Τωρα κρατος επισης ειπαμε ειναι ενα συνολο νομων και κανονων.Δεν υπαρχει για να σε εχει ελευθερο αλλα υπαρχει για να μην σε βρει το χειροτερο κακο.Αρα το ερωτημα ειναι τι κρατος?Τωρα το πως ο καπιταλισμος διεξαγει πολεμους ψαξε το τι εστι ιμπεριαλισμος.
Αν ο ιμπεριαλισμός είναι προϊόν του καπιταλισμού τότε προφανώς και δεν θα υπήρχε ιμπεριαλισμός πριν την εμφάνιση του καπιταλιστικού συστήματος. Ο Κύρος, ο Αλέξανδρος, ο Καίσαρας, ο Τζεκινγκς Χαν μάλλον για τουρισμό πήγαιναν στις άλλες χώρες και όχι για ιμπεριαλισμό.
φιλε η πιστη στον αγνο καπιταλισμο σε εχει κανει τυφλο.
Επειδή βλέπω σ'αρέσουν οι αρχαίοι, διάβασε και την αλληγορία με την σπηλιά του Πλάτωνα. Ταιριάζει απόλυτα στην περίπτωση.
Απλα δεν υπαρχει αγνος καπιταλισμος ουτε αγνος κομμουνισμος χωρις την ιστορικη του εκφραση.Δεν ξεκοβοντε αυτα τα δυο.Αν θες να σωσεις την ατομικη ταυτοτητα,γνωρισε την κοινωνικη ψυχολογια που λεει οτι ο ανθρωπος κανει ομαδες.Οταν ο ανθρωπος κανει ομαδες κανει και κοινωνιες και εκει δημιουργειται η εννοια του πολιτη.Οταν δεν υπαρχει πολιτης υπαρχει υπηκοος.Ο πολιτης οριζεται κατα αριστοτελη αυτος που ειναι ικανος να αρχει και αρχεται.Κρατος ειναι ενα συνολο νομων και κανονων.Κυβερνηση ειναι λευκη εντολη απο τους πολιτες στη γνωστη δημοκρατια δηλαδη που δημιουργηθηκε στην Αγγλια.Η πραγματικη που δημιουργηθηκε στην αρχαια ελλαδα οπου εχει ελευθερους πολιτες.Και παμε τωρα στην ατομικη ταυτοτητα και η οποια προσπαθει να σωσει ο νεοφιλελευθερισμος,αλλα οι ταυτοτητες ενος ανθρωπου ειναι πολλες τοσες πολλες που απλα θα τον φτωχυνει.Λοιπον αρχικα η ελευθερια.Η ελευθερια του καπιταλισμου ειναι η αρνητικη ελευθερια κατα HObs : [c/p] Ο Μπερλίν όρισε την αρνητική όψη της ελευθερίας (όπως ο όρος «ελευθερία» χρησιμοποιήθηκε από τον
Τόμας Χομπς[3]) ως απουσία εξαναγκασμού ή παρέμβασης μέσω ιδιωτικής δράσης πρακτόρων, από ένα εξωτερικό κοινωνικό σώμα. Επίσης την όρισε ως ένα σχετικά πρόσφατο πολιτικό ιδεώδες, το οποίο επανεμφανίστηκε στα τέλη του 17ου αιώνα, μετά την αργή και άναρθρη γέννησή του κατά τα αρχαίες διδασκαλίες του σοφιστή
Αντιφώντα, τη μαθητεία των
Κυρηναϊκών και του
Οτάνη μετά το θάνατο του
ψευδο-Σμέρδη[4].
Δεν μιλάω για αγνότητα καπιταλισμού, ούτε για τίποτα σχετικό. Μιλάω για δύο διαφορετικές οντότητες. Η μία είναι το σύστημα της ελεύθερης αγοράς που είναι ένας τρόπος διαχείρισης των περατών πόρων του πλανήτη και ο άλλος είναι το κράτος, το οποίο είναι ένα σύστημα εξουσιασμού των ανθρώπων με την χρήση της βίας. Το να λες ότι η ελεύθερη αγορά δημιουργεί μονοπώλια, καταπίεση και σχέσεις εξουσίας μεταξύ των ανθρώπων είναι λοιπόν τελείως άτοπο, διότι αυτά δεν πηγάζουν από την αγορά, αλλά από τις επιδράσεις του κράτους στην αγορά. Αν θες να μελετήσεις ένα σύστημα και να δεις τι επιδράσεις έχει στην κοινωνία πρέπει να το μελετήσεις μόνο του. Και ναι ξέρω πως δεν υπάρχει πλήρως ελεύθερη αγορά στον πλανήτη και παντού υπάρχει κράτος, αλλά ακόμη και αν μελετήσεις αυτές τις δύο οντότητες ως σύστημα, θα δεις πως στις χώρες όπου το κράτος περιορίζεται, έχουμε τεράστια ανάπτυξη στην οικονομία, στην προσωπική ελευθερία, κτλ. Αντιθέτως όσο το κράτος έχει μεγάλη δύναμη (καλή ώρα η Ελλάδα) τόσο πιο δυσλειτουργική γίνεται η κοινωνία, τόσο από άποψη οικονομίας όσο και από άποψη ελευθερίας.
Παμε τωρα στη θετικη ελευθερια η οποια πηγαζει απο την εννοια του πολιτη απο την Αθηναιων πολιτεια του αριστοτελη και αυτη η ελευθερια εχει μια λεξη η οποια δεν μπορει να διαχωριστει απο το ιστορικο γιγνεσθαι της Αρχαιας Ελλαδας και αυτη ειναι η λεξη αυτονομια. Αυτονομια δηλαδη ατομικη κοινωνικη εθνικη. Παμε [c/p] Η θετική ελευθερία μπορεί να γίνει κατανοητή ως η κυριαρχία επί του εαυτού και περιλαμβάνει το ρόλο κάποιου στην επιλογή του ποιος κυβερνά την κοινωνία, της οποίας είναι μέλος. έννοια της θετικής ελευθερίας από τον ορισμό του
Αριστοτέλη για την ιδιότητα του πολίτη, η οποία ιστορικά προκύπτει από τον κοινωνικό ρόλο των ελεύθερων ανδρών στην Αθήνα της κλασικής περιόδου: ήταν, η ελευθερία επιλογής των αρχόντων τους που είχε παραχωρηθεί στους πολίτες και είχε επαινεθεί κατά τρόπο διάσημο από τον
Περικλή. η άνευ όρων αποδοχή της αρνητικής ελευθερίας έχει ως συνέπεια την ανισότητα τόσο στο οικονομικό όσο και στο πολιτικό και στο ηθικό πεδίο - κατά συνέπεια την ακύρωση και της θετικής ελευθερίας.
Η θετική ελευθερία δεν είναι ελευθερία. Το να έχεις το δικαίωμα να επιλέγεις ποιος σε εξουσιάζει δεν σε καθιστά ελεύθερο, σε καθιστά απλά σκλάβο με επιλογές. Για να καταλάβεις τι εστί ελευθερία και ηθική δεν χρειάζεται να κάνεις quote τον Αριστοτέλη και τον Hobs. Χρειάζεται απλά να ξεκινήσεις από απλές παραδοχές και να χτίσεις πάνω τους. Η πρώτη παραδοχή είναι πως όλοι οι άνθρωποι πρέπει να έχουν τα ίδια δικαιώματα. Έτσι γεννιούνται τα αρνητικά δικαιώματα, δηλαδή κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα να μην τον σκοτώσουν, να μην τον κλέψουν, να μην τον αναγκάσουν να κάνει κάτι παρά τη θέλησή του. Αν δεν συμφωνείς με κάποιο από τα παραπάνω (που ξέρω ότι συμφωνείς) τότε είσαι υπέρ της δουλείας. Επειδή όμως κάθε άνθρωπος πρέπει να έχει τα ίδια δικαιώματα δεν μπορείς να εισάγεις θετικά δικαιώματα. Δεν μπορείς να πεις, πως κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα να ταϊστεί. Διότι αν το πεις αυτό, σημαίνει πως κάποιος άλλος πρέπει να εξαναγκαστεί να τον ταΐσει, πράγμα που αντιβαίνει στο αρνητικό του δικαίωμα να μην εξαναγκάζεται σε πράξεις που δεν θέλει.
Όταν τώρα είσαι υπέρ του κράτους, είσαι και υπέρ της φορολογίας, η οποία είναι κλοπή και εξαναγκασμός. Όταν το κράτος παίρνει από εσένα 1000 ευρώ για να τα δώσει σε εμένα επειδή εγώ έχω το δικαίωμα να φάω χωρίς να δουλέψω, αυτό γίνεται χωρίς τη θέλησή σου, άρα είναι κλοπή και εξαναγκασμός. Φυσικά η ηθική του ορθολογισμού δεν χρησιμοποιείται πουθενά. Παντού χρησιμοποιείται η ηθική του συναισθηματισμού και του παραλόγου. Γι'αυτό γελάω όταν ακούω ρήσεις όπως "Το κράτος προστατεύει τα ανθρώπινα δικαιώματα", όταν το κράτος είναι ο βασικός παράγοντας παραβίασής τους.
Θα σχολιάσω επίσης και την αναφορά σου στον Δαρβινισμό γιατί αυτό το πράγμα το ακούω πάρα πολύ συχνά. Καταρχάς για να ξέρουμε όλοι για πιο πράγμα μιλάμε, δαρβινικό σύστημα, είναι ένα σύστημα όπου οι οργανισμοί που είναι πιο καλά προσαρμοσμένοι στο περιβάλλον τους επιβιώνουν και αναπαράγονται περισσότερο. Σύμφωνα με τον παραπάνω ορισμό, ο καπιταλισμός είναι ένα δαρβινικό σύστημα, αλλά guess what δαρβινικά είναι επίσης και όλα τα υπόλοιπα συστήματα όπως ο σοσιαλισμός. Η διαφορά βρίσκεται στο πια ανθρώπινα χαρακτηριστικά επιβιώνουν σε κάθε σύστημα. Στον καπιταλισμό οι καλύτερα προσαρμοσμένοι είναι οι πιο ευφυείς, οι πιο εργατικοί, οι πιο κοινωνικοί και οι λιγότερο άπληστοι (διότι ο καπιταλισμός είναι το σύστημα όπου για να πλουτίσεις πρέπει να καλύψεις τις ανάγκες του συνανθρώπου σου). Αντίθετα σε ένα κρατικό/σοσιαλιστικό σύστημα σαν το Ελληνικό όπου το κράτος κλέβει χρήματα από μια μερίδα του πληθυσμού για να τα δώσει σε μια άλλη, οι οργανισμοί που είναι καλύτερα προσαρμοσμένοι είναι οι τεμπέληδες, οι υποτακτικοί στην εξουσία, οι κουτοπόνηροι και οι κλέφτες (καθώς το αναδιανεμητικό σύστημα είναι zero sum game, για να πάρει κάποιος κάτι πρέπει να το χάσει ο άλλος). Διαλέγεις λοιπόν και παίρνεις.
Επισης να τονισω για τον καπιταλισμο οτι εχει αναλυθει ως το συστημα που εμπεριεχει τη λεγομενη φυσικη επιλογη του Δαρβινου,ενω ειναι κατασκευασμα δηλαδη με φαντασιακη δημιουργικη στερεοτητα βεβαια στους θεσμους του,ειναι ζουγκλα!
Η ελεύθερη αγορά καμία σχέση δεν έχει με ζούγκλα. Είναι απόλυτα αυτορυθμιζόμενο σύστημα όπου κάθε άνθρωπος έχει τα ίδια δικαιώματα και κρίνεται ανάλογα με το πόσο συνεισφέρει στην κάλυψη των αναγκών του κοινωνικού συνόλου. Ζούγκλα είναι το σύστημα που ζεις αυτή τη στιγμή, όπου υπάρχουν 1.000.000 διαφορετικοί νόμοι, είσαι στο έλεος του άρχοντα σου, μπορείς να χάσεις τις οικονομίες και τους κόπους μιας ζωής επειδή ο τάδε άρχοντας το αποφάσισε και όποιο λαμόγιο έχει κονέ με το συγκεκριμένο άρχοντα σου κάθεται στο σβέρκο θες δεν θες. Ας μην μιλάμε λοιπόν για την ζούγκλες όταν ζούμε ήδη σε μία.
