Κυρίες μου (γιατί μάλλον μπήκα σε μια γυναικοπαρέα)
καλημέρα σας,
Νομίζω ότι φιλοσοφικά το ζήτημα των εκτρώσεων συνδέεται στενά με τα "μεγάλα ζητήματα" της φιλοσοφίας όπως: υπάρχει ψυχή; Είναι αθάνατη; Είναι αγέννητη; Και αν όχι ποια στιγμή γεννιέται; Και λίγο πιο πίσω: από ποια στιγμή ο άνθρωπος γίνεται ζωή; Και από ποια στιγμή γίνεται "πρόσωπο" στο οποίο ο Ουμανισμός αναγνωρίζει το ιερό και απαραβίαστο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων;
Τα ζητήματα αυτά, αυτές οι βασανιστικές διελκυστίνδες, θα ταλανίζουν για πολύ καιρό ακόμα την ανθρώπινη σκέψη έτσι που αν και δεν θα φθάνει στις απαντήσεις τους θα γεννάει όμως στην προσπάθεια της αυτή λαμπρά διαμάντια σκέψης και σοφίας.
Αντίστοιχα και στο ζήτημα των εκτρώσεων νομίζω ότι θα αργήσει πολύ η ανθρωπότητα να βρει μια πλατιά αποδεκτή και τελεσίδικη απάντηση. Όσοι (και συγκαταλέγω και τον εαυτό μου σ' αυτούς) υποψιάζονται ή τείνουν σε μια πιο ορθολογική και "επιστημονική" προσέγγιση εννοιών όπως "ψυχή" και "ζωή" θα είναι πιο εύκολα και πιο ισχυρά υπέρ των εκτρώσεων. Αντίστοιχα όσοι έχουν μια πιο υπερβατική και θρησκευτική προσέγγιση θα φρίττουν δικαιολογημένα στην σκέψη ότι ίσως επιτρέπουν την μαζική και νόμιμη διάπραξη φόνων.
Αυτά, ελπίζοντας ότι προσέφερα κάτι. Τις πολιτικές, ιατρικές, κοινωνιολογικές, ψυχολογικές κλπ πλευρές άλλωστε βλέπω ότι ως τώρα τις διαπραγματεύεστε με αξιοθαύμαστη ενάργεια!
# Δανάη,
Με το e-mail που αναφέρατε θέσατε ένα πολύ ενδιαφέρον ζήτημα που ωστόσο ξεφεύγει αρκετά από τα πλαίσια αυτής της συζήτησης. Never than less προσωπικά πιστεύω βαθιά ότι είναι εκατομμύρια οι Beethoven, Mozart, Leonardo Da Vinci, Picasso αυτού του κόσμου, που ήρθαν μεν στην ζωή αλλά πέθαναν νωρίς ή έζησαν μια θλιβερή ζωή άσημη και χωρίς δημιουργία γιατί έτυχε να ζήσουν σε υπανάπτυκτες χώρες ή στην σκοτεινή πλευρά των "αναπτυγμένων". Αλλά αυτό όπως είπα είναι ένα άλλο ζήτημα…
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
