Δεν πρόλαβα να διαβάσω το υπόλοιπο θέμα. Κόλλησα σε αυτό το απίστευτο κείμενο, που πάσχει κατά τη γνώμη μου, από τα ίδια χαρακτηριστικά τα οποία κατακρίνει. Ίσως και από μερικά ακόμη απεχθέστερα. Το υπεράνω ας πούμε ύφος του αποικιοκράτη Ευρωπαίου που απευθύνεται σε ιθαγενείς, πλασάροντάς τους χάντρες και καθρεφτάκια. Εκείνη η άθλια ευρωξιπασιά του κακομοίρη που όπως λέει ο ποιητής "
Θέλει ακόμη, κι αυτό είναι ωραίο, να παριστάνει τον Ευρωπαίο, στα δυο φορώντας τα πόδια πού' χει, στό 'να λουστρίνι, στ' άλλο τσαρούχι".
Μέσα απ' τις γραμμές του κειμένου, ξεπηδάει ολοζώντανος ο θαυμασμός του Κοτσαμπάση για τον Φαναριώτη και τους ευγενείς Ευρωπαίους φίλους του, μαζί με την απέχθεια που νιώθει για τον φουστανελά πολεμιστή, το ίδιο μένος που έκλεισε στη φυλακή τον Κολοκοτρώνη. Ο Χατζηαβάτης που φιλάει τις κατουρημένες ποδιές των Ευρωπαίων πατερούληδων, ενώ περιφρονεί τους συντοπίτες του, σταβομουτσουνιάζοντας και μόνο με την ιδέα ότι μπορεί να έχει κάτι κοινό μαζί τους. Την πόζα και την πρόζα του αστού, που αφού διαχώρισε επιδεικτικά τη θέση του από τον... λαό (
), μετά τους κουνάει αυστηρά το δάχτυλο, ότι θα τους συγχωρέσει εάν απαρνηθούν τους εαυτούς τους και σταθούν στο ένα πόδι, προσπαθώντας σαν τα σκυλάκια του Παβλόφ να μαϊμουδίσουν τα υψηλά πρότυπα της περιβόητης Ευρώπης.
Μιας φαντασιακής Ευρώπης μυθολογικά εξυψωμένης, υπεραπλουστευτικά ωραιοποιημένης και δογματικά εκθειασμένης, που ελάχιστη σχέση έχει με την πραγματικότητα.
Στα μάτια της ονείρωξης του τσανακογλύφτη ευρωαστού and by principal,
ο Έλληνας έχει μόνο ελαττώματα και ποτέ προτερήματα. Εκείνα τα έχουν όλα οι Ευρωπαίοι. Όχι οι Άγγλοι, οι Ισπανοί, οι Σουηδοί, οι Γάλλοι, οι Φινλανδοί, οι Ολλανδοί, οι Ιρλανδοί, οι Σκωτσέζοι, οι Ιταλοί, οι Γερμανοί, αλλά οι Ευρωπαίοι γενικώς. Απαλλαγμένος από τα περιττά ειδοποιά στοιχεία που διακρίνουν την τεράστια πολιτισμική βιοποικιλότητα των ευρωπαϊκών λαών, ο Προκρούστειος Ευρωπαίος αποτελεί το ψυχολογικό αντίπαλο δέος του Έλληνα, συγκεντρώνοντας όλα τα καλά και άγια ηθικά και ψυχικά αγαθά, εκεί που εμείς σερνόμαστε στις λάσπες, κάπου στις γκρίζες ζώνες μεταξύ ανθρώπου και υπανθρώπου. Περιττό είναι φυσικά να αναφέρω, ότι αυτό το εκτρωματικό μοντέλο του Προκρούστειου Ευρωπαίου, προσεγγίζει τον Νιτσεϊκό Υπεράνθρωπο, ούτε φυσικά τη στενή σχέση αυτής της εξιδανίκευσης με τα θεμέλια της Εθνικοσοσιαλιστικής ιδεολογίας. Ένας νέος μύθος Αρείας Φυλής πλανάται και πάλι πάνω απ' την Ευρώπη κι εμείς θα πρέπει επιτέλους να πάψουμε να είμαστε εμείς, επειδή βρωμάει λέει ο ιδρώτας μας στην λεπτεπίλεπτη κυρία Πάσχου.
Το κείμενο διαθέτει την υπερφιάλη αφέλεια του επαρχιώτη, που ενώ δεν έφυγε ποτέ απ' το χωριό του και γνωρίζει την πρωτεύουσα από τις ταινίες της Φίνος, την ονειρεύεται σαν τη δική του Γη της Επαγγελίας. Αρχοντοχωριατιά και Μεγαλοϊδεατισμός! Διαθέτει σε μεγάλο βαθμό μονομέρεια, υπεραπλούστευση και συστηματικά μεθοδευμένη παραπληροφόρηση. Αγνοεί επιδεικτικά για παράδειγμα, το γεγονός ότι όλη η αθλιότητα την οποία ζούμε μας προέκυψε μετά από τρεις δεκαετίες συμμετοχής στην ΕΕ και μιας στο Ευρώ, υπό την καθοδήγηση πολιτικών τα μάλα "Ευρωπαίων" - που δεν μιλούσαν ούτε καν σωστά τα Ελληνικά- όπως και ότι όλη η Ευρώπη βρίσκεται σε τεράστια κρίση, οικονομική, κοινωνική και ηθική.
Αυτά όμως ακριβώς είναι τα χαρακτηριστικά του λαϊκισμού, τον οποίο υποτίθεται ότι καταδικάζει μετά βδελυγμίας. Τούτη η αναίσχυντη υποκρισία αποτελεί κλασική τακτική των γκεμπελικών μεθόδων, της δικαιωματικής διαχείρισης της πραγματικότητας. Μια από τις καλύτερες στιγμές της σχολής Μανδραβέλη, θα πρέπει η συγγραφέας να πάρει προαγωγή, άξιος ο μισθός της.
Οι άθλιοι προπαγανδιστές κατηγορούν τον ελληνικό λαό για την ίδια την ιδιοσυγκρασία του, η οποία κατά το δικό τους δοκούν είναι από ενοχλητική έως καταστροφική. Αποσιωπούν όμως το γεγονός ότι αυτός ο λαός, καταφέρνει να υπάρχει με ξεχωριστή ταυτότητα εδώ και τέσσερις χιλιάδες χρόνια, χωρίς ποτέ να εξαφανίζεται, ή να υποχωρεί από τον φυσικό του χώρο, απεναντίας έχει την τάση να εξαπλώνεται. Ακόμη κι αν κάποιοι "αριστεροί" μου αντείπουν ότι αυτός ο λαός δεν έχει άμεση γενετική σχέση με τους αρχαίους (πράγμα που ΔΕΝ ισχύει), θ' απαντήσω ότι ακόμη κι έτσι, μπορεί DNA ν' αλλάξαμε, όμως ιδιοσυγκρασία και συνήθειες δεν αλλάξαμε,
πράγμα που αποδεικνύει περίτρανα ότι αυτή η συμπεριφορική νόρμα είναι η απόλυτα προσαρμοσμένη στις συνθήκες του περιβάλλοντος, όπως εξίσου καλά προσαρμοσμένοι είναι και οι Γερμανοί στο δικό τους.
Καλός ο κοινωνικός Δαρβινισμός όταν συμφέρει τους νεοφιλελεύθερους, όταν όμως τα δόγματά τους έρχονται σε ευθεία αντίθεση με την ίδια τη Δαρβινική θεωρεία, οι πάνσοφοι κάνουν γαργάρα τη δουλειά, εάν δεν ενοχλεί τα ροδοπέταλα ματάκια σας η λαϊκή έκφραση που χρησιμοποίησα ο άθλιος πιθηκοειδής Ελληναράς.
Διαβάζοντας το κείμενο, συνειδητοποίησα ότι δεν μου αρέσει η Ελλάδα. Η Ελλάδα των ξιπασμένων, των εθελόδουλων, των οσφυοκαμπτών, των διεφθαρμένων κολλαριστών πουκάμισων, των τσανακογλυφτών, του κομματισμού, της υποτέλειας, της αποτυχίας, της συστηματικά καλλιεργημένης ανικανότητας και απαξίωσης των πάντων.
Μισώ την Ελλάδα των Ολυμπιακών Αγώνων, των χρηματιστηρίων, του μεγάλου ξεπουλήματος, της υπερκαταναλωτικής αφασίας, των λαμογίων, του ενδοτισμού, της εξάρτησης, της δόσης, της πουτάνας της δόσης. Μισώ την Ελλάδα του Ευρώ, εκείνην που η συγγραφέας και οι όμοιοί της ορέγονται, ονειρεύονται και κατασκευάζουν σε κάθε βήμα, την Ελλάδα της σήψης, αφού οι προνύμφες θέλουν σαπισμένη σάρκα για να τραφούν και ν' αναπτυχθούν. Κατόπιν μεταμορφώνονται, εξυψώνονται επάνω σε αραχνοΰφαντα φτέρά κι αρχίζουν λάγνα να τρέφονται με κόπρανα.
Όσο για τον Ελληναρά, τον λαϊκό δηλαδή Έλληνα; Έχει πολλά κουσούρια, όπως έχουν και όλοι οι άλλοι λαϊκοί τύποι της Ευρώπης. Αν μη τι άλλο μου είναι πιο οικείος από τον Γερμαναρά, τον Αγγλαρά, τον Γαλλαρά ή τον Ολλανδαρά, τον βλάχο Ελβετό και τον ανέκφραστο Σουηδό κι έτσι μου είναι και πιο συμπαθής, συνήθως με κάνει να γελάω, ή ακόμη να ρίχνω κανένα μπινελίκι, άντε καμμία μούντζα, για να συνειδητοποιήσω ότι
είμαι κι εγώ αίμα από το αίμα του και ψυχή απ' την ψυχή του κι ότι ακόμη και αν μου βρωμάει η μασχάλη του, θα σταθώ στο πλευρό του και θα τον υπερασπιστώ με ό,τι έχω. Εσείς εάν θέλετε, υπερασπιστείτε τους Γερμανούς ή τους Άγγλους, η ιστορία θα δείξει ποιοι ήταν οι κιοτήδες κι οι προδότες και ποιοι όχι.
Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς
Όττο
ΥΓ: Καμμία αιχμή κατά του συνομιλητή, απεναντίας θεωρώ πολύ καλή πρωτοβουλία του που μας το έθεσε προς συζήτηση. Ζητώ συγνώμη που δεν πρόλαβα να διαβάσω κανέναν άλλον, αλλά με το κείμενο αυτό δεν μπορούσα να κρατηθώ πριν απαντήσω. Σκόπευα να γράψω ένα ακόμη σεντόνι, όπου θα κατέρριπτα ένα προς ένα τα σημεία του σαθρού αυτού λίβελου, όμως νομίζω ότι τελικά δεν αξίζει περισσότερο κόπο. Θα σχολιάσω μόνο ένα σημείο, το οποίο θεωρώ ως το αποκορύφωμα του προπαγανδιστικού οίστρου της συγγραφέως:
04/02/2012
της Χριστίνας Ταχιάου
Το θέμα είναι ότι ο «ενήλικος» έχει περάσει στο άλλο άκρο. Θέλει τάξη, ησυχία, τυπικότητα κι αξιοκρατία.
Ησυχία, Τάξις, Ασφάλεια (βάζουμε και μια αξιοκρατία για ξεκάρφωμα. Ποια αξιοκρατία θέλετε κυρία μου, εκείνη του Γιωργάκη ή εκείνη του Μπουμπούκου; ). Εάν σας θυμίζει κάτι αυτό το τρίπτυχο, οι συνειρμοί δικοί σας...
