Μια άποψη του Χρήστου Μπρατάκου συγγραφέα του "Τα ΜΑΤ, οι κρανοφόροι" που θήτευσε στο νεοσύστατο, τότε, σώμα των Μονάδων Αποκατάστασης Τάξης.
"Η πολιτεία έχει δώσει στο αστυνομικό όργανο όπλο και εξουσία που συνήθως γίνεται ‘‘εξουσία’’ για εκτόνωση του οργάνου. Με θλιβερά και πολύ επιζήμια αποτελέσματα, σε βάρος του λαού όπως ξυλοδαρμοί στους δρόμους σε νεαρούς που αντιμίλησαν, σ’ αυτούς που έφεραν για εξακρίβωση στο τμήμα ή σ’ αυτούς που πιάσανε σε λέσχες, σ’ αυτούς που πιάσανε με μηχανάκια."
«Όταν βγαίνετε από τη σχολή στον έξω κόσμο, να είσαστε κόσμιοι. Πρέπει να το καταλάβετε ότι είσαστε οι αυριανοί αστυφύλακες. Να προσέχετε με ποιους κάνετε παρέα. Η Αθήνα δεν είναι σαν τα χωριά σας. Μακριά από πουτάνες, πούστηδες και κομμουνιστές». (σελ. 28 ) Η εκπαίδευση περιλαμβάνει και το καμάρι για το υπηρεσιακό περίστροφο που κουβαλάνε μαζί τους στις εξόδους. «Αισθάνονται όλοι συμπρωταγωνιστές του Αλαίν Ντελόν, στο έργο ‘‘για το τομάρι ενός μπάτσου’’». (σελ. 29)
Spoiler
και μια άποψη μετά μουσικής VIDEO
Spoiler
ή δεν υπάρχει τίποτα πιο τρομερό απο τον σκλάβο που περνιέται για αφέντης,κατά Νίτσε.
Spoiler
ή θυμήσου το "das experiment" που βασίζεται σε ενα επιστημοικό πείραμα.
Spoiler
ή το πείραμα του Milgram και το τι μπορεί να κάνει η αίσθηση της εξουσίας.
Spoiler
ή τη δασκάλα που με χτύπαγε δε θα κατηγορώ,
Anyway εννοείται πως υπάρχουν και καλά όργανα, αλλά όταν οι οργανοπαίχτες και ο διευθυντής της ορχήστρας
δεν επιθυμούν να χειριστούν σωστά τα όργανα τους πως περιμένεις ενα καλό αποτέλεσμα;
Πως σου κάνει εντύπωση που το κοινό που υπομένει αυτήν την παράσταση τους γιουχάρει;
Δεν μπορούμε να χειροκροτούμε την καθημερινή παραφωνία της ζωής αν έχουμε αυτιά, και οι περισσότεροι έχουμε,
οι 15χρόνοι δε, μπορεί να τα έχουν και πιο ευαίσθητα, μιας και δεν έχουν συνηθίσει αυτόν το σαματά.
Μπορεί και ελπίζω να τους βγαίνει πιο αυθόρμητη η αντίδραση,
σαν φυσιολογικού αντανακλαστικού ενός λιγότερου εκτεθειμένου κυττάρου.
