Λίγο ρπίν γνωρήσω τον άντρα μου μου άρεσε ένα παιδί, όλλες στο λύκειο είχαν να κάνουν μαζί του, όπως λοιπόν όλες έτσι και εμένα, με την μόνη διαφορά ότι εκείνος ήταν τούρκος και εγώ Ελληνίδα, γιατί το λέω... Το παιδί αυτό είχε φίλο έναν πιτσιρικά ο οπόιος με λέτρευε, μου έλεγε κάθε μέρα τα καλύτερα και έλιωνε κατα κυριολεξία, δεν το λέω επειδή είμαι μπροστά αλλα έτσι ήταν(ψώνιο
)
Εγώ λοιπόν ήθελα το παιδί αυτό και ο φίλος του εμένα, η φάση ήταν όμως ότι όταν τα έρηξα σε αυτόν εκείνος μου είπε ότι επειδή είναι τούρκος και εγώ Ελληνίδα δεν ήθελε, έφαγα χυλόπιτα απο εκείνον και ο φιλος απο μένα, τρέλλα εγώ μαζί του αλλα και πάλι έλεγα να πάς να χ***τεις που θα σε κηνηγάω, κολλησα άγρια μέχρι που είπα θα το ξεπεράσω, γνωρίζω τον άντρα μου και όταν τα φτιάχνω με εκείνον τα φτιάχνει και ο φίλος του παιδιού που ήθελα με άλλη και τότε έγινε το μπάμ,
Το παιδί ο κούκλος του σχολείου με ήθελε αλλα κολούσε γιατί ο φίλος του ήθελε εμένα, μου είπε ότι ήθελε να είναι μαζί μου αλλα δεν μπορούσε, κάποια στιγμή ήθελα να σταματήσω προσπάθειες στο να γνωρίσω τον άντρα μου προκειμένου να είμαι μαζί του, πράγμα που δεν έγινε φυσικά. Δεν το μετάνοιωσα ποτέ αλλα ένα αποθημένο είχα μέχρι κάποια εποχή, όχι γιατί δεν ήθελα τον άντρα μου αλλα γιατί σε λάθος στιγμή τα έυτιαξε ο βλάκας που με ήθελε με γυναίκα και λάθος χρόνο μου εκμηστηρέυτηκε ότι το πρόβλημα χώρας ήταν πρόφαση
Πάντως και τους δυο έχω ξαναδεί αλλα σκέυομαι ότι κανένας δεν αξίζει ούτε το κίχ για αυτά που έχω τώρα
