Από τη wikipedia:
Γενικά, διαφθορά είναι η κατάχρηση της εξουσίας από τους κυβερνητικούς ανώτερους υπαλλήλους κυβερνητικών δυνάμεων. Συνήθως η κατάχρηση έγκειται στην παράνομη, συνήθως μυστική, απόκτηση ιδιωτικής περιουσίας ή αποκόμιση κάποιου άλλου ιδιωτικού οφέλους. Η κατάχρηση της κυβερνητικής δύναμης για άλλους λόγους (μη-ιδιωτικούς), όπως η καταστολή των πολιτικών αντιπάλων και η βιαιότητα της αστυνομίας, δε θεωρείται διαφθορά.
Λέει κάτι διαφορετικό από αυτό που είπα? Θα ήταν χρήσιμο να δώσεις και το δικό σου ορισμό, ώστε να ξέρουμε τουλάχιστο αν μιλάμε για το ίδιο πράγμα.
Χμ δε μου ακούγεται πολύ πλήρες και ο ορισμός της wiki. Με "συνήθως" δεν ορίζεις κάτι. Και η κατάχρηση εξουσίας θα μπορούσε να σημαίνει οτιδήποτε. Αν ήθελα να το ορίσω εγώ θα έλεγα:
Διαφθορά είναι το φαινόμενο κατά το οποίο άνθρωποι χρησιμοποιούν εξουσία που κατέχουν για να εξυπηρετήσουν προσωπικά οφέλη.
Όπως λέγεται και πιο πάνω όχι η κατάχρηση εξουσίας γενικά κι αόριστα ,πχ δε θα χαρακτήριζα διεφθαρμένο κάποιον που έκανε κατάχρηση για ιδεολογικούς λόγους. Από την άλλη δεν θεωρώ πως είναι κάτι που παρατηρείς μόνο στο δημόσιο. Όταν διευθυντής ενός τμήματος μιας μεγάλης επιχείρησης προσλαμβάνει τον ανιψίο του έναντι κάποιου άλλου που άξιζε περισσότερο, τότε αυτό είναι σημάδι διαφθοράς καθώς βάζει το προσωπικό του συμφέρον πάνω από αυτό της επιχείρησης για το οποίο βρίσκεται εκεί. Άλλο παράδειγμα και αρκετά κοινό είναι όταν βλέπεις ανταγωνιστές μέσα στην ίδια εταιρεία, να υπονομεύουν ο ένας τη δουλειά του άλλου ώστε να ανεβούν στην ιεραρχία. Αυτό δεν είναι κατάχρησης της θέσης και της εξουσίας τους προς όφελος της προσωπικής τους ανέλιξης με αρνητικό αντίκρυσμα στην επιχείρηση;
Δεν το λέω για να δείξω κάτι. Αυτό που θέλω να πω είναι και που έχω πει πολλές φορές και παλαιότερα. Αν υπάρχει διαφθορά σε μια χώρα υπάρχει παντού. Στης δημόσιες υπηρεσίες, τους πολιτικούς, στις επιχειρήσεις, στην καρδιά του κάθε ανθρώπου αυτής της χώρας. Γιατί τα αίτια που οδηγούν στη διαφθορα, το χαμηλό μορφωτικό επίπεδο, η υψηλή εγκληματικότητα, η ανεπάρκεια αποτελεσματικής νόμοθεσίας, το χαμηλό βιοτικό επίπεδο, αυτά έχουν αποτέλεσμα καθολικά. Δε ζει κανείς σε μια γυάλα γύρω του, εφόσον είσαι κομμάτι της κοινωνίας στην οποία ζεις επηρεάζεσαι και από αυτήν.
Εξακολουθείς να μην μου ορίζεις την ισότητα

. Από άποψη ποιων ευκαιριών? Κάποιος μπορεί να άδραξε την ευκαιρία να σκοτώσει ή να κλέψει ας πούμε πρέπει να αντιμετωπίζεται το ίδιο με κάποιον που δεν εκμεταλλεύτηκε αυτήν την ευκαιρία?
Αν μιλάς για οικονομικές ευκαιρίες, κάποιος μπορεί να μην είδε καν την ευκαιρία, να μην μπορούσε να την εκμεταλλευτεί ή να μην ήθελε να πάρει το ρίσκο. Θα πρέπει να έχει την ίδια αντιμετώπιση με κάποιον που τα έκανε αυτά? Και γενικώς όταν λες αντιμετώπιση της κοινωνίας σε τι ακριβώς αναφέρεσαι?
Ευκαιρεία στην υγιή διαβίωση. Στην εκπαίδευση, την υγεία, την εργασία κλπ. Πάντα μέσα στα πλαίσια που ορίζονται από τη νομοθεσία. Κι ακόμη και σε περίπτωση που κάποιος διαπράξει κάποιο έγκλημα τότε να τον μεταχειρίζεται το κράτος ισότημα, να μη ζητά χρήματα που μπορεί να μην έχει, και η ποινή που να του επιβάλλει να μην είναι εκδικητική, να τον ωθεί με τον τρόπο του και πάλι σε έναν υγιή τρόπο διαβίωσης, ώστε μετά από κάποιο διάστημα να έχει και πάλι ισότιμη ευκαιρεία στην παιδεία, την υγεία και την εργασία.
Επίσης η εργασία να ενθαρρύνεται, και να μην χρησιμοποιείται ως προϋπόθεση για κάτι. Δεν υπάρχουν άνθρωποι που δεν τους αρέσει αν ερχάζονται. Υπάρχουν μόνο άνθρωποι που είναι απογοητευμένοι με τη ζωή τους και με τον τρόπο με τον οποίο νιώθουν πως η κοινωνία τους εκμεταλλεύεται.
Αν κάποιος θέλει να πάρει κάποιο ρίσκο ώστε να δουλέψει κατι δικό του ας το κάνει, αλλά θα έπρεπε από μεριάς της πολιτείας να υπάρχουν μέτρα ώστε αυτοί οι οποίοι ρίσκαραν και τους έκατσε, να μην έχουν μετά αρνητικό αντίκτυπο για τους υπόλοιπους. Δεν πιστεύω στην απόλυτη ισοκατανομή του πλούτου. Πιστεύω όμως σε κάποια άνω και κατω φράγματα. Γιατί αν δε βάλεις άνω φράγμα στη συσσώρευση του πλούτου τότε δεν περιορίζεις και τη φτώχεια.
Για παράδειγμα κάτι που προσωπικά πιστεύω πως θα έπρεπε να γίνεται αν και δε νομίζω πως θα βρω κανέναν να συμφωνήσει, είναι πως θα έπρεπε να υπάρχιε κάποιο όριο στο ποσό των χρημάτων στα οποία θα μπορεί να διαβιβάσει κάποιος. Είναι λογικό από τη μία να θέλει κάποιος να στηρίξει οικονομικά τα παιδιά του αλλά από ένα σημείο κι έπειτα με το να περνούν απίστευτα ποσά πλούτου από γενιά σε γενιά το μόνο που γίνεται είναι να συντηρείται όλο αυτό το αριστοκρατικό σύστημα.