Αρχική Δημοσίευση από Puff_Daddy:
Το ραντάρ της αστυνομίας, με τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα που στέλνει, τα οποία ανακρούουν στο αυτοκίνητο και επιστρέφουν στο ραντάρ για να μετρήσουν την ταχύτητά του, του ελλατώνουν την ταχύτητα. Η διαφορά όμως είναι ελάχιστη λόγω της τεράστιας διαφοράς μάζας. Όταν όμως ένα φωτόνιο, πέσει πάνω σε ένα ηλεκτρόνιο, του αλλάζει τη θέση...αυτό είναι η περίφημη αρχή της απροδιοριστίας......
Εχμ γιατι νομιζω πως τα ρανταρακια της τροχαιας δουλευουν με το φαινομενο Doppler και με ηχητικα κυματα? Τα ηχητικα κυματα ειναι
μηχανικα, ο ηλεκτρομαγνητικα...
Λοιπον οσον αφορα στις παραλληλες πραγματικοτητες, απο τις οποίες ξεκινησε και η κουβεντα, δεν ειναι απλα μια θεωρια. Γενικοτερα, η φυσικη απο καποιο επιπεδο και πανω δεν μπορει να παραμεινει εγκλωβισμενη σε στειρα ορια μιας απολυτα ορισμενης "επιστημης" που θα προχωρα στα τυφλα προς την αληθεια της. Απο καποιο σημειο και μετα, τα μαθηματικα "παντρευονται" με τη φιλοσοφια (κινημα "Ρομαντισμου", σιγουρα την εχετε ακουσει τη λεξη) και τα αποτελεσματα βγαινουν ως συνολικα συμπερασματα.
Η θεωρια των παραλληλων πραγματικοτητων καλυπτει ενα ευρυτατο φασμα διανοησης, μεχρι και δι-ανοησιας: Απο θεοκρατιες και μεταφυσικες (που πολλακις χρειαζονται ψυχιατρικη παρακολουθηση) μεχρι ζητηματα κβαντικης θεωριας και κοσμοαντιληψης.
Γενικα, πιστευω πως για να προχωρησει καποιος σε επιπεδο να αντιληφθει θεωριες τετοιων επιπεδων, χρειαζεται αργα και σταθερα βηματα, παραλληλα με αλλες κατευθυνσεις.
Αναρωτιεμαι, τι νοημα μπορει να εχει η συλληψη της θεωριας των παραλληλων πραγματικοτητων, χωρις πρωτα να εχει "νιωσει" στα εγκεφαλικα του κυτταρα, στις ακτινες της ψυχης του την αιτιοκρατια και την καταρρευση της?!?!?!?
Προσεγγιζοντας, λοιπον, μακρυα απο τη θεωρια και την ορολογια, και με εναν τροπο επαγωγικο, θα επιχειρησω να σου φερω ενα μικρο (συμπληρωνω στο τελος: τελικα δεν ηταν καθολου μικρο

) παραδειγμα για τις παραλληλες πραγματικοτητες.
Σκεψου την κατασταση ενος απολυτα ορισμενου συστηματος: Το χερι σου που κρατα ενα μολυβι. Το συστημα το οριζουμε απολυτα, δηλαδη ειμαστε σε θεση να προκαθορισουμε ολα τα μελη. Τα μη συμπεριλαμβανομενα στον ορισμο, ειτε δεν επηρεαζουν, ειτε δεν μας απασχολει η επιρροη τους.
Βρισκεσαι λοιπον στο χρονο Τ0, με το χερι σου να κρατα ενα μολυβι. Στο συστημα συμμετεχει μονο το βαρυτικο πεδιο της γης, και μαλιστα με κατευθυνση βαρους προς τα κατω.
Βρισκεσαι λοιπον σε ενα "κβαντο χωροχρονου". Σε μια "μεμονωμενη" και καθορισμενη χρονικη στιγμη, σε ενα καθορισμενο χωρο. Και εχεις δυο μονο επιλογες: Να συνεχισεις να κρατας το μολυβι ή να το αφησεις απο το χερι σου.
Η αιτιοκρατια θα σου πει: Εχεις ενα μολυβι στο χερι. Το αφηνεις? Πεφτει. Το κρατας? Δεν πεφτει.
Προσεγγιζοντας την πραγματικοτητα τυχαιοκρατικα, χωρις αιτιο-αποτελεσμα, ανακαλυπτεις πως οσο τεινεις να ορισεις την πραγματικοτητα, ολο και περισσοτεροι παραγοντες εισαγονται στο συστημα, που καθιστουν το αποτελεσμα αμφιβολο. Π.χ., αν εκεινη τη στιγμη ο Αλιακμων ειναι διπλα σου και ετοιμαζεται να σου βαρεσει το χερι με ενα τηγανι οριζοντια? Δεν ειναι πολυ πιθανον, αν το κανει, να εκτοξευσει το μολυβι με οριζοντια βολη? Καλα, ΟΚ, κρυο το αστειακι μου. Σκεψου ομως πως, ακομα κι αν ο Αλιακμων δεν ειναι εκει, ή αν η Michelle εχει κρυψει καλα ολα τα τηγανια, ενεκα της επισκεψης του Αλιακμονα, μπορει μεσα στο δωματιο να πεταει μια σφηκα, που ξαφνικα ισως καθησει στο χερι σου. Ε δεν θα καθησεις να σε τσιμπησει μονο και μονο για να διαπιστωσεις για 32539453488346534653486592365348796η φορα πως το μολυβι αν το αφησεις θα πεσει κατω!!! Πιθανοτατα θα το πεταξεις περα και θα πας να κυνηγησεις τη σφηκα!!!!! Ειδες λοιπον που το μολυβι, αν το αφησεις, δεν θα πεσει οπωσδηποτε κατω?
Περιμενε, ξερω, εχεις τις αντιρρησεις σου. Ναι, πολυ σωστα με βριζεις, αφου εβαλα κι αλλους παραγοντες μεσα στο συστημα! Δεν ειναι πλεον μεμονωμενο και απολυτα καθορισμενο!
Εδω ακριβως παταει και η θεωρια της τυχαιοτητας. Στο οτι δηλαδη οι παραγοντες ειναι απειροι, δηλαδη δεν εχουν τελειωμο! Οσο συνεχιζεις να προσεγγιζεις την πραγματικοτητα που βιωνεις, τοσο θα μπαινουν κι αλλοι παραγοντες μεσα.
Καποια στιγμη, λογικα οντα γαρ, θα εισαγουμε και τον παραγοντα "χρονο". Θα πουμε δηλαδη πως, ναι ΟΚ, ολα καλα, αλλα μετα απο 3000 χρονια δεν προκειται σε καμια περιπτωση να εισαι παλι εσυ ο ιδιος, να καθεσαι στην ιδια θεση, να κρατας το ιδιο μολυβι και να σκεφτεσαι "τωρα να το αφησω? Να το κρατησω? Να το πεταξω στη Michelle? Για να σκεφτω λιγο ακομα..." Ακομα χειροτερα: Σε 11.000.000.000 δεν θα βρισκεται καν ο πλανητης στην κατασταση που ειναι τωρα!!! Μπορει να εχει πεθανει ολο το ηλιακο μας συστημα! Και σε καμια 10αρια πεντακισεκατομμυριακια χρονια απο τωρα, μπορει να εχει επανασυσταλει η υλη, και να εχει επιστρεψει στην προ-BigBang κατασταση!!!
Η καταρρευση της αιτιοκρατιας ως κοσμοθεωρια, ερχεται ακριβως εδω. Στο οτι, τελικα, με τη μελετη ενος συστηματος, δεν θα μπορεσεις ποτε να καθορισεις μια σχεση Α->Β, οπου το Α θα ειναι μια δεδομενη κατασταση και το Β μια ΕΞΙΣΟΥ ΔΕΔΟΜΕΝΗ μεταγενεστερη κατασταση. Γιατι η κατασταση Α ειναι ασταθης! Και αντιλαμβανεσαι φυσικα πως μια ασταθης Α κατασταση, με μια ασταθη ( -> ) διαδικασια δεν ειναι σε θεση να φερει δεδομενο και προκαθορισμενο αποτελεσμα Β!!!!!!!!
Παμε τωρα και στη θεωρια των παραλληλων πραγματικοτητων. Αφηνουμε τα "αλλα συμπαντα που κατοικουν οι Ε" απ' εξω.
Οι "παραλληλες" πραγματικοτητες ειναι στην ουσια η ανατροπη του μανιχαϊστικου μοντελου αντιληπτικης διακρισης μεταξυ "υπαρκτου" και "μη υπαρκτου". Για παραδειγμα: Ο Αλιακμονας εδω και πολλα χρονια ειναι πεπεισμενος πως ειναι η μετεμψυχωση του Νερωνα στο σωμα του Brad Pitt (τςςςςςςςςςςςςς

) Οταν ξυπναει το πρωϊ, κοιταζεται στον καθρεφτη και βλεπει εναν ξανθο γαλανοματη, που ειναι ολοϊδιος με τον Brad. Μα σας λεω το βλεπει!!! Γιατι δεν τον πιστευετε???? Επισης, μεσα στο μυαλο του τριγυριζουν ενα σωρο φαντασιωσεις, σκηνες ερωτικου και σεξουαλικου παθους με την Jennifer Aniston (

: ) Μα αφου σας λεω, εχουμε κανει τα παντα, σε ολες τις στασεις και σε ολα τα μερη του σπιτιου!!! Γιατι δεν με πιστευετε???
Στα σοβαρα: Μπορεις να αμφισβητησεις πως στο μυαλο μου μεσα υπαρχει μια πραγματικοτητα που αναπτυσσεται παραλληλα με την "κανονικη"? Ελα τωρα, παραδεξου το, εσυ π.χ. δεν εχεις ποτε φαντασιωθει πως κανεις αγριο σεχ με την Angelina, την Claudia, την Jennifer (Lopez ετσι? Ειπαμε, η Aniston ειναι δικια μου!) Μετα απο μια καλη παρτιδα σεχ με την "κανονικη" αγαπημενη σου, σού μενει στο μυαλο μια αισθηση... Καποιες εικονες, καποιες γευσεις, καποιοι ηχοι (περισσοτερα δε λεω γιατι θα πεσει ban

) Ε, πώς εισαι σε θεση να ξερεις οτι αυτα που αποτυπωθηκαν στο μυαλο σου μετα απο το σεξ με την κοπελα σου, ειναι "ανωτερα" ή εστω διαφορετικα απο οτι το σεξ που εκανες στη φαντασια σου αυνανιζομενος? Προσεξε, δεν μιλαω για την πραξη, αλλα για την αντιληψη, την αποτυπωση της!!!
Οπως διαβασα σε ενα μυθιστορημα "ειμαστε φτιαγμενοι απο το ιδιο υλικο που εχουν φτιαχτει τα ονειρα". Keep that in mind.
Ερχομαστε τωρα να δουμε τι σχεση εχουν τα παραπανω με την "πραγματικοτητα" οπως την αποδεχομαστε. Πολυ απλα, η "πραγματικη πραγματικοτητα" (επιτρεψε μου τον πλεονασμο, ο οποίος ομως ειναι μονο γλωσσολογικος και οχι νοηματικος - θα δεις στη συνεχεια) δεν ειναι τιποτε αλλο απο την τομη των συνολων των πραγματικοτητων που αντιλαμβανονται οι αμεσα εμπλεκομενοι.
Αυτη ειναι αλλη μια επεκταση της καταρρευσης του ντετερμινιστικου μοντελου.
Πραγματικοτητα ειναι τελικα ενας μεσος ορος, μια κοινη παραδοχη.
Πισω στο μολυβι και στο χερι σου (που ελπιζω να μην το κουνας στην κινηση της τρομπας, λεγοντας "τι μ@λ@κιες λεει θεε μου!") Ξανα-επιστρεφοντας στο μεμονωμενο συστημα, οπου δεν παρεμβαλλονται αλλοι παραγοντες εκτος απο τα μολυβι, χερι και βαρυτικο πεδιο, και υποθετοντας πως οι επιλογες σου ειναι οντως δυο, η θεωρια των παραλληλων πραγματικοτητων ερχεται να σου πει πως στην ουσια "συμβαινουν" και τα δυο! Δεν εχει σημασια αν θα το κρατησεις ή αν θα το αφησεις. Εφ' οσον το κβαντο αυτο της χωροχρονικης πραγματικοτητας εφτασε στην κατασταση να εχει δυο επιλογες συνεχισης, δυο δυνατοτητες εξελιξης, τοτε συμβαινουν καί οι δυο, ανεξαρτητα απο το οτι το ανθρωπινο μυαλο, με βαση τις αισθησεις αντιλαμβανεται μονο τη μια!
Εδω παμε να μπουμε λιγο στα πιο βαθια, για να υπαρξει ενα ειδος "αποδειξης" (καταχρηστικα η "αποδειξη", καθως με την ανατροπη της αιτιοκρατιας δεν υφισταται εννοια αποδειξης). Ας υποθεσουμε πως κατω ακριβως απο το μολυβι, και μαλιστα στην καταληξη ενος καθετου διανυσματος που εχει ως αρχη τη μυτη του μολυβιου και κατευθυνση κατακορυφη, υπαρχει μια βαλιτσα ανοιχτη, οριζοντια, με ενα μεγαλο κοκκινο κουμπι, το οποίο πυροδοτει ολο το αμερικανικο πυρηνικο οπλοστασιο! (Σου φαινεται χαζο αυτο που λεω? Well μαθε πως οντως το αμερικανικο πυρηνικο οπλοστασιο οντως πυροδοτειται απο μια βαλιτσα, την οποία μαλιστα την εχει παντα ο Προεδρος των USA... Αμφισβητεις πως ο Μπους ειναι αρκετα ηλιθιος για να παιζει με μολυβακια? Ή πιστευεις πως δεν υπαρχουν μολυβια στο οβαλ γραφειο???) Επανερχομαι: Γνωριζεις λοιπον πως αν αφησεις το μολυβι να πεσει, θα πατηθει (κατα πασα πιθανοτητα) το κουμπι, και θα καταστραφει ο κοσμος, θα σβησουν τα παντα!!!
Ε, ο καθε λογικος ανθρωπος, ακομα και πολλοι τρελοι, θα απομακρυνει ηηηηησυχα-ησυχα το μολυβι απο τη βαλιτσα και θα την κλεισει.
Δηλαδη δεν θα αφησει το μολυβι να πεσει. Γιατι θα σκεφτει τις συνεπειες.
Ειδες λοιπον? Κατα εναν παραδοξο τροπο, εχει ηδη συμβει η πτωση του μολυβιου και η πυροδοτηση των πυρηνικων οπλων! Εχει συμβει μεσα στο κεφαλι σου. Και γι' αυτο απετρεψες την επιλογη αυτη! Απ' την αλλη, μπορει εκεινη τη στιγμη να εισαι τσαντισμενος με τα παντα!!! Η μητερα σου σού ανακοινωσε πως δεν θα σου δωσει λεφτα για την αναβαθμιση του υπολογιστη, ο πατερας σου σού ειπε πως δεν θα ξαναπας διακοπες αν δεν δουλεψεις να βγαλεις δικα σου λεφτα, η Michelle σε χωρισε επειδη δεν μαγειρευεις καλη αστακομακαροναδα, το laptop επεσε και η οθονη καταστραφηκε, εμεινες στην ιδια ταξη, και ο Αρης υποβιβαστηκε Δ' Εθνικη (αν δεν εισαι Αριανος, πρωτον κακο του κεφαλιου σου, δευτερον βαλε όποια ομαδα θελεις) ΤΙ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ???????? Οχι μονο λοιπον αφηνεις το μολυβι, αλλα το πετας και με δυναμη για να σιγουρευτεις πως θα γινει το KABOOM!!!!!
Εδω εισηχθη η τυχαιοτητα σε ακομα πιο ακραια μορφη: Ντετερμινισμενη!!!!!!!!!!!
Συνεπως, καλε μου φιλε, για να κλεισω κι εγω σιγα-σιγα, καθως πηγε 4:25 και πρεπει και να κοιμηθω καποια στιγμη, οι "παραλληλες πραγματικοτητες", ως αντικειμενο επεξεργασιας, δεν ειναι τιποτε αλλο απο προσπαθεια να ξεφυγουμε απο το αιτιοκρατικο μανιχαϊστικο κλουβι που εχουν κλεισει τις συνειδησεις μας! Οταν με το καλο θα ξεπερασουμε τα ντετερμινιστικα συμπλεγματα, δεν θα υπαρχει καν λογος να ασχολουμαστε με μια, καμια ή πολλες πραγματικοτητες. Γιατι θα αποτελουν ολα αυτα κομματι του εσωτερικου μας κοσμου!
Η συνδεση των παραλληλων πραγματικοτητων με την κβαντικη θεωρια, στο επομενο κεφαλαιο! (Και, πιστεψε με, ειναι πολυ ενδιαφερον

)
Θα κλεισω με ενα στιχο της Λενας Παππα:
"Κι αν η ελπιδα το μελλον συντηρει,
η μνημη τρεφει το παρον, το παρελθον μας δικαιωνοντας.
Γιατι ο,τι υπηρξε μια φορα,
δε γινεται
να παψει
να 'χει υπαρξει..."