Μετά την 12η Ολομέλεια, με πρωτοβουλία του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, ιδρύονται οι αντιδικτατορικές οργανώσεις: Ενιαία Συνδικαλιστική Αντιδικτατορική Κίνηση (ΕΣΑΚ), η Αντιδικτατορική Φοιτητική Ένωση Ελλάδας (Αντι-ΕΦΕΕ) και η Μαθητική Οργάνωση Δημοκρατικής Νεολαίας Ελλάδας (ΜΟΔΝΕ). Νωρίτερα, είχε δημιουργηθεί το Πανελλήνιο Αντιδικτατορικό Μέτωπο (ΠΑΜ) και το ΠΑΜ Νέων.
Στις αρχές του ’68 σημειώνονται και οι πρώτες εργατικές κινητοποιήσεις με οικονομικά αιτήματα. Τέτοιες ήταν, η απεργία των τυπογράφων της εφημερίδας “Ακρόπολις”, τον Φλεβάρη του ’68 και αρκετές διαμαρτυρίες και στάσεις εργασίες που έγιναν παραμονές του Πάσχα του ’68 λόγω της άρνησης πολλών εργοδοτών (απ’ τον “αέρα” που τους έδινε η Χούντα) να καταβάλουν το δώρο του Πάσχα.11
Μεγάλη ήταν η κινητοποίηση των κομματικών δυνάμεων, την Πρωτομαγιά του ’68. Οι τοίχοι γέμισαν συνθήματα: «Ζήτω η εργατική Πρωτομαγιά», «Κάτω η Χούντα» κ.α. Χιλιάδες προκηρύξεις και τρυκ του ΚΚΕ ρίχτηκαν σε κεντρικούς δρόμους, σε εργοστάσια και σε γιαπιά. Ο «Ριζοσπάστης», η «Αδούλωτη Αθήνα» μοιράστηκαν από χέρι σε χέρι σε χιλιάδες εργαζόμενους ενώ φύλλα τους τοιχοκολλήθηκαν έξω από εργοστάσια, στάσεις λεωφορείων.
Σε διάφορα κτήρια, υψώθηκαν πανώ μεγάλων διαστάσεων με τα συνθήματα «Ζήτω η Εργατική Πρωτομαγιά», «Ζήτω το κόμμα της εργατικής τάξης, το ΚΚΕ». Στην πλατεία Κοτζιά, υψώθηκε μια κόκκινη σημαία στη στέγη ενός κτηρίου απέναντι απ’ το Δημαρχείο.
Στα τέλη του 1971 και καθώς εξελίσσονταν διεθνής καπιταλιστική οικονομική κρίση (η λεγόμενη “πετρελαϊκή”), ο αντιδικτατορικός αγώνας αρχίζει να βαθαίνει περισσότερο, να πολιτικοποιείται σιγά – σιγά.
Ιδιαίτερα το 1973, υπάρχουν αντιδράσεις απ’ την εργατική τάξη. Στην πρώτη γραμμή μπαίνουν διεκδικήσεις για τα μεροκάματα, τα ωράρια, τις συνδικαλιστικές ελευθερίες. Οργανώνονται απεργίες στους τυπογράφους της Αθήνας, τους αλιεργάτες της Καβάλας, τους τεχνικούς της “Ολυμπιακής”, στη ΔΕΗ κ. α.
Κινητοποιήσεις οργανώνονται απ’ τους φοιτητές-σπουδαστές, που είχαν περισσότερες δυνατότητες νόμιμης και ημινόμιμης δράσης.
Απ’ το 1972, ξεκινούν κινητοποιήσεις, με αιχμή το αίτημα της διεξαγωγής γνήσιων σπουδαστικών εκλογών. Το 1973, με αφορμή τον “καταστατικό χάρτη” της Ανώτατης Παιδείας που προωθούσε η χούντα, οι αγώνες κλιμακώνονται. Το Φλεβάρη, οι φοιτητές καταλαμβάνουν τη Νομική για δύο μέρες. Μέσα στους μήνες Μάρτη-Απρίλη γίνονται καταλήψεις στην Ιατρική, ξανά στη Νομική, διάφορες κινητοποιήσεις σε άλλες σχολές της Αθήνας, της Πάτρας, της Θεσσαλονίκης.
Αγωνιστικές κινητοποιήσεις οργανώνονται και από τους αγρότες, γίνονται συλλαλητήρια εναντίον των απαλλοτριώσεων γης που εφαρμόζονταν για την εξυπηρέτηση των μονοπωλίων.
Παράλληλα, πραγματοποιούνται και εκδηλώσεις με καθαρά πολιτικό – αντιδικτατορικό χαρακτήρα. Τέτοιες μέρες κινητοποίησης του λαού ήταν η 28η Οκτώβρη του ‘72, η επέτειος του πραξικοπήματος το ‘73, η Πρωτομαγιά του ‘73, η νυχτερινή διαδήλωση μετά το σχηματισμό της κυβέρνησης Μαρκεζίνη.
Μέσα απ’ αυτή τη διαδρομή, φτάνουμε στο Νοέμβρη του ‘73 και την κατάληψη του Πολυτεχνείου, που δεν ήρθε σαν ξέσπασμα, σαν “κεραυνός εν αιθρία”, αλλά ήταν το επιστέγασμα και η κορύφωση όλης της προηγούμενης αγωνιστικής πορείας του λαού και της νεολαίας.
