτό οι άνθρωποι κάνουν παιδιά, για να έχουν κάτι να ασχολούνται. Το οτι τα ίδια τους τα παιδιά είναι collateral damage αφού τα καταδικάζουν σε μια ανούσια και βαρετή ζωή δεν τους περνάει από το μυαλό. Τώρα το τί είναι εγωιστικό και τί όχι καλύτερα να το εξετάζουμε κατά περίπτωση κι όχι μαζικά.
 

Λένω

Περιβόητο μέλος

Η Λένω αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 6,444 μηνύματα.
Δεδομένου λοιπόν, όπως είπαμε και παραπάνω, ότι η απόκτηση παιδιών οφείλει να είναι μία απόλυτα συνειδητή απόφαση και καρπός ώριμης σκέψης, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί οι μεν θα πρέπει να "ζηλεύουν" οπωσδήποτε κάτι στους δε.
Το βρίσκω λογικότερο να χαίρονται οι μεν για τους δε αφού ζουν τη ζωή που διάλεξαν άρα είναι ικανοποιημένοι άνθρωποι.
 

Margarita 00

Πολύ δραστήριο μέλος

Η Margarita 00 αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 1,428 μηνύματα.
Μα η ζωή ΕΙΝΑΙ ανούσια και βαρετή, και γι' αυτό οι άνθρωποι κάνουν παιδιά, για να έχουν κάτι να ασχολούνται.
Αυτο το κατι να ασχολούνται δεν το λες και την καλυτερη επιλογη αν δεν εχεις και κατι παραπανω να δωσεις ..
Αλλιως παρε ενα κατοικιδιο ας πουμε ,ξεκινα να ασχολεισαι με μια αλλη δραστηριοτητα και γενικα μπορεις να βρεις αντικειμενο που να μην χρειαζεται τοσο μεγαλη υπευθυνοτητα και μαλιστα κατι τοσο αβεβαιω που ειναι το μονο που μπορει να σου αλλαξει την καθημερινοτητα σου απο την μια μερα στην αλλη ..
Το οτι τα ίδια τους τα παιδιά είναι collateral damage αφού τα καταδικάζουν σε μια ανούσια και βαρετή ζωή δεν τους περνάει από το μυαλό.
Αυτο πραγματικα ακουγεται παρα πολυ σκληρο και δεν εχι καμια απολυτως βαση ...
Ειναι δυνατον να φερνεις στο κοσμο ενα παιδι και να εχεις στο πισω μερος του μυαλου σου οτι του προσφερεις μια καταδικασμενη ζωη ?
Ειλικρινα δεν μπορω να αντιληφθω αυτο τον τροπο σκεψεις και φυσικα δεν υπαρχει περιπτωση να υιοθετηθεί κατι τετοιο απο μια μεγαλη μεριδα γονεων .
Τώρα το τί είναι εγωιστικό και τί όχι καλύτερα να το εξετάζουμε κατά περίπτωση κι όχι μαζικά.
Αυτο νομιζω ειναι η καλυτερη προσέγγιση που μπορει να γινει σε ενα τοσο ευαισθητο και ιδιατερο θεμα !
 
Τελευταία επεξεργασία:

olivi@

Τιμώμενο Μέλος

Η olivi@ αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 1,798 μηνύματα.
Αλλιως παρε ενα κατοικιδιο ας πουμε ,ξεκινα να ασχολεισαι με μια αλλη δραστηριοτητα και γενικα μπορεις να βρεις αντικειμενο που να μην χρειαζεται τοσο μεγαλη υπευθυνοτητα και μαλιστα κατι τοσο αβεβαιω που ειναι το μονο που μπορει να σου αλλαξει την καθημερινοτητα σου απο την μια μερα στην αλλη
Ρε φίλη, αυτό ακριβώς προσπαθώ να σου εξηγήσω, ότι είναι ελαφρώς υποτιμητικό όπως περιγράφεις την απόφαση κάποιου να μη κάνει παιδιά. Δεν είναι θέμα υπευθυνότητας, μπορεί και το νέο χόμπι που προτείνεις να βρω να είναι να μάθω να πετάω αεροπλάνα, αυτό δεν έχει υπευθυνότητα; Ένα μέρος της ζωής είναι η ανατροφή των παιδιών και ειλικρινά χαίρομαι που σε γεμίζει όσο περιγράφεις, αλλά άλλοι λαμβάνουν την ίδια ευχαρίστηση από άλλα πράγματα και δεν τα έχουν ως εναλλακτικές αλλά επειδή τα γουστάρουν.
 

Margarita 00

Πολύ δραστήριο μέλος

Η Margarita 00 αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 1,428 μηνύματα.
Ρε φίλη, αυτό ακριβώς προσπαθώ να σου εξηγήσω, ότι είναι ελαφρώς υποτιμητικό όπως περιγράφεις την απόφαση κάποιου να μη κάνει παιδιά. Δεν είναι θέμα υπευθυνότητας, μπορεί και το νέο χόμπι που προτείνεις να βρω να είναι να μάθω να πετάω αεροπλάνα, αυτό δεν έχει υπευθυνότητα; Ένα μέρος της ζωής είναι η ανατροφή των παιδιών και ειλικρινά χαίρομαι που σε γεμίζει όσο περιγράφεις, αλλά άλλοι λαμβάνουν την ίδια ευχαρίστηση από άλλα πράγματα και δεν τα έχουν ως εναλλακτικές αλλά επειδή τα γουστάρουν.
Δεν ξέρω αν έδωσα την αίσθηση οτι υποτιμώ τους ανθρώπους που συνειδητά δεν κάνουν παιδί :hmm:
Ισα ισα εχω αναφέρει πως τους θεωρό ποιο ώριμους και ποιο κατασταλαγμενους που εχουν ολη αυτή την αυτογνωσία .

Ύστερα δεν μπορω σε καμιά περίπτωση να υποτιμήσω μια γυναικά η οποία είναι σε μακροχρόνια σχέση και δεν κάνει παιδί γιατί μια στο εκατομμύριο να αντιμετωπιζουν προβλημα και να εχει μπει στο κομμάτι των εξωσωματικών το θεωρό τελειως ανήθικο και δεν συνηθίζω τέτοιες συμπεριφορές .

Ας μην επαναλαβάνομαι λοιπον και το καλυτερο ειναι αυτο που ειπε και η Χιμελα .
Ας συζητάμε καλύτερα ανά περίπτωση και κατά ποσό ενα τέτοιο ευαίσθητο θέμα μπορεί να θεωρηθεί εγωιστικό ή όχι :)
 

Aura

Πολύ δραστήριο μέλος

Η Aura αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 1,976 μηνύματα.
Δεν είσαι και όλο κάτι σου φταίει και ψάχνεις να βρεις κάτι άσχημο ή κακό στις πράξεις των άλλων ?
Μάλλον κάτι δεν πάει καλά με εσένα 😉
Γιατί εσύ τι όμορφο βλέπεις στους άλλους ; όποιος διαφωνεί μαζί σου είναι ζηλιάρης, παρτάκιας, κακός, κομπλεξικός , τα κάνει κρεμαστάρια.

Είτε μας αρέσει είτε όχι από μια άποψη το παιδί εξυπηρετεί και ένας ζωώδες ένστικτο , αυτό της αναπαραγωγής και είναι εγωιστικό .

Δηλαδή που είναι το πρόβλημα να λέγεται αυτό σαν άποψη ή να συζητιέται ; προσβάλλεται κανείς ;
 

Agaphbou

Περιβόητο μέλος

Η Αγάπη αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 24 ετών. Έχει γράψει 4,545 μηνύματα.
Προσωπικές μου απόψεις

Πώς πρέπει να μεγαλώνουν οι γονείς τα παιδιά τους; Με αγάπη, με υπομονή, με προστασία, με βοήθεια να διαμορφώσουν τον χαρακτήρα τους, με διδαχή αξιών ζωής, κρίσης, επιλογής και απόφασης, δίνοντάς τους εφόδια που θα τους είναι απαραίτητα, καλλιεργώντας την εμπιστοσύνη στον εαυτό τους, την υπευθυνότητα και την αξιοπρέπεια έτσι ώστε να είναι έτοιμα και δυνατά, όταν έρθει η ώρα, ν΄αντιμετωπίσουν τη ζωή μόνα τους.

Είσαι υπέρ του να φεύγουν τα παιδιά από το σπίτι τους στα 18 τους χρόνια σύμφωνα με το πρότυπο του εξωτερικού; ΄Οχι επειδή θεωρώ ότι τα παιδιά μπορούν να φύγουν όταν αποκτήσουν τα προσόντα και όταν κερδίζουν τα χρήματα που θα τα κάνουν ικανά να ζήσουν μόνα τους. Δεν πετάς στον δρόμο ένα παιδί που μέχρι την προηγούμενη ήταν μαθητής Λυκείου και απολάμβανε τη θαλπωρή της οικογένειάς του έχοντάς τα όλα έτοιμα.

Είσαι υπέρ του να μένουν τα παιδιά στο σπίτι τους "επ΄αόριστον" όπως συνηθίζουν να κάνουν κάποιοι στην Ελλάδα; ΄Οχι επειδή όταν ένας νέος άνθρωπος έχει γίνει πλέον αυτάρκης, μπορεί και θέλει ν΄ανεξαρτητοποιηθεί και να ξεκινήσει την προσωπική του ζωή όπως αυτός επιθυμεί (δεν θ΄ασχοληθώ με μενονωμένες "αρρωστημένες" καταστάσεις).

Πρέπει να τα παιδιά να μεγαλώνουν με τους παππούδες και τις γιαγιάδες; ΄Οταν εργάζονται και οι δύο γονείς, μπορούν να μεγαλώσουν με τους παππούδες και τις γιαγιάδες μέχρι να μεγαλώσουν λίγο και να μπορούν να πάνε σ΄έναν παιδικό σταθμό. Το διάστημα αυτό τα παιδάκια παίρνουν πολλή αγάπη, οι παππούδες και οι γιαγιάδες αισθάνονται χρήσιμοι και είναι χαρούμενοι που ανασταίνουν τα παιδιά των παιδιών τους και οι γονείς έχουν το κεφάλι τους ήσυχο, πράγμα που σίγουρα δεν θα ίσχυε αν τα εμπιστεύονταν σε ξένα χέρια (πάλι δεν θ΄ασχοληθώ με μεμονωμένες περιπτώσεις αντικατάστασης των γονιών από τους παππούδες και τις γιαγιάδες).

Πρέπει η μητέρα ν΄απέχει από την εργασία της για κάποιο διάστημα μετά τη γέννηση του παιδιού της; Πάση θυσία ακόμα και αν πρέπει να πάρει για κάποιο διάστημα "άδεια άνευ αποδοχών", ακόμα και αν πρέπει να ζήσουν αυτό το διάστημα τρώγοντας "ψωμί κι ελιά", ακόμα και αν χρειαστεί ο πατέρας να πιάσει και μια δεύτερη δουλειά για λίγο. Ο δεσμός που δημιουργείται μεταξύ της μητέρας και του νεογέννητου είναι απαραίτητος και αναντικατάστατος.

Να κάνουμε παιδιά επειδή έτσι συνηθίζεται; Αστεία ερώτηση! Ασφαλώς όχι!΄Οπως υπάρχουν γυναίκες που αποφασίζουν ενσυνείδητα να μην γίνουν μητέρες έτσι ενσυνείδητα πρέπει να το αποφασίζουν και αυτές που θέλουν να γίνουν! Δεν αποφασίζουμε να κάνουμε ένα παιδί χωρίς να είμαστε σίγουροι ότι έχει την ίδια συνειδητή επιθυμία και το ταίρι μας, δεν αποφασίζουμε να κάνουμε παιδί επειδή έκαναν και οι φίλες μας, δεν αποφασίζουμε να κάνουμε παιδί αν δεν έχουμε τα συναισθηματικά και οικονομικά αποθέματα να το στηρίξουμε, δεν αποφασίζουμε να κάνουμε παιδί επειδή μας "έτυχε" λόγω κάποιου στιγμιαίου λάθους!
Θέλουμε να γεννήσουμε και να μεγαλώσουμε "δυνατούς" από κάθε πλευρά ανθρώπους που θα χαρούν τη ζωή τους και θα προχωρήσουν μπροστά τον κόσμο και όχι ανθρώπους που θα βολοδέρνουν χωρίς σκοπό ψάχνοντας τον λόγο που γεννήθηκαν!


Κάτι ειπώθηκε για γηροκομεία και δυσκολεύομαι να το σχολιάσω επειδή με τους γονείς μας πάντα θα μας δένει ένας ισχυρός, συναισθηματικός δεσμός.
Οι ηλικιωμένοι γονείς μας όταν τους εγκαταλείπουν οι δυνάμεις τους, έχουν ανάγκη από το γνώριμο περιβάλλον τους και από τα παιδιά τους. Δεν έχουν ανάγκη από τον ψυχρό χώρο του γηροκομείου απ΄όπου ξέρουν ότι κάποια μέρα, θα βγουν νεκροί. Είναι σαν να τους στέλνουμε μια ώρα νωρίτερα στον τάφο!
Τρόποι υπάρχουν πολλοί και να τους βοηθήσουμε και να μην μας "δυσκολέψουν" την στρωμένη ζωούλα μας και όποιος θέλει να τους βρει, τους βρίσκει!
΄Οποιος δεν θέλει να τους βρει τοτε μάλλον κάποιο συναισθηματικό κενό έχει και μάλλον γι΄αυτό φταίνε οι γονείς του οπότε...

Ωραία τα λες, κάποιες μικρές παρατηρήσεις μόνο από προσωπική εμπειρία:

1. Τα παιδιά δεν έχουν απλώς ανάγκη τους γονείς τους όταν είναι σε πολύ μικρή ηλικία, αλλά αναγνωρίζουν ως μάνα και πατέρα αυτούς που τους μεγαλώνουν και νιώθουν σαν ξένους τους βιολογικούς τους γονείς. Τρανταχτό παράδειγμα όταν ήμουν 1,5 - 2 χρονών (κάπου κει) και οι γονείς μου πήγαν ταξίδι στο εξωτερικό για 15 μέρες, εγώ έμεινα με τη γιαγιά μου κι όταν επέστρεψε η μάνα μου αντί να "τρέξω στην αγκαλιά της" όπως εκείνη περίμενε, κρύφτηκα πίσω απ' τη γιαγιά μου και την κοιτούσα περίεργα. Από τότε και μέχρι τα 6 μου με έπαιρναν παντού και πάντα μαζί (σε ταξίδια).

2. Οι γιαγιαδοπαππούδες δεν είναι πάντα ικανοί να μεγαλώσουν ένα μικρό παιδί: Εμένα ο παππούς μου έμεινε εντελώς τυφλός λίγο μετά τη γέννησή μου, η γιαγιά μου ήταν ο πιο αφηρημένος άνθρωπος που έχει πατήσει επί γης κι εμένα όταν με άφηναν στη γιαγιά μου έλεγαν "πρόσεχε να' χει σβήσει όλα τα μάτια της κουζίνας", "πρόσεχε να δώσει τα σωστά φάρμακα του παππού", "πάρε μας τηλέφωνο αν πέσει ο παππούς" και εν ολίγοις αντί να με προσέχουν, τους πρόσεχα. Η νταντά ήταν μονόδρομος (η οποία ήταν και υπέροχη παρεμπιπτόντως και την έχω ακόμη σαν την "κουλ θεία" μου).

και

3. Τα γηροκομεία τα ιδιωτικά πολλές φορές λειτουργούν και ως νοσοκομεία. Για τους λόγους που προανέφερα, δεν είναι πάντα εφικτο να γηροκομήσεις 1 ή 2 ηλικιωμένους, άρρωστους ανθρώπους σπίτι και χρειάζονται επαγγελματική ιατρική φροντίδα. Αλλά σαφώς και είμαι κι εγώ κατά του να εγκαταλειπεις τους παππούδες στο γηροκομείο "για να τους ξεφορτωθείς".
 

Margarita 00

Πολύ δραστήριο μέλος

Η Margarita 00 αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 1,428 μηνύματα.
Γιατί εσύ τι όμορφο βλέπεις στους άλλους ; όποιος διαφωνεί μαζί σου είναι ζηλιάρης, παρτάκιας, κακός, κομπλεξικός , τα κάνει κρεμαστάρια.

Είτε μας αρέσει είτε όχι από μια άποψη το παιδί εξυπηρετεί και ένας ζωώδες ένστικτο , αυτό της αναπαραγωγής και είναι εγωιστικό .

Δηλαδή που είναι το πρόβλημα να λέγεται αυτό σαν άποψη ή να συζητιέται ; προσβάλλεται κανείς ;
Μην επαναλαμβανομαστε ναι ?
Κουράζει όλο αυτό ,διάβασε προσεκτικά γιατί δεν νομίζω να είπα κάποιον κομπλεξικο ή παρτάκια 😉

Αν έχεις συγκεκριμένα παραδείγματα γονιών έλα να συζητήσουμε ..
 

Λένω

Περιβόητο μέλος

Η Λένω αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 6,444 μηνύματα.
Ωραία τα λες, κάποιες μικρές παρατηρήσεις μόνο από προσωπική εμπειρία:

1. Τα παιδιά δεν έχουν απλώς ανάγκη τους γονείς τους όταν είναι σε πολύ μικρή ηλικία, αλλά αναγνωρίζουν ως μάνα και πατέρα αυτούς που τους μεγαλώνουν και νιώθουν σαν ξένους τους βιολογικούς τους γονείς. Τρανταχτό παράδειγμα όταν ήμουν 1,5 - 2 χρονών (κάπου κει) και οι γονείς μου πήγαν ταξίδι στο εξωτερικό για 15 μέρες, εγώ έμεινα με τη γιαγιά μου κι όταν επέστρεψε η μάνα μου αντί να "τρέξω στην αγκαλιά της" όπως εκείνη περίμενε, κρύφτηκα πίσω απ' τη γιαγιά μου και την κοιτούσα περίεργα. Από τότε και μέχρι τα 6 μου με έπαιρναν παντού και πάντα μαζί (σε ταξίδια).

2. Οι γιαγιαδοπαππούδες δεν είναι πάντα ικανοί να μεγαλώσουν ένα μικρό παιδί: Εμένα ο παππούς μου έμεινε εντελώς τυφλός λίγο μετά τη γέννησή μου, η γιαγιά μου ήταν ο πιο αφηρημένος άνθρωπος που έχει πατήσει επί γης κι εμένα όταν με άφηναν στη γιαγιά μου έλεγαν "πρόσεχε να' χει σβήσει όλα τα μάτια της κουζίνας", "πρόσεχε να δώσει τα σωστά φάρμακα του παππού", "πάρε μας τηλέφωνο αν πέσει ο παππούς" και εν ολίγοις αντί να με προσέχουν, τους πρόσεχα. Η νταντά ήταν μονόδρομος (η οποία ήταν και υπέροχη παρεμπιπτόντως και την έχω ακόμη σαν την "κουλ θεία" μου).

και

3. Τα γηροκομεία τα ιδιωτικά πολλές φορές λειτουργούν και ως νοσοκομεία. Για τους λόγους που προανέφερα, δεν είναι πάντα εφικτο να γηροκομήσεις 1 ή 2 ηλικιωμένους, άρρωστους ανθρώπους σπίτι και χρειάζονται επαγγελματική ιατρική φροντίδα. Αλλά σαφώς και είμαι κι εγώ κατά του να εγκαταλειπεις τους παππούδες στο γηροκομείο "για να τους ξεφορτωθείς".

Συμφωνούμε!
 

ilias90

Πολύ δραστήριο μέλος

Ο ilias90 αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος. Είναι 31 ετών και μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 1,326 μηνύματα.
2. Οι γιαγιαδοπαππούδες δεν είναι πάντα ικανοί να μεγαλώσουν ένα μικρό παιδί: Εμένα ο παππούς μου έμεινε εντελώς τυφλός λίγο μετά τη γέννησή μου, η γιαγιά μου ήταν ο πιο αφηρημένος άνθρωπος που έχει πατήσει επί γης κι εμένα όταν με άφηναν στη γιαγιά μου έλεγαν "πρόσεχε να' χει σβήσει όλα τα μάτια της κουζίνας", "πρόσεχε να δώσει τα σωστά φάρμακα του παππού", "πάρε μας τηλέφωνο αν πέσει ο παππούς" και εν ολίγοις αντί να με προσέχουν, τους πρόσεχα. Η νταντά ήταν μονόδρομος (η οποία ήταν και υπέροχη παρεμπιπτόντως και την έχω ακόμη σαν την "κουλ θεία" μου).
Πολύ σωστά αυτά που λες για την ανατροφή παιδιών από παππούδες. Εμένα με την αδερφή μου στα σχολικά μας χρόνια μας παρατούσαν ουσιαστικά στο χωριό με τους παππούδες για 4 μήνες τον χρόνο (καλοκαίρι, χριστουγεννιάτικες και πασχαλινές διακοπές) και πολλές φορές ασυναίσθητα αποκάλεσα τη γιαγιά μου "μάνα".

Βέβαια, θα πεις: - και πως, Ηλία, βγήκες ένας τόσο υπέροχος άνθρωπος; Για να σου απαντήσω: - Εξαίρεση, Αγάπη, εξαίρεση.
 

Χρήστες Βρείτε παρόμοια

Top