Προσωπικά δεν έχω αποκρυσταλλωμένη άποψη για το συγκεκριμένο. Θα σου πω τις γενικές σκέψεις που κάνω πάνω στο θέμα όμως.
Ένα παιδί που θα υιοθετηθεί από ένα ζευγάρι ομοφυλόφιλων, θα είναι ένα παιδί που με κάποιο τρόπο έχει χάσει τη φυσική του οικογένεια και μεγαλώνει... σε ίδρυμα. Μια οικογενειακή αγκαλιά ανεξαρτήτως φύλου κατά την ταπεινή μου γνώμη πάντα, είναι προτιμότερη από ένα απρόσωπο ίδρυμα όσο καλό κι αν είναι αυτό.
Θα ξέρεις φαντάζομαι πόσο δύσκολο είναι για ένα ετερόφυλο ζευγάρι να υιοθετήσει ένα παιδί, τουλάχιστον στην Ελλάδα και σε πόσο εξονυχιστικό έλεγχο υποβάλλεται. Λογικά το ίδιο θα ισχύσει και για τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια.
Τώρα, το σκεπτικό που λέει ότι ένα ομοφυλόφιλο ζευγάρι, μπορεί να γαλουχήσει μόνο ομοφυλόφιλα παιδιά, καταλαβαίνεις πως δεν ευσταθεί, αφού οι σημερινοί ομοφυλόφιλοι έχουν μεγαλώσει σε "φυσιολογικές" οικογένειες. (Αυτό το "φυσιολογικές εδώ έχει παραπάνω διαστάσεις από μια...).
Όσο για το θέμα της δυνατότητας εκφοράς των λέξεων "μπαμπά" και "μαμά", τα παιδιά των ιδρυμάτων που προανέφερα, παραπάνω, δεν την έχουν καν, εξ' ορισμού.
Εγώ που ο δικός μου πατέρας πέθανε όταν ήμουν 23ων δεν έχω πια την πολυτέλεια να την αρθρώνω... (και πίστεψέ μου μου έλειψε πολύ, μα όχι η λέξη, ...ο άνθρωπος που γνώρισα). Έχεις την ίδια άποψη αλήθεια και για τις μονογονεϊκές οικογένειες;
Όπως και να 'χει, ρίξε μια ματιά σ' αυτό το θέμα:
Οικογένεια, τι είναι τελικά;
Έχουν γραφεί πολλά για το μοντέλο και την έννοια της οικογένειας...
Τελικά είναι καλύτερο να μην έχει ένα παιδί καθόλου οικογένεια;