Αγαπητη "στο διαολο παμε?",
προφανως δεν συστηνω ολοι να γινουν αυτοαπαχολουμενοι, ουτε ταιριαζει σε ολες τις προσωπικοτητες, ουτε χωρος στην αγορα υπαρχει για ολους. Αυτο που θελω να περασω σαν μηνυμα ειναι να μη ξορκιζουμε ουτε να φοβομαστε την αυτενεργεια των ανθρωπων διοτι αλλιως επιλεγοντας την μισθωτη εργασια, επιλεγουν απο default και την "προσεχως ανεργια" η την κακοπληρωμενη εργασια.
Αυτοι που κανουν καφετερειες, μπαρακια, froyo, και τα συναφη, αναπαραγουν το παλιο πεθαμενο μοντελο της ανεμελιας, βολης, φραπε, υπηρεσιων που δεν δημιουργουν πρωτογενη αξια. Δυστυχως μυαλο δεν βαζουμε πολλοι, το οραμα μιας μεγαλης μειοψηφιας της νεολαιας ηταν να γινουν σερβιτορες σε μπαρακια, πωλητριες σε μπουτικ, κομμωτριες, τραγουδιστριες, η οι αρρενες να ανοιξουν μπαρακια, να ειναι πορτιερηδες, να φτιαξουν βενζιναδικο, κλπ. Προς θεου, δεν υποτιμω κανενα επαγγελμα, αλλα κριτικαρω την σταση των νεοελληνων να αποφευγουν την παραγωγη πρωτογενους αξιας και να επιδιδονται σε ευκολες, αχρηστες και ισως παρασιτικες δραστηριοτητες.
Υπαρχουν ομως παρα πολλες ευκαιριες που δεν τις βλεπουμε διοτι εχουμε εκπαιδευτει να βλεπουμε προς το παρελθον και οχι προς το μελλον. Χρειαζονται ομως μερικα πραγματα που δεν τα εχουμε και φοβομαστε να τα δοκιμασουμε (εκτος απο την ελλειψη χρηματοδοτησης), οπως : επιχειρηματικη νοοτροπια, θαρρος, να παιρνουμε ρισκα, να ξεβολευτουμε, να κουραστουμε, να επιμενουμε με πεισμα να στησουμε κατι, να συνεργαστουμε με αλλους, να αποτυχουμε και να ξαναπροσπαθησουμε. Ειναι αραγε αυτα γονιδιακα η εκπαιδευονταi? Τι λετε?