Το e-steki είναι μια από τις μεγαλύτερες ελληνικές διαδικτυακές κοινότητες με 66,094 εγγεγραμμένα μέλη και 2,388,077 μηνύματα σε 74,651 θέματα. Αυτή τη στιγμή μαζί με εσάς απολαμβάνουν το e-steki άλλα

Καλώς ήρθατε στο e-steki!

Εγγραφή Βοήθεια

Αναδρομή σε μεγάλους φωτογράφους

Noisette (Φωτεινός Θάλαμος)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Noisette
H Φωτεινός Θάλαμος αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Συντάκτης . Έχει γράψει 2,647 μηνύματα.

H Noisette Love is our resistance. έγραψε στις 19:21, 28-01-10:

#1


Να μία ευκαιρία να παραθέσουμε μεγάλους φωτογράφους της ιστορίας της φωτογραφίας, φωτογραφίες τους αλλά και όσο γίνεται μία ανάλυση του έργου τους...


Ξεκινάμε?



Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

8 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Noisette (Φωτεινός Θάλαμος)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Noisette
H Φωτεινός Θάλαμος αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Συντάκτης . Έχει γράψει 2,647 μηνύματα.

H Noisette Love is our resistance. έγραψε στις 19:54, 28-01-10:

#2
WILLIAM EGGLESTON




Ο William Eggleston γεννήθηκε το 1939 στο Memphis του Tenesse. Μετά το σχολείο εγγράφηκε σε πολλά πανεπιστήμια από τα οποία δεν κατάφερε να πάρει πτυχίο. Το ενδιαφέρον του για την φωτογραφία ξεκίνησε όταν ένας φίλος του τον πήγε να αγοράσει την πρώτη του φωτογραφική μηχανή. Έπειτα ανακάλυψε μία φωτογραφική δουλειά του Henri Cartier Bresson και μαγεύτηκε!

Συνημμένο Αρχείο 25887
Συνημμένο Αρχείο 25888
Συνημμένο Αρχείο 25889
Συνημμένο Αρχείο 25890
Συνημμένο Αρχείο 25891

Ο William Eggleston είναι ο πρώτος φωτογράφος που εισήγαγε την έγχρωμη φωτογραφία στην "καλλιτεχνική" φωτογραφική παραγωγή. Με το πρώτο του portfolio -που παρουσιάστηκε στο ΜοΜΑ- το 1974 και ονομαζόταν "14 pictures", ο William Eggleston κατάφερε να πείσει και τους πιο δύσπιστους για αυτό που κανένας άλλος πριν δεν είχε δοκιμάσει.
Αυτά που τον ενδιέφεραν για να φωτογραφίσει ήταν πράγματα της καθημερινότητας και κατάφερνε να δίνει άλλο γόητρο σε αυτά. Συμβολή σε αυτό αποτέλεσε και η ειδική τεχνική εκτύπωσης dye-transfer printing -την οποία χρησιμοποίούσαν τότε μόνο για διαφημιστικούς σκοπούς- που πρόσφερε βαθιά μάυρα και κορεσμένα χρώματα.
Είναι ένας φωτογράφος που έχει εξομολωγήσει σε συνέντευξη του ότι όλα γίνονται τόσο γρήγορα που πλέον δεν βάζει τον εαυτό του στην διαδικασία ούτε καν να κάνει πολλές λήψεις του ίδιου θέματος. Οί φωτογραφίες του διαπνέουν μία κινηματογραφική αίσθηση. Βλέποντας μία φωτογραφία σου δίνεται η αίσθηση ότι έξω από το κάδρο συμβαίνει κάτι και εμείς απλά δεν μπορούμε να το δούμε. Οί φωτογραφίες του παρουσιάζουν μία ολόκληρη κουλτούρα-πολιτισμό.

Συνημμένο Αρχείο 25892
Συνημμένο Αρχείο 25893


"Photographers tend to show, to describe much more that they can explain."



Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Noisette : 06-11-12 στις 12:44.
8 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Noisette (Φωτεινός Θάλαμος)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Noisette
H Φωτεινός Θάλαμος αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Συντάκτης . Έχει γράψει 2,647 μηνύματα.

H Noisette Love is our resistance. έγραψε στις 15:48, 30-01-10:

#3
STEPHEN SHORE

Ο
StephenShoreγεννήθηκε το 1947 στην Νέα Υόρκη. Από πολύ μικρή ηλικία εκδηλώθηκε το ενδιαφέρον του για την φωτογραφία όταν ένας συγγενής τού έφερε δώρο στα έξι του χρόνια ένα κιτ σκοτεινού θαλάμου. Ξεκίνησε με το να εμφανίζει και να εκτυπώνει τις οικογενειακές φωτογραφίες, χωρίς να δουλεύει σε κάτι δικό του.
Ωστόσο αυτή η διαδικασία τον οδήγησε στο να αναπτυχθεί ακόμα περισσότερο το ενδιαφέρον του για την φωτογραφία και όταν έγινε εννέα ετών αγόρασε την πρώτη του 35mm φωτογραφική μηχανή. Στην ηλικία των δέκα ετών παρακολούθησε ένα δεκαήμερο σεμινάριο φωτογραφίας και ακόμα παραμένει η μόνη σπουδή που έκανε για την φωτογραφία.
Στην ηλικία των δεκατεσσάρων ο EdwardSteichen, διευθυντής του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης, μετά από μία συνάντηση που κανόνισε ο ίδιος ο StephenShore, αγόρασε τρεις εκτυπώσεις του για την συλλογή “studycollection”. Έπειτα μεγαλώνοντας του δόθηκε η ευκαιρία γύρω στο 1970 να συναντήσει τον JohnSzarkowski, ο οποίος τον βοήθούσε σε βάθος χρόνου σχολιάζοντας τις φωτογραφίες του. Ήταν ο πρώτος εν ζωή φωτογράφος που δουλειά του εκτέθηκε στο MetropolitanMuseumofArt.


Συνημμένο Αρχείο 25957



Συνημμένο Αρχείο 25958


Ο StephenShore έχει επηρεαστεί κυρίως από τον WalkerEvans, όπως έχει δηλώσει και ο ίδιος σε συνέντευξη του, αλλά και από την συνεργασία του με τους AndyWarhol, EdRuscha και J.S. Bach. Παρόλα ταύτα ο StephenShoreμαζί με τον WilliamEgglestonαποτελούν τους πρώτους φωτογράφους έγχρωμης φωτογραφίας, δεδομένου ότι ανήκουν σχεδόν στην ίδια «εποχή», ο μεν πρώτος ασχολείται περισσότερο με την φωτογράφιση τοπίων ενώ ο δεύτερος με πράγματα της καθημερινότητας. Ωστόσο υπάρχουν πολλές ομοιότητες στις δουλειές τους καθώς και οι δύο αναζητούν να αποδόσουν το statusquo της Αμερικής. Ο StephenShore φωτογραφίζοντας βενζινάδικα, ατελείωτους δρόμους, σινεμά, διασταυρώσεις αλλά και ανθρώπους.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Noisette : 06-11-12 στις 12:44.
7 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

DrStrangelove

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη DrStrangelove
Ο DrStrangelove αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Μοντέλο . Έχει γράψει 4,005 μηνύματα.

O DrStrangelove έγραψε στις 16:13, 30-01-10:

#4
Εμένα μου άρεσε πολύ αυτός

πηγή για τη βιογραφία : wikipedia

Ο Χέλμουτ Νιούτον (Helmut Newton, 31 Οκτωβρίου 1920-23 Ιανουαρίου 2004) ήταν Γερμανός φωτογράφος, που ασχολήθηκε κυρίως με τη φωτογραφία μόδας και τη γυμνή φωτογράφηση. Από το 1974 οι φωτογραφίες του πρωτοστατούν σε γνωστά περιοδικά μόδας, ενώ συνεργάστηκε επίσης και με ανδρικά περιοδικά. Ο Νιούτον στο χώρο της καλλιτεχνικής φωτογραφίας εκτιμήθηκε εξαιτίας των ασυνήθιστων μορφών που παρουσίαζε, της φαντασίας και της έντονης δημιουργικότητάς του.

Ο Νιούτον γεννήθηκε το 1920 στο Βερολίνο και ήταν εβραϊκής καταγωγής. Το πραγματικό του επίθετο ήταν Neustaedter. Στα 12 του αποκτά την πρώτη του φωτογραφική μηχανή. Ο πατέρας του ήταν ιδιοκτήτης επιχείρησης με κουμπιά και αγκράφες, η Αμερικανίδα μητέρα του μόνιμα κοντά στο Νιούτον διατηρούσε τον στοργικό και υπερπροστατευτικό της ρόλο[1]. Ο Νιούτον εγγράφεται στο αμερικάνικο σχολείο του Βερολίνου αλλά η φοίτησή του δε θα ολοκληρωθεί. Η έκδηλη τεμπελιά του για τα μαθήματα και η υπέρμετρη λατρεία του για την κολύμβηση, τα κορίτσια και τη φωτογραφία θα αναγκάσουν το διευθυντή του σχολείου να τον αποβάλλει.
Το 1936 προσεγγίζει την Έλσα Σίμον (Ιβα), διάσημη φωτογράφο, και μαθητεύει δίπλα της έως το 1938, όπου εκείνη τη χρονιά η τελευταία δολοφονείται από τους ναζιστές. Την ίδια χρονιά η οικογένεια Νιούτον αναγκάζεται να εγκαταλείψει την Γερμανία αφήνοντας όμως πίσω τον Χέλμουτ ο οποίος, μη έχοντας ολοκληρώσει το 18ο έτος της ηλικίας του, καθυστερεί ένα μήνα τη αποχώρησή του περιμένοντας την έκδοση του διαβατηρίου του. Το ταξίδι του μέσα στο Conte Rosso μαζί με εκατοντάδες άλλους φυγάδες θα εξελιχθεί γιʼ αυτόν μία αναπάντεχη εμπειρία. Όπως είχε δηλώσει:
Αυτό το πλοίο ήταν για εμάς παράδεισος. Κάθε απόγευμα χορεύαμε, πίναμε, ικανοποιούσαμε τα σεξουαλικά μας απωθημένα. Προσέγγιζα πάντα τις μεγαλύτερες γυναίκες. Με γοήτευαν η λάμψη τους, η εξυπνάδα τους και η σεξουαλικότητα που εξέπεμπαν[1].
Ο Νιούτον δεν ολοκληρώνει το ταξίδι του μέχρι τη Χιλή, όπου περιμένουν οι δικοί του, αλλά αποβιβάζεται στη Σιγκαπούρη. Θα εργαστεί ως ρεπόρτερ στη «Singapore Straits Times» και ως φωτογράφος πορτρέτων[2].
Μετά τον διωγμό των βρετανικών αρχών το 1940 θα βρεθεί στην Αυστραλία για να δουλέψει ως γεωργός. Κατατάσσεται στον αυστραλιανό στρατό και το 1946 πολιτογραφείται Αυστραλός και το Neustaedter θα μετατραπεί σε Νιούτον. Την ίδια χρονιά δημιουργεί το προσωπικό του στούντιο στο κοσμικό Φλίντερ Λέιν της Μελβούρνης. Το 1948 παντρεύεται την ηθοποιό και μοντέλο Τζουν Μπράουν, γνωστή ως Τζουν Μπρουνέλ. Η ίδια θα αποδειχθεί αξιόλογη φωτογράφος που θα δράσει κάτω από το ψευδώνυμο Άλις Σπρινγκς. Η σχέση τους διατήρησε το στοιχείο της διακριτικότητας, όσα χρόνια και αν πέρασαν.
Το 1953 πραγματοποιεί την πρώτη του έκθεση μαζί με τον Αυστραλό φωτογράφο Βόλφγκανγκ Σίβερς (Wolfgang Sievers). Λίγα χρόνια αργότερα θα συνεργαστεί με τον Χένρι Τάλμποτ (Henry Talbot), επίσης διωκόμενο Εβραίο, και το στούντιο θα μετονομαστεί σε «Χέλμουτ Νιούτον & Χένρι Τάλμποτ». Η επαγγελματική και φιλική τους σχέση θα συνεχιστεί και μετά το 1957, όταν ο Νιούτον θα φύγει για το Λονδίνο με ετήσιο συμβόλαιο στην αγγλική «Vogue». Προτού ολοκληρωθεί ο χρόνος πηγαίνει στο Παρίσι όπου θα δουλέψει για γαλλικά και γερμανικά περιοδικά. Σύντομα θα επιστρέψει στην Αυστραλία με ένα συμβόλαιο στην αυστραλιανή «Vogue» και μετά πάλι πίσω στο Παρίσι (1961) όπου θα συνεχίσει τη δουλειά του ως φωτογράφος μόδας.
Το 1976 εκδίδει το πρώτο του βιβλίο με τίτλο «White Women». Τα τελευταία χρόνια της ζωής του περιορίζει τις μετακινήσεις του ανάμεσα στο Μόντε Κάρλο και το Λος Άντζελες. Στις 23 Ιανουαρίου 2004, καθώς οδηγούσε πιθανολογείται ότι υπέστη καρδιακή προσβολή, με αποτέλεσμα η Κάντιλακ που οδηγούσε να πέσει πάνω στον τοίχο του διάσημου «Chateau Marmont»[3], το ξενοδοχείο στη οδό Σάνσετ Μπούλεβαρντ (Sunset Boulevard) του Λος Άντζελες, όπου κατοικούσε για πολλά χρόνια. Η τέφρα του τοποθετήθηκε δίπλα σε αυτήν της Μαρλέν Ντίτριχ στο Βερολίνο[4].
Ο Χέλμουτ Νιούτον θεωρήθηκε από πολλούς κάτι παραπάνω από φωτογράφος μόδας. Το οικογενειακό του μοντέλο και ο τρόπος ζωής του επηρέασαν με υπόγειο τρόπο την τεχνική και τη θεματογραφία του. Στις ασπρόμαυρες φωτογραφίες του οι γυναίκες καταφέρνουν ακόμα και μέσα από τη γύμνια τους να εκπέμψουν απίστευτη δυναμικότητα. Ζουν, κοιμούνται, αναπνέουν με άψογο μακιγιάζ, βαριά κοσμήματα, προκλητικά τακούνια στιλέτο. «Στο λεξιλόγιό μου η λέξη “τέχνη” είναι μια πρόστυχη, βρώμικη λέξη» έχει δηλώσει. Στην τέχνη του ο Νιούτον καταργεί την πραγματικότητα και εξυψώνει τον πόθο, χρησιμοποιεί το στοιχείο της βίας, του σαδομαζοχισμού. Πίσω από κάθε του λήψη υποβόσκει και μία μικρή ιστορία, συνήθως αμφιλεγόμενη, βίαιη, σεξουαλικά φορτισμένη[2].
Ο ερχομός του κινήματος του υπερρεαλισμού θα προσφέρει σε κάποιους το πάτημα να αποδεχτούν την εκκεντρικότητά του Νιούτον. Είναι αλήθεια ότι ο ίδιος έπασχε από αχρωματοψία. Το γεγονός αυτό τον ώθησε στην προτίμηση έντονων χρωματικών αντιθέσεων και στην εκτύπωση ζωηρών χρωμάτων στις μεταγενέστερες έγχρωμες φωτογραφίες του[5]. Παρά το χαρακτηρισμό του καλλιτεχνικού έργου του Χέλμουτ Νιούτον ως πορνογραφικό από κάποιους κριτικούς[6][7], η ποιότητα και η συνεισφορά του στην φωτογραφική τέχνη θεωρούνται πραγματικότητα.


Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

5 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Noisette (Φωτεινός Θάλαμος)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Noisette
H Φωτεινός Θάλαμος αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Συντάκτης . Έχει γράψει 2,647 μηνύματα.

H Noisette Love is our resistance. έγραψε στις 16:24, 30-01-10:

#5
Ευχαριστούμε Δόκτωρα για την γνώση!!!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Noisette : 05-12-11 στις 03:36.
1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

venividivici

Τιμώμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη venividivici
H venividivici αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 16,737 μηνύματα.

H venividivici έγραψε στις 11:31, 08-09-10:

#6


Μπορεί να έμεινε γνωστός γι΄αυτή τη φωτογραφία "Το φιλί" στο Hotel de ville, ο Robert Doisneau, αλλά είχε μια σειρά από υπέροχες φωτογραφίες, γύρω από την παρισινή ζωή της δεκαετίας του ' 50.





Ασχολήθηκε με το ρεπορτάζ και τη φωτογραφία δρόμου. Προσπάθησε μέσα από τις φωτογραφίες του να καταγράψει το ρυθμό της καθημερινής ζωής των δρόμων του Παρισιού.




στο στούντιο του



Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

20 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

venividivici

Τιμώμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη venividivici
H venividivici αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 16,737 μηνύματα.

H venividivici έγραψε στις 11:42, 08-09-10:

#7
Henri Cartier Bresson (HCB)













Περπατούσα όλη μέρα”, έλεγε, “προσπαθώντας να πάρω τις φωτογραφίες ζωντανές, επʼ αυτοφώρω θάλεγε κανείς. Προσπαθούσα να συλλάβω σε μια και μοναδική εικόνα το ουσιώδες μιας σκηνής που ξετυλιγόταν μπροστά μου. Η ιδέα τού ρεπορτάζ, δηλαδή τής διήγησης μιας ιστορίας μέσα από φωτογραφικές εικόνες, δεν είχε τότε περάσει από το μυαλό μου. Αυτό συνέβη πολύ αργότερα ...”

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

15 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Isiliel (Φεγγάρω)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Isiliel
H Φεγγάρω αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 9,049 μηνύματα.

H Isiliel Salus populi suprema lex esto έγραψε στις 12:06, 08-09-10:

#8
Josef Koudelka

Αξιόλογος εν ζωή τσεχοσλοβάκος φωτογράφος, γεννημένος το 1938 στο Μποσκοβίτσε της Μοραβίας.
Υπήρξε επί χρόνια, από τους σημαντικότερους φωτογράφους του πρακτορείου magnum.
Οι φωτογραφικές μαρτυρίες του από την εισβολή των σοβιετικών στρατευμάτων στην Πράγα το 1968 έγιναν σύμβολα κρεμασμένα σε εφηβικά δωμάτια, χωρίς καν να είναι γνωστό ακόμη το όνομά του.
Οι φωτογραφίες του για τους τσιγγάνους, τις ανθρώπινες «εξορίες» και τα πανοραμικά του τοπία, διαταραγμένα από τον άνθρωπο, μαρτυρούν έναν από τους μεγαλύτερους σύγχρονους φωτογράφους.














Οι εικόνες από το dpgr.gr

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

17 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

venividivici

Τιμώμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη venividivici
H venividivici αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 16,737 μηνύματα.

H venividivici έγραψε στις 12:41, 08-09-10:

#9
Ανδρέας Εμπειρίκος ο ποιητής και συγγραφέας του υπερρεαλισμού.
Είναι γνωστό πως ο Aνδρέας Eμπειρίκος φωτογράφιζε συστηματικά και αυτοφωτογραφιζόταν.
Μεγάλη αδυναμία είχε στις παιδίσκες που τις φωτογράφιζε σε κάθε ευκαιρία που του δινόταν, αποτυπώνοντας την ερωτική αθωότητα.



Ο "Φωτοφράκτης" από τη συλλογή Οκτάνα

Οι ώρες μέσα απ' τους ιριδισμούς και τα παιχνίδια ρέουν, όπως ανάμεσα στα πολυτρίχια τα διαυγή νερά. Και ο ρεμβασμός με τα κλειδιά του ανοίγει ορίζοντες, που απλώνουν και αδιακόπως μεγαλώνουν, σαν κύκλοι πέτρας που έπεσε σε επιφάνειαν αδιατάρακτη από πράξεις φθαρτές και νόθες. Όρθρος η ώρα η πρώτη. Πίσω της, η λαγαρή πρωία, με δείκτες ρόδινους που γρήγορα (θα πω, ανέλπιστα σχεδόν) γυρίζουν και χρυσίζουν. Ένας φακός με απίστευτον φωτοφράκτη αρπάζει την πιο γοργή στιγμή και την απλώνει στην επιφάνεια μιας πλάκας λείας, ευαισθησίας εξαισίας.
Και τώρα που άνοιξε και έκλεισε ο φωτοφράκτης σαν μάτι αδέκαστο και συνελήφθη ο χρόνος, ο ρεμβασμός αυξάνει την ζωή και δίδει στην κάθε εικόνα την κίνησι και την ευελιξία που φέρνει από τα βάθη μιας πηγής (της ιδικής του) ζεστό το πιο κρυφό της νόημα. Και ιδού που μεταλλάσσει πλήρως την εικόνα? από μια στατική στιγμή (ας πούμε καρφωμένη) την μετατρέπει σε πολυκύμαντον χορόν ωρών και πλαστικών σωμάτων ευρυθμίας, σε οντοποίησιν απτήν και ασπαίρουσαν παντός οράματος, πάσης ευθυμίας.













Η Άνδρος του Ανδρέα Εμπειρίκου,πρόκειται για ένα εκτενές λεύκωμα 324 σελίδων με 240 ανδριώτικες φωτογραφίες του και ένα ανθολόγιο των γραπτών του σχετικά με την 'Ανδρο.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

12 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Insomniac

Διάσημο Μέλος

Το avatar του χρήστη Insomniac
Ο Insomniac αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 754 μηνύματα.

O Insomniac έγραψε στις 12:53, 08-09-10:

#10
Το οποιο "φιλι" του Robert Doisneau ηταν στημενο παρεμπιπτοντως!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

venividivici

Τιμώμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη venividivici
H venividivici αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 16,737 μηνύματα.

H venividivici έγραψε στις 11:58, 13-09-10:

#11
Fred Boissonnas



κυκλοφορεί ευρέως σε e-mail
και συνοδεύεται από το παρακάτω κείμενο
Ο Φιλέλληνας Ελβετός Fred Boissonnas είναι ο πρώτος ξένος φωτογράφος που περιηγήθηκε τόσο πολύ στον ελληνικό χώρο, από το 1903 και για περίπου τρεις δεκαετίες αργότερα.
Ταξίδεψε από την Πελοπόννησο ως την Κρήτη και τον Όλυμπο και από την Ιθάκη ως το Άγιο Όρος. Περιηγήθηκε, φωτογράφισε, έγραψε.
Το έργο του, πρωτοποριακό αλλά και καθοριστικό για την εξέλιξη της ελληνικής φωτογραφίας κατά τον 20ό αιώνα. Μέσα από τις φωτογραφίες και τα λευκώματά του παρουσιάζει ένα πανόραμα της Ελλάδας του.
μεσοπολέμου, συμβάλλοντας στη διαμόρφωση της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης για την Ελλάδα την ίδια περίοδο.
Το έργο του Φρεντ Μπουασονά, αν και γνωστό στην Ευρώπη των αρχών του 20ου αιώνα, αξίζει σήμερα μια δεύτερη ανάγνωση.
Η πρόοδος σε τεχνικά θέματα, η ανακάλυψη του χρώματος, η ευχρηστία των μηχανών και οι ανέσεις του ταξιδιού, μπορεί σήμερ να καθιστούν το έργο του απαρχαιωμένο, αλλά η ιστορική ματιά αποκαλύπτει τον μοντερνισμό του σε σύγκριση με άλλους φωτογράφους που περιπλανήθηκαν στην Ελλάδα.
Ο καλλιτέχνης, πέρα από το καταγραφικό ενδιαφέρον του για όλα όσα εξαφανίζονται, μας δίνει μια εικόνα της Ελλάδας που εκτείνεται πέρα από την εθνογραφική μαρτυρία.
Η μεγάλη πίστη και ο θαυμασμός του για τη χώρα αυτή μεταδίδονται μέσα από το έργο του με μια τρυφερότητα και μια αγάπη που η δύναμη τους ακόμη και σήμερα, μετά από τόσα χρόνια, δίνει ψυχή σ' αυτά τα κομμάτια χαρτιού, τα οποία θα μπορούσαν να είχαν παραμείνει απλές φωτογραφίες.
επίσης
http://www.fotoart.gr/istoria/photographers/greeks/boissonas.htm
http://www.fotoart.gr/arthra/stathatos/fredboissonnas.htm












Πρόβατα κάτω από την Ακρόπολη, 1903

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

6 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Isiliel (Φεγγάρω)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Isiliel
H Φεγγάρω αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 9,049 μηνύματα.

H Isiliel Salus populi suprema lex esto έγραψε στις 10:34, 25-10-10:

#12
Garry Winogrand

Ο G. Winogrand γεννήθηκε στη Ν. Υόρκη και ξεκίνησε να φωτογραφίζει το 1946, όταν υπηρετούσε στην Π. Αεροπορία των ΗΠΑ. Το 1947 σπούδασε ζωγραφική στο City College της Ν. Υόρκης και τον επόμενο χρόνο φωτογραφία στο Columbia University.


Το άρθρο που ακολουθεί, εμφανίστηκε αρχικά στο τεύχος Ιουνίου του 1988 στο περιοδικό Modern Photography Γράφτηκε από τον Mason Resnick, ιδρυτή του Black and White World, για τον καιρό που διετέλεσε μαθητής του Garry Winogrand.
Είναι άκρως ενδιαφέρον για όσους ασχολούνται και θέλουν να ενδιατρίψουν βαθύτερα με τη φωτογραφία δρόμου αλλά και να κατανοήσουν τις μεθόδους και τα «μυστικά» του μεγάλου φωτογράφου....

Ποιός είναι ο Mason Resnick

Ο Resnick είναι ενεργός φωτογράφος στη φωτογραφία δρόμου. Η ζωή του σαν φωτογράφος κυριολεκτικά άλλαξε όταν μαθήτευσε κοντά στον Garry Winogrand το 1976. Έχει προωθήσει με μεγάλο ενθουσιασμό τη φωτογραφία δρόμου (καθώς επίσης και άλλες μορφές φωτογραφίας). [...]


Το μάθημα από τον μεγάλο δάσκαλο…

Τα μαθήματα φωτογραφίας στο εργαστήριο με το Garry Winogrand, άρχισαν στο τρίτο όροφο μιας αίθουσας πάνω από τη πολύβουη οδό Nassau στο Μανχάταν, τον Αύγουστο του 1976.



Την πρώτη ημέρα την περάσαμε μελετώντας τις φωτογραφίες από το χαρτοφυλάκιο του Winogrand. Οι φωτογραφίες του παρουσίαζαν μια καταπληκτική έλλειψη προσκόλλησης σε οποιουσδήποτε κανόνες της σύνθεσης. Όπως ο πολυσύχναστος δρόμος που ήταν έξω από το παράθυρό μας , έτσι και οι εικόνες του ήταν γεμάτες με ανθρώπους σε κίνηση. Υπήρχε μια αβέβαιη αλλά δυναμική ισορροπία μεταξύ του χιούμορ και της μοναξιάς, σε περίεργες γωνίες λήψης, που ήταν ένας πρωτόγνωρος αλλά ισχυρός συνδυασμός.
Μελετήσαμε το χαρτοφυλάκιο του χωρίς όμως να ακούσουμε ούτε ένα σχόλιο από μέρους του. Ο Winogrand μιλούσε λίγο. Φαινόταν ανήσυχος και βαριεστημένος ,βαριεστημένος που «κόλλησε» σε μια τάξη. Όταν τελικά άρχισε να μιλά , η σκληρή φωνή του μου θύμισε ταξιτζή της Νέας Υόρκης.



Πολλές φορές οι μαθητές προσπάθησαν να σπάσουν αυτή την αδέξια σιωπή με μια ερώτηση που όμως την απαντούσε μονολεκτικά. Κάναμε ένα διάλειμμα για καφέ. Ο Winogrand εξακολουθούσε να μην μιλά πολύ. Φαινόταν να περιμένει από εμάς να τον ρωτήσουμε κάτι, για να μας πει κάτι, αλλά οτιδήποτε ήταν να πει δεν έβγαινε εύκολα από το στόμα του. Αγωνιστήκαμε να βρούμε τις ερωτήσεις, ελπίζοντας ότι κάποια θα τον έπειθε, ώστε να πάρουμε κάποιες χρήσιμες πληροφορίες από αυτόν. Ο Winogrand έσπασε αυτή του τη σιωπή μόνο για να μας πει μια ιστορία-ανέκδοτο. Πήγαμε στα σπίτια μας, μετά από τέσσερις ώρες, μπερδεμένοι να αναρωτιόμαστε, τι είχαμε μάθει;
Την επόμενη ημέρα, ήταν λιγάκι καλύτερα τα πράγματα. Οι ερωτήσεις ήρθαν γρηγορότερα και υπήρξε λιγότερη σιωπή. Τελικά όμως πάλι καταλήξαμε να είμαστε σε σύγχυση. Ο Winogrand μας είπε ότι «οτιδήποτε- είναι υποψήφιο προς φωτογράφιση»....



Είπε ότι οι περισσότεροι κάνουμε μόνο τις φωτογραφίες που ξέρουμε, είναι δύσκολο έτσι να διαλυθούν οι προκαταλήψεις μας για το πώς ένα πράγμα θα πρέπει να δείχνει φωτογραφημένο. Μας είπε να αφήσουμε το τι βλέπουμε να καθορίζει το που θα είναι τα όρια της φωτογραφίας. Μας προέτρεψε ακόμα να ξεχάσουμε τις προκαταλήψεις μας για το πώς πρέπει να φωτογραφηθεί κάτι. Μια φωτογραφία είπε, είναι η παραίσθηση μιας κυριολεκτικής περιγραφής για το πώς η φωτογραφική μηχανή είδε ένα κομμάτι του χρόνου και του χώρου." Θέλησα να μάθω ποια τεχνική ο Winogrand χρησιμοποιούσε για να πάρει τις καλύτερες φωτογραφίες του, αλλά η όλη συζήτηση κατάληξε σε μια παράξενη, εσωτερική θεωρία!



Μέχρι την Τετάρτη, οι σπουδαστές εξακολουθούσαν να είναι ανήσυχοι. Είχαμε μια συνάντηση με το Διευθυντή του προγράμματος και του εκφράσαμε τις ανησυχίες μας. Κάποιοι από τους σπουδαστές ήταν έτοιμοι να τα παρατήσουν.
Ο διευθυντής μας εκμυστηρεύθηκε ότι ο Winogrand δεν είναι εύκολος ,ούτε προσφέρει εύκολη εκμάθηση. «Να είστε υπομονετικοί και θα καταλάβετε σύντομα την αξία του» μας είπε. Εάν δεν μέναμε ικανοποιημένοι μέχρι το Σαββατοκύριακο, ήταν έτοιμος να μας επιστρέψει τα δίδακτρα.
Πίσω στην τάξη λοιπόν. Μετά από μια ώρα και κάτι, τα ατέλειωτα αστεία του Winogrand μαζί με καφεδάκι , το μάθημα κατάληξε πάλι ανώφελο.
Ξαφνικά, σχεδόν με αγανάκτηση, είπε, " ουφφφ, ας πάμε επιτέλους εκεί έξω να τραβήξουμε φωτογραφίες!
Τότε ήταν που πραγματικά άρχισε το μάθημα!
Ο Winogrand άνοιξε την τσάντα των φωτογραφικών μηχανών του και σε αυτήν ήταν δύο Leica M4' εξοπλισμένες με φακούς 28mm καθώς και αρκετές δωδεκάδες φιλμ tri-Χ. Το κάλυμμα της τσάντας ήταν καλυμμένο με κίτρινες ετικέτες, αυτά τα υπενθυμητικά χαρτάκια. Μας είπε ότι είχε γράψει σε αυτές τις ετικέτες τις συνθήκες φωτισμού για το κάθε ρολό φιλμ που τέλειωνε, και τις έβαζε εκεί ούτως ώστε μετά να ξέρει πώς να τα εμφανίσει. Καθώς περπατούσαμε προς την έξοδο του κτήριο, άρχισε να τυλίγει το λουρί της Leica γύρω από το χέρι του, έλεγξε το φως, ρύθμισε γρήγορα την ταχύτητα του κλείστρου και έλεγξε το διάφραγμα . Φαινόταν απόλυτα έτοιμος να «επιτεθεί» . Βγήκαμε τελικά από το κτήριο και βρεθήκαμε στο δρόμο.
Αντιληφθήκαμε γρήγορα τη τεχνική που χρησιμοποιούσε. Περπατούσε αργά ή σταματούσε στη μέση της διάβασης πεζών, την ώρα ακριβώς που οι άνθρωποι την διέσχιζαν. Φωτογράφιζε «γόνιμα»,αν μπορούμε να το πούμε έτσι. Τον παρακολουθούσα να διασχίζει ένα ολόκληρο τετράγωνο και να εξαντλεί ένα ολόκληρο φιλμ χωρίς να μειώσει το διασκελισμό του. Καθώς ξαναγέμιζε την μηχανή του με φιλμ, τον ρώτησα εάν αισθανόταν άσχημα που χάνει κάποιες φωτογραφίες την ώρα που σταματά για να φορτώσει τη μηχανή με φιλμ. " Όχι βέβαια " απάντησε, " δεν υπάρχει καμία φωτογραφία την στιγμή που γεμίζω με φιλμ." Κοίταζε συνεχώς γύρω του και συχνά θα έβλεπε και θα «αναγνώριζε» μια κατάσταση στην άλλη πλευρά μιας πολυσύχναστης διασταύρωσης. Αγνοώντας την κυκλοφορία, θα έτρεχε διασταυρώνοντας τον δρόμο για να πάρει την φωτογραφία. Απίστευτο, κι όμως, οι άνθρωποι δεν αντιδρούσαν όταν τους φωτογράφιζε. Μου προκαλούσε έκπληξη το ότι ο Winogrand δεν κατέβαλε καμία προσπάθεια να κρυφτεί και ακόμα το γεγονός ότι στεκόταν εκεί, στη μέση του δρόμο, όπου βρισκόταν το θέμα του. Πολύ λίγοι τον παρατηρούσαν και πραγματικά κανένας δεν φαινόταν ενοχλημένος. Ο Winogrand καταλάβαινε από πριν την «ενέργεια» των θεμάτων του, χαμογελούσε συνεχώς ή χαιρετούσε τους ανθρώπους καθώς φωτογράφιζε. Φαινόταν λες και η φωτογραφική μηχανή του ήταν δευτερευούσης σημασίας και ο κύριος σκοπός του ήταν να επικοινωνήσει (γρήγορα μεν), σε μια προσωπική επαφή με τους ανθρώπους που περπατούσαν κοντά του. Συγχρόνως, καθώς περνούσε από τη σκιά στο φως του ήλιου και το ανάποδο, ρύθμιζε συνεχώς την(χωρίς φωτομέτρηση) φωτογραφική μηχανή του. Ήταν σαν δεύτερη φύση του. Θυμάμαι ότι το πρώτο σχόλιό του όταν βγαίναμε από το κτήριο ήταν " συμπαθητικό φως--1/250 σε f/8."
Προσπάθησα να μιμηθώ την τεχνική του Winogrand . Πήγα κατευθείαν επάνω στους ανθρώπους, πήρα φωτογραφίες τους, χαμογελώντας, ακριβώς όπως τον δάσκαλο. Κανένας δεν παραπονέθηκε, μερικοί μου ανταπέδωσαν και το χαμόγελο! Προσπάθησα να φωτογραφίσω και χωρίς να κοιτάζω μέσω του σκοπεύτρου, αλλά όταν με είδε ο Winogrand , μου είπε με αυστηρό και επιτακτικό ύφος “ δεν φωτογραφίζουμε ΠΟΤΕ χωρίς να κοιτάζουμε , θα χάσεις τον έλεγχο στο καδράρισμα σου ". Δεν πίστευα ότι είχε το χρόνο να κοιτάζει στο σκόπευτρο του, και έτσι προσπάθησα να τον παρατηρήσω πιο στενά . Πράγματι, ο Winogrand κοίταζε πάντα μέσω του σκοπεύτρου του προς το θέμα του. Ήταν σε κλάσματα δευτερολέπτου, αλλά μπορούσα να τον δω όταν άλλαζε ελαφρώς θέση στη μηχανής του, ενώ συγχρόνως εστίαζε, προτού πατήσει το κλείστρο. Ήταν ακριβής και ταχύτατος στον έλεγχο του.




Παίρνοντας έμπνευση από τον δάσκαλο τράβηξα οκτώ φιλμ εκείνη τη μέρα! Δούλευα όλη τη νύχτα για να τα τυπώσω και την επόμενη μέρα παρουσίασα, κατενθουσιασμένος, στο δάσκαλο περίπου 50 τυπωμένες φωτογραφίες. Ο Winogrand τις χώρισε σε δύο στήλες, καλές και κακές και μετά μου τις έδωσε πίσω χωρίς κανένα σχόλιο. Τον πίεσα για λεπτομέρειες: τι είναι αυτό που κάνει αυτήν την φωτογραφία καλή ; Γιατί συμπαθείς εκείνη την φωτογραφία και όχι αυτή; Μου απάντησε απλά " είναι καλή φωτογραφία!" και με προέτρεψε να ρίξω μια πιο προσεκτική ματιά στις φωτογραφίες που τραβά. Ήμουν απογοητευμένος, αλλά αισθάνθηκα και την πρόκληση. Το υπόλοιπο του μαθήματος κύλησε στο ίδιο μοτίβο. Την υπόλοιπη μέρα συνέχισα να φωτογραφίζω σαν μανιακός (όπως και οι περισσότεροι από τους άλλους σπουδαστές). Δούλεψα στο σκοτεινό θάλαμο μέχρι την αυγή, ετοίμασα μια δέσμη φωτογραφιών 8x10 και γύρισα στη Νέα Υόρκη από το Long Island για το μάθημα των 9 π.μ.
Ο Winogrand χώρισε πάλι τις φωτογραφίες σε καλές και αδιάφορες. Μελέτησα τις επιλογές του, προσπαθώντας να μπω στη λογική του. Ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι όταν «λειτουργεί» ολόκληρη η φωτογραφία—δίνει μια διαισθητική απάντηση σε κάτι οπτικό, ανεξήγητο με λέξεις, «…την συμπαθώ» . Εάν μόνο ένα μέρος της φωτογραφίας λειτουργήσει, αυτό δεν είναι αρκετό.


Μας είπε ότι το cropping μας ήταν λανθασμένο και να φωτογραφίζουμε σε πλήρες πλαίσιο έτσι ώστε " η ποιότητα του οπτικού προβλήματος να βελτιωθεί." Ο Winogrand μας είπε ακόμα να φωτογραφίζουμε αυτό που εμείς νιώθουμε ότι μας λέει κάτι και να εμπιστευόμαστε τις επιλογές μας, ακόμα κι αν κανένας άλλος δεν συμφωνεί με αυτές .
Την επόμενη εβδομάδα, ο Winogrand μας είπε για τις μεθόδους με τις οποίες δούλευε ,οι οποίες ήταν μάλλον ανορθόδοξες, αλλά καθόλου επιφανειακές. Δεν εμφάνιζε ποτέ φιλμ μετά από μια φωτογράφιση . Περίμενε σκόπιμα ένα ή δύο χρόνια, λέγοντάς μας ότι έτσι δεν θα είχε ουσιαστικά καμία ανάμνηση της πράξης η της λήψης μιας μεμονωμένης φωτογραφίας. Αυτό, έλεγε, δημιουργούσε τις προϋποθέσεις για μια αυστηρότερη κρητική για τις φωτογραφίες του! Όπως μας είπε " Εάν ήμουν σε μια καλή διάθεση την ημέρα της φωτογράφισης, τότε εμφάνιζα το φιλμ αμέσως, " μπορούσα να επιλέξω μια εικόνα επειδή θυμόμουν πόσο καλά αισθάνθηκα όταν την πήρα και όχι απαραιτήτως επειδή ήταν μια πολύ καλή φωτογραφία. Θα κάνετε καλύτερες επιλογές εάν προσεγγίζετε «ψυχρά» τα αρνητικά σας και διαχωρίζοντας την επεξεργασία από την φωτογράφιση όσο το δυνατόν περισσότερο. "
Ο Winogrand έβρισκε μερικά από τα πιο δημοφιλή θέματά του με τη μελέτη των workprints του. Δεν βγήκε ποτέ λέγοντας " Θέλω να φωτογραφίσω το τάδε σήμερα, " επειδή αυτό δημιουργεί προκαταλήψεις και σε αποτρέπει από το να είσαι ανοικτός να δεις άλλα πράγματα. Εργάστηκε χωρίς προκαταλήψεις σε αυτό που θα λέγαμε κατάλληλο φωτογραφικό θέμα ή το πώς μια φωτογραφία πρέπει να δείχνει. Είχε πει,
" Φωτογραφίζω κάτι για να δω πως θα φαίνεται φωτογραφημένο." Μας ενθάρρυνε να μελετήσουμε τις φωτογραφίες των μεγάλων φωτογράφων. Δείτε τις τυπωμένες δουλείες τους στις γκαλερί και τα μουσεία για να ξέρετε πώς μια καλά τυπωμένη φωτογραφική δουλειά δείχνει. Μας σύστησε τους Αμερικανούς Robert Frank, το American Images του Walker Evans τον Robert Adams' τη δουλεία του Lee Friedlander, Paul Strand, Brassai, Andre Kertesz, Weegee και του Henri Cartier-Bresson.
Μας συμβούλεψε ακόμα να είμαστε πάντα εκεί που υπάρχει πολύς κόσμος και συμβαίνουν πράγματα για φωτογράφιση. Το αγαπημένο του μέρος φωτογράφισης ήταν το Columbus Circle στην πόλη της Νέας Υόρκης, Κυριακές στις 3 μ.μ.
Όταν κάποτε τον ρώτησα γιατί βγάζει με κλίση τους ορίζοντές του; Μου απάντησε
" Ποια κλίση; " δεν ενδιαφερόταν να κρατά τους ορίζοντες σε ευθεία γραμμή μέσα στο πλαίσιο, αλλά πάντα είχε ένα κάθετο πλαίσιο αναφοράς στις εικόνες του. (Αυτό μπορεί να είναι και ο μόνος κανόνας της σύνθεσης που μας δίδαξε.)
Είπε ότι η ένταση μεταξύ της φόρμας και του περιεχομένου μιας φωτογραφίας τη κάνει επιτυχημένη. Μας είπε ακόμα ότι η επιτυχέστερη τέχνη είναι αυτή που βρίσκετε στα πρόθυρα της αποτυχίας. Αυτές όλες οι ανάμεικτες ιδέες πρόσθεσαν τελικά πάνω μας μια συνεπή προσέγγιση στη φωτογραφία που μπορεί να συνοψιστεί σε δύο λέξεις: καμία προκατάληψη. Οι φωτογραφίες του δεν είχαν τίποτα που να παραπέμπει η έστω να μοιάζει με κάτι που υπήρξε και πριν στην φωτογραφία δρόμου. Ακόμη και η μέθοδος διδασκαλίας του (που άφηνε τους σπουδαστές να δημιουργήσουν το μάθημα με ερωτήσεις, απαντώντας μόνο όπου είχε κάτι σημαντικό να πει) απεικόνιζε και τη φιλοσοφία ανατροπής του σε οποιοδήποτε προηγούμενο παράδειγμα για το «πώς γίνεται» μια φωτογραφία.
Μετά το τέλος του εκπαιδευτικού χρόνου, έβλεπα τη φωτογραφική μηχανή μου και τον κόσμο διαφορετικά πια. Ενθαρρυμένος και από τα τελευταία λόγια του Winogrand' την ώρα του αποχωρισμού από το σχολείο, που μου είχε πει" Πάρε μια άλλη φωτογραφική μηχανή και δούλεψε μαζί της" Αγόρασα λοιπόν μια Leica Μ3 με 35mm φακό και συνέχισα το ταξίδι μου στην τέχνη της φωτογραφίας. Τον Winogrand τον ξαναείδα το 1982 σε μια διάλεξη που έδωσε στο Queens College. Δράττοντας την ευκαιρία του έδειξα κάποια πρόσφατη δουλεία μου. Είπε ότι «τη συμπάθησε» και γυρίζοντας μου είπε να συνεχίσω. Αφού μου υπέγραψε μια φωτογραφία που του πήρα από τη χρονιά που κάναμε τα μαθήματα του είπα, " θα σας δω την επόμενη φορά δάσκαλε. " Αλλά δυστυχώς δεν υπήρξε επόμενη φορά. Δύο χρόνια αργότερα έφυγε για το μεγάλο ταξίδι.

Πηγή

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

5 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Dark_kronos (Rognan)

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη Dark_kronos
Ο Rognan αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 26 ετών και επαγγέλεται Φοιτητής/τρια . Έχει γράψει 6,569 μηνύματα.

O Dark_kronos Όλα είναι ψεύτικα έγραψε στις 16:50, 27-10-10:

#13
Δημητρης Μαρκογλου

Τα λογια ειναι περιτα...







Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

9 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Noisette (Φωτεινός Θάλαμος)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Noisette
H Φωτεινός Θάλαμος αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Συντάκτης . Έχει γράψει 2,647 μηνύματα.

H Noisette Love is our resistance. έγραψε στις 11:01, 29-11-10:

#14
W.Eugene Smith ( 1918-1978 )


Tokomo Uemura in her bath, Minamata, 1972

"Η ανθρωπότητα αξίζει περισσότερο από μία εικόνα της ανθρωπότητας, που τελικά θα έχει ως μόνο σκοπό την εκμετάλλευση."

“Η φωτογραφία είναι μια μικρή φώνη όταν, στην καλύτερη περίπτωση μερικές φορές, αλλα μόνο μερικές φορές, εκείνη ή αρκετές από αυτές μπορούν να δελεάσουν τις αισθήσεις μας στην ʽγνώσηʼ. Πολλά εξαρτώνται απο τον θεατή. Σε μερικούς οι φωτογραφίες μπορούν να συγκεντρώσουν αρκετό συναίσθημα ώστε να είναι καταλυτικό για την σκέψη. Κάποιοι ή μάλλον αρκετοί απο εμάς, μπορεί να επηρεάζονται, να δίνουν προσοχή στην λογική για να βρούν το σωστό, ακόμα και στην ʽανακάλυψηʼ για την θεραπεία μιας αρρώστιας. Οι υπόλοιποι απο εμάς πιθανόν να νιώσουν περισσότερο συναισθήματα κατανόησης και ευσπλαχνίας γιʼαυτούς που υποφέρουν. Η φωτογραφία είναι μια μικρή φώνη. Μπορεί να είναι αρκετά αποτελεσματική εαν ʽσυλληφθείʼ σωστά.”



Ο Smith κατέγραψε ορισμένα από τα πιο άσχημα γεγονότα του προηγούμενου αιώνα (Β' Παγκόσμιος, οικολογική καταστροφή στη Minamata κλπ.) αλλά μέσω του προσωπικού στυλ του φωτογράφου μετέδιδε το μήνυμα του γεγονότος. Στολίζει με την δέουσα αξιοπρέπεια όλα τού τα θέματα και παρουσίαζει έτσι εικόνες αξιέπαινες!







Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Noisette : 29-11-10 στις 11:27.
5 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Isiliel (Φεγγάρω)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Isiliel
H Φεγγάρω αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 9,049 μηνύματα.

H Isiliel Salus populi suprema lex esto έγραψε στις 09:20, 11-04-11:

#15
Αναδημοσίευση από το dpgr.gr του μέλους noe:

Diane Arbus


H Diane Arbus ρωσο-πολωνικής καταγωγής γεννήθηκε το 1923 στη Νέα Υόρκη. Η οικογένεια της (Gertrude και David Nemerov εβραϊκής καταγωγής) είχαν μεγάλη περιουσία από εμπορικές δραστηριότητες. Έτσι θα μεγαλώσει σε διάφορα αριστοκρατικά σπίτια κοντά στο Central Park και θα σπουδάσει στα καλύτερα σχολεία. Εσωστρεφής και μοναχική θα εντυπωσιάσει τους δασκάλους της με την ευφυΐα της μα ιδίως με τις καλλιτεχνικές της επιδόσεις.


Δεκατεσσάρων χρονών θα ερωτευθεί τον Allan Arbus, υπάλληλο του πατέρα της και μόλις συμπληρώσει τα δεκαοχτώ της χρόνια θα παντρευτούν εκπλήσσοντας τους πάντες αρνούμενη να πάει στο πανεπιστήμιο. Με τον άντρα της θα ανοίξουν φωτογραφικό στούντιο με το όνομα "Diane and Allan Arbus". Αντικείμενό τους η διαφημιστική φωτογραφία για διάφορα περιοδικά. Από τον άντρα της θα μάθει την τεχνική της φωτογραφίας ενώ παράλληλα αρχίζει να φωτογραφίζει από μόνη της με μια Leica και σύντομα η φωτογραφία της γίνεται πάθος.



Το 1956 θα χωρίσει επαγγελματικά με τον άντρα της για να αφοσιωθεί στη δική της φωτογραφία, αυτό θα οδηγήσει τελικά και στον πραγματικό χωρισμό τους με διαζύγιο ένα χρόνο μετά, γεγονός που θα σημαδέψει βαθιά τη ζωή της. Το 1957 - 1958 σπουδάζει φωτογραφία στο New School of Social Research με δασκάλα την Lisette Model, η οποία την καθοδήγησε και ενέπνευσε στο μετέπειτα έργο της.
Η Diane Arbus ζει αποκλειστικά από τη φωτογραφία δουλεύοντας για διάφορα περιοδικά, καθώς και από περιστασιακές υποτροφίες, όπως αυτές του ιδρύματος Guggenheim. Χρησιμοποίει τα περιοδικά για την πρόσβαση που της δίνουν σε χώρους όπου θέλει να φωτογραφίσει για τον εαυτό της. Δουλεύει ασταμάτητα και με υποδειγματική επιμονή και πειθαρχία, πράγμα που προφανώς οφείλεται στο γνήσιο πάθος της για τη φωτογραφία και για τα θέματα που φωτογραφίζει, τα οποία σχετίζονται όλα με ανθρώπους περιθωριακούς, εκκεντρικούς, με παράξενες φυσικές ή επίκτητες ιδιότητες.



Το 1962 θα αφήσει τη Leica και θα αναπτύξει ένα πολύ ιδιαίτερο φωτογραφικό στυλ με την χρήση του τετράγωνου καρέ και φλας χρησιμοποιώντας μηχανή μεσαίου φορμά. Θα γίνει σύντομα γνωστή δημοσιεύοντας φωτογραφίες τις οποίες συνοδεύει συχνά με κείμενα της.
Το 1965 τρεις φωτογραφίες της θα επιλεγούν από τον διευθυντή τoυ Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης, John Szarkowski για να εκτεθούν ανάμεσα σε σαράντα άλλες φωτογραφίες (μεταξύ των οποίων, μία του Winogrand και μία του Friedlander). Την ίδια χρονιά θα αρχίσει να διδάσκει φωτογραφία στο Parson's School of Design. Το 1963 και το 1966 θα βραβευθεί από το ίδρυμα Guggenheim για το έργο της American Rites, Manners and Customs.
Το 1967 Θα πάρει μέρος μαζί με τον Winogrand και τον Friedlander στην σημαντική έκθεση με τίτλο "New Documents" που οργανώνει επίσης ο Szarkowski. Η έκθεση αυτή θα είναι ίσως ο σημαντικότερος σταθμός στην αμερικανική φωτογραφία μετά την έκδοση των “Άμερικανών” του Robert Frank το 1959. Οι φωτογραφίες των τριών φωτογράφων, εντελώς διαφορετικές μεταξύ τους, Θα γίνουν γνωστές ως "κοινωνικό τοπίο " ή "new documentary" και Θα επηρεάσουν πολύ τους σύγχρονους και νεότερους φωτογράφους.



Σύμφωνα με τον Szarkowskί, “η Diane Arbus δεν ήταν θεωρητικός, αλλά καλλιτέχνης. Η πρόθεση της δεν ήταν να στηρίξει φιλοσοφικές θέσεις, αλλά να κάνει εικόνες. Αγάπησε τη φωτογραφία για τα θαύματα που πραγματοποιούσε κάθε μέρα τυχαία και της έδειξε σεβασμό για ότι μπορούσε να είναι ένα εκ προθέσεως όργανο ακριβείας, με βάση το ταλέντο, την ευφυΐα, την αφοσίωση και την πειθαρχία. Οι φωτογραφίες της ενδιαφέρονται περισσότερο για την ιδιωτική πραγματικότητα και λιγότερο για την κοινωνική, την ψυχολογική συνοχή και όχι την οπτική, τα αρχετυπικά και μυθικά θέματα και όχι τα επίκαιρα και πρόσκαιρα. Το αληθινό θέμα των φωτογραφιών της δεν είναι τίποτα λιγότερο από την μοναδική εσωτερική ζωή αυτών που φωτογράφισε.”



Την Diane απασχολούσε πολύ η μορφή της φωτογραφίας, απέρριπτε συνεχώς την συντριπτική πλειοψηφία των φωτογραφιών της και κρατούσε ελάχιστες. Eίναι χαρακτηριστικό οτι το πρώτο portfolio που η ίδια έκανε για να στείλει σε κάποια μουσεία το 1970 απαρτίζονταν από 10 μόνο φωτογραφίες. Επιζητούσε πάντα την μοναδική εικόνα και έδινε στα περιοδικά μία, το πολύ δύο τελικές φωτογραφίες για το κάθε θέμα της.
Τον Ιούλιο του 1971 η Diane θα αυτοκτονήσει. Το 1972 θα είναι η πρώτη Αμερικανίδα φωτογράφος που παίρνει μέρος στη Biennale της Βενετίας.




Κλείνω το βιογραφικό σημείωμα αυτής της μεγάλης Αμερικανίδας φωτογράφου με εννέα φωτογραφίες (από 51 συνολικά) που δημοσιεύτηκαν το 1995 στο λεύκωμα “Untitled”. Πρόκειται για φωτογραφίες που έκανε η Diane το διάστημα 1969 – 1971 σε ιδρύματα με διανοητικά καθυστερημένα άτομα. Η ίδια είχε πει:

“Φωτογράφισα πολύ τους freaks*. Ήταν από τα πρώτα θέματά μου και μου προκαλούσαν μεγάλη έξαψη. Τα λάτρεψα αυτά τα άτομα. Λατρεύω και σήμερα μερικούς από αυτούς. Δεν θέλω να πω ότι είναι καλοί μου φίλοι, αλλά μου προκαλούν ένα μείγμα ντροπής και δέους. Υπάρχει κάτι το μυθικό στους freaks. Είναι σαν κάποιον σ' ένα παραμύθι, που σε σταματάει και απαιτεί να του πεις τη λύση ενός αινίγματος. Οι περισσότεροι άνθρωποι πορεύονται στη ζωή φοβούμενοι ότι θα έχουν κάποια στιγμή μια τραυματική εμπειρία. Τα μειονεκτικά άτομα γεννιούνται με το τραύμα τους. 'Εχουν ήδη στη ζωή τους περάσει το τεστ. Είναι αριστοκράτες.

Οι πληροφορίες στο παραπάνω κείμενο αντλήθηκαν από κείμενο της Γκλόρυς Ροζάκη -τεύχος 3 περιοδικού ΦΩΤΟΧΩΡΟΣ-, το βιβλίο "Η φωτογραφία και ο Κινηματογράφος" του Μάκη Μωραΐτη και το διαδίκτυο. Ενώ οι φωτογραφίες προέρχονται από τα λευκώματα "REVELATIONS" & "UNTITLED".
Περισσότερες φωτογραφίες της Diane Arbus μπορείτε να βρείτε στην γκαλερί μας.


*freaks = άνθρωποι με γενετήσιες ή επίκτητες ιδιαιτερότητες.


Δείτε επίσης την ταινία:
Το Πορτραίτο: Η Αλλόκοτη Ματιά Της Νταϊάν Αρμπους
Fur: An Imaginary Portrait Of Diane Arbus
με την Nicole Kidman.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

5 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

roumana (Εμμα)

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη roumana
H Εμμα αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 45 ετών , επαγγέλεται Γονιός/Οικοκυρικά και μας γράφει απο Ρόδος (Δωδεκάνησα). Έχει γράψει 1,878 μηνύματα.

H roumana (Hipmama) έγραψε στις 09:35, 11-04-11:

#16
Ansel Adams
Ο Ansel Adams υπήρξε ένας από τους σπουδαιότερους φωτογράφους του 20ού αιώνα, στον οποίο οφείλονται κάποιες από τις καλύτερες ασπρόμαυρες φωτογραφίες τοπίων και εθνικών πάρκων των Η.Π.Α.
Στις φωτογραφίες του ο Ansel Adams απέδωσε όλη την τονική κλίμακα, από το λευκό μέχρι το μαύρο, με πολλές ενδιάμεσες διαβαθμίσεις του γκρίζου, με αποτέλεσμα οι εικόνες του να χαρακτηρίζονται από άρτια φωτογραφική σαφήνεια.
Ο συγκεκριμένος συνδυασμός τρόπου λήψης και ασπρόμαυρης εκτύπωσης, που ανέπτυξε ο Adams, έμεινε γνωστός ως θεωρία του «Ζωνικού Συστήματος» και επηρέασε τις μεταγενέστερες γενιές των φωτογράφων.


Περισσότερες πληροφορίες
http://en.wikipedia.org/wiki/Ansel_Adams
http://www.anseladams.com/




Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

Συνημμένα Thumbnails
Πατήστε στην εικόνα για να τη δείτε σε μεγένθυνση

Όνομα:  jeffrey_pine_web_processed.jpg
Εμφανίσεις:  104
Μέγεθος:  160,0 KB   Πατήστε στην εικόνα για να τη δείτε σε μεγένθυνση

Όνομα:  Moon and Half Dome.jpg
Εμφανίσεις:  93
Μέγεθος:  55,3 KB   Πατήστε στην εικόνα για να τη δείτε σε μεγένθυνση

Όνομα:  Road, Nevada Desert.color and balance. the yellow of the lines. the balance of the land.jpg
Εμφανίσεις:  91
Μέγεθος:  122,6 KB  

Πατήστε στην εικόνα για να τη δείτε σε μεγένθυνση

Όνομα:  LA-Freeway.gif
Εμφανίσεις:  93
Μέγεθος:  108,0 KB   Πατήστε στην εικόνα για να τη δείτε σε μεγένθυνση

Όνομα:  ansel_adams_mountains.jpg
Εμφανίσεις:  92
Μέγεθος:  355,6 KB  
5 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

venividivici

Τιμώμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη venividivici
H venividivici αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 16,737 μηνύματα.

H venividivici έγραψε στις 13:11, 08-05-11:

#17
Julia Margaret Cameron



The Kiss of Peace 1869




The Day Spring 1865

Η Julia Margaret Cameron γεννήθηκε στην Καλκούτα από μια ευκατάστατη οικογένεια Βρεττανών, μετά από σπουδές στη Γαλλία και την Αγγλία το 1838 παντρεύτηκε τον Charles Hay Cameron. Έμειναν στη Κεΰλάνη όπου ο άντρας της είχε διάφορες επιχειρήσεις. Το 1848 εγκαταστάθηκαν στην Αγγλία στο Isle of Wight. Η Cameron είχε ένα σπουδαίο κύκλο φίλων. Επιστήμονες, καλλιτέχνες, πολιτικοί ήταν οι καθημερινές της συναναστροφές. Η ενασχόλησης της με την φωτογραφία άρχισε τυχαία όταν οι δύο κόρες της της έκαναν δώρο μια φωτογραφική μηχανή. Ήταν τότε 48 χρονών. Η φωτογραφία της έγινε εμμονή μέχρι το 1875 που ξαναγύρισε στην Κεΰλάνη.
Μπροστά από το φωτογραφικό της φακό στάθηκαν όλα τα πρόσωπα του περιβάλλοντος της. Συγγενείς, υπηρέτες και όλοι οι σπουδαίοι φίλοι της. Δούλευε με την μέθοδο του υγρού κολλόδιου σε ένα πρόχειρο σκοτεινό θάλαμο και ένα στούντιο που έστησε στον κήπο της. Τα πορτραίτα της είναι άμεσα με δραματικούς φωτισμούς χωρίς ευκρίνεια αλλά με μια συγκλονιστική ατμόσφαιρα. Πολλές φορές μεταμφιέζει τα "μοντέλα" της για να εικονογραφήσει μοναδικές σκηνές. Οι φωτογραφίες της και τα θέματα της θυμίζουν έντονα προραφαηλικούς ζωγράφους είναι ξεκάθαρο ότι εκεί βρίσκονται οι επιρροές της, όμως το έργο της είναι μοναδικό και ξεχωριστό. Είναι το πρώτο ολοκληρωμένο καλλιτεχνικό φωτογραφικό έργο. Επίσης ξεχωριστά είναι και τα πορτραίτα των διάσημων φίλων της όπως του John Herschel, του Thomas Carlyle και του Charles Darwin.
Το φωτογραφικό της έργο που για αρκετά χρόνια δεν ήταν γνωστό, διασώθηκε και εκτιμήθηκε από τον Alferd Stieglitz και την ομάδα των Photo Secessionists. Σήμερα επάξια την θεωρούμε από τις σημαντικότερες φωτογράφους στην ιστορία της φωτογραφίας.





πηγή









Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη venividivici : 08-05-11 στις 19:12. Αιτία: αφαίρεση αριθμών
3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Noisette (Φωτεινός Θάλαμος)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Noisette
H Φωτεινός Θάλαμος αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Συντάκτης . Έχει γράψει 2,647 μηνύματα.

H Noisette Love is our resistance. έγραψε στις 15:17, 20-05-11:

#18
Richard Avedon

Αμερικανός φωτογράφος, γεννήθηκε το 1923 και πέθανε σχετικά πρόσφατα, τον Οκτώβριο του 2004. Συνεργάστηκε με πολλά περιοδικά της εποχής, το Life,Vogue, Harper's Bazaar. Το στυλ του ήταν διαφορετικό από τα standard της εποχής. Οι φωτογραφίες του ήταν γεμάτες από αισθήματα, δράση και ζωντάνια, σε αντίθεση με τις "κλασσικές" φωτογραφίες μόδας που ήθελαν το μοντέλο άκρως ακίνητο και αγέλαστο. Οι φωτογραφίες του επηρέασαν το αμερικανικό στυλ για παραπάνω από μισό αιώνα.

Συνημμένο Αρχείο 38136 . Συνημμένο Αρχείο 38137
Συνημμένο Αρχείο 38138 . Συνημμένο Αρχείο 38139
Συνημμένο Αρχείο 38140 . Συνημμένο Αρχείο 38141
Συνημμένο Αρχείο 38142 . Συνημμένο Αρχείο 38143

Πληροφορίες

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Noisette : 06-11-12 στις 12:42.
6 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

venividivici

Τιμώμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη venividivici
H venividivici αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 16,737 μηνύματα.

H venividivici έγραψε στις 22:32, 20-05-11:

#19






André Kertész (1894-1985)
Ο André Kertész γεννήθηκε στην Βουδαπέστη στις 2 Ιουλίου τού 1894, μεσαίος γιος μιας μεσοαστικής Εβραϊκής οικογένειας. Ο πρόωρος θάνατος τού πατέρα του, θα τον αναγκάσει να κάνει εμπορικές σπουδές και να δουλεύει παράλληλα στο Χρηματιστήριο. Τόσο οι σπουδές του, όσο και το επάγγελμά του, τον ενδιαφέρουν ελάχιστα. Προτιμά να επισκέπτεται διάφορα μουσεία και να κάνει βόλτες στην εξοχή, ψαρεύοντας ή κολυμπώντας στον Δούναβη.
Σε ηλικία έξι μόλις ετών, το 1900, πρωτοβλέπει περιοδικά με φωτογραφίες. Κυριολεκτικά μαγεμένος, αποφασίζει ότι θα γίνει φωτογράφος, όταν μεγαλώσει. Αργότερα θα πει ότι από πολύ νωρίς έβλεπε τον κόσμο φωτογραφικά, “συνθέτοντας με το μάτι” πολύ πριν αξιωθεί με τις πρώτες του οικονομίες να αγοράσει (το 1912, 18 ετών) την πρώτη του μηχανή που ήταν μια ICA με πλάκες 4,5x6. Θα πάρει την μηχανή μαζί του πηγαίνοντας το 1914 στρατιώτης στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, πράγμα που, όπως έλεγε, τον βοήθησε να επιβιώσει. Μετά τον πόλεμο επιστρέφει με μισή καρδιά στο Χρηματιστήριο. Για λίγο καιρό αλλάζει δουλειά και ασχολείται με τη μελισσοκομία. Αλλά η βασική του ασχολία και η μόνη πηγή χαράς είναι γι αυτόν η φωτογράφηση.
Το 1925 ο André Kertész φεύγει για το Παρίσι - όπου φτάνουν συνεχώς και πολλοί άλλοι ξένοι καλλιτέχνες - με την οριστική απόφαση να αφοσιωθεί στη φωτογραφία. Η πόλη τον γοητεύει και αρχίζει αμέσως να την περιδιαβάζει και να την φωτογραφίζει. Το Παρίσι είναι την εποχή αυτή η καλλιτεχνική καρδιά τού κόσμου, παρόλο που αντίστοιχους πόλους έλξης αποτελούν και η Γερμανία και η Νέα Υόρκη. Ο Kertész αρχίζει να συναναστρέφεται διάφορους γνωστούς καλλιτέχνες, τόσο Γάλλους όσο και ξένους, μεταξύ των οποίων και πολλούς Ούγγρους. Μέσα σε λιγότερο από ένα χρόνο η δουλειά του γίνεται γνωστή και πολλά περιοδικά τού ζητούν φωτογραφίες. Το 1928 αγοράζει μία από τις πρώτες Leica. Οι παραγγελίες πολλαπλασιάζονται, ενώ ταυτόχρονα φωτογραφίζει αδιάκοπα και για τον ίδιο, χωρίς συγκεκριμένο αντικείμενο, τη ζωή στους δρόμους, τούς φίλους του κ.λ.π. Πολύ σύντομα θα κάνει και τις πρώτες του εκθέσεις και θα πουλήσει και μερικές φωτογραφίες σε συλλογές Μουσείων. Ακολουθούν τα βιβλία, όπου κυριαρχούν οι προσωπικές του φωτογραφίες από το αγαπημένο του Παρίσι, την πόλη που τον δέχτηκε στους κόλπους της και τον αναγνώρισε σαν ταλαντούχο φωτογράφο, την πόλη όπου βρήκε τον εαυτό του και οριστικοποίησε τη φωτογραφική του ματιά. Το 1931 έρχεται να τον βρει η μετέπειτα γυναίκα του και από πολλών χρόνων αγαπημένη του, η Elisabeth.
To 1935 υπήρξε μια μοιραία χρονιά για τον Kertész. Αποφασίζει να φύγει με την γυναίκα του για τη Νέα Υόρκη, μετά από μία πρόταση τού πρακτορείου Keystone. Υπολογίζει να λείψει ένα χρόνο περίπου. Όμως, χάρη σε μια παράξενη συγκυρία, θα ζήσει εκεί την υπόλοιπη ζωή του. Και αυτό, παρά το γεγονός οτι στη χώρα αυτή δεν θα βρει, για πολλά χρόνια, ούτε αναγνώριση, ούτε την αγάπη, που τόσο αφειδώς τού είχε επιδαψιλεύσει το Παρίσι. Τα διάφορα ειδησεογραφικά περιοδικά, που ανθούν την εποχή αυτή στην Αμερική, βρίσκουν τις φωτογραφίες του πολύ προσωπικές, πολύ “ομιλητικές”, όπως τού είπε ένα από αυτά, εννοώντας προφανώς ότι δεν ήταν αρκετά αδιάφορες για να τις σχολιάσουν όπως θάθελαν οι εκδότες, και από την άλλη καθόλου “εντυπωσιακές”, και επομένως ελκυστικές, για τους αναγνώστες. Ο Kertész πικραίνεται πολύ με όλα αυτά, αλλά δεν κάνει την παραμικρή υποχώρηση. Διακόπτει τη συνεργασία του με το Keystone. Επιβιώνει χάρη σε μια μικρή επιχείρηση τής Elisabeth. Από την άλλη μεριά, η δουλειά του δεν αναγνωρίζεται (παρά μόνον σποραδικά) ούτε από τούς “καλλιτεχνικούς” φωτογραφικούς κύκλους, δηλ. από τα μουσεία, τις γκαλερί και τους εκδοτικούς οίκους. Θα κάνει την πρώτη του ατομική έκθεση μετά 10 χρόνια, το 1945 στο Σικάγο, ενώ στην Νέα Υόρκη θα εκθέσει μόνος του για πρώτη φορά το 1964 στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης. Το 1945 με πρωτοβουλία τού Alexei Brodovitch, βγαίνει ένα βιβλίο του με τίτλο “Day of Paris”, το οποίο περιλαμβάνει μόνο γαλλικές φωτογραφίες. Παρόλη την πικρία του, δεν είναι εύκολο για τούς Kertész να γυρίσουν στο Παρίσι, λόγω τού Πολέμου, και το ΄44 αποκτούν και οι δυο τους την Αμερικανική υπηκοότητα. Κατά τα χρόνια που ακολουθούν ο Kertész θα έχει μια περιορισμένη συνεργασία με μερικά περιοδικά, έως ότου, το 1949, υπογράψει ένα αποκλειστικό συμβόλαιο με το περιοδικό “House and Garden”, όπου θα δουλέψει έως το 1962. Παράλληλα, φωτογραφίζει και με τη Leica στον ελεύθερο χρόνο του (που όμως είναι λίγος), παραμένοντας όμως πάντοτε στο περιθώριο των αμερικανικών καλλιτεχνικών κύκλων.
Από το 1962 και μετά, και κυρίως από τότε που ο Szarkowski τού κάνει έκθεση στο MOMA (1964) αρχίζει (σιγά-σιγά πρώτα και ραγδαία στη συνέχεια) μια διεθνής πλέον και σε όλα τα επίπεδα αναγνώριση τού Kertész. Εκθέτει σ’ όλο τον κόσμο, εκδίδει βιβλία, δέχεται διεθνείς διακρίσεις. Ωστόσο, δεν θα ξεπεράσει ποτέ την πικρία του απέναντι στις Η.Π.Α.
Το 1977 η Elisabeth πεθαίνει από καρκίνο και ο ίδιος είναι πια 83 ετών. Εξακολουθεί να ζει στο διαμέρισμα όπου έζησαν σχεδόν από την αρχή, πάνω στη Washington Square, και φωτογραφίζει ακόμα, παρόλο που τα χέρια του χάνουν σιγά-σιγά τη σταθερότητά τους. Προς το τέλος τής ζωής του, φωτογραφίζει με ένταση, αποκλειστικά μέσα στο σπίτι του, διάφορες συνθέσεις αντικειμένων, στη μνήμη τής Elisabeth, καθώς και εικόνες από το παράθυρό του, που θα γίνουν βιβλίο το 1981 με τίτλο “From my window”. Η διεθνής αναγνώριση συνεχίζεται και το 1982 παίρνει το μεγάλο εθνικό βραβείο φωτογραφίας στο Παρίσι. Πέθανε στο διαμέρισμά του στις 28 Σεπτεμβρίου τού 1985 σε ηλικία 91 ετών.
πηγή

πηγή
Ο επίσης πολύ σημαντικός φωτογράφος Henri Cartier-Bresson είπε αναφερόμενος στον Kertész :
“Κάθε φωτογραφία τού Kertész περιέχει μιαν έκπληξη”


Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

5 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Noisette (Φωτεινός Θάλαμος)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Noisette
H Φωτεινός Θάλαμος αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Συντάκτης . Έχει γράψει 2,647 μηνύματα.

H Noisette Love is our resistance. έγραψε στις 02:16, 21-05-11:

#20
László Moholy-Nagy

Ζωγράφος και φωτογράφος από την Βουδαπέστη. Ξεκάθαρα επηρεασμένος από τον κονστρουκτιβισμό. Ήταν καθηγητής της σχολής Bauhaus Ασχολήθηκε κατά καιρούς με γλυπτική, τυπογραφία, βιομηχανικό σχέδιο κτλ. Ωστόσο, η μεγάλη του αγάπη ήταν η φωτογραφία. Ασχολήθηκε και με φωτογράμματα. Σημαδεύτηκε για τον όρο "The New Vision" επειδή πίστευε ότι η φωτογραφία μπορεί να δημιουργήσει έναν εντελώς νέο τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα γύρω μας, πράγμα που τα μάτια μας δεν μπορούν. Επιπλέον, θεωρείται ως ένας από τους πατέρες της τέχνης με φως (Light Art).



Πληροφορίες

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Noisette : 06-11-12 στις 12:42.
2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Noisette (Φωτεινός Θάλαμος)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Noisette
H Φωτεινός Θάλαμος αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Συντάκτης . Έχει γράψει 2,647 μηνύματα.

H Noisette Love is our resistance. έγραψε στις 00:42, 25-05-11:

#21
Bill Brandt

Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους Βρετανούς φωτογράφους του 20ου αιώνα (1904-1983). Γεννημένος στην Γερμανία και μεγαλωμένος μέσα στον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Χαρακτηριστικές φωτογραφίες του είναι τα παραμορφωμένα γυμνά σώματα με το υψηλό contrast. Είναι φωτογραφίες γαμάτες δύναμη και ένταση.

Συνημμένο Αρχείο 38203 . Συνημμένο Αρχείο 38204
Συνημμένο Αρχείο 38205 . Συνημμένο Αρχείο 38206
Συνημμένο Αρχείο 38207 . Συνημμένο Αρχείο 38208
Συνημμένο Αρχείο 38209 . Συνημμένο Αρχείο 38210

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Noisette : 06-11-12 στις 12:42.
7 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Noisette (Φωτεινός Θάλαμος)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Noisette
H Φωτεινός Θάλαμος αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Συντάκτης . Έχει γράψει 2,647 μηνύματα.

H Noisette Love is our resistance. έγραψε στις 20:27, 29-08-11:

#22
David Hockney
Συνέβαλε εξαιρετικά στο κίνημα της Pop Art.

Δημιουργίες με φωτογραφίες polaroid.
Συνημμένο Αρχείο 39344
Συνημμένο Αρχείο 39343
Συνημμένο Αρχείο 39342

Φωτοκολάζ
Συνημμένο Αρχείο 39339
Συνημμένο Αρχείο 39340
Συνημμένο Αρχείο 39341

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Noisette : 06-11-12 στις 12:41.
2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

venividivici

Τιμώμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη venividivici
H venividivici αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 16,737 μηνύματα.

H venividivici έγραψε στις 22:34, 29-08-11:

#23
Robert Frank

Έγινε γνωστός για το φωτογραφικό του έργο με τίτλο "Oι Αμερικάνοι" - "The Americans"....
Χρειάστηκαν πάνω από δύο χρόνια για να το ολοκληρώσει....











Το 1947, καταξιωμένος στην Ευρωπαϊκή φωτογραφία, εγκαθίσταται στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Στα μέσα της δεκαετίας του 50, με μία μικρή υποτροφία και την οικογένεια στο αυτοκίνητο, γυρνάει όλη τη χώρα και φωτογραφίζει την άλλη Αμερική. Αποτέλεσμα αυτής της «περιήγησης» ήταν το συγκλονιστικό του βιβλίο ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ. (Εκδόθηκε πρώτα στην Γαλλία το 1959, με πρόλογο του Jack Kerouac).
Στα τέλη της δεκαετίας του 1950, έχοντας προηγηθεί και ο θάνατος της κόρης του, εγκαταλείπει τη φωτογραφία (όποιες φωτογραφικές απόπειρες έκανε έκτοτε, δεν ήταν τίποτα άλλο παρά μόνο κραυγές πόνου, απόγνωσης και αδιεξόδου) και στρέφεται στον κινηματογράφο.
Για αυτήν του την απόφαση είχε πεί :
Άρχισα να ασχολούμαι περισσότερο με την δική μου ζωή αντί να ταξιδεύω και να παρατηρώ πόλεις και τοπία. Άφησα την εικόνα και πέρασα στη ταινία για να διηγηθώ μια ιστορία.
Συνολικά γύρισε 27 ταινίες με χαρακτηριστικό ύφος λόγω της συγχώνευσης ντοκιμαντέρ, μυθιστόρηματος και αυτοβιογραφίας
Η πρώτη του ταινία «Pull My Daisy» (σκηνοθετική δουλειά και του Alfred Leslie) θεωρείται η αρχή του ανεξάρτητου αμερικάνικου σινεμά.
Το μουσικό συγκρότημα των Rolling Stones προσέλαβε τον Frank να τους ακολουθήσει κατά τη διάρκεια της πρώτης τους τουρνέ στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1972. Το 95 λεπτών έγχρωμο ντοκιμαντέρ που γυρίστηκε και πήρε το όνομά του από το ομώνυμο τραγούδι «Cocksucker Blues», έγινε γνωστό για τις άσεμνες σκηνές με μέλη του συγκροτήματος εκτός σκηνής και το συγκρότημα απαγόρευσε την κυκλοφορία του.


πηγή

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

6 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

venividivici

Τιμώμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη venividivici
H venividivici αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 16,737 μηνύματα.

H venividivici έγραψε στις 20:05, 18-09-11:

#24




Χέρμαν Λέοναρντ, ο μεγάλος φωτογράφος της ιστορίας της τζαζ

Και ποιο ιερό τέρας της τζαζ δεν είχε φωτογραφήσει στη μεγάλη του καριέρα ο Χέρμαν Λέοναρντ. Ο διάσημος Αμερικανός φωτογράφος έφυγε σε ηλικία 87 ετών, αφήνοντας πίσω του μια ανεκτίμητη κληρονομιά τόσο για τη φωτογραφία όσο και για τον χώρο της τζαζ, αφού στο πολύτιμο αρχείο διασώζεται ένα μεγάλο κομμάτι της ιστορίας της αμερικανικής μουσικής.Ο Χέρμαν γεννήθηκε το 1923 από Ρουμάνους μετανάστες με καταγωγή από το Ιάσιο. Πριν ανοίξει το πρώτο δικό του στούντιο, το 1948 στη Νέα Υόρκη, μαθήτευσε για ένα χρόνο στο πλευρό του πορτρετίστα Γιουσούφ Καρς, ο οποίος προσέφερε στον Χέρμαν πολύτιμη εμπειρία καθώς ο Καρς συνεργαζόταν με προσωπικότητες και διασημότητες της εμβέλειας του Αλμπερτ Αϊνστάιν, του προέδρου Τρούμαν και της Μάρθα Γκράχαμ. Στα τέλη της δεκαετίας του ’40 ο Χέρμαν Λέοναρντ σύχναζε σε μυθικά τζαζ κλαμπ της εποχής στο Μανχάταν, όπως το Royal Roost και αργότερα το Birdland. Εκεί ήρθε σε επαφή με τους περισσότερους από τους μετέπειτα θρύλους της τζαζ και άρχισε να τους φωτογραφίζει.
Το 1956 ο Μάρλον Μπράντο τον επέλεξε για να τον συνοδεύσει σε ένα ταξίδι στην Απω Ανατολή. Κατόπιν εγκαταστάθηκε στο Παρίσι και ασχολήθηκε με φωτογραφίσεις μόδας και με τη διαφήμιση. Το 1980 έφυγε για την Ιμπιζα, όπου έζησε επτά χρόνια ετοιμάζοντας την έκδοση του πρώτου του βιβλίου αλλά και την πρώτη του έκθεση στο Λονδίνο, το 1988. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 επέστρεψε στις ΗΠΑ και στη Νέα Ορλεάνη, όπου επανασυνδέθηκε με τον κόσμο της τζαζ. Το 2005, όμως, ο τυφώνας Κατρίνα κατέστρεψε το σπίτι και το στούντιό του. Στην πλημμύρα χάθηκαν 8.000 φωτογραφίες του, όμως τα αρνητικά τους φυλάσσονταν, ευτυχώς, στο Μουσείο Τέχνης του Οτζεν στη Νέα Ορλεάνη.
πηγή












Herman Leonard

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

renia_1995 (Uranya)

Διάσημο Μέλος

Το avatar του χρήστη renia_1995
H Uranya αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 22 ετών και μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 723 μηνύματα.

H renia_1995 Booorn booorn boorn boorn to be alive έγραψε στις 13:39, 25-09-11:

#25
Ξερει κανενας σας τον φωτογραφο που τραβηξε την πασιγνωστη φωτογραφια με το ετοιμοθανατο παιδακι που ηταν το γερακι στην ακρη και περιμενε να πεθανει για να το φαει?

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Ηρώ (Μαρούλι)

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη Ηρώ
H Μαρούλι αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Αρχιτέκτονας . Έχει γράψει 2,132 μηνύματα.

H Ηρώ πλέκει μενεξέδες και έγραψε στις 09:52, 27-09-11:

#26
Αρχική Δημοσίευση από renia_1995
Ξερει κανενας σας τον φωτογραφο που τραβηξε την πασιγνωστη φωτογραφια με το ετοιμοθανατο παιδακι που ηταν το γερακι στην ακρη και περιμενε να πεθανει για να το φαει?


Kevin Carter


Δεν είναι γεράκι, γύπας είναι.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Liakouras

Δραστήριο Μέλος

Το avatar του χρήστη Liakouras
Ο Liakouras αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 382 μηνύματα.

O Liakouras έγραψε στις 11:41, 27-09-11:

#27
Το πιο ενδιαφέρον κι διδακτικό, για μένα τουλάχιστον, είναι οτι αυτή η φωτογραφία τραβήχτηκε με μια παλιά compact γύρω στα 5mp με την οποία είχε πάει ο "φτωχός" συγκεκριμένος φωτογράφος σε αυτή την αποστολή την εποχή ακόμα που κυριαρχούσε ακόμα το φιλμ... κι ενώ οι συνάδελφοι του γελάγαν μαζί του αυτός έδειξε οτι εν τέλη δεν παίζει κι τόσο μεγάλο ρόλο το μέσο... αλλά το να ξέρεις πότε κι πως να το σηκώσεις κι να τραβήξεις...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Rempeskes

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη Rempeskes
Ο Rempeskes αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Hair stylist . Έχει γράψει 5,593 μηνύματα.

O Rempeskes έγραψε στις 11:57, 27-09-11:

#28
Το πιο ενδιαφέρον κι διδακτικό, για μένα τουλάχιστον, είναι



ότι ο άνθρωπος αυτοκτόνησε.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

5 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 39 ετών . Έχει γράψει 3,564 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 13:06, 27-09-11:

#29
Αρχική Δημοσίευση από Rempeskes
ότι ο άνθρωπος αυτοκτόνησε.
εδώ κολλάει το

η μνήμη επιστρέφει μακελεύοντας ψυχές βάρβαρες
τακτικές οδυνηρές του βρομόστομου "μην πλησιάζεις είναι σπασμένο και κόβει"
πολύ εύστοχος, μπράβο.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Liakouras

Δραστήριο Μέλος

Το avatar του χρήστη Liakouras
Ο Liakouras αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 382 μηνύματα.

O Liakouras έγραψε στις 13:49, 27-09-11:

#30
Έκανα λάθος άλλος ήταν ο φωτογράφος που ανάφερα πριν... κι δεν έχει πεθάνει αλλά δουλεύει στο magnum(κι προφανώς δεν τράβηξε αυτή τη φωτογραφία)

Τώρα για το οτι αυτοκτόνησε είναι σαφές πως φωτογραφικά δεν έχει να μου πεί τίποτα... ποτέ δεν κατάλαβα γιατί κάποιοι μπλέκουν την "τέχνη"(αν είναι τέχνη η παραπάνω φωτογραφία κι γενικότερα η πολεμική φωτογραφία... με τέτοια κραυγαλαία θέματα δύσκολα κάνεις τέχνη, ενώ αντίστροφα αυτές οι καταστάσεις δημιουργούν την ανάγκη περισσότερο στον άθρωπο για τέχνη) με την ζωή...

Κρίνουμε την ποιήση του Καρυωτάκη σε σχέση με το μοραλισμό του, κρίνουμε την ποίηση του Καβάφη σε σχέση με της ομοφυλικές προτιμήσεις του, κρίνουμε την ποίηση του Πόε σε σχέση με την μέσα σε καταχρήσης ζωή του;
Όχι κι όποιος το κάνει είναι λάθος... το δημιούργημα είναι ανεξάρτηο του δημιουργού...

Απο την άλλη η ιστορία αυτού του φωτογράφου έχει να μου πεί πολλά απο ηθικής πλευράς αλλά αυτό δεν έχει ουδεμία σχέση με την φωτογραφία στην οποία επικεντρονόμαστε εδώ...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη iJohnnyCash : 11-11-11 στις 16:35. Αιτία: spoiler
0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Δεσμώτης

Αποκλεισμένος χρήστης

Το avatar του χρήστη Δεσμώτης
Ο Δεσμώτης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 39 ετών . Έχει γράψει 3,564 μηνύματα.

O Δεσμώτης έγραψε στις 14:06, 27-09-11:

#31
Αρχική Δημοσίευση από Liakouras
το δημιούργημα είναι ανεξάρτητο του δημιουργού...

θα είχες πιθανόν, δίκιο, αν δεν υπήρχε το suicide note
στο οποίο ο ίδιος καθόρισε τους λόγους που τον οδήγησαν
στα κυπαρίσσια αντί να αφήνει να τους φανταστούμε:


["I am depressed ... without phone ... money for rent ...
money for child support ... money for debts ... money!!! ...
I am haunted by the vivid memories of killings and corpses and anger and pain ...
of starving or wounded children, of trigger-happy madmen, often police, of killer executioners ...
I have gone to join Ken [recently deceased colleague Ken Oosterbroek] if I am that lucky."
εδώ η τέχνη, η δημιουργία αποφαίνεται δραματικά πιο δυνατή
από το ψυχικό σθένος του ευαίσθητου δημιουργού της.
Θέλουμε δε θέλουμε.

Αυτό λέει και τίποτε άλλο.

Όχι ότι όποιος βγάζει σκληρές φωτό οδηγείται σε αυτοχειρία. Όχι.

Αλλά μερικές φορές αυτά που βλέπουμε, δεν τα βλέπουμε μόνο
για το δευτερόλεπτο του κλικ ΑΛΛΑ ΜΑΣ ΚΑΤΑΔΙΩΚΟΥΝ.

Κατά τα άλλα, νομίζω πως είναι εμφανής ο διαχωρισμός μεταξύ συμπεριφοράς και τέχνης.
Η προσωπικότητα του καλλιτέχνη και το έργο του είναι δυο ξεχωριστά πράγματα,
όχι ασφαλώς για τον ίδιο, αλλά για τους εκάστοτε κριτές του.

Υπήρχε εκ μέρους του Σεφέρη στημένο ολόκληρο σκηνικό αποκεφαλισμού
νέων λογοτεχνών που δεν ταιριάζανε στα ιδεολογήματα
της μεσοπολεμικής καλλιτεχνικής ελίτ.
Αλλά αυτό δεν αφαιρεί το νόμπελ και την πένα του εν λόγω. Ε?

Αυτά έχουν σημασία μόνο μέσα στο πλαίσιο της μονοπωλιακής
εξουσίας του λόγου, και ασφαλώς μπορούν και επηρεάζουν τις μικρές
ή μεγαλύτερες ομάδες που κινούνται δορυφορικά γύρω από καθιερωμένα
πρότυπα.

Αλλά τι σημασία έχουν τελικά , όλα αυτά?
Μόνο πρόσκαιρη.

Ο Ουίτμαν χαρακτηρίστηκε επικίνδυνα έκφυλος,
ο Μπλέηκ αθεράπευτα παράφρων...
και η λίστα είναι τεράστια.

Θέλει κανείς να ασχοληθεί με λίστες ή με την τέχνη?

Τα υπόλοιπα περισσεύουν.

υγ. από την άλλη, αν ο Πόε δεν είχε πεθάνει από τον καθαρό τρόμο του για το ψύχος,
θα έγραφε τη Λιγία και το Κοράκι?

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Ciela

Περιβόητο Μέλος

Το avatar του χρήστη Ciela
H Ciela αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Μαέστρος . Έχει γράψει 1,449 μηνύματα.

H Ciela έγραψε στις 14:27, 27-09-11:

#32
Αρχική Δημοσίευση από Liakouras
Απο την άλλη η ιστορία αυτού του φωτογράφου έχει να μου πεί πολλά απο ηθικής πλευράς αλλά αυτό δεν έχει ουδεμία σχέση με την φωτογραφία στην οποία επικεντρονόμαστε εδώ...
ο συγκεκριμενος φωτογραφος υποθετω ομως πως δε στοχευε στο να κανει "υψηλη τεχνη" αλλά να δείξει στον κόσμο το τι συνεβαινε εκει.
κ η προσωπικη του ιστορία προσθετει στη φωτογραφία ένταση..
διοτι οταν ξερεις τι εχει παιχτει μ αυτη τη φωτογραφία δε νομιζω πως μπορεις να τη δεις ψυχρα κ αποστασιοποιημενα...
ετσι κ αλλιως ουτε τραβηχτηκε γ αυτο το λογο, ουτε κ η ιδια σε καλει να τη δεις ετσι..
τη στιγμη που απο μονη της διηγειται μια ιστορια...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Liakouras

Δραστήριο Μέλος

Το avatar του χρήστη Liakouras
Ο Liakouras αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 382 μηνύματα.

O Liakouras έγραψε στις 14:31, 27-09-11:

#33
Συμφωνούμε πλήρως. Κι απο τα λεγόμενα σου φένεται πως συμφωνείς κι με αυτό που στην αρχή του μηνύματος διαφωνούσες...

Σαφώς ο δημιουργός έχει άμεση σύνδεση με το δημιούργημα... είναι η γονεϊκη σχέση που αναφέρει κι ο Σωκράτης.

Αλλά στους θεατές αυτή η γονεϊκη σχέση είναι αδιάφορη αλλά κι στην πραγματικότητα άγνωστη γιατί ότι κι να μας πει ο καλλιτέχνης δεν θα μπορέσουμε να επικοινωνήσουμε σε αυτό το επίπεδο... οπότε ας αφήσουμε το παιδί του δημιουργού να μας επικοινωνήσει(άλλωστε μέσα σε αυτή την επικοινωνία θα υπάρχει κι ένα κομμάτι του πατέρα... ένα πραγματικό-αληθινό κομμάτι) κι μην ψάχνουμε για την "πραγματική" ιστορία πίσω απο κάθε έργο.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Liakouras

Δραστήριο Μέλος

Το avatar του χρήστη Liakouras
Ο Liakouras αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 382 μηνύματα.

O Liakouras έγραψε στις 14:34, 27-09-11:

#34
Αρχική Δημοσίευση από ciela
ο συγκεκριμενος φωτογραφος υποθετω ομως πως δε στοχευε στο να κανει "υψηλη τεχνη" αλλά να δείξει στον κόσμο το τι συνεβαινε εκει.
κ η προσωπικη του ιστορία προσθετει στη φωτογραφία ένταση..
διοτι οταν ξερεις τι εχει παιχτει μ αυτη τη φωτογραφία δε νομιζω πως μπορεις να τη δεις ψυχρα κ αποστασιοποιημενα...
ετσι κ αλλιως ουτε τραβηχτηκε γ αυτο το λογο, ουτε κ η ιδια σε καλει να τη δεις ετσι..
τη στιγμη που απο μονη της διηγειται μια ιστορια...
Συμφωνώ(αν κ δεν ξέρω αν είναι σωστά να μπαίνουν ταμπέλες... καλύτερα να διαλέξουμε τον τρόπο που θα κοιτάμε) εγώ απλά γενίκευσα σε σχέση με τους μεγάλους φωτογράφους στους οποίους αναφέρεται το συγκεκριμένο νήμα.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

D_G (Δημήτρης)

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη D_G
Ο Δημήτρης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 1,756 μηνύματα.

O D_G έγραψε στις 16:38, 27-09-11:

#35
Υπήρχε στην εποχή του φιλμ μία φωτογραφία, που κυκλοφορούσε σε πολλά περιοδικά και πήρε πολλά βραβεία για το θέμα της.
Είναι ένας πολιτικός σε προεκλογική περίοδο, που με το κουστούμι του στον δρόμο, απλώνει το χέρι να χαιρετήσει έναν εργάτη και να του ζητήσει την ψήφο του.
Ο εργάτης, κάνει μία κίνηση και τον αποφεύγει, δείχνοντάς του ότι έχει βαρεθεί τις υποσχέσεις των πολιτικών, με μία κλίση προς την αντίθετη πλευρά.
Μήπως ξέρετε αν υπάρχει αυτή η φωτογραφία στο διαδίκτυο και ποιος την τράβηξε;
Είναι από τις φωτογραφίες που μου έχουν μείνει αξέχαστες, ίσως και η μοναδική !

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

roka

Νεοφερμένος

Το avatar του χρήστη roka
Ο roka αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 7 μηνύματα.

O roka έγραψε στις 00:42, 28-09-11:

#36
Αρχική Δημοσίευση από Conanobarberis
υγ. από την άλλη, αν ο Πόε δεν είχε πεθάνει από τον καθαρό τρόμο του για το ψύχος,
θα έγραφε τη Λιγία και το Κοράκι?
Υπάρχουν πολλοί χαρούμενοι καλλιτέχνες;


Αρχική Δημοσίευση από Liakouras
Αλλά στους θεατές αυτή η γονεϊκη σχέση είναι αδιάφορη αλλά κι στην πραγματικότητα άγνωστη γιατί ότι κι να μας πει ο καλλιτέχνης δεν θα μπορέσουμε να επικοινωνήσουμε σε αυτό το επίπεδο... οπότε ας αφήσουμε το παιδί του δημιουργού να μας επικοινωνήσει(άλλωστε μέσα σε αυτή την επικοινωνία θα υπάρχει κι ένα κομμάτι του πατέρα... ένα πραγματικό-αληθινό κομμάτι) κι μην ψάχνουμε για την "πραγματική" ιστορία πίσω απο κάθε έργο.


Τι σου επικοινωνεί το παραπάνω έργο? Εκτός ίσως από θυμηδία και τη σκέψη "Είναι αυτό τέχνη, εφόσον μπορεί να το κάνει ο οποιοσδήποτε πιάσει ένα πινέλο;"

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

venividivici

Τιμώμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη venividivici
H venividivici αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 16,737 μηνύματα.

H venividivici έγραψε στις 01:12, 28-09-11:

#37
Nelly - Έλλη Σεραϊδάρη






ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ

Το συγκεκριμένο επεισόδιο της εκπομπής «ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ» είναι αφιερωμένο στη φωτογράφο ΕΛΛΗ ΣΕΡΑΪΔΑΡΗ
( γεν. Αϊδίνιο 1899-θαν. Αθήνα 1998 ), γνωστή από την καλλιτεχνική υπογραφή της ως NELLY’S.

Η Έλλη Σουγιουλτζόγλου - Σεραϊδάρη, η φωτογράφος Nelly's, όπως συνηθίζεται πια να αποκαλείται χρησιμοποιώντας ως όνομα την αγγλική εκδοχή της καλλιτεχνικής της υπογραφής, γεννήθηκε πριν έναν περίπου αιώνα στο Αϊδίνι της Μικράς Ασίας.

Έξι ετών, άρχισε να παρακολουθεί μαθήματα στο ελληνικά σχολείο. Τον Ιούλιο του 1919 έζησε την ολέθρια καταστροφή της ελληνικής πάλης του Αϊδινίου από τα τουρκικά στρατεύματα. Η οικογένειά της κατόρθωσε να διαφύγει και εγκαταστάθηκε στη Σμύρνη, απ' όπου η Nelly's έφυγε την επόμενη χρονιά για τη Δρέσδη της Γερμανίας, προκειμένου να σπουδάσει μουσική και ζωγραφική. Το Σεπτέμβριο του 1922, ενώ βρισκόταν εκεί, πληροφορήθηκε τον εμπρησμό της Σμύρνης και τη σφαγή των Ελλήνων της Μικράς Ασίας από τους Τούρκους.


Η οικογένειά της ήταν απ' αυτές που διέφυγαν και μετοίκησαν στην Ελλάδα, την οποία η Nelly's πρωτοεπισκέφθηκε το 1924, επιστρέφοντας από τη Γερμανία, αφού είχε πλέον ολοκληρώσει τις σπουδές της στη φωτογραφία και αποφασίσει να εγκατασταθεί μόνιμα στην Αθήνα.


Ενώ, λοιπόν, είχε ξεκινήσει για να σπουδάσει ζωγραφική, η Nelly's στράφηκε τελικά στη φωτογραφία λόγω των νέων δύσκολων γι' αυτήν συνθηκών, στοχεύοντας σ' ένα ταχύτερο τρόπο επαγγελματικής αποκατάστασης και οικονομικών απολαβών. Έτσι, ελκύεται από το Oldruck και το bromoil, παλιές φωτογραφικές τεχνικές που της έδιναν τη δυνατότητα να δει στη φωτογραφία όχι μόνο το μέσον που αποδίδει με ρεαλιστική σαφήνεια την πραγματικότητα, αλλά και μία μέθοδο έρευνας και έκφρασης της σχέσης της με τον κόσμο που την περιβάλλει. Άλλωστε, αυτές οι ίδιες τεχνικές της επέτρεπαν να εφοδιάζει τα θέματά της με μια πικτοριαλιστική διάσταση που κάλυπτε εν μέρει τις ζωγραφικές της ανησυχίες.

Η Nelly's δούλεψε σχεδόν σε όλη της την καριέρα κατά θέματα, σε φωτογραφικές ενότητες, άλλοτε για λογαριασμό της και άλλοτε κατόπιν παραγγελίας κυρίως του Υπουργείου Πολιτισμού. Ο θεματικός διαχωρισμός των φωτογραφιών κατά τίτλους δεν μπορεί παρά να εμπεριέχει μια μικρή δόση αυθαιρεσίας, αφού η ίδια δεν έδωσε στην πραγματικότητα τίτλους παρά μόνο σε τρεις - τέσσερις ενότητες.


Παρ' όλ' αυτά, η μελέτη του έργου της και η αρχειοθέτηση του υλικού της επιβάλλουν ένα σχεδόν αναγκαστικό διαχωρισμό κατά θέματα, ο οποίος δεν μπορεί παρά να είναι συνοπτικός στο συνοδευτικά κατάλογο μιας έκθεσης.


πηγή





οοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοο

η φωτογραφία που μου αρέσει υπερβολικά!!!!
οοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοο






Η μελέτη των αρχαίων αγαλμάτων, άλλωστε, οδήγησε τη Nelly's σε μία σειρά από πορτραίτα αγαλμάτων αρχαίων θεών και ηρώων με έντονα στοιχεία ψυχογραφίας. Τα πρόσωπά τους απομονώνονται έτσι ώστε η κάμερα να συλλαμβάνει όλο τον ψυχισμό και την πνευματικότητά τους.
Η μελέτη της αυτή στάθηκε αφορμή για να πραγματοποιήσει μια σειρά σύγχρονων ρεαλιστικών πορτραίτων ανθρώπων με σκοπό τη συγκριτική παρουσίαση της τυπολογίας της ελληνικής φυλής και την απτή απόδειξη της συνέχειας του ελληνισμού.
πηγή

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Liakouras

Δραστήριο Μέλος

Το avatar του χρήστη Liakouras
Ο Liakouras αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 382 μηνύματα.

O Liakouras έγραψε στις 14:23, 12-10-11:

#38
Vivian Maier

http://www.vivianmaier.com/

Μια αθεράπευτη φωτογράφος που δεν ενδιαφερόταν όχι μόνο να δήξει την δουλειά της. Αλλά ακόμα ίσως να δεί κι οι ίδια τις φωτογραφίες της. Προφανώς "γούσταρε" την φωτογραφική διαδικασία κι "περιπέτεια" της φωτογραφίας δρόμου-ρεπορτάζ(δν ξέρω πως να τις χαρακτηρίσω αλλά ελάχιστη σημασία έχει).

Φωτογραφικά άγνωστη, μέχρι την ανάκαλυψη της απο τον John Maloof που αγόρασε μέσο δημοπρασίας τα παρατημένα απο την ίδια αρνητικά φιλμ της.

Προσωπικά απολαμβάνω το να χαζεύω τις φωτογραφίες της και γοητεύομαι απο την ιστορία της.

Μπείτε κι εσείς στο site που παραθέτω. Χαζέψτε τις εκπληκτικές φωτογραφίες, διαβάστε γι' αυτή.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

venividivici

Τιμώμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη venividivici
H venividivici αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 16,737 μηνύματα.

H venividivici έγραψε στις 22:04, 06-01-12:

#39
Κώστας Μπαλάφας (1920 - 2011)

Μαζί με τον Σπύρο Μελετζή και τον Τάκη Τλούπα αποτέλεσαν την «Αγία Τριάδα της ελληνικής φωτογραφίας».




Γεννημένος στο ορεινό χωριό Κυψέλη της Άρτας από τον Γιώργο και την Αρχοντούλα, φτωχούς αγρότες, ήδη από την ηλικία των έντεκα ετών κατεβαίνει στην Αθήνα και ρίχνεται στη βιοπάλη παρακολουθώντας παράλληλα και το νυχτερινό σχολείο. Το 1936 πηγαίνει για σπουδές στη Γαλακτοκομική Σχολή Ιωαννίνων, απ' όπου αποφοιτά μετά από δύο χρόνια και πηγαίνει για στην Ιταλία για περαιτέρω σπουδές γαλακτοκομίας. Επιστρέφει το 1939 και διορίζεται έκτακτος υπάλληλος στη Γαλακτοκομική Σχολή, όπου τον βρίσκει ο πόλεμος και η κατοχή.

Η πρώτη επαφή του με τη φωτογραφία και τη φωτογραφική μηχανή γίνεται στα δεκατρία του χρόνια, όταν συνοδεύει το αφεντικό του στην ξενάγηση που κάνει ο τελευταίος στους συγγενείς του από την Αμερική. Βλέπει τότε τη μικρή και απλή φωτογραφική μηχανή Μπράουν της Κόντακ και κάνει τις πρώτες του λήψεις, που δεν είναι παρά οι φωτογραφίες της οικογένειας στο αττικό τοπίο της Πάρνηθας. Τούτη η εμπειρία τον μαγεύει και η απόκτηση μιας ολόδικής του φωτογραφικής μηχανής γίνεται όνειρο ζωής.
Κατά τη διάρκεια των σπουδών του στα Ιωάννινα πουλάει το ρολόι του προκειμένου να συμπληρώσει το ποσό και ν' αποκτήσει μια Τζούνιορ Κόντακ, την οποία αντικαθιστά με μία Ρόμποτ στην Ιταλία και παράλληλα μαθητεύει πλάι σ' έναν φίλο του υπάλληλο φωτογραφείου που του διδάσκει τα μυστικά του σκοτεινού θαλάμου. Κι είναι αυτή η μηχανή που θα χρησιμοποιήσει για ν' αποθανατίσει την πορεία του ελληνικού στρατού προς το αλβανικό μέτωπο, την Κατοχή και τον ένοπλο αγώνα του ΕΛΑΣ στην Ήπειρο.

Με την τέχνη του ο Κώστας Μπαλάφας κατόρθωσε να αποτυπώσει σκηνές μιας δύσκολης ζωής σε μια δεινοπαθούσα Ελλάδα με πρωταγωνιστές ανθρώπους του μόχθου, του πόνου και του κατατρεγμού, οι οποίοι διατηρώντας την αγνότητα, την περηφάνια και την αξιοπρέπειά τους πάλεψαν με δύναμη και πείσμα να την ξαναστήσουν στα πόδια της. Τον μαγνήτιζε το πρόσωπο και το βλέμμα των ανθρώπων γιατί πάνω τους καταγράφονται ανεξίτηλα όλα όσα περνάει κανείς.
«Τους αγάπησα, τους είδα πρώτα, μίλησα μαζί τους, είδα τα προβλήματά τους, και γι' αυτό ακριβώς δίνουν αυτή τη συγκίνηση οι φωτογραφίες. Πριν πατήσω το κουμπί γνωρίζω τον κόσμο, ζω μαζί του. Έκατσα με τους βοσκούς, κοιμήθηκα μαζί τους απάνω στα βουνά και είδα όλα τους τα προβλήματα. Έπειτα είμαι κι εγώ γόνος αγροτών, ξέρω τα προβλήματά τους. Αλλά και γενικά, όλοι οι άνθρωποι οι μεροκαματιάρηδες με συγκινούν ιδιαίτερα» [1], λέει σε συνέντευξή του. Και παρακάτω, σε ερώτηση της δημοσιογράφου σχετικά με τη χρήση του ασπρόμαυρου φιλμ και των νέων τεχνολογιών θα πει: «Δεν υπήρχε χρώμα τότε. Αλλά το χρώμα δεν το συμπαθώ και σήμερα. Προκειμένου να δώσεις καθαρή την αλήθεια, μόνο η ασπρόμαυρη φωτογραφία έχει τη δυναμικότητα. Πολλές φορές λέω στα παιδιά, στη Leica που διδάσκω, να μην ταλανίζονται πολύ με τα εργαλεία, αν θα είναι κι εκείνο και το άλλο. Το περισσότερο, το σημαντικότερο είναι να διαβάσουν ποίηση, να διαβάσουν λογοτεχνία, να μπορέσουν να σχηματίσουν ιδεατές εικόνες στο μυαλό τους. Τότε θα δούνε αυτά που τους περνούν απαρατήρητα σήμερα με άλλο μάτι, θα τα δουν με τα μάτια της ψυχής τους και θα τα δώσουν διαφορετικά [...] Εγώ είχα τις πιο απλές μηχανές, έναν φακό, πίσω το φιλμ. Έτσι μπορώ να κάνω ό,τι θέλω, γιατί μ' αυτές τις ηλεκτρονικές κάνει περισσότερο το μηχάνημα και όχι εσύ. Αν δεν μεταφέρεις συγκίνηση δεν κάνεις τίποτα. Χωρίς συγκίνηση δεν υπάρχει καλλιτεχνικό αποτέλεσμα». [2]


Παρακολουθήστε
από το Ψηφιακό Αρχείο της ΕΡΤ και τη σειρά ντοκιμαντέρ με τίτλο «Η Ιστορία των χρόνων μου» ένα επεισόδιο αφιερωμένο στον Κώστα Μπαλάφα. (Διάρκεια: 30 λεπτά)




πηγή







Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

5 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

venividivici

Τιμώμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη venividivici
H venividivici αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 16,737 μηνύματα.

H venividivici έγραψε στις 20:00, 10-02-12:

#40
Ένας φωτογράφος μπορεί να μείνει γνωστός μόνο από ένα έργο του....
και απλά να επιστρέψει στην καθημερινότητα της τέχνης του χωρίς καλλιτεχνικές εξάρσεις....



Rocco Morabito

The kiss of life Το Φιλί της Ζωής



Η φωτογραφία είχε ληφθεί τον Ιούλιο του 1967 από τον φωτογράφο Rocco Morabito, ο οποίος εργάστηκε για την Jacksonville Journal, και δείχνει δυο εναερίτες υψηλής τάσης. Ο μαθητευόμενος (επάνω) επαθε ηλεκτροπληξία και υπέστη καρδιακή ανακοπή.Ο συνεργάτης του, κάνει την τεχνική "στόμα σε στόμα-ανάνηψη" (Το Φιλί της Ζωής).
Ένα ασθενοφόρο τον πήρε αργότερα και τελικά εζησε. Χάρη σε αυτή τη φωτογραφία ο Rocco Morabito κέρδισε το βραβείο Πούλιτζερ το 1968 στην κατηγορία Spot Φωτογραφίας.
Η φωτογραφία εμεινε με τον τίτλο Το Φιλί της Ζωής.

πηγή




Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

pop corn

Περιβόητο Μέλος

Το avatar του χρήστη pop corn
H pop corn αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 1,093 μηνύματα.

H pop corn έγραψε στις 06:35, 28-03-12:

#41
Θα ξεθάψω το θρεντ από τα άδυτα της φωτογραφικής κατηγορίας και θα το φέρω ξανά στην επιφάνεια παρουσιάζοντας έναν σύγχρονο αγαπημένο φωτογράφο με πολύ ιδιαίτερη δουλειά.

Alexey Titarenko
(έλα και μια στο πρωτότυπο: Алексей Титаренко)


Ο τυπάς είναι Ρώσος, γεννημένος στο Λένινγκραντ -ή Αγία Πετρούπολη όπως λέγεται την σήμερον ημέρα- το 1962.
Ίσως τον έχετε ακουστά και σαν «φωτογράφο των σκιών», ένα χαρακτηρισμό που του αποδώθηκε τονίζοντας το πλέον αναγνωρίσιμο και βασικό στοιχείο του φωτογραφικού έργου του που το κατέστησε ξεχωριστό ανάμεσα στα έργα της φωτογραφίας παγκοσμίως.

Οι κινούμενες σκιές των ανθρώπων που στοιχειώνουν τις φωτογραφίες του Titarenko προέρχονται κατά κύριο λόγο από την γενέτειρα πόλη του, την Αγία Πετρούπολη η οποία αποτέλεσε για συνεχόμενα χρόνια το κεντρικό θέμα στην φωτογραφία του. Τούτο το γεγονός δεν είχε να κάνει μόνο με τον ιδιαίτερο χαρακτήρα και τη φυσιογνωμία της πόλης του αλλά, όπως υποστηρίζει ο ίδιος, εξίσου και με τις παιδικές και νεανικές αναμνήσεις που διατήρησε απ' αυτήν. Απαθανάτησε με το φακό του την ατμόσφαιρα και την ανθρώπινη παρουσία της πόλης σε 4 φωτογραφικές συλλογές επιχειρώντας παράλληλα μία προσπάθεια καταγραφής της εικόνας της στο πέρασμα του χρόνου.

Από αυτές, η πιο δημοφιλής αλλά και αυτή που τον έκανε ευρύτερα γνωστό είναι η συλλογή City of Shadows (1992-1994) στην οποία απέδωσε αριστουργηματικά την ζωή και τις συνθήκες της πόλης μετά την πτώση του σοβιετικού καθεστώτος. Στις φωτογραφίες του βρίσκεται αποτυπωμένη μια πραγματική «πόλη των σκιών» πλημμυρισμένη από ανθρώπους-φαντάσματα να συνωστίζονται σε σταθμούς, σε λεωφορεία, σε σκάλες. Όπως είπε ο ίδιος ο Titarenko για τη δουλειά του:
«Είναι μια ρεαλιστική αποτύπωση της καθημερινότητας που επικρατούσε τότε...μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. Οι άνθρωποι ξαφνικά άλλαξαν, ξαφνικά μετατράπηκαν σε σκιές οι οποίες σέρνονταν από δω κι από κει. Έβλεπα γυναίκες με μάτια γεμάτα απόγνωση, έβλεπα ανθρώπους απελπισμένους...μπερδεμένους...στα όρια της τρέλας και της απόγνωσης. Έβλεπα ανθρώπους τόσο άσχημα ντυμένους να χρησιμοποιούν όσες δυνάμεις τους είχαν απομείνει για να κατορθώσουν να βρουν λίγη τροφή για τους ίδιους και για την οικογένειά τους. Οι περισσότεροι έμοιαζαν με σκιές του παλιού τους εαυτού. Νομίζω ότι κάτι τέτοιο είχε να συμβεί από την εποχή του 2ου παγκόσμιου πολέμου».

Μερικές αντιπροσωπευτικές φώτοζ από το City of Shadows :


Παρουσίασε στη συνέχεια άλλες 2 συλλογές με φωτογραφίες από την Αγία Πετρούπολη, τις Black and White Magic of St. Petersburg (1995-1997) και Time standing still (1998-2000). Διέτρεξε ξανά την αγαπημένη του πόλη αναζητώντας διαφορετικές οπτικές για να την προσεγγίσει και δημιούργησε μία σειρά φωτογραφιών σε διαφορετικές στιγμές της, άλλες χειμώνα και άλλες καλοκαίρι, άλλες την αυγή και άλλες τη δύση.

Την ίδια ατμόσφαιρα της γενέτειράς του την βρήκε αργότερα, όπως υποστήριξε, όταν επισκέφτηκε για πρώτη φορά την Αβάνα το 2003. Ο ίδιος είπε :
«My interest to take pictures in Havana was inspired by the underlying similarities between Havana and St. Petersburg. At one time both were grand; and then, both went through the same process of decay due to the revolution and the communist regime/dictatorship that followed.
Both cities are unique and beautiful. Water has played a primordial role in their history. For both, their reason for existence belongs to the past and both are like an aristocratic person whose pride and beauty were violated and humiliated by the communist regime (but let's add metaphorically that she nevertheless persists in opposing human savagery with incredible vitality, humanism and a magical ability to transform ugliness into a treasure)
».

Τα φωτογραφικά ταξίδια του στην Αβάνα αποτυπώνονται στη συλλογή Havana Series (2003-2006). Αντιπροσωπευτικές φώτοζ:


Σε όλο το έργο του υπάρχει πάντα παρούσα η αναφορά στον χρόνο. Σαν διάρκεια και σαν συνώνυμο μιας εποχής. Ένα ταξίδι στο χρόνο, η ιστορία μιας πόλης μέσα από το πέρασμά του. Ίσως αυτός το θέτει καλύτερα: «στη δουλειά μου προσπαθώ να εισάγω μία τρίτη διάσταση, αυτή του χρόνου, που προσθέτει κάτι από ευταξία, συνέχεια, αφήγηση...Προσπαθώ να μετατοπίσω το χρόνο σε μια γλώσσα καθαρά οπτική».

Αυτά. Για να μην κουράζω άλλο με το μπλαμπλα μπορείτε να βρείτε περισσότερο υλικό, βιογραφικό και το σύνολο της φωτογραφικής δουλειάς του Alexey Titarenko στην ιστοσελίδα του.

------------------------------------------
Ας μου επιτραπεί μία διαφορετική προσέγγιση σε κάποιες φωτογραφίες που με οδηγούν συνειρμικά στην σκέψη του προσωρινού της ανθρώπινης ύπαρξης. Οι θολές κινούμενες ανθρώπινες μορφές θα μπορούσαν δηλαδή να εκφράζουν την προσωρινότητα τους, την διαρκή κίνηση τους προς το τέλος εν αντιθέσει με τα στατικά τοπία που τις περιβάλλουν, σταθερά να δηλώνουν την μεγαλύτερη αντοχή τους στον χρόνο. Ομολογώ πως αυτή ήταν η πρώτη σκέψη που έκανα όταν ήρθα για πρώτη φορά σε επαφή με τις φωτογραφίες του Titarenko και προτού μάθω περισσότερα για το έργο του. Ενδεχομένως να συμμερίζονται κι άλλοι αυτή την άποψη. Αυτή η αντίθεση είναι θα έλεγα πιο έντονη σε φωτογραφίες όπως αυτές :







Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Mercury : 30-03-12 στις 11:05. Αιτία: Διόρθωση κειμένου μετά απο απαίτηση της χρήστριας
8 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

nansy_astr

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη nansy_astr
H nansy_astr αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Φοιτητής/τρια . Έχει γράψει 1,697 μηνύματα.

H nansy_astr Lux and Veritas. έγραψε στις 00:42, 18-07-12:

#42
επειδή και η φωτογραφία για μένα είναι μορφή τέχνης:


Andrew G. Hobbs.

Erik

Alessandro Rocchi

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

pop corn

Περιβόητο Μέλος

Το avatar του χρήστη pop corn
H pop corn αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 1,093 μηνύματα.

H pop corn έγραψε στις 01:18, 21-07-12:

#43
Edward S. Curtis
(1868 - 1952)



Μια αναδρομή στην πορεία και το φωτογραφικό έργο του Έντουαρντ Κέρτις δεν θα μπορούσε να είναι αποκομμένη από μια μικρή αναφορά στο ιστορικό παρελθόν της Αμερικής , στα χρόνια των μεγάλων αλλαγών του αμερικάνικου τοπίου και των ιθαγενών Αμερικανών.
Ο Κέρτις δεν αποκαλέστηκε τυχαία «ο φωτογράφος των Ινδιάνων». Το σύνολο της δουλειάς του, που εκτός από φωτογραφίες περιλαμβάνει και κείμενα, αποτελεί ένα αξιοσωμείωτο εγχείρημα διάσωσης της ινδιάνικης πολιτισμικής κληρονομιάς, από τη μουσική και τη γλώσσα τους μέχρι τα έθιμα και τις συνταγές τους. Στην φωτογραφία, η δουλειά του συνθέτει μια πλούσια οπτικοποιημένη αφήγηση των παραδόσεων και του τρόπου ζωής των ινδιάνικων φυλών της βόρειας Αμερικής , ενώ σε πολλές περιπτώσεις το υλικό που συνέλεξε αποτελεί το μοναδικό στοιχείο άντλησης ιστορικής πληροφορίας.

Ο Κέρτις γεννήθηκε το 1868 στο Ουισκόνσιν και από μικρός ασχολήθηκε με τη φωτογραφία. Το ενδιαφέρον του για τους αυτόχθονες λαούς της Αμερικής εκδηλώθηκε το 1895 με την φωτογράφιση της 95χρονης Πριγκίπισσας Angeline (Kickisomlo) , κόρης του γνωστού Ινδιάνου αρχηγού Σιάτλ. 4 χρόνια αργότερα συμμετείχε με μία επιστημονική ομάδα ερευνητών σε αποστολή στην Αλάσκα και το 1900 σε αποστολή στην Μοντάνα για να φωτογραφίσει την φυλή Blackfoot. Από το 1906 και έπειτα, με την έγκριση του Προέδρου Ρούσβελτ, τα ταξίδια του Κέρτις στην αμερικάνικη Δύση για την φωτογραφική καταγραφή του πολιτισμού των Αμερικανών ιθαγενών έγιναν πλέον συστηματικά.

Για 30 χρόνια στα ταξίδια και τις αποστολές του, ο Κέρτις γνώρισε περισσότερες από 80 ινδιάνικες φυλές και μελέτησε τον ιδιαίτερο τρόπο ζωής τους, έναν τρόπο ζωής που ήδη βρισκόταν στα τελευταία του. Φόντο σ' αυτό το έργο είναι μια από τις πιο μελανές σελίδες της αμερικάνικης ιστορίας, η περίοδος κατά την οποία οι λευκοί άποικοι εξαγόραζαν τη γη των ερυθρόδερμων διώχνοντάς ή περιορίζοντάς τους σε μικρές εκτάσεις. Ο Κέρτις έχοντας πλήρη συνείδηση της ιστορικής σημασίας του έργου του και της ευθύνης απέναντι σε έναν πολιτισμό που όλο και έφθινε, έγραψε το 1907: «The information that is to be gathered [...] respecting the mode of life of one of the great races of mankind, must be collected at once or the opportunity will be lost». Έτσι, εκτός από τις 40.000 φωτογραφίες που τράβηξε, δεν έχασε την ευκαιρία να ηχογραφήσει τη γλώσσα, τη μουσική τους, τις παραδόσεις τους και να περιγράψει τα έθιμα, το ρουχισμό, την ψυχαγωγία, τις τελετές τους. Οι προσωπικές θυσίες που απαιτούσε η ολοκλήρωση αυτού του εγχειρήματος δεν αποθάρρυναν τον Κέρτις να συνεχίσει μέχρι τέλους. Όπως έγραψε το 1908 στον φίλο τους Edmond Meany «αν ακούσετε οποιονδήποτε να λέει ότι δεν θα πετύχω στο έργο μου, πείτε του ότι δεν με ξέρει». «Ακολουθώντας τον τρόπο που έχουν οι Ινδιάνοι να ονομάζουν έναν άνθρωπο, θα με αποκαλούσα "ο άνθρωπος που δεν διαθέτει ποτέ χρόνο για να παίξει"» , έγραψε για τον εαυτό του στα αδημοσίευτα απομνημονεύματά του σε ηλικία 83 ετών.

Τελικό αποτέλεσμα της πολύχρονης δουλειάς του ήταν μια σειρά 20 τόμων που εκδόθηκε το 1930 υπό την αιγίδα του τραπεζίτη Μόργκαν και περιλαμβάνει περισσότερες από 2200 φωτογραφίες, μοναδικές για το εθνολογικό και φωτογραφικό τους ενδιαφέρον, καθώς επίσης και κείμενα που αφορούν το ιστορικό υλικό που συνέλεξε στα ταξίδια του για τους Ινδιάνους. Ο τίτλος της 20τομης σειράς ήταν "The North American Indian, being a series of volumes picturing and describing the Indians of the United States and Alaska".

Το 1935 η τράπεζα Μόργκαν πούλησε τα δικαιώματα του βιβλίου του στην εταιρία Charles E. Lauriat μαζί με όλο το αδημοσίευτο υλικό, το οποίο και παρέμεινε άθικτο στα υπόγεια της εταιρίας έως ότου ανακαλύφθηκαν το 1972.

Η δουλειά του Κέρτις παρά τη σπουδαιότητα που της έχει αναγνωριστεί, έχει δεχθεί επίσης επικριτικά σχόλια από αρκετούς μελετητές οι οποίοι εξέφρασαν την άποψη πως πολλές φωτογραφίες στήθηκαν πάνω στα δημοφιλή στερεότυπα για τους Ινδιάνους. Σε αρκετές εικόνες είχαν αφαιρεθεί ίχνη του δυτικού υλικού πολιτισμού όπως ομπρέλες ή ρολόγια και διάφορα τέτοια μικροαντικείμενα που στις αρχές του 20ου αιώνα είχαν ήδη παρεισφρήσει στη ζωή των ερυθρόδερμων. Βέβαια, μπορεί γενικότερα ο Κέρτις να ήθελε να δώσει μια εικόνα του πώς ήταν η ινδιάνικη ζωή πριν την έλευση του δυτικού πολιτισμού. Όπως και να 'χει, το φωτογραφικό έργο του παραμένει μοναδικό στο είδος του και εξαιρετικά πολύτιμο ιστορικό υλικό.

Μια μικρή γεύση από τους αυτόχθονες ινδιάνικους λαούς θα προσπαθήσω να δώσω στη συνέχεια μέσα από μερικές φωτογραφίες του Κέρτις:


το πορτραίτο της Πριγκίπισσας Angeline, κόρης του αρχηγού Σιάτλ
(1895)



παρασκευή "piki" (παραδοσιακό είδος ψωμιού από καλαμπόκι) από γυναίκα της φυλής Χόπι
(1906)



«The Bowman - Nootka»
(1910)



Ο διάσημος πολεμιστής των Απάτσι, Τζερόνιμο σε προχωρημένη ηλικία
(1907)



ο Bear Bull της φυλής των Blackfoot


Το "Μικρό Φτερό" με το γιο του "Κίτρινο Νεφρό" στη σκηνή τους
Στην αρχική φωτογραφία υπήρχε ένα ρολόι ανάμεσά τους που ο Κέρτις αφαίρεσε
(1911)



Kanyon de Chelly , περιοχή των Ινδιάνων Ναβάχο
(1904)


(Πολλές φωτογραφίες σε μεγάλο μέγεθος βρίσκονται συγκεντρωμένες εδώ.
Στο γκουγκλ ακόμη περισσότερες. )



ΥΓ. Το 2010 ο φωτογράφος Άαρον Χιούι έκανε μια ενδιαφέρουσα ομιλία στο TEDx για την γενοκτονία των ινδιάνικων φυλών της Αμερικής. Εστίασε συγκεκριμένα στην φυλή Λακότα και πώς αυτή συρρικνώθηκε και περιορίστηκε σε καταυλισμούς. Στην ομιλία παρουσιάστηκαν και φωτογραφίες του από σύγχρονους ινδιάνικους καταυλισμούς.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

pop corn

Περιβόητο Μέλος

Το avatar του χρήστη pop corn
H pop corn αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 1,093 μηνύματα.

H pop corn έγραψε στις 05:06, 21-07-12:

#44
προσθέτω επίσης :



αρχηγοί της φυλής των Σιου
( 1908 )

by Edward S. Curtis

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

3 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

venividivici

Τιμώμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη venividivici
H venividivici αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 16,737 μηνύματα.

H venividivici έγραψε στις 16:54, 06-05-13:

#45


František Drtikol

Τσέχικης καταγωγής γεννήθηκε το 1883 στην πόλη Pribram, δυτικά της Πράγας. Σπούδασε φωτογραφία στο Μόναχο, όπου είχε επηρεαστεί σε μεγάλο βαθμό από το art nouveau. Το 1910 άνοιξε ένα στούντιο στην Πράγα όπου φωτογράφησε πορτρέτα ορισμένων από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της εποχής του. Το 1920 ασχολήθηκε με την εκφραστική αναμόρφωση συνθέτοντας μια νέα αισθητική του γυμνού κορμιού που επηρεάζεται από ταινίες του βωβού κινηματογράφου, την avant garde τέχνη, τον εκφραστικό χορό και την τέχνη deco design μέχρι να εξαλειφθεί τελικά το ζωντανό μοντέλο εξ ολοκλήρου το 1930.





Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 4 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση
Απάντηση στο θέμα

Χρήστες

  • Τα παρακάτω 0 μέλη και 1 επισκέπτες διαβάζουν μαζί με εσάς αυτό το θέμα.
     
  • (View-All Tα παρακάτω 0 μέλη διάβασαν αυτό το θέμα τις τελευταίες 30 μέρες:
    Μέχρι και αυτή την στιγμή δεν έχει δει το θέμα κάποιο ορατό μέλος

Βρείτε παρόμοια

Μοιραστείτε το

...με ένα φίλο

...με πολλούς φίλους