Αφορμή γι΄αυτή την ερώτηση προς συζήτηση είναι οι στίχοι από το τραγούδι της Νατάσας Μποφίλιου "Εν λευκώ" με καταπληκτικούς στίχους του Γεράσιμου Ευαγγελάτου.
".....................
Αν σ' αγαπούν να μάθουν να το λένε
κι αν δε στο πουν να μάθεις να το κλέβεις
κι αν θες να δεις τ' αληθινά να καίνε
πρέπει στο ύψος της φωτιάς ν' ανέβεις.
..............................."
Αναρωτιέμαι μερικές φορές αν οι άνθρωποι που δεν λένε "σε αγαπώ" το κάνουν απο τόλμη ή ατολμία.....;
Τόλμη γιατί έχουν μάθει να ζουν έτσι,λιτά απλά χωρίς εξάρσεις.... ίσως γιατί δεν έχει όρια η αγάπη κι αν το λες, απλά εισπράττεις το εισητήριο της ικανοποίησης της απόλαυσης των δύο μικρών αλλά τόσο σπουδαίων λέξεων Σε Αγαπώ, γιατι ξέρουν ότι η αγάπη δεν είναι ρίσκο είναι η ίδια η ζωή και αποφαζίσουν να το ζήσουν....παρά να το λένε.
Ατολμία γιατί ο καλά κρυμμένος εαυτός τους, τους καθοδηγεί στο να μην φανερωθούν, να μην δείξουν ευαίσθητοι, να μην εκφραστούν, να προτιμούν τα γυάλινο κλουβί τους που όλα τα παρατηρούν αλλά δεν τα ζουν και δεν τα γεύονται......απλοί παρατηρητές συναισθημάτων.
Και η θέση του άλλου που θέλει το "σε αγαπώ" ποια είναι; Να το διεκδικήσει με κάθε τρόπο ή απλά να το προσπεράσει και να ζήσει από τα συμφραζόμενα;