(Προσωπική εμπειρία που παρατίθεται προς ενδεχόμενο προβληματισμό)
Λένε,πως ο αμεσότερος τρόπος να απαξιώσεις κάποιες αξίες,είναι να δεις τα ίδια σου τα πρότυπα να τις τσαλακώνουν εμπρός του ιδίου σου του εαυτού.Μια από τις αξίες τις εποχής,είναι και η ευσεβής διεκδίκηση των κεκτημένων από τη λαϊκή μάζα.Ο Έλληνας ξύπνησε.Και δηλώνει παρών,διεκδικεί.
Για να πειστούν κάποιοι χρειάστηκαν συζητήσεις.Κάποιοι άλλοι χρειάστηκαν το γνωστό ντοκιμαντέρ.Άλλοι έπρεπε να βιώσουν τις αλλαγές από πρώτο χέρι,ειδικά όταν οι ευθύνες είναι μεγαλύτερες.Κάποιοι χρειάζονται μια επανάσταση.Όχι αναγκαστικά βίαιου χαρακτήρα.Κι αν μη τι άλλο,την έχουν.Αυτό που τελικά διαμόρφωσε τη δική μου σκέψη,ήταν ένας καφές.
Σηκώνω το τηλέφωνο.
-Δάσκαλε,εσύ;
-Τι κάνεις ρε παλιόπαιδο,έτσι κάνουν οι μαθητές το δάσκαλο;
-Μα δάσκαλε,θα έπαιρνα τηλέφωνο σε λίγες μέρες,να τελείωνε κι η εξεταστική γιατί...
-Ναι,καλά,επειδή τώρα σκίζεσαι στο διάβασμα.Σε καταλαβαίνω.Το Σάββατο κερνάω καφέ,να πούμε τα νέα μας.
Με χαροποίησε ιδιαίτερα η πρόσκληση.Πάντα θαύμαζα αυτόν τον άνθρωπο για την επαγγελματικότητα του,και για το επίπεδο που εισήγαγε σε κάθε τι που έκανε,σε εμένα εν προκειμένω-καθηγητής υπολογιστών και ιδιοκτήτης φροντιστηρίου γαρ- στον τρόπο που με εκπαίδευε.
Παραξενεύτηκα όταν έφθασα εκεί,και δεν τον βρήκα.Πρώτη φορά δεν ήταν τυπικότατος.Φθάνει μετά από δέκα λεπτά αλαφιασμένος.Φορώντας κάτι πολύ πιο καθημερινό από αυτό με τον οποίο τον μάθαμε και τον συνηθίσαμε,με μια κάμερα να κρέμεται από το λαιμό του,εικόνα,αν μη τι άλλο,που τράβηξε ασυναίσθητα τα μάτια μου πάνω του.
"Χαιρετώ τα πλήθη!"έσπασε τη μονοτονία."Εσύ δεν κατέβηκες;Να χαρώ εγώ τη νεολαία που μόρφωσα..."
"Να κατέβω,που;"απάντησα.
"Με όλη την υπόλοιπη αγανακτισμένη κοινωνία!Τόσο καιρό δεν ανοίγαμε βιβλίο,τώρα θα καθίσουμε στο σπίτι για διάβασμα;"
"Δυστυχώς όχι,δεν κατέβηκα ακόμη.."
"Δες πειράζει,θα σου δείξει ο δάσκαλος φωτογραφίες.Ρίξε μια ματιά.Οι χθεσινές είναι,ακόμα να εμφανίσω τις σημερινές"
Απλώνω το χέρι μου,και πιάνω το φάκελο.Εξαιρετική δουλειά.Φωτογραφίες που αρπάζουν το βλέμμα μέσα από την εικόνα,και το αναδεικνύουν.
"Δάσκαλε,έχω μια απορία"ξεστομίζω περνώντας τις φωτογραφίες δεύτερη φορά.
"Εξέπληξε με ντε"έρχεται η απάντηση.
"Όλος αυτός ο κόσμος που φωτογραφίζεις,που ήταν ενώ η χώρα βυθιζόταν;"
"Απλά δεν μπορούσε να ξέρει αγόρι μου.Και τώρα,που ο κίνδυνος είναι υπαρκτός,θα έρχονται κι άλλοι κι άλλοι.Και θα πετύχουμε όλοι μαζί"
Απολάμβανα τη στιγμή.Δε συναντάς και κάθε μέρα άτομα τόσο καλλιεργημένα,με καρδιά δεκαοχτάρη που θέλει να αλλάξει τον κόσμο.Κι εγώ είχα συναντήσει έναν.Έπινα καφέ μαζί του.
-Πως πάει το φροντιστήριο;
-Όπως το άφησες μωρέ,εδώ,τρέχουμε βέβαια με κάτι κολληματάκια,αλλά τακτοποιούνται όλα
-Κολληματάκια;
-Ναι,στέλνουμε εξώδικο στον Ταδόπουλο.
-Ταδόπουλος,ο χημικός;Μα γιατί;;
-Για να πάει στον αγύριστο,να μάθει να συμμορφώνεται.
-Ο λόγος;
-Ο γνωστός.Κάπνιζε συνεχώς εσωτερικά του φροντιστηρίου.Και ξέρεις πόσο φανατικός αντικαπνιστής είμαι Γιάννη!Δε συμμορφώθηκε,θα με δει απ'την καλή.Ελπίζω τώρα με το νέο νόμο να την πάθει για τα καλά.
(Πρώτο σοκ)
"Πάντως,αν και δε θέλω να μπλέκομαι ο ίδιος"έσπευσα να συμπληρώσω "του μίλησε κάποιος προσωπικά και διακριτικά για το θέμα;Μπορεί ο άνθρωπος να είναι ασυμβίβαστος,αλλά του χρωστάω τη χημεία που ξέρω...αν δεν ήταν αυτός....Μπορεί να αγχώνεται και..."
"Τίποτα δεν του χρωστάς!"μου αποκρίνεται με έναν αγνώριστο για μένα τόνο "Πέρασες χάρη στη δική σου θέληση.Ο συγκεκριμένος ποιος ξέρει πόσους πελάτες μας έδιωξε κάνοντας την αίθουσα υποδοχής τεκέ"
(Δεύτερο σοκ)
"Τι να πω",συνέχισα προβληματισμένος.."ελπίζω να λήξουν όλα ομαλά"
"Ομαλότατα,έννοια σου!Το ξέρεις ότι ο συγκεκριμένος έχει και δεύτερη δουλειά,έτσι;Θα στον κάνω εγώ να μη στεριώσει πουθενά!"
"Δηλαδή;"
"Στην εταιρία της οποίας δουλεύει το εργαστήριο,ένα από τα κεφάλια είναι φίλος.Του νοικιάζουμε την αποθήκη.Θα χτυπήσω ένα τηλέφωνο,για να μάθει με ποιόν έμπλεξε ο τύπος.Θα κανονιστεί."
(Τρίτο σοκ,ισχυρότερο-σκέψεις)
"Μα στο συγκεκριμένο χώρο αποκλείεται να καπνίζει,ούτε καν εμείς στα πανεπιστημιακά εργαστήρια δεν μπορούμε.Εγώ δεν καπνίζω,αλλά όποιος το κάνει ή σε τίποτα εύφλεκτο θα βάλει φωτιά,ή θα πλημμυρίσει το χώρο με το σύστημα πυρόσβεσης!"
"Και;Μου αρκεί το τρέξιμο που κάνω εξ αιτίας του.Πρέπει να μάθει να ζει με τις συνέπειες.Είναι υπόγειος τύπος.Κι εγώ Γιάννη,ξέρεις.Αν εγώ δεν μπορώ κάτι,είναι οι υπόγειοι τύποι"
Με κάθε λέξη που προσέθετε,διέλυε λίγο-λίγο ένα μύθο που μου είχε πάρει χρόνια για να δημιουργήσω.Στα μάτια μου γινόταν άλλος ένας θνητός.Φθειρόταν.
Κατεβάζοντας μια γρήγορη ρουφηξιά καφέ,η οποία κατέβασε με τη σειρά της τον κόμπο που είχα στο λαιμό προς το στομάχι,έγνεψα συγκαταβατικά.Δε μου έμενε και κάτι άλλο να κάνω.
"Αγόρι,αύριο θα έρθεις μαζί;"
"Θααα...δεν ξέρω,ίσως με χρειάζονται οι δικοί μου,θα σας ενημερώσω αργότερα.
"
"Ο δάσκαλος θα περιμένει!"
"Δάσκαλε,μου δίνεις λιγάκι την κάμερα;"
"Πάρε"
Έβγαλα το πρόσωπό του,και του την επέστρεψα.
Πληρώσαμε,κι οι δρόμοι μας χώρισαν.
Προσπαθώντας να επεξεργαστώ τα προηγούμενα,κατέληξα σε διάφορα συμπεράσματα.Από καταβολής του έρμου τούτου τόπου,ο Έλληνας στην επανάσταση δήλωνε παρών.Πλέον όμως το πράγμα έχει στραβώσει.Γιατί;
Γιατί συμβαίνει το εξής οξύμωρο:στρεφόμαστε όλοι προς τους πολιτικούς που εμείς (εσείς!) ψηφίσαμε,για μια κατάσταση την οποία δημιουργήσαμε (δημιουργήσατε!),και υποθάλψαμε (υποθάλψατε!),συλλογικά μια ολόκληρη γενιά.
Όταν κάθε,μα κάθε Έλληνας,μόλις αποκτούσε μια στοιχειώδη εξουσία,τη χρησιμοποιούσε ενδεχομένως κι αθέμιτα,για να πετύχει τους σκοπούς του,τότε ναι,αυτός ο τόπος οδηγήθηκε μαθηματικά σε τέλμα.Τρέξτε,σηκώστε λάβαρο επανάστασης.Και μετά γυρίστε σπίτι σας ως μονάδες,και διαιωνίστε τη νοσηρότητα.Συγχαρητήρια.Δίνετε στους τριακόσιους κύριους που μουτζώνετε ψήφο εμπιστοσύνης.Και η συμφωνία του Φάουστ με τον διάβολο καλά κρατεί.
Δεν είναι μόνο το ότι ανήκαμε στον ίδιο κλάδο,που έκανε το χημικό να κερδίσει τη συμπάθειά μου.
Κάπνιζε σε χώρο που απαγορεύεται,και με ιδιοκτήτες αντίθετους.
Μεγάλη του ανοησία.Κάπως θα έπρεπε να σταματήσει.Στου άλλου το χωράφι δε θα επιβάλλεις τους δικούς σου κανόνες.Αλλά εκεί φάνηκε κι η μεγαλοπρέπεια του πληροφορικάριου που τόσο θαύμαζα.Χωρίς να πιάσει την άλλη πλευρά χρησιμοποιώντας φιλότιμο,ή έστω,κάτι ενδιάμεσο,έδρασε με πράξεις που δε συνάδουν με όσα εγώ εκτιμούσα σε αυτόν.Δρώντας αθέμιτα,ως και τραμπούκικα,όπως τα ΜΑΤ που έβρισκε απέναντι του στις πλατείες που φωτογράφιζε.
Δρώντας αδίστακτα,προσπαθώντας να πατήσει τον άλλο κι εκτός φροντιστηρίου.
Δρώντας κάτω από το τραπέζι,και μάλιστα αποκαλώντας τον άλλο υπόγειο,λες και κάπνιζε κάπου κρυφά.
Σίγουρα,μια εκτίμηση προς το πρόσωπό του υπάρχει.Όχι θαυμασμός όμως.Απλά και μόνο επειδή εκτιμώ εγώ αυτά που κέρδισα από εκείνον.Και δεν ξέρω αν αυτός είναι η αιτία,
αλλά δεν πρόκειται να κατέβω ως αγανακτισμένος.Μάλλον θα περιμένω να πάρω τη σκυτάλη μαζί με τη γενιά μου,και να ξεκινήσω πιο αθόρυβα.
Ελπίζω πως δεν απείχα πολύ από το on topic.
