Δυστυχώς είναι εύκολο να το λες, όμως αν η άρνησή σου για θρησκευτικό γάμο/βάφτιση ξεσηκώνει τσακωμούς, αντιδράσεις, φωνές και τέτοια, τότε είναι εύκολο να αρχίσεις να ενδίδεις και να λες "έλα μωρέ, ας το κάνουμε, σιγά, ούτως ή άλλως για μας δεν αλλάζει κάτι, δεν πιστεύουμε, απλά το κάνουμε για να μη χαλάσουμε την καρδιά της πεθεράς/μαμάς/μπαμπά/κάποιου". Απ' τη μια ακούγεται ανώδυνο ("να μη χαλάσουμε τις καρδιές μας"), απ' την άλλη πιστεύω ότι δεν είναι. Δεν είναι μόνο κοινωνικό θέμα, έχει προεκτάσεις που όντως θεωρητικά αγγίζουν τον προσηλυτισμό. Ακριβώς με την πίεση του "θα μας σχολιάζουν στη γειτονιά" ή "μα η θεία Μαρίκα μας είχε καλέσει στη βάφτιση, πρέπει να κάνουμε κι εμείς βάφτιση", συνεχίζεται η νοοτροπία ότι είναι απαράδεκτο να είσαι άθεος/άθρησκος και ότι το μόνο αποδεκτό και φυσιολογικό είναι το να είσαι θρησκευόμενος και φυσικά αποκλειστικά και μόνο χριστιανός ορθόδοξος. Οι πολιτικές τελετές, πχ πολιτικός γάμος, απαξιώνονται ως ανούσιες και έχουν και ένα άρωμα "μη πραγματικού γάμου", έχω ακούσει πάμπολλες φορές την εξιστόρηση κουτσομπολιών ως "αρχικά παντρεύτηκαν με πολιτικό και μετά από λίγο καιρό παντρεύτηκαν και κανονικά".
Τέλος πάντων, θεωρητικολογία απ' τη μια, απ' την άλλη το βρίσκω όντως ύπουλο και συγκαλυμμένο προσηλυτισμό που καλά καλά ούτε οι θύτες (οικογένεια που γκρινιάζει) δεν το καταλαβαίνει ότι τον κάνει, ακριβώς λόγω αυτής της νοοτροπίας ότι αν δεν κάνεις θρησκευτική τελετή στην εκκλησία, τότε σα να μην έκανες τίποτα.