Πολύ επιθετικότητα βρε για ένα θέμα για το οποίο υπάρχουν τόσες έρευνες και βιβλιογραφία. Δεν είναι απλά αν μου αρέσει το παστίτσιο ή βαρυστομαχιάζω αν το φάω... οι γνωριμίες μέσω ίντερνετ μπορεί να έχουν άσχημη κατάληξη. Νομίζω και
το ίδιο το e-steki γράφει κάπου σαν συμβουλή προς ανηλίκους να μην συναντιούνται εύκολα και χωρίς τη συνοδεία ενήλικα ή έστω φίλου με κάποιον που γνώρισαν από το ίντερνετ.
Στο ίντερνετ ο καθένας μπορεί να πει ότι είναι οτιδήποτε και αυτό δεν μπορείς να το ελέγξεις. Όταν γνωρίζεις κάποιον από κοντά, βλέπεις ποιο είναι περίπου το περιβάλλον του και αν μη τι άλλο, άμα πάει να σου κάνει κακό με οποιονδήποτε τρόπο, θα το σκεφτεί δυο φορές, γιατί κι εσύ και οι δικοί σου θα ξέρουν ή πού δουλεύει ή που σπουδάζει κλπ. και με κάποιον ποιο εύκολο τρόπο θα τον βρει η αστυνομία (ας ελπίζουμε γιατί μιλάμε και για την ελληνική)
Τώρα όταν γνωρίζεις ένα τύπο σε ένα chat/site κλπ. και ένα σωρό καφέδες να βγεις μαζί του, πάλι δεν θα ξέρεις από πού κρατά η σκούφια του, που λέμε. Και τρελοί υπάρχουν πολλοί σ'αυτόν τον κόσμο
Όσον αφορά το ζήτημα της ανασφάλειας που έθεσε ο Talk, θα σας μιλήσω για τη δική μου εμπειρία. Πρώτα για τρεις διαφορετικές φίλες μου που δεν γνωρίζονται μεταξύ τους. Καταρχάς και οι 3 άρχισαν τις γνωριμίες μέσω ίντερνετ όταν περνούσαν φάση χαμηλής αυτοεκτίμησης. Η πρώτη περνούσε εφηβεία και ένιωθε ότι δεν τη θέλει κανένας και οι άλλες δύο είχαν χωρίσει από μακροχρόνιες σχέσεις και ένιωθαν πως δεν θα μπορούσαν εύκολα να ξαναμπούν στο παιχνίδι του φλερτ. Η 1. βρήκε τελικά κάποιον με τον οποίο έκανε σχέση η οποία μετά από λίγο καιρό τελείωσε αλλά, επειδή αυτή είναι η φυσική κατάληξη στις περισσότερες σχέσεις, ας πούμε ότι αποτελεί το φωτεινό δείγμα. Η 2. δεν έχει βγει ακόμα μαζί του γιατί στην πραγματικότητα της αρέσει ένας γνωστός της που την ψιλοφτύνει προς το παρόν. Η 3. έφτασε να συζεί μαζί του, αλλά τελικά χώρισαν άσχημα γιατί ο τύπος συνέχιζε να τσιμπάει γκομενάκια στο facebook καθ'όλη τη διάρκεια της σχέσης τους.
Η δική μου εμπειρία είναι μικρή και δυσάρεστη για τους εξής λόγους. Και στο σχολείο και στο πανεπιστήμιο υπήρχαν πολλά άτομα τα οποία από κοντά δεν με χαιρετούσαν καν, σε βαθμό να κατεβάζουν το κεφάλι όταν τα κοιτούσα, και μου έπιαναν συνεχώς κουβέντα στο ίντερνετ. Γιατί με το facebook δυστυχώς καταλήγεις να κάνεις add όλους του συμμαθητές/συμφοιτητές κι ας μην κάνεις παρέα. Αλλά μιλάω και για άτομα στη σχολή που ήμασταν σε κοινή παρέα κιόλας και στο facebook μιλούσαν ακατάπαυστα για ένα σωρό θέματα κι από κοντά τίποτα - μόνο στους φίλους τους.
Από αυτά μου έχει μείνει σαν εμπειρία -και το επιβεβαίωσε και το μάθημα τεχνολογία & επικοινωνία- ότι το ίντερνετ δίνει την εντύπωση μια ψευδούς επικοινωνίας. Δεν μιλάω για τα blogs, forum και λοιπούς χώρους συζητήσεων όπου αναπτύσσεις θέματα και απόψεις. Μιλάω για το να έχει το φίλο σου τον Τάκη ας πούμε και να του λες στο msn τι κάνεις Τάκη και μπλα μπλα, αντί να τον πάρεις τηλέφωνο.
Εγώ προσωπικά νιώθω όταν ξαναβλέπω το άτομο που μιλούσα μέσω ίντερνετ από κοντά, ότι είναι ένας ξένος και ότι μίλαγα σε ένα μηχάνημα το χθεσινό βράδυ. Αυτό το νιώθω και όταν μιλάω στο τηλ. αλλά ανοίγουμε άλλο κεφάλαιο εδώ.
Και μια σύνοψη γιατί είπα πάρα πολλά. Σίγουρα δεν μπορώ να έχω σφαιρική άποψη γύρω από το θέμα γιατί δεν το έχω δοκιμάσει σε βαθμό να βγω για καφέ με τον άλλον. Σε κάποιους σίγουρα θα πετυχαίνει και σε άλλους όχι. Αλλά είμαι εξαιρετικά ρομαντική για να πιστεύω ότι
ο έρωτας έρχεται εκεί που δεν τον περιμένεις.
